ఆత్మ యొక్క అనంతమైన విలువ

కానీ నేను చెప్పదలుచుకున్నదేమిటంటే, తన ఆత్మను కోల్పోయిన మనిషికి ఏదీ నిజమైన మేలు కాదు. అందరికీ తెలిసి, అంగీకరించినట్లుగా, ఆనందమే అంతిమ మేలు, మరియు ఈ ఫలితానికి దోహదపడినంత మేరకే అన్ని విషయాలు మనకు విలువైనవి. మనం ఆనందానికి దూరమైతే, ఏదీ మనకు నిజమైన మేలు కాదు. మన ఆనందానికి లోబడి ఉండలేనిది ఏదీ మనకు ఏమాత్రం విలువైనది కాదు. ప్రస్తుతం మనుషులు మేలుగా భావిస్తున్నది, వారి ప్రస్తుత దుర్వినియోగం వల్ల, చివరికి ఒక శాపంగా మారిందని గ్రహిస్తారు; ఎందుకంటే భవిష్యత్తు శిక్షాస్థితి యొక్క దుఃఖం స్వచ్ఛంగా ఉండాలి; అందువల్ల వారి ఉనికి ఒక స్వచ్ఛమైన శాపంగా ఉంటుంది.

దీనివల్ల నేను మళ్ళీ చెప్పవలసింది ఏమిటంటే, మనిషి తన ఆత్మను కోల్పోతే, అతను సంపాదించగలిగే ప్రతిదీ శాపమే అవుతుంది. అతని ఉనికియే శాపమవుతుంది — అతని జ్ఞానం శాపమవుతుంది. జ్ఞానం ఎంత తక్కువ ఉంటే అంత మంచిది; ఒకవేళ అతనికి స్పృహ పూర్తిగా లేకపోయినా, అది స్పృహతో ఉండటం కన్నా అనంత రెట్లు తక్కువ చెడు. అతను దుర్వినియోగం చేసే ప్రతి వరం అంతిమంగా ఒక కీడు అవుతుంది. తన దుఃఖం మధ్యలో తన సుఖాలను గుర్తుచేసుకున్నప్పుడు, అది అతని దుఃఖాన్ని మరింత పెంచడానికి దారితీయదా? అతను అనుభవించిన ప్రతి సుఖం, అంతకంతకూ పెరిగే వేదనకు అంతిమ మూలం అవుతుంది. ఉదాహరణకు, దైవ ప్రసాదాలను దుర్వినియోగం చేసే పాపులు ఈ విషయంలో దానికోసం బాధపడవలసి వస్తుంది — దేవుడు వారిలో ప్రతి ఒక్కరి గురించి లెక్క అడుగుతాడు. దేవుడు ఇది చేయాల్సిందే. వారు ఇక్కడ తాత్కాలిక సుఖాలను అనుభవించి ఉంటే, వాటిని గుర్తుచేసుకోవడం కూడా అక్కడ అదనపు బాధకు మూలం అవుతుంది. అందువల్ల, మరేదానికైనా ఆత్మను నిర్లక్ష్యం చేయడం పిచ్చిపని. ఆత్మ రక్షించబడితే, మిగతాది ఏది కోల్పోయినా ఫరవాలేదు; ఎందుకంటే చివరికి, ఆత్మ మరియు దాని సుఖాలు మాత్రమే నిజమైన విలువైనవి. ఆత్మ రక్షించబడితే, దానిని కాపాడుకోవడంలో ఏమి కోల్పోయినా ఫర్వాలేదు.

