పవిత్ర గ్రంథ వృత్తాంతాలలో కాలక్రమాన్ని విస్మరించవద్దని నేను తరచుగా హెచ్చరిస్తూ వచ్చాను. మనం తప్పక పాటించాలి

దీని గురించి తరువాత వివరించబడింది.

15. తోలులోని నీరు ఇంకిపోయినప్పుడు, ఆమె ఆ బిడ్డను ఒక పొద కింద పడవేసింది.

16. అప్పుడు ఆమె వెళ్లి, అతనికి బాగా దూరంగా, అంటే బాణం వేయగలంత దూరంలో కూర్చుంది; ఎందుకంటే, “ఈ బిడ్డ మరణాన్ని నేను చూడకూడదు” అని ఆమె అనుకుంది. ఆమె అతనికి ఎదురుగా కూర్చొని, బిగ్గరగా ఏడ్చింది.

మోషే తన సహజ పద్ధతిలో చాలా తక్కువ పదాలను ఉపయోగించినప్పటికీ, ఈ వృత్తాంతాన్ని ఇంతకంటే భయంకరంగా వ్రాయడం సాధ్యం కాదు. ఆ తల్లికి, ఆమె కుమారునికి మూడు నాలుగు రోజులకు సరిపడా నీరు ఉంది, దానితో వారు అరణ్యంలో సేదతీరుకున్నారు; కానీ ఆ తర్వాత వారికి నీరు లేకుండా పోయింది. అందువల్ల వారిద్దరికీ మరణం ఆసన్నమైంది, అది కూడా మన స్వభావానికి భరించలేని దాహం వల్ల.

ఈ సమయంలో ఎవరైనా అబ్రహామును నిందించాలనుకుంటే, అతడిని తన కొడుకు, భార్యల హంతకుడిగా చిత్రీకరించవచ్చు. ఈ పర్యవసానానికి బాధ్యత అతనిదే, ఎందుకంటే అతనే తన సొంత రక్తాన్ని క్రూరంగా వెలివేస్తున్నట్లు కనిపిస్తోంది. మరియు మోషే స్వయంగా చాలా భయంకరమైన పదాలను ఉపయోగిస్తాడు; దాహంతో దాదాపు చనిపోయే స్థితిలో ఉన్న ఇష్మాయేలును అతని తల్లి ఒక పొద కింద పడుకోబెట్టిందని, తన కుమారుడు చివరి శ్వాస విడవడం చూడలేనేమోనన్న మాతృ ప్రేమతో ఆమె అతని నుండి దూరంగా వెళ్ళిందని అతను పేర్కొన్నాడు.

మోషే దీనిని నమోదు చేయకపోయి ఉంటే ఎవరు నమ్మేవారు? స్పష్టంగా, ఒక దురదృష్టం తర్వాత మరొకటి వెంటవచ్చింది. జ్యేష్ఠ కుమారుడు తన తండ్రి ఇంటి నుండి వెలివేయబడి, తన తండ్రి సంపదనంతటినీ కోల్పోయాడు. దీనికి తోడు, ఇప్పుడు అరణ్యంలో ఆకలిదప్పుల వలన అతని ప్రాణానికి ప్రమాదం ఏర్పడింది.

అంతేకాకుండా, ఆ తల్లి తన కొడుకును ఒక పొద కింద గడ్డిలో పడుకోబెట్టడం ఒక విషాదకరమైన దురదృష్టం; ఎందుకంటే ఆమె దుఃఖంతో గుండె పగిలిపోయి, చనిపోతున్న తన కొడుకును చూడలేకపోతోంది. ఎవరో ఇలా అంటారు:

అబ్రాహాము ఈ దురదృష్టాల గురించి ముందుగానే ఆలోచించి ఉండాల్సింది మరియు ఇంత తొందరపడి ప్రవర్తించి ఉండకూడదు, ముఖ్యంగా సహజమైన ప్రేమకు లేదా అనురాగానికి పూర్తిగా విరుద్ధమైన విషయంలో.

దేవుడు ఏదైనా ఆజ్ఞాపించినప్పుడు మనం వాదించకుండా, ఆలస్యం చేయకుండా ఆయనకు విధేయత చూపగలిగేలా, ఈ ఉదాహరణను మనం చాలా జాగ్రత్తగా గమనించాలని నేను పైన పేర్కొన్నాను. అది నిశ్చయంగా సులభం కాదు.

23 అబ్రాహాము ఇక్కడ చూపిన ఈ విధేయతను మనం అనుకరించాలి, కానీ సన్యాసులు చేస్తున్నది—తలపాగాలు ధరించడం, మాంసం తినకుండా ఉండటం మరియు డబ్బును ముట్టుకోకుండా ఉండటం—దీనిని మనం అనుకరించడం చాలా సులభం.

అందువల్ల, నేను ఈ విధంగా చెప్పగలిగితే, అబ్రహాము ఒక సాధారణ క్రైస్తవుడు లేదా విశ్వాసి కాదు.

కాదు, ఆయన అమరవీరులలో అమరవీరుడు. ఎందుకంటే, తన పిల్లలు మరియు భార్య పట్ల ఒక తండ్రికి ఉండే ప్రేమ ఎంత తీవ్రమైనదో తెలియని వారు ఇంకెవరున్నారు? తన వారిని విడిచిపెట్టడమో లేదా వారికి గొప్ప హాని జరగనివ్వడమో చేయడం కన్నా, ఒక తండ్రి మరణాన్ని అనుభవించడం సులువు. కానీ ప్రతిదీ దేవుని ఆజ్ఞకు లోబడి ఉండాలి; మరియు మీరు క్రైస్తవులుగా ఉండాలనుకుంటే, ఇది నలుపు లేదా బూడిద రంగు వస్త్రం ధరించే విషయం కాదు. కాదు, భార్య మరియు పిల్లలే కాదు, మీ స్వంత జీవితంతో సహా ప్రతిదీ పణంగా పెట్టాలి.

ఎందుకంటే క్రీస్తు స్పష్టంగా బోధిస్తున్నాడు (మత్తయి 10:37) ఏమనగా, "నన్ను కంటే తండ్రిని, తల్లిని ఎక్కువగా ప్రేమించేవాడు నాకు యోగ్యుడు కాడు." దీని అర్థం: "నేను నా వాక్యముతోను, ఆజ్ఞతోను వచ్చినప్పుడు, ఈ లోకంలో మీకు ఉన్నవన్నీ, మీరు సొంతం చేసుకున్నవన్నీ మీరు మరచిపోవాలి."

నేను మిమ్మల్ని అడుగుతున్నాను, ఏ సన్యాసి రచనలలోనైనా ఈ నిరాకరణ గురించి మీరు ఎప్పుడైనా విన్నారా లేదా చదివారా? నిశ్చయంగా, వారు తమ నివాసాల ద్వారాలపై "నిన్ను నీవు నిరాకరించు" అని వ్రాస్తారు.39 కానీ మీరు వారి చర్యల ఆధారంగా ఈ విషయాన్ని విశ్లేషిస్తే, వారికి దీని అర్థం ఇంతకంటే ఏమీ లేదు: "పేదరికం గల వంటగదిని విడిచిపెట్టి, సంపన్నమైన వంటగదిలోకి ప్రవేశించు; ప్రపంచంలోని, అనగా గృహ మరియు ప్రభుత్వ సంబంధిత అసౌకర్యాలను, కష్టాలను విడిచిపెట్టు; సుఖవంతమైన జీవితాన్ని అనుభవించు, పందిలా బలిసిపో, మరియు ప్రతి ఒక్కరి వద్ద ఉన్నదానిని చూసి అసూయపడు." ఆహా, శరీరానికి ఎంత సులభమైన, ఆహ్లాదకరమైన శిక్ష!

