పవిత్ర గ్రంథ వృత్తాంతాలలో కాలక్రమాన్ని విస్మరించవద్దని నేను తరచుగా హెచ్చరిస్తూ వచ్చాను. మనం తప్పక పాటించాలి

అబ్రాహాము ఇలా అంటున్నట్లుగా, "యెహోవా ఈ స్థలమును చూచుచున్నాడు, సంరక్షించుచున్నాడు" అని చెప్పుచుండగా, ఆ పర్వతము చూడుటకు దయచేయబడెను.

మరియు ఈ అర్థం, ఒక విధంగా చెప్పాలంటే, దేవుణ్ణి ఆరాధించిన మోరియా పర్వతాన్ని సూచిస్తుంది.

అందువల్ల, "ప్రభువు చూచును" అనే ఈ నామానికి, పర్వతం మీద ఉండి దేవుణ్ణి ఆరాధించే వారితో ఒకరకమైన సంబంధం ఉంది; ఎందుకంటే దేవుడు కూడా వారిని లక్ష్యపెట్టి వారి మొర వింటాడు. కాబట్టి, పైన చెప్పినట్లుగా, పూర్వకాలంలో పితరుల ధార్మిక ఆచారాల వలన పవిత్రమైన ఈ పర్వతం, ఇప్పుడు దేవుని చేత కూడా ప్రతిష్ఠించబడింది. ఎందుకంటే ఆయనే ఆ స్థలాన్ని, అక్కడకు ఆరాధకులుగా వచ్చేవారిని పవిత్రపరిచి, సంరక్షిస్తాడు.

ఫలితంగా, ఆ పర్వతం పేరు ఓదార్పుతో నిండి ఉంది; ఎందుకంటే అది, భయపడేవానికి—అంటే దేవుణ్ణి ప్రార్థించి కృతజ్ఞతలు తెలిపేవానికి—మరియు మొక్కులను, ప్రార్థనలను స్వీకరించే లేదా వినే దేవునికి మధ్య—ఆరాధించేవానికి మరియు ఆరాధించబడేవానికి మధ్య ఉన్న సంబంధాన్ని సూచిస్తుంది.

ఆ స్థలం దేవుని ఆరాధన కొరకు ముందే నియమించబడి ఉన్నందున, దేవుడు అక్కడ ఉన్నాడని మరియు ఆ స్థలంలో ఆరాధించి పూజించే వారందరి వైపు తన కన్నులను, చెవులను వంచుతాడని అబ్రాహాము ఇప్పుడు సంపూర్ణంగా నిశ్చయించుకున్నాడు.

అందువల్ల, హెబ్రీయులు కోరుకున్నట్లుగా కర్మణి ప్రయోగాన్ని కొనసాగించడమే మరింత సరైనప్పటికీ, దేవుడు ఆ స్థలంలో ఉన్నాడని మరియు తనను ఆరాధించే వారిపై జాగరూకతతో కూడిన దృష్టిని ఉంచుతాడని సూచించే విధంగా, ఆ పదం సాధారణంగా కర్మణి ప్రయోగం నుండి కర్తరి ప్రయోగంలోకి మార్చబడింది.

అందువలన యాకోబు మెసొపొటేమియాకు వెళ్లే మార్గంలో ఒక రాత్రి కలలో ఒక నిచ్చెనను, దానిపై దేవుని దూతలు ఎక్కుతూ దిగుతూ ఉండటాన్ని చూసి, ఇలా అన్నాడు: "ఈ స్థలం ఎంత అద్భుతమైనది! ఇది దేవుని మందిరం మరియు పరలోక ద్వారం తప్ప మరేమీ కాదు" (ఆదికాండము 28:17); అంటే, ఈ స్థలంలో దేవునికి భయపడాలి, ఇక్కడ ఆయనకు కృతజ్ఞతలు చెల్లించాలి మరియు బలులు అర్పించాలి. అందువలన ఈ పర్వతం, ప్రభువు చిత్తము

చూడండి, అది తరతరాలుగా పవిత్రమైనదిగా పరిగణించబడింది, మరియు పూర్వీకులు, కొంత భక్తి మరియు గౌరవ భావం కారణంగా, దానిని తమ ఆరాధనలో చేర్చుకున్నారు, తద్వారా దేవుడిని చూడాలనుకున్నవాడు అక్కడికి వచ్చేవాడు, ఎందుకంటే దేవుడు అక్కడ ప్రత్యక్షమవ్వడమే కాకుండా, కనబడటమే కాకుండా, చూస్తాడు కూడా.

వారు ఇలా చెప్పాలనుకున్నట్లుగా ఉంది: "ఇప్పుడు దీనిని ఎపిఫనీ అని పిలవాలి, ఎందుకంటే దేవుడు వాక్యం ద్వారా, ప్రార్థనలు వినడం ద్వారా, మరియు ఆయన చేసే ఇతర ఉపకారములన్నిటి ద్వారా చూస్తాడు, ప్రత్యక్షమవుతాడు, వినబడతాడు, కనబడతాడు, మరియు తనను తాను బయలుపరచుకుంటాడు." ఇది ఆ పదాన్ని అనుచితంగా ఉపయోగించడం మరియు దాని అర్థాన్ని మార్చడం, అయితే ఇది దురుద్దేశంతో కాదు, కేవలం ఓదార్పునివ్వడం కోసమే.

71 అయితే దేవుడు ఈ స్థలాన్ని చూడటమే కాక—అది మనకు సరిపోదు—మనచేత చూడబడి, మనకు ప్రత్యక్షమవుతాడు కూడా, కాబట్టి "ప్రభువు కనబడతాడు" అని పూర్వం చదవబడిన చోట ఇప్పుడు చదవబడింది.

'ఆయన చూచును' అని చదివేవారు. అంతేకాకుండా, ఆ పర్వతం దేవవాక్కుల స్థలమని నేను అనుకుంటున్నాను. బెబెక్కా ఆ తర్వాత 'ఆయన కనబడును' (ఆదికాండము 25:22) అని సంప్రదించింది; అంటే, ఆమె ప్రభువు యాజకుడైన పితృపురుషుడు షేమును సంప్రదించింది, అతను నిస్సందేహంగా ఆ స్థలంలో బోధించి, ప్రసంగించాడు.

15. మరియు యెహోవా దూత రెండవసారి పరలోకం నుండి అబ్రాహామును పిలిచి ఇలా అన్నాడు:

ప్రభువు అబ్రాహాముతో జరిపిన చివరి సంభాషణ ఇది, మరియు ఇప్పుడు అబ్రాహాము వృత్తాంతం ముగింపుకు వస్తుంది. కానీ ఈ సమయంలో నేను పదేపదే చెప్పిన విషయాన్ని మళ్ళీ నొక్కి చెబుతున్నాను, అదేమిటంటే, పరిశుద్ధ లేఖనాలలో మరియు అవి నమోదు చేసిన వృత్తాంతాలలో, అన్నింటికంటే ముఖ్యంగా దేవుని వాక్యాన్ని మరియు ఆయన సంబోధనలను గమనించాలి. ఏమీ చెప్పని గాథలలో ఇవి మనకు వినిపించవు. ప్రభువు ప్రత్యక్షతలు పరిశుద్ధ లేఖనాలలో మాత్రమే ఉన్నాయి.