ఈ సభలోని అత్యంత పేదవాడితో నేను మాట్లాడతాను — సమాజంలో మీకంటే ఉన్నత స్థానంలో ఉన్నవారి సంపదను, విలాసాలను మీరు బహుశా చూస్తుంటారు. బహుశా మీరు వారి భోగాలను చూసి అసూయపడవచ్చు; కానీ అలా చేయడానికి మీకు కారణమా? ఇది చూడండి; మీ ఆత్మ రక్షించబడిందని అనుకుందాం, మీరు ఇక్కడ జీవించిన ఈ కొద్ది రోజులలో ధనవంతులుగా ఉన్నారా లేక పేదలుగా ఉన్నారా అనేది వెయ్యి సంవత్సరాల తరువాత మీకు ఏ మాత్రం తేడా కలిగిస్తుంది? మీరు వెనక్కి తిరిగి చూసుకొని, బహుశా ఇలా అనుకోవచ్చు, "నేను లండన్‌లో ఉన్నప్పుడు చాలా పేదవాడిని, చాలా కష్టపడాల్సి వచ్చింది, కొన్నిసార్లు నా కుటుంబ అవసరాలను ఎలా తీర్చాలో కూడా నాకు తెలిసేది కాదు." కానీ అప్పుడు మీరు ఆ కష్టాలను ఒక చెడుగా భావిస్తారా? లేదు, అస్సలు కాదు; అవన్నీ మీ మేలు కోసమే జరిగాయని మీరు గ్రహిస్తారు; మీ ఆత్మ రక్షించబడింది, అది మీకు ఊహించదగిన మరియు సాధ్యమయ్యే అన్ని మంచిని అందించింది: కానీ, దీనికి విరుద్ధంగా, మీ ఆత్మ నశించి ఉంటే, మీరు అక్షరాలా ఈ ప్రపంచమంతటినీ సంపాదించుకున్నా ఏ మాత్రం తేడా ఉండదు? మీ ఆత్మ నశించిపోతే, మిగతా ఏదీ మీకు ఏ మాత్రం ఉపయోగపడుతుంది? సర్వశక్తిమంతుని సన్నిధి నుండి మరియు ఆయన శక్తి మహిమ నుండి బహిష్కరించబడినప్పుడు, మీరు దేనినీ ఎలా ఆస్వాదించగలరు? మీరు మరణించిన క్షణంలో, మీ ఆత్మను కోల్పోయినట్లయితే, మీకు లభించిన మంచి అంతా మీకు దక్కినట్లే, ఇక మిగిలినదంతా స్వచ్ఛమైన, కలసిరాని చెడు మాత్రమే.

కానీ నేను మరొక్కసారి చెప్పాలనుకుంటున్నాను, ఒక మనిషి జీవితంలో అతని ఆత్మ రక్షణే అత్యంత ముఖ్యమైన కర్తవ్యం; ఈ లోకంలో అతని గొప్ప కర్తవ్యం తన రక్షణను మరియు తనకు సాధ్యమైనంత ఎక్కువ మంది రక్షణను సాధించడమే. ఎందుకంటే, ఈ విషయం ఎవరికి తెలియదు — కాలం కన్నా నిత్యత్వం ఎంత గొప్పదో, ఈ లోకానికి సంబంధించిన వాటన్నిటి కన్నా ఆత్మ కూడా అంతే విలువైనది. సంక్షిప్తంగా చెప్పాలంటే, ఈ లక్ష్యానికి దోహదపడినంత వరకు తప్ప మరేదీ విలువైనది కాదు; మరియు ప్రతిదీ దీనికి లోబడి ఉండాలి, కానీ వక్రీకరించబడినది మనకు లేనప్పటి కన్నా ఎంతో హానికరం. కాబట్టి, మన ఆత్మను పణంగా పెట్టి, ప్రస్తుత సుఖాన్ని, అది పరిపూర్ణమైనదైనప్పటికీ, కోరుకోవడం అంతులేని వెర్రితనం అవుతుంది. కానీ ఈ జీవితంలో పరిపూర్ణ సుఖం అనేది పూర్తిగా అసాధ్యం. ఓ పాపి, నువ్వు రెండు వందల సంవత్సరాలు జీవిస్తావనుకుందాం; అంతేకాక, నీ సుఖం నిజంగా పరిపూర్ణంగా ఉందనుకుందాం, ఒకవేళ నువ్వు నీ ఆత్మను కోల్పోతే, అది ఎంత అపారమైన నష్టమో; ఎందుకంటే ఈ సుఖాన్ని పాపంలో దుర్వినియోగం చేస్తే, దానికి బదులుగా నీ భవిష్యత్ దుఃఖం కూడా దానికి అనుపాతంగా పెరిగిపోతుంది. మీరు పీల్చే ప్రతి శ్వాసను దేవునికి వ్యతిరేకంగా వదిలి, మీ పాపాలలో మరణిస్తే, అది కూడా దేవుని లెక్కలో మీపై మోపబడుతుంది. మీకు ఉన్న ఆశీర్వాదాలను మీరు దుర్వినియోగం చేస్తుంటే, అవి లేకుండా ఉండటమే మీకు మేలు.

