"ప్రొటెస్టెంట్లు." దేవుని గౌరవం మరియు మన ఆత్మల రక్షణ విషయాలలో వలె, ప్రతి ఒక్కరి అధికారాన్ని డైట్ అతిక్రమించడాన్ని ప్రొటెస్టెంట్లు వ్యతిరేకించారు. సంస్కరణలో కలహాలు
[ఆస్తి] దేవుని ముందు తన ఉనికిని తానే నిరూపించుకోవాలి. . ."?!
కానీ ఫిలిప్, రోమ్ చర్చి యొక్క మెజారిటీ అనుచరుల ఆధిపత్యానికి వ్యతిరేకంగా కేవలం నిరసన తెలపడం కంటే ఎక్కువ కోరుకున్నాడు; అతను మైనారిటీకి స్పష్టమైన రక్షణను కోరుకున్నాడు. ఎలక్టోరల్ సాక్సనీలోని తన అత్తమామలు మరియు బంధువుల వలె కాకుండా, అతను తక్షణమే ఎలా వ్యవహరించాలో తెలిసిన యువరాజు. అతను ఆహ్వానించినప్పుడు ఇంకా స్పీయర్లోనే ఉన్నాడు.
హల్డ్రిచ్ జ్వింగ్లీ ఒక మతపరమైన సమావేశానికి హాజరయ్యారు. చాలా చర్చల అనంతరం, అక్టోబర్ 1 నుండి 4 వరకు మార్బర్గ్లో ఇది నిజంగానే జరిగింది.
1529లో జరిగిన ఈ సమావేశానికి, జర్మనీ నలుమూలల నుండి సంస్కరణ ఉద్యమ నాయకులు హాజరయ్యారు, వీరిలో వ్యతిరేక "అధిపతులు"గా ఉన్న జ్వింగ్లీ మరియు లూథర్ కూడా ఉన్నారు. చర్చ సారాంశంతో సాగింది, అప్పుడప్పుడు మాత్రమే కటువైన ధోరణి వ్యక్తమైంది, కానీ ఫిలిప్ ఆశించిన ఒప్పందం కుదరలేదు.
వివిధ లిప్యంతరీకరణలు ఆ ఇద్దరు సంస్కర్తల మధ్య ఉన్న వ్యక్తిగత వైరం సద్దుమణిగిందని చూపిస్తున్నాయి, కానీ జ్వింగ్లీ మరియు లూథర్ ఇద్దరూ సిద్ధాంతం విషయంలో తమ పట్టును వదల్లేదు. విట్టెన్బర్గర్ లేఖనంలోని "స్పష్టమైన మాటలను" ఉదహరిస్తాడు; అవి సందేహానికి తావులేకుండా, తిరుగులేని విధంగా ఉన్నాయి—కాబట్టి "లోబడి ఉండండి"! వోర్మ్స్ యొక్క ఒప్పుకోలు వేరొక రూపంలో ప్రతిధ్వనిస్తుంది: రొట్టె మరియు ద్రాక్షారసంలో క్రీస్తు ఉనికిని ఎలా ఊహించుకోవాలో వివరించలేకపోయినా, నేను వాక్యానికి బందీని. అదే విధంగా కన్య జననం మరియు పాపక్షమాపణ కూడా మన అవగాహనకు అందనివి. ఈ విధంగా క్రీస్తు దివ్య సత్ప్రసాదాన్ని స్థాపించాడు; "దానిని సైతాను తప్పించుకోలేడు." అప్పుడప్పుడు స్వరాలు కీచుగా మారతాయి. జ్వింగ్లీ తన అభిప్రాయాన్ని యేసు చెప్పిన "శరీరము ఏదియు ప్రయోజనకరం కాదు" (యోహాను 6:63) అనే మాటపై ఆధారపరుస్తాడు—ఇది దివ్య సత్ప్రసాదానికి కూడా వర్తించాలి: "ఈ వాక్యం నీ మెడను విరిచేస్తుంది." "అంత గర్వపడకు;" అని లూథర్ బదులిస్తాడు, "జర్మన్ల మెడలు అంత సులభంగా విరగవు. ఇది
హెస్సే, స్విట్జర్లాండ్ కాదు."
మార్బర్గ్ సమావేశం ముగిసినప్పుడు లూథర్ తన భార్యకు ఇలా రాశాడు, "మేము దాదాపు అన్ని విషయాలలో ఒకే అభిప్రాయంతో ఉన్నాము." కానీ ఆయన ఇంకా ఇలా అన్నాడు, "అయితే, ప్రభువు విందులో, వారు రొట్టెను కేవలం భౌతికంగాను, క్రీస్తును కేవలం ఆత్మీయంగాను మాత్రమే ఉండటానికి అనుమతిస్తారు."
దేవుడు వారి కళ్ళు కప్పేశాడని అనుకుందాం.
యూకారిస్టిక్ వివాదం, ఐక్యమైన, హాప్స్బర్గ్ వ్యతిరేక కూటమిని నిర్మించాలన్న ఫిలిప్ ప్రయత్నాన్ని తాత్కాలికంగా అడ్డుకుంది. మరుసటి సంవత్సరం ఆగ్స్బర్గ్ సభలో, దాని విచారకరమైన పరిణామాలు అందరికీ స్పష్టమయ్యాయి, ఎందుకంటే ఎవాంజెలికల్స్ అందరికీ ఆమోదయోగ్యమైన విశ్వాస ప్రకటనను రూపొందించే స్థితిలో లేరు. ఆగ్స్బర్గ్ విశ్వాస ప్రకటన, లూథరన్ ఎస్టేట్స్ విశ్వాస ప్రకటన కాకుండా, మరో రెండు విశ్వాస పత్రాలు సమర్పించబడ్డాయి: జ్వింగ్లీ తన మత సిద్ధాంతాల వివరాలను ఆగ్స్బర్గ్కు పంపాడు, మరియు స్ట్రాస్బర్గ్ నాయకత్వంలోని నాలుగు దక్షిణ జర్మన్ నగరాలు తమ టెట్రాపోలిటన్ విశ్వాస ప్రకటనను సభకు అందజేశాయి. సంవత్సరాల తరువాత స్ట్రాస్బర్గ్ సంస్కరణల నాయకుడు మార్టిన్ బ్యూసర్, విట్టెన్బర్గ్ అభిప్రాయాన్ని అంగీకరించినప్పుడు మాత్రమే, ఫిలిప్ ఆకాంక్షించిన కూటమి చివరకు కుదిరింది—అయితే స్విస్ వారు లేకుండానే.
ఆ తర్వాత కొద్దికాలానికే జ్వింగ్లీ మరణించాడు. అక్టోబర్ 1531లో క్యాథలిక్ "ఫైవ్ కాంటన్స్"కు వ్యతిరేకంగా జరిగిన కాపెల్ యుద్ధంలో అతని మరణం, జ్యూరిచ్ సంస్కర్త పట్ల లూథర్ యొక్క ప్రతికూల వైఖరిని పూర్తిగా ధృవీకరించింది. అతను,
లూథర్, అతని మెడ విరగ్గొట్టేంతగా, ప్రవక్త మీదే పూర్తి శక్తితో దాడి చేశాడు.
జూరిచ్ ఓటమి ఫిలిప్ను సాక్సన్ల పక్షాన నిలబడేలా చేసింది. "తొందరపాటుతో కూడిన రక్షణ మరియు సంరక్షణ" కోసం అతను ఆశించిన కూటమి సామ్రాజ్యానికే పరిమితమైంది.
