నేను చెప్పేదేమంటే, వారసుడు బాలుడుగా ఉన్నంత కాలం, సేవకుడికి ఏ విధంగానూ భిన్నంగా ఉండడు, అయినప్పటికీ

ఈ విధంగానే పౌలు ప్రతిచోటా క్రీస్తుకు మరియు ధర్మశాస్త్రానికి మధ్య జరిగిన ఈ అద్భుతమైన పోరాటం గురించి మాట్లాడుతాడు. మరియు ఈ విషయాన్ని మరింత ఆనందదాయకంగా మరియు స్పష్టంగా చేయడానికి, అతను ధర్మశాస్త్రాన్ని 'ప్రొసోపోపియా' అనే రూపకంతో వివరించడానికి అలవాటుపడ్డాడు. ఈ రూపకం క్రీస్తును ఖండించి, చంపిన ఒక శక్తివంతమైన వ్యక్తిగా ఉంటుంది: క్రీస్తు మళ్ళీ, మరణాన్ని జయించి, ఆ వ్యక్తిని జయించి, ఖండించి, చంపాడు, Ephesians 2:14: 'తనలోని శత్రుత్వాన్ని చంపడం.' మరలా: 'ఆయన ఉన్నత స్థానానికి ఆరోహణమైనప్పుడు, ఆయన బందీలను బందీలుగా తీసుకువెళ్ళాడు' (Ephesians 4:8; కీర్తన 68).

అతడు రోమా, కొరింథీ, కొలొస్సీయులకు రాసిన తన పత్రికలలో కూడా అదే ఉపమానాన్ని ఉపయోగించాడు:

'పాపం ద్వారా ఆయన పాపాన్ని ఖండించాడు,' మొదలైనవి. (Romans 8:3). కాబట్టి క్రీస్తు ఈ విజయం ద్వారా మన మనస్సాక్షి నుండి ధర్మశాస్త్రాన్ని వెళ్లగొట్టాడు, తద్వారా ఇప్పుడు అది దేవుని దృష్టిలో మనలను ఇకపై గందరగోళానికి గురిచేయదు, నిరాశకు గురిచేయదు, లేదా మనలను ఖండించదు. నిజానికి, అది మన పాపాన్ని బయలుపరచడం, మనలను నిందించడం మరియు భయపెట్టడం మానదు; కానీ మనస్సాక్షి అపొస్తలుని ఈ మాటను గ్రహించుచుండగా: 'క్రీస్తు ధర్మశాస్త్రము నుండి మనలను విమోచించెను,' అది విశ్వాసము ద్వారా లేపబడి, గొప్ప ఓదార్పును పొందును. అంతేకాక, అది ఒక పవిత్రమైన గర్వంతో ధర్మశాస్త్రంపై విజయం సాధిస్తూ ఇలా చెబుతుంది: నీ భయాలను, బెదిరింపులను నేను లెక్కచేయను; ఎందుకంటే నీవు దేవుని కుమారుని సిలువ వేశావు, మరియు దీనిని నీవు అత్యంత అన్యాయంగా చేశావు; కాబట్టి నీవు ఆయనకు వ్యతిరేకంగా చేసిన పాపం క్షమించబడదు.

నీవు నీ హక్కును [మరియు సార్వభౌమాధికారాన్ని] కోల్పోయావు, మరియు ఇప్పుడు నీవు క్రీస్తు యెదుట మాత్రమే ఓడింపబడి, శిక్షించబడి, వధింపబడటమే కాకుండా, ఆయనయందు విశ్వాసముంచుచున్న నా యెదుట కూడా శాశ్వతంగా ఓడింపబడ్డావు; నాకు ఆయన ఈ విజయాన్ని ఉచితంగా అనుగ్రహించాడు. కాబట్టి ధర్మశాస్త్రము మనకు శాశ్వతంగా మృతమైనది, అందువలన మనము క్రీస్తునందు నిలిచియుందుము. మన ప్రభువైన యేసు క్రీస్తు ద్వారా మనకు విజయాన్ని అనుగ్రహించిన దేవునికి స్తోత్రము కలుగును గాక. (కొరింథీయులకు)

మనము కేవలం విశ్వాసం ద్వారానే నీతిమంతులుగా తీర్చబడతామనే ఈ సిద్ధాంతాన్ని ఈ విషయాలు కూడా ధృవీకరిస్తున్నాయి. ఎందుకంటే, క్రీస్తుకు మరియు ధర్మశాస్త్రానికి మధ్య ఈ పోరాటం జరిగినప్పుడు, మన క్రియలు గానీ, మన యోగ్యతలు గానీ ఏదీ మధ్యలోకి రాలేదు, కేవలం క్రీస్తు మాత్రమే కనబడ్డాడు. ఆయన మన ప్రతినిధిగా ఉండి, ధర్మశాస్త్రానికి లోబడి, సంపూర్ణ నిర్దోషిగా దాని యొక్క సకల నిరంకుశత్వాన్ని సహించాడు. కాబట్టి, దేవుని కుమారుని దొంగగాను, శాపగ్రస్తుడైన హంతకుడిగాను ఉన్న ధర్మశాస్త్రం తన హక్కులన్నిటినీ కోల్పోయి, ఏ విధంగా శిక్షకు పాత్రురాలవుతుందంటే, క్రీస్తు ఎక్కడ ఉన్నా, లేదా ఒక్కసారి ఆయన నామం ప్రస్తావించబడినా, అపవాది సిలువ నుండి పారిపోయినట్లే, అది కూడా తప్పించుకొని పారిపోవడానికి బలవంతం చేయబడుతుంది. అందువల్ల, మనము విశ్వసిస్తే, దానిపై స్వయంగా విజయం సాధించిన క్రీస్తు ద్వారా ధర్మశాస్త్రం నుండి విడిపించబడతాము.