మళ్ళీ, మీరు రెండు వందల సంవత్సరాల పాటు ప్రతి ప్రాపంచిక మేలును త్యజించి, సాధ్యమైనంత గొప్ప ప్రాపంచిక పరీక్షలకు, లేమికి లోబడితే, అప్పుడు ఏమిటి? మీరు ఆ సమయమంతటినీ అత్యంత సంపూర్ణమైన మరియు సార్వత్రికమైన ఆత్మత్యాగంలో గడిపారని అనుకుందాం — అంతేకాదు, సిలువ వేయబడటంలోని అన్ని వేదనలను అనుభవిస్తూ మీరు సిలువపై వేలాడారని అనుకుందాం — మీరు యుగాంతం వరకు అక్కడే ఉండిపోతే, అప్పుడు ఏమిటి? శాశ్వతమైన ఆనంద స్థితిలో, గతాన్ని తిరిగి చూసుకున్నప్పుడు మీకు లభించే ప్రతిఫలం ఎంత గొప్పది కదా? మీ ముందు ఉంచబడిన ఆనందం కోసం, మీరు సిలువను సహించి, అవమానాన్ని తృణీకరించలేరా? నేను చాలా చిన్న వయసులో మతం మారినప్పుడు, ప్రెసిడెంట్ ఎడ్వర్డ్స్ గారి ఒక తీర్మానం నన్ను ఎంతగానో ఆకట్టుకున్నట్లు నాకు గుర్తుంది. దాని సారాంశం ఏమిటంటే, తన ప్రవర్తన అంతా తన మొత్తం అస్తిత్వాన్ని పరిగణనలోకి తీసుకుని ఉండాలి, మరియు తాను అనుసరించే ఏ మార్గం యొక్క సముచితతను అయినా తన అనంతమైన ఉనికిని దృష్టిలో ఉంచుకుని నిర్ణయించుకోవాలి. ఆ సమయంలో అది దేవుని బిడ్డకు తగిన తీర్మానంగా నాకు అనిపించింది. పదివేల సంవత్సరాల తరువాత, నేను ఎంత ముసలివాడినయ్యానంటే, ఈ విశ్వం ఒక తాళపత్రంలా చుట్టబడి గొప్ప శబ్దంతో గతించిపోయినప్పుడు — సూర్యుడు అస్తమించి, ఈ భౌతిక విశ్వం దాదాపు గుర్తుకురానప్పుడు — అప్పుడు నా ప్రవర్తనను నేను ఎలా పరిగణించగలను? ఈ లోకంలో సజ్జనులు పూర్తిగా దుఃఖితులని, పాపాత్ములు పూర్తిగా సుఖవంతులని అనుకుందాం; మరియు ఈ జీవితం కేవలం ఉన్నంత కాలమే కాకుండా, ఊహించగలిగినన్ని లక్షల యుగాల వరకు విస్తరించినప్పటికీ, వర్తమాన సుఖాన్ని, భవిష్యత్తు దుఃఖాన్ని ఎంచుకునే మనుషులు అనంతంగా పిచ్చివాళ్లవుతారు. కానీ అది అలా కాదు — అలా ఉండజాలదు — దైవభీతి గలవాడు పాపి కన్నా ఇక్కడే అనంతమైన ఆనందాన్ని పొందుతాడు; ఎందుకంటే "అతిక్రమకుల మార్గం కఠినమైనది." అతని ఉనికిలోని ప్రతి రోజు, ప్రతి గంటను చేదుగా మార్చేది ఎంత ఉందో కదా. అయ్యో! ఈ జీవితంలో కూడా దుష్టునికి ఎంత తక్కువ నిజమైన ఆనందం ఉంటుంది! పాపం! అతనికి లభించబోయేది ఇదేనా ఉత్తమమైనది? ఓ అవును, ఇది ఎంత పేదదైనా, ఎంత చేదుతో నిండి ఉన్నా, ఇదే అత్యుత్తమమైనది! ఎంతటి అంతులేని వెర్రితనం! ఇందులో ఏమాత్రం లాభం లేదు; అది కేవలం కొన్ని క్షణాల పాటు లాభం ఉన్నట్లు కనిపించడం మాత్రమే — అది ఒక తీవ్రమైన ఉద్వేగం, అది ప్రతిస్పందించి దుఃఖాన్ని మరింత పెంచుతుంది.