అయితే అబ్రాహాము ఎంత సహనము, ఎంత కరుణ కలిగియున్నాడో, అతని విధేయత అంత ప్రశంసనీయమైనది; ఎందుకంటే అతడు దేవుని ఆజ్ఞను అన్నిటికంటే ఉన్నతంగా భావించి, అన్నిటికంటే ఎక్కువగా దేవుణ్ణి ప్రేమించాడు; ఆ ప్రేమ ఎంతగా అంటే, తన అత్యంత ప్రియమైన కుమారుని, ఎంతో మనోహరమైన తన భార్యను శత్రువులవలె ఇంటినుండి వెళ్లగొట్టాడు.

నిస్సందేహంగా, ఈ బహిష్కరణ దుఃఖాన్ని వ్యక్తపరిచే రీతిలో వర్ణించబడింది, ఎందుకంటే ఆ బాలుడు దాహంతో చనిపోతూ ఏడుస్తున్నాడు మరియు అతని తల్లి ఎడారిలో అతనికి సహాయం చేయలేని స్థితిలో ఉంది; మరియు మీరు దాని బాహ్య స్వరూపాన్ని బట్టి చూస్తే, ఇది క్రూరమైనదని మీరు నిర్ధారించి, అబ్రహామును నిందిస్తారు. కానీ దేవుడే అతనికి ఆజ్ఞ ఇచ్చినప్పుడు, అతను ఇంకేం చేయగలడు?

అయితే ఇష్మాయేలు అబ్రాహాము ఇంటి నుండి మరియు సంఘం నుండి వెలివేయబడినప్పటికీ, నేను పైన ఒకటి కంటే ఎక్కువసార్లు చెప్పినట్లుగా, నిస్సందేహంగా కనానీయులలో చాలామంది సంఘంలోకి మార్చబడ్డారు.40 అందువల్ల ఇష్మాయేలు మరియు అతని సంతతిలో చాలామంది అబ్రాహాము యొక్క నిజమైన సంఘంలోకి మార్చబడ్డారని నేను సందేహించను. ఎందుకంటే ఆ వెలివేత అంటే ఇష్మాయేలును దేవుని రాజ్యం నుండి పూర్తిగా బహిష్కరించాలని కాదు. కాదు, దాని ఉద్దేశ్యం ఏమిటంటే, దేవుని రాజ్యం అతనికి సహజ హక్కు వలన రాదని, అది కేవలం కృప వలననే వస్తుందని అతనికి తెలియజేయడమే.

ఎందుకంటే దేవుడు ఎవరికీ హక్కు ఫలితంగా ఏమీ ఇవ్వడు, ఈ వాక్యం ప్రకారం (రోమా.

11:35): "ఆయనకు మొదట ఎవరు ఇచ్చారు?" దేవుడు ఎవరికీ రుణగ్రస్తుడు కాదు, ఎందుకంటే ఆయన మనకు రుణగ్రస్తుడైతే మన పరిస్థితి దారుణంగా ఉంటుంది. నిజానికి, మనమందరం దేవునికి రుణపడి ఉన్నాము. అందువల్ల ఆయన మనకు ఏదైనా ఇస్తే, అది హక్కు వలన కాదు, కృప వలన ఇస్తాడు. ఆయన వాగ్దానాన్ని విశ్వసించే వారందరికీ ఆయన ఆ కృపను సమృద్ధిగా, గొప్పగా అనుగ్రహిస్తాడు.

ఇష్మాయేలు మరియు అతని తల్లి ఈ గుణపాఠం నేర్చుకోవాలి, ఎందుకంటే వారిద్దరూ తమకు ఉన్న హక్కు ఆధారంగా ఇస్సాకుపై దాడి చేయాలని కోరుకున్నారు. అందువల్ల, అంతటి కఠినమైన బహిష్కరణ ద్వారా ఈ హక్కు అనే భావన నాశనమైన తర్వాత, ఇష్మాయేలు మరియు అతని తల్లి అబ్రాహాము వద్దకు తిరిగి వచ్చారనడంలో నాకు ఎలాంటి సందేహం లేదు. ఎందుకంటే, కెతూరాయే హాగరు అనే యూదుల అభిప్రాయం నాకు సంతోషాన్ని కలిగిస్తుంది.41

కాబట్టి, మనకు ఏదీ హక్కు వలన కలగలేదని, ప్రతిదీ దేవుని కృప వలననే వస్తుందని ఈ వృత్తాంతం మనకు బోధిస్తుంది. యూదులు అబ్రాహాము దేహము వలన జన్మించినందున, వారు అబ్రాహాము వారసులుగా ఉండాలని మరియు హక్కు బలంతో ఆశీర్వాదాన్ని పొందాలని కోరుకుంటున్నారు.

అయినప్పటికీ, వారు ఆ హక్కును వదులుకొని కృపను ఆశ్రయించినట్లయితే, ఆ విధంగా వారు వాగ్దానంలో పాలుపొందుదురు.

ఈ విధంగా పోప్ తన వారసత్వం గురించి గొప్పలు చెప్పుకుంటూ, ఆ హక్కు ఆధారంగా తానే ప్రథముడని చెప్పుకుంటారు, కానీ చర్చిలో మేము దీనిని ఆయనకు ఏ మాత్రం అంగీకరించము. ఆయన దైవకృప వలన ప్రథముడు కావాలనుకుంటే, మేము ఆయనను సహిస్తాము; కానీ ఆయన తన హక్కును పట్టుబట్టినప్పుడు, మేము ఆయనను సహించము.

నియమాల విషయంలో కూడా మేం అదే చెబుతాం. వాటిని ఐచ్ఛికంగా వదిలేసి ఉంటే, మేం వాటిని సహించేవాళ్ళం; కానీ వాటిని తప్పనిసరి చేస్తున్నందువల్ల, మేం వాటిని పూర్తిగా తిరస్కరిస్తాం, వజ్రం కన్నా కఠినంగా ఉంటాం.

మా స్వేచ్ఛను మాకు వదిలేస్తే, మేము మైనం కన్నా మృదువుగా మారిపోతాము.

24. సన్యాస జీవితం విషయంలో మా అభిప్రాయం కూడా అదే. సన్యాసులకు వారి నియమాలు, ఆచారాలు ఉన్నాయి. వారు వీటిని తమ హక్కుగా భావిస్తారు, మరియు నిత్యజీవం తమ హక్కు అని వాదిస్తారు. కానీ ఇలా చేయమని వారికి ఎవరు ఆజ్ఞాపించారు?

దేవుడు తన కుమారుని నిమిత్తము సమస్తమును ఉచితముగా వాగ్దానము చేసి సమృద్ధిగా అనుగ్రహించుచుండగా, మనము ఆయన వాగ్దానమును త్రోసివేసి, ఒక హక్కు బలముతో నిత్యజీవమును మనమే పొందుటకు పూనుకోవడం మహా భక్తిహీనత కాదా?

అందువల్ల, ఇష్మాయేలు యొక్క ఈ ఉదాహరణ ద్వారా, దేవుడు తాను ఎవరికీ ఏమీ రుణపడి లేనని స్పష్టం చేస్తున్నాడు.

కాబట్టి ఆయన ఎదుట ఎవరూ తమ నీతిని, యోగ్యతనుబట్టి అతిశయపడకూడదు; కానీ ప్రపంచమంతా దేవునికి లోబడి, సాగిలపడి, ఆయన కృపను, కరుణను వేడుకుంటూ, ఏకమనస్సుతో ఇలా చెప్పాలి (కీర్తనలు.

143:2): "నీ దాసునితో తీర్పులోనికి ప్రవేశించవద్దు."