అంతేకాకుండా, అబ్రాహాము దేవునితో ఎన్నోసార్లు సంభాషిస్తాడు కాబట్టి, అతని మహిమ ఎంత అద్భుతమైనది! దేవుడు అతనితో ఎనిమిది సార్లు సంభాషించాడని మనం చూస్తాము. అన్యజనుల సంఘాలలో మనకున్న గాథలలో ఇలాంటిదేమీ లేదు, మరియు సమస్త అద్భుతమైన మరియు అత్యంత కష్టమైన కార్యాలకు కర్త మరియు నిర్మాత అయిన దేవుని వాక్యాన్ని మెచ్చే దానికంటే ఎక్కువ ఆరాధనతో కార్యాలను చూడటం మనుషులందరి పక్షాన ఒక అసంబద్ధమైన పద్ధతి. అయినప్పటికీ, మనం మన దృష్టిని కేవలం కార్యాల వైపే మళ్లిస్తాము; కానీ దేవుని స్వరం మనుషుల స్వరమే అని మనం అనుకుంటాము. ఎందుకంటే, ఒక మనిషి పలికినప్పుడు మనిషి మాటకూ, దేవుని వాక్యానికీ మధ్య ఎటువంటి భేదం కనిపించదు; ఎందుకంటే మీరు దైవికమైన మాటలు పలికినా లేదా మానవ మాటలు పలికినా స్వరం ఒకటే, ధ్వని మరియు ఉచ్చారణ ఒకటే. ఈ కారణంగా మనం వాక్యపు మహోన్నతత్వం నుండి వైదొలుగుతాము మరియు "ప్రభువు కనబడతాడు" అనే దాని గురించి గానీ లేదా దేవుని ప్రత్యక్షత గురించి గానీ పట్టించుకోము. దేవుడు మనతో మాట్లాడినప్పుడు మనం ఆయనను ఏమాత్రం పట్టించుకోము. అదే సమయంలో మనం కార్తూసియన్ల యొక్క ఆ అసహ్యకరమైన కార్యాలను ఆరాధిస్తాము.

అందువల్ల అన్నిటికంటే ముందుగా దేవుని వాక్యానికే ప్రాధాన్యత ఇవ్వాలి; ఒకవేళ ఎవరైనా అన్ని రకాల అద్భుతాలు చేసినా, అవును, చనిపోయిన వారిని బ్రతికించినా, వాక్యం లేకుండా వస్తే, అతడిని తిరస్కరించాలి. అపొస్తలులు మరియు ప్రవక్తలు అందరూ ఈ హెచ్చరికను శ్రద్ధగా ఇచ్చారు, మరియు ద్వితీయోపదేశకాండము 13:9 మొదలైన వచనాలలో కూడా.

మోషే ఇలా అంటున్నాడు, "అబద్ధ ప్రవక్తను, కలలను కల్పించేవాడిని చంపాలి, ఎందుకంటే, అతను చెప్పినట్లుగా, 'అతను మిమ్మల్ని మీ దేవుడైన యెహోవా నుండి దూరం చేయడానికి మాట్లాడాడు.'"

మన ప్రమాదాన్ని చూసి మనం కలత చెందాలి మరియు వివేకంతో వ్యవహరించాలి, ఎందుకంటే పోప్ అటువంటి అద్భుతాల ద్వారా దైవ వాక్యం లేకుండా తన నిరంకుశత్వాన్ని స్థాపించుకున్నాడు. అందువల్ల వారు పోప్ గురించి అర్థంలేని వాదన చేస్తారు.

ఒకానొకప్పుడు తాను సముద్రంలో ప్రమాదంలో ఉన్నప్పుడు, సముద్రానికి ఒక ఆజ్ఞ ఇచ్చి, "నేను క్రీస్తు ప్రతినిధినైతే, ఈ కల్లోల సముద్రం నిశ్శబ్దంగా ఉండుగాక" అని చెప్పగా, అది అకస్మాత్తుగా జరిగిందట.54

నిజమైనవైనా, కల్పితమైనవైనా అనేక ఇతర అద్భుతాలతోనూ, అలాగే సన్యాసుల భక్తి, నిగ్రహం, జాగరణలు మరియు కష్టాలతోనూ దీన ప్రజలను మోసగించినట్లే, ఈ అద్భుతం ద్వారా వారు పోప్ క్రీస్తు ప్రతినిధి అని నిరూపించారు.

మనమే ఈ విషయాన్ని మనసులో ఉంచుకోవాలి, మన యువతకు కూడా దీనిని నొక్కి చెప్పాలి. తద్వారా వారు ఈ హేయమైన కార్యాల పట్ల జాగ్రత్త వహించి వాటిని ద్వేషించడం నేర్చుకుంటారు, మరోవైపు దేవుని వాక్యాన్ని ప్రేమించి దానిని ఉన్నతంగా గౌరవిస్తారు. ఎందుకంటే అది అన్నిటికంటే ఉన్నతమైనది మరియు అన్నింటినీ సృష్టిస్తుంది: ఆ అత్యంత సుందరమైన సూర్యుడిని, ఆత్మను, శరీరాన్ని మరియు ఈ ప్రపంచంలో ఉన్న ప్రతిదాన్నీ.

అలాంటప్పుడు, ఆ కార్యాలు ఎంత అద్భుతంగా ఉన్నప్పటికీ, వాటిని మనమే ఎందుకు అంత గొప్పగా పొగుడుతున్నాము? దానికి బదులుగా, ఆ కార్యాలను చేసినవానిని, వాటికి కర్తను చూసి మనం ఆశ్చర్యపడాలి. అన్నిటికంటే ముందుగా, అద్భుతాలుగా కీర్తించబడుతున్నవి దేవుని వాక్యం ద్వారా జరిగాయో లేదో నిర్ధారించుకోవాలి.

అయితే పాపిస్టులు ఇలా అంటారు: "అవి దేవుని చిత్తం కాకపోతే ఆ కార్యాలు ఎలా జరగగలవు?" ఇది నిజమే. వాక్యమును అసహ్యించుకున్నందుకు మరియు తృణీకరించినందుకు శిక్షగా దేవుడు ఈ విషయాలు జరగాలని కోరుకుంటాడు మరియు అనుమతిస్తాడు. దేవుడు వాటిని పంపింది కేవలం ఒక సాధారణ పొరపాటు కాదని, కానీ వారిలో వ్యాపించి వారిని జయించడానికి ఆ పొరపాటు యొక్క శక్తిని మరియు ἐνέργεια (అభివృద్ధి) అని పౌలు అంటాడు (2 థెస్సలొనీకయులకు 2:10–11 చూడండి).

అందువల్ల, పోప్ సిక్స్టస్ క్రీస్తు ప్రతినిధి అని పోప్ గారు దేవుని వాక్యం ద్వారా అన్నిటికంటే ఉన్నతంగా నిరూపించాలి.

"మత్తయి 16:18లో ఇలా వ్రాయబడి ఉంది: 'నీవు పేతురువు, ఈ బండ మీద నేను నా సంఘమును కట్టెదను'" అని వారు అంటారు.

చాలా మంచిది! కానీ ఈ మాట ద్వారానే క్రీస్తు పేతురును వాక్యమును ఒప్పుకొనువాడుగాను, వాక్య పరిచారకుడుగాను ఉండాలని కోరుకుంటున్నాడు; అంతేగానీ, మానవ సంప్రదాయాలతో మనస్సాక్షిని భారంగా మార్చే నిరంకుశుడుగా కాదు. అతడు క్రీస్తును గూర్చిన జ్ఞానాన్ని నాశనం చేయకూడదు; ఎందుకంటే అలా చేయడం క్రీస్తు ప్రతినిధిగా ఉండటం కాదు, క్రీస్తు విరోధిగా ఉండటం.

