పురుషుల నుండి గౌరవాన్ని కోరుకోవడం

ఈ వాక్యభాగంలోని ప్రశ్న ఒక బలమైన వాదనకు సమానం, అదేమిటంటే, వ్యక్తులు దేవుని నుండి కాకుండా మనుషుల నుండి గౌరవం పొందుతున్నంత కాలం, వారు విశ్వసించలేరు. ఇలా మాట్లాడటం చాలా సాధారణం. మనం చాలా బలమైన వ్యతిరేకతను వ్యక్తపరచాలనుకున్నప్పుడు, ఈ వాక్యభాగంలో వలె మన వ్యాఖ్యలను ప్రశ్న రూపంలోకి మారుస్తాము — "ఒకరి నుండి ఒకరు గౌరవం పొందుతూ, కేవలం దేవుని నుండి వచ్చే గౌరవాన్ని కోరని మీరు ఎలా విశ్వసించగలరు?" దీనికి సమానమైన అర్థం ఏమిటంటే, మీరు ఇలా చేస్తున్నంత కాలం మీరు ఏ విధంగానూ విశ్వసించలేరు.

ఈ మాటల ద్వారా నేను చూపించదలచుకున్నది ఏమిటంటే —

I. విశ్వాసం అంటే ఏమి కాదు II. అది ఏమిటి III. దానిలో అంతర్లీనంగా ఉన్నది ఏమిటి IV. మనుషుల నుండి గౌరవం పొందడం వెనుక ఉన్న ఉద్దేశ్యం ఏమిటి V. మనుషుల నుండి గౌరవాన్ని కోరుకునే ఈ మనఃస్థితి, విశ్వాసాన్ని అసాధ్యం చేస్తుంది

I. విశ్వాసం అంటే ఏమిటి కాదు

బైబిల్లో 'విశ్వాసం' అనే పదం కంటే ఎక్కువగా వాడే పదం మరొకటి లేదు; బైబిల్లో పరిగణించదగినంత ముఖ్యమైనవిగా చెప్పబడిన విషయాలు చాలా తక్కువ; ప్రతిచోటా దీనికే అత్యధిక ప్రాధాన్యత ఇవ్వబడింది; ఇది ఎల్లప్పుడూ అత్యంత ప్రాముఖ్యమైనదిగా చెప్పబడుతుంది; అయినప్పటికీ, చెప్పడానికి వింతగా ఉన్నా, బహుశా బైబిల్లో మరే పదం గురించి కూడా మానవాళిలో ఇంత అస్పష్టమైన మరియు అనిశ్చితమైన అభిప్రాయాలు లేవు. చాలా మంది వ్యక్తులు తాము ఆ పదం ద్వారా ఏమి ఉద్దేశించారో నిజంగా అర్థం చేసుకోకుండానే దానిని ఉపయోగించారు; అనేక సందర్భాల్లో, దేవుని ఆత్మ ఆ పదం ద్వారా ఏమి ఉద్దేశించిందో వారు అస్సలు అర్థం చేసుకోలేదు. మనం అర్థం చేసుకోవలసిన ముఖ్యమైన విషయం ఏదైనా లేఖనాలలో ఉందంటే, అది ఈ పదం యొక్క పూర్తి అర్థాన్ని మనం సరిగ్గా గ్రహించడమే. నిస్సందేహంగా, ప్రేమ మరియు పశ్చాత్తాపం వంటి అంతే ముఖ్యమైన ఇతర పదాలు కూడా ఉన్నాయి. ఇప్పుడు, ఈ పదాల అర్థం ఏమిటో మనకు స్పష్టమైన అవగాహన ఉండటం అత్యంత ముఖ్యం, ఎందుకంటే, గమనించండి, అవన్నీ ఒక మానసిక స్థితిని వ్యక్తపరచడానికి ఉద్దేశించబడ్డాయి. ఈ మానసిక స్థితి ఏమిటి? ఇప్పుడు, ఈ పదాల ద్వారా సూచించబడిన మానసిక స్థితుల గురించి పవిత్ర గ్రంథాలు వివరించే విధానం ఇది. పవిత్ర గ్రంథాలు, ఆది నుండి అంతం వరకు, ఎల్లప్పుడూ కొన్ని నిర్దిష్ట మానసిక స్థితులను సూచించడానికి ఉద్దేశించిన భాషను ఉపయోగిస్తాయి; కొన్నిసార్లు అది దేవుని మనస్సును, కొన్నిసార్లు సాధువుల మనస్సులను, మరికొన్నిసార్లు పాపులు ఉండే మానసిక స్థితిని సూచిస్తుంది. పాపం అనేది ఒక మానసిక స్థితి తప్ప మరేమీ కాదు; మరియు పవిత్రత అనేది ఒక మానసిక స్థితి తప్ప మరేమీ కాదు; కాబట్టి, ఈ పదాల అర్థం ఏమిటో మరియు అవి ఏ నిర్దిష్ట మానసిక స్థితులను సూచించడానికి ఉద్దేశించబడ్డాయో మీరు అర్థం చేసుకోకపోతే, మీరు మతం గురించి ఏమీ అర్థం చేసుకోలేరు. అందువల్ల, నేను విశ్వాసం అనే విషయంపై మాట్లాడినప్పుడు, నేను చెప్పేది వారికి అర్థమయ్యేలా చేయడానికి ప్రయత్నించడం నాకు అలవాటు. వీలైతే, ఆ పదం సూచించే నిజమైన భావం అని నేను భావించేదాన్ని, అలాగే ఆ పదానికి అసలు అర్థం కానిదాన్ని కూడా నా శ్రోతలలో అభివృద్ధి చేయడానికి ప్రయత్నిస్తాను.

విశ్వాసం అనే పదానికి అర్థాన్ని నిర్వచించడానికి ముందు, నేను ఒక విషయం చెప్పాలనుకుంటున్నాను. ప్రతి మనిషికి తన అంతరాత్మ ద్వారా తన మనస్సులో మూడు విభిన్నమైన కార్యకలాపాలు ఉన్నాయని తెలుసు — ఆలోచించే అతని బుద్ధి, అనుభూతి చెందే అతని ఇంద్రియ జ్ఞానం, మరియు పనిచేసే అతని సంకల్పం. ఇప్పుడు, ఈ మూడు శక్తులు తనలో ఉన్నాయని ప్రతి మనిషికి స్పృహ ఉంటుంది, మరియు ఆ మూడు రకాల చర్యలను తాను ఆచరిస్తున్నానని కూడా అతనికి స్పృహ ఉంటుంది. అతను ఆలోచించడం మరియు తర్కించడం గురించి స్పృహతో ఉంటాడు; కొన్ని పనులను ఇతరుల కన్నా ఎక్కువగా చేయడానికి — అంటే కార్యాచరణకు పూనుకోవడానికి తాను సిద్ధంగా ఉన్నానని అతనికి స్పృహ ఉంటుంది; అతను అనుభూతి చెందడం గురించి కూడా స్పృహతో ఉంటాడు; తనకు అనుభూతి చెందగల ఇంద్రియ జ్ఞానం ఉందని, మరియు వివిధ తరగతులు, రకాల కోరికలు, భావోద్వేగాలు ఉంటాయని అతనికి తెలుసు. అంతేకాకుండా, తన ఆలోచనలు మరియు మేధోపరమైన ప్రకటనలు తరచుగా అనివార్యమని — వాటిలో తాను ఇష్టపూర్వకంగా ఉండనని ప్రతి మనిషికి తెలుసు.

