ఈ తెలుగు ఎడిషన్ యంత్ర సహాయంతో అనువదించబడింది; సమీక్ష కొనసాగుతోంది. అధ్యయనానికి ఆంగ్ల మూల గ్రంథమే ప్రామాణికం. తప్పులు కనిపిస్తే [email protected]కు రాయండి.
మీ ఆత్మల కాపరి మరియు బిషప్._ అయితే, ఇది యెషయా ప్రవక్త వ్రాసిన వాక్యభాగం, ఆయన ఈ విధంగా పలికాడు: "మనమందరం గొర్రెల్లాగా దారి తప్పిపోయాము, మరియు ప్రతి ఒక్కరూ తమ సొంత మార్గంలో వెళ్లారు." కానీ ఇప్పుడు మనం ఒక కాపరిని సంపాదించుకున్నాము, అని సెయింట్ పీటర్ చెప్పారు. దేవుని కుమారుడు మన నిమిత్తం వచ్చాడు, ఆయన మన కాపరిగా మరియు బిషప్గా ఉండటానికి; ఆయన మనకు తన ఆత్మను ఇస్తాడు, మనకు ఆహారం ఇస్తాడు, మరియు తన వాక్యం ద్వారా మనలను నడిపిస్తాడు, తద్వారా మనకు ఎలా సహాయం చేయబడుతుందో ఇప్పుడు మనకు తెలుసు. కాబట్టి, ఆయన ద్వారా మీ పాపాలు తీసివేయబడ్డాయని మీరు ఒప్పుకున్నప్పుడు, మీరు ఆయన గొర్రె అవుతారు, మరియు ఆయన మీ కాపరి అవుతాడు. ఆయన నీ బిషప్ అయినట్లే, నీవు కూడా ఆయన బిషప్.
ఆత్మ. క్రైస్తవులందరికీ లభించే ఓదార్పు ఇదే. ఈ పత్రికలో రెండు అధ్యాయాలు ఉన్నాయి, వాటిలో పరిశుద్ధ పేతురు మొదట సత్య విశ్వాసాన్ని, ఆ తర్వాత సత్యమైన ప్రేమ కార్యాలను బోధించి, రెండు రకాల కార్యాల గురించి మాట్లాడాడు. మొదటిది, మనమందరం సాధారణంగా ప్రభుత్వ పరిపాలన పట్ల ఎలా ప్రవర్తించాలో, ఆ తర్వాత ఇంటి పనివారు తమ యజమానుల పట్ల ఎలా ప్రవర్తించాలో. ఇక్కడ పరిశుద్ధ పేతురు సేవకుల గురించి చెప్పినది, చేతివృత్తులవారు, దినసరి కూలీలు, మరియు అన్ని రకాల జీతగాళ్ళ వంటి మరికొంతమందికి కూడా వర్తిస్తుంది. ఇప్పుడు ఆయన, భార్యాభర్తలు ఒకరి పట్ల ఒకరు క్రైస్తవ పద్ధతిలో ఎలా ప్రవర్తించాలో మనకు మరింతగా బోధిస్తున్నాడు.
1-6 వ. అలాగే భార్యలారా, మీరు కూడా మీ భర్తలకు లోబడి ఉండండి. అప్పుడు వాక్యమునకు లోబడనివారు, భయముతో కూడిన మీ పవిత్రమైన ప్రవర్తనను చూసినప్పుడు, వారి ప్రవర్తన ద్వారా వాక్యము లేకుండానే గెలుపొందవచ్చు. వారి అలంకరణ జుట్టు అల్లుకోవడంలో గానీ, బంగారం ధరించడంలో గానీ, వస్త్రాలు వేసుకోవడంలో గానీ బాహ్యమైనది కాదు; కానీ హృదయంలోని అంతర్గత వ్యక్తి, అనగా అక్షయమైన సాత్వికమైన, నిశ్శబ్దమైన ఆత్మ, ఇది దేవుని దృష్టిలో అమూల్యమైనది. ఎందుకంటే పూర్వకాలంలో దేవునిపై నిరీక్షణ ఉంచి, తమ భర్తలకు లోబడి ఉన్న పవిత్ర స్త్రీలు కూడా ఈ విధంగానే తమను తాము అలంకరించుకున్నారు. శారా అబ్రాహాముకు లోబడి అతనిని యజమానీ అని పిలిచినట్లుగా, మీరు ఆమె కుమార్తెలే; మీరు మేలుగా ఉండి, ఏ భయానికీ భయపడకపోతే.
ఇక్కడ పరిశుద్ధ పేతురు ప్రత్యేకంగా ఆ కాలంలో అన్యమతస్థులైన, అవిశ్వాసులైన భర్తలు గల భార్యల గురించి మాట్లాడుతున్నాడు. మరోవైపు, అన్యమతస్థులైన భార్యలు గల విశ్వాసులైన భర్తల గురించి కూడా ఆయన మాట్లాడుతున్నాడు; ఎందుకంటే అపొస్తలులు అన్యజనులలో సువార్తను ప్రకటిస్తున్నప్పుడు, వారిలో ఒకరు క్రైస్తవుడుగా, మరొకరు క్రైస్తవుడు కాకుండా ఉండటం తరచుగా జరిగేది. అప్పుడు భార్య భర్తకు లోబడి ఉండాలని ఆజ్ఞాపించబడినప్పుడు, ఇప్పుడు అది ఎంత ఎక్కువగా ఆజ్ఞాపించబడాలి. అందువల్ల, భర్త అన్యమతస్థుడు మరియు అవిశ్వాసి అయినప్పటికీ, అతనికి లోబడి ఉండటం స్త్రీ యొక్క విధి అని పరిశుద్ధ పేతురు చెప్పదలచాడు; మరియు అది ఎందుకు అలా ఉండాలో ఆయన కారణాన్ని కూడా తెలియజేస్తున్నాడు.