1531లో ప్రొటెస్టెంట్లు ఏర్పాటు చేసిన కూటమి అయిన ష్మాల్కాల్డిక్ లీగ్, తన పదహారేళ్ల ఉనికిలో ఒక విజయవంతమైన రక్షణ శక్తిగా నిరూపించుకుంది: 1532 జూలైలో, తాత్కాలిక సహనానికి ఒక ముఖ్యమైన వాగ్దానమైన నూరెంబర్గ్ శాంతి ఒప్పందంపై సంతకం చేయబడింది. మొదటిసారిగా ప్రొటెస్టెంట్ వర్గాలు ఒక స్వతంత్ర, ఐక్య పక్షంగా చర్చలు జరపగలిగాయి. టర్కులను ఎదిరించడానికి చక్రవర్తికి అవసరమైన సహాయం చేస్తామని వాగ్దానం చేయబడింది, దానికి బదులుగా అతను మరియు కాథలిక్ వర్గాలు "శాంతి"ని అంగీకరించవలసి వచ్చింది. నూరెంబర్గ్ ఒప్పందం వాస్తవానికి ఒక అస్థిరమైన కాల్పుల విరమణ కంటే కొంచెం ఎక్కువే, కానీ ఇది 1555లో ఆగ్స్బర్గ్లో మరియు 1648లో మిన్స్టర్ మరియు ఓస్నాబ్రిక్లలో చర్చల ద్వారా సామ్రాజ్యంలో మతపరమైన పోరాటానికి లభించబోయే చట్టపరమైన పరిష్కారానికి నాంది పలికింది.
లూథర్ చక్రవర్తి యొక్క సహన వాగ్దానాన్ని ఒక దైవిక బహుమతిగా స్వాగతించాడు; 1534 వేసవిలో హాప్స్బర్గ్ వంశానికి వ్యతిరేకంగా జరిగిన హెస్సే-విర్టెంబర్గ్ దండయాత్రపై అతని అంచనా పూర్తిగా భిన్నంగా ఉంది. ఒక ఆకస్మిక దాడిలో హెస్సేకు చెందిన ఫిలిప్, డ్యూక్ యొక్క వంశపారంపర్య భూభాగాన్ని తిరిగి స్వాధీనం చేసుకోవడంలో విజయం సాధించాడు.
1519లో నిరంకుశ పాలకుడిగా బహిష్కరించబడిన విర్టెంబర్గ్కు చెందిన ఉల్రిచ్. సుమారు 1530 నుండి మాత్రమే లూథర్ అయిష్టంగానే రక్షణాత్మక సైనిక కూటమి ఆలోచనను అంగీకరించాడు మరియు చక్రవర్తి తన ఎన్నిక సమయంలో చేసిన కట్టుబాట్లను ఉల్లంఘిస్తే అతన్ని ప్రతిఘటించే రాకుమారుల హక్కును ఆమోదించాడు.2* విర్టెంబర్గ్ దండయాత్ర రక్షణాత్మకమైనదిగా చెప్పుకోలేకపోయింది; అది కేవలం ఆయుధ బలంతో సంస్కరణను రుద్దే ప్రయత్నంగా మాత్రమే కనిపించగలిగింది.
స్వాబియాలో జరిగిన హెస్సియన్ దండయాత్ర, రక్షణ ఒప్పందానికి దాడి చేసే సామర్థ్యం కూడా ఉందని నిరూపించింది. దానితో ష్మాల్కాల్డిక్ లీగ్ స్వర్ణయుగం ప్రారంభమైంది:
పోమెరేనియా మరియు ఆగ్స్బర్గ్, కెంప్టెన్, ఫ్రాంక్ఫర్ట్, హన్నోవర్, మరియు హాంబర్గ్ నగరాలు చేరాయి. ఫ్రాన్స్ రాజు ఫ్రాన్సిస్ I మరియు ఇంగ్లాండ్ రాజు హెన్రీ VIII, సామ్రాజ్యంలో ఉన్న విభజనను మరియు చక్రవర్తి యొక్క బలహీనమైన స్థితిని తమకు అనుకూలంగా మలచుకోవడానికి ఈ కూటమితో దౌత్య సంబంధాలను ఏర్పరచుకున్నారు. 1537లో డెన్మార్క్ (స్వీడన్ అప్పటికే 1523లో రోమ్ నుండి విడిపోయింది) క్రిస్టియన్ III అనే ప్రొటెస్టంట్ రాజును ఎన్నుకున్నప్పుడు, మొత్తం స్కాండినేవియా లూథరన్గా మారింది. దీని అర్థం సంస్కరణలో ఉన్న అసమ్మతి.
లూథర్ మరియు హస్, ఓటరుకు మరియు అతని కుటుంబానికి రొట్టె మరియు ద్రాక్షారసం అనే రెండు రూపాలలో పవిత్ర సహవాసాన్ని అందిస్తున్నారు.
క్రైస్తవుల ఇతర రాష్ట్రాలైన నార్వే మరియు షెల్స్విగ్-హోల్స్టైన్లలో కూడా సంస్కరణను చేపట్టవచ్చు.
ఫ్రాన్స్లోని ప్రముఖ వర్గాలు సంస్కరణోద్యమం పట్ల ప్రస్ఫుటమైన సానుభూతిని కనబరిచాయి. 1534లో రాజు యొక్క సార్వభౌమ శాసనం ద్వారా రోమ్ నుండి స్వతంత్రంగా ఒక చర్చ్ ఆఫ్ ఇంగ్లాండ్ సృష్టించబడింది. సంస్కరణోద్యమం స్పష్టంగా పురోగమిస్తోంది. 1538లో డెన్మార్క్ రాజు క్రిస్టియన్ ష్మాల్కాల్డిక్ లీగ్లో చేరిన తర్వాత, ల్యాండ్గ్రేవ్ ఫిలిప్ మొదట ఉద్దేశించిన రూపంలో కాకపోయినా, హాప్స్బర్గ్ వ్యతిరేక కూటమి అనే తన లక్ష్యానికి చాలా దగ్గరగా ఉన్నట్లు కనిపించాడు. సంస్కరణోద్యమంలోని అన్ని పక్షాలను ఒక కూటమిగా ఏకం చేయాలన్న ఫిలిప్ ప్రణాళిక కార్యరూపం దాల్చలేదు.
పట్టుదలగల లూథర్ మద్దతుతో, ఎలక్టోరల్ సాక్సనీ ఆగ్స్బర్గ్ ఒప్పుకోలును, మరియు ముఖ్యంగా యూకారిస్ట్పై ఉన్న నిబంధనను, లీగ్ యొక్క శాసనంగా అమలు చేసింది. ఈ చర్య విట్టెన్బర్గ్ ప్రత్యర్థులను వారి వేదాంతపరమైన వైఖరిని పునరాలోచించుకునేలా దాదాపుగా బలవంతం చేసింది. 1536లో, 'ప్రమాదంలో సంస్కరణ' అనే అంశంపై ఒక ఒప్పందం కుదిరింది.
చివరకు విట్టెన్బర్గ్ మరియు దక్షిణ జర్మనీ మధ్య దివ్య సత్ప్రసాదం జరిగింది.
1530లో ఆగ్స్బర్గ్లో ప్రత్యేక విశ్వాసాన్ని సమర్పించిన దక్షిణ జర్మనీలోని నాలుగు నగరాలైన స్ట్రాస్బర్గ్, కాన్స్టాన్స్, లిండౌ మరియు మెమ్మింగెన్ కూడా యూకారిస్టిక్ ఒప్పందంపై సంతకం చేశాయి. అయినప్పటికీ, మత విశ్వాసాలు మరియు వేదాంత స్పష్టత కంటే రాజకీయ ప్రయోజనాలకే ఎక్కువ ప్రాధాన్యత లభించిందనే తన అనుమానాన్ని లూథర్ అధిగమించలేకపోయాడు. సువార్తను వాక్యం ద్వారా మాత్రమే వ్యాప్తి చేయగలం కానీ రాజకీయాల ద్వారా కాదు, మరియు ఆయుధాలు కూడా వాక్యాన్ని రక్షించలేవు.