నేను చెప్పదలచుకున్నది ముగించడానికి కొన్ని వ్యాఖ్యలు చేయాలి, మరియు మొదటి వ్యాఖ్య ఇది ​​— మానవులు మానవ ఆత్మ యొక్క అనంతమైన విలువ గురించి, మరియు శాశ్వతమైన జీవితం మరియు మరణం అంటే ఏమిటో ఎంత తక్కువగా ఆలోచిస్తారు! బైబిలును నమ్ముతామని చెప్పుకునే వారు కూడా ఈ విషయాన్ని ఎంత తక్కువగా గ్రహిస్తారు! ఇప్పుడు, ఈ జీవితం స్వల్పకాలికమైనదని, అది ఏ క్షణంలోనైనా ముగిసిపోవచ్చని, అది ఎప్పుడో తమకు తెలియదని మానవులు ఇంత సాధారణంగా అంగీకరించడం అన్నిటికంటే గొప్ప అద్భుతాలలో ఒకటి కాదా? అయినప్పటికీ, వారు తమ పాపాలలో మరణిస్తే తమ ఆత్మలను కోల్పోతారని, ఏ క్షణంలోనైనా తమ పాపాలలో మరణించే అవకాశం ఉందని — వారు శాశ్వతంగా ఉనికిలో ఉండాలని — ఒప్పుకుంటూనే ఉంటారు. అయినా, చెప్పడానికి అనంతంగా వింతగా ఉంది కదా! ఈ విశ్వంలో అలాంటిది ఎక్కడైనా ఉంటుందా? మానవులు తమ ఆత్మల విలువ గురించి ఇచ్చే అల్పమైన ఆలోచన కంటే అనంతంగా అద్భుతమైనది ఏముంది? కొన్నిసార్లు నేను ఇంత భయంకరమైన ఆలోచన నుండి నా మనసును మళ్ళించుకోవలసి వచ్చింది, లేకపోతే అది నా మేధస్సును పూర్తిగా అస్థిరపరిచి ఉండేది. నేను నా పిల్లలను నా ముందు నిలబెట్టుకుని, వారి గతిని గురించి ఆలోచించాను. వారిలో ఒకరు తమ పాపాలలో చనిపోవడం నేను చూస్తే, నేను కూడా వెంటనే చనిపోవాలని నాకు నేను చెప్పుకున్నాను. ఏమిటి! నా పిల్లలలో ఒకరు తమ ఆత్మను కోల్పోతారన్న ఆలోచన! అది మిగతా అన్నింటినీ మింగేస్తున్నట్లు అనిపిస్తుంది, దానితో పోలిస్తే మరేదీ ఏమాత్రం ముఖ్యమైనదిగా అనిపించదు. వారి ఆత్మలు రక్షించబడితే, వారు ఇంకేమి పట్టించుకోవాలి? వారి కోసం డబ్బు కూడబెట్టడం ఎంత అల్పమైన విషయమో అని నేను తరచుగా ఆలోచించాను. నా వృత్తి స్వభావం వల్ల, వారికి వదిలి వెళ్ళడానికి నా దగ్గర డబ్బు లేదని నేను ఎల్లప్పుడూ నా పిల్లలకు అర్థమయ్యేలా చెప్పాను. అలా చేయాలనే కోరిక నాకు లేదని వారికి చెప్పాను. నేను చేయగలిగినంత మంచి విద్యను వారికి అందించాను, మరియు నేను వారి నుండి కోరుకునేదల్లా, వారు తమ ఆత్మలను మరియు ఇతరుల ఆత్మలను రక్షించుకోవడమే. వారి ఆధ్యాత్మిక ప్రయోజనాన్ని విస్తరించాలనే ఉద్దేశ్యం తప్ప, వారికి ప్రాపంచిక వస్తువులను ఇవ్వడం నాకు ఎల్లప్పుడూ పిచ్చికి పరాకాష్టగా అనిపించింది.