ఇష్మాయేలు మనందరికీ బోధించేది ఇదే. ఈ విధంగా నలిగిపోయిన తరువాత, అతడు తన హక్కును వదులుకున్నాడు. ఆ తరువాత అతడు వాగ్దానపు వారసత్వంలోకి ఒక అతిథిగా వచ్చాడు, ఎఫెసీయులకు రాసిన పత్రిక 42 (2:11–12)లో అన్యజనుల గురించి పౌలు చెప్పినట్లుగా.

ఎందుకంటే, కయీనీయుల విషయంలో మనం పైన పేర్కొన్నట్లే, ఇష్మాయేలు సంతతివారు కూడా ఒక పోరాటం వలన కాక, అసాధారణమైన కృప వలన అబ్రాహాము సంఘములో చేరి వాగ్దానమునకు వారసులయ్యారని నేను నమ్ముచున్నాను.43

ఈ కారణంగానే, నిరుపేద కుమారుడు తన నిరుపేద తల్లితో పాటు—అతను ఒక్కడే ఆమెతో కలిసి—తన తండ్రి ఇంటి నుండి ఎడారిలోకి, దాహం మరియు ఆకలితో మరణంలోకి పడవేయబడ్డాడు; అనగా, దేవుని ఎదుట ఒకరి నీతి, పోరాటం మరియు యోగ్యత అనే భావన అనే అత్యంత వినాశకరమైన మృగం సంహరించబడాలనే ఉద్దేశ్యంతోనే ఇది జరిగింది.

ఎందుకంటే దేవుని దృష్టిలో కృప తప్ప మరేదీ విలువైనది కాదు. టర్కులు, యూదులు మరియు పోప్ క్రీస్తు ద్వారా దానిని గ్రహించి ఉంటే, వారు రక్షింపబడేవారు; కానీ వారు పూర్తిగా గ్రుడ్డివారైనందున, వారు కృపను తిరస్కరించి, నీతి మరియు యోగ్యతపై ఆధారపడతారు. అందువల్ల వారు శాశ్వతంగా నశిస్తారు.

అందువల్ల, అబ్రాహాము మరియు హాగరుల శ్రమల గురించిన ఈ వాక్యభాగం పూర్తిగా దైవశాస్త్ర సంబంధమైనది. ఎందుకంటే, నేను చెప్పినట్లుగా, అబ్రాహాము తన కన్నకొడుకును తన ధర్మశాస్త్ర సంబంధమైన భార్యతో పాటు అంత క్రూరంగా బయటకు పంపివేయడం అతనికి గొప్ప శ్రమ. భార్యకు గానీ, బిడ్డకు గానీ ఎలాంటి ఏర్పాటు చేయకుండా, వారిద్దరినీ నిశ్చితమైన మరణానికి అప్పగించడం అతనికి గొప్ప శ్రమ. ఎందుకంటే అబ్రాహాము కఠినమైన రాయి కాదు; అతడు పరిశుద్ధాత్మతో నిండినవాడు. ఆ పరిశుద్ధాత్మ మనుష్యులను సాత్వికులుగా, వినయవంతులుగా, దయగలవారిగా మరియు పరోపకారులుగా చేస్తాడు.

అందువల్ల ఈ వృత్తాంతం ఆశ్చర్యకరమైనది; కానీ మనం అన్నిటికంటే ఎక్కువగా దేవుణ్ణి ప్రేమించి, గౌరవించాలని నేర్చుకోవడానికి, ఇది మనకు ఒక మాదిరిగా ఆ పుణ్యాత్ముని గురించి వ్రాయబడింది. అదేవిధంగా, పన్నెండవ అధ్యాయంలో అబ్రాహాము తన దేశాన్ని విడిచి వెళ్ళమని ఆజ్ఞాపించబడ్డాడు; మరియు యూదుల నుండి సమకూర్చబడిన సంఘానికి ఇలా చెప్పబడింది: "ఓ కుమార్తె, నీ తండ్రి ఇంటిని మరచిపో." మరియు క్రీస్తు ఇలా అంటాడు (మత్తయి.

10:37): "నన్ను కంటే తండ్రిని, తల్లిని ఎక్కువగా ప్రేమించేవాడు నాకు అర్హుడు కాదు."

ఈ విధంగా రెండవ పట్టిక సహోదరుల పట్ల ప్రేమకు సంబంధించిన ఆజ్ఞలను కలిగి ఉంది; కానీ సౌలుకు అమాలేకీయులను చంపమని ఆజ్ఞాపించినట్లుగా, ఒక కొత్త ఆజ్ఞ చేర్చబడినప్పుడు, మనం కోపంతో నిండిపోయి, వారిని హింసించి చంపాలి. అప్పుడు మనం, అబ్రాహాము వలె, ఒక కుమారుడిని బలిగా అర్పించవలసి వచ్చినా, ప్రేమను పూర్తిగా మరచిపోవాలి. ఎందుకంటే "నేనే మీ దేవుడనైన యెహోవాను" అనే వాక్యం, పొరుగువారిని ప్రేమించడం మరియు తల్లిదండ్రులను గౌరవించడం గురించిన ఆ ఇతర ఆజ్ఞను రద్దు చేస్తుంది.

అందువల్ల అబ్రహాము విషయంలో మనం రెండు రకాల ఆత్మక్షోభను గమనిస్తాము. మొదటిది మొదటి పట్టికకు సంబంధించినది. ఎందుకంటే ఆ సందర్భంలో సంఘర్షణ దేవుని వాగ్దానానికి సంబంధించినది. వాక్యానికి విరుద్ధంగా, అబ్రహాము అది తన ఇద్దరు కుమారులకు సమానంగా ఉండాలని కోరుకుంటాడు. ఈ విశ్వాసపూర్వకమైన ప్రేమ ఆత్మక్షోభకు గురవుతుంది, మరియు ఆ వాగ్దానం యొక్క నిజమైన అర్థం ఏమిటో అబ్రహాము తన భార్య నుండి నేర్చుకోవలసి వస్తుంది.

రెండవ ఆత్మ క్షోభ రెండవ బల్లకు సంబంధించినది, ఎందుకంటే అబ్రహాము తన భార్య మరియు కుమారుని పట్ల తనకున్న విశ్వాసాన్ని మరచిపోయేలా బలవంతం చేయబడ్డాడు.

ఈ ఉదాహరణలను సంఘంలో శ్రద్ధగా బోధించాలి; ఎందుకంటే అవి సువార్తకు అనుగుణంగా ఉన్నాయి, అది మానవ సంబంధమైన ప్రతిదాని కంటే వాక్యానికే ప్రాధాన్యత ఇవ్వాలని బోధిస్తుంది. అబ్రాహాము ఈ అభ్యాసాల ద్వారా నేర్చుకున్నాడు కాబట్టి, ఈ జీవితంలో వాగ్దాన నెరవేర్పును పొందుతాననే నిరీక్షణ అతనికి లేదు; కానీ వాగ్దాన వారసుడు అతనికి ఇవ్వబడిన తర్వాత కూడా గొప్ప శ్రమలు మరియు దురదృష్టాలతో బాధపడుతున్నాడు కాబట్టి, అది ఈ జీవితానికి సంబంధించిన వాటి కంటే గొప్పవైన ఇతర విషయాలను సూచిస్తుందని అతను అర్థం చేసుకున్నాడు.

నిత్యజీవమును గూర్చిన జ్ఞానము, రాబోవు క్రీస్తునందు విశ్వాసము, మరియు మృతుల పునరుత్థానముపై నిరీక్షణ - ఇవే నిజమైన ఆశీర్వాదములు. అబ్రాహాము ఆ వాగ్దానమునుబట్టి వీటి కొరకు ఎదురుచూసెను. ఈ విపరీతముగా తిరుగుటకు, శాశ్వత నివాసము లేకుండుటకు, తన భార్యను మరియు తన తొలిచూలు కుమారుని వెళ్లగొట్టుటకు తాను పొందిన ఈ ప్రతికూలతల వలన అతడు ఏమాత్రం కలవరపడలేదు. శారీరక స్వభావం గల మనిషికి ఈ విషయాలన్నీ వాగ్దానానికి విరుద్ధంగా కనిపిస్తాయి. అయితే, వాస్తవానికి, అవి మనకు అత్యంత అవసరమైన విశ్వాస అభ్యాసాలు.