అతని మరణం తర్వాత ఒక సంవత్సరానికి ష్మాల్కాల్డిక్ లీగ్ విఫలమవడం లూథర్ను ఆశ్చర్యపరిచి ఉండదు. దూకుడు యుద్ధం వల్ల ఎలాంటి ఆశీర్వాదాలు ఉండవని, సువార్త కోసం చేసే యుద్ధాలు సైతాను పని అని అతని దృఢ విశ్వాసం. ఈ ప్రాథమిక వైఖరి కారణంగా లూథర్ను అరాజకీయవాది, అవాస్తవికవాది, మరియు మతోన్మాది అని కూడా పిలిచారు. కానీ అతని ఆసక్తి విశ్వాసానికి, రాజకీయాలకు మధ్య ఉన్న తేడాను చూపించడం. తద్వారా సంస్కరణ ఉద్యమాన్ని ఎంత స్థిరంగా దేవుడికి అప్పగిస్తే, శాంతి విధానాన్ని అనుసరించడం అంత వాస్తవికంగా మారుతుంది. 1529 నాటి మార్బర్గ్ సంభాషణ, సంస్కర్తలు, లూథర్ మరియు జ్వింగ్లీ ఇద్దరూ, తమ నమ్మకాలను రాజకీయ ప్రయోజనాలకు లొంగదీసుకోవడానికి నిరాకరించడంలో స్థిరంగా ఉన్నారనే వాస్తవాన్ని ధృవీకరిస్తుంది. ప్రోటెస్టెంట్లందరి కూటమిని సాధించలేకపోవడమే యూకారిస్టిక్ వివాదానికి చెల్లించిన రాజకీయ మూల్యం.
దైవశాస్త్రపరమైన ప్రయోజనాలను నిర్ధారించడంలో, ఎవాంజెలికల్ విశ్వాసం యొక్క నిర్ణయాత్మక సూత్రాలపై మార్బర్గ్లో ఒప్పందం కుదిరిందని మనం మొదట గ్రహించాలి. కానీ, యూకారిస్టిక్ వివాదాన్ని తగినంతగా పక్కనపెట్టి, దానిని సాధ్యం చేయలేకపోయారా?
క్రైస్తవ సౌభ్రాతృత్వంలో లూథర్ జ్వింగ్లీకి చేయి చాచడమా? ఆ సంజ్ఞ చాలా చిన్నదిగా ఉండేది, కానీ దానివల్ల కలిగే రాజకీయ లాభం మాత్రం అపారమైనది! ఈ ప్రశ్నకు సమాధానం చెప్పాలంటే, దీని వెనుక ఉన్న నిర్ణయాత్మకమైన ఉద్దేశ్యాలను విశ్లేషించి చూడాలి.
1518లో మౌండీ గురువారం నాడు పవిత్ర కమ్యూనియన్ కోసం సరైన సన్నాహం గురించి ఆయన ఇచ్చిన ఉపన్యాసంలో, లూథర్ ఎంతో ప్రసిద్ధి చెందిన ఒక సూత్రాన్ని వెల్లడించారు: "మీరు ఎంత పొందుతున్నారని నమ్ముతారో, అంత పొందుతారు."
విశ్వాసం ఒక్కటే ఉత్తమమైన మరియు ఏకైక షరతు, ఎందుకంటే అది మన క్రియల మీద గానీ, శక్తుల మీద గానీ ఆధారపడదు, కానీ క్రీస్తు యొక్క సంపూర్ణంగా స్వచ్ఛమైన, శాశ్వతమైన వాక్యం మీద ఆధారపడి ఉంటుంది: 'ప్రయాసపడి భారము మోయుచున్న సమస్త జనులారా, నా యొద్దకు రండి.'
ఈ ఉపన్యాసం వెంటనే అనేక లాటిన్ మరియు జర్మన్ ముద్రణలలో వెలువడి, ఒక సంవత్సరం తర్వాత బాసెల్లో కూడా ముద్రించబడినప్పటికీ, జ్వింగ్లీకి దాని గురించి తెలుసో లేదో చెప్పడానికి మార్గం లేదు. అతను దానిని ఖచ్చితంగా పూర్తిగా అంగీకరించి, లూథర్ యొక్క ఇతర రచనల వలెనే, దాని వ్యాప్తికి కూడా దోహదపడి ఉండవచ్చు. లూథర్ తన ఉపన్యాసంలో ఉటంకించిన సెయింట్ మాథ్యూ గ్రంథంలోని భాగం...
జ్వింగ్లీ యొక్క నినాదం ఇది: "ప్రయాసపడి భారము మోసికొనియున్న వారలారా, నా యొద్దకు రండి; నేను మీకు విశ్రాంతినిస్తాను" (మత్తయి 11:28).° లూథర్ ప్రాథమిక మతపరమైన ప్రశ్నలను జూరిచ్లోని జ్వింగ్లీ కోసం మాత్రమే కాకుండా మొత్తం సమాజం కోసం రూపొందించారు.
మార్బర్గ్లో, జర్మనీలోని సంస్కరణవాద నాయకులు సువార్త సిద్ధాంతం యొక్క ప్రాథమిక సూత్రాలకు ప్రాతినిధ్యం వహించే "పదిహేను ప్రకరణలు"పై సంతకం చేశారు. ఒక సమస్య పరిష్కారం కాకుండా మిగిలిపోయింది: "క్రీస్తు యొక్క నిజమైన శరీరం మరియు నిజమైన రక్తం రొట్టె మరియు ద్రాక్షారసంలో నిజంగా ఉన్నాయా లేదా" అనే దానిపై వారు ఆ సమయంలో ఏకీభవించలేదు. మార్బర్గ్, అక్టోబర్ 1-4, 1529: జోహన్నెస్
ఆక్కోలంపాడియస్, హైల్డ్రిచస్ జ్వింగ్లియస్, మార్టినస్ బుసెరస్, కాస్పర్ హెడియో, మార్టినస్ లూథెరస్, జస్టస్ జోనాస్, ఫిలిప్పస్ మెలాంచ్థాన్, ఆండ్రియాస్ ఒసియాండర్, స్టెఫానస్ బిస్ యుగం, మరియు అతను వారికి కూడా సమాధానమిచ్చాడు: విశ్వాసం మనల్ని అంతర్గత మరియు అసహన భారం నుండి విముక్తి చేస్తుంది.
లూథర్ తన ఉపన్యాసానికి, ఒక జల్లెడ స్పర్శతో కూడిన ముఖ్యమైన మరియు అంతరార్థాన్ని వెల్లడించే "అనుబంధం"గా ఒక ప్రకటనను జతచేస్తాడు; దానికి ముందు ఉన్న దాని ప్రాముఖ్యత కారణంగానే దానికి పెద్దగా ప్రాముఖ్యత లభించలేదని చెప్పవచ్చు. లూథర్: మీకు విశ్వాసం లేకపోతే, చివరి లంగరును గట్టిగా పట్టుకోండి. ఒక పసిబిడ్డలా మిమ్మల్ని చర్చికి తీసుకువెళ్ళండి, ఆపై ప్రభువైన క్రీస్తుతో నిర్భయంగా మాట్లాడండి: "నేను అర్హుడను కాను, కానీ నేను చర్చి యొక్క విశ్వాసం మీద—లేదా మరొక విశ్వాసి మీద ఆధారపడతాను. నా పరిస్థితి ఏమైనప్పటికీ,
ఓ ప్రభూ, నన్ను ప్రభువు బలికి వెళ్ళమని ఆజ్ఞాపించే నీ సంఘానికి నేను విధేయుడనై ఉండాలి. నేను నీకు మరేమీ తీసుకురాకపోయినా, కనీసం ఈ విధేయతనైనా తీసుకువస్తాను." ఆ తర్వాత, లూథర్ కొనసాగిస్తూ, మీరు అనర్హులుగా ప్రభువు బలికి వెళ్ళడం లేదని దృఢంగా విశ్వసించండి. మీరు సంఘానికి చూపిన విధేయతను క్రీస్తు విశ్వాస విధేయతగా పరిగణిస్తాడు. సంఘ విశ్వాసం, 'పరాయి విశ్వాసం ద్వారా బాప్తిస్మం పొంది రక్షింపబడిన శిశువును ఎలాగైతే విడిచిపెట్టదో, అలాగే వయోజనుడైన మిమ్మల్ని కూడా విడిచిపెట్టదు.