తమ పిల్లల కోసం డబ్బు కూడబెట్టాలనే క్రైస్తవ తల్లిదండ్రుల ఆత్రుతను చూసినప్పుడు, వారి ప్రవర్తన వారి చిన్నపిల్లలను లౌకిక మనస్తత్వం గలవారిగా తీర్చిదిద్దడంలో ఎంతగా ప్రభావితం చేస్తుందో మనకు అర్థమవుతుంది — వారు సంపదకు, సమాజంలో హోదాకు, తాత్కాలిక విషయాలకు అధిక ప్రాధాన్యతనిస్తూ, నిత్యత్వాన్ని దాదాపు ఏమాత్రం పట్టించుకోరు. దాని గురించి ఆలోచించినప్పుడల్లా, "ఈ తల్లిదండ్రులు తమ పిల్లలు అమరులని నమ్మగలరా?" అని వేలసార్లు నన్ను నేను ప్రశ్నించుకున్నాను. ఒకవేళ వారు అలా నమ్మితే, తమ పిల్లలను ప్రేమించడం సాధ్యమేనా? వారు లేఖనాల వాక్యాలను నమ్ముతూ కూడా, వారి తాత్కాలిక విషయాలకు అంత ఎక్కువ ప్రాధాన్యతనిస్తూ, వారి ఆధ్యాత్మిక సంక్షేమానికి అంత తక్కువ ప్రాధాన్యతనివ్వడం సాధ్యమేనా?

ఉదాహరణకు: బైబిలు ఈ లోకంలోని సంపదను అత్యంత బంధించే విషయంగాను, ధనవంతుడు రక్షింపబడటం అత్యంత కష్టమైన విషయంగాను వర్ణిస్తుంది; అది ప్రతిచోటా తమను, తమ సంతానాన్ని ధనవంతులుగా చేసుకునే ప్రయత్నాలకు వ్యతిరేకంగా మనుషులను హెచ్చరిస్తుంది; కానీ చాలా మంది వ్యక్తులు, బైబిలులో దీనికి పూర్తి వ్యతిరేకంగా చెప్పబడినట్లుగా — అంటే, నిత్యజీవానికి ఈ లోకంలోని శ్రేయస్సు అత్యవసరం అని చెప్పినట్లుగా — ప్రవర్తించడాన్ని నేను గమనించాను. అయితే, ఈ లోకంలోని మంచి విషయాలను తృణీకరించకూడదు; కానీ ఆత్మ రక్షణను పొందేందుకు అవి అడ్డుగా నిలవడానికి అనుమతించినప్పుడు, ఆ మతిభ్రమణం అపరిమితమైనది.

తల్లిదండ్రుల సంబంధాన్ని సమర్థించే నా శ్రోతలను ఉద్దేశించి ఇప్పుడు నేను మాట్లాడాలనుకుంటున్నాను; నా ప్రియ స్నేహితులారా, మీ సొంత పిల్లల విషయంలో ఈ విషయాన్ని మీరు ఎలా పరిగణించారు? మీ పిల్లల ఆత్మల విలువను మీరు సరిగ్గా అంచనా వేయడం ఎంత ముఖ్యం — వారి స్థితిలోని ప్రమాదాలను, మీ బాధ్యతలను మీరు గ్రహించాలి; ఈ విషయాలను సరిగ్గా పరిగణించినట్లయితే, వారి రక్షణను సాధించాలనే ఉత్సాహంతో అవి మీ హృదయాలను ప్రజ్వలింపజేస్తాయి. మరొక్కసారి. దేవుని తీర్పు మన తీర్పుకు ఎంత అనంతంగా భిన్నంగా ఉంటుందో నేను చెప్పాలనుకుంటున్నాను. డబ్బు సంపాదించడంలో తెలివిగా వ్యవహరించి, దానిని సంపాదించడంలో విజయం సాధించిన వారిని మనం ధన్యులని పిలుస్తాము, మరియు హోదాలోనూ, స్థాయిలోనూ ఎదిగిన వారిని చూసి మీరు అసూయపడతారు. ఆహా! అటువంటి వారి గ్రహణశక్తి అంత లోతుగా ఉండదు. కొన్ని సంవత్సరాల తరువాత మీరు దీని గురించి ఎంత అనంతంగా భిన్నంగా ఆలోచిస్తారు! ఈ లోకపు తెర పడి మీరు వెళ్ళిపోయినప్పుడు, నిత్యత్వంలో ఒక్క గంట అనుభవం కూడా మీకు ఏది ఉత్తమమైనదో ఒప్పించలేదు.