కాబట్టి క్రీస్తు ద్వారా మనకు సంపాదించబడిన ఈ మహిమాన్వితమైన విజయం, ఏ కర్మల వలన కాదు, కేవలం విశ్వాసం వలన మాత్రమే లభిస్తుంది: అందువల్ల విశ్వాసం మాత్రమే నీతిమంతులుగా తీరుస్తుంది.

కాబట్టి, 'క్రీస్తు ధర్మశాస్త్రమునకు లోబడి వచ్చెను' మొదలైన ఈ మాటలు, సంక్షిప్తంగా ఉండి ఒక విధమైన తీవ్రతను సూచిస్తాయి కాబట్టి, వాటిని శ్రద్ధగా తూచి, పరిగణించాలి. ఎందుకంటే, దేవుని కుమారుడు ధర్మశాస్త్రమునకు లోబడి వచ్చెను గనుక, ధర్మశాస్త్ర సంబంధమైన ఒకటి రెండు క్రియలను మాత్రమే చేయలేదని, అనగా ఆయన సున్నతి పొందుట, దేవాలయములో అర్పించబడుట, నిర్ణీత కాలమందు ఇతరులతో యెరూషలేమునకు వెళ్ళుట, లేదా ధర్మశాస్త్రమునకు లోబడి నాగరికంగా జీవించుట మాత్రమే చేయలేదని, ఆయన ధర్మశాస్త్రము యొక్క సంపూర్ణ నిరంకుశత్వాన్ని అనుభవించాడని అవి ప్రకటిస్తున్నాయి. ఎందుకంటే, ధర్మశాస్త్రము దాని ప్రధాన ప్రయోజనంలో ఉండి, పూర్తి శక్తితో క్రీస్తును పట్టుకొని, ఆయనను ఎంత భయంకరంగా దాడి చేసిందంటే, భూమి మీద ఏ మనిషి కూడా ఎన్నడూ అనుభవించనిటువంటి వేదనను, భయాన్ని ఆయన అనుభవించాడు. ఆయన రక్తపు చెమట, దేవదూత ద్వారా ఆయనకు కలిగిన ఓదార్పు, తోటలో ఆయన చేసిన ఆ శక్తివంతమైన ప్రార్థన, మరియు క్లుప్తంగా, సిలువపై ఆయన చేసిన ఆ శోకభరితమైన మొర: 'నా దేవా, నా దేవా, నన్ను ఎందుకు విడిచిపెట్టితివి?' అనేవి దీనికి తగినంతగా సాక్ష్యమిస్తున్నాయి. ధర్మశాస్త్రమునకు లోబడినవారిని, అనగా దుఃఖభరితులై, వేదనతోను, భయముతోను ఉండి, నిరాశ చెందుటకు సిద్ధపడి, తమ పాపభారముచేత పీడింపబడినవారిని విమోచించుటకు ఆయన ఈ శ్రమలను అనుభవించెను; నిజముగా మనమందరము ఆ పీడింపబడియున్నాము. ఏలయనగా శరీర సంబంధముగా మనము ప్రతిదినము దేవుని ఆజ్ఞలన్నిటికి విరోధముగా పాపము చేయుచున్నాము. అయినను పౌలు, ‘దేవుడు తన కుమారుని పంపెను’ మొదలైన మాటలతో మనకు మంచి ఓదార్పునిచ్చుచున్నాడు.

కాబట్టి, దైవిక మరియు మానవ వ్యక్తి అయిన క్రీస్తు, ఆదిలేనివాడై దేవుని నుండి పుట్టి, నియమిత సమయంలో కన్యకు జన్మించాడు. ఆయన ఒక చట్టాన్ని చేయడానికి రాలేదు, కానీ చట్టం యొక్క భయాలను అత్యంత తీవ్రంగా అనుభవించి, సహించి, వాటిని జయించడానికి వచ్చాడు, తద్వారా ఆయన చట్టాన్ని పూర్తిగా రద్దు చేయగలడు.

ఆయన ధర్మశాస్త్ర బోధకునిగా కాక, ధర్మశాస్త్రమునకు విధేయుడైన శిష్యునిగా చేయబడ్డాడు. ఈ విధేయత ద్వారా ఆయన ధర్మశాస్త్రం క్రింద ఉన్నవారిని విమోచించగలడు. ఇది పాపిస్టుల సిద్ధాంతానికి విరుద్ధం. వారు క్రీస్తును ధర్మశాస్త్ర ప్రదాతగా, అవును, మోషే కంటే చాలా కఠినమైన మరియు కఠోరమైన ధర్మశాస్త్ర ప్రదాతగా చేశారు.

పౌలు ఇక్కడ దీనికి పూర్తిగా విరుద్ధంగా బోధిస్తున్నాడు, అనగా, దేవుడు తన కుమారుని ధర్మశాస్త్రం క్రింద అణచివేశాడని, అంటే ధర్మశాస్త్రం యొక్క తీర్పును మరియు శాపాన్ని, పాపాన్ని, మరణాన్ని మొదలైన వాటిని భరించేలా ఆయనను బలవంతం చేశాడని.