కానీ అవి శరీరానికి అత్యంత భారమైనవి, అవును, పూర్తిగా అసాధ్యమైనవి.

అబ్రాహాము హాగరుకు నీళ్ళు, రొట్టెలు ఉన్న తోటును ఇచ్చాడన్న ఈ మాటలు కొద్దివే; కానీ అవి కూడా, ఇది ఎంత దయనీయమైన దురదృష్టమో తెలియజేస్తున్నాయి. ఎందుకంటే, ఆ పరిస్థితులను పరిశీలిస్తే, అవి మాటల్లో వర్ణించలేనంత భయంకరమైనవని మీకే అర్థమవుతుంది. శారా కాదు, ఏ దాసీ కాదు, స్వయంగా తండ్రియైన అబ్రాహాముయే తన భార్యను, కుమారుడిని ప్రయాణానికి సిద్ధం చేశాడు. ఆయన వారి భుజాల మీద రొట్టె, నీళ్ళు పెట్టి, బయలుదేరమని ఆజ్ఞాపించాడు.

ఈ వృత్తాంతం దాదాపు ఇస్సాకు బలి గురించి చెప్పబడిన దానిని పోలి ఉంది. అబ్రాహాము ఈ పనిని ఒక సేవకునికి అప్పగించి, ఆ సమయంలో తానే వేరొక చోటికి వెళ్ళివుంటే, ఈ దుఃఖం అంత తీవ్రంగా ఉండేది కాదు. కానీ, ప్రయాణానికి వారిద్దరినీ సిద్ధం చేసి, వారు బయలుదేరి వెళ్తుండగా స్వయంగా పర్యవేక్షించవలసిన బాధ్యత అతడిపై పడింది. అందువల్ల, అతడు తన భార్య, కుమారుని పట్ల ఉన్న తండ్రి ప్రేమను పూర్తిగా విడిచిపెట్టవలసి వచ్చింది; తాను వారిని ఎన్నడూ ఎరుగనట్టుగా, ఒక కఠినమైన, క్రూరమైన మనిషిలా ప్రవర్తించాడు.

అబ్రాహాము ఈ దురదృష్టానికి కేవలం ప్రేక్షకుడు మాత్రమే కాక, కారకుడు కూడా అయినందున, దేవుని పట్ల అతనికున్న ఈ అపారమైన భయాన్ని, ప్రేమను వ్రాతపూర్వకంగా ప్రశంసించడం యోగ్యమైనదిగా మోషే భావించాడు. కానీ ఒకవేళ మరెవరైనా ఈ పని చేసి, సుమారు ఇరవై సంవత్సరాలుగా తనతో సన్నిహితంగా మెలుగుతున్న తన భార్యను అతని ఇంటి నుండి వెళ్లగొట్టి ఉంటే, అబ్రాహాము ఏమి చేసి ఉండేవాడని మీరు అనుకుంటున్నారు? కానీ ఇప్పుడు, దేవుడు ఈ పని చేయమని అతనికి ఆజ్ఞాపించినప్పుడు, ఒక విధంగా చెప్పాలంటే, అతనే ఈ క్రూరత్వానికి కారకుడు అయ్యాడు.

మన పొరుగువారి మేలు కోసమే ప్రతిదీ చేయాలని అబ్రహాము తన ఉదాహరణ ద్వారా మనకు బోధిస్తాడు, కానీ దేవుని ఆజ్ఞ మేరకు మనం భిన్నంగా ఏదైనా చేయవలసి వచ్చినప్పుడు, ఈ జీవితంలో ఏదీ మనకు ఎంతగానో ప్రియమైనదిగా మరియు సంతోషకరమైనదిగా ఉండకూడదు, మన స్వంత జీవితాన్ని కూడా మనం ద్వేషించకుండా ఉండలేము, క్రీస్తు చెప్పినట్లుగా: "తన ప్రాణమును ద్వేషించువాడు దానిని పొందును" (మత్తయి 10:39 చూడండి).

అయితే, కీర్తన (45:10)లో చెప్పినట్లుగా, ఇది తన తండ్రి ఇంటిని మరచిపోవడమే. తల్లి, ఆమె కుమారుడు తమ బహిష్కరణను అంత సహనంతో భరించి, ప్రవాసానికి వెళ్ళిపోవడం అనేది నిశ్చయంగా ఒక జాలిగొలిపే వర్ణన, దీనిని చదువుతున్నప్పుడు నా కళ్ళు చెమ్మగిల్లవు. అందువల్ల, తండ్రి అబ్రహాము వారు వెళ్ళిపోతుండగా కన్నీళ్లతో అక్కడే నిలబడి, తన ఆశీర్వాదాలతో, ప్రార్థనలతో వారిని అనుసరించి ఉంటాడు, లేదా ఎక్కడో ఒక మూలలో దాక్కుని, తన దురదృష్టానికి, ఆ ప్రవాసుల దురదృష్టానికి ఏకాంతంగా ఏడ్చి ఉంటాడు.

ఎందుకంటే, నేను పదేపదే చెప్పినట్లుగా, అబ్రాహాము ఒక దుంగ లేదా రాయి కాదు; కానీ అతని హృదయం తన పొరుగువారి పట్ల, మరీ ముఖ్యంగా తన ఇంటివారైన తన భార్య మరియు తన జ్యేష్ఠ కుమారుని పట్ల కరుణ మరియు ప్రేమతో నిండి ఉంది. ఈ విధంగా ఒకదాని తర్వాత ఒకటిగా శోధనలు వచ్చి, కన్నీళ్లు మరిన్ని కన్నీళ్లను రప్పించినప్పుడు, ఆత్మ నిగ్రహం నిజమైనది; మరియు సహజమైన ప్రేమను సైతం అణచివేసే విశ్వాస అభ్యాసాలు కూడా నిజమైనవే.

అందువల్ల, సన్యాసులు మరియు సన్యాసినులు గొప్పగా చెప్పుకునే వారి తపస్సు ఉదంతాలు చాలా అల్పమైనవి అని చెప్పవచ్చు.

గ్రంథంలో ప్రస్తావించబడిన బేర్-షెబా, ఐగుప్తుకు సమీపంలో ఉంది, మరియు బహుశా ఆ పరిసరాల్లో గొర్రెల, పశువుల మందలు ఉండి ఉండవచ్చు. ఎందుకంటే ఆ ప్రాంత ప్రజలు పశువుల మందల ద్వారా జీవనం సాగిస్తూ గుడారాలలో నివసించేవారు. అక్కడ ఇష్మాయేలు, హాగరు45 ఒక కొత్త ప్రమాదాన్ని ఎదుర్కొంటారు—ఆ ప్రమాదం ఆ తల్లిని దిగ్భ్రాంతికి గురిచేసి, ఆమెను దాదాపు క్రూరంగా నిర్దయురాలిగా చేస్తుంది. సరిగ్గా అలాగే, అబ్రహాము కూడా క్రూరంగా ప్రవర్తించినట్లు కనిపించవచ్చు, అయితే దానికి కారణం వేరొకటి; ఎందుకంటే అతడు దేవుని ఆజ్ఞను పాటించాడు.

ఇష్మాయేలు దాహంతో మరణ వేదనకు గురవుతున్నాడు. అతని తల్లి ఈ విషాద దృశ్యాన్ని చూడలేక, అతను చనిపోబోతున్నప్పుడు అతన్ని వదిలేయాలనుకున్నట్లుగా, పొదల మధ్య గడ్డి మీద పడుకోబెట్టి కొద్ది దూరం వెళ్ళిపోయింది. అయినప్పటికీ, ఆమె దగ్గరలోనే కూర్చుంది. అక్కడి నుండే ఆమెకు చనిపోతున్న ఆ బాలుడి మూలుగులు వినిపిస్తున్నాయి.