కాబట్టి సిక్స్టస్ గానీ లేదా మరెవరైనా గానీ మృతులను బ్రతికించినప్పటికీ, నేను అతని ముఖం మీద ఉమ్మివేసి, అతను పరిశుద్ధాత్మ చేత కాక అపవిత్రాత్మ చేత ప్రేరేపించబడ్డాడని చెబుతాను, ఎందుకంటే అతను తీసుకురాడు - 72 తదనుగుణంగా, వారు క్రియలను వాక్యానికి వ్యతిరేకంగా నిలబెట్టినట్లే, మనం కూడా వాక్యాన్ని క్రియలకు వ్యతిరేకంగా నిలబెడతాము. నిశ్చయంగా, వారికి ఈ ప్రయోజనం ఉంది, అదేమిటంటే మనుష్యులు వాక్యం కంటే క్రియల బాహ్య స్వరూపం మరియు వైభవం ద్వారా ఎక్కువగా ప్రభావితమవుతారు; కానీ వాటిలోని ప్రధాన విషయానికి ప్రాధాన్యత ఇవ్వాలనే ఉద్దేశ్యంతోనే మనం ఈ వృత్తాంతాలను ఇంత శ్రద్ధగా చర్చిస్తాము. వారు స్వయంగా దీనిని చూడరు; కానీ అబ్రహాము ఒక సామాన్యుడని, అతనికి సేవకులు ఉండేవారని, మరియు అతను ఒక పేదవాడిగాను, ప్రవాసిగాను దేశాలలో తిరిగాడని వారు చెబుతారు. అతను సహనం, వినయం మరియు ప్రేమతో నిండి ఉన్నాడని వారు చూడరు. దేవుడు అతనితో మాట్లాడే మాటలకు వారు చాలా తక్కువ శ్రద్ధ చూపుతారు. వింతైన మరియు విలక్షణమైన వస్త్రధారణ, ఉపవాసాలు మరియు భక్తిపూర్వకమైన చేష్టలకు ప్రశంసలు లభించినట్లయితే, వారు అతన్ని అభినందించి ప్రశంసిస్తారు. కానీ అతనికి భార్య, పనివాళ్ళు, పశువులు ఉన్నందువల్ల, అతడు కామాంధుడని అంటారు. అయితే వారిని, వారి హేయమైన కార్యాలను తొలగించండి!

దేవుని వాక్యమే సర్వస్వం అని మనం దృఢంగా విశ్వసించి, కాపాడుదాం. మీరు దీనిని విశ్వసిస్తే, గొప్ప మరియు అద్భుతమైన కార్యాలు జరగక తప్పదు; అయితే అవి దుష్టుల కంట పడకుండా, లోకం గుర్తించకుండా ఉండే విధంగా ఉంటాయి.

వాక్యం మరియు ప్రార్థనల ద్వారా మేము అనేక కష్టమైన కార్యాలను చేశాము. ప్రార్థనల ద్వారా మేము ఇప్పటికీ శాంతిని కాపాడుతూ, మా విరోధుల ప్రయత్నాలను, కుట్రలను భగ్నం చేస్తున్నాము. కానీ దైవభక్తిగలవారు మాత్రమే ఈ విషయాలను చూస్తారు. వారు పరిశుద్ధాత్మను కలిగి ఉండి, నిజమైన ఆత్మీయ మరియు అద్భుతమైన కార్యాలైన బాప్తిస్మం, దివ్య సత్ప్రసాదం, పాపవిమోచనం, తమ పిలుపులో నిరంతర హాజరు, మరియు తల్లిదండ్రులకు, పై అధికారులకు విధేయత వంటివాటిని ఎంతగానో గౌరవిస్తారు. ఈ విషయాలన్నీ సాధారణమైనవి మరియు ప్రతిరోజూ చేసేవి కాబట్టి, కాథలిక్కులు వాటిని తృణీకరిస్తారు.

16. నా మీద నేనే ప్రమాణం చేసియున్నాను అని ప్రభువు సెలవిచ్చుచున్నాడు.

ఆ మాటలు సూచిస్తున్నట్లుగా, మహోన్నతుడైన దేవుడు వాగ్దానం చేయడమే కాకుండా, తన మీద తానే ప్రమాణం కూడా చేస్తాడు.

తనకంటే గొప్పవాడు ఆయనకు ఉండివుంటే, ఆయన సంతోషంగా అతని పేరట ప్రమాణం చేసేవాడు; కానీ ఆయనకు అలాంటివాడు లేడు కాబట్టి, ఆయన తన పేరట తానే ప్రమాణం చేసుకుంటాడు. మన ప్రజలకు "తమ ప్రమాణం మీద" మరియు "తమ ప్రాణం మీద" ప్రమాణం చేసే అలవాటు ఉంది. ఇది అల్పమైన ప్రమాణం కాదు, అయినప్పటికీ, ప్రజలను పరిగణనలోకి తీసుకుంటే, ఇది చాలా అల్పమైనదే, ఎందుకంటే వారు మోసగాళ్ళు మరియు అసత్యవంతులు. అయితే, వాస్తవానికి, ఇది సాక్షాత్తు దేవుని పేరట ప్రమాణం చేయడానికి ఏమాత్రం భిన్నమైనది కాదు.

మత్తయి 5:34 మొదలైన వచనాలలో క్రీస్తు వివరించినట్లుగా: "నేను మీతో చెప్పునదేమనగా, ఆకాశము మీద గాని, భూమి మీద గాని ఏమాత్రము ప్రమాణము చేయవద్దు; ఆకాశము దేవుని సింహాసనము. నీ తల మీద గాని ప్రమాణము చేయవద్దు; నీ తల మీద గాని, నీ తల వెంట్రుకను తెల్లగా గాని నల్లగా గాని మార్చలేవు." అందువలన ఆత్మ మీద ప్రమాణము చేయడం ఎంతమాత్రము అనుమతించబడదు; దానికి కారణమేమిటంటే, వెంట్రుకల మీద, ఆకాశము మీద, భూమి మీద మొదలైన వాటి మీద చేసే ప్రమాణం దేవుని సృష్టి అయిన దాని ద్వారా, అంటే మనది కాని లేదా మన శక్తిలో లేని దాని ద్వారా చేయబడుతుంది. అందువల్ల, దేవుని నామము ఉచ్ఛరించబడనప్పటికీ, అటువంటి ప్రమాణాలలో దేవుడే చేరి ఉంటాడు. ఈ విధంగా పరిశుద్ధ గ్రంథాలలో "నా ప్రాణము జీవించుచున్నది గనుక" అని చెప్పినప్పుడల్లా, అది దేవునిచే చేయబడిన ప్రమాణమే, ఎందుకంటే ఆత్మ ఆయన సృష్టి.