1వ వచనం, 2వ వచనం. _వాక్యమునందు అవిశ్వాసులైన వారు కూడ, భయముతో కూడిన మీ పవిత్రమైన ప్రవర్తనను చూచినప్పుడు, వారి భార్యల ప్రవర్తన ద్వారా వాక్యము లేకుండానే రక్షింపబడవచ్చు._ అనగా, ఒక పురుషుడు తన భార్య అటువంటి మర్యాదతో నడుచుకోవడం చూసినప్పుడు, అతడు విధేయత వైపు ఆకర్షితుడవుతాడు, మరియు ఒక క్రైస్తవుని స్థితి నిజంగా ధన్యమైనదని భావిస్తాడు. స్త్రీలు బోధించాలని నిర్దేశించబడనప్పటికీ, వారు తమ ప్రవర్తనలో మరియు సంభాషణలో తమ భర్తలను విధేయత వైపు ఆకర్షించే విధంగా నడుచుకోవాలి:--సెయింట్ అగస్టీన్ తల్లి గురించి మనం చదివినట్లుగా, ఆమె తన భర్త మరణానికి ముందే, అన్యజనుడైన అతడిని మార్చింది, ఆ తర్వాత ఆమె కుమారుడైన అగస్టీన్ను కూడా మార్చింది. అయినప్పటికీ ఇది ఒక బాహ్యమైన విషయం, ఇది విధేయత కొరకు మన నీతిని పొందుటకు చేయబడనందున, మిమ్మల్ని రక్షించదు, ఎందుకంటే మీరు బహుశా ఇంకా అవిశ్వాసి అయిన విధేయురాలైన భార్యను కనుగొనవచ్చు, కానీ మీరు ఈ కారణం చేత మీ భర్తకు ప్రయోజనం చేకూర్చడానికి దీనిని చేయాలి. ఎందుకంటే దేవుడు ఈ విధంగా నియమించాడు
(ఆదికాండము 3వ అధ్యాయము) ఆయన స్త్రీతో, "నీవు నీ భర్తకు లోబడియుండవలెను, అతడు నీకు యజమానిగా ఉండును" అని చెప్పినప్పుడు, అది ఆయన స్త్రీకి విధించిన శిక్ష కూడా. కానీ అది (నేను చెప్పేదేమంటే) బాహ్య ప్రవర్తన—అది శరీరానికి సంబంధించినది, ఆత్మకు కాదు.
అయితే, దేవుణ్ణి మెప్పించడానికి మనం ఏ కార్యాలు చేయాలో తెలుసుకోవడం గొప్ప విషయం. లోకం తాను కల్పించుకున్న తప్పుడు నియమం ప్రకారం ఎలా నడుస్తుందో మనం చూస్తున్నాం, అలాగే మనం కూడా ఈ నియమం ప్రకారమే నడవాలి. ఒక భార్య రక్షింపబడి, తన భర్తకు లోబడి ఉంటూ, ఆమె కార్యాలు దేవుణ్ణి మెప్పించేలా ప్రవర్తించినప్పుడు, అది ఆమెకు లభించే ఒక ఉన్నతమైన, శ్రేష్ఠమైన ఆశీర్వాదం; అంతకంటే సంతోషకరమైన అనుభవం ఇంకేముంటుంది? కాబట్టి, క్రైస్తవ భార్యగా ఉండాలని కోరుకునే ప్రతి ఒక్కరూ ఈ విధంగా తర్కించుకోవాలి: నా భర్త అన్యజనుడైనా, యూదుడైనా, నీతిమంతుడైనా, దుష్టుడైనా, ఎలాంటివాడో నేను పట్టించుకోను; కానీ దేవుడు నన్ను వివాహ బంధంలో ఉంచాడన్న వాస్తవాన్ని మాత్రమే నేను పరిగణనలోకి తీసుకుంటాను, మరియు నేను నా భర్తకు లోబడి, విధేయతతో ఉంటాను. అప్పుడు ఆమె అటువంటి విధేయతతో నిలబడితే, ఆమె చేసే పనులన్నీ అమూల్యమైనవి.
అయితే, ఆకర్షణ శక్తిని ఉపయోగించనిచోట, మరేదీ ప్రయోజనం కలిగించదు: ఎందుకంటే దెబ్బలతో భార్యను భక్తిపరురాలిగా, విధేయురాలిగా చేయడంలో మీరు ఎన్నటికీ విజయం సాధించలేరు. వారు చెప్పినట్లు, మీరు ఒక దయ్యాన్ని వెళ్లగొడితే, రెండు దయ్యాలను లోపలికి తెచ్చినట్లే. అయ్యో! వివాహ బంధంలో ఉన్నవారికి ఇది తెలిస్తే, వారు ఎంత నీతిగా నడుచుకుంటారు; కానీ దేవుడు ఆజ్ఞాపించిన దానిని ఎవరూ సంతోషంగా చేయరు, అందరూ మనుషులు కల్పించిన దాని వెంటే పరుగెడతారు. ఈ ఆజ్ఞను ఎంత జాగ్రత్తగా పాటించాలని దేవుడు కోరుకున్నాడంటే, సంఖ్యాకాండము 30వ అధ్యాయంలో మనం చదివినట్లుగా, భార్యలు చేసిన ప్రమాణాలు తమకు నచ్చకపోతే వాటిని రద్దు చేయడానికి ఆయన భర్తలకు అధికారం ఇచ్చాడు, తద్వారా ఇంట్లో అంతా శాంతిగా, నిశ్శబ్దంగా సాగిపోతుంది. ఇది ఒక విషయం. ఇప్పుడు ఒక స్త్రీ ఇతరుల పట్ల ఎలా ప్రవర్తించాలో అపొస్తలుడు ఇంకా నిర్దేశిస్తున్నాడు.
వచనం 3, 4. _వారి అలంకరణ జుట్టు అల్లడం, బంగారం ధరించడం, వస్త్రాలు ధరించడం వంటి బాహ్యమైనదిగా ఉండకూడదు; కానీ హృదయంలోని అంతర్గత వ్యక్తి, అంటే అక్షయమైన, సాత్వికమైన మరియు నిశ్శబ్దమైన ఆత్మకు సంబంధించినదిగా ఉండాలి, ఇది దేవుని దృష్టిలో అమూల్యమైనది._ ఈ అంతర్గత నిధిని భార్య మాత్రమే కాకుండా భర్త కూడా కలిగి ఉండాలి. కానీ ఇక్కడ బహుశా ఎవరైనా అడగవచ్చు, సెయింట్ చెప్పినది...