స్థిర నివాసం లేని ప్రవాసి అపరిచితుల మధ్య తిరగడం గొప్ప దుఃఖమో, దురదృష్టమో మనకు తెలుసు; కానీ ఈ ప్రదేశంలోని పరిస్థితులు వెల్లడిస్తున్న దురదృష్టం అంతకంటే గొప్పది. ఎందుకంటే హాగరు ఒక తల్లి, స్త్రీ కూడా. విశాలమైన ఇంటి నుండి అంత హఠాత్తుగా బయటకు పంపబడిన తర్వాత, ఆమె ఒంటరిగా అరణ్యంలో ఉంది. ఇప్పుడు ఆహార పదార్థాల కొరత ఏర్పడింది, ఆమె కుమారుడు మరణిస్తున్నాడు.

హాగరు బేర్-షెబా నుండి నీరు తెచ్చుకొని ఉండవచ్చు, ఎందుకంటే నిస్సందేహంగా అక్కడ గొర్రెల కాపరుల గుడారాలు ఉండి ఉంటాయి.

కానీ ఆ స్త్రీ, శరీర వేదనతో బాధపడటమే కాకుండా, మనసులో కూడా తీవ్రమైన అశాంతితో ఏమి చేయాలో తెలియక అటూ ఇటూ తిరుగుతోంది.

అయితే, బాధలో ఉన్నవారికి సైతాను మరింత బాధను కలిగిస్తాడని, శారీరకంగా దారి తప్పినవారు మానసికంగా కూడా దారి తప్పేలా చేస్తాడని ఒక దైవశాస్త్ర నియమం ఉంది. జర్మన్ సామెతలో చెప్పినట్లుగా, అతడు పల్లంగా ఉన్న కంచెను ఎక్కి, ఒక బండిని పూర్తిగా పడగొట్టే ఉద్దేశంతో, అది ఏ వైపుకు వంగి ఉందో ఆ వైపుకు నెట్టడానికి ప్రయత్నిస్తాడు.

26 అందువల్ల, ఈ దురదృష్టాలకు తోడు, సైతాను రేకెత్తించడంలో అత్యంత సమర్థుడైన మిక్కిలి దుఃఖకరమైన ఆలోచనలు కూడా తోడయ్యాయి. "దయనీయంగా వెలివేయబడిన స్త్రీనైన నేను ఇప్పుడు ఎక్కడికి వెళ్ళాలి? మనపై జాలిపడే దేవుడు పరలోకంలో గానీ, భూమి మీద గానీ ఒక్క మనిషి కూడా లేడు. దేవుడు మనల్ని ద్వేషిస్తాడు," అని హాగరు ఆలోచించింది. అందువల్ల

ఆయన మనల్ని ఇక్కడే చావనిస్తాడు, ఎడారిలో దాహం, ఆకలితో నశించిపోయేలా చేస్తాడు.

ఈ వినాశకరమైన చేర్పు వలనే సాతానుకు లెవియాతాన్ అని పేరు వచ్చింది.46 అతడు ఒక భౌతిక దురదృష్టాన్ని ఆత్మీయ దురదృష్టంగా మార్చి, ఒక భారానికి దానికంటే పెద్దదైన మరొక భారాన్ని జతచేస్తాడు.

అంతేకాకుండా, యోబు (40:24) ప్రకారం అతన్ని గాలంతో పట్టుకోలేరు; అంటే, మానవ బలంతో అతన్ని తరిమివేయలేరు. అతడు లెవియాతాన్, లేదా త్రాసులోని రెండవ పళ్ళెంలో ఎల్లప్పుడూ ఏదో ఒకటి వేసి దాన్ని క్రిందికి నెట్టేవాడు; అతడు వంగి ఉన్న బండిని తలక్రిందులు చేస్తాడు.

అందువల్ల, ఇది ఒక తీవ్రమైన పరీక్ష మరియు ఆకలి లేదా దాహం కంటే చాలా తీవ్రమైనది.

అందువల్ల హాగరు తాను ఏమి చేస్తుందో కూడా తెలియని గాఢమైన మత్తులోకి జారిపోతుంది. లేదంటే ఆమె ఆ బావిని చూసి, ఆ స్థలంలోని ప్రజల గురించి ఆలోచించి ఉండేది. కానీ లెవియాతాను యొక్క ఆ చేర్పులు మరియు అతిశయోక్తులలో చిక్కుకున్న తర్వాత, అక్కడ ఒక ఔన్సు మాత్రమే ఉన్నచోట వందల తూనికల శ్రమ ఉందని ఆమె భావిస్తుంది.

అందుకే ప్రకటన గ్రంథ రచయిత సాతానును "మన సహోదరులను నిందించువాడు" అని పిలుస్తాడు (12:10). ఎందుకంటే, మన నియమవిరోధుల వలెనే, సాతాను గర్విష్ఠులను పూర్తిగా వజ్రశిల్పులుగా చేస్తాడు. కానీ బలహీనమైన, పిరికి హృదయం గలవారిని, పిడుగుపాటు వంటి శక్తితో తన భయాలతో నేలకూల్చుతాడు.

అందువల్ల, హాగరు తన శారీరక బహిష్కరణ వలన మాత్రమే కాక, ఆధ్యాత్మిక బహిష్కరణ వలన కూడా పరీక్షించబడుతోంది; మరియు ఆమె మరణం అంచుకు చేరేంతగా నిరాశ చెందుతోంది. నీళ్ళు అయిపోయాయి, కానీ సమీపంలో ఒక పెద్ద బావి ఉంది. హాగరు ఈ విషయాన్ని పట్టించుకోలేదు, ఎందుకంటే సాతాను ప్రేరేపించిన ఆ అబద్ధపు ఆలోచనలలో ఆమె కూరుకుపోయింది: "ఇదిగో, అబ్రాహాము దేవుని మనుష్యుడును ఆయన ప్రవక్తయునై యున్నాడు; అతని ఇంట్లో మాత్రమే సత్య సంఘము కలదు, అతడే నిన్ను, నీ కుమారుని వెలివేయుచున్నాడు. మీరు ఆ సంఘమునకు చెందినవారు కారని చెప్పుటకు ఇంతకంటే నిశ్చయమైన రుజువు ఇంకేముంటుంది?"

అటువంటి బాణాలతో నా గుండెపై దాడి చేయించుకోవడం నాకు ఇష్టం లేదు, ఎందుకంటే ఇది ఎంత ప్రమాదకరమైన గాయాన్ని కలిగిస్తుందో నేను అనుభవించాను. ఒకవేళ చర్చిలోని ఏ మతాధికారి అయినా నాకు పాపవిమోచనాన్ని నిరాకరించి, నన్ను పవిత్రాత్మ నుండి దూరం చేస్తే...

కమ్యూనియన్, అది ఎంత అల్పమైన కారణం కోసమైనా చేయబడినప్పటికీ, నేను యూదాతో కలిసి నిరాశతో పారిపోయి ఉరి వేసుకుంటానని నమ్ముతున్నాను.

కానీ హాగరు ఈ బహిష్కరణ తీర్పును ఏ సాధారణ మంత్రి నుంచో వినలేదు. లేదు, ఆమె దానిని వాగ్దానానికి తండ్రి అయిన సర్వోన్నత పితృస్వామి నుండి విన్నది. అలాంటప్పుడు, ఆమె ఏ మానసిక స్థితిలో ఉండి ఉంటుందని మీరు అనుకుంటున్నారు?

