మొదటి భాగం. దేవుని విశ్రాంతి, సబ్బాతు యొక్క పవిత్రీకరణ మరియు

ఈ ఒక్క మనిషిలో ఎంతటి జ్ఞాన, వివేక సముద్రం ఉండిందో! ఆదాము పాపం వలన ఈ జ్ఞానంలో చాలా భాగాన్ని కోల్పోయినప్పటికీ, అక్షరాలు పుట్టినప్పటి నుండి యుగాలలో వ్రాయబడిన సమస్త జ్ఞానుల గ్రంథాలలోని మొత్తం విషయాలు కూడా, ఆదాము తన పాపం మరియు పతనం తర్వాత కూడా కలిగి ఉన్న ఆ వివేకానికి ఈ రోజు వరకు సమానం కాలేదని నా ప్రగాఢ విశ్వాసం.

కానీ అతని తరువాతి కాలంలో అన్నీ క్రమంగా మరుగునపడిపోయి, దాదాపు పూర్తిగా అంతరించిపోయాయి.

అయితే, మోషే సృష్టి కార్యాన్ని మరియు ఆరవ రోజు జరిగిన దైవిక కార్యకలాపాలను వివరిస్తూనే ఉన్నాడని మనం ఇక్కడ మళ్ళీ గమనించాలి. ఎందుకంటే, ఆదికాండము 1:26లో "మనం మనిషిని చేద్దాం" అనే దైవిక పదబంధంలో అతను క్లుప్తంగా చెప్పిన దానిని, ఒకటి కంటే ఎక్కువ నమోదిత సాక్ష్యాల ద్వారా మనిషిని ఇతర జీవులన్నింటి నుండి వేరుగా గుర్తించడం కోసం, అతను ఇప్పుడు ఈ రెండవ అధ్యాయంలో మరింత పూర్తిగా వివరిస్తున్నాడు. అందువల్ల, అతను ఈ రెండవ అధ్యాయం మొత్తాన్ని మనిషి సృష్టికి సంబంధించిన మరింత ప్రత్యేకమైన వివరణకు కేటాయించాడు.

మానవుని గురించి మోషే ఇప్పటికే చెప్పినదేమంటే, అతడు భూమిలోని ధూళి నుండి చేయబడ్డాడు, మరియు జీవశ్వాసము దేవునిచే అతని నాసికలలోకి ఊదబడింది. జీవరాశులన్నిటినీ ఆదాము ఎదుటకు తీసుకురాబడ్డాయని కూడా ఆయన పేర్కొన్నాడు. వాటన్నిటిలో తనకు తగిన సహాయకురాలు ఎవరూ లేకపోవడాన్ని ఆదాము చూసినప్పుడు, మానవ జాతి యొక్క జననంలో మరియు సంరక్షణలో అతనికి తోడుగా ఉండటానికి స్త్రీని చేయబడింది. ఎందుకంటే, ఆదాము వలె అతని సంతానం భూమి నుండి చేయబడాలని దేవుడు కోరుకోలేదు, కానీ ఇతర జంతువుల వలె అది వృద్ధి చెందాలని కోరుకున్నాడు. మన శారీరక జీవితం విషయానికి వస్తే, మనం అన్ని జంతువుల వలెనే తింటాము, తాగుతాము, ఉత్పత్తి చేస్తాము మరియు ఉత్పత్తి చేయబడతాము. అయితే

మోషే తన ఆలోచనలో మనిషిని సమస్త జంతు ప్రాణుల నుండి వేరుపరచి, ప్రత్యేకంగా గుర్తించాలని ఎంతో శ్రద్ధ వహించాడు. ఎందుకంటే, ఈ విధంగానే ఈ భూలోక జీవితం తరువాత మనిషి ఆత్మీయమైన మరియు శాశ్వతమైన జీవితంలో పాలుపొందుతాడు అనే అంతిమ లక్ష్యం నెరవేరుతుంది. మనం ఇప్పుడే గమనించినట్లుగా, ఈ విషయాలన్నీ ఆరవ రోజు జరిగిన సృష్టి కార్యానికి సంబంధించినవి. ఎందుకంటే, దేవుడు "ఫలించి, విస్తరించండి" అని చెప్పినందున, స్త్రీని సృష్టించి ఆదాము వద్దకు తీసుకువచ్చిన విధానం యొక్క వివరణ ఆ పవిత్ర వృత్తాంతంలో ఒక ఆవశ్యక భాగమైంది.

అంతేకాకుండా, సమస్తం ఒక్క క్షణంలో సృష్టించబడిందని భావించే అగస్టీన్ మరియు హిలరీల అభిప్రాయానికి విరుద్ధంగా, దేవుడు సమస్తాన్ని సృష్టించడానికి నిజంగా ఆరు రోజులు తీసుకున్నాడనే దృఢమైన నమ్మకం మరియు మానసిక సంతృప్తిలోకి మనల్ని నడిపించడానికే ఇదంతా ఉద్దేశించబడింది. వారు వాస్తవాల చరిత్ర నుండి ఎంతగా పక్కకు తప్పుకుంటారంటే, రూపకాలంకారాలను అనుసరిస్తూ, నాకు తెలియని ఎలాంటి కలల వంటి ఊహాగానాలలో మునిగిపోతారో. మనం గౌరవించవలసిన పుణ్యపురుషులను నిందించే ఉద్దేశ్యంతో కూడా నేను ఈ విషయాలు చెప్పడం లేదు. సత్యాన్ని ధృవీకరించడానికి మరియు మన స్వంత సాంత్వన కోసం నేను ఈ ప్రకటనలు చేస్తున్నాను. ఆ పుణ్యపురుషులు గొప్ప వ్యక్తులు. అయినప్పటికీ వారు కూడా మనుషులే; పతనమైనవారు మరియు ఇంకా పతనమయ్యే అవకాశం ఉన్న మనుషులు. కాబట్టి, తమకు చెందిన సమస్తం పతనమవదనే భావనతో పూజించే సన్యాసుల వలె మనల్ని మనం హెచ్చించుకోవడానికి ఎటువంటి ఆధారం లేదు. అయితే నా విషయానికొస్తే, ఆ పుణ్యపురుషులు కూడా కొన్నిసార్లు పొరపాట్లు చేశారని, పతనమయ్యారని తెలియడం నాకు మరో రకంగా గొప్ప సాంత్వనను కలిగిస్తుంది. ఎందుకంటే నా ఆలోచనలు ఇలా సాగుతాయి: దేవుడు వారి పాపాలను, తప్పులను క్షమించినప్పుడు, ఆయన నుండి క్షమాపణ లభించదని నేను ఎందుకు నిరాశపడాలి?

మరోవైపు, మీరు అనుభవిస్తున్న మరియు బాధపడుతున్న అవే విషయాలను పితరులు అనుభవించలేదని మీరు ఆలోచించడం మొదలుపెడితే, వెంటనే నిరాశ ఆవహిస్తుంది. అదే సమయంలో, అపొస్తలుల పిలుపుకూ, పితరుల పిలుపుకూ మధ్య గొప్ప వ్యత్యాసం ఉందన్నది నిశ్చయం. కాబట్టి, ఏ ప్రాతిపదికన మనం పితరుల రచనలను అపొస్తలుల రచనలతో సమానంగా పరిగణించగలం?

అయితే మన ముందున్న మోషే పవిత్ర వాక్యభాగాన్ని ప్రత్యేకంగా ప్రస్తావిస్తూ, దయచేసి చెప్పండి, ఆరు రోజులు ఒక క్షణంగా గానీ లేదా ఒక గంటగా గానీ ఉండటం ఎలా సాధ్యం? పూర్తిగా వాక్యముపై ఆధారపడిన విశ్వాసం గానీ, స్వయంగా హేతువు గానీ దీనిని అంగీకరించవు. కాబట్టి, సృష్టి యొక్క దైవిక కార్యాల మధ్య కొన్ని విరామాలు ఉన్నాయని మనం నిశ్చయించుకుందాం. ఈ విధంగా, ఆదాము మొదట ఒంటరిగా సృష్టించబడ్డాడు.