మీకు పూర్వం గతించిన వారి ఆత్మలు శరీరధారిగా మీకు ప్రత్యక్షమై మీతో మాట్లాడగలిగితే, వారు ఎంతటి కథను వివరిస్తారో కదా! కానీ కాలానికి, నిత్యత్వానికి మధ్య ఉన్న తెర పూర్తిగా కప్పబడింది. మనం ఖచ్చితంగా తెలుసుకోవలసినదంతా మనకు బయలుపరచబడింది; అతడు మోషేను, ప్రవక్తలను అంగీకరించకపోతే, మృతులలో నుండి లేచిన మనము కూడా వారిని అంగీకరించకూడదు; ఎందుకంటే మీరు దేవుని సాక్ష్యాన్ని తిరస్కరిస్తే, మృతులలో నుండి లేచిన వాని సాక్ష్యాన్ని తిరస్కరించడానికి మీకు అంతకంటే ఎక్కువ కారణం ఉంటుంది. పాపి! నీ ఆత్మను ఇంకెంతకాలం నిర్లక్ష్యం చేయాలనుకుంటున్నావు? నువ్వు దాన్ని ఎప్పుడూ నిర్లక్ష్యం చేయాలని అనుకోవు. ఆహా! అడ్డురాయి అక్కడే ఉంది. నీ గురించి నాకు చాలా భయంగా ఉంది. ఈ రాత్రి మనం నరకంలోని దీన నివాసులలో ఒకరి వద్దకు వెళ్లి, "నువ్వు ఇక్కడికి ఎలా వచ్చావు?" అని విచారిస్తే ఎలా ఉంటుంది? "ఆలస్యమే నా నాశనానికి కారణం. నేను పశ్చాత్తాపపడాలని అనుకున్నాను; నా పాపాలలో చనిపోవాలని నేను ఎప్పుడూ అనుకోలేదు; కానీ ఆహా! దీని మధ్యలోనే నేను నరికివేయబడ్డాను." ఓ పాపి, ఇప్పుడైనా నీ ఆత్మను పట్టించుకోవా? "ఈ రాత్రి నేను చేయలేను" అని అంటున్నావా?

కానీ మీరు ఈ రాత్రే దాన్ని చేయగలరు; ఎందుకంటే ఆయనకు విధేయత చూపడం మీ శక్తిలో లేకపోతే, దేవుడు మిమ్మల్ని ఇప్పుడు అలా చేయమని ఆజ్ఞాపించడు. కానీ మీ అభ్యంతరాన్ని మీ హృదయంలో మీరే నమ్మడం లేదు. ఇప్పుడే ఒక వ్యక్తికి తాను చనిపోబోతున్నానని ప్రత్యక్షంగా దైవ సందేశం అందిందనుకోండి, మరియు అతను లేచి ఏమి చేయాలో నన్ను వేడుకున్నాడనుకోండి — అంతేకాక, నేను, "ఓ! ఇప్పుడు చాలా ఆలస్యం అయిపోయింది; నీకు సమయం లేదు!" అని జవాబిచ్చాననుకోండి — అప్పుడు మీరందరూ లేచి, "అతను చేయగలడు! అతను చేయగలడు! అతను చేయగలడు!" అని కేకలు వేయరా? మరి మీరే నమ్మని సాకు చెప్పి దేవుణ్ణి శోధిస్తారా? ఒక నిర్దిష్ట కాలం తర్వాత వరకు మీ ఆత్మను పట్టించుకోవద్దని ప్రమాణం చేయించి ఎవరైనా మిమ్మల్ని పనిలో పెట్టుకోవడానికి ప్రయత్నిస్తే? పాపి, మీరు ఎంత అడుగుతారు? ఒకవేళ ఎవరైనా వచ్చి మీకు అలాంటి ప్రతిపాదన చేస్తే, సాక్షాత్తు దేవుడే అని మీరు అనుకుంటారు.