ఇక్కడ పేతురు అలంకారం ఆజ్ఞాపించబడిందా లేదా అని అడుగుతున్నాడు. ఎస్తేరు బంగారు కిరీటాన్ని, విలువైన ఆభరణాలను ధరించి, రాణిలా అలంకరించుకుందని మనం చదువుతాము. అలాగే జూడిత్ విషయంలో కూడా. కానీ దాని పక్కనే, ఆమె అలంకారాన్ని తృణీకరించి, అవసరం కొద్దీ ధరించిందని వ్రాయబడింది. కాబట్టి మనం ఇంతే చెబుతాము, ఒక స్త్రీ ఈ అలంకరణను పట్టించుకోని విధంగా ఉండాలి; అయినప్పటికీ, అలంకారం విషయంలో నిశ్చయత ఉన్న ప్రజలు దానిని ఉపయోగించడం మానరు, అది వారి అలవాటు మరియు స్వభావం కాబట్టి, ఒక క్రైస్తవ భార్య దానిని తృణీకరించాలి. కానీ భర్త కోరితే, లేదా ఆమె అలంకరించుకోవడానికి సహేతుకమైన కారణం ఉంటే, అలా చేయవచ్చు. కానీ ఆమెను సెయింట్ చెప్పిన విధంగా అలంకరించాలి.
పేతురు ఇక్కడ, అంతర్గతంగా సాత్వికమైన మరియు ప్రశాంతమైన స్వభావాన్ని ధరించుకోవాలని చెబుతున్నాడు. మీరు మీ భర్త కోసం అలంకరించుకున్నప్పుడు, మీరు వ్యర్థంగానే అలంకరించుకుంటారు; మీరు ఇతరులను సంతోషపెట్టడానికి అలంకరించుకోవడాన్ని, మరియు వ్యర్థమైన వేశ్య అని పిలవబడటాన్ని క్రీస్తు సహించడు. అందువల్ల, సెయింట్ పేతురు చెప్పినట్లుగా, మీ హృదయంలో నాశనం కాని దానిలో దాగి ఉన్న నిధిని మరియు విలువైన అలంకరణను ధరించేలా మీరు చూసుకోవాలి, మరియు స్వచ్ఛమైన, దయగల, మితమైన జీవితాన్ని గడపాలి.[1]
[అధోజ్ఞాపిక 1: "ఇక్కడ అపోస్తలుడు క్రైస్తవ స్త్రీల వ్యర్థమైన బాహ్య ఆభరణాలను తీసివేస్తాడు; కానీ వారి అలంకరణ మరియు సున్నితత్వాన్ని పాడుచేయడం తప్పు కాదా? కాదు; వారిని మరింత మంచి వస్త్రధారణకు పంపడానికే ఆయన ఇలా చేస్తాడు: ఈ మార్పులో చాలా ప్రయోజనం ఉంది."--లైటన్ ఆన్ I.]
అలంకారాల మీద ఇంత ఖర్చు పెట్టేచోట ఆత్మ అంతగా లేదని చెప్పడానికి ఇది మంచి సాక్ష్యం; కానీ విశ్వాసం, ఆత్మ ఉన్నచోట ఇవన్నీ తొక్కేయబడతాయి, అప్పుడు వీళ్ళు ఇలా అంటారు,
రాణి ఎస్తేరు, "ప్రభూ, నా తలపై నేను ధరించే కిరీటం నాకు అసహ్యంగా ఉందని, మరియు నేను ఈ విధంగా అలంకరించుకోవలసి వస్తోందని నీకు తెలుసు. నా రాజుపై ఉన్న ప్రేమ వలన ఇది చేయవలసి రాకపోయి ఉంటే, నేను దానిని నా కాళ్ళతో తొక్కేసేదాన్ని." భార్య అటువంటి స్వభావం కలిగి ఉన్నప్పుడు, ఆమె తన భర్తను మరింతగా సంతోషపెడుతుంది.
కాబట్టి వారు ఈ విషయాన్ని పరిగణనలోకి తీసుకోవాలి (అని సెయింట్ పీటర్ చెప్పారు), తమ అంతరంగ పురుషుడిని అలంకరించుకోవాలి, అక్కడ ప్రశాంతమైన, కలవరపడని ఆత్మ ఉండాలి; వారు గందరగోళానికి, అవమానానికి గురికాకుండా ఉండేందుకు మితిమీరి ప్రవర్తించకపోవడమే కాకుండా, ఆయన ఉద్దేశ్యమేమిటంటే, ఆత్మ కలవరపడకుండా, సత్య విశ్వాసంలో నిలిచి ఉండేలా, దానిని విడిచిపెట్టకుండా ఉండేలా వారు జాగ్రత్తపడాలి. ఈ విధంగానే, లోకం ముందు ఎలా కనబడాలనే దాని గురించి ఆందోళన చెందని హృదయం ఏర్పడుతుంది. అటువంటి హృదయం దేవుని దృష్టిలో అమూల్యమైనది. ఒక స్త్రీ తన పాదాల వరకు స్వచ్ఛమైన బంగారం, విలువైన రాళ్లు, ముత్యాలతో అలంకరించుకుంటే, అది అత్యంత అద్భుతంగా ఉంటుంది. కానీ దేవుని దృష్టిలో అమూల్యమైన ఆత్మ అనే శ్రేష్ఠమైన ఆభరణం కంటే ఒక స్త్రీకి ఎక్కువ అలంకరణ చేయకూడదు. బంగారం, విలువైన రాళ్లు లోకం దృష్టిలో విలువైనవే, కానీ దేవుని ముందు అవి దుర్గంధభరితమైనవి. అయితే, సాత్వికమైన, ప్రశాంతమైన ఆత్మతో బయలుదేరే ఆమె దేవుని దృష్టిలో నిజంగా మరియు ఘనంగా అలంకరించబడుతుంది; మరియు దేవుడే దానిని అమూల్యమైనదిగా పరిగణిస్తాడు కాబట్టి, అది ఒక ఘనమైన విషయమై ఉండాలి. ఒక క్రైస్తవ ఆత్మ క్రీస్తుకు ఉన్నదంతా కలిగి ఉంటుంది, ఎందుకంటే, మనం చెప్పుకున్నట్లుగా, విశ్వాసం క్రీస్తు యొక్క ఆశీర్వాదాలన్నింటినీ మనందరికీ ఉమ్మడిగా అందిస్తుంది. ఇది ఒక గొప్ప మరియు అమూల్యమైన నిధి, మరియు దాని విలువను ఎవరూ పూర్తిగా అంచనా వేయలేని అటువంటి అలంకారం. దేవుడే స్వయంగా దానికి ఎంతో విలువ ఇస్తాడు. అందువల్ల, భార్య అలంకారాల వైపు మొగ్గు చూపినంత కాలం, భర్త ఆమెను వాటి నుండి దూరంగా ఉంచి, నివారించాలి. ఒక క్రైస్తవ భార్య చెవి యొగ్గి, ధ్యానించి, ఇలా నిర్ణయించుకున్నప్పుడు, "నేను అలంకారాలను పట్టించుకోను, ఎందుకంటే
దేవుడు దానిని లెక్కచేయడు, కానీ నేను దానిని ధరించవలసి వస్తే, నా భర్తను సంతోషపెట్టడానికి ధరిస్తాను," అప్పుడే ఆమె ఆత్మలో నిజంగా అలంకరించబడి, సన్నద్ధురాలైనట్లు అవుతుంది.