ఈ "అన్య విశ్వాసం" శిశు బాప్తిస్మానికీ, రొట్టె మరియు ద్రాక్షారసంలో క్రీస్తు యొక్క వాస్తవ ఉనికికీ మధ్య వారధిగా ఉంది. విశ్వాసం ఉంటేనే సంస్కారాలు ప్రయోజనకరంగా మరియు ఉపయోగకరంగా ఉంటాయి, కానీ విశ్వాసం లేకపోయినా అవి సత్యమైనవే.
ఈ "పరాయి విశ్వాసం" లూథర్ను జ్వింగ్లీ మరియు అతని అనుచరుల నుండి మాత్రమే కాకుండా, అతని స్వంత వారసుల నుండి కూడా వేరు చేస్తుంది. ఆధునిక ప్రొటెస్టంటిజం విశ్వాసాన్ని వ్యక్తిగత పరిపూర్ణతగా చూస్తుంది, మరియు వ్యక్తికి వెలుపల ఉన్న "పరాయి విశ్వాసం" అనే భావన దానికి అపరిచితమైనది.
ఆధునిక ప్రొటెస్టంటిజం నుండి లూథర్ ఎంత దూరంలో ఉన్నాడో అర్థం చేసుకోవాలంటే, సంస్కారాల విషయంలో ఆయన వ్యవహరించిన తీరు "కేవలం విశ్వాసం ద్వారానే" అనే సూత్రం నుండి ఏమాత్రం పక్కకు తప్పుకోలేదని మొదట గుర్తుంచుకోవాలి. కానీ ఆయన ఒకే సమయంలో రెండు వైపులా పోరాడవలసి వచ్చింది. ఒకవైపు, క్రైస్తవులు "భయం మరియు వినయం లేకుండా, పందులు తొట్టి వద్దకు పరుగెత్తినట్లుగా" సంస్కారం వద్దకు పరుగెత్తడానికి వీల్లేదని ఆయన వారికి బోధించాలనుకున్నాడు. * ఈ కారణంగానే, 1523 నుండి, విశ్వాసులను పవిత్ర సహవాసం కోసం సిద్ధం చేయడానికి లూథర్ ప్రతి సంవత్సరం చెవి ద్వారా పాపొప్పుకోలు చేయాలని (చర్చి ప్రాంగణంలోనే కానీ తప్పనిసరిగా పాపొప్పుకోలు గదిలో కానవసరం లేదు) డిమాండ్ చేశాడు. అపొస్తలుడైన పౌలు మాటలు నిజమని నిస్సందేహంగా చెప్పవచ్చు:
"ప్రభువు శరీరమును గ్రహించనివాడు తిని త్రాగి నాశనమునకు లోనగును" (1 కొరింథీ. 11:29). కానీ లూథర్ ఈ వాక్యభాగానికి ఒక కొత్త వ్యాఖ్యానాన్ని ఇచ్చారు: అపొస్తలుడు "యోగ్యతను" కోరడం లేదు, ఎందుకంటే దేవుని ముందు ఎవరూ, ఒక పరిశుద్ధుడు కూడా యోగ్యులు కారు. పరిశుద్ధ పౌలు యోగ్యతను కాదు, క్రీస్తు యొక్క రక్షణ వాగ్దానంపై విశ్వాసాన్ని మరియు నమ్మకాన్ని కోరుతున్నాడు: "మీ కొరకు ఇవ్వబడినది." అజాగ్రత్తగా ఉండే "పందుల"తో వ్యవహరించేటప్పుడు, విశ్వాసంపైనే పట్టుదల ఉండాలి.
పశ్చాత్తాపపడిన పాపులు మరియు శోధనను అనుభవిస్తున్న వారి విషయంలో పరిస్థితి కొంత భిన్నంగా ఉంటుంది, ఎందుకంటే వారి కోసమే ఈ సంస్కారం "ప్రత్యేకంగా" స్థాపించబడింది. లూథర్ ఎదుర్కొన్న రెండవ సవాలు ఇది, మరియు స్విస్ వారితో జరిగిన యూకారిస్టిక్ వివాదం సమయంలోనే ఇది నిజంగా స్పష్టమైంది. స్విస్ వారు హేతుబద్ధమైన ప్రశ్నను లేవనెత్తారు: సంస్కారంలో క్రీస్తు నిజంగా ఉండటం వల్ల ప్రయోజనం ఏమిటి, "మాంసం తినడం" వల్ల ఉపయోగం ఏమిటి? యేసు స్వయంగా చెప్పిన ప్రకారం, మాంసం వల్ల ఏ ప్రయోజనమూ లేదు! సరిపోని విశ్వాసాన్ని విధేయతతో ఎలా భర్తీ చేయగలరు? విట్టెన్బర్గ్కు చెందిన ఆ సంస్కర్త ఒక "నియో-పాపిస్ట్"గా మరియు మధ్యయుగాలకు బందీగా బయటపడ్డాడు.
సంస్కరణోద్యమంలో అసమ్మతి: లూథర్ యొక్క సమాధానాన్ని జాగ్రత్తగా గమనించాలి: దివ్య సత్ప్రసాద దేహం యొక్క ప్రయోజనం ఏమిటంటే, క్రీస్తు యొక్క శారీరక సన్నిధిపై విశ్వాసం ద్వారా, శోధించబడిన సంస్కార గ్రహీత తనపైనా, తన ఆత్మపైనా ఆధారపడనవసరం లేదు, ఎందుకంటే అతడు తన నుండి బయటకు నడిపించబడి క్రీస్తు వైపు నిర్దేశించబడతాడు. ఈ సంస్కార స్థాపన యొక్క నిస్సందేహమైన, "స్పష్టమైన" మాటలు మనోవిజ్ఞానపు సంకుచిత సరిహద్దులను ఛేదించి, "ఇక్కడ మీరు నన్ను కనుగొంటారు" అని వాగ్దానం చేసే దేవుని వైపు బయటకు సూచిస్తాయి.
దేవుడు సర్వత్రా ఉన్నాడు, కానీ "దేవుడు ఇక్కడ ఉండటానికి" మరియు "దేవుడు మీ కోసం ఇక్కడ ఉండటానికి" మధ్య చాలా తేడా ఉంది. సైతానుకు మొదటిది తెలుసు, కానీ అతను రెండవదాన్ని ఎప్పటికీ అనుభవించడు. సువార్త అంతా "ఇక్కడ" అనే ఆ చిన్న పదంలోనే కేంద్రీకృతమై ఉంది. అది లేకపోతే, సృష్టి అంతటినీ వెతకాల్సి వస్తుంది, ఇక్కడ చూస్తూ అక్కడ అడగాల్సి వస్తుంది. కానీ అప్పుడు, ఆయన బహురూప సృష్టిలో నిత్యుడైన దేవుణ్ణి "తన కోసం" కనుగొన్నానని ఎవరూ నిశ్చయించుకోలేరు. మీరు ఇంట్లో రొట్టె తిన్నప్పుడు, దేవుడు కూడా దగ్గరలోనే ఉంటాడని లూథర్ అంటారు. కానీ మీరు దానిని "ఇక్కడ" స్వీకరిస్తే, అప్పుడు మీరు ఆయన శరీరాన్ని తింటారు—దేవుడు మీవాడవుతాడు. ఈ విధంగా దేవుడు ఒక "ఇక్కడ"ను నిర్వచిస్తాడు, అక్కడ ఆయనను నిశ్చయంగా కనుగొనవచ్చు, తద్వారా ఆయన ఉండవలసిన అవసరం ఉండదు.
"ప్రతిచోటా" "తీవ్రంగా" వెతకబడ్డాడు. కానీ ప్రభువు విందులో "ఇక్కడ" ఒకరు ఏమి కనుగొంటారు? శరీరధారియైన క్రీస్తు, ప్రతిఒక్కరికీ అవసరమైనవాడు, ఎందుకంటే మనం కేవలం మనస్సు మరియు ఆత్మ కన్నా ఎక్కువ: "తినే నోరు, గొంతు, శరీరం"
క్రీస్తు శరీరం కూడా దాని నుండి ప్రయోజనం పొందాలి, అప్పుడే అది నిత్యజీవితం పొంది, అంతిమ దినాన పునరుత్థానం చెందుతుంది.