పాపమునకు, ఉగ్రతకు, మరణమునకు పరిచారకుడైన మోషే, క్రీస్తును పట్టుకొని, బంధించి, తీర్పు తీర్చి, చంపెను; ఇదంతయు ఆయన అనుభవించెను. కాబట్టి క్రీస్తు ధర్మశాస్త్ర విషయములో కేవలం సహితుడుగా నిలుచుచున్నాడు గాని, దానికి కారకుడుగా కాకయున్నాడు. ఆయన ధర్మశాస్త్రమునుబట్టి ధర్మశాస్త్రమునుచ్చువాడుగా గాని, న్యాయాధిపతిగా గాని కాకయున్నాడు; అయితే ఆయన ధర్మశాస్త్రమునకు లోబడి, దాని శిక్షను భరించి, దాని శాపము నుండి మనలను విడిపించెను.

ఇప్పుడు, క్రీస్తు సువార్తలో ఆజ్ఞలను ఇచ్చి, ధర్మశాస్త్రాన్ని బోధించినా, లేదా దానిని వివరిస్తున్నా, ఇది నీతిమంతులుగా తీర్చబడటమనే సిద్ధాంతానికి సంబంధించినది కాదు, కానీ సత్క్రియలకు సంబంధించినది.

అంతేకాకుండా, ధర్మశాస్త్రాన్ని బోధించడం క్రీస్తు యొక్క సరైన కార్యము కాదు (దానికోసమే ఆయన ప్రధానంగా ఈ లోకంలోకి వచ్చాడు), కానీ అది ఒక యాదృచ్ఛికమైన లేదా ఉపకార్యము మాత్రమే: ఉదాహరణకు రోగులను స్వస్థపరచడం, మృతులను లేపడం, అనర్హులకు మేలు చేయడం, శ్రమనొందిన వారిని ఓదార్చడం మొదలైనవి. ఇవి నిస్సందేహంగా శ్రేష్ఠమైన మరియు దైవికమైన కార్యములు మరియు మేలులే; అయినప్పటికీ, ఇవి క్రీస్తు యొక్క సరైన మరియు ప్రధానమైన కార్యములు కావు. ఎందుకంటే ప్రవక్తలు కూడా ధర్మశాస్త్రాన్ని బోధించి, అద్భుతాలు చేశారు. కానీ క్రీస్తు దేవుడు మరియు మానవుడు, ఆయన ధర్మశాస్త్రముతో పోరాడుతూ, దాని యొక్క అత్యంత క్రూరత్వాన్ని మరియు నిరంకుశత్వాన్ని సహించాడు. మరియు ఆయన ధర్మశాస్త్ర భారమును సహించినందున, తనయందు దానిని జయించాడు: ఆ తరువాత మృతులలో నుండి తిరిగి లేపబడి, మన ప్రాణాంతక శత్రువైన ధర్మశాస్త్రమును ఖండించి, పూర్తిగా రద్దు చేశాడు, తద్వారా అది ఇకపై విశ్వాసులను ఖండించి చంపలేక పోతుంది. కాబట్టి క్రీస్తు యొక్క నిజమైన మరియు సరైన కర్తవ్యం ఏమిటంటే, ధర్మశాస్త్రంతో, సర్వలోక పాపముతో మరియు మరణముతో పోరాడుట; ఆ పోరాటంలో ఆయన వాటన్నిటిలో సహించి, నిలిచియుండవలసి వస్తుంది; మరియు తనయందు వాటిని సహించడం ద్వారా, వాటిని జయించి, నిర్మూలించి, ఈ విధంగా విశ్వాసులను ధర్మశాస్త్రం నుండి మరియు సమస్త కీడుల నుండి విడిపించుట. అందువలన, ధర్మశాస్త్రమును బోధించుట మరియు అద్భుతములు చేయుట క్రీస్తు యొక్క ప్రత్యేక ప్రయోజనములు; వాటికోసమే ఆయన ప్రధానంగా ఈ లోకానికి రాలేదు. ఎందుకంటే ప్రవక్తలు, మరియు ముఖ్యంగా అపొస్తలులు, క్రీస్తు చేసిన దానికంటే గొప్ప అద్భుతాలు చేశారు (యోహాను 14).

క్రీస్తు తన వ్యక్తిత్వంలోనే ధర్మశాస్త్రాన్ని జయించాడు గనుక, ఆయన సహజంగా దేవుడని తప్పనిసరిగా స్పష్టమవుతుంది. ఎందుకంటే, దేవుడు తప్ప, మనుష్యుడైనా లేక దేవదూతైనా ధర్మశాస్త్రానికి అతీతుడు మరొకడు లేడు. కానీ క్రీస్తు ధర్మశాస్త్రానికి అతీతుడు, ఎందుకంటే ఆయన దానిని జయించాడు: కాబట్టి ఆయన దేవుని కుమారుడు, మరియు సహజంగా దేవుడు. పౌలు ఇక్కడ చిత్రించిన విధంగా నీవు క్రీస్తును పట్టుకుంటే, నీవు పొరబడలేవు, కలవరపడలేవు. అంతేకాక, నీవు ప్రపంచంలోని అన్ని రకాల జీవితాలను, మతాలను మరియు ఆచారాలను సులభంగా నిర్ధారించగలవు. కానీ క్రీస్తు యొక్క ఈ నిజమైన చిత్రం చెరిగిపోయినా, లేదా ఏ విధంగానైనా చీకటిమయమైనా, అప్పుడు అన్ని విషయాలలో గందరగోళం ఏర్పడుతుంది. ఎందుకంటే సహజమైన మనుష్యుడు దేవుని ధర్మశాస్త్రాన్ని నిర్ధారించలేడు. ఇక్కడే తత్వవేత్తల, ధర్మశాస్త్ర పండితుల, మరియు సకల మనుష్యుల చాకచక్యం విఫలమవుతుంది. ఎందుకంటే ధర్మశాస్త్రానికి మనుష్యునిపై అధికారం మరియు ఆధిపత్యం ఉంది. కాబట్టి ధర్మశాస్త్రమే మనుష్యునికి తీర్పు తీరుస్తుంది, మనుష్యుడు ధర్మశాస్త్రానికి కాదు.