దీనిపై సెయింట్ పీటర్ ఇప్పుడు భార్యలను క్రైస్తవ ప్రవర్తన వైపు ఆకర్షించేందుకు, పవిత్ర స్త్రీల ఉదాహరణను మనకు ఇస్తూ ఇలా అంటున్నాడు:
వచనం 5. _పూర్వకాలంలో, శారా అబ్రాహాముకు లోబడి అతనిని తన ప్రభువు అని పిలిచినట్లుగా, దేవునిపై తమ నిరీక్షణ ఉంచి, తమ భర్తలకు లోబడి ఉన్న పవిత్ర స్త్రీలు ఈ విధంగానే తమను తాము అలంకరించుకునేవారు._ ఆ స్త్రీలు తమను తాము అలంకరించుకున్నట్లే, శారా తన భర్త అయిన అబ్రాహాముకు లోబడి, అతనిని తన ప్రభువు అని పిలిచినట్లుగా, మీరు కూడా అలాగే చేయండి అని ఆయన చెప్పేవారు. ఆదికాండము 18వ అధ్యాయంలో లేఖనం ఇలా చెబుతోంది, అక్కడ దేవదూత అబ్రాహాము వద్దకు వచ్చి, "సంవత్సరంలోగా శారాకు ఒక కుమారుడు కలుగుతాడు" అని చెప్పగా, ఆమె నవ్వి ఇలా పలికింది: "ఇప్పుడు నేను ముసలిదానినయ్యాను, నా ప్రభువు కూడా ముసలివాడే, అయినా నాకు ఇంకా ఆనందం కలుగుతుందా?" ఈ వాక్యాన్ని సెయింట్ పీటర్ ఈ స్థలంలో సరిగ్గా గమనించి, ఉదహరించారు; ఎందుకంటే ఆమె అతనికి లోబడి, అతనిని తన కళ్లెదుట ఉంచుకోకపోయి ఉంటే, అబ్రాహామును తన ప్రభువు అని పిలిచి ఉండేది కాదు.
అందువల్ల, అతను ఇంకా ఇలా అంటున్నాడు:
వచనం 6. _మీరు ఎవరి కుమార్తెలైయున్నారో, మీరు మేలుకొల్పి ఏ భయమునకు భయపడకుండునట్లు._ దాని అర్థం ఏమిటి? దాని అర్థం ఇదే. స్త్రీలు ప్రతీదాని గురించి కలత చెందడం, భయపడటం సాధారణంగా వారి స్వభావం. ఎందుకంటే వారు మంత్రాలు, మూఢనమ్మకాలతో ఎంతగానో నిమగ్నమై ఉంటారు. ఒకరికొకరు బోధించుకుంటూ, వారికున్న భ్రమల గురించి చెప్పకూడదని అనుకుంటారు. ఒక క్రైస్తవ స్త్రీ విషయంలో ఇలా ఉండకూడదు. ఆమె ధైర్యంగా ముందుకు సాగాలి, కానీ అంతగా మూఢనమ్మకాలతో నిండిపోయి, ఇక్కడ అక్కడ దీవించాలి, ఇక్కడ దీవించాలి అని అటూ ఇటూ పరుగెత్తకూడదు. ఎందుకంటే దేవుడే నడిపించడం ఆమెకు సంబంధించిన విషయం; ఆమెకు తన పరిస్థితి, తన స్థితి దేవునికి ప్రీతికరమైనదని తెలిసినంత కాలం, ఆమెకు ఏదీ చెడుగా పరిణమించదని ఆమె గుర్తుంచుకోవాలి, అప్పుడు ఆమె దేనికి భయపడాలి? నీ బిడ్డ చనిపోయినా, నీవు జబ్బుపడినా, అది దేవునికి ప్రీతికరమైనదైతే మంచిదే; నీవు దేవునికి ప్రీతికరమైన స్థితిలో ఉంటే, అంతకంటే శ్రేష్ఠమైనది నీవు ఏమి కోరుకోగలవు? అయితే, భార్యలకు బోధించబడేది ఇదే. ఇక భర్తల కర్తవ్యం ఇది:
7వ వచనం. _అదేవిధంగా, ఓ భర్తలారా, బలహీనమైన పాత్ర అయిన భార్యను, జీవపు కృపకు ఉమ్మడి వారసులుగా ఉన్నందున ఆమెను గౌరవించి, మీ ప్రార్థనలకు ఆటంకం కలగకుండా ఉండేలా, వివేకంతో వారితో ప్రవర్తించండి._
స్త్రీ కూడా దేవుని సాధనం లేదా పాత్ర అని ఆయన అంటారు, ఎందుకంటే ఆమె పిల్లలను కనడానికి, వారికి జన్మనిచ్చి పోషించడానికి, వారిని కాపాడటానికి మరియు ఇంటిని పరిపాలించడానికి దేవుడు ఆమెను ఈ ప్రయోజనం కోసం ఉపయోగిస్తాడు. అటువంటి పని భార్య చేయాలి. కాబట్టి ఆమె దేవుని సాధనం మరియు పాత్ర, ఈ ప్రయోజనం కోసం ఆయన ఆమెను సృష్టించి, ఆదేశించాడు. ఈ కారణంగా భర్త తన భార్యను గౌరవించాలి. అందువల్ల, సెయింట్ పీటర్ ఇలా అంటారు, ఓ భర్తలారా, మీ భార్యలతో వివేకంతో జీవించండి, అంతేగాని మొండి పట్టుదలతో వారిపై పెత్తనం చెలాయించవద్దు. వారు నిజానికి భర్త యొక్క చట్టానికి లోబడి ఉండాలి; అతను చెప్పినది మరియు ఆజ్ఞాపించినది చేయాలి; కానీ అతను తన భార్యతో వివేకంతో మరియు తెలివిగా నడుచుకునేలా కూడా చూసుకోవాలి, తద్వారా దేవుని బలహీనమైన పాత్రగా ఆమెకు చెందవలసిన గౌరవం మరియు మర్యాదను ఇవ్వాలి.