అప్పుడు, అతను వాటి పేర్లు చెప్పడానికే కాకుండా, ఈ జీవుల సమూహంలో తనకు తగిన తోడును కనుగొనగలడా లేదా అని పరీక్షించడం కోసం, జంతువులన్నింటినీ అతని వద్దకు తీసుకువచ్చారు. దీని తరువాత, హవ్వ సృష్టించబడింది.

చివరగా, "తోటలోని ప్రతి చెట్టు ఫలమును నీవు స్వేచ్ఛగా తిందువు," మొదలైన మాటలను ప్రభువు పలికాడు, ఆ మాటలు ఆదాము చెవులకు తాకాయి. మీరు ఒరిజెన్ వలె ఇంత స్పష్టమైన మరియు నిశ్చయాత్మకమైన చారిత్రక వాస్తవాల నుండి అత్యంత అసంబద్ధమైన రూపకాల వైపు మళ్ళితే తప్ప, ఈ విషయాలన్నీ నిర్దిష్ట కాల వ్యవధులలో జరిగాయని చెప్పడానికి ఇవి ఒక రుజువును కలిగి ఉన్నాయి. ఎందుకంటే, మోషే ఇక్కడ మనకు దేవుని గురించిన వృత్తాంతాన్ని ఇవ్వడం లేదు, ఆయన దృష్టిలో గతం, వర్తమానం మరియు భవిష్యత్తు అన్నీ ఎల్లప్పుడూ ఒకే క్షణంలో ఉంటాయి; కానీ అతను సృష్టించబడి, జీవించిన, కాలానికి చెందిన ఒక సృష్టి అయిన ఆదాము యొక్క చరిత్రను నమోదు చేస్తున్నాడు; మరియు ఒక సృష్టిగా అతని విషయంలో వర్తమానానికి మరియు భవిష్యత్తుకు మధ్య వ్యత్యాసం ఉంది.

ఈ విషయాలను ఈ పునరుక్తి ద్వారా మీకు గుర్తుచేయడం సరైనదని నేను భావించాను. ఇప్పుడు మనం మోషేతో కొనసాగుదాం.

2:21. యెహోవా దేవుడు ఆ మనిషికి గాఢనిద్ర కలుగజేయగా అతడు నిద్రించెను; ఆయన అతని ప్రక్కటెముకలలో ఒకదానిని తీసికొని, దాని స్థానములో మాంసమును మూసివేసెను.

ఇక్కడ మళ్ళీ, కేవలం విశ్వాసం మాత్రమే కాకుండా, హేతువు మరియు వాస్తవం కూడా, ఆదాము మేల్కొని ఉన్న సమయం ఒక కాల వ్యవధి అని, మరియు అతను నిద్రించిన సమయం మరొక కాల వ్యవధి అని రుజువు చేస్తున్నాయి. ఈ కాల వ్యవధులకు స్పష్టంగా వాటి విరామాలు ఉన్నాయి. కాబట్టి ఆదాము ఆరవ రోజున సృష్టించబడ్డాడు, మరియు ఆ రోజున జంతువులన్నీ అతని వద్దకు తీసుకురాబడ్డాయి; మంచి చెడుల తెలివినిచ్చే వృక్షం గురించి దేవుని ఆజ్ఞను అతను విన్నాడు; దేవుడు అతనిపై నిద్రను పంపాడు, ఈ వాస్తవాలన్నీ కాలానికి మరియు ఈ జంతు జీవితానికి సంబంధించినవని నిస్సందేహంగా స్పష్టమవుతోంది. మరియు పవిత్ర గ్రంథంలో పేర్కొనబడిన రోజులు, పరిశుద్ధ పితరుల అభిప్రాయానికి విరుద్ధంగా, నిజమైన మరియు వాస్తవమైన రోజులుగా అర్థం చేసుకోవాలని కూడా అంతే స్పష్టంగా ఉంది. కాబట్టి, పితరుల అభిప్రాయాలు లేఖనాలతో విభేదించినట్లు మనం కనుగొన్నప్పుడల్లా, మనం వారిని గౌరవంతో సహిస్తాము మరియు సంఘంలో మన పెద్దలుగా వారిని అంగీకరిస్తాము; కానీ వారి కోసం మనం లేఖనాల అధికారం నుండి వైదొలగము.

అరిస్టాటిల్ తన 'నీతిశాస్త్రం' మొదటి గ్రంథంలో వెలిబుచ్చిన ఈ భావన సొగసైనది మరియు సత్యమైనది: "స్నేహితులు మరియు సత్యం రెండూ మనకు సమీపంలో ఉన్నప్పుడు, సత్యానికే అత్యున్నత గౌరవం ఇవ్వడం మన పవిత్ర కర్తవ్యం." మన స్నేహితులుగా లేదా బంధువులుగా ఉండగలవారికి అధిక అభిమానం చూపడం కంటే, సత్యం పక్షాన నిలబడటమే ఉత్తమమని ఆ ప్రాచీన తత్వవేత్త ఇక్కడ స్పష్టంగా నొక్కిచెబుతున్నారు. అటువంటి భావన ఒక తత్వవేత్తకు ఎంతో శోభాయమానంగా ఉంటుంది. కాబట్టి, ఒక సామాన్య మానవుడు మరియు అన్యమతస్థుడే నైతిక, మానవ మరియు పౌర వివాదాలలో అటువంటి సూత్రాన్ని పాటించాలని భావిస్తే, లేఖనాల స్పష్టమైన సాక్ష్యంపై ఆధారపడిన విషయాల చర్చలో దానిని ఎంత దృఢంగా పాటించాలి! వాక్య అధికారం కంటే మనుషుల అధికారాన్ని ఉన్నతంగా భావించే విషయంలో మనం ఎంత జాగ్రత్త వహించాలి! మనుషులు మోసపోవచ్చు, కానీ దేవుని వాక్యమే దేవుని జ్ఞానం మరియు అమోఘమైన సత్యం.

కానీ ఈ భాగానికి సంబంధించి, అంటే దైవిక చరిత్రకు సంబంధించి, మీరు దానిని అనుసరించాలనుకుంటే, మానవ హేతువు దృష్టిలో ఇంతకంటే అద్భుతంగా నమోదు చేయబడినది మరొకటి ఉండదని నేను మిమ్మల్ని వేడుకుంటున్నాను. ఎందుకంటే, హవ్వ సృష్టికి సంబంధించిన ఈ వాస్తవం ఇంత బహిరంగంగా ప్రకటించబడకపోతే, దానిని నమ్మే ఒక్కరైనా దొరుకుతారా? ఎందుకంటే ఇక్కడ మిగిలిన సకల జీవులు దీనికి విరుద్ధంగా స్పష్టమైన ఉదాహరణలుగా నిలుస్తున్నాయి. ప్రతి ఇతర జీవి పురుషుడు మరియు స్త్రీ నుండి పుడుతుంది, మరియు దానిని వెలుగులోకి తీసుకువచ్చేది స్త్రీయే అనే విధంగా అది పుడుతుంది. కానీ ఇక్కడ స్త్రీ స్వయంగా పురుషుని నుండి సృష్టించబడింది; అది కూడా, ఆదామును భూమి యొక్క ధూళి నుండి జీవించే ఆత్మగా చేసిన సృష్టి కంటే ఏమాత్రం తక్కువ అద్భుతమైన సృష్టి కాదు. మీరు పవిత్ర గ్రంథాల అధికారాన్ని పక్కన పెట్టి, హేతువు యొక్క తీర్పును అనుసరిస్తే, ఈ వాస్తవాలు కేవలం వికృతమైనవి మరియు దారుణమైన అసంబద్ధతలు. అందువల్లనే మొదటి మానవుడిని గానీ, చివరి మానవుడిని గానీ ఒక వాదనకు ఆధారంగా ఇవ్వలేమని అరిస్టాటిల్ నొక్కి చెబుతాడు. మరియు ఈ గ్రంథం మన ముందు లేకపోతే, ఆమె నగ్న స్వరూపం గురించి కూడా అదే విధంగా నొక్కి చెప్పేలా హేతువు మనల్ని బలవంతం చేస్తుంది. సమస్త సృష్టి యొక్క ఏకరీతి నియమం సాక్ష్యమిచ్చే సత్యంగా, స్త్రీ పురుషుల నుండి తప్ప మరేదీ సజీవంగా జన్మించదు అనే విషయాన్ని అంగీకరించినట్లయితే, మొదటి మానవుడిని ఆ విధంగా వివరించలేము అనేది ఒక సత్యమైన నిర్ధారణ అవుతుంది.

ప్రపంచ సృష్టికి సంబంధించి కూడా ఇదే ముగింపును మానవ హేతువు సరైనదిగా ప్రకటించవచ్చు, అందువల్ల ప్రాచీన తత్వవేత్తలు ప్రపంచం శాశ్వతమైనదని నిర్ధారించారు. ఎందుకంటే, హేతువు ద్వారా కారణాలు కూర్చబడినప్పటికీ, దాని ద్వారా ప్రపంచం శాశ్వతమైనది కాదని నిరూపించబడినప్పటికీ; అయినప్పటికీ హేతువు తన సర్వశక్తులతో ఈ నిర్ధారణ ప్రాతిపదికపైనే స్థిరపడుతుంది.

శూన్యంలో హేతువుకు ఆరంభం ఏమి దొరుకుతుంది? అంతేకాక, ప్రపంచానికి ఒక ఆరంభం ఉందని, ప్రపంచానికి అస్తిత్వం లేని కాలం ఒకటి ఉండేదని మీరు చెబితే, వెంటనే దాని వెనువెంటనే, ప్రపంచానికి ముందు అసలు ఏమీ లేదనే వాదన కూడా వస్తుంది. ఇలాంటి అసంబద్ధతలు అనంతమైన పరంపరలో వస్తూనే ఉంటాయి; వాటి సంఖ్యను చూసి దిగ్భ్రాంతి చెందిన తత్వవేత్తలు, ప్రపంచం శాశ్వతమైనదనే నిర్ధారణకు వెంటనే వచ్చేశారు.

కానీ మళ్ళీ, ప్రపంచం అనంతమైనదని మీరు ధృవీకరిస్తే, మానవజాతి యొక్క తదుపరి తరాలలో మీ ముందు వెంటనే మరొక కొత్త అనంతం ఉద్భవిస్తుంది. కానీ అప్పుడు తత్వశాస్త్రం అనంతాల బహుళత్వాన్ని అంగీకరించదు; అయినప్పటికీ, అది తన స్వంత నిర్ధారణల ఆధారంగా వాటిని అంగీకరించవలసి వస్తుంది, ఎందుకంటే దానికి ప్రపంచం యొక్క ప్రారంభం గానీ, మానవజాతి ప్రారంభం గానీ తెలియదు.

ఈ విరోధపూరిత వైరుధ్యం మరియు సంపూర్ణ అస్పష్టత ఎపిక్యూరియన్లను ఒక స్థితికి తీసుకువచ్చాయి, అది వారిని ఈ విధంగా నొక్కి చెప్పేలా చేసింది: ప్రపంచం మరియు మానవాళి రెండూ ఏ కారణమూ లేకుండానే ఉనికిలో ఉన్నాయి; మరియు ఏ కారణమూ లేకపోతే అవి రెండూ నశించిపోతాయి; చనిపోయిన తర్వాత అసలు ఉనికిలో లేనట్లే ఉండే జంతువుల వలె. ఇటువంటి ప్రాతిపదికల నుండి సహజంగానే ఇతర భయంకరమైన ముగింపులు వస్తాయి; అవి ఏవంటే, అసలు దేవుడే లేడు, లేదా ఆయన మానవ విషయాలను ఏమాత్రం పట్టించుకోడు. దేవుని వాక్యం లేకుండా హేతువు తన సొంత తీర్పును అనుసరించినప్పుడు, అది ఇటువంటి చిక్కుముడులలోకి లాగబడుతుంది.

అందువల్ల, సృష్టికి సంబంధించిన తన తీర్పులలో హేతువు గానీ, మన స్వంత జ్ఞానం గానీ పైన పేర్కొన్న పరిమితులను దాటి వెళ్ళడం ఎంత అసాధ్యమో ఈ విధంగా గమనించడం చాలా ప్రయోజనకరం. ఎందుకంటే, దయచేసి చెప్పండి, ఆ తత్వవేత్త తన తర్కంతో ఆకాశం, భూమి లేదా ప్రపంచం గురించి ఏమి తెలుసుకోగలడు? ఎందుకంటే, వాటిలో ఏది ఎక్కడి నుండి వచ్చిందో గానీ, అవన్నీ లేదా వాటిలో ఏదైనా ఒకటి ఏ అంతిమ గమ్యానికి నియమించబడిందో గానీ అతనికి అర్థం కాదు. అంతేకాదు, మన గురించి మనకేమి తెలుసు? మనమందరం మనుషులమని మనకు తెలుసు.

కానీ, ఈ పురుషుడు మన తండ్రి అని, ఆ స్త్రీ మన తల్లి అని కూడా మనం నమ్మి, తెలుసుకోవాలి కదా? కానీ ఇది ఎలా లేదా ఎందుకు ఇలా ఉందో మానవ తర్కం ద్వారా ఎప్పటికీ తెలుసుకోలేము. అందువల్ల మన జ్ఞానం మరియు వివేకం అంతా కేవలం భౌతిక లేదా ఆకారపరమైన కారణాన్ని గ్రహించడంలోనే ఉంది; మరియు వీటిలో కూడా మనం తరచుగా అత్యంత ఘోరమైన తప్పులు చేస్తాము. కానీ క్రియాశీలక మరియు అంతిమ కారణం విషయానికి వస్తే, మనకు ఏమీ తెలియదు, దేనినీ వివరించలేము కూడా. మరియు మన అజ్ఞానంలో అత్యంత విచారకరమైన భాగం ఏమిటంటే, మనం పుట్టి జీవిస్తున్న ఈ ప్రపంచం గురించి వాదించడానికి లేదా ఊహించడానికి వచ్చినప్పుడు మన లోపం అత్యంత తీవ్రస్థాయిలో ఉంటుంది. దయచేసి చెప్పండి, ఇది వివేకం కోసం చేసే ఒక హీనమైన మరియు దీనమైన నటన కాదా?