అంతేకాకుండా, దేవుడు తన మీద తానే ప్రమాణం చేయడం అనేది గొప్ప మరియు అద్భుతమైన విషయం. హెబ్రీయులకు రాసిన పత్రిక గ్రంథకర్త ఈ విషయాన్ని ఇక్కడ చూసి జాగ్రత్తగా పరిశీలించాడు (6:13). ఎందుకంటే, అది వర్ణనాతీతమైన ప్రేమతో మరియు మన రక్షణ పట్ల ఆకాంక్షతో మండుతున్న హృదయానికి సూచనగా ఉంది, దేవుడు ఇలా అంటున్నట్లుగా:

నన్ను నమ్మాలని, నా మాటలను విశ్వసించాలని నేను ఎంతగానో ఆకాంక్షిస్తున్నాను. అందుకే నేను కేవలం వాగ్దానం చేయడమే కాదు, నన్నే ఒక హామీగా సమర్పిస్తున్నాను. హామీగా ఇవ్వడానికి నా దగ్గర ఇంతకంటే గొప్పది ఏదీ లేదు, ఎందుకంటే నేను దేవుడనని ఎంత నిశ్చయంగా నిశ్చయమో, నాకంటే గొప్పది ఏదీ లేదు. నేను నా వాగ్దానాలను నెరవేర్చకపోతే, నేను ఇకపై నేనుగా ఉండను.

ఇది నిస్సందేహంగా అద్భుతమైన విషయం మరియు అత్యంత శ్రద్ధకు అర్హమైనది. ఎందుకంటే దైవిక సత్యం సూచించదలచుకున్నది ఇదే: "ఓ మానవుడా, నీవు చంచలుడవు, అస్థిరమైనవాడవు మరియు మార్పు చెందేవాడవు; అందువల్ల నేను నా మార్పులేని ప్రమాణాన్ని జతచేస్తున్నాను. దీని ద్వారా నేను సాక్ష్యమివ్వదలచుకున్నాను, నిన్ను మోసగించుటకు బదులుగా నేను మోసగించను.

ఒకవేళ దేవుడు కేవలం "నా వాగ్దానం వృథా అవ్వడానికి నేను అనుమతించను, బదులుగా ఆకాశం, భూమి, సూర్యుడు, చంద్రుడు మరియు ఈ ప్రపంచపు అత్యంత సుందరమైన నిర్మాణం నాశనమవ్వడమే మేలు" అనే మాటలతో ప్రమాణం చేసి ఉంటే, అది నిస్సందేహంగా గొప్ప ప్రాముఖ్యత కలిగినదిగా మరియు అంతే అద్భుతమైనదిగా ఉండేది.

కానీ దేవుడు ఇంకొక విషయాన్ని జతచేస్తాడు—అది మరింత ప్రాముఖ్యమైనది, మరింత పవిత్రమైనది: "ఆకాశమును భూమిని నాశనము చేయుటకును, సృష్టించుటకును శక్తిగల దేవుడనైన నేను, ఒక సృష్టిని కాదు, ఆకాశమును భూమిని కాదు, సమస్తమునకు సృష్టికర్తయైన నన్నే ప్రమాణం చేసి హామీగా ఇస్తున్నాను."

ఈ పవిత్ర ప్రమాణం, పవిత్ర పితరుల విశ్వాసాన్ని అద్భుత రీతిలో రేకెత్తించి, వృద్ధి చేసినట్లే, అవిశ్వాసులందరినీ ఖండిస్తుంది. ఎందుకంటే వారు ఇలా అనుకున్నారు: "దేవుడు జీవాన్ని మరియు మరణం, సైతాను నుండి విమోచనను వాగ్దానం చేశాడు, మరియు ఆయన తన మీద తానే ప్రమాణం చేశాడు. ఇదే మన יםראּוִ మరియు יםמִִּּתֻּ

(నిర్గమకాండము 28:30). కాబట్టి మనము విశ్వసించకపోతే శిక్షకు పాత్రులమవుతాము."

అందువల్ల, దేవుడు తన వాగ్దానాన్ని సమస్త ఆలోచనలకు, విశ్వాసాలకు అతీతమైనంత అద్భుతంగా విస్తరింపజేస్తాడని మనం గుర్తుంచుకోవాలి; ఎందుకంటే, మనకు అపనమ్మకం మరియు సందేహానికి ఏమాత్రం కారణం ఉండకూడదనే ఉద్దేశ్యంతో ఆయన తన మహిమచేత దానిని బలపరిచి, స్థిరపరుస్తాడు.

నిశ్చయంగా, ఇది అవమానపరచడమే. దేవుడు మన బలహీనతలకు పూర్తిగా సర్దుకుపోతాడు. మన పట్ల తనకున్న తండ్రిలాంటి సద్భావానికి సాక్ష్యమివ్వడానికి ఆయన ఒక్క వేలు కదిలించినా చాలు. కానీ ఇప్పుడు ఆయన మనకు తన వాక్యాన్ని అందిస్తున్నాడు, మరియు ఆయన వాగ్దానం చేయడమే కాకుండా, ప్రమాణం కూడా చేసి, మనపై కీడును ఆవాహన చేసి, శపిస్తున్నాడు.

ఒకవేళ ఈ విధంగా మాట్లాడటానికి అనుమతిస్తే, ఆయనే స్వయంగా మనలను ఆశీర్వదించడానికి.

అంతేకాకుండా, మనం పూర్వనిర్ణయం గురించిన వాదోపవాదాలకు మరియు అలాంటి ఇతర చర్చలకు దూరంగా ఉండాలి. అవి ప్రమాదకరమైనవి మరియు హానికరమైనవి, ఎందుకంటే అవి వాక్యానికి దూరంగా దేవుని చిత్తాన్ని మరియు రహస్య సంకల్పాలను విచారిస్తాయి. దేవుడు తనను ఎందుకు బయలుపరిచాడో అని వారు అతి ఆత్రుతతో పరిశోధించి, అన్వేషించాలనుకుంటారు.

ఏదో ఒక విధంగా ఆయనే, మరియు విశ్వసించడానికి మన సంకల్పాన్ని ఒప్పించడానికి ఆయన ఎందుకు అంత తీవ్రంగా ప్రయత్నిస్తాడో.

ఆదాము యొక్క జిజ్ఞాస అందరికీ సుపరిచితమే. పరలోకంలో సాతాను చేసినట్లే, అతడు కూడా వాక్యము లేకుండా దేవుని వెతికాడు. ఇద్దరూ ఆయనను కనుగొన్నారు, కానీ దానివల్ల గొప్ప హాని జరిగింది.

కాబట్టి, దేవుణ్ణి మన తర్కంతో కాకుండా, ఆయన తనను తాను ఎలా బయలుపరచుకున్నాడో, మరియు మానవ రీతిలో మనతో మాట్లాడటానికి, వ్యవహరించడానికి ఎలా అంగీకరించాడో, ఆ విధంగానే గ్రహించాలని మనం నేర్చుకుందాం. నిజానికి, ఎంతటి వినయంతో మన వద్దకు దిగివచ్చే ఆ దైవిక మహిమను మనం సంతోషంగా స్వాగతించాలి; ఆయన వాగ్దానాలతో మనల్ని తన వద్దకు ఆహ్వానించడమే కాకుండా, ఒక ప్రమాణాన్ని చేర్చి, వాక్యము అందించే దానిని అంగీకరించేలా మనల్ని నిర్బంధిస్తాడు.