భర్త కూడా దేవుని సాధనమే, కానీ అతడు బలవంతుడు, భార్య శారీరకంగా బలహీనురాలు, అలాగే పిరికిది మరియు సులభంగా నిరుత్సాహపడేది; కాబట్టి, ఆమె దానిని భరించగలిగేలా మీరు ఆమె విషయంలో ప్రవర్తించాలి మరియు నడవాలి. మీరు పని చేసే ఇతర సాధనాలతో ఎలా వ్యవహరిస్తారో, ఈ విషయంలో కూడా అలాగే వ్యవహరించాలి; ఎలాగైతే మీకు మంచి కొడవలి కావాలనుకున్నప్పుడు, దానితో రాయిని నరకకూడదో అలాగే. ఈ విషయంపై ఎటువంటి నియమాన్ని నిర్దేశించలేము. ప్రతి ఒక్కరూ తమ భార్యను వారి వారి పరిస్థితులకు అనుగుణంగా, వివేకంతో చూడాలని దేవుడు ఈ విషయాన్ని వారి వ్యక్తిగత ఇష్టానికే వదిలివేస్తాడు: ఎందుకంటే మీకు ఉన్న అధికారాన్ని మీ ఇష్టానుసారం ఉపయోగించకూడదు, ఎందుకంటే మీరు ఆమెకు మార్గనిర్దేశం చేసి, ఆదుకోవడానికి భర్తగా ఉన్నారు, అంతేగానీ ఆమెను నాశనం చేయడానికి కాదు. అందువల్ల, కచ్చితమైన పరిమితులతో ఎవరూ మీకు నియమాన్ని నిర్దేశించలేరు; మీరు వివేకంతో ఎలా వ్యవహరించాలో మీరే అర్థం చేసుకోవాలి.
ఈ విధంగా, దేవునికి ప్రీతికరమైన వారు చేయవలసిన మంచి పనుల గురించి భర్తల విషయంలో కూడా మనం ఇప్పుడు విన్నాము, అవేమనగా, వారు తమ భార్యలతో నివసించాలి, వారికి ప్రియమైనవారై ఉండాలి మరియు వారితో మర్యాదగా నడుచుకోవాలి.
మీరు కోరుకున్నట్లుగా విషయాలు ఎల్లప్పుడూ జరగవు.
కాబట్టి మీరు భర్తలా ప్రవర్తించేలా చూసుకోండి, భార్యలో వివేకం లోపించినప్పుడు మీరు మరింత వివేకంతో ఉండాలి, కొన్ని విషయాలను చూసిచూడనట్లు వదిలేయాలి, కొన్నింటిని సహించి క్షమించాలి,[2] మరియు భార్యకు ఆమె గౌరవాన్ని కూడా ఇవ్వాలి.
[అధోజ్ఞాపిక 2: "భార్య బలహీనతలను ఇతరులకు వెల్లడించకుండా, లేదా వాటిని తను కూడా మరీ నిశితంగా గమనించకుండా, ప్రేమతో వాటిని ఇతరుల నుండి, తన కళ్ళ నుండి కూడా దాచడం: ప్రేమ కోరినంత వరకే వాటిని చూడటం."--లైటన్.]
ఈ _గౌరవం_ గురించి వివరించబడిందో లేదో నాకే సరిగ్గా తెలియదు. కొందరు దీనిని ఈ విధంగా వ్యాఖ్యానించారు: భర్త తన భార్యకు ఆహారం, పానీయం, వస్త్రాలు సమకూర్చి, ఆమెను పోషించాలి. మరికొందరు దీనిని వివాహ విధులకు ఆపాదించారు. నేను చెప్పినట్లుగా, దీని అర్థం ఏమిటంటే, భర్త తన భార్యను ఒక క్రైస్తవురాలిగా, దేవుని పాత్రగా లేదా సాధనంగా ఆమె అర్హతకు తగినట్లుగా చూడాలి. మరియు వారిద్దరూ ఈ విధంగానే ప్రవర్తించాలి: భార్య తన భర్తను గౌరవించాలి, మరోవైపు భర్త కూడా తన భార్యకు ఆమె గౌరవాన్ని తిరిగి ఇవ్వాలి. విషయాలు ఈ విధంగా నడిపించబడితే, అవి సామరస్యంగా, శాంతితో మరియు ప్రేమతో సాగిపోతాయి. అయినప్పటికీ, ఈ మార్గం లోపించిన చోట, వివాహ బంధంలో మరింత అసహ్యం ఏర్పడుతుంది. అందువల్లనే, భార్యాభర్తలు కేవలం కామంతో ఒకరినొకరు స్వీకరించి, దానివల్ల తమకు ఆనందం మరియు కోరికల తృప్తి లభిస్తుందని ఊహించుకున్నప్పుడు, వారు కేవలం హృదయ వేదనను మాత్రమే అనుభవిస్తారు. కానీ మీరు దేవుని కార్యాన్ని మరియు చిత్తాన్ని గౌరవిస్తే, అప్పుడు మీరు వివాహంలో క్రైస్తవయులుగా జీవించవచ్చు—దేవుడు ఏమి కోరుతున్నాడో తెలియని అన్యజనుల వలె కాదు.
జీవపు కృపకు ఉమ్మడి వారసులుగా. భార్య బలహీనురాలు, పెళుసుగా ఉందని భర్త ఆలోచించకూడదు, కానీ ఆమె కూడా బాప్తిస్మం పొందిందని, అతనికి ఉన్నటువంటి క్రీస్తులోని అన్ని ఆశీర్వాదాలను ఆమె కూడా పొందిందని ఆలోచించాలి. ఎందుకంటే అంతరంగంలో మనమందరం ఒకేలా ఉంటాము, స్త్రీపురుషుల మధ్య ఏ భేదమూ లేదు. కానీ బాహ్య స్థితి విషయానికి వస్తే, భర్త ఏలడం, భార్య అతనికి లోబడి ఉండటం దేవునికి ఇష్టమే.