ప్రభువు విందు సమయంలో క్రీస్తు శరీరం మన శరీరంలోకి ప్రవేశించడం వలన కలిగే పరలోక శక్తి మరియు ప్రయోజనం అదే.
దివ్య సత్ప్రసాద వివాదం వల్ల కలిగే ప్రయోజనాన్ని విస్మరించలేము. భక్తిపూర్వక సహవాసం యొక్క అంతర్గత స్వభావంపై ఉండే ఆధ్యాత్మిక-మానసిక దృష్టిని అధిగమించడానికి దేవుని వాక్యంపై విశ్వాసం అత్యవసరం. దీనికి ఇంత ప్రాముఖ్యత ఉండటానికి కారణం ఏమిటంటే, ఏకాకి ఆత్మలో నిపుణుడైన శత్రువు వ్యక్తివాదాన్ని ప్రేమిస్తాడు. వాడు మనస్సులోకి చొచ్చుకుపోయి దానిని నియంత్రించగలడు. వాడు విశ్వసించే క్రైస్తవుడిని సైతం వక్రీకరించి, కుంటివాడిని చేయగలడు, తద్వారా ఆత్మపరిశీలనలో మునిగిపోయి, ఆ క్రైస్తవుడు దేవునిపైనా, లోకం పైనా నిరాశ చెందుతాడు.
కానీ సైతాను చేయలేనిది ఒకటి ఉంది: వాడు నిజంగా ప్రత్యక్ష దేహాన్ని పొందలేడు. స్థాపన వాక్యాల పిలుపు క్రైస్తవుని ఆత్మవిశ్లేషణ బంధనాల నుండి విడిపిస్తుంది.
దివ్య సత్ప్రసాద వివాదం యొక్క విషాదం బహుముఖమైనది. 1529లో ఈ వివాదం ఒక ఏకీకృత ఇవాంజెలికల్ కూటమి ఏర్పాటును నిరోధించింది. ష్మాల్కాల్డిక్ కూటమి కేవలం ఒక "చిన్న జర్మన్" మత శాంతిని మాత్రమే సిద్ధం చేయగలిగింది. ఇది సామ్రాజ్యంలో వివిధ మత విశ్వాసాలు క్రమంగా సహజీవనం చేయడానికి వీలు కల్పించినప్పటికీ, సామ్రాజ్యం వెలుపల ఉన్న లక్షలాది ప్రొటెస్టంట్లను హింసకు వ్యతిరేకంగా నిస్సహాయంగా వదిలివేసింది. ముప్పై సంవత్సరాల యుద్ధ కాలంలో, ఆ "చిన్న జర్మన్" మత పరిష్కారం కూడా అగ్రరాజ్యాల చేత నాశనమయ్యే ప్రమాదంలో పడింది. స్కాండినేవియన్ లూథరనిజం మరియు తీవ్రవాద కాల్వినిజం అతికష్టాన్ని కేవలం నివారించగలిగాయి.
కానీ ఆ విషాదం మరింత విస్తృతమైనది. ఆ వివాదం ఐక్యతను అడ్డుకోవడమే కాకుండా, వివిధ వర్గాలు ఒకరి మాట ఒకరు వినడాన్ని కూడా అసాధ్యం చేసింది. ప్రత్యర్థులపై జరిగిన సర్వత్రా దూషణల వల్ల, వారు ఒకరి వాదనలను మరొకరు తీవ్రంగా పరిగణించడం అసాధ్యమైంది. లూథర్పై తీవ్రంగా దాడి చేసి, "మాంసభక్షకుడు" అని ఎగతాళి చేశారు. అతన్ని "నియో-పాపిస్ట్" అని పిలిచారు—అతనికి ఇంతకంటే అవమానకరమైనది ఇంకేమైనా ఉంటుందా? మరోవైపు లూథర్కు, "సంస్థాపన యొక్క స్పష్టమైన మాటలను వక్రీకరించడం" అనేది స్వయంగా సైతాను కార్యచరణలో ఉన్నాడని నిరూపించింది. అతను వేయి విద్యలలో ఆరితేరినవాడు మరియు వక్రీకరించడంలో నిపుణుడు.
లేఖనం: "ఎలా చూసినా, అతడు లోకానికి అధిపతి."
ఎవరికైతే అది తెలియదో, వారు కళ్ళు తెరిచి చుట్టూ చూడాలి!
"ఈ సైతానుయే ఇప్పుడు మతోన్మాదుల ద్వారా మనలను శోధనకు గురిచేస్తున్నాడు." * మార్బర్గ్లో జరిగిన వ్యక్తిగత ఘర్షణ ఆ వివాదానికి ఒక వాస్తవిక రూపాన్ని ఇవ్వడానికి సహాయపడింది, తద్వారా లూథర్ ఆ విభేదాన్ని ఈ సూత్రానికి కుదించగలిగాడు: "మనమందరం ఏకమనస్కులం కాదు. ... మేము మిమ్మల్ని దేవుని తీర్పుకు అప్పగిస్తున్నాము." * సైతానును దూరంగా ఉంచినట్లు అనిపించింది, కానీ దానికి ఒక మూల్యం చెల్లించాల్సి వచ్చింది: దేవుని తీర్పును ఆహ్వానించడం జరిగింది. దివ్య సత్ప్రసాద వివాదం ఆ సమయంలో పరిష్కరించలేని ప్రాథమిక ప్రశ్నలకు దారితీసింది. ఈ విధంగా మార్బర్గ్ సంస్కరణ చరిత్రలో ఒక లోతైన, బాధాకరమైన మలుపుగా నిలిచింది, ఎందుకంటే బైబిల్ సువార్త విశ్వాసానికి నిశ్చయాత్మకమైన పునాది అని కనుగొన్న ఆనందం, సంస్కర్తలు లేఖనాల "స్పష్టమైన" పాఠంపై విభేదించడం ప్రారంభించినప్పుడు తగ్గకుండా ఉండలేకపోయింది.
నూరెంబర్గ్ సామ్రాజ్య నగర మండలికి ఆండ్రియాస్ ఓసియాండర్ రాసిన నివేదిక, మార్బర్గ్లో జరిగిన నాటకీయ సంఘటనల యొక్క అత్యంత స్పష్టమైన వివరణ. ఈ వివాదం సంస్కరణోద్యమ పురోగతిపై చూపే పరిణామాలను జ్వింగ్లీ "వాస్తవికంగా" అంచనా వేశాడని, అందువల్ల—ఓసియాండర్ యొక్క లూథరన్ దృక్కోణం నుండి—క్రీస్తు స్థాపన వాక్యాల కంటే రాజకీయాలను వ్యాఖ్యానించడంలో అతను మెరుగ్గా ఉన్నాడని ఇది చూపిస్తుంది: "జ్వింగ్లీ కళ్ళ నుండి కన్నీళ్లు ఉబికివచ్చాయి, అది చాలా మంది గమనించారు." ** ఫిలిప్ యొక్క ఛాన్సలర్ పక్షాలను ఒక ఒప్పందానికి రావాలని కోరినప్పుడు, అతనికి ఈ సమాధానం లభించింది: "వారు దేవుని వాక్యాన్ని గౌరవించి, మాతో కలిసి విశ్వసించడం తప్ప నాకు [లూథర్కు] వేరే మార్గం తెలియదు." దానికి ఇతరులు ఇలా సమాధానమిచ్చారు: క్రీస్తు శరీరం అక్కడ ఉందని వారు అర్థం చేసుకోలేకపోయారు లేదా నమ్మలేకపోయారు. *
వాదించేవారు పట్టు వదలలేదు; సంస్కరణోద్యమంలో విభజన సంపూర్ణమైంది." జ్వింగ్లీ తన వ్యాఖ్యానం వెనుక ఉన్న తర్కం నుండి వైదొలగడానికి సిద్ధంగా లేడు, మరియు లూథర్ దివ్య సత్ప్రసాదం గురించిన దేవుని ఆదేశాలకు బలమైన, హేతుబద్ధమైన వాదనలను అందించడానికి పూర్తిగా నిరాకరించాడు. మనం విధేయతతో స్వీకరించాల్సింది భౌతిక ఆహారాన్ని, దాని అర్థాన్ని కాదు: "దేవుడు కోరితే నేను పేడ కూడా తింటాను."*" ప్రభువు చిత్తాన్ని ప్రశ్నించకూడదు; దానిని నమ్మడమో, నమ్మకపోవడమో చేయాలి. "ఒకరు తమ కళ్ళు మూసుకోవాలి;" అని లూథర్ అంటాడు.°*
దివ్య సత్ప్రసాద అద్భుతాన్ని వ్యక్తీకరించవచ్చు, దానిపై ధ్యానించవచ్చు కానీ దానిని విశ్వసించలేము. ఈ వైఖరి మన కాలంలో అంతగా ఆమోదయోగ్యం కాదు, ఎందుకంటే దీనిని "గుడ్డి విధేయత"గా అనుమానిస్తారు. అంతేకాక, ఎవాంజెలికల్ వేదాంతంతో సహా యూరోపియన్ మేధో చరిత్ర అనుసరించే మార్గం లూథర్ మార్గం కాదు.