ఇదే సిద్ధాంతం హెబ్రీయులకు రాసిన పత్రికలో (6:16–18) చాలా చక్కగా వివరించబడింది:

మనుష్యులు తమకంటే గొప్పవాని మీద ప్రమాణం చేస్తారు, మరియు వారి వివాదాలన్నిటిలోనూ ప్రమాణమే అంతిమ ధృవీకరణగా ఉంటుంది. కాబట్టి, వాగ్దాన వారసులకు తన సంకల్పం మార్పులేనిదని దేవుడు మరింత నిశ్చయతతో చూపించాలనుకున్నప్పుడు, ఆయన ఒక ప్రమాణంతో జోక్యం చేసుకున్నాడు. తద్వారా, దేవుడు అబద్ధికుడు కావడం అసాధ్యమైన ఈ రెండు మార్పులేని విషయాల ద్వారా, ఆశ్రయం పొంది వచ్చిన మనకు, మన ముందు ఉంచబడిన నిరీక్షణను పట్టుకోవడానికి బలమైన ప్రోత్సాహం లభించింది.

మన విశ్వాసాన్ని వృద్ధి చేయడానికి, బలపరచడానికి ఇంతకంటే నిశ్చయమైన, శక్తివంతమైన మాట గానీ, ఆలోచన గానీ ఇంకేముంటుంది? మరియు, దేవుడు వాగ్దానాలు చేసి, ప్రమాణాలు చేసినప్పుడు ఆయన అబద్ధం చెబుతున్నాడని నిందించడం, ఆయన ముఖం మీదే ధిక్కరిస్తూ, "ప్రభూ దేవా, నీవు అబద్ధం చెబుతున్నావు!" అని అనడం తప్ప, మన అవిశ్వాసంతో లేదా సందేహంతో మనం ఇంకేం చేస్తున్నాం?

కానీ, మానవులందరి హృదయాలలో స్వభావరీత్యా దృఢంగా పాతుకుపోయిన ఇంతటి భయంకరమైన, సర్వసాధారణమైన దూషణను పట్టించుకునేవారు ఎంతమంది ఉన్నారు? ఎందుకంటే, వారు ఆ మాటలను, వాగ్దానాలను గర్వంతో తృణీకరించి ద్వేషిస్తారు, లేదా అప్పుడప్పుడు వాటిని విన్నప్పుడు, దేవుడు అంతగా కరుణిస్తాడో లేదో తమకు సందేహాలున్నాయని, తమకు తెలియదని అంటారు.

ఆయన తనను పిలిచే వారి పట్ల శ్రద్ధ కలిగి ఉంటాడు మరియు వారి మొరను వింటాడు, ప్రత్యేకించి అనర్హులు మరియు పాపుల మొరను.

కానీ, ఆ వ్యక్తి చెప్పినట్లుగా,56 హృదయానికి సందేహాలు కలిగినప్పుడు, అది కొద్ది క్షణాల్లోనే దూషణకు మరియు నిరాశకు దారితీస్తుంది. ఈ కారణంగానే, మన పట్ల దేవుని చిత్తం గురించి దృఢమైన మరియు కదిలించలేని జ్ఞానమైన సంపూర్ణ నిశ్చయతను (πληροφορία) కలిగి ఉండాలని సెయింట్ పాల్ మనకు తరచుగా ఉపదేశిస్తాడు. ఇది మన మనస్సాక్షికి భరోసానిచ్చి, అన్ని రకాల అనిశ్చితి మరియు అపనమ్మకాలకు వ్యతిరేకంగా వాటిని బలపరుస్తుంది.

పోప్ గారి బోధన మరింత అసహ్యకరమైనది, ఎందుకంటే అది దీనిని విస్మరించడమే కాకుండా, సందేహాలు కలిగి ఉండాలని దుర్మార్గంగా వాదిస్తుంది; అనగా, ఆయన బహిరంగంగా దేవుడు అబద్ధికుడని ప్రకటిస్తాడు, అయినప్పటికీ

ఆయన వాగ్దానం చేస్తాడు, ప్రమాణం చేస్తాడు, తన మహిమకు ప్రతిజ్ఞ చేస్తాడు, మరియు తనను తానే శపించుకుంటాడు.

అయితే, ఒక దుష్టమైన మరియు దైవదూషణతో కూడిన సిద్ధాంతంలో ఎంత చెడు ఉందో దాని బాహ్య పాపాలు రుజువు చేస్తాయి: దురాశ, కామం, మరియు అన్ని రకాల సిగ్గుచేటైన పనులు. ఇవి, చెడిపోయిన చెట్టు నుండి వచ్చే చెడు ఫలాల వలె, దేవుడు వాగ్దానం చేసినా, ఆజ్ఞాపించినా, లేదా తన ఆజ్ఞలను అతిక్రమించిన వారిని బెదిరించినా ఆయన సత్యవంతుడని భావించని దైవదూషణ హృదయం నుండి ఉద్భవిస్తాయి.

అందువల్ల, మనం దేవునికి చంచలత్వాన్ని, నమ్మకద్రోహాన్ని ఆపాదించకుండా ఉండేందుకు, దేవుని సంకల్పం మరియు వాగ్దానం మార్పులేనివని హెబ్రీయులకు రాసిన పత్రిక మనకు గట్టిగా గుర్తుచేస్తుంది.

అందుకే పౌలు తీతుకు రాసిన పత్రికలో (1:2) ఇలా అంటున్నాడు: "దేవుడు, ఎన్నడూ అబద్ధం చెప్పడు." "ఇంత జాగ్రత్తగా ఈ హెచ్చరికలు ఇవ్వడం వల్ల ప్రయోజనం ఏమిటి?" అని మీరు అంటారు. "ఎందుకంటే, దేవుడు అబద్ధం చెబుతాడని చెప్పడానికి ఎవరికి అంత ధైర్యం ఉంది? పోప్, టర్కులు, మరియు యూదులు కూడా దేవుడు సత్యవంతుడు, నీతిమంతుడు, జ్ఞాని, మరియు మంచివాడు అని వాదించడం లేదా?"

74 అయితే వారు ఈ మాటను ఎక్కువగా చెప్పినప్పుడు, దేవుడు అసత్యవంతుడు, అన్యాయస్థుడు మరియు అవివేకి అని అన్నిటికంటే ఎక్కువగా ఊహిస్తారు; ఎందుకంటే వారికి దేవుని గురించి తాత్విక లేదా అధిభౌతిక జ్ఞానం తప్ప వేరే జ్ఞానం లేదు, అదేమిటంటే, అరిస్టాటిల్ చెప్పినట్లుగా, దేవుడు సృష్టి నుండి వేరుగా ఉన్న ఒక వ్యక్తి—ఆయన సత్యవంతుడు మరియు తనలోనే ఉన్న సృష్టిని చూస్తాడు.57 అయితే దీనితో మనకు ఏమి సంబంధం? సైతానుకు కూడా దేవుని గురించి అలాంటి జ్ఞానం ఉంది మరియు ఆయన సత్యవంతుడని దానికి తెలుసు. కానీ వేదాంతశాస్త్రంలో దేవుని గురించి జ్ఞానం అందించబడినప్పుడు, దేవుడు తనలోనే ఉన్నట్లుగా కాకుండా బయటి నుండి మన వద్దకు వస్తున్నట్లుగా తెలుసుకోవాలి మరియు గ్రహించాలి; అంటే, ఆయన మన దేవుడని మనం విశ్వసించాలి.