అందుకే, మానవుడు మరియు సూర్యుడు కలిసి మానవుడిని సృష్టించారని అరిస్టాటిల్ నొక్కిచెప్పాడు. నిజంగా, ఇది మానవ తత్వశాస్త్రంలో ఒక గొప్ప సిద్ధాంతం! సహజ హేతువు యొక్క ఈ అత్యున్నత ప్రయత్నాన్ని అనుసరిస్తే, అది మిమ్మల్ని చివరికి ఒక అనివార్యమైన ముగింపునకు తీసుకువస్తుంది: అదే తత్వవేత్త ప్రపంచం కూడా శాశ్వతమైనది మరియు అనంతమైనదని నిర్ధారించినట్లే, మానవుడు మరియు సూర్యుడు ఇద్దరూ కూడా శాశ్వతమైనవారు మరియు అనంతమైనవారు. ఎందుకంటే, తనంతట తానుగా తనకే గానీ లేదా తన జాతికి గానీ ఆది అంతం అయిన మనిషిని మీరు ఎన్నటికీ కనుగొనలేరు. అందువల్ల, నా ఆది అంతాలను అర్థం చేసుకోవాలని, వాటిని నమ్మకూడదని నేను కోరుకుంటే, నా మార్టిన్ లూథర్ యొక్క ఆది అంతాలను నా సొంత హేతువుతో నేను కనుగొనలేను. ఎందుకంటే, మనకు వస్తువుల ఆకారాల గురించిన జ్ఞానం ఉన్నట్లే, తన ఇల్లు తెలిసిన ఆవుకు కూడా అదే జ్ఞానం ఉంటుంది, లేదా జర్మన్ సామెత చెప్పినట్లుగా, "ఆవు గేటును చూసి తెలుసుకుంటుంది." ఇక్కడ మళ్ళీ ఆది పతనం మరియు పాపం యొక్క భయంకరత్వం వెల్లడవుతుంది.

ఎందుకంటే దానివల్ల మనం నిజమైన జ్ఞానాన్ని ఎంతగా కోల్పోతామంటే, మనంతట మనం మన ఆరంభాన్ని గానీ, మన అంతాన్ని గానీ కనుక్కోలేము.

అందువల్ల, అరిస్టాటిల్, ప్లేటో, సిసిరో మరియు ఇతర ప్రముఖ తత్వవేత్తలు చేసిన వాదోపవాదాలన్నిటి తర్వాత, మిగతా జంతువులన్నీ భూమి వైపు చూస్తూ తలలు క్రిందికి వంచి నడుస్తుండగా, మనిషి నిటారుగా నడవడం, మరియు అతనికి మేధస్సు శక్తులు ఉండటం వల్ల, మనిషి ఒక విలక్షణమైన జంతువని, మరియు ఈ వాదన, నిర్ధారణలన్నిటి ప్రకారం అమరత్వం కోసం సృష్టించబడ్డాడని వారు నిర్ధారించారు. ఇది ఎంతటి దీనమైన, అల్పమైన మరియు దాదాపు నిష్ఫలమైన జ్ఞానం! అన్నింటికీ మించి, ఇదంతా కేవలం రూపాన్ని పరిశీలించడం నుండే ఉద్భవించింది.

ఒకవేళ మీరు మానవుని స్వభావం గురించి వాదించడం కొనసాగిస్తే, మన ఈ స్వభావం నశ్వరమైనదని, కరిగిపోవాల్సిందేనని, మరియు అది అమరమైనది కాదని నిర్ధారించడానికి అదే మానవ వివేకం మిమ్మల్ని ప్రేరేపించదా?

అయితే ఈ విషయమంతటి సారాంశం ఏమిటి? దానిని మనం తెలుసుకుందాం. అదేమిటంటే, ఏకైక నిజమైన జ్ఞానం పరిశుద్ధ లేఖనాలలో మరియు దేవుని వాక్యంలోనే లభిస్తుంది. ఎందుకంటే ఆ వాక్యం మనకు కేవలం భౌతిక విషయాల గురించి, సమస్త సృష్టి యొక్క స్వరూపం గురించి మాత్రమే కాక, సమస్తమునకు మూలమైన మరియు అంతిమ కారణం గురించి; మరియు సమస్తము యొక్క ఆది అంతముల గురించి కూడా బోధిస్తుంది; వాటిని ఎవరు సృష్టించారు, ఆయన ఏమి సృష్టించాడు మరియు తాను సృష్టించిన దానిని ఏ ఉద్దేశ్యంతో సృష్టించాడు అనే విషయాలను కూడా బోధిస్తుంది. మూల కారణం మరియు అంతిమ కారణం అనే ఈ రెండు కారణాల జ్ఞానం లేకుండా, మన అత్యున్నత జ్ఞానం అంతా, తమ కళ్ళను మరియు చెవులను ఉపయోగించే జంతువుల జ్ఞానానికి పెద్దగా భిన్నంగా ఉండదు; ఎందుకంటే అవి తాము చూసే వాటి ఆది అంతములను ఏమాత్రం ఎరుగవు.

కాబట్టి మన ముందున్న ఈ పాఠం చాలా విశేషమైనది. ఇది మన అనుభవానికీ, హేతువానికీ ఎంతగా విరుద్ధంగా కనిపిస్తుందో, మనం దానిని అంత శ్రద్ధగా ధ్యానించాలి మరియు అంత దృఢంగా విశ్వసించాలి. కాబట్టి ఈ పాఠం ద్వారా మనకు మానవుని ఆరంభం గురించి బోధించబడింది; అరిస్టాటిల్ మరియు ఇతర తత్వవేత్తలు, మానవ తర్కాలతో తమను తామే మోసగించుకుంటూ కలలు కన్నట్లుగా, మొదటి మానవుడు జనన ప్రక్రియ ద్వారా ఉనికిలోకి రాలేదు; మొదటి మానవుని సంతతి యొక్క వృద్ధి నిజానికి జనన ప్రక్రియ ద్వారానే జరుగుతుంది; కానీ మొదటి మానవుడు పొలంలోని ధూళి నుండి సృష్టించబడ్డాడు మరియు అతను నిద్రిస్తున్నప్పుడు అతని నుండి తీసిన ఒక ప్రక్కటెముక నుండి మొదటి స్త్రీ రూపుదిద్దుకొని, తీర్చిదిద్దబడింది. కాబట్టి ఇక్కడ మనకు మానవుని నిజమైన ఆరంభం ఉంది, దీనిని అరిస్టాటిల్ యొక్క తర్కం మరియు తత్వశాస్త్రం ఏవీ కనుగొనలేకపోయాయి.

మోషే సాక్ష్యం ద్వారా దేవునిచే చేయబడిన మానవుని ఆరంభం స్థాపించబడినందున, స్త్రీపురుషుల కలయిక ద్వారా మానవుని పునరుత్పత్తి జరుగుతుంది; ఇది ప్రతి ఒక్కరి ఆది సృష్టి కంటే ఏ మాత్రం తక్కువ అద్భుతమైనది కాదు. యావత్ మానవ జాతి ఒకే ఒక్క మానవ రక్తపు చుక్క నుండి సృష్టించబడింది. మానవజాతి యొక్క ఈ పునరుత్పత్తి గురించే అపొస్తలుడు చెప్పాడు.

పౌలు, లేఖనంలోని ఈ పవిత్ర భాగం నుండి గ్రహించిన తన తత్వాన్ని ఏథెన్సు తత్వవేత్తల ఎదుట అద్భుతంగా ప్రదర్శించాడు, "లోకాన్ని మరియు దానిలోని సమస్త వస్తువులను సృష్టించిన దేవుడు," మొదలైనవి, "ఎందుకంటే ఆయనే అందరికీ జీవాన్ని, శ్వాసను, మరియు సమస్త వస్తువులను ఇస్తున్నాడు; మరియు భూమి అంతటా నివసించడానికి ఆయన ప్రతి మానవ జాతిని ఒకే రక్తంతో సృష్టించాడు; వారు దేవునిని వెదకాలి, ఒకవేళ వారు ఆయనను అనుభవించి కనుగొనగలిగితే, ఆయన మనలో ప్రతి ఒక్కరికి దూరంగా లేడు: ఎందుకంటే ఆయనలోనే మనం జీవిస్తున్నాము, కదులుతున్నాము, మరియు మన ఉనికిని కలిగి ఉన్నాము," Acts 17:24-28. ఇక్కడ

పౌలు ఏథెన్సులోని తత్వవేత్తలందరి ఎదుట, తాను చెప్పినట్లుగా, "ఒకరి రక్తము ద్వారా" మానవజాతి వ్యాప్తి చెందడం గురించి మాట్లాడాడు. కాబట్టి, మానవజాతి అంతా ఒక మనిషి యొక్క ఒక చిన్న రక్తపు చుక్క నుండి పుట్టి, ప్రపంచవ్యాప్తంగా ఉన్న మనుషులందరి అనుభవం సాక్ష్యమిచ్చినట్లుగా, ఇప్పటికీ అలాగే పుడుతూ ఉంటే, నిశ్చయంగా ఈ అద్భుతం, భూమి యొక్క ధూళి నుండి మొదటి పురుషుని సృష్టి మరియు పురుషుని ప్రక్కటెముక నుండి మొదటి స్త్రీ సృష్టి అనే ఆదిమ అద్భుతాల కంటే ఏ మాత్రం తక్కువ అద్భుతమైనది మరియు ఆశ్చర్యకరమైనది కాదు.