ఉదాహరణకు, ప్రతి మనిషికి ఇది తెలుసు; మరియు ఒక వస్తువు ఒకే సమయంలో ఉంటూనే ఉండజాలదని అతను ఏమాత్రం సంకోచం లేకుండా ధృవీకరిస్తాడు. అలాగే, ఒక వస్తువు యొక్క సంపూర్ణత దాని అన్ని భాగాలకు సమానమని, మరియు తాను దీనికి వ్యతిరేకంగా ధృవీకరించడం గానీ, దీనిని మించిపోవడం గానీ అసాధ్యమని ప్రతి మనిషికి సంపూర్ణంగా తెలుసు. కొన్ని పరిస్థితులలో, ఫలానా ఫలానా ధృవీకరణలు చేయడానికి తాను అడ్డుకోలేని విధంగా ప్రేరేపించబడతానని ప్రతి మనిషికి తెలుసు. భావాల విషయంలో కూడా ఇదే నిజం. తాను ఒక నిర్దిష్ట పద్ధతిలో అనుభూతి చెందాలని, మరియు మరో విధంగా అనుభూతి చెందడం అసాధ్యమని ప్రతి మనిషికి తెలుసు; ఉదాహరణకు, అతను తన చేతిని నిప్పులో పెట్టి కాల్చుకుంటే, ఆ మంటను అనుభవిస్తాడు — అది అడ్డుకోలేనిది. కాబట్టి, కొన్ని ఇతర పరిస్థితులలో, అతను తప్పించుకోలేని వివిధ భావాలు మరియు అనుభూతులను పొందుతాడని మీరు ఊహించవచ్చు, ఎందుకంటే అవి పూర్తిగా అసంకల్పితమైనవి. కానీ ప్రతి మనిషికి అంతే బాగా తెలుసు, మరియు ఆ జ్ఞానాన్ని అతను సరిగ్గా అదే విధంగా — తన సొంత చైతన్యం ద్వారా — పొందుతాడు, తన సంకల్పం విషయంలో అలా కాదని, దానికి విరుద్ధంగా, తన సంకల్పం సంపూర్ణంగా స్వేచ్ఛగా ఉంటుందని. ఒక మనిషి ఒక విషయాన్ని అటుగానీ ఇటుగానీ కోరుకుంటాడు, మరియు తాను కోరుకున్నట్లుగానే ప్రవర్తిస్తాడు; అతను సమావేశానికి వెళ్ళాలని గానీ, ఇంట్లో కూర్చోవాలని గానీ, తన పని తాను చూసుకోవాలని గానీ, లేదా తన పని తాను చూసుకోకుండా ఉండాలని గానీ కోరుకోవచ్చు; తన ఉనికి ఎంత స్వేచ్ఛగా ఉందో, తన సంకల్పం కూడా అంతే స్వేచ్ఛగా ఉందని ప్రతి మనిషికి అంతే నిశ్చయంగా, అంతే కచ్చితంగా తెలుసు. ఇప్పుడు, ఈ ఇంట్లో ఉన్నవాళ్లలో ఎవరైనా తన సంకల్పం స్వేచ్ఛగా ఉందా, అటుగానీ ఇటుగానీ వెళ్ళాలని కోరుకోగలడా అని ఆచరణాత్మకంగా ప్రశ్నించాడనుకుందాం. మనం అతనితో, "సమావేశం ముగిశాక మీరు ఇంటికి వెళ్ళాలనుకుంటున్నారా?" అని అడిగామనుకుందాం. దానికి అతను, "నన్ను వెళ్ళడానికి ఇష్టపడేలా చేసే అలాంటి ప్రేరణలు ఏవైనా నా ముందుకొస్తాయో లేదో నాకు తెలియదు: నేను స్వేచ్ఛగా లేను, నా అంతట నేను వెళ్ళాలని కోరుకోలేను, నన్ను ఇష్టపడేలా ఏదైనా జరుగుతుందో లేదో నేను చెప్పలేను," అని అంటాడు. ఇప్పుడు, ప్రతి మనిషి తన స్వేచ్ఛను తానే ఊహించుకుంటాడని మనం అంటాము; మరియు అతను తన ఇష్టానుసారం ప్రవర్తించడానికి స్వేచ్ఛ లేకపోతే, వీధిలో ఒక స్తంభం ఉన్నప్పుడు, అతను దాని ఇరువైపులా దాటి వెళ్ళేంతగానే, దానిని ఢీకొట్టి కింద పడిపోయే అవకాశం ఉంటుంది. నిజం ఏమిటంటే, ఏ మనిషి కూడా ఆచరణాత్మకంగా తన సంకల్ప స్వేచ్ఛను ప్రశ్నించడు, మరియు ఎవరైనా మాటలతో అలా చేస్తే, అతను ఏమి మాట్లాడుతున్నాడో అతనికి తెలియదు. ప్రతి మనిషి తాను ఉన్నంత నిశ్చయంగా తనకు స్వేచ్ఛ ఉందని తెలుసుకుంటాడు, మరియు అతను చేసే దాదాపు ప్రతి పనిని ఈ ఊహపైనే ఆధారపరుస్తాడు; మనుషులకు స్వేచ్ఛ లేకపోతే, ఒక యంత్రం చేయలేని విధంగా వారు తమంతట తాము ఏమీ చేయలేరు. ఈ వ్యాఖ్యలు చేసిన తరువాత, 'విశ్వాసం అంటే ఏమిటి కాదు' అని నేను చూపించబోతున్నాను. అది ఆలోచన కాదు, లేదా అది ఒక ధృవీకరణ కాదు, లేదా ఒక మేధోపరమైన అవగాహన కాదు, లేదా ఒక మేధోపరమైన నమ్మకం కాదు; సైతానుకు అలాంటి విశ్వాసం ఉండవచ్చు — నిజానికి, దానికి అది ఉంది; బైబిల్ ఆ విషయాన్ని ప్రకటిస్తుంది; సైతాను నమ్ముతాడు, మరియు అతని నమ్మకం అతన్ని వణికించేలా చేస్తుంది. అది కేవలం ఒక మేధోపరమైన నమ్మకం; పాపులు గాఢంగా నమ్మబడి వణికిపోవడాన్ని మనం తరచుగా చూస్తాము, కానీ అది విశ్వాసం కాదు. అయితే, దేవుడు చెప్పే దేనినైనా కేవలం బుద్ధితో నమ్మడంలో విశ్వాసం ఉండదు — ఒక వ్యక్తి దానిని తన బుద్ధితో నమ్మవచ్చు, కానీ అతనికి విశ్వాసం ఉండకపోవచ్చు. నేను మళ్ళీ చెబుతున్నాను, విశ్వాసం కేవలం ఒక భావన కాదు. అందరికీ తెలిసినట్లుగా, ఆలోచనలు మరియు భావనలు ఒక రకంగా అసంకల్పితమైనవి; నైతిక స్వభావం వాటికి నేరుగా అంటుకోదు; అసంకల్పితమైనవి కాబట్టి, అవి సంకల్ప క్రియలతో సంబంధం లేకుండా ఉంటాయి. వ్యక్తులు తమ ఆలోచనలకు మరియు భావనలకు ఒక రకంగా బాధ్యత వహిస్తారని మేము కాదనము, కానీ గమనించండి — వారి ఆలోచనలు మరియు భావనలు సంకల్పంతో అటువంటి సంబంధంలో ఉంచబడినందువల్లనే, సంకల్పం వాటిని ఒక రకంగా మార్చగలదు లేదా నియంత్రించగలదు: మనిషి తన సంకల్ప క్రియలకు మాత్రమే బాధ్యత వహిస్తాడు. దీనివల్ల నేను చెప్పేదేమిటంటే, బైబిల్లో విశ్వాసం ఒక సద్గుణంగా కూడా వర్ణించబడింది — దానిని పవిత్ర విశ్వాసం అని పిలుస్తారు; అది దేవునికి విధేయతగా వర్ణించబడింది. మళ్ళీ, విశ్వాసం కేవలం స్వచ్ఛందంగా ఉండటమే కాకుండా, దాని ఉనికికి ఒక షరతుగా, నమ్మడానికి ఏదో ఉందని బుద్ధి గ్రహించడాన్ని కూడా అది సూచిస్తుంది; విశ్వాసం ఎల్లప్పుడూ నమ్మడానికి ఏదో ఒకటి ఉందని సూచిస్తుంది, మరియు నమ్మవలసిన దానిని బుద్ధి గుర్తించాలి. చూసేది బుద్ధే, మరియు మనస్సు, సంకల్పంతో ఒక చర్యను ప్రారంభించినప్పుడు, తాను చూసిన దానిని ఎంచుకుంటుంది లేదా తిరస్కరిస్తుంది. అందువల్ల, విశ్వాసం అంటే బుద్ధి ఏదో ఒక సత్యాన్ని గ్రహించడం అని అర్థం. కానీ, ఈ సత్య గ్రహింపు, ఒక సజీవ వాస్తవికత యొక్క సంపూర్ణ చైతన్యం మరియు ప్రకాశంతో మనస్సు ముందు ఎంత స్పష్టంగా నిలిచినప్పటికీ — అది అంతకు మించి ముందుకు వెళ్ళకపోతే, అది విశ్వాసం కాదు; మరియు అవిశ్వాసి యొక్క దోషారోపణ ఎంత స్పష్టంగా ఉంటే, అతని మానసిక వేదన అంత ఎక్కువగా ఉంటుంది — అందుకే అవిశ్వాసి యొక్క దోషారోపణ అపరాధులను కలవరపరిచి, వారిని వణికించేలా చేస్తుంది. నేను చెప్పేదేమిటంటే, మనస్సు విశ్వసించనప్పుడు మరియు హృదయం సత్యానికి లొంగనప్పుడు, బుద్ధి ఎంత స్పష్టంగా చూస్తుందో, ఆ సత్యాలు దేవునికి మరియు శాశ్వతమైన విషయాలతో ఆయనకున్న సంబంధాలకు సంబంధించినవైనప్పుడు, ఆ మనస్సు యొక్క వేదన అంత తీవ్రంగా ఉంటుంది.