ఆ మొదటి అరిస్టాటిల్ లేదా తాత్విక దేవుడు యూదులు, టర్కులు మరియు పాపిస్టుల దేవుడు; కానీ ఆయనతో మనకు సంబంధం లేదు. అయితే మన దేవుడు పరిశుద్ధ గ్రంథాలు చూపించేవాడే, ఎందుకంటే ఆయన మనకు తన ప్రత్యక్షతను, తన దర్శనాన్ని, יםראּוִ మరియు יםמִִּּתֻּ ఇస్తాడు మరియు మనతో మాట్లాడతాడు.

కాబట్టి, వాక్యము ద్వారా మరియు సూచనల ద్వారా తనను తాను మనకు ప్రత్యక్షపరచుకున్న ఈ దేవుని పక్షమున మనం నిలవకపోవడం మరియు ఆయనను నమ్మకపోవడం విచారించదగిన విషయం. మనందరి శరీర రక్తాలలో ఈ దూషణ వ్యాపించి ఉంది: "ఆయన తన వాక్యములో వాగ్దానం చేసినంత గొప్ప శ్రద్ధ దేవునికి నా పట్ల ఉందో లేదో నాకు తెలియదు. నాకు సందేహమే." దేవుడు అబద్ధికుడని తలంచడం లేదా చెప్పడం కాకుండా ఇది ఇంకేమిటి?

ఒకవేళ మనలో కేవలం దురాశ, అత్యాశ, మరియు ఇతర పాపాలు మాత్రమే పరిపాలిస్తుంటే, దేవుడు అంతగా కోపగించుకోడు. కానీ సమస్త కీడులకు మూలమైన దీనిని ఆయన అసహ్యించుకొని, భయంకరమైన రీతిలో శిక్షిస్తాడు. పవిత్ర వృత్తాంతాలలో అనేకమంది రాజులు, మానవ క్రమశిక్షణ ద్వారా అలవడగల మితత్వం, ఉదారత, న్యాయం వంటి అన్ని రకాల మంచి గుణాల కారణంగా ప్రశంసించబడ్డారు. వారి విషయంలో లేఖనం ఫిర్యాదు చేసేదేమిటంటే, వారు ప్రభువు దృష్టిలో కీడు చేశారు, అనగా, మాట్లాడి వాగ్దానాలు చేసిన దేవుణ్ణి వారు తృణీకరించి, యరొబాము మరియు ఇతరులు చేసినట్లుగా దూడలను, విగ్రహాలను పూజించారు. ఎందుకంటే మానవ హృదయం యొక్క వక్రత ఎంత గొప్పదంటే, అది తనను బయలుపరిచిన ఈ దేవుణ్ణి అంగీకరించడం కంటే, అన్యదేవతలను చాలా సులభంగా, ఆత్రుతగా అంగీకరిస్తుంది.

ఆయనే తన వాగ్దానాలు మరియు సూచనల ద్వారా సత్యవంతుడు. ఆయన తన కుమారుని ద్వారా మనలను విమోచించడం ఎంత గొప్ప కృప! కానీ, తెగులు, కరువు, ప్రవాసం మరియు శిక్షల వంటి ప్రమాదాలలో మనం దీనిని నమ్మడం ఎంత కష్టమో చూడవచ్చు. ఈ ప్రమాదాలలో మనం ఏమాత్రం విశ్వాసం లేకుండా, దాదాపుగా ఏ నిరీక్షణ మరియు వాగ్దానం లేని స్థితికి చేరుకునేంతగా కలత చెంది, భయపడుతున్నాము!

కారణం ఏమిటి? ఎందుకంటే ఆది పాపం కారణంగా మనలో అంతర్లీనంగా ఉన్న ఈ చెడు, దేవుని వాగ్దానాలకు వ్యతిరేకంగా మన హృదయం నిరంతరం మొరపెట్టేలా మరియు "దేవుడు అబద్ధం చెబుతున్నాడు; ఆయన ప్రమాణం నిజం కాదు" అనే సుపరిచితమైన ఆరోపణను సణుగుకునేలా చేస్తుంది.

దేవుడు తన వాగ్దానాలను నెరవేరుస్తాడని, మరియు ఆయన తన దైవత్వాన్ని గూర్చి చేసిన ప్రమాణం, దానికి గుర్తుగా తన కుమారుణ్ణి ఇవ్వడం నిశ్చయమని మనం గట్టిగా నమ్మగలిగితే, అప్పుడు మరణం, లేమి, అవమానం, మరియు నరకాన్ని కూడా, దేవుని దృష్టిలో ఏ విధంగానూ భిన్నం కాని జీవం, సంపద, మహిమ, మరియు స్వర్గంగా మనం పరిగణిస్తాము. కానీ అలా జరగకపోవడమే మన అవిశ్వాసానికి, అపనమ్మకానికి నిశ్చయమైన రుజువు.

అందువల్ల పాపిస్టులు, టర్కులు మరియు యూదులు అస్సలు దేనినీ నమ్మరు. పాపం, కరుణ, నీతి, సత్యం మరియు కృప అంటే ఏమిటో కూడా వారికి అర్థం కాదు; ఇవన్నీ వారికి కేవలం చిక్కుముడులు మాత్రమే.

అయినప్పటికీ వారు జ్ఞానులుగా కనబడాలని కోరుకుంటారు, నిజానికి వారు జ్ఞానులే, కానీ వారి పద్ధతిలో, అంటే తత్వశాస్త్రంలో, పరలోక రాజ్యంలో కాదు, ఎందుకంటే వారికి ఆధ్యాత్మిక విషయాలపై ఏమాత్రం అవగాహన లేదు, పైగా వాటిని తృణీకరిస్తారు.

దైవభక్తిగలవారముగా ఉండగోరుచున్న మనమే, దేవుడు మనయెడల చూపిన ఆ వర్ణనాతీతమైన కరుణనుబట్టి ప్రతిక్షణము ఆత్మయందు ఆనందించక, మరణమును, లోకమును, సైతానును తృణీకరించి నవ్వక, వాటిని తృణీకరించక, మనలో ఆ భయంకరమైన దుష్టత్వాన్ని కనుగొన్నప్పుడు, వారు వాటిని గూర్చి ఎలా శ్రద్ధ వహించి, వాటివలన ఎంతగా ప్రభావితమవుతారు?

అయితే ఇది, గత పాపాలను మాత్రమే కాక వర్తమాన పాపాలను కూడా క్షమించి, తన కృప పట్ల ఈ సాధారణ ఉదాసీనతను గొప్ప హృదయ సౌమ్యతతో సహించే దేవుని అద్భుతమైన సహనాన్ని, కరుణను మహిమపరుస్తుంది.

మనకు క్రీస్తు ఆజ్ఞ ఉంది. దానికి ఒక వాగ్దానం జతచేయబడి ఉంది. అదే సమయంలో ఒక హెచ్చరిక కూడా ఉంది.

"మనుష్యుల యెదుట నన్ను ఒప్పుకొను ప్రతివానిని, పరలోకమందున్న నా తండ్రి యెదుట నేనును ఒప్పుకొందును" అని ఆయన చెప్పుచున్నాడు (మత్తయి 10:32). "తన సిలువను ఎత్తుకొని నన్ను వెంబడించనివాడు నాకు యోగ్యుడు కాడు."