కానీ, ఆదాము, హవ్వల సృష్టికి సంబంధించిన ఆదిమ అద్భుతాలు మనకు ఎందుకంత అద్భుతంగా, నమ్మశక్యం కానివిగా అనిపిస్తాయి; అదే సమయంలో, మనందరికీ తెలిసి, ప్రతిరోజూ చూస్తున్న మానవుని నిరంతర వృద్ధి అనే ఇప్పటికీ నిలిచివున్న అద్భుతం మాత్రం ఏమాత్రం ఆశ్చర్యాన్ని గానీ, ప్రశంసను గానీ కలిగించదు? ఎందుకంటే, అగస్టీన్ చెప్పినట్లుగా,

"అనుభవం పెరిగిపోవడం వల్ల అద్భుతాలు ఏమాత్రం అద్భుతాలుగా ఉండవు." అందుకే సూర్యుని అద్భుతమైన కాంతిని మనం ప్రతిరోజూ చూస్తాం కాబట్టి, దానికి ఆశ్చర్యపోము. అదే కారణంతో మనం దేవుని సృష్టిలోని ఇతర వరాలను, ఆశీర్వాదాలను మెచ్చుకోము, వాటన్నిటికీ గుడ్డివారమై, చెవిటివారమై ఉంటాము. ఇదే కారణంతో పైథాగరస్ చక్కగా చెప్పాడు, ఖగోళ వస్తువుల చలనాలు మరియు పరిభ్రమణాల సామరస్యం మరియు వేగం వల్ల అత్యంత మధురమైన, అద్భుతమైన ధ్వనుల సమ్మేళనం ఏర్పడుతుందని, కానీ మనుషులు దానిని నిరంతరం వినడం వల్ల ఈ దివ్య సమ్మేళనానికి చెవిటివారయ్యారని; ఎలాగైతే నైలు నది గర్జనలకు అలవాటుపడిన వారు నీటి ఉరుములకు ఏమాత్రం ప్రభావితం కారని, కానీ వాటికి అలవాటుపడని ఇతరులకు అవి భయంకరంగా, భరించలేనివిగా ఉంటాయో అలా. పైథాగరస్ ఈ ఆలోచనను పితరుల నుండి సంప్రదాయం ద్వారా స్వీకరించాడనడంలో సందేహం లేదు. అయితే, వారు ఖగోళ వస్తువుల చలనాల వల్ల ఏర్పడే ధ్వనుల వాస్తవ సామరస్యాన్ని నిజంగా నమ్మారని కాదు. వారి ఉద్దేశ్యం ఏమిటంటే, ఈ ఖగోళ వస్తువుల సృష్టి నిజంగా ఆనందదాయకమైనది మరియు అద్భుతమైనది; కానీ కృతఘ్నులమైన, ఇంద్రియరహితమైన మనము వాటి సౌందర్యాన్ని, వాటి వైభవాన్ని సరిగా గమనించలేదు; మరియు అటువంటి అద్భుతమైన, ప్రశంసనీయమైన సృష్టికి సృష్టికర్త అయిన దేవునికి చెందవలసిన స్తోత్రాలను మనం అర్పించలేదు.

అలాగే, నేలలో నాటిన ఒక చిన్న విత్తనం నుండి ఒక ఎత్తైన, వైభవోపేతమైన ఓక్ వృక్షం మొలకెత్తడం కూడా ఒక గొప్ప అద్భుతమే. కానీ ఇది మనకు నిత్యం జరిగే ఒక సుపరిచితమైన సంఘటన కాబట్టి, అది మనపై ఎలాంటి ముద్ర వేయదు; మన స్వంత ప్రజనన స్వభావాన్ని, విధానాన్ని కూడా మనం అంతే తక్కువగా అభినందిస్తాము. ఎందుకంటే, ఒక స్త్రీ మానవ బీజాన్ని స్వీకరించి, అది పెరిగి, Job 10:11 ఎంతో సుందరంగా చెప్పినట్లుగా, "నీవు నాకు చర్మమును, మాంసమును తొడిగి, ఎముకలు, స్నాయువులతో నన్ను అల్లితివి;" అనగా, నేను ఆమె నుండి వేరుగా గాలిలో జీవించడానికి పరిపక్వత చెందే వరకు నా తల్లి గర్భంలో నాకు రూపాన్నిచ్చి, నన్ను పోషించడం అత్యున్నతమైన ప్రశంసకు అర్హమైనది ఎందుకు కాదు? ఈ కొత్త ఉనికి స్థితిలో నేను కొత్త పోషణ ఏమీ పొందలేదు, కానీ అది అదే తల్లి నుండి ఒక కొత్త పద్ధతిలో వచ్చింది, ఎందుకంటే నా తల్లి రెండు రొమ్ముల నుండి సెలయేళ్లలా ఆమె పాలు ప్రవహించాయి, వాటి ద్వారా ఆమె శిశువు పోషించబడింది. ఇదంతా అత్యంత అద్భుతమైనది మరియు పూర్తిగా అంతుచిక్కనిది, కానీ మనం దీనిని తేలికగా పరిగణిస్తాము, ఎందుకంటే ప్రకృతి యొక్క ఈ అత్యంత ఆహ్లాదకరమైన మరియు మనోహరమైన సంగీతానికి మనం నిజంగా చెవిటివారమయ్యాము.

అయితే, ఈ అద్భుతమైన వాస్తవాలన్నింటినీ సత్యమైన విశ్వాసమనే దర్శనంతో చూడగలిగి, అంచనా వేయగలిగినా, అవి చూసేవారికి ఏమాత్రం సాధారణ విషయాలుగా అనిపించవు, అంతేకాక, ఆదాము నిద్రిస్తున్నప్పుడు అతని ప్రక్కటెముకలలో ఒకటి తీయబడి, దాని నుండి దేవుని చేతి ద్వారా హవ్వ అనే స్త్రీ ఏర్పడిందని మోషే ఇక్కడ సాక్ష్యమిచ్చిన దానికంటే తక్కువ అద్భుతాలుగానూ ఉండవు. ఎందుకంటే, ఆదామును ఏర్పరచినట్లుగా మనలను కూడా నేల మట్టి నుండి ఏర్పరచడానికి ప్రభువు ఇష్టపడి ఉంటే, ఈపాటికి మనిషిని ఏర్పరచే ఆ విధానం కూడా మన దృష్టిలో ఒక అద్భుతంగా ఉండటం మానేసి ఉండేది; మరియు బహుశా ఇప్పుడు మనం, స్త్రీపురుషుల ద్వారా మానవాళిని సృష్టించే ప్రస్తుత నియమాన్ని మరింతగా ఆశ్చర్యపరుస్తూ ఉండేవాళ్ళం. బహుశా అనాగరికంగా కూర్చబడినట్లు అనిపించినా, ఎంతమాత్రం యాదృచ్ఛికం కాని ఆ కవితా పంక్తి ఎంత సత్యమో కదా.