కానీ దృక్పథం విస్తృతమై, పురోగతి అనే కల్పన తొలగిపోయి, చెడు యొక్క మానవాతీత, కాలాతీత శక్తిని గుర్తించినప్పుడు, మానవునికి అతీతంగా ఉన్న దేవుని వాస్తవికత అయిన "అవతరించిన" వాక్యానికి లూథర్ కట్టుబడి ఉండటం, అయోమయంలో ఉన్న క్రైస్తవులకు ఒక ప్రభావవంతమైన, శక్తివంతమైన సహాయంగా మారుతుంది.
బాప్తిస్మపు తొట్టి వద్ద ఉన్న పసికందు మరియు తన చివరి దివ్య సత్ప్రసాదాన్ని స్వీకరిస్తున్న మరణిస్తున్న వ్యక్తి, క్రీస్తు సంఘంలో అప్రధానమైన వ్యక్తులు కారు. వారు మానవుడు తన అత్యంత బలహీనమైన స్థితిలో ఉన్నప్పుడు—అది అతని ప్రారంభ దశలో అయినా, అతని శక్తులు పరాకాష్టలో ఉన్నప్పుడు అయినా, లేదా అతని బలం క్షీణించిన చివరి దశలో అయినా—వారికి ప్రతీకగా నిలుస్తారు. దేవుడు నిజంగా వ్యక్తికి అతీతంగా "అక్కడే" ఉన్నాడని, మరియు వ్యక్తిగత ఆలోచనా శక్తులకు, విశ్వాస బలానికి అతీతంగా ఆయనను కనుగొనవచ్చనే భావనను ఆనాటి వివాదం తరువాతి తరాలకు అందించింది.
శిశు బాప్తిస్మాన్ని, క్రీస్తు యొక్క నిజమైన ఉనికిని అర్థం చేసుకోలేనిది ఆధునిక మానవుడు మాత్రమే కాదు. కానీ, దేవునికి మరియు సైతానుకు మధ్య సంఘర్షణలో ఉన్న మానవునికి అవి అర్థవంతమైనవి; అటువంటి మానవుడు లూథర్ మాటలను విస్మరించడు: "మనం యాచకులము, అది నిజం."
దేవునికి మరియు సైతానుకు మధ్య క్రైస్తవత్వం. అనేకులు, అవును అందరూ వ్యతిరేకించినప్పటికీ, మనం సత్యం యొక్క మార్గం నుండి వైదొలగకూడదు. ఎందుకంటే, గొప్ప ప్రభువులందరితో సహా మహాజనసమూహం తప్పు చేసి, అన్యాయాన్ని సమర్థించడం ఈ రోజు మాత్రమే జరగడం లేదు. మరియు అటువంటి ఒంటరితనాన్ని భరించడం కఠినమైనది మరియు కష్టమైనప్పటికీ...
'మనకు న్యాయాధిపతియగు దేవుడు సజీవుడని మనకు తెలుసు.' 1519 శరదృతువులో లూథర్ రచించిన ఈ విజ్ఞప్తి, కేవలం తన విద్యార్థుల కోసమే ఉద్దేశించినది కాదు, లేదా కీర్తనలపై తాను ఇచ్చిన ఉపన్యాసాలలో ఒకదానిలో ఉపన్యాస మందిరం యొక్క రక్షిత పరిసరాలలో జాగ్రత్తగా చెప్పినది కూడా కాదు. అతను 1519 వేసవిలో, తన మొదటి జర్మన్ ప్రత్యర్థి అయిన జోహన్నెస్ ఎక్తో జరిగిన చర్చ సందర్భంగా అప్పటికే ఇలాంటి ప్రకటన చేశాడు. ఎంతో ప్రాచుర్యం పొందిన లీప్జిగ్ వాదోపవాదాల సందర్భంగా (ఈ చర్చా కార్యక్రమాలను నలుగురు వేర్వేరు వ్యక్తులు నమోదు చేయడంతో, దానికి సంబంధించిన ఆధారాలు పుష్కలంగా ఉన్నాయి), అతను పోప్ యొక్క దైవికంగా నియమించబడిన ఆధిపత్యాన్ని సవాలు చేయడానికి, అలాగే సభల యొక్క అమోఘత్వాన్ని తిరస్కరించడానికి సాహసించాడు.
నిస్సందేహంగా పోప్ను రోమ్ బిషప్గా గౌరవించాలి; మరియు పోప్ పదవిని చరిత్రలో పాతుకుపోయి, మానవ చట్టానికి అనుగుణంగా సృష్టించబడిన ఒక సంస్థగా, "de iure humano" (మానవ చట్టం ప్రకారం) ఉన్నతమైనదిగా పరిగణించాలి. కానీ విధేయతకు ఏకైక ప్రమాణం సువార్త మాత్రమే, పోప్ పదవి అని గానీ, మండలి అని గానీ పిలువబడే ఏ సంస్థ కాదు. పోప్ అధికారంపై వివాదాన్ని రేకెత్తించడం విపత్తును కొనితెచ్చుకోవడమేనని లూథర్ సహచరుడు మరియు చర్చా భాగస్వామి అయిన ఆండ్రియాస్ కార్ల్స్టాడ్ అతనికి అత్యవసరంగా హెచ్చరించాడు. లీప్జిగ్లో జరిగిన ఈ దారుణం గురించి లూథర్ సార్వభౌమునికి వ్యక్తిగతంగా తెలియజేసే అవకాశాన్ని జోహన్నెస్ ఎక్ వదులుకోకపోవడంలో ఆశ్చర్యం లేదు: "క్రైస్తవ ప్రపంచంలో ఇటువంటి అభిప్రాయాలను వ్యాప్తి చేయడం అనుమతించబడుతుందో లేదో ఎలా నిర్ణయించాలో మీ ఎలక్టోరల్ హైనెస్కు ఖచ్చితంగా తెలుస్తుంది."
తనకు విధించిన విధంగానే, లూథర్ లెక్క చెప్పడానికి ఎక్కువ సమయం తీసుకోలేదు:
అపోస్తలులలో సెయింట్ పీటర్కు నిస్సందేహంగా గౌరవప్రదమైన ప్రాధాన్యత ఉంది, కానీ దేవునికి మరియు సైతానుకు మధ్య ఉన్న ఈ క్రైస్తవత్వం అతనికి ఎటువంటి చట్టపరమైన అధికారాన్ని లేదా ఆధిపత్యాన్ని ఇవ్వలేదు, ఎందుకంటే "అపోస్తలులను చేయడానికి, పంపడానికి, పరిపాలించడానికి లేదా నియమించడానికి అతనికి అధికారం లేదు."*
రోమ్ సమగ్ర సంస్కరణకు వెనుకాడి, ప్రేమతో సేవ చేయడం కన్నా బలప్రయోగంతో పరిపాలించడానికే ప్రాధాన్యతనిచ్చినప్పుడు, ఈ గౌరవ ప్రాధాన్యత గుర్తింపు రద్దు చేయబడింది.