ఇలాంటి ఒక సంఘటన నాకు గుర్తుంది, అందులో ఒక పాపి ఖచ్చితంగా మరొకరిని ఈ విధంగా నియమించుకున్నాడు. దానికి ప్రతిఫలంగా మూడు డాలర్లు ఇచ్చారు, మరియు ఆ వ్యక్తి నిర్ణీత కాలం పాటు తన ఆత్మను పట్టించుకోనని ఒప్పందం చేసుకున్నాడు. అతను ఆ డబ్బు తీసుకున్నాడు. ఆ డబ్బు ఇచ్చిన వ్యక్తి ఒక అపరిచితుడు, మరియు అతను వెళ్ళిపోయిన తర్వాత, అది మానవ రూపంలో ఉన్న సైతాను అయి ఉండాలని అతను అనుకున్నాడు. చివరికి, "నేను నా ఆత్మను అమ్ముకోలేదా?" అని అతను బిగ్గరగా అరిచాడు; మరియు తీవ్రమైన వేదనతో ఆ డబ్బును విసిరివేసాడు. అతను దిగ్భ్రాంతికి గురవ్వడం సహజమే. ఎవరైనా మీకు అలాంటి ప్రతిపాదన చేస్తే మీరు కూడా దిగ్భ్రాంతికి గురవుతారు. కానీ సైతాను మిమ్మల్ని దిగ్భ్రాంతికి గురిచేయడు; మృత్యువు యొక్క అదృశ్య హస్తం మీ చావుగంట మోగించడానికి సిద్ధమవుతుండగా, అతను మిమ్మల్ని అలా అలా జారుకుంటూ పోనిస్తాడు! బహుశా అతను, మీరు ఇప్పుడే దానిని పట్టించుకోకుండా ఉండేలా మిమ్మల్ని ఒప్పించగలనేమోనని గమనిస్తూ ఉండవచ్చు, మరియు మీరు ఈ రాత్రి దానిని నిర్లక్ష్యం చేసి ఇంటికి వెళ్తారేమోనని, మరియు మీరు మొదట మరే పనిని చూసుకుంటారోనని ఆత్రుతగా ఎదురుచూస్తూ ఉండవచ్చు. "ఓ దేవా, నేను మొదట ఇది చేయాలి" అని మీరు దేని గురించి చెప్పగలరు? పాపి! జీవిత మార్గంలో ఇంత దూరం వచ్చి, ఇప్పటి వరకు మీ ఆత్మను నిర్లక్ష్యం చేశారా? మరి ఈ హెచ్చరికను కూడా పెడచెవిన పెట్టాలా?

అయితే, మార్పు చెందని వారికి కొన్ని ఆచరణాత్మక వ్యాఖ్యలు చేసి ముగిస్తాను. ఓ పాపి, నీ పాపాలలో కొనసాగడానికి నీకు భయం లేదా? ఈ రాత్రి దానిని వాయిదా వేస్తే, రేపు సాయంత్రం నీవు ప్రార్థన కూడికలో ఉండవు, కానీ వేరే చోట ఉంటావు; మరియు వచ్చే ఆదివారం బహుశా నీవు ఆరాధన స్థలానికి అస్సలు వెళ్ళకపోవచ్చు. ఒకసారి ఒక తండ్రి, తన కుమారునికి అలవడిన ఒక అలవాటు గురించి అతనికి వ్రాస్తూ, అతనితో కొంతసేపు వాదించిన తరువాత, అకస్మాత్తుగా ఇలా ఆపేశాడు, "కానీ చాలు, చాలు, నేను నిన్ను వ్యర్థంగా అడగనని నాకు తెలుసు; అందువల్ల నేను ఈ విషయాన్ని ఇకపై నొక్కి చెప్పను, అలా చేయడం నీ ప్రేమపై నాకు నమ్మకం లేదని కనపడకుండా ఉండటానికి." మరి దేవుడు నిన్ను వ్యర్థంగా వేడుకుంటాడా? నీ న్యాయబుద్ధి ఎక్కడ ఉంది? గౌరవము ఎక్కడ ఉంది? లేదా కర్తవ్యము ఎక్కడ ఉంది?