క్రైస్తవునికి మాత్రమే ధర్మశాస్త్రంపై నిజమైన, నిశ్చయమైన వివేచన ఉంటుంది. అదెలా?

అది నీతిని నిరూపించదు. అలాంటప్పుడు, అది నీతిని నిరూపించకపోతే, ఆ చట్టం ఎందుకు చేయబడింది?

కేవలం విశ్వాసం ద్వారా మాత్రమే పొందే దేవుని దృష్టిలో నీతి, నీతిమంతులు ధర్మశాస్త్రాన్ని పాటించడానికి అంతిమ కారణం కాదు; కానీ లోక శాంతి, దేవుని పట్ల కృతజ్ఞత, మరియు మంచి జీవన విధానం ద్వారా ఇతరులు సువార్తను విశ్వసించడానికి ప్రేరేపించబడతారు. పోప్ గారు ఆచార సంబంధమైన ధర్మశాస్త్రాన్ని, నైతిక ధర్మశాస్త్రాన్ని, మరియు విశ్వాసాన్ని ఎంతగా కలగలిపివేశారంటే, చివరికి ఆయన నైతిక ధర్మశాస్త్రం కంటే ఆచార సంబంధమైన ధర్మశాస్త్రానికి, మరియు విశ్వాసం కంటే నైతిక ధర్మశాస్త్రానికి ప్రాధాన్యతనిచ్చారు.

మనం కుమారుల దత్తతను పొందుట కొరకు, పౌలు ఆదికాండము 22వ అధ్యాయములోని ఈ వచనాన్ని చాలా విస్తృతంగా వివరిస్తున్నాడు: 'నీ సంతానము వలన భూలోకమందును సమస్త జనులు ఆశీర్వదింపబడుదురు.' దీనికి కొద్ది ముందు ఆయన అబ్రాహాము సంతానము యొక్క ఈ ఆశీర్వాదమును నీతి, జీవము, ఆత్మ వాగ్దానము, ధర్మశాస్త్రము నుండి విమోచనము, నిబంధన మొదలైనవాటిగా పిలిచాడు. ఇక్కడ ఆయన దానిని నిత్యజీవము యొక్క దత్తత మరియు స్వాస్థ్యము అని పిలుస్తున్నాడు. ఈ 'ఆశీర్వాదము' అనే పదం వీటన్నింటినీ తనలో ఇముడ్చుకుంది. ఎందుకంటే, ఈ సంతానము ద్వారా శాపము (అనగా పాపము, మరణము మొదలైనవి) తొలగించబడినప్పుడు, దాని స్థానంలో ఆశీర్వాదము, అనగా నీతి, జీవము మరియు సకల మంచి విషయములు వస్తాయి.

అయితే ఈ ఆశీర్వాదాన్ని, అనగా నిత్యజీవపు ఈ దత్తతను మరియు వారసత్వాన్ని, మనం ఏ యోగ్యత వలన పొందుకున్నాము? ఏ యోగ్యత వలన కాదు. ఎందుకంటే పాపానికి బంధించబడి, ధర్మశాస్త్ర శాపానికి లోబడి, నిత్య మరణానికి అర్హులైన మనుష్యులు దేనికి అర్హులు? కాబట్టి మనం ఈ ఆశీర్వాదాన్ని ఉచితంగా పొందుకున్నాము, మరియు దానికి ఏమాత్రం అర్హులం కానప్పటికీ, యోగ్యత లేకుండా కాదు. ఆ యోగ్యత ఏమిటి? మనది కాదు; అది దేవుని కుమారుడైన యేసు క్రీస్తు యొక్క యోగ్యత. ఆయన తన కొరకు కాక, మన కొరకే ధర్మశాస్త్రమునకు లోబడియుండి (పౌలు ముందుగా చెప్పినట్లుగా, ఆయన మన కొరకు శాపగ్రస్తుడయ్యాడు), ధర్మశాస్త్రమునకు లోబడిన మనలను విమోచించాడు.

అందువలన దేవుని కుమారుడైన యేసు క్రీస్తు యొక్క ఏకైక విమోచన ద్వారా మనము ఈ దత్తతను పొందియున్నాము; అది మన యోగ్యతకు సంబంధించినదైనా లేక అర్హతకు సంబంధించినదైనా, అది మన గొప్ప మరియు శాశ్వతమైన యోగ్యత.

[కృపకు ముందు వెళ్ళడం లేదా తరువాత రావడం]. మరియు ఈ ఉచిత దత్తతతో పాటు, దేవుడు మన హృదయాల్లోకి పంపిన పరిశుద్ధాత్మను కూడా మనం పొందుకున్నాము, అది ఈ క్రింది విధంగా 'అబ్బా, తండ్రీ' అని మొరపెడుతుంది:

మరియు మీరు కుమారులు గనుక, దేవుడు తన కుమారుని ఆత్మను మీ హృదయములలోనికి పంపెను.