మీ ప్రార్థనలకు ఆటంకం కలగకూడదు. దీని ద్వారా పరిశుద్ధ పేతురు ఏమి చెప్పదలచుకున్నారు? ఆయన ఉద్దేశ్యమే ఇది; మీరు వివేకంతో ప్రవర్తించక, తప్పులు వెతుకుతూ, సణుగుతూ, ఇష్టానుసారంగా వ్యవహరిస్తూ, తద్వారా పొరపాట్లకు ఆస్కారం కల్పిస్తే, దానివల్ల ఎవరూ ఒకరి తప్పును మరొకరు ఉపేక్షించలేక, అంతా మంచే జరుగుతుందని భావించలేకపోతే, అప్పుడు మీరు, "తండ్రీ, మేము క్షమించినట్లుగా మా పాపములను క్షమించుము" అని ప్రార్థించలేరు. ప్రార్థన ద్వారా మనం సైతానుతో పోరాడాలి, కాబట్టి మనం ఒకరికొకరు లోబడి ఉండాలి. మనం చేయవలసిన నిజమైన విలువైన మంచి పనులు ఇవే. ఇది బోధించబడి, అర్థం చేసుకోబడితే, మన ఇళ్లన్నీ మంచి పనులతో నిండిపోతాయి.--ఈ విధంగా ఒక క్రైస్తవుడు అన్ని రకాల పరిస్థితులలో, ముఖ్యంగా ఇతరులతో తన సంబంధాలలో ఎలా ప్రవర్తించాలో మనం విన్నాము. ఇప్పుడు, మనమందరం ఒకరితో ఒకరు కలిసి, మన బాహ్య స్థితి విషయంలో, ఒక క్రైస్తవ జీవితాన్ని ఎలా గడపాలో కూడా తెలుస్తుంది.
వ. 8-12. చివరకు, మీరందరూ ఏకమనస్కులుగా ఉండండి, ఒకరిపట్ల ఒకరు కరుణ కలిగి ఉండండి, సహోదరులవలె ప్రేమగలవారై, హృదయపూర్వకంగా దయ, మర్యాద కలిగి ఉండండి. కీడుకు ప్రతిగా కీడు చేయవద్దు, దూషణకు ప్రతిగా దూషణ చేయవద్దు, దానికి విరుద్ధంగా దీవెనలు చేయండి; మీరు దీవెనలను వారసత్వముగా పొందుటకే పిలువబడితిరని తెలుసుకోండి. ఎవడైతే జీవమును ప్రేమించి, ఐశ్వర్యమును చూడగోరునో, వాడు తన నాలుకను అదుపులో ఉంచుకోవాలి, అది చెడు మాట్లాడకూడదు, తన పెదవులు మోసాన్ని భరించకూడదు. కీడు నుండి తొలగిపోయి మేలు చేయుము, సమాధానమును వెదకి దానిని వెంబడించుము. యెహోవా కన్నులు నీతిమంతులను చూచును, వారి ప్రార్థనలకు ఆయన చెవులు తెరిచియున్నవి, కానీ యెహోవా ముఖము కీడు చేయువారికి విరోధముగా ఉన్నది.
మనమందరం ఒకరినొకరు ప్రేమించుకోవాలనే ఉద్దేశ్యంతోనే ఇదంతా చెప్పబడింది. ఎందుకంటే, లేఖనాల్లో కొన్నిసార్లు కొన్ని మాటల్లో చెప్పే విషయాన్నే ఇక్కడ చాలా విస్తృతంగా వివరించారు. మీ బాహ్య ప్రవర్తనలో మీరు ఒకరితో ఒకరు ఎలా ప్రవర్తించాలనే విషయానికి సంబంధించి, "మీరు ఏకమనస్కులుగా ఉండాలి" అని సెయింట్ పీటర్ చెప్పేవారు. ఈ విషయాన్ని అపొస్తలులైన పేతురు, పౌలు తరచుగా ప్రస్తావిస్తారు, మరియు మనమందరం ఒకే మనస్సు, ఒకే ఆత్మ, ఒకే ఆలోచన కలిగి ఉండాలని చెప్పబడింది; ఒకరికి ఏది సరైనదిగా, మంచిదిగా అనిపిస్తుందో, అది మరొకరికి కూడా సరైనదిగా, మంచిదిగా అనిపించాలి. ఇది బాగా అర్థం చేసుకోవలసిన ఒక ముఖ్యమైన, గమనించదగిన విషయం; సెయింట్.
పౌలు ప్రత్యేకంగా దాని గురించి చాలా మాట్లాడాడు.
మనమందరం ఒకే రకమైన పని చేయలేము, కానీ ప్రతి ఒక్కరూ తమ కోసం తాము శ్రమించాలి — భర్త భార్య కన్నా భిన్నమైన రంగంలో, సేవకుడు యజమాని కన్నా భిన్నమైన రంగంలో, మరియు ఈ విధంగానే అంతటా ఉండాలి. మరియు, సాధువుల గాథలను బోధించే ఆ తెలివిలేని బోధకులు చేసినట్లుగా, మనమందరం ఒకే పని చేయాలని బోధించడం మూర్ఖత్వం — అంటే, 'ఈ సాధువులు ఆ పని చేశారు' అని చెప్పడం.
అవి, మరొకటి, ఆపై మనం కూడా అలాగే చేయాలని పట్టుబట్టి చెబుతారు.
అబ్రాహాము తన కుమారుని బలిగా అర్పించినప్పుడు, అది ఎంతో ప్రశంసించదగిన మంచి పని అని నిస్సందేహంగా చెప్పవచ్చు, ఎందుకంటే దేవుడు అతనికి ప్రత్యేకంగా ఆజ్ఞాపించాడు. అన్యజనులు కూడా అదే విధంగా చేసి, తమ పిల్లలను బలిగా అర్పించినప్పుడు, అది దేవుని దృష్టిలో క్రూరమైన చర్యగా పరిగణించబడింది. అలాగే, సొలొమోను రాజు దేవాలయాన్ని నిర్మించడంలో మంచి పని చేశాడు, మరియు దేవుడు దానికి అతనికి న్యాయంగా ప్రతిఫలం ఇచ్చాడు. ఇప్పుడు మన గుడ్డి మూర్ఖులు కూడా అదే పని చేస్తారు,[3] మరియు మనం దేవుని కోసం చర్చిలు మరియు దేవాలయాలు నిర్మించాలని బోధిస్తారు, అయితే ఈ విషయంలో దేవుడు మనకు ఎటువంటి ఆజ్ఞ ఇవ్వలేదు. కాబట్టి ఇప్పుడు జరుగుతున్నదేమిటంటే, మనుషులు ఒకే రకమైన పనిలో నిమగ్నమై, దానిలో దేవునికి పూర్తిగా వ్యతిరేకమైన అనేక అభిప్రాయాలను కలిగి ఉంటారు. [అధోజ్ఞాపిక 3: ఇక్కడ లూథర్ నిస్సందేహంగా సెయింట్ చర్చిని నిర్మించడానికి పోప్ చేసిన మూర్ఖపు ప్రయత్నంగా తాను భావించిన దానిని సూచిస్తున్నాడు.]