సభలు అనేవి పూర్తిగా భిన్నమైనవి. వాటి అధికారంపై లూథర్ యొక్క అంచనా చివరి వరకు భిన్నంగానే ఉంది: అన్ని సభలూ పొరపాటు చేశాయన్నది ప్రాథమికంగా నిజం కాదు; మధ్యయుగ చర్చి సమావేశాలు మాత్రమే పొరపాటు చేసేవిగా నిరూపించుకున్నాయి. ఐదవ లాటరన్ సభ లేకపోయి ఉంటే...
(1512-17) 1516లో కాన్స్టాన్స్ మండలిని బహిరంగంగా రద్దు చేసి, బాసెల్ మండలిని కూడా చెల్లనిదిగా ప్రకటించారా? "అందువల్ల ఆ మండలాలు ఒకదానికొకటి విరుద్ధంగా ఉన్నాయి, దానివల్ల వాటిపై ఆధారపడి జీవించే మనం, చివరికి పోప్, మండలి, చర్చి, క్రీస్తు, లేదా మనం ఎక్కడ నిలబడాలో తెలియని స్థితిలో ఉన్నాము."
అందువల్ల, మనకు ఇష్టమున్నా లేకపోయినా, సభ పొరపాటు చేసిందని మనం చెప్పక తప్పదు. నైసియా (325) నుండి చాల్సెడాన్ (451) వరకు జరిగిన తొలి చర్చి యొక్క నాలుగు "ప్రధాన సభలు" మాత్రమే లేఖనాలకు కట్టుబడి, సువార్తను తగినంతగా వివరించి, మతవిశ్వాస వ్యతిరేకతకు వ్యతిరేకంగా దానిని నిశ్చయంగా సమర్థించాయి. తూర్పు, పడమర క్రైస్తవ ప్రపంచం మొత్తానికి ప్రాతినిధ్యం వహిస్తూ వచ్చిన ఈ సభలకు, పోప్ ప్రమేయం లేకుండా నిర్ణయాలు తీసుకునే స్వేచ్ఛ ఉండేది. కానీ రోమ్ చర్చి క్రైస్తవ ప్రపంచంపై అధికారాన్ని సంపాదించుకున్నందున, ఒక సభ ఆధారంగా కొత్త నిర్ణయాలు తీసుకోవడం ఇకపై సాధ్యం కాలేదు, అనుమతించబడలేదు.
సత్యం యొక్క ఒంటరితనం దాని పర్యవసానంగా కనిపించింది, కానీ దాని అర్థం చర్చి మరియు సంఘం, చర్చి బోధనలు మరియు సంఘ బంధాల అంతం కూడా అవుతుంది. ప్రొటెస్టంటిజం యొక్క "వీరోచితమైన" కానీ వేదనతో కూడిన ఒంటరితనానికి ఇది ఆరంభమా మరియు అనేక వర్గాలకు, అభిప్రాయాల గందరగోళానికి, ప్రతి-అభిప్రాయాలకు ఇది ప్రారంభ బిందువా? చర్చి సంస్కరణ ఆరంభమే దాని అంతానికి నాంది పలికిందనే అనుమానం యొక్క మూలాలను మనం తెలుసుకోవాలంటే, ఈ సమస్యను జాగ్రత్తగా విశ్లేషించాల్సిన అవసరం ఉంది.
లూథర్ చర్యలను చర్చి నుండి విడిపోవడంగా వ్యాఖ్యానించడం అనేది విశ్వాస చరిత్ర రచనలో గట్టిగా పాతుకుపోయింది. ప్రొటెస్టంట్ పక్షంలో, పంతొమ్మిదవ శతాబ్దపు వ్యక్తివాదం మరియు ఇరవయ్యవ శతాబ్దపు వ్యక్తిత్వవాదం ఆ సంస్కర్తను నిర్భయమైన బయటి వ్యక్తిగా కీర్తించాయి మరియు అతన్ని ఆధునిక మానవునికి ఒక నమూనాగా ప్రదర్శించాయి. కేవలం తనపైనే ఆధారపడి, అతను తన సొంత మనస్సాక్షికి మరియు ఆ సమయపు ఆదేశాలకు అనుగుణంగా దేవుని ముందు మరియు ప్రపంచం కోసం పనిచేసే బాధ్యతను స్వీకరించగలిగాడు మరియు స్వీకరించడానికి సాహసించాడు. లూథర్ యొక్క "ప్రాథమిక వేదాంత దృక్పథాలలో" చర్చి సిద్ధాంతం చేర్చబడలేదనేది పంతొమ్మిదవ శతాబ్దపు ఒక నమ్మకం, అది మన కాలం వరకు కొనసాగింది. లూథర్పై పంతొమ్మిదవ శతాబ్దపు గొప్ప ప్రామాణికుడైన థియోడోసియస్ హర్నాక్, లూథర్ వేదాంతశాస్త్రానికి తాను రాసిన సమగ్ర పరిచయం యొక్క శీర్షికలో "ప్రమాదంలో ఉన్న సంస్కరణ" (THE REFORMATION IN PERIL) దృక్పథం యొక్క ఈ విషయాన్ని సూచించాడు:
"అతని సయోధ్య మరియు విమోచన సిద్ధాంతానికి ప్రత్యేక సూచనతో."* నిజమైన లూథర్ చర్చిని ఎన్నడూ విస్మరించనప్పటికీ, ప్రొటెస్టంట్
హర్నాక్ ఎంచుకున్న నినాదం, శీర్షికలో పేర్కొన్న రెండు భావనలతో లూథర్కు ఉన్న ప్రత్యేక సంబంధాన్ని స్పష్టంగా నమోదు చేస్తున్నట్లు కనిపించే ఒక ప్రకటన. వాస్తవానికి, అది ఒక ప్రధానమైన ప్రకటన, మరియు లైప్జిగ్లో జరిగే వాదోపవాదాలకు బయలుదేరడానికి కొద్దికాలం ముందు లూథర్ దానిని తన విద్యార్థులకు నొక్కిచెప్పారు: క్రీస్తు సిలువ ద్వారా మాత్రమే దేవుని వాక్యం వెల్లడి చేయబడుతుంది; సిలువ మాత్రమే ఏకైక నిజమైన వేదాంతం—'"Crux Christi unica est eruditio verborum dei, theologia sincerissima."° ఈ నినాదం యొక్క అర్థం ఏమిటంటే, శ్రమ మరియు విశ్వాసంలో ఒక వ్యక్తి యొక్క అంతరాత్మ సిలువను అనుభవించే విధానమే పవిత్రాత్మ యొక్క తాళంచెవి అవుతుంది.
పవిత్ర గ్రంథాల వల్ల, పోప్ తన పదవిని కోల్పోవడమే కాకుండా, చర్చి కూడా తన స్థానాన్ని కోల్పోయింది.
క్యాథలిక్ విద్వత్తు తనదైన రీతిలో ఈ "విడిపోయే" దృక్పథాన్ని చాలా కాలంగా కలిగి ఉంది.
తన దయగల దేవుని అన్వేషణలో, ఒక ఏకాంత సన్యాసి లోతైన అనుభవాలను మరియు ఉన్నతమైన ఆవిష్కరణలను సాధించగలిగాడని వినబడుతుంది. కానీ దురదృష్టవశాత్తు—హ్యూబర్ట్ జెడిన్ చెప్పినట్లుగా—లూథర్ చర్చి పట్ల ఎటువంటి ఆసక్తిని చూపలేదు. ఆ తర్వాత, ప్రతిఘటన ఎదురైనప్పుడు మాత్రమే, తన ఆవిష్కరణలను సమర్థించుకోవడానికి ఒక అత్యవసర చర్యగా, అతను 'దేవుని ప్రజల సిద్ధాంతం'ను అభివృద్ధి చేశాడు. "ఆధునిక క్యాథలిక్ లూథర్ పాండిత్యానికి పాత గురువు" అయిన జోసెఫ్ లోర్ట్జ్, తాను తరచుగా ఉదహరించే 'ది రిఫార్మేషన్ ఇన్ జర్మనీ' అనే పుస్తకంలో ఈ రకమైన సుదూర చారిత్రక వివరణను ఇచ్చారు: మధ్యయుగపు చివరి దశలో ఆత్మాశ్రయవాదం వైపు జరిగిన పతనం తరువాత—లేదా, మరింత సూటిగా చెప్పాలంటే, దాని చెరసాలలోనా?—విమోచన సంస్థగా చర్చి లూథర్ దృష్టి పరిధికి వెలుపల ఉంది.