పరిశుద్ధాత్మ రెండు విధాలుగా పంపబడతాడు. ఆదిమ సంఘంలో ఆయన ప్రత్యక్షమైన మరియు కంటికి కనిపించే రూపంలో పంపబడ్డాడు. కాబట్టి ఆయన యొర్దానులో క్రీస్తు మీద పావురం రూపంలోను, అపొస్తలుల మీద మరియు ఇతర విశ్వాసుల మీద అగ్ని రూపంలోను దిగివచ్చాడు. మరియు ఇది పరిశుద్ధాత్మ యొక్క మొదటి పంపకం; ఇది ఆదిమ సంఘంలో అవసరమైంది, ఎందుకంటే పౌలు సాక్ష్యమిచ్చినట్లుగా, అవిశ్వాసుల కారణంగా అది ప్రత్యక్షమైన అద్భుతాల ద్వారా స్థాపించబడటం ప్రయోజనకరం. '[అన్య] భాషలు,' అని ఆయన అంటున్నాడు, 'విశ్వసించేవారికి కాక, అవిశ్వాసులకే ఒక సూచనగాను, ఒక చిహ్నంగాను ఉండాలి' (Corinthians 14:22). కానీ ఆ అద్భుతాల ద్వారా సంఘం సమకూర్చబడి, స్థిరపరచబడిన తర్వాత, పరిశుద్ధాత్మ యొక్క ఈ కంటికి కనిపించే పంపకం ఇకపై కొనసాగవలసిన అవసరం లేదు.

రెండవదిగా, ఇక్కడ చెప్పబడినట్లుగా, 'దేవుడు తన కుమారుని ఆత్మను పంపెను' మొదలైన వాక్యము ద్వారా పరిశుద్ధాత్మ విశ్వాసుల హృదయములలోనికి పంపబడుతుంది. ఈ పంపబడుట ఏ దృశ్యరూపము లేకుండా జరుగుతుంది; అనగా, పలకబడిన వాక్యమును వినుట ద్వారా మనము అంతరంగికమైన తీవ్రమైన ఆసక్తిని మరియు వెలుగును పొందుతాము, దాని ద్వారా మనము మార్చబడి నూతన సృష్టిగా మారుతాము; దాని ద్వారా మనము నూతన తీర్పును, నూతన భావాలను మరియు ప్రేరణలను కూడా పొందుతాము. ఈ మార్పు మరియు ఈ నూతన తీర్పు తర్కము యొక్క కార్యము కాదు, లేదా మానవ శక్తి యొక్క కార్యము కాదు, కానీ అది ప్రకటించబడిన వాక్యముతో వచ్చు పరిశుద్ధాత్మ యొక్క వరము మరియు కార్యము. అది విశ్వాసము ద్వారా మన హృదయాలను శుద్ధి చేసి, మనలో ఆత్మీయ ప్రేరణలను పుట్టిస్తుంది. అందువలన, సువార్త బోధను బలవంతముతోను మరియు కుయుక్తితోను హింసించువారికిని మనకును మధ్య గొప్ప భేదము కలదు. ఎందుకనగా దేవుని కృపవలన మనము వాక్యము ద్వారా మన యెడల దేవుని చిత్తమును గూర్చి నిశ్చయముగా తీర్పు తీర్చగలము; అలాగే సమస్త ధర్మశాస్త్రములను, బోధలను, మన స్వంత జీవితమును మరియు ఇతరుల జీవితమును గూర్చి కూడా తీర్పు తీర్చగలము.

దీనికి విరుద్ధంగా, పాపిస్టులు మరియు సెక్టరీలు ఖచ్చితంగా దేనినీ నిర్ధారించలేరు.

ఎందుకంటే వారు వాక్యమును పాడుచేసి, హింసించి, దూషిస్తారు. వాక్యము లేకుండా ఏ విషయమును గూర్చియు నిశ్చయముగా తీర్పు తీర్చలేడు.

మనం మనస్సులో నూతనపరచబడి, పరిశుద్ధాత్మను కలిగియున్నామని లోకము ఎదుట కనబడకపోయినప్పటికీ, పరిశుద్ధాత్మ తన వరములతో మనలో ఉన్నాడని మన తీర్పు, మన మాట, మరియు మన ఒప్పుకోలు తగినంతగా ప్రకటిస్తున్నాయి. ఎందుకంటే, పూర్వం మనం దేనినీ సరిగ్గా తీర్పు తీర్చలేకపోయాము. ఇప్పుడు మనం మాట్లాడుతున్నట్లు అప్పుడు మాట్లాడలేదు. మన క్రియలన్నియు పాపమని, శిక్షార్హమైనవని; కృపకు ముందు మరియు తరువాత కూడా క్రీస్తే మన ఏకైక యోగ్యత అని, ఇప్పుడు సువార్త యొక్క సత్యజ్ఞానములోను మరియు వెలుగులోను మనం ఒప్పుకుంటున్నట్లుగా అప్పుడు ఒప్పుకోలేదు. కాబట్టి, లోకము మనకు ఏమాత్రము కలవరము కలిగించకూడదు.

(ఎవరి క్రియలు చెడ్డవని మేము సాక్ష్యమిచ్చుచున్నామో) వారు మమ్మును అత్యంత హానికరమైన మతభ్రష్టులుగాను, రాజద్రోహులుగాను, మత నాశకులుగాను, సామాన్య శాంతికి భంగం కలిగించేవారిగాను, మాలో మాట్లాడుచు మా క్రియలన్నిటిని శాసించుచున్న అపవాది పట్టియున్నవారిగాను తీర్పు తీరుస్తున్నారు. లోకము యొక్క ఈ వక్రమైన [మరియు దుష్టమైన] తీర్పునకు ఎదిరించి, మా మనస్సాక్షి యొక్క ఈ సాక్ష్యము చాలును గాక; దీనివలన మేము యేసు క్రీస్తును విశ్వసించుట మాత్రమే కాక, లోకము ఎదుట ఆయనను బహిరంగముగా ప్రకటించి ఒప్పుకొనుట దేవుని బహుమానమని మేము నిశ్చయముగా ఎరుగుదుము. కీర్తనకారుని ఆ మాట చొప్పున, మేము మా హృదయముతో విశ్వసించినట్లు మా నోటితో మాట్లాడుచున్నాము: 'నేను విశ్వసించితిని, అందువలన మాట్లాడితిని, మొదలైనవి.'