రోమ్లో పేతురు,--టెట్జెల్ను జర్మనీకి పంపిన మరియు పాప పరిహార పత్రాల అమ్మకాన్ని సర్వసాధారణమైనదిగా, అసహ్యకరమైనదిగా చేసిన పథకం.--[_అనువాదకుడు_]]
అయితే బోధించవలసింది ఇదే: ఒకే లక్ష్యం, అనేక కార్యాలు; ఒకే హృదయం, అనేక చేతులు ఉండాలి. అందరూ ఒకే పనిని అనుసరించకూడదు, ప్రతి ఒక్కరూ తమ తమ పనులను చూసుకోవాలి; లేకపోతే లక్ష్యంలోనూ, హృదయంలోనూ ఐక్యత నిలవదు. బాహ్య విషయమైతే, అది అనేక రకాలుగా ఉండటానికి అనుమతించాలి, తద్వారా ప్రతి ఒక్కరూ తమకు అప్పగించిన పనిలో, తాము చేస్తున్న పనిలో నిమగ్నమై ఉంటారు. ఇది ఒక సత్య సిద్ధాంతం, దీనిని చక్కగా అర్థం చేసుకోవడం అత్యంత అవసరం; ఎందుకంటే సైతాను ప్రత్యేకంగా దీనిపైనే తన శ్రద్ధను పెడతాడు, మరియు విషయాలను అటువంటి స్థితికి తీసుకువచ్చాడు, అక్కడ ప్రతి ఒక్కరి పనిని బట్టి తీర్పు చెప్పబడుతుంది, మరియు ప్రతి ఒక్కరూ తమ పని ఇతరుల పని కంటే శ్రేష్ఠమైనదని భావిస్తారు; అందువల్లనే మనుషులు ఒకరితో ఒకరు ఐక్యంగా లేరు, సన్యాసులు యాజకులకు వ్యతిరేకంగా, ఒక సంఘం మరొక సంఘానికి వ్యతిరేకంగా ఉంది, ఎందుకంటే ప్రతి ఒక్కరూ తామే ఉత్తమమైన పని చేయాలని కోరుకున్నారు: అందువల్ల వారు తమను తాము సంతృప్తి పరచుకోవాలి, మరియు వారు సంఘానికి తమను తాము అప్పగించుకున్నారు, మరియు ఈ సంఘం ఆ సంఘం కంటే శ్రేష్ఠమైనదని భావిస్తారు. ప్రబోధానికి వ్యతిరేకంగా అగస్టీన్ల వాదన ఉంది
సన్యాసుల విషయంలో, బేర్ఫూటెడ్ ఫ్రైయర్స్కు వ్యతిరేకంగా కార్తూసియన్ల విషయంలో, మరియు వివిధ సన్యాసుల సంఘాల మధ్య ఉన్నంత ఏకాభిప్రాయ లోపం మరెక్కడా లేదు.
అయితే, దేవుని దృష్టిలో ఏ వృత్తి మరొకదాని కంటే శ్రేష్ఠమైనది కాదని, విశ్వాసం ద్వారా అన్నీ సమానమేనని బోధించబడితే, అప్పుడు అన్ని హృదయాలు ఐక్యంగా ఉంటాయి, మనమందరం పరస్పరం ఒకే విధంగా ఉంటాము, మరియు ఇలా కూడా చెబుతాము—బిషప్ అనుసరించే క్రమం, లేదా జీవన విధానం, దేవుని దృష్టిలో ఒక పేదవాడు అనుసరించే జీవన విధానం కంటే ఏమాత్రం గొప్పది కాదు; ఒక సన్యాసిని అనుసరించే జీవన విధానం, ఒక వివాహిత అనుసరించే జీవన విధానం కంటే ఏమాత్రం శ్రేష్ఠమైనది కాదు; మరియు అన్ని రకాల పరిస్థితుల విషయంలోనూ ఇదే వర్తిస్తుంది.
కానీ వారు ఈ మాట వినరు, ప్రతి ఒక్కరూ తమ తమ స్థానాలనే మంచివిగా భావిస్తూ, "ఆహా! సామాన్యుని స్థితి కన్నా ఈ సంఘంలో నా స్థితి ఎంత శ్రేష్ఠమైనది, ఎంత ముఖ్యమైనది!" అని అనుకుంటారు.
అందువలన ఒకే లక్ష్యాన్ని కలిగి ఉండటమంటే, ప్రతి ఒక్కరూ తమ వృత్తిని ఇతరుల వృత్తుల వలెనే భావించాలి, మరియు వివాహిత స్త్రీ యొక్క స్థితి కన్య యొక్క స్థితితో సమానంగా ఉండాలి, ఎందుకంటే నిజానికి దేవుని దృష్టిలో అందరూ సమానులే; ఆయన వ్యక్తిని బట్టి గానీ, కర్మలను బట్టి గానీ కాకుండా, హృదయాన్ని మరియు విశ్వాసాన్ని బట్టి తీర్పు తీరుస్తాడు; కాబట్టి మనం కూడా దేవుడు తీర్పు తీర్చినట్లే తీర్పు తీర్చాలి, అప్పుడు మనమందరం ఏకమనస్కులుగా ఉంటాము, ప్రపంచంలో ఏకత్వం నిలుస్తుంది, హృదయాలు వేరుపడకుండా ఉంటాయి, తద్వారా బాహ్య స్థితిని బట్టి ఎగతాళి ఉండదు; ఇదంతా శ్రేష్ఠమైనదని నేను భావిస్తున్నాను, మరియు ప్రతి మనిషి యొక్క వృత్తి ఏదైనప్పటికీ, అది స్వతహాగా పాపభరితమైనది కానంత వరకు నేను దానితో సంపూర్ణంగా సంతృప్తి చెందుతాను.