ఓమ్నే రారుమ్ కారమ్: విలేసిట్ కోటిడియనమ్.

అరుదైన విషయాలు మన కళ్ళకు ఎల్లప్పుడూ ఆనందాన్ని కలిగిస్తాయి, కానీ సాధారణ విషయాలు ఆశ్చర్యం కలిగించవు.

అందువలన, ప్రతిరాత్రి, అన్నిచోట్లా నక్షత్రాలు ఉదయించకపోతే, ఒక్క రాత్రి నక్షత్రాల ఆకాశపు వెలుగును వీక్షించగల ప్రదేశాల్లో ఎంత మంది గుమిగూడేవారు! కానీ ఇప్పుడు మనలో ఒక్కరు కూడా ఆ దృశ్యాన్ని చూసేందుకు ఒక్క కిటికీని కూడా తెరవడం లేదు.

అందువల్ల, మన కృతజ్ఞత లేకపోవడం అత్యంత న్యాయబద్ధంగా ఖండించదగినది. ఎందుకంటే, సమస్తమునకు దేవుడే కార్యకారణమని, అంతిమ కారణమని మనం విశ్వసిస్తే, ఆయన కార్యాలను చూసి మనం ఆశ్చర్యపడకూడదా, వాటితో ఆనందించకూడదా, మరియు వాటిని ఎల్లప్పుడూ, ప్రతిచోటా ప్రకటించకూడదా? కానీ, సత్యముతోను, హృదయపూర్వకంగాను ఇలా చేసేవారు ఎంత తక్కువ మంది ఉన్నారు?

కాబట్టి, మానవుడు మరియు సూర్యుడు మానవుడిని కంటారనే అరిస్టాటిల్ సిద్ధాంతం వ్యర్థమైనది మరియు అసంబద్ధమైనది. ఈ గ్రంథం నుండి మనం సంతానోత్పత్తికి సంబంధించిన పూర్తిగా భిన్నమైన కారణాన్ని నేర్చుకుంటాము, అదే దేవుని ఆజ్ఞాపించే వాక్యం. ఆ వాక్యం ఫలానా భర్తతో, "నీ రక్తపు చుక్క ఫలానా సందర్భంలో మగపిల్లవాడిగాను, అటులానా సందర్భంలో ఆడపిల్లగాను మారుతుంది" అని చెబుతుంది. కానీ ఈ వాక్యం గురించి హేతువుకు ఏమీ తెలియదు. అందువల్ల, ఇంతటి మహత్తర కార్యాల కారణాల గురించి హేతువు అల్పమైన విషయాలను, అసంబద్ధమైన అంశాలను కల్పించడం తప్ప మరేమీ చేయలేదు. వైద్యశాస్త్ర ఆచార్యులు, తత్వవేత్తలను అనుసరించి, మానవజాతి సంతానోత్పత్తికి సంబంధించి తమ విభిన్న అభిప్రాయాలను మనకు అందించారు; వాటిలో చాలా వాటి న్యాయబద్ధతను హేతువు కాదనలేకపోయినప్పటికీ, అవన్నీ కలిసి ఆ గొప్ప ప్రథమ కారణాన్ని చేరుకోలేవు. సమస్తం సృష్టించబడి, సంరక్షించబడే దేవుని వాక్యాన్ని పరిశుద్ధాత్మ మన ముందు ఉంచినప్పుడు, అది మనుషుల అభిప్రాయాలన్నింటికంటే ఎంతో లోతుగా మనలను నడిపిస్తుంది.

అందుకే, ఒక ఎద్దు గానీ గాడిద గానీ కాకుండా, ఒక మనిషి మానవ రక్తపు చుక్క నుండి పుట్టడానికి గల బలమైన కారణం, సమస్త సృష్టి ఆరంభంలో, "ఆదిలో" దేవుడు పలికిన వాక్యపు ప్రభావవంతమైన శక్తియే. అందువలననే, ప్రభువు ప్రార్థనలో దేవుణ్ణి మన తండ్రిగా పిలవమని క్రీస్తు మనకు బోధించడం, మరియు విశ్వాస ప్రమాణం దేవుణ్ణి మన సృష్టికర్తగా ఒప్పుకోమని బోధించడం దైవిక సత్యంలోనే ఉంది. కాబట్టి, మనం ఈ ప్రథమ కారణాన్ని తిరిగి చూసినప్పుడు, ఈ విషయాలన్నిటి గురించి స్వచ్ఛతతో, పవిత్రతతో మరియు ఆనందంతో మాట్లాడగలం. కానీ మనం ప్రథమ కారణాన్ని విడిచిపెడితే, వాటి గురించి నీచత్వం మరియు అశ్లీలత లేకుండా కనీసం ఆలోచించలేము.

మన ఈ పవిత్ర చర్చలోని ఈ భాగం నుండి, మానవజాతి అంతా దాని మూలం గురించిన అజ్ఞానంలో కూరుకుపోయిందనే విషయంలో, పతనం మరియు ఆది పాపం యొక్క భయంకర స్వభావాన్ని మనం మరింతగా గ్రహిస్తున్నాము. స్త్రీపురుషులు వివాహ బంధంలో ఒక్కటవ్వడం మనం చూస్తాము. స్త్రీ తన నియమిత సమయంలో పురుష రక్తపు చుక్క నుండి తన శిశువును స్వర్గపు వెలుగులోకి తీసుకురావడం మనం చూస్తాము. ఈ విషయాలు, మేము పునరుద్ఘాటిస్తున్నాము, అందరి దృష్టికి మరియు జ్ఞానానికి సుపరిచితమైనవే; అయినప్పటికీ, వాక్యము నీకు బోధించి ఉపదేశించకపోతే, నీ కన్నులు చూచుచున్న ఆ అద్భుతమైన కార్యం గురించి నీకు ఏమీ తెలియదు. మనం ఇప్పుడే ధ్యానించిన తత్వవేత్తల వ్యర్థమైన వాదోపవాదాల ద్వారా ఈ అజ్ఞానం సమృద్ధిగా నిరూపించబడింది. అలాంటప్పుడు ఇది ఒక దయనీయమైన అజ్ఞానం మరియు భయంకరమైన అంధత్వం కాదా?

అయితే, ఆదాము తన నిష్కల్మషత్వంలోనే కొనసాగి ఉంటే, తన సంతతికి వారి పుట్టుక గురించి బోధించవలసిన అవసరం అతనికి ఉండేది కాదు; తన భార్య అయిన హవ్వ సృష్టి గురించి స్వయంగా బోధించబడవలసిన అవసరం అతనికి లేనట్లే, ఎందుకంటే ఆమెను చూసిన క్షణంలోనే ఆమె "తన ఎముకలలోని ఎముక, తన మాంసంలోని మాంసం" అని అతనికి తెలిసిపోయింది.

మరియు ఆ తొలి నిర్దోషత్వం కొనసాగి ఉంటే, ఆదాము సంతతి వారందరిలోనూ తమ గురించిన అదే జ్ఞానం ఉండేది. ఇప్పుడు మనకు, పొలంలోని జంతువులకు తెలిసిన దానికంటే కొంచెం ఎక్కువ లేదా ఏమీ తెలియని ఆ విషయాల యొక్క గొప్ప, అంతిమ మరియు ప్రభావవంతమైన కారణాన్ని వారందరూ అర్థం చేసుకుని ఉండేవారు.