అంతేకాక, మేము దైవభక్తిని అలవరచుకొని, సాధ్యమైనంత వరకు పాపానికి దూరంగా ఉంటాము. ఒకవేళ మేము పాపం చేస్తే, అది ఉద్దేశపూర్వకంగా కాదు, అజ్ఞానం వలనే చేస్తాము, దానినిబట్టి మేము విచారిస్తాము. మేము జారిపోవచ్చు, ఎందుకంటే అపవాది పగలు రాత్రి మనకోసం పొంచి ఉంటాడు. అలాగే పాపపు అవశేషాలు మన శరీరంలో ఇంకను గట్టిగా అంటిపెట్టుకొని ఉన్నాయి: కాబట్టి శరీర సంబంధమైన విషయాలలో మనం పాపులమే, అవును, పరిశుద్ధాత్మను పొందిన తరువాత కూడా.

దెయ్యం. మరియు ఒక క్రైస్తవునికి, ఒక నాగరిక, నిజాయితీపరుడైన మనిషికి మధ్య పెద్ద తేడా ఏమీ లేదు. ఎందుకంటే ఒక క్రైస్తవుని క్రియలు పైకి చూస్తే చాలా నీచమైనవి మరియు సాదాసీదాగా ఉంటాయి. అతడు తన వృత్తికి తగినట్లుగా తన విధిని నిర్వర్తిస్తాడు, రాజ్యాన్ని పరిపాలిస్తాడు, తన కుటుంబాన్ని నడిపిస్తాడు, భూమిని సాగు చేస్తాడు, సలహా ఇస్తాడు, తన పొరుగువారికి సహాయం చేసి ఆదుకుంటాడు. ఈ క్రియలను శారీరక స్వభావం గల మనిషి అంతగా గౌరవించడు; సామాన్యులు, అవును అన్యజనులు కూడా చేసేవి కాబట్టి, వాటిని సామాన్యమైనవిగా, విలువలేనివిగా భావిస్తాడు. ఎందుకంటే లోకం దేవుని ఆత్మ సంబంధమైన విషయాలను గ్రహించదు, అందువల్ల అది నీతిమంతుల క్రియలను తప్పుగా తీర్పు తీరుస్తుంది. కానీ వేషధారుల వికారమైన మూఢనమ్మకాలను, వారి స్వప్రయోజన క్రియలను వారు గొప్పగా ప్రశంసిస్తారు. వారు వాటిని పవిత్రమైన క్రియలుగా భావిస్తారు, వాటిని నిలబెట్టడానికి ఎంత ఖర్చయినా వెనుకాడరు. దీనికి విరుద్ధంగా, విశ్వాసుల క్రియలు...

(బాహ్యంగా చూస్తే అవి నీచమైనవిగా, విలువలేనివిగా కనబడినప్పటికీ, అవి నిజానికి మంచి క్రియలే, మరియు దేవునికి విధేయత, కృతజ్ఞతతో, ​​విశ్వాసంతో, సంతోషకరమైన హృదయంతో చేయబడినవి గనుక దేవునిచే అంగీకరించబడినవి), నేను చెప్పేదేమంటే, ఈ క్రియలను వారు మంచి క్రియలుగా అంగీకరించకపోవడమే కాకుండా, వాటిని అత్యంత భక్తిహీనమైనవిగా, అన్యాయమైనవిగా తృణీకరించి ఖండిస్తారు. కాబట్టి, మనకు పరిశుద్ధాత్మ ఉందని లోకం గట్టిగా నమ్ముతుంది.

అయినప్పటికీ, శ్రమల కాలంలో గానీ, సిలువ సమయంలో గానీ, మరియు మన విశ్వాస ఒప్పుకోలు సమయంలో గానీ (ఇది విశ్వసించేవారి యొక్క సరైన మరియు ప్రధానమైన కార్యం), మనం భార్యను, పిల్లలను, ఆస్తులను మరియు జీవితాన్ని విడిచిపెట్టవలసి వచ్చినా, లేదా క్రీస్తును తిరస్కరించవలసి వచ్చినా, అప్పుడు పరిశుద్ధాత్మ శక్తి ద్వారా మనం మన విశ్వాస ఒప్పుకోలు చేస్తున్నామని, క్రీస్తును మరియు ఆయన వాక్యాన్ని ఒప్పుకుంటున్నామని స్పష్టమవుతుంది.

కాబట్టి పరిశుద్ధాత్మ మనలో నివసిస్తున్నాడో లేదో అని మనం సందేహించకూడదు; కానీ పౌలు చెప్పినట్లుగా, మనం 'పరిశుద్ధాత్మకు ఆలయము' అని నిశ్చయంగా నమ్మాలి (1 కొరింథీయులు).