II. విశ్వాసం అంటే ఏమిటో పరిశీలిద్దాం

మొదటగా, సువార్త విశ్వాసాన్ని ఏర్పరిచేది ఏమిటంటే, బుద్ధి గ్రహించిన సత్యానికి హృదయం లేదా సంకల్పం తనను తాను అప్పగించుకోవడం — అంటే, దానిచే ప్రభావితం కావడానికి తన సంపూర్ణ సంకల్పాన్ని దానికి సమర్పించుకోవడం. కాబట్టి, గమనించండి, విశ్వాసంలో సరిగ్గా ఈ క్రింది విషయాలు ఉంటాయి — మొదటిది, ఒక మేధోపరమైన గ్రహింపు, అంటే ఆ విషయం నిజమని తెలుసుకోవడం; ఆ తర్వాత, మనస్సు ఆ సత్యానికి తనను తాను అప్పగించుకోవడం, లేదా దానిని స్వీకరించడం, లేదా దానిచే రూపుదిద్దబడి, పరిపాలించబడటానికి తనను తాను సత్యానికి సమర్పించుకోవడం. వాస్తవానికి, అది మనస్సు గ్రహించిన సత్యంతో సానుభూతి చూపడం, పాక్షికంగా దానికి తనను తాను సమర్పించుకోవడం మరియు దానిని స్వీకరించడం. వీలైతే నేను దీనిని వివరిస్తాను. కొన్నిసార్లు మీరు, ఏదో ఒక కారణం చేత తాము నమ్మడానికి ఇష్టపడని విషయాన్ని నమ్మిన వ్యక్తులను చూస్తారు. ఒక వ్యక్తిపై కొన్ని సత్యాలను బలవంతంగా రుద్దినప్పుడు, అతను నమ్మడానికి ఇష్టపడడని తరచుగా గమనించవచ్చు. ఉదాహరణకు, ఒక వ్యక్తికి అనారోగ్యంతో ఉన్న భార్య ఉంది; ఆమె పాలిపోయి, కృశించి ఉండటాన్ని అతను చూస్తాడు, ఆమె బుగ్గలు లోపలికి నొక్కుకుపోవడాన్ని గమనిస్తాడు, ఆమె దగ్గును వింటాడు, మరియు ఆమెకు క్షయ వ్యాధి వచ్చిందేమోనని భయపడతాడు; అయినప్పటికీ, అతను దానిని నమ్మడానికి ఇష్టపడడు, మరియు ఆమె ఊపిరితిత్తులకు ఏమీ కాలేదని, బహుశా వైద్యుడు అది క్షయ వ్యాధి కాదని, నాడీ సంబంధిత సమస్య అని చెబుతాడేమోనని తనను తాను మోసగించుకోవడానికి ప్రయత్నిస్తాడు. కానీ రోజులు గడుస్తున్నా, అతను ఆమె ముఖం ఎర్రబడటాన్ని, కళ్ళు మండిపోతూ స్పష్టంగా ఉండటాన్ని, మరియు క్షయ వ్యాధికి సంబంధించిన మిగతా అన్ని లక్షణాలను చూస్తూనే ఉంటాడు. కొంతకాలానికి వైద్యుడు, "నేను ఆమెను వదిలేయాలి, ఆమెకు క్షయ వ్యాధి వచ్చింది; ఆమె ఇంకొద్ది కాలం మాత్రమే బ్రతకగలదని నాకు నమ్మకం కలిగింది," అని అంటాడు. ఇప్పుడు, గమనించండి! ఈ సంఘటనలో ఆ వ్యక్తి దైవ హస్తాన్ని గుర్తించలేదనుకుందాం; అతను ఇప్పుడు నగ్న వాస్తవాన్ని చూస్తున్నాడు, అది అతని ముందు స్పష్టంగా నిలుస్తుంది; కొన్ని రోజుల్లో లేదా వారాల్లో అతను భార్యను