అందువల్ల, వివేకవంతుల చెవులకు ఇది అత్యంత అందమైన మరియు ఆహ్లాదకరమైన కట్టుకథ. దీనిని తత్వవేత్తలు, ముఖ్యంగా ఐగుప్తీయుల కళలు మరియు జ్ఞానంలో నిష్ణాతులైన వారు, విన్నట్లయితే మరియు విన్న విధంగానే, ఎంతో ఆనందంతో దీనిని దుర్వినియోగం చేశారు. కానీ మనకు ఇది వర్ణనాతీతమైన అమూల్యమైన జ్ఞానం. లోకం హాస్యాస్పదంగా భావించే కట్టుకథను ఇది మనకు తెలియజేస్తుంది; అదేమిటంటే, మానవ జననం యొక్క మూలం దేవుని వాక్యము ద్వారా స్థాపించబడింది. ఎందుకంటే దేవుడు భూమి యొక్క ధూళిని తీసుకొని, "మనం మానవుడిని చేద్దాం!" అని అంటాడు. అదేవిధంగా తరువాత ఆయన ఆదాము యొక్క ప్రక్కటెముకను తీసుకొని, "మనం మానవునికి సహాయకురాలిని చేద్దాం" అని అంటాడు. మనం సిద్ధాంతాన్ని అవసరమైనంత మేరకు తగినంతగా ప్రస్తావించాము కాబట్టి, ఇప్పుడు ఆ మాటలనే పరిశీలిద్దాం.

ఈ విధంగా, మన ముందున్న గ్రంథంలో ఉన్న దైవిక వాస్తవాలను అవసరమైన మేరకు చర్చించిన తరువాత, వాటిని నమోదు చేయడంలో పవిత్ర చరిత్రకారుడు ఉపయోగించిన పదబంధాలను ఇప్పుడు పరిశీలిద్దాం.

మోషే చెప్పిన ప్రకారం, యెహోవా దేవుడు ఆదాము మీద థర్దేమాను, అంటే "ఒక కునుకు" లేదా "గాఢ నిద్ర"ను కలుగజేశాడు; ఎందుకంటే రాదామ్ అనే క్రియకు "తెలియకుండానే మగతగా మారి తల ఊపేవారిలా నిద్రపోవడం" అని అర్థం. ఎందుకంటే నిద్రలో రకరకాలు, వివిధ స్థాయిలు ఉంటాయి. కొన్ని నిద్రలు బరువైనవి, గాఢమైనవి; అవి ఎంత గాఢంగా ఉంటాయంటే, వాటికి ఎలాంటి కలలూ భంగం కలిగించవు. ఇవి ఆరోగ్యకరమైనవి, ఎందుకంటే అవి శరీరాన్ని తేమగా ఉంచుతాయి, జీర్ణక్రియకు మేలు చేస్తాయి, మరియు తలకు ఎలాంటి ఇబ్బంది కలిగించవు. మరికొన్ని నిద్రలు తేలికైనవి, మెలకువతో కూడినవిగా ఉంటాయి. ఈ రెండవ రకం నిద్రలలో కలలు ఎక్కువగా వస్తాయి. అవి కూడా ఎంతో కొంత తలకు ఇబ్బంది కలిగిస్తాయి మరియు శరీర బలహీనతకు నిదర్శనంగా ఉంటాయి.

అందుకే ఆదాము గాఢ నిద్రలోకి జారుకున్నాడని మోషే చెబుతున్నాడు; పచ్చికతో నిండిన నేలపై పడుకుని, సుఖంగా, హాయిగా నిద్రపోయేవారిలా అతను లోతుగా శ్వాస తీసుకున్నాడు. మోషే మనకు తెలియజేసినట్లుగా, దేవుడు ఆదాముపై అటువంటి నిద్రనే కురిపించాడు. మరియు ఇది నిజంగా ఒక దివ్యమైన నిద్ర, దేవుని యొక్క అత్యంత ఆనందకరమైన బహుమతి. ఇది పైనుండి మంచులా మనపైకి దిగివచ్చి, శరీరం అంతటా మెల్లగా వ్యాపించి, సేద తీరుస్తుంది.

కాబట్టి ఆదాము ఆ విధంగా నిద్రించినప్పుడు, యెహోవా అతని ప్రక్కటెముకలలో ఒకదానిని తీసివేసెను. జెలా అనే హెబ్రీ పదానికి, "ప్రక్కతో ఉన్న ప్రక్కటెముక" అని అర్థం.

కాబట్టి ఈ వాక్యభాగంపై నా అభిప్రాయం ఏమిటంటే, ప్రభువు ఆదాము యొక్క కేవలం ప్రక్కటెముకను తీసుకోలేదు, కానీ మాంసంతో కప్పబడిన ప్రక్కటెముకను తీసుకున్నాడు. 23వ వచనంలో ఆదాము పలికిన మాటల ప్రకారమే ఇది ఉంది, "ఇప్పుడు ఇది నా ఎముకలలోని ఎముక, నా మాంసంలోని మాంసం." మరియు దేవుడు తన వాక్కు ద్వారా దీనిని చేసాడని గమనించాలి. కాబట్టి, దేవుడు శస్త్రవైద్యుని వలె కోత పెట్టాడని మనం భావించకూడదు. ఈ విధంగా మాంసంతో కప్పబడిన ఎముక నుండి, "స్త్రీ పుట్టును గాక!" అని దేవుడు పలికాడు, మరియు అది అలాగే జరిగింది. ఆ తరువాత దేవుడు అతని ప్రక్కలో ఉన్న రంధ్రాన్ని మాంసంతో నింపాడు.

ఇక్కడ కొంతమంది అద్భుతమైన వ్యాఖ్యాతలు ఒక చర్చను లేవనెత్తారు.

పురుషుడి శరీరానికి ఒక వైపున మరొక వైపు కంటే ఎక్కువ పక్కటెముకలు ఉంటాయని కొందరు వాదిస్తారు. కానీ శరీర నిర్మాణ శాస్త్రవేత్తలైన శస్త్రవైద్యులకు దీనికంటే బాగా తెలుసు. లైరా ఈ విషయాన్ని ఈ విధంగా ఖండిస్తుంది: "ఆదాము శరీరంలో తీసివేసిన పక్కటెముక ఒక అదనపు భాగమని మనం భావించాలా? ఒకవేళ అదే నిజమైతే, అది ఒక వికృత రూపం. ఒకవేళ అలా కాకపోతే, [ముద్రిత పుస్తకంలో పాఠం లేదు] తరువాత ఆదాము..." చివరకు, లైరా ఈ నిర్ధారణకు వస్తుంది, అదేమిటంటే, తీసివేసిన పక్కటెముక ఆదాములో ఒకే ఒక్క ఉదాహరణగా అనవసరమైనది; అందువల్ల దానిని తీసివేసినప్పుడు ఆదాము శరీరం పరిపూర్ణంగా ఉంది. అయినప్పటికీ, దాని నుండి స్త్రీని సృష్టించడం వలన, తీసివేసిన ఈ అదనపు పక్కటెముక విషయంలో ఆదాము శరీరం లోపభూయిష్టంగా ఉంది.

కానీ ఈ విషయాలన్నిటికీ మనం, "దేవుడు సెలవిచ్చాడు!" అనే మాటలతో జవాబు ఇస్తాము. ఈ దైవిక వాక్యమే ఇటువంటి వాదనలన్నింటినీ పరిష్కరిస్తుంది. అలాంటప్పుడు, తన నోటి ఒక్క మాటతో సమస్తాన్ని సృష్టించగల మరియు సృష్టించిన దేవుడు, సృష్టించబడిన పదార్థంలోని ఏదైనా నిర్దిష్ట భాగాన్ని ఎక్కడి నుండి తీసుకున్నాడనే దానిపై వాదించవలసిన అవసరం ఏముంది? ఏదేమైనా, దేవుని వాక్యం లేకుండానే దేవుని కార్యాల గురించి వాదించే తత్వవేత్తలు మరియు వైద్యశాస్త్ర ఆచార్యులు ఈ నిష్ప్రయోజనమైన ప్రశ్నలన్నింటినీ ఉపయోగిస్తారు; అలా చేయడం ద్వారా, వారు పరిశుద్ధ లేఖనాల మహిమను మరియు సృష్టికర్త యొక్క మహిమాన్వితమైన వైభవాన్ని రెండింటినీ కనుమరుగు చేస్తారు.