6:19). ఎందుకంటే, ఎవడైనా దేవుని వాక్యము యెడల తనయందు ప్రేమ కలిగి, ఇష్టపూర్వకంగా క్రీస్తును గూర్చి విని, మాట్లాడి, వ్రాసి, తలంచుకొన్న యెడల, అది మనుష్యుని ఇష్టము వలన గాని, అతని తర్కము వలన గాని కలిగినది కాదని, పరిశుద్ధాత్మ అనుగ్రహించిన వరమని అతడు తెలుసుకోవాలి; ఎందుకంటే పరిశుద్ధాత్మ లేకుండా ఈ కార్యములు జరగడం అసాధ్యం. దీనికి విరుద్ధంగా, వాక్యము యెడల ద్వేషమును, తృణీకరణను కలిగినచోట, ఈ లోకపు దేవుడైన అపవాది ఏలుచు, మనుష్యుల హృదయములను గ్రుడ్డివాటిగా చేసి, వారిని బంధిస్తాడు, తద్వారా క్రీస్తు మహిమగల సువార్త వెలుగు వారిపై ప్రకాశించకుండా ఉంటుంది (Corinthians 4:4).

ఈ రోజుల్లో సామాన్య ప్రజలలో అధికశాతం మందిలో మనం ఈ విషయాన్నే చూస్తున్నాము; వారికి వాక్యమంటే ప్రేమ లేదు, పైగా అది తమకు ఏమాత్రం సంబంధం లేనిదన్నట్లుగా దాన్ని ఖండిస్తున్నారు. అయితే, ఎవరికైతే వాక్యమంటే ఏమాత్రం ప్రేమ గానీ, కోరిక గానీ ఉందో, ఆ ప్రేమ పరిశుద్ధాత్మ ద్వారా తమలో కుమ్మరించబడిందని వారు కృతజ్ఞతతో ఒప్పుకోవాలి. ఎందుకంటే, ఈ ప్రేమను, కోరికను మనం మనతో పాటు తెచ్చుకోము; దాన్ని ఎలా పొందాలో ఏ నియమాల ద్వారా కూడా మనకు బోధించబడదు. కానీ ఈ మార్పు స్పష్టంగా, నిస్సందేహంగా సర్వోన్నతుని కుడిచేతి కార్యమే. కాబట్టి, మనలను విమోచించుటకై మన నిమిత్తము మనుష్యుడై ధర్మశాస్త్రమునకు లోబడిన దేవుని కుమారుడైన క్రీస్తును గూర్చి ప్రకటించబడిన వాక్యమును మనము ఇష్టపూర్వకంగా, సంతోషంగా విన్నప్పుడు, దేవుడు ఆ ప్రకటన ద్వారా మరియు దానితో పాటు నిశ్చయముగా పరిశుద్ధాత్మను మన హృదయములలోనికి పంపును.

కాబట్టి దైవభక్తిగలవారు తమకు పరిశుద్ధాత్మ ఉందని తెలుసుకోవడం ఎంతో ప్రయోజనకరం.

వాచాలకులు మరియు సన్యాసుల యొక్క ఆ హానికరమైన సిద్ధాంతాన్ని ఖండించడానికే నేను ఈ మాట చెబుతున్నాను. ఆ సిద్ధాంతం ప్రకారం, ఒక మనిషి జీవితం ఎంత నీతిగా, నిష్కళంకంగా ఉన్నప్పటికీ, తాను దేవుని అనుగ్రహంలో ఉన్నాడో లేదో ఖచ్చితంగా తెలుసుకోలేడు. మరియు సాధారణంగా ఆమోదించబడిన ఈ వాక్యం, పోప్ పాలన అంతటిలో ఒక ప్రత్యేక సూత్రంగా మరియు విశ్వాస సిద్ధాంతంగా ఉండేది. దీని ద్వారా వారు విశ్వాస సిద్ధాంతాన్ని పూర్తిగా వికృతం చేశారు, మనుషుల మనస్సాక్షిని హింసించారు, క్రీస్తును సంఘం నుండి బహిష్కరించారు, పరిశుద్ధాత్మ యొక్క అన్ని ప్రయోజనాలను మరియు వరాలను అంధకారం చేసి నిరాకరించారు, దేవుని నిజమైన ఆరాధనను రద్దు చేశారు, మనుషుల హృదయాలలో విగ్రహారాధనను, దేవుని పట్ల తిరస్కారాన్ని, మరియు దేవునికి వ్యతిరేకంగా దూషణను స్థాపించారు. ఎందుకంటే, తన పట్ల దేవుని చిత్తాన్ని సందేహించేవాడు, మరియు తాను కృపలో ఉన్నాననే నిశ్చయత లేనివాడు, తనకు పాపక్షమాపణ లభించిందని, దేవుడు తన పట్ల శ్రద్ధ వహిస్తాడని, మరియు తాను రక్షింపబడగలనని నమ్మలేడు.

అగస్టీన్ చాలా చక్కగా మరియు దైవికంగా ఇలా చెప్పారు, "విశ్వాసం ఉన్న ప్రతి మనిషి తన విశ్వాసాన్ని నిశ్చయంగా చూడగలడు." దీనిని వారు తిరస్కరిస్తారు. "నేను దైవభక్తితో జీవిస్తూ, సకల క్రియలు చేసినప్పటికీ, నేను కృపాధీనుడనని, నేను పరిశుద్ధుడనని, మరియు నాకు పరిశుద్ధాత్మ ఉన్నాడని నేను నిశ్చయించుకోవడం దేవునికి ఇష్టం లేదు" అని వారు అంటారు. యౌవనులైన మీరు, (పోప్ యొక్క సమస్త రాజ్యం దీనిపైనే ఆధారపడి ఉంది) ఈ హానికరమైన అభిప్రాయంతో సోకని వారు, అత్యంత భయంకరమైన తెగులు నుండి పారిపోతున్నట్లుగా దీని పట్ల జాగ్రత్త వహించి పారిపోండి. వృద్ధులమైన మేము మా యవ్వనం నుండే ఈ తప్పులో పెంచబడి, దానిలో ఎంతగా మునిగిపోయామంటే, అది మా హృదయాలలో లోతుగా పాతుకుపోయింది. అందువల్ల, నిజమైన విశ్వాసాన్ని నేర్చుకుని, దానిని పట్టుకోవడం ఎంత కష్టమో, దానిని మరచిపోయి, విస్మరించడం కూడా అంతే కష్టం. కానీ మనం కృపాధీనులమని, క్రీస్తు నిమిత్తం దేవుణ్ణి సంతోషపరుస్తున్నామని, మరియు మనకు పరిశుద్ధాత్మ ఉందని మనం నిశ్చయంగా మరియు సందేహం లేకుండా తెలుసుకోవాలి. 'ఎవడైనా క్రీస్తు ఆత్మను కలిగి ఉండకపోతే, వాడు ఆయనకు చెందినవాడు కాడు' (Romans 8:9). అంతేకాక, సందేహించేవాడు ఏది ఆలోచించినా, మాట్లాడినా, లేదా చేసినా అది పాపమే; ఎందుకంటే విశ్వాసం నుండి పుట్టనిది ఏదైనా పాపమే.