కోల్పోతాడు, మరియు అతని పిల్లలు తల్లిని కోల్పోతారు — అయ్యో, అది ఎంతటి వేదన; ఆ బాధలో దైవ హస్తాన్ని చూడగలిగేంత విశ్వాసం అతనికి దేవునిపై లేదు; తన చిన్నపిల్లలను ఏ సందేహం లేకుండా తన పరలోకపు తండ్రికి అప్పగించగలననే నమ్మకం అతనికి లేదు. చివరికి వాస్తవం అతనికి ఎదురైంది; అతని బుద్ధి లొంగిపోవాలి; అతని భార్య చనిపోవాలి; అతని పిల్లలు తల్లిలేనివారుగా మిగిలిపోవాలి; మరియు అతను ఒంటరిగా తిరగాలి. కానీ వీటన్నిటికీ అతని సంకల్పం అంగీకరించదు; దైవ ప్రణాళికతో అతను అసంతృప్తిగా ఉన్నాడు; అతను సణుగడానికి మొగ్గుచూపుతాడు, మరియు తన భార్య చనిపోవాలనే నిజాన్ని గ్రహించినప్పుడు తీవ్ర వేదనకు గురవుతాడు. వీటన్నిటిలో దేవుడు తెలివిగా ప్రవర్తిస్తున్నాడని మీరు అతనికి చెబితే, దేవుని కార్యాలన్నీ తెలివైనవి మరియు మంచివి అని అతని బుద్ధి అంగీకరిస్తుంది, కానీ అతని హృదయం దానిని అంగీకరించదు, అతని సంకల్పం దానిని స్వీకరించదు. విశ్వాసానికి మరియు కేవలం మేధోపరమైన నమ్మకానికి మధ్య ఉన్న వ్యత్యాసాన్ని చూడండి. బైబిలును తీసుకుని, దేవుని వాగ్దానాలను అతనికి చూపించండి, దేవుని మంచితనానికి, ఆయన తన సృష్టి అంతటిపై చూపే సార్వత్రిక శ్రద్ధకు సాక్ష్యాలను అతని ముందు ఉంచండి; "నాకు తెలుసు!" అంటాడు అతను, "నాకు తెలుసు!" కానీ దాని కింద అతను ఎంతగానో వేదనకు గురవుతాడు మరియు బాధపడతాడు. కానీ అతను మార్పు చెందిన వ్యక్తిగా మారతాడు. నిన్న రాత్రి మీరు అతన్ని అత్యంత దుఃఖంలో వదిలి వచ్చారు; కానీ ఈ ఉదయం మీరు అతన్ని చూసినప్పుడు, అతను చిరునవ్వుతో మిమ్మల్ని పలకరిస్తున్నాడు. మీరు అతని యోగక్షేమాలు అడుగుతున్నారా? — ఓహ్, అతను ఇంతకంటే బాగుండెను. మీరు అతని భార్య ఎలా ఉందని విచారిస్తున్నారా? — ఓహ్, ప్రభువు ఆమెను తన ఇంటికి తీసుకువెళ్ళబోతున్నాడు. ఒక గొప్ప మార్పు వచ్చింది. ఇప్పుడు అతను, "దేవుని పరిపూర్ణ చిత్తం నెరవేరడం తప్ప నాకు వేరే కోరిక గానీ, ఆకాంక్ష గానీ లేదు" అని అంటున్నాడు. ఇప్పుడు అతను ఆ నిజాన్ని తన హృదయంతో స్వీకరించగలడు; దానిలో తన తండ్రి మరియు రక్షకుని హస్తాన్ని అతను చూస్తున్నాడు; అతను ఏ ఫిర్యాదు లేకుండా తన మనస్సును ఆ ఏర్పాటుకు అప్పగించగలడు. ఇప్పుడు, ఇదే దేవుని ప్రత్యేకమైన సంరక్షణపై విశ్వాసం.