(మత్తయి 10:38). John 12:25–26 లో ఆయన ఇలా అంటున్నాడు: "ఈ లోకంలో తన ప్రాణాన్ని ద్వేషించేవాడు నిత్యజీవం కోసం దాన్ని కాపాడుకుంటాడు. ఎవరైనా నాకు సేవ చేస్తే, అతను నన్ను అనుసరించాలి; మరియు నేను ఎక్కడ ఉన్నానో, అక్కడ నా సేవకుడు కూడా ఉంటాడు."

ఈ మరియు ఇలాంటి ప్రకటనల ద్వారా చలించకుండా, క్రీస్తును అంగీకరించడం కంటే శరీర సంక్షేమానికి మరియు ఈ జీవిత సుఖాలకు ప్రాధాన్యతనిచ్చే వారు, దేవుడు వాగ్దానం చేసినప్పుడు లేదా బెదిరించినప్పుడు ఆయన అబద్ధికుడని తప్ప మరే ఇతర అభిప్రాయాన్ని నిశ్చయంగా కలిగి ఉండరు.

- 75 కీర్తనలలో ఇది ఎంత తరచుగా పునరావృతం చేయబడుతుంది: "యెహోవా కొరకు కనిపెట్టుము; బలముగా ఉండుము, నీ హృదయము ధైర్యము తెచ్చుకొనుము; యెహోవా కొరకు కనిపెట్టుము!" (Ps. 27:14.) "ఆయన పరిశుద్ధులారా, మీరందరూ యెహోవాను ప్రేమించుడి! యెహోవా విశ్వాసులను కాపాడును, గర్వముతో ప్రవర్తించువానికి అధికముగా ప్రతిఫలమిచ్చును. యెహోవా కొరకు కనిపెట్టుచున్న మీరందరూ బలముగా ఉండుము, మీ హృదయము ధైర్యము తెచ్చుకొనుకొనుము!" (Ps. 31:23–24.) ఇదంతా మనకు తెలుసు, మరియు ఇది మనకు ప్రతిదినం గుర్తు చేయబడుతుంది; అయినప్పటికీ, వాక్యాన్ని ఒప్పుకోమని మనలను పిలిచి, సహాయాన్ని మరియు విమోచనను వాగ్దానం చేసే దేవుడిని మనం విశ్వసించము లేదా అనుసరించము.

మనలోని ఆ సందేహం మరియు అపనమ్మకంతో దేవుడు సంతోషిస్తాడని మనం భావించడానికి నిశ్చయంగా ఎటువంటి కారణం లేదు.

నిజానికి, లోకాన్ని మరియు అవిశ్వాసులను ఖండించే పాపాలన్నిటిలో ఈ ఒక్క పాపమే అత్యంత తీవ్రమైనది. ఎందుకంటే, దేవుని వాగ్దానం, ప్రమాణం, ప్రతిజ్ఞ మరియు శాపం యొక్క తీవ్రతను బట్టి ఈ పాపం యొక్క తీవ్రతను అంచనా వేయవచ్చు.

కాబట్టి, ఆ ఆధ్యాత్మిక విశ్వాసం అనే ఒక చుక్క గానీ, ఒక నిప్పురవ్వ గానీ ఉన్నవారు, అది దేవుని ఆశీర్వాదమని మరియు ఒక అసాధారణమైన బహుమానమని తెలుసుకోవాలి. మనం ఇటువంటి వాగ్దానాలను దృఢంగా, నిస్సందేహంగా సత్యమని నమ్మినట్లయితే, లోకం పట్ల గానీ, సైతాను పట్ల గానీ, లేదా నరక ద్వారాలన్నిటి పట్ల గానీ మనకున్న భయం కన్నా ఎంతో గొప్పదైన బలం మన హృదయాలకు ఇవ్వబడుతుంది.

అందువల్ల, ఈ విషయాలు తరచుగా ప్రస్తావించబడతాయి, తద్వారా మన హృదయాలను ప్రేరేపించుకొని, చివరకు కనీసం అక్షరమాల అభ్యాసకులతోనైనా నేర్చుకోవడం ప్రారంభించవచ్చు; ఎందుకంటే ఈ జ్ఞానంలో మనం ఎన్నటికీ పండితులుగాను, రబ్బీలుగాను ఉండలేము. మనం క్రీస్తు శిష్యులమైతే ఎంత బాగుండును!

రెండవదిగా, పరిశుద్ధ గ్రంథం తత్వవేత్తల కళలు మరియు పుస్తకాల కన్నా ఇతర మరియు అత్యంత ఉన్నతమైన విషయాల గురించి బోధిస్తుందని మనం గుర్తుంచుకోవాలి. ఆ తత్వవేత్తలకు దేవుని అపారమైన కరుణ మరియు సత్యం గురించి ఏమీ తెలియదు, మరియు మనుషులందరూ అబద్ధం చెప్పే నేరాన్ని దేవునికి ఆపాదించడం ఎంత ఘోరమైన పాపమో వారికి అవగాహన లేదు. ఎందుకంటే దేవుని వలన మనకు కలిగిన వాగ్దానాల గురించి వారికి తెలియదు. అందువల్ల దేవుని ప్రమాణపు ఈ మాటలను జాగ్రత్తగా పరిశీలించాలి. దేవుడు అత్యంత కరుణామయుడైన తండ్రిలా మనలను హెచ్చరిస్తాడు, మనలను ప్రోత్సహిస్తాడు, మరియు తనకు సాధ్యమైన అన్ని విధాలుగా మనలను పురికొల్పుతాడు; మనం ఆయనను విశ్వసించాలనే ఏకైక ఉద్దేశ్యంతోనే—ఈ విధంగా మాట్లాడటానికి అనుమతి ఉంటే—ఆయన తనపై తానే ఒక శాపంతో వాగ్దానం చేస్తాడు, ప్రమాణం చేస్తాడు మరియు ప్రతిజ్ఞ చేస్తాడు.

కానీ ఇక్కడ పరిశుద్ధులందరికీ వారి వారి కష్టాలు ఉన్నాయి. పౌలు ఇలా అనడంలో కారణం లేకపోలేదు: "అబద్ధం చెప్పని దేవుడు." బహుశా అతనే శోధించబడి ఉండవచ్చు, మరియు దేవుని కరుణ మరియు సత్యం గురించిన ఆ సందేహంతో అతనే పోరాడి ఉండవచ్చు. అది ఎలా ఉందంటే, అతను ఇలా అంటున్నట్లుగా ఉంది: "దేవుడు వాగ్దానం చేసాడు, కానీ లోకం నమ్మడానికి ఇష్టపడటం లేదు. నిజానికి, నా అపనమ్మకాన్ని అధిగమించడం నాకు కష్టంగా ఉంది." ఎందుకంటే అతను నిస్సందేహంగా ఈ చిన్న మాటను ఆగ్రహంతోనే జోడించాడు.

మనం కూడా మన దుస్థితిని, బలహీనతను ఒప్పుకోవాలి. ఎందుకంటే, మనం పొందిన తొలి ఫలాలతో కొంతవరకే సంతృప్తి చెంది, అభివృద్ధి చెందాలని, ముందుకు సాగాలని కోరుకోనందున, ప్రార్థన, ఒప్పుకోలు, మరియు కృతజ్ఞతలు చెప్పడం వంటి విషయాలలో మనం పూర్తిగా మందకొడిగా ఉంటాము. అంతేకాకుండా, దేవుని ప్రమాణం నిజమని మనం నమ్మకపోగా, చాలావరకు సందేహాలతో ఉంటాము, మరియు ఆ మేరకు దేవుడు అబద్ధం చెబుతున్నాడని, మోసం చేస్తున్నాడని అనుకుంటాము.