కాబట్టి, నీవు దేవుని వాక్య పరిచారకుడవైనా, లేక ప్రభుత్వ న్యాయాధికారివైనా, నీ పదవి దేవునికి ప్రీతికరమైనదని నీవు నిశ్చయముగా తలంచుకొనవలెను; అయితే పరిశుద్ధాత్మ నీకు లేనిదే నీవు దీనిని ఎన్నటికీ చేయలేవు. కానీ నీవు ఇలా అంటావు: నా పదవి దేవునికి ప్రీతికరమైనదనే విషయంలో నాకు సందేహము లేదు, ఎందుకంటే అది దేవుని శాసనము; కానీ అది నా వ్యక్తికి ప్రీతికరమైనదో కాదో అనే విషయంలో నాకు సందేహముంది.

ఇక్కడ నీవు దేవుని వాక్యాన్ని ఆశ్రయించాలి, అది ప్రత్యేకంగా మనకు ఈ విధంగా హామీ ఇస్తుంది, వ్యక్తి యొక్క పదవి మాత్రమే కాకుండా, ఆ వ్యక్తి కూడా దేవునికి ప్రీతికరమైనవాడు. ఎందుకంటే ఆ వ్యక్తి బాప్తిస్మం పొంది, క్రీస్తును విశ్వసించి, ఆయన రక్తంలో సమస్త పాపాల నుండి శుద్ధి చేయబడి, ఆయన సంఘం యొక్క సహవాసంలో మరియు ఐక్యతలో జీవిస్తాడు. అంతేకాకుండా, అతడు వాక్యము యొక్క శుద్ధమైన బోధను ప్రేమించడమే కాకుండా, అది అభివృద్ధి చెందడాన్ని మరియు విశ్వాసుల సంఖ్య పెరగడాన్ని చూసినప్పుడు సంతోషించి, మిక్కిలి ఆనందిస్తాడు. దీనికి విరుద్ధంగా, కీర్తనలోని ఈ మాట ప్రకారం, అతడు పోపును మరియు వారి దుష్ట బోధను కలిగిన సమస్త మత శాఖలను అసహ్యించుకుంటాడు: 'దుష్ట ఆలోచనలు చేసేవారిని నేను ద్వేషిస్తాను, కానీ నీ ధర్మశాస్త్రాన్ని నేను ప్రేమిస్తాను' (Psalm 119:113).

కాబట్టి మన పదవి మాత్రమే కాక, మన వ్యక్తిత్వం కూడా దేవునికి ప్రీతికరమైనదని మనం నిశ్చయముగా నమ్మాలి. అవును, అది ప్రత్యేకంగా ఏమి చెప్పినా, చేసినా, లేదా ఆలోచించినా, అది మన స్వంత నిమిత్తం కాక, మన కొరకు ధర్మశాస్త్రం క్రింద నియమించబడ్డాడని మనం విశ్వసించే క్రీస్తు నిమిత్తమే దేవునికి ప్రీతికరమైనది.

ఇప్పుడు క్రీస్తు దేవునికి ప్రీతికరమని, ఆయన పరిశుద్ధుడని మొదలైన విషయాలు మనకు నిశ్చయముగా తెలుసు. కాబట్టి క్రీస్తు దేవునికి ప్రీతికరముగా ఉన్నాడు గనుక మనము ఆయనయందు ఉన్నాము గనుక మనము కూడా దేవునికి ప్రీతికరముగా ఉండి పరిశుద్ధులమైయున్నాము. మన శరీరమందు పాపము ఇంకను నిలిచియుండుచున్నను, మనము ప్రతిదినము పడిపోయి అపరాధము చేయుచున్నను, పాపముకంటె కృప అధికముగాను, బలమైనదిగాను ఉన్నది. ప్రభువు యొక్క కనికరమును సత్యమును మన మీద నిరంతరము ఏలుచున్నవి. అందువలన పాపము మనలను భయపెట్టి, మనలో ఉన్న దేవుని కృపను గూర్చి మనకు సందేహము కలిగించజాలదు. ఎందుకనగా, ఆ మహాశక్తిగల క్రీస్తు ధర్మశాస్త్రమును పూర్తిగా రద్దు చేసి, పాపమును ఖండించి, మరణమును మరియు సమస్త కీడును జయించెను. ఆయన దేవుని కుడిచేతి వైపున ఉండి మన కొరకు విజ్ఞాపన చేయుచున్నంత కాలము, మన యెడల దేవుని కృపను గూర్చిన అనుగ్రహమును గూర్చి మనము సందేహించలేము.