ఇప్పుడు, క్రీస్తునందు విశ్వాసం అంటే ఏమిటో చూద్దాం! క్రీస్తునందు విశ్వాసం అంటే మనస్సు ఆయనకు తనను తాను అప్పగించుకోవడం, మరియు దానిలో మొదటగా పాపమును గూర్చిన ఒప్పింపు ఇమిడి ఉంటుంది. అనగా, మనస్సు తాను పాపి అని గ్రహిస్తుంది. యేసు క్రీస్తు పాపుల కొరకు మరణించాడని మనస్సు ఒప్పింపబడటాన్ని కూడా ఇది సూచిస్తుంది; ఆయన మనిషిని రక్షించడానికి మరణించాడు అనే విషయంలో, రక్షకునిగా క్రీస్తుకు మనిషితో ఉన్న సంబంధాన్ని మనస్సు అంగీకరించి, సమ్మతించడాన్ని కూడా ఇది సూచిస్తుంది. కానీ ఆ మనిషిని చూడండి, అతనికి ఏమి బాధ? ఎందుకంటే, తాను పాపి అనే స్పష్టమైన ఒప్పింపు అతనికి ఉంది, కానీ అతని సంకల్పం లొంగదు, మరియు అతను దుఃఖితుడయ్యాడు; మరియు సత్యం పట్ల అతని ఒప్పింపు ఎంత స్పష్టంగా ఉంటే, అతను అంతగా దీనస్థితికి చేరుకుంటాడు. విశ్వసించమని బైబిలు అతనికి చెబుతుంది — అతను, "నేను విశ్వసిస్తున్నాను," అని అంటాడు, అయినా దానిలో అతనికి ఏ ఓదార్పు లభించదు. ప్రార్థించమని అతనికి చెప్పబడింది; తాను ప్రార్థిస్తానని, విశ్వాసంతో ప్రార్థిస్తానని అతను అంటాడు; కానీ అతని ప్రార్థనలకు జవాబులు అందుతున్నాయా? లేదు! వాస్తవానికి, అతనికి ఈ విషయాల గురించి మేధోపరంగా తెలుసు, కానీ ఈ సత్యాలను స్వీకరించేలా అతని హృదయం వాటితో ఏకీభవించదు, మరియు వాటి గురించి ఆలోచించినప్పుడు అతను తరచుగా వేదనకు గురవుతాడు. అకస్మాత్తుగా, క్రీస్తు మరియు రక్షణ గురించిన ఒక ఆలోచన అతని మనస్సులో మెరుస్తుంది, అప్పుడు అతను తక్షణమే తన సంకల్పాన్ని మరియు హృదయాన్ని సత్యానికి అప్పగిస్తాడు, మరియు అతని ఆత్మ అమీనాదాబు రథం వలె అవుతుంది! అతను సత్యంతో ఏకీభవిస్తాడు; మరియు దానిని స్వీకరించడానికి తన హృదయాన్ని పూర్తిగా అప్పగిస్తాడు. సత్యం ఇప్పుడు అతనికి మునుపటిలా బాధ కలిగించదు. అతను ఇప్పుడు సువార్త సత్యాలపై తన హృదయాన్ని నిమగ్నం చేశాడు; వాటిలో అతను ఒక మహిమాన్వితమైన వాస్తవికతను చూస్తాడు, మరియు అవి ఆత్మపై ఎంత మాధుర్యంతో ఆవరించి ఉంటాయంటే, ఆత్మ "జీవించడానికి, కదలడానికి మరియు తన ఉనికిని కలిగి ఉండటానికి" ఉద్దేశించిన మూలకం ఇదేనని అతను భావిస్తాడు; — అంతా ఆనందం మరియు శాంతి.

III. యేసును విశ్వసించడంలో అంతర్లీనంగా ఉన్న కొన్ని విషయాలు