కాబట్టి, దేవుడు మనతో తీర్పు తీర్చాలనుకుంటే, మనల్ని మనం సమర్థించుకోవద్దు; కానీ విశ్వాసంతో మనల్ని మనం తగ్గించుకొని, మన పాపాన్ని ఒప్పుకుందాం. మన విషయంలో దేవుణ్ణి అబద్ధికుడిగా చేస్తున్న ఆ భయంకరమైన పాపపు అవశేషాలు మనలో ఇంకా ఉన్నందుకు మనం విచారిద్దాం. అంతేకాక, మనం ఇలా మొరపెడదాం: "ఓ దేవా, నీ అపారమైన కరుణనుబట్టి నాపై కరుణించు, మొదలైనవి. మా రుణాలను క్షమించు."

మనం మన నీతినిబట్టి అతిశయించి, బలహీన సహోదరులను తృణీకరిస్తే, ఈ బోధ గురించి మనకు ఏమీ అర్థం కాలేదని నిశ్చయం. సరిగ్గా అలాగే, Luke 7:36 మొదలైన వచనాలలో పరిసయ్యుడు పాపియైన స్త్రీని తృణీకరించి, ఖండించినట్లుగా. కానీ క్రీస్తు, దానికి విరుద్ధంగా, ఇలా ఎదుర్కొనసాగిస్తున్నాడు: "నిన్ను నీవు తెలుసుకో. నేను నా మహిమనుబట్టి ప్రమాణం చేసి ప్రతిజ్ఞ చేసినప్పుడు నీవు నన్ను నమ్మవు. అదే అతిపెద్ద పాపం; నీవు నన్ను దేవునిగా ఎంచక, నీ స్వంత నీతితో నీ కొరకు ఒక చెక్కిన విగ్రహాన్ని చేసుకుంటున్నావు."

జీవమరణాలు, కీర్తి అవమానాలు, కష్టాలు సుఖాలు మనకు సమానంగా ఉన్నప్పుడు మన విశ్వాసం పరిపూర్ణమవుతుంది. కానీ మనం దీనిని ఊహాగానాల ద్వారా పొందలేము; దీనిని పరీక్ష మరియు ప్రార్థన ద్వారా నేర్చుకోవాలి. ఎందుకంటే ఇక్కడ "దేవుడు సత్యం" అనే మాటల గురించి వాదన లేదు; కానీ విషయం గురించి వాదన ఉంది, అదేమిటంటే, దేవుడు ప్రమాణం చేసినప్పుడు, గొప్ప ఆశీర్వాదాలను, జీవాన్ని, పాపం మరియు నరకం నుండి విమోచనను వాగ్దానం చేసినప్పుడు, మరియు మనలో ప్రతి ఒక్కరికీ ఆయన అంత దృఢంగా హామీ ఇచ్చినప్పుడు ఆయన అబద్ధం చెప్పడు.

ఓ మానవుడా, నీవు నిశ్చయంగా జీవిస్తావు, లేకపోతే నేనే జీవించను. నీ కొరకు పాతాళం జయించబడి నాశనం చేయబడింది, లేకపోతే నేనే నాశనమై దేవుణ్ణి కోల్పోతాను. నిశ్చయంగా, నీకు ఏ సందేహం కలగకూడదనే ఉద్దేశ్యంతో, నా కుమారుడు నీకు బహుమతిగా ఇవ్వబడ్డాడు.

76 ఈ అత్యంత మహిమాన్వితమైన వాగ్దానాలను నమ్మి, దేవుని నుండి ఈ ఆశీర్వాదాలను దృఢమైన విశ్వాసంతో ఆశించడమే నిజమైన విశ్వాసం. అబ్రాహాము మరియు ఇతరుల ఉదాహరణల ద్వారా మాత్రమే కాదు—మరియు ఆయన వాగ్దానాల ద్వారా మాత్రమే కాదు—ఆయన తన సొంత కుమారుణ్ణి మన కొరకు పరలోక ఆశీర్వాదాలకు బహుమానంగాను, హామీగాను అనుగ్రహించినందువల్ల కూడా, మన హృదయాలు ఈ విశ్వాసానికి ప్రేరేపించబడాలని దేవుడు కోరుకుంటున్నాడు.

మనం ఈ సిద్ధాంతాన్ని యూదుల మరియు పాపిస్టుల సంప్రదాయాలతో పోల్చి చూసినప్పుడు, రెండింటిలోనూ ఒక భయంకరమైన అంధకారం కనిపిస్తుంది. వారు ఈ విషయాల గురించి ఏమీ బోధించరు. "మనకు విశ్వాసం ఎందుకు అవసరం?" అని పాపిస్టులు అంటారు. "మంచి పనులు చేయాలి." ఆ పాపం తెలియని అవివేకులకు విశ్వాసం యొక్క శక్తి మరియు స్వభావం గురించి ఏమీ తెలియదు. F-A-I-T-H అనే ఈ ఐదు అక్షరాల గురించి ఈ పత్రానికి ఎంత తెలుసో, వారికి కూడా అంతే తెలుసు.58 ఈ పత్రం పాఠకుల కళ్ళ ముందు ఐదు అక్షరాలను ప్రదర్శిస్తుంది. అందువల్ల ఆ ప్రజలకు విశ్వాసం గురించి అంతకు మించి ఏమీ తెలియదు. అది ఒక నిష్ప్రయోజనమైన ఆలోచన లేదా కేవలం దయ్యాలకు ఉన్నటువంటి జ్ఞానం అని వారు భావిస్తారు; దేవుడు వాగ్దానం చేసి, ప్రమాణం చేసినప్పుడు ఆయనను నమ్మడం, అంగీకరించడం విశ్వాసమని వారికి తెలియదు. నిశ్చయంగా, దేవుడు ఉన్నాడని వారికి తెలుసు. దయ్యాలకు కూడా తెలుసు. కానీ ఇది మనకు సరిపోదు. నిజానికి, ఇది మనకు ఏమాత్రం సంబంధం లేదు, ఎందుకంటే ఇది మనకు వెలుపల ఉంది.

నిజమైన విశ్వాసం ఈ క్రింది నిర్ధారణకు వస్తుంది: "దేవుడు నాతో మాట్లాడతాడు కాబట్టి ఆయన నాకు దేవుడు. ఆయన నా పాపాలను క్షమిస్తాడు. ఆయన వాగ్దానం చేసినట్లుగా, 'నేను నీ దేవుడైన యెహోవాను', ఆయన నా మీద కోపంగా లేడు." ఇప్పుడు మీ హృదయాన్ని పరిశీలించుకోండి, పాపాల నుండి మరియు మరణం నుండి మిమ్మల్ని రక్షించాలని కోరుకునే దేవుడు మీ దేవుడు, తండ్రి, రక్షకుడు మరియు విమోచకుడు అని మీరు నమ్ముతున్నారా అని మిమ్మల్ని మీరు ప్రశ్నించుకోండి. మీరు సంశయిస్తున్నారని లేదా అనిశ్చితంగా ఉన్నారని మీకు తెలిస్తే, దేవుని వాక్యాన్ని నిరంతరం ఉపయోగించడం ద్వారా ఆ సందేహాన్ని ఎలా సరిదిద్దుకోవాలో ఆలోచించండి.