కాబట్టి ఇటువంటి ప్రశ్నలన్నింటినీ విడిచిపెట్టి, మోషే వ్రాసినట్లుగా కేవలం వాస్తవాల చరిత్రకే మనం కట్టుబడి ఉందాం; అదేమిటంటే, ఆదాము ప్రక్కటెముక నుండి హవ్వ ఏర్పడింది, మరియు అతని శరీరంలోని ఆ భాగంలో చేయబడిన రంధ్రం మాంసంతో మూయబడింది. అలాగే ఆదాము నేల మట్టి నుండి చేయబడ్డాడు. నేను నా తండ్రి రక్తపు ఒక చుక్క నుండి చేయబడ్డాను. కానీ నా తల్లి నన్ను ఎలా గర్భం ధరించింది, నేను గర్భంలో ఎలా ఏర్పడ్డాను, అక్కడ నా ఎముకలు ఎలా పెరిగాయి,

ప్రసంగి 11:5, వీటన్నిటినీ నా సృష్టికర్త మహిమకే వదిలివేస్తున్నాను. రక్తపు చుక్క నుండి మనిషి పుట్టడం నిజంగా నమ్మశక్యం కానిది; అయినప్పటికీ అది సత్యం.

కాబట్టి, ఈ సర్వశక్తివంతమైన దేవుడు ఒక రక్తపు చుక్క నుండి మానవుడిని సృష్టించగలిగితే, మట్టి ముద్ద నుండి ఎందుకు సృష్టించలేడు, పక్కటెముక నుండి ఎందుకు సృష్టించలేడు!

ఇక ఆదాము విషయానికొస్తే, తనకు జరిగిన దానిని కూడా తెలియనంత గాఢంగా అతను నిద్రపోవడం; ఈ గాఢ నిద్ర, ఆదాము తన నిర్దోష స్థితిలోనే కొనసాగి ఉంటే చూసి ఉండే మార్పుకు ఒక మధురమైన ప్రతిబింబం వంటిది. ఎందుకంటే, ఒక నీతివంతమైన స్వభావం మరణ వేదనను అనుభవించి ఉండేది కాదు.

దేవుడు నియమించిన తన మార్పు సమయం వచ్చేవరకు ఆదాము, దేవునికి విధేయత చూపుతూ, ఆయన కార్యాలను ఆరాధిస్తూ, సాధ్యమైనంత అత్యున్నతమైన ఆనందంలో జీవించి ఉండేవాడు; ఆ తర్వాత, గులాబీల మధ్య, చెట్ల దట్టమైన ఆకుల క్రింద పడుకున్నప్పుడు తనపై ఎంతో మధురంగా ​​ఆవరించిన ఈ నిద్ర వంటి ఒక మార్పును అతడు అనుభవించి ఉండేవాడు. అటువంటి వీడ్కోలు నిద్రలోనే అతడు మార్పు చెంది, మహిమగల ఆధ్యాత్మిక జీవితంలోకి మార్చబడి ఉండేవాడు; తన శరీరం తెరవబడినప్పుడు, ప్రక్కటెముకను దాని మాంసంతో సహా తీసివేసినప్పుడు కలిగిన అనుభూతి కన్నా ఎక్కువ ఏమీ మరణంలో అతడు అనుభవించి ఉండేవాడు కాదు.

అయితే ఇప్పుడు మన ఈ స్వభావం మరణ వేదనలను అనుభవించాలి. అయినప్పటికీ, ఆ శరీర విచ్ఛిన్నం తరువాత, పరిశుద్ధులు నూతన జీవమునకు, నిత్యజీవమునకు మేల్కొను దినము వరకు, సర్వలోకమంత మధురమైన నిద్రను పొందుతారు. ఇక్కడ ఆదాము సంపూర్ణ ఆశ్చర్యంతో, "ఇదిగో, నా ఎముకలలోని ఎముక, నా మాంసములోని మాంసము" అని కేక వేసినప్పటికీ, తన ప్రక్కటెముక తన పక్క నుండి తీసివేయబడినదని కూడా తెలియనంతగా మధురమైన, గాఢమైన నిద్రలో మునిగిపోయాడు; అలాగే ఆ దినమున మనము, "ఇదిగో, ఇటీవల పురుగులచే కొరకబడిన ఈ దేహము ఎంత ఆకస్మిక మహిమలోనికి లేచుచున్నది!" అని కేక వేస్తాము.

ఇప్పటివరకు మనం హవ్వ సృష్టి గురించి తగినంత విస్తృతంగా మాట్లాడాము. ఈ సృష్టి, మానవ హేతువుకు పూర్తిగా కల్పితంగా అనిపించినప్పటికీ, అత్యంత నిశ్చయమైనది మరియు సత్యమైనది. ఎందుకంటే అది దేవుని వాక్యంలో లిఖించబడి ఉంది. ఆ వాక్యమే తత్వవేత్తల రెండు ప్రధాన కారణాలైన కార్యకారణం మరియు అంతిమ కారణం గురించి; మరియు సకల కారణాలకు మూలమైన గొప్ప ప్రథమ కారణం గురించి సత్యాన్ని బోధిస్తుంది. ఈ రెండు కారణాల గురించిన జ్ఞానం, దానిని పొందగలిగిన చోట, ప్రకృతి విషయాలలో కూడా అత్యంత ప్రాముఖ్యమైనది. ఎందుకంటే, మానవుడు ఎంత అందమైన సృష్టి అని తెలుసుకోవడం వలన ప్రయోజనం ఏమిటి? అతడు ఏ అంతిమ ప్రయోజనం కోసం సృష్టించబడ్డాడో మీకు తెలియకపోతే; ఆ అంతిమ ప్రయోజనం ఏమిటంటే, అతడు దేవుని ఆరాధన కొరకు మరియు దేవునితో నిత్యం జీవించడం కొరకు సృష్టించబడ్డాడు.

మానవుని అంతిమ లక్ష్యం ఆనందమేనని, ఆ ఆనందం సద్గుణ కర్మల ద్వారా కలుగుతుందని అరిస్టాటిల్ చెప్పినప్పుడు, అతను నిజంగానే ఒక ముఖ్యమైన విషయాన్ని చెప్పాడు. కానీ, జీవితంలోని సాధారణ పరీక్షలు లేదా మనుషుల దుర్మార్గం, ద్వేషం వల్ల తప్పక ఎదురయ్యే అసంఖ్యాకమైన కీడులకు అత్యుత్తమ మానవులు సైతం గురవుతున్నప్పుడు, మన స్వభావంలోని ఈ బలహీనత అంతటిలో, ఆ అంతిమ లక్ష్యాన్ని ఇప్పటివరకు ఎవరు మాత్రం సాధించారు? అరిస్టాటిల్ ప్రస్తావించిన ఆ ఆనందాన్ని పరిపూర్ణం చేయడానికి మనశ్శాంతి అవసరం; కానీ మానవ జీవితంలోని ఇటువంటి ఎగుడుదిగుడుల మధ్య ఆ మనశ్శాంతిని ఎవరు ఎల్లప్పుడూ స్థిరంగా నిలుపుకోగలరు? అందువల్ల, ఏ మనిషి కూడా సాధించలేని అటువంటి అంతిమ లక్ష్యాన్ని ఆ తత్వవేత్త ప్రతిపాదించడం వ్యర్థమే.