లోతు గురించి మనం పైన విన్నట్లుగా, అతను దురదృష్టాల వలన ఎంతగానో కుంగిపోయి, నిశ్చేష్టుడయ్యాడు అంటే, అతను చూస్తున్నప్పటికీ చూడనట్లే ఉన్నాడు, మరియు ఏదైనా చేస్తున్నప్పటికీ, దాని గురించి అతనికి స్పృహ కూడా లేదు. ఎందుకంటే అతని మనస్సు తీవ్రమైన దుఃఖం మరియు ప్రమాదాలతో ఎంతగా నిండిపోయిందంటే, అతని శరీరంలోని ఇంద్రియాలన్నీ దాదాపుగా చచ్చిపోయినట్లే. అందువల్ల దీనిని ఒక ἔκστασις47 మరియు ఒక ట్రాన్స్ అని పిలుస్తారు, ఇది ఎంత శక్తివంతమైనదంటే, లోతు తన కుమార్తెల విషయంలో ఏమి చేశాడో అనే విషయంపై అతనికి ఏమాత్రం అవగాహన లేకుండా పోయింది.

ఇక్కడ మంచి హాగరు కూడా అటువంటి తీవ్రమైన భావోద్వేగ స్థితిలో ఉంది, మరియు మోషే దీనిని "తిరగడం" అనే పదం ద్వారా సూచిస్తున్నాడు; ఎందుకంటే ఆమె యొక్క అత్యధిక దుఃఖం ఆమెను ఏమీ చూడకుండా నిరోధిస్తుంది. నిరాశ ఆమెను చెవిటిదిగా, మూగదిగా, గుడ్డిదిగా మరియు ఆలోచనారహితంగా చేస్తుంది. నిజానికి, అది ఆమె ఇంద్రియాలన్నింటినీ పూర్తిగా చంపేస్తుంది.

అంతేకాకుండా, ఇక్కడ మన ధర్మశాస్త్ర విరోధులకు విరుద్ధంగా, సాంత్వన గురించి ప్రస్తావించడానికి ముందే ధర్మశాస్త్రం పరిగణించబడటం మీరు చూస్తారు. ఇష్మాయేలు మరియు అతని తల్లి హాగరు ఇస్సాకు పట్ల గర్వంగా ప్రవర్తించారు, ఎందుకంటే వారు కూడా అబ్రాహాము సంతానమే; మరియు వారు తమ శారీరక సంబంధం కారణంగా వారసత్వాన్ని పొందుతామని ఆశించారు.

మొదటగా, ధర్మశాస్త్ర జ్ఞానం ద్వారా మరియు ఇంద్రియ నిగ్రహం ద్వారా ఈ మనఃస్థితిని అధిగమించడం అవసరం. ధర్మశాస్త్రం ద్వారా ఇంద్రియ నిగ్రహం పొందినవారు, ఆ తర్వాత దేవుని వాక్యం ద్వారా ప్రోత్సహించబడి, ఓదార్చబడాలి. ఎందుకంటే వారు పశ్చాత్తాపపడినవారై యున్నారు; వారు గర్వముతో, అహంకారముతో లేరు. అందువల్ల మన ముందున్న ఈ వాక్యభాగం ధర్మశాస్త్రం యొక్క ఆచరణ మరియు విధి గురించి మనకు ఉపదేశిస్తుంది.

అందువల్ల పౌలు (గలతీ. 4:30) శారా పలికిన "దాసిని వెళ్లగొట్టు" అనే మాటలను ధర్మశాస్త్రపు మాటలు అని పిలుస్తాడు.

ఆయన, "శారా ఏమి చెబుతోంది?" అని అడగడు. లేదు, ఆయన, "లేఖనము ఏమి చెబుతోంది?" అని అడుగుతాడు. అలాంటప్పుడు, మోషే తన వ్రాతపూర్వక ధర్మశాస్త్రంతో ఇంకా ఉనికిలో లేకపోయినప్పటికీ, ఆ ధర్మశాస్త్రం దాని ఉపయోగంలో మరియు ఆచరణలో అప్పటికే ఉంది, ఎందుకంటే

"వెలివేయుట" అనేది ధర్మశాస్త్రంలోని ఒక పదం.

కాబట్టి, ధర్మశాస్త్రమును సంఘము నుండి వెలివేసి, సువార్త ద్వారా పశ్చాత్తాపమును బోధించగోరుచున్న ధర్మశాస్త్ర విరోధులను మనము సంపూర్ణముగా తిరస్కరించుదము.48 ప్రజలు ఉత్సాహపరచబడవలెనని చెప్పుట వాస్తవానికి సరైనదే.

- 27 లేపబడి ఓదార్చబడ్డారు; కానీ ఒక నిర్వచనం జోడించబడాలి—అలాంటి వారు ఎవరో తెలిపే నిర్వచనం, అనగా, వారు తమ ఇల్లు మరియు దేశం నుండి వెలివేయబడిన తర్వాత అరణ్యంలో ఆకలి దప్పికలతో క్షీణించిపోతూ, ప్రభువుకు నిట్టూర్పులు విడుస్తూ మొరపెట్టుకుంటూ, ఇప్పుడు నిరాశ అంచున ఉన్నవారు.

ఇలాంటి ప్రజలు సువార్తను వినడానికి యోగ్యులు.

కానీ, ఏదో భౌతికమైన ప్రత్యేకాధికారం వల్ల తాము కృపా స్థితిలో ఉన్నామని భావించేవారు, తమ నీతిని, పవిత్రతను గురించి గొప్పలు చెప్పుకునేవారు, తాము అరణ్యంలో ఉన్నామని అనుకోరు. లేదు, వారు తాము పరదైసులో ఉన్నామని అనుకుంటారు. అరణ్యంలో సంచరించడం అంటే ఏమిటో వారికి తెలియదు. వారు అణకువగా ఉండరు. వారు చంపబడరు. వారు ధర్మశాస్త్రమనే సుత్తితో కొట్టబడి ముక్కలు ముక్కలుగా విరగ్గొట్టబడాలి. అవును, వారు శూన్యం చేయబడాలి.

ఇది ధర్మశాస్త్రం ద్వారా జరుగుతుంది, అది ఇలా చెబుతుంది: "దాసిని ఆమె కుమారునితో పాటు వెళ్లగొట్టుము; ఎందుకంటే అతడు వారసుడు కాడు" (గలతీ. 4:30); అంటే, స్వభావరీత్యా మనమందరం దేవుని కృపకు వెలుపల ఉన్నాము. ఎందుకంటే మన స్వభావం వరకు చూస్తే, మనము నాశనపు సంతానం; యూదులు అబ్రాహాము సంతతివారైనందువల్ల, పుట్టుకతోనే మనతో పాటు వివేకపు వివేచనను మరియు ధర్మశాస్త్రాన్ని తెచ్చుకున్నందువల్ల, మరియు కొంత మేరకు మన సంకల్పాన్ని ధర్మశాస్త్రానికి అనుగుణంగా మార్చుకోగలిగినందువల్ల ఎలాంటి ప్రయోజనం లేదు. ఇవన్నీ రక్షణకు ఏమాత్రం దోహదపడవు.

అయితే ధర్మశాస్త్ర సంబంధమైనది ఏదైనా, శరీరానికీ మనుష్యుల ఇష్టమునైనది ఏదైనా—దానిని గూర్చి ఇలా చెప్పబడింది: "దానిని బయటకు తరిమివేయండి!" ఎందుకంటే దేవుడు ఇష్మాయేలు యొక్క అహంకారాన్ని సహించలేడు; అనగా, మన శారీరక పుట్టుకను బట్టి, మన బలాన్ని బట్టి, మన ఇష్ట స్వేచ్ఛను బట్టి, మన జ్ఞానాన్ని మరియు నీతిని బట్టి మనం గర్వపడటం ఆయనకు ఇష్టం లేదు. ఇవన్నీ అణచివేయబడాలి; వీటన్నిటిపై నిరాశ చెందాలి, ఈ స్థలంలో హాగరు నిరాశ చెందినట్లే.