ఓ పాపి! ఇన్ని విషయాలను ప్రస్తావించవలసి వచ్చినందుకు నాకు సిగ్గుగా ఉంది! దేవునితో తమకున్న సంబంధం తెలిసిన వివేకవంతులు నా చుట్టూ ఉన్నారా? నిన్ను పశ్చాత్తాపం వైపు నడిపించడానికి, ఒక బండరాయి తప్ప మిగతా అన్నింటినీ తుడిచిపెట్టేసే రకరకాల కారణాలతో నిన్ను ఒప్పించడానికి నేను ఇక్కడ గంటన్నర సేపు నిలబడి ఉన్నానా? నీతో ఈ విధంగా బ్రతిమాలవలసి వస్తే, లేదా నిజానికి, నీవు పశ్చాత్తాపపడకపోవడం సర్వశక్తిమంతునికి చేసే అనంతమైన అన్యాయం అనే వాస్తవాన్ని మినహాయిస్తే, నీ పశ్చాత్తాపానికి మరేదైనా కారణాన్ని సూచించవలసి వస్తే, నేను ఒక మనిషినైనందుకు నాకే సిగ్గుగా లేదా?

క్రీస్తు యొద్దకు వచ్చి, ఇలా చెప్పండి: "ఓ యేసూ! నీవు నన్ను కొన్నావు, నేను నీ వాడనై ఉంటాను. నీవు నా కొరకు మరణించి, నా ప్రాణాన్ని కొన్నావు; నీవు విమోచించిన ఈ ప్రాణాన్ని సాతానుకు అప్పగించాలా? లేదు! లేదు! ఎందుకంటే నేను ఒక మనిషిని. లేదు! ఎందుకంటే నాకు అమరమైన ఆత్మ ఉంది. లేదు! ఎందుకంటే నేను దేవుని పరిపాలనకు చెందినవాడిని. లేదు! ఎందుకంటే నేను రక్షణ కొరకు నిరీక్షిస్తున్నాను. లేదు! దేవునికి అప్రీతి కలిగించడం నాకు భయం, మరియు నా రక్షకునికి ప్రీతి కలిగించాలని కోరుకుంటున్నాను. నేను నా పాపాలను విడిచిపెడుతున్నానని పరలోకం సాక్ష్యమిస్తోంది; మరియు దేవుడు దానిని పరలోకంలో వ్రాయుగాక." మీరు సిద్ధంగా లేరా? ఎందుకు లేరు? ఇప్పుడే మరియు ఎప్పటికీ, ఇక్కడే, దేవుని మందిరంలో మీ మనస్సులను నిశ్చయించుకోండి. ఇక్కడ దేవదూతలు కథను చెప్పడానికి వేచి ఉన్నారు, ఇక్కడ పరిశుద్ధాత్మ ప్రజలపై ఊదుతున్నాడు. పాపి, నీవేమంటావు, సాతాను నుండి దేవునికి మారడానికి ఇష్టపడుతున్నావా?

మీరు ఇప్పుడు ఏదో ఒక విధంగా నిర్ణయం తీసుకోవాలి; ఆ నిర్ణయం మీద ఇక్కడున్న వ్యక్తుల విషయంలో ఎలాంటి అనంతమైన పరిణామాలు ఆధారపడి ఉన్నాయో మనం చూడగలిగితే, ఈ కీలకమైన బిందువు వద్ద ఎలాంటి తలరాతలు వణికిపోతున్నాయో చూసి ఈ సభికులందరూ తీవ్ర వేదనతో విలపిస్తారనుకుంటా! ఆ సూదిని చూడండి, అది తన ఇరుసు మీద వణికిపోతోంది! అది స్థిరపడినప్పుడు, స్వర్గానికో లేదా నరకానికో, ఈ రెండింటిలో ఒకదాని వైపే చూపించాలి. పాపి! ఇదే నీ గతి. ఏమంటావు?