ఈ విషయమై పౌలు కూడా 2 కొరింథీయులకు 11వ అధ్యాయంలో ఇలా మాట్లాడుతున్నాడు, "సర్పము హవ్వను మోసపుచ్చినట్లు, క్రీస్తుయేసునందున్న నిష్కపటత్వమునుండి మీ మనస్సులు చెడిపోతాయేమోనని నేను భయపడుతున్నాను," అంటే, అపవాది మిమ్మల్ని అలా మోసగించి, మీకున్న ఆ లక్ష్య నిష్కపటత్వాన్ని వక్రీకరించి, విభజిస్తాడేమోనని. కాబట్టి,
ఫిలిప్పీయులకు 4వ అధ్యాయం, "సమస్త జ్ఞానమునకు మించిన దేవుని సమాధానము యేసు క్రీస్తు ద్వారా మీ హృదయములను, మీ మనస్సులను కాపాడునుగాక." అపొస్తలుడు మనస్సు యొక్క లక్ష్యంపై ఎందుకు ఇంతగా నొక్కి చెబుతున్నాడు? ఎందుకంటే, నేను ఒక తప్పుడు లక్ష్యాన్ని పెంచుకున్నప్పుడు, అప్పటికే అంతా కోల్పోయినట్టే; ఉదాహరణకు, నేను ఒక సన్యాసినై, ఇతరుల కన్నా నా పనులు దేవుని దృష్టిలో ఎక్కువ విలువైనవని భావించి, "నేను సన్యాసి అయినందుకు దేవునికి కృతజ్ఞతలు; వివాహమనే సామాన్య స్థితి కన్నా నా స్థితి ఇప్పుడు చాలా శ్రేష్ఠమైనది" అని అనుకుంటే: అటువంటి సందర్భంలో, ఆ దృక్పథం నుండి గర్వ స్వభావం తప్పక పుడుతుంది, మరియు నేను ఇతరుల కన్నా నన్ను నేను ఎక్కువ నీతిమంతునిగా భావించుకోవడం, నన్ను నేను మోసం చేసుకుంటూ ఇతరులను తృణీకరించడం ఖాయం. ఎందుకంటే, వివాహిత స్త్రీ విశ్వాసంలో నిలిచివుంటే, నేను చెందిన సంఘం కన్నా ఆమె దేవుని దృష్టిలో శ్రేష్ఠురాలు. కాబట్టి, విశ్వాసం ఒక క్రైస్తవుడు కలిగి ఉండవలసిన వాటన్నిటినీ తనతో పాటు తెస్తుందని, మనందరికీ ఒకే లక్ష్యం మరియు దృష్టి ఉందని, మరియు క్రియల మధ్య ఎలాంటి భేదం లేదని అర్థం చేసుకున్నప్పుడు.
కాబట్టి, పరిశుద్ధ పేతురు యొక్క ఈ వాక్యాన్ని మనం ఈ విధంగా అర్థం చేసుకోవాలి: ఆయన ఉద్దేశం ఆత్మ యొక్క లక్ష్యం, —అది బాహ్య విషయాలకు సంబంధించినది కాదు, —మరియు దేవుని దృష్టిలో ఘనపరచబడిన వాటిని ఆశించే ఒక అంతర్గత దృక్పథం లేదా ప్రణాళిక; తద్వారా సిద్ధాంతం మరియు జీవితం రెండూ ఒక్కటే అవుతాయి, మరియు మీరు దేనిని శ్రేష్ఠమైనదిగా భావిస్తారో దానినే నేను శ్రేష్ఠమైనదిగా భావిస్తాను, —మరియు మరలా, నేను చెప్పినట్లుగా, నాకు ఏది ప్రీతికరమో అది మీకు కూడా ప్రీతికరం. ఈ భావన క్రైస్తవులకు ఉంటుంది, మరియు పరిశుద్ధ పేతురు చెప్పినట్లుగా ఇది వక్రీకరించబడకుండా ఉండటానికి, మనం ఈ దృక్పథాన్ని గట్టిగా పట్టుకోవాలి.
పౌలు ఇలా అంటున్నాడు; ఎందుకంటే సైతాను దానిని పాడుచేసినప్పుడు, వాడు నిజమైన పవిత్రత అనే కోటను బలవంతంగా కూల్చివేస్తాడు, అప్పుడు అంతా నశించిపోతుంది.
వ. 8. _కరుణ కలిగియుండుడి, సహోదరులవలె ప్రేమ కలిగియుండుడి, హృదయపూర్వకంగా దయ కలిగియుండుడి, మర్యాద కలిగియుండుడి._ కరుణ కలిగియుండుట అనగా, ఒకడు ఇతరులతో పాలుపొందుట పాలుపొందుట, తన పొరుగువాని అవసరాన్ని గ్రహించే హృదయాన్ని కలిగియుండుట. అతనికి ఆపద సంభవించినప్పుడు, "ఆహా! ఇది సరైనదే, అతనికి జరగవలసిందే, అతను దీనికి అర్హుడే" అని మీరు అనుకోకూడదు. ప్రేమ ఉన్నచోట, అది తన పొరుగువానితో ఏకీభవిస్తుంది; మరియు అతనికి కష్టకాలం వచ్చినప్పుడు, అది తన సొంత అనుభవం అయినట్లుగా హృదయం భావిస్తుంది. కానీ సహోదరభావం (సహోదరులవలె ప్రేమ) కలిగియుండుట అంటే ఇంతే, ఒకడు మరొకరిని తన సొంత సహోదరునిగా భావించాలి. ఇది నిశ్చయంగా సులభంగా అర్థం చేసుకోదగినది, ఎందుకంటే ప్రకృతి స్వయంగా దీనిని బోధిస్తుంది; దీని ద్వారా నిజమైన సహోదరులు ఎలాంటివారో మీరు చూడవచ్చు, వారు ఏ స్నేహితుల కన్నా కూడా హృదయపూర్వకంగా ఐక్యంగా ఉంటారు. క్రైస్తవులమైన మనము కూడా అలాగే ప్రవర్తించాలి; బాప్తిస్మము ద్వారా మనమందరం సహోదరులము, అందువలన బాప్తిస్మము తరువాత తండ్రి, తల్లి కూడా సహోదర సహోదరీలవుతారు; ఎందుకంటే విశ్వాసము ద్వారా క్రీస్తు నుండి వారు పొందిన ఆశీర్వాదమును, వారసత్వమును నేను కూడా పొందాను.
హృదయపూర్వకంగా దయగల, --విసెరోసి. ఈ పదాన్ని ఒక ఉదాహరణతో తప్ప నేను వివరించలేను. ఒక తల్లి లేదా తండ్రి తమ బిడ్డ పట్ల ఎలా ప్రవర్తిస్తారో గమనించండి, --ఒక తల్లి తన బిడ్డ వేదనను అనుభవిస్తున్నప్పుడు చూసినప్పుడు, ఆమె అంతరంగమంతా కదిలిపోతుంది, మరియు ఆమె శరీరంలోని హృదయం కూడా; లేఖనాలలో అనేకచోట్ల కనిపించే ఆ ప్రసంగ విధానం అక్కడి నుండే ఉద్భవించింది.