ఇలా జరిగి, మనం నరకంలోకి నెట్టివేయబడినప్పుడు, సువార్త యొక్క మధురమైన స్వరంతో మనల్ని తిరిగి పిలవడానికి ఇదే సమయం. ఆ స్వరం, "వెలివేయబడుము!" అని చెప్పదు. లేదు, అది ఇలా చెబుతుంది (మత్తయి 9:2): "నా కుమారుడా, ధైర్యము తెచ్చుకొనుము, నీ పాపములు క్షమింపబడినవి." ఈ కారణంగానే లేఖనం (1 సమూయేలు 2:6) ఇది దేవుని పని అని చెబుతుంది.

పాతాళమునకు దించుట మరియు పైకి లేపుట, చంపుట మరియు బ్రతికించుట.

ఇష్మాయేలును, అతని తల్లిని వెలివేయడానికి కారణం ఇదే; అదేమిటంటే, తమ నీతిని గూర్చిన అహంకారమనే భయంకరమైన, అదుపు చేయలేని చెడును నిర్మూలించడం. ఎందుకంటే అతడు ఇలా అనుకున్నాడు: "నేను అబ్రాహాము వంశస్థుడను; కాబట్టి నేనే వారసుడిని." ఈ అహంభావం ఎంతటి విషపూరితమైన చెడు, ఎంతటి హానికరమైన తెగులు అంటే, దానిని సంపూర్ణ నిరాశ ద్వారా తప్ప నిర్మూలించలేము. దానివల్ల, తనకున్నదంతా కోల్పోయిన వ్యక్తి, దేవునిపైనా, ఆయన కృపపైనా దాదాపు నిరాశ చెంది, తాను దేవునిచేత వెలివేయబడ్డానని భావిస్తాడు. తండ్రి మరియు నిజమైన అబ్రాహాము, అనగా దేవుడే, మనలో దీనిని కలుగజేయడానికి కట్టుబడి ఉన్నాడు. ఎందుకంటే, హానికరమైన అహంకారాన్ని మొదట పూర్తిగా జయించి, నిర్మూలించకపోతే, సంఘం గానీ, క్రీస్తు గానీ, నీతి గానీ మనకు ఏమాత్రం సంబంధించినవి కావు.

అందువల్ల, దేవుని కృపను గూర్చి మేము ఆరంభంలో ఎందుకు అలా బోధించామో స్పష్టంగా తెలిసినప్పటికీ, మా ఉదాహరణతో తమను తాము సమర్థించుకునే నియమ వ్యతిరేకులు అందరిచేత ద్వేషించబడటానికి అర్హులు. పోప్ తన సంప్రదాయాలతో మనస్సాక్షులను దయనీయంగా భారంగా మార్చారు మరియు నిరుత్సాహపడిన హృదయాలను నిస్పృహ నుండి కాపాడగల నిజమైన సహాయ మార్గాలన్నింటినీ తొలగించారు. అలాంటప్పుడు, నిరుత్సాహపడిన ప్రజలను ప్రోత్సహించి, వారికి నిజమైన ఓదార్పును అందించడం తప్ప మనం ఇంకేం చేయగలం?

అయితే, తృప్తి చెందిన, సుఖభోగాలకు బానిసలైన, మరియు లావుగా ఉన్న వారితో భిన్నంగా మాట్లాడాలని మాకు తెలుసు. ఆ సమయంలో మేమందరం వెలివేయబడి, అత్యంత దుఃఖంలో ఉన్నాము. సీసాలోని నీరు ఇంకిపోయింది; అంటే, మాకు ఏ సాంత్వన అందుబాటులో లేదు. చెట్టు కింద ఇష్మాయేలు వలె మేము అక్కడ మరణిస్తూ పడి ఉన్నాము. అందువల్ల, మాకు దేవుని కృపను అందించి, మళ్ళీ స్వేచ్ఛగా ఊపిరి పీల్చుకునేలా బోధించే గురువులు అవసరమయ్యారు.

మరోవైపు, యాంటినోమియన్లు పశ్చాత్తాప సిద్ధాంతం నేరుగా కృప నుండి ప్రారంభం కావాలని కోరుకుంటారు.

కానీ నేను మాత్రం ఆ విధంగా ప్రవర్తించలేదు, ఎందుకంటే దేవదూత నుండి ఓదార్పు వినకముందే ఇష్మాయేలు వెలివేయబడి, నిరాశలో ఉన్నాడని నాకు తెలుసు. అందుకని, నేను కూడా ఆయన మాదిరినే అనుసరించి, ధర్మశాస్త్రం చేత పూర్తిగా భయపెట్టబడి, లెవియాతాను చేత అణచివేయబడి, నిశ్చేష్టుడై, మొదట పశ్చాత్తాపపడి, నిరాశలో ఉన్నవారిని మాత్రమే ఓదార్చాను. ఎందుకంటే క్రీస్తు వారి నిమిత్తమే ఈ లోకంలోకి వచ్చాడు, మరియు పొగలు కక్కుతున్న జనుపనార (మత్తయి 12:20) పూర్తిగా ఆరిపోవాలని ఆయన కోరుకోవడం లేదు. అందువల్ల ఆయన ఇలా కేక వేస్తున్నాడు (మత్తయి 11:28): "ప్రయాసపడి భారము మోయుచున్న సమస్త జనులారా, నా యొద్దకు రండి."

ఇష్మాయేలు ఇంటి నుండి వెలివేయబడక ముందు అలాంటి వ్యక్తి కాదు. అతడు గర్విష్ఠి, అహంకారి, మరియు ధర్మశాస్త్రమును పాటించని నీతిపరుడు. "నేనే ప్రభువును, వారసుడిని; ఇస్సాకు, సారా నాకు లోబడి ఉండాలి" అని అతడు అన్నాడు. ఈ గర్వాన్ని ప్రోత్సహించాలా, లేక దాన్ని సరిదిద్దాలా? అయితే, అతని తల్లితో పాటు అతడిని కూడా వెలివేసి, అబ్రాహాము ఇంటి నుండి ధర్మశాస్త్ర ప్రతిఫలమైన రొట్టె తప్ప మరేమీ తనతో తీసుకువెళ్ళనివ్వడం తప్ప దాన్ని సరిదిద్దడానికి వేరే మార్గం ఏముంది?

28 మరియు నీళ్ళు? ఎందుకంటే ధర్మశాస్త్రం ఇలాగే చేస్తుంది. అది బంధించబడిన దొంగను ఉరికొయ్య వద్దకు నడిపిస్తుంది; కానీ అతడు ఉరితీయబడక ముందే, అతనికి తాగునీటితో సేద తీరుస్తుంది. అయితే, చివరికి ఆ నీళ్ళు అయిపోతాయి, మరణం మిగిలిపోతుంది. ధర్మశాస్త్రం ఇంతకంటే ఎక్కువ చేయదు.

కాబట్టి, గర్విష్ఠులందరినీ దేవుడు ద్వేషిస్తాడని మనం నేర్చుకుందాం; అయితే, తగ్గించబడి, ధర్మశాస్త్ర శక్తిని అనుభవించిన వారిని ఆయన మనుష్యుల ద్వారా కాకపోయినా, కనీసం పరలోక దూత ద్వారా అయినా ఓదారుస్తాడు. ఎందుకంటే, గర్వంతో విర్రవీగేవారిని ఆయన నిలిచియుండనివ్వనట్లే, అటువంటి వారిని నశించిపోనివ్వడు. అంతేకాకుండా, సంఘంలోని బోధకుడు ఈ రెండు విషయాలలోనూ మంచి జ్ఞానం మరియు అనుభవం కలిగి ఉండాలి. అప్పుడే అతడు వ్యతిరేకించేవారిని ఖండించి, అణచివేయగలడు మరియు ఖండించబడి, అణచివేయబడిన వారిని, వారు నాశనమవకుండా తిరిగి ఓదార్చగలడు. మన స్వభావం పాపం వలన ఇంతగా చెడిపోకపోయి ఉంటే, ధర్మశాస్త్ర బోధన అవసరమే ఉండేది కాదు. కానీ ఇప్పుడు, మన కఠినత్వం మరియు మితిమీరిన గర్వం కారణంగా, దేవుడు మొదట మన వజ్రసమానమైన హృదయాలను విరగ్గొట్టి, అణచివేయకుండా తన కృప ద్వారా మన మధ్య ఏమీ సాధించలేడు.