అది తనను ఖండించడం తప్ప మరేమీ చేయలేని స్థితిలో ఉన్నప్పుడు, మరియు దాని ఐక్యతను కాపాడటానికి విధేయతతో తలవంచడానికి తాను సిద్ధంగా లేనప్పుడు మాత్రమే అతడు దానిని ఎదుర్కొన్నాడు.
దీనివల్ల, లూథర్ యొక్క శిలువ వేదాంతాన్ని బైబిల్ సంబంధమైనదిగా మరియు నిజమైన కాథలిక్గా గుర్తించడం సాధ్యమవుతుంది, అయితే దీనిని సంఘం పట్ల ఒక "నిజమైన" అవగాహనలో విలీనం చేయాలి; క్రీస్తు ప్రతినిధి మరియు సెయింట్ పీటర్ వారసుడి నాయకత్వంలో మాత్రమే సంఘం కొనసాగగలదు.
లూథర్ స్వయంగా ఇలా సమాధానమివ్వడానికి సంకోచించి ఉండేవాడు: "అత్యవసర చర్య" —నిజానికి, పోప్ ఆధిపత్యంలో చర్చి బందీగా ఉందని బహిర్గతం చేయడం కంటే పెద్ద అత్యవసర పరిస్థితి ఇంకేముంది?
శిలువకు సంబంధించిన అచంచలమైన వేదాంతంపై లూథర్ యొక్క పట్టుదల, ప్రొటెస్టంట్-వ్యక్తివాద లేదా కాథలిక్-ఆత్మాశ్రయవాద వ్యాఖ్యానాలలో దేనికీ మద్దతు ఇవ్వదు.
నిజమైన వేదాంతం తన స్వంత జ్ఞానం యొక్క ఉన్నతమైన విజయాలకు ప్రాధాన్యత ఇవ్వదు, అలాగే విశ్వసనీయత మరియు తన స్వంత నీతి వైపు మళ్ళించబడిన నైతిక ప్రయత్నాలపై ఆధారపడదు. అందుకే అది అధికారం కోసం ఆరాటాన్ని తిరస్కరిస్తుందని, తద్వారా పాట్రియార్క్లు, బిషప్లు మరియు సన్యాసుల మధ్య పోటీని నివారిస్తుందని లూథర్ ముగించాడు. శిలువ వేదాంతం సువార్తను ప్రకటించడంలో మరియు దేవుని ఆజ్ఞలను పాటించడంలో సంఘం యొక్క ఐక్యతను స్థిరంగా ముందుకు తీసుకువెళుతుంది. కానీ అతని కాలంలోని సంఘం—అది చీలికల సముదాయం.
ఓహ్, డార్క్, పిచ్-బ్లాక్ బ్లైండ్నెస్: "క్విడ్ ఈస్ట్ ఎక్లెసియా హోడీ నిసి క్వెడమ్ స్కిస్మాటం కంఫ్యూజియో? .
. 1519లో లూథర్ ఈ పంక్తులను వ్రాసినప్పుడు రోమ్తో అతని సంబంధాలు ఇప్పటికీ చెక్కుచెదరకుండా ఉన్నాయి.
ఒప్పందం కోసం చర్చలు జరుగుతుండగా, జర్మనీలో ట్రియర్ ఎలెక్టర్ అయిన ఆర్చ్బిషప్ రిచర్డ్ గ్రీఫెన్క్లా అనే ఒక నిష్పాక్షిక న్యాయమూర్తి దొరికినట్లు అనిపించింది. రోమ్ లూథర్తో సంబంధాలు తెంచుకున్న తర్వాతే, ఆ తెంచుకోవడాన్ని స్వయంగా ధృవీకరించాల్సిన అవసరం అతనికి ఏర్పడింది. అప్పటికే రోమ్లో జరిగిన మతవిశ్వాస వ్యతిరేకత విచారణ, 'ఎక్సర్జ్ డొమైన్' (Exsurge Domine) అనే పేరుతో మత బహిష్కరణను హెచ్చరిస్తూ ఒక శాసనంతో ముగిసింది; పోప్కు లూథర్ రాసిన చివరి లేఖ కూడా ఎలాంటి రాజీకి దారితీయకపోవడంతో, అతను విట్టెన్బర్గ్ గోడల వెలుపల, ఎల్స్టర్ నది సమీపంలో పోప్ శాసనాన్ని మరియు అతని మత చట్టాన్ని తగలబెట్టాడు.
1517 అక్టోబర్ 31న లూథర్ చర్చికి వ్యతిరేకంగా ప్రారంభించిన మతవిశ్వాస వ్యతిరేక తిరుగుబాటుకు ఇది కేవలం చివరి అంకమా? జోహన్నెస్ ఎక్ మొదటి నుంచీ అలాగే భావించాడు. తొంభై ఐదు సిద్ధాంతాలను ప్రకటించినప్పటి నుండి, ఎక్ జర్మనీలో ప్రతిఘటనను సమీకరించడానికి ప్రయత్నిస్తూనే ఉన్నాడు. అతని ఆయుధాలు ప్రభావవంతంగా పనిచేశాయి: లూథర్ చర్చికి ప్రమాదం కలిగిస్తున్నాడు; అతను ఒక బోహేమియన్ విచ్ఛిన్నవాది, ఒక మతవిశ్వాస వ్యతిరేకి మరియు ఒక రెచ్చగొట్టేవాడు, సంక్షిప్తంగా చెప్పాలంటే ఒక హుస్సైట్. కాథలిక్ సామ్రాజ్యానికి వ్యతిరేకంగా జరిగిన యుద్ధాలలో హుస్సైట్లు చూపిన క్రూరత్వం ఇంకా మర్చిపోలేదు. లూథర్ను ఒక ప్రమాదకరమైన మతవిశ్వాస వ్యతిరేకిగా మరియు మతవిశ్వాస వ్యతిరేకుల పితామహుడిగా చిత్రీకరించడానికి ఎక్ చేయగలిగినదంతా చేశాడు. అతనికి వ్యతిరేకంగా జరుగుతున్న ఈ రెచ్చగొట్టడమే లూథర్ యొక్క హింసాత్మక ప్రతిచర్యను వివరించడానికి సరిపోతుందని భావించవచ్చు. కానీ అతని వ్యక్తిగత గౌరవం కంటే ఎక్కువ ప్రమాదం పొంచి ఉంది. చర్చి దుస్థితియే ప్రధాన ఆందోళనగా ఉన్నప్పుడు, అతనిపై హుస్సైట్ల దుశ్చర్య ఆరోపణలు చేయడంలో అర్థం ఏమిటి?
పరిశుద్ధుల సహవాసం గురించిన అతని దృక్పథానికి సరిపోని, మితిమీరిన నైరూప్య భావన అయిన లూథర్ యొక్క "చర్చి సిద్ధాంతం" అతని ఆత్మాశ్రయవాదానికి తరువాత చేర్చబడినది కాదు. ప్రబుద్ధమైన కాథలిక్ వ్యాఖ్యానాలతో సహా ఆధునిక లూథర్ వ్యాఖ్యానాలను ఈ విషయంలో స్పష్టంగా ఖండించాలి. పదహారవ శతాబ్దాన్ని "మత విభేదాల యుగం"గా అక్కడ కనిపించే స్పష్టమైన వర్ణనను లూథర్ తీవ్రంగా ప్రతిఘటించి ఉండేవాడు. విభేదం అనేది సంస్కరణోద్యమం యొక్క ఫలితం కాదు, అది దాని పుట్టుక మరియు ప్రారంభ బిందువు.