అందువల్ల గలతీయులకు 4:22 మొదలైన వచనాలలో పౌలు మన ముందున్న వాక్యభాగానికి ఈ క్రింది అక్షరార్థ వివరణను కూడా ఇస్తాడు.

ఆయన ఇలా అంటారు: "యూదుల సమాజమందిరములో ఉన్నవారందరూ ఈ రకమైన ప్రజలే." అంతేకాక, యూదులు మాత్రమే కాకుండా మానవులందరూ ఈ రకమైన ప్రజలేనని మనం అనుభవం ద్వారా తెలుసుకుంటాము. విజయాల ద్వారా గుర్తింపు పొందినందున తాము దేవుని ప్రజలమని నిరభ్యంతరంగా భావించే టర్కుల గురించి, మరియు గౌరవం, పదవి ఉన్నందున "చర్చి" అనే పేరును తమకు అనుకూలంగా మలచుకునే పోప్ మరియు ఆయన చర్చి గురించి నేను పైన వివరించినట్లే ఇది ఉంటుంది.

సంక్షిప్తంగా, ఈ వృత్తాంతం అటువంటి వ్యక్తులందరినీ చిత్రిస్తుంది. వారు మరణానికి, నిరాశకు గురైతే తప్ప రక్షింపబడలేరు; ఎందుకంటే వారందరూ, తమ శారీరక జననం మరియు దానితో వచ్చే శక్తుల కారణంగా, దైవ కృపను మరియు పాపక్షమాపణను తేలికగా తీసుకుంటారు.

సువార్తకు భక్తిహీనుడు, మిక్కిలి కఠోర శత్రువు అయిన ఒకడు, నిర్మాణంలో ఉన్న ఒక భవనాన్ని తనిఖీ చేస్తుండగా, వేదిక పైనుండి పడిపోయిన సంగతి నాకు గుర్తుంది. ఆ పడిపోవడం వలన అతని శరీరంలో ఒక్క అవయవం కూడా గాయపడనందున, అతనికి ఏ క్షోభ కలగలేదు. అందువల్ల అతడు, "నాకు కృపగల దేవుడు ఉన్నాడని ఇప్పుడు నాకు తెలిసింది" అని బిగ్గరగా కేక వేశాడు.49 లోకం ఇలాగే ప్రవర్తిస్తుంది. భౌతిక ఆశీర్వాదాల కారణంగా, దేవుడు కృపగలవాడని అది తేలికగా తీసుకుంటుంది. అది దాని స్వభావం. కాబట్టి దాని స్వభావాన్ని అణచివేయాలి; ధర్మశాస్త్రం ద్వారా అది అణచివేయబడుతుంది.

అందువల్ల, వాగ్దానాలకు వారసుడు కావాలనుకునేవాడు, వాగ్దానం కాని ప్రతిదాన్నీ మినహాయించాలి. ఫిలిప్పీయులకు రాసిన తన పత్రికలో (3:8) పౌలు ధర్మశాస్త్ర నీతిని చెత్త అని పిలిచినట్లుగా; ఎందుకంటే క్రీస్తులో వెల్లడి చేయబడిన వాగ్దానం మరియు కృప తప్ప దేవుని దృష్టిలో మరేదీ ప్రయోజనకరమైనది కాదు.

శరీరానికి దాని వరాలు ఉన్నాయి, కానీ రొట్టె, నీళ్ళు తప్ప మరేదీ వారికి ఇవ్వబడదు. అయితే నిత్యజీవం శరీరసంబంధమైన వారికి రాదు; అది వాగ్దానసంబంధమైన వారికి, అనగా విశ్వసించేవారికి వస్తుంది.

దేవుడు వివాహితుల కొరకు ఒక ఆశీర్వాదాన్ని జతచేశాడనే విషయం ప్రత్యేకంగా గమనించదగినది, ఆయన ఇలా అన్నాడు (ఆదికాండము 11:11).

1:28): "వృద్ధి చెంది, విస్తరించండి." కానీ ఇది భౌతికమైన ఆశీర్వాదం మరియు భూమిని నింపడానికి మాత్రమే పరిమితం. తండ్రి, తల్లి ఎంతటి పరిశుద్ధులైనప్పటికీ, వారికి పుట్టిన పిల్లలకు దీనివల్ల ఏ ప్రయోజనమూ లేదు. ఈ కారణంగా పిల్లలు రక్షింపబడరు. వారు రక్షింపబడాలంటే, వారు వాగ్దానపు పిల్లలుగా మారాలి, మరియు వారు స్వయంగా ఆ వాగ్దానాన్ని విశ్వసించాలి. ఈ కారణంగా వ్యక్తులు బాప్తిస్మం పొందాలి. మీరు బాప్తిస్మం పొందడం వల్ల నాకు ఏ ప్రయోజనమూ లేదు; నేను కూడా బాప్తిస్మం పొంది విశ్వసించాలి.

అందువల్ల ఇష్మాయేలు బహిష్కరణ అనేది సకల మానవాళికి సంబంధించిన విషయం మరియు అది గతం నుండి యుగాంతం వరకు ఉన్న సంఘాన్ని ఏకం చేస్తుంది; అది ప్రథమ జన్మ దేవుని రాజ్యానికి సంబంధం లేదని మరియు క్రీస్తును గూర్చిన వాగ్దానంపై విశ్వాసం లేకుండా ఎవరూ రక్షింపబడలేరని సూచిస్తుంది. కాబట్టి, పాపిస్టులు తామే సంఘమని ప్రకటించుకోవడం అవివేకం. ఎందుకంటే సంఘం అనేది అధిక సంఖ్య, పరిమాణం, జ్ఞానం, అధికారం, సంపద, ప్రతిష్ట, వారసత్వం, పదవి మొదలైన వాటి ఆధారంగా తీర్పు తీర్చబడవలసిన ప్రజలు కాదు. అంతకంటే తక్కువగా, వారు స్వయంగా ఎంచుకున్న ఆరాధనా పద్ధతుల ఆధారంగా దానికి తీర్పు తీర్చకూడదు. కాదు, అది వాగ్దాన ప్రజలు, అనగా వాగ్దానాన్ని విశ్వసించే ప్రజలు.

అందువల్ల, "పోప్ సంఘానికి అధిపతి; కాబట్టి ఆయన ఆజ్ఞాపించేదంతా దేవుని నుండి వచ్చినదే" అని వారు అన్నప్పుడు, ఇది ఒక తార్కిక ముగింపు కాదని మీరు చెప్పాలి. ఎందుకంటే, పోప్‌కు పవిత్ర గ్రంథం గురించి ఏ జ్ఞానమూ లేదు, దానిపై అవగాహనా లేదు, ఇక దానిని నమ్మడం మరీ కష్టం. ఆయన సంఘానికి ఒక ముసుగు మాత్రమే, ఆయనే సంఘం కాదు. నిజానికి, కయీను ఎలాగైతే సంఘంపై దాడి చేసి హింసించాడో, అలాగే ఆయన కూడా సంఘంపై దాడి చేసి హింసిస్తాడు.