సంస్కర్తపై దాడి జరిగింది

సంస్కరణ ఉద్యమంలోని గొప్ప ఆవిష్కరణ ఏమిటంటే, విశ్వాసులు క్రీస్తు యొక్క బహుమతిని ఉపయోగించుకున్నారా మరియు దానికి నిజంగా న్యాయం చేశారా లేదా అని. లూథర్ యొక్క ఆవిష్కరణలో పూర్తిగా కొత్త విషయం ఏమిటంటే, అతను దేవుని నీతిని క్రీస్తు నీతితో విడదీయరాని విధంగా ఐక్యమై, విలీనమై ఉన్నట్లుగా చూస్తాడు: అది ఇప్పటికే విశ్వాసం ద్వారా స్వీకరించబడింది. అందుకే విశ్వాసులందరూ ఈ పరీక్షలో నిలబడగలుగుతారు: "దాని సారాంశం ఇదే: దేవుని ఏకైక కుమారుడైన యేసు క్రీస్తు అని పిలువబడే మనిషిని విశ్వసించేవాడు నిత్యజీవాన్ని పొందుతాడు—ఆయనే స్వయంగా చెప్పినట్లుగా (యోహాను 3:16): 'దేవుడు లోకాన్ని ఎంతగానో ప్రేమించాడు, కాబట్టి ఆయన తన ఏకైక కుమారుని అనుగ్రహించాడు.'"

కుమారుడా, ఆయనయందు విశ్వాసముంచు ప్రతివాడును నశింపక నిత్యజీవము పొందునట్లు?2"* లూథర్ కేవలం ఒక స్వతంత్ర ఆలోచనాపరుడుగా మరియు అంతరించిపోయిన ప్రపంచానికి ఒక అద్భుతమైన సాక్షిగా ఉండటం కంటే గొప్పవాడుగా ఎందుకు మారాడు? ఆయన తన ఆవిష్కరణను లేఖనాలతో సరిచూసి, చివరికి దానిని అక్కడే స్థిరపరచడానికి సిద్ధపడినందువల్ల, ఆయన సంఘ సంస్కర్తగా మారగలిగాడు. అలా మాత్రమే అది ఆయనకు శాశ్వతమైన విలువను చేకూర్చి, యావత్ సంఘానికి చెల్లుబాటు అయ్యేదిగా నిరూపించగలిగింది. పరిశుద్ధ పౌలు ప్రవక్తయైన హబక్కూకును ఉటంకించిన "నీతిమంతులు విశ్వాసము వలన జీవించుదురు" (హబక్కూకు 2:4) అనే వాక్యాన్ని (రోమా 1:17) ఆయన గ్రహించడంలో విజయం సాధించిన వెంటనే, ఆయనకు "పరదైసు ద్వారాలు" తెరువబడ్డాయి మరియు జ్ఞాన ప్రవాహం ఆయనను ముంచెత్తింది.

నేను మంచివాడను, నీతిమంతుడను కాను, కానీ క్రీస్తే అలా ఉన్నాడు.

కేంద్ర సంస్కరణ ఆవిష్కరణ యొక్క మూడు అనువాదాలు: ఇప్పుడు, ఇదే సరైన క్రైస్తవ మార్గం; నేను నా పాపం నుండి వైదొలగి, దానితో ఇక ఏ సంబంధం కోరుకోకుండా, కేవలం క్రీస్తు నీతి వైపు మాత్రమే తిరగాలి. అప్పుడు, ఈ శరీరం నాదే అని నాకు ఎంత నిశ్చయంగా తెలుసో, అంతే నిశ్చయంగా క్రీస్తు యొక్క మంచితనం, యోగ్యత, నిర్దోషత్వం మరియు పవిత్రత కూడా నావే అని నేను తెలుసుకుంటాను. ఆయన నామంలోనే నేను జీవిస్తాను, మరణిస్తాను మరియు గతించిపోతాను, ఎందుకంటే ఆయన మనకోసం మరణించి, మనకోసం పునరుత్థానం చెందాడు. నేను మంచివాడను మరియు నీతిమంతుడను కాను, కానీ క్రీస్తే అలా ఉన్నాడు. ఎవరి నామంలో నేను బాప్తిస్మం పొందుతానో, పవిత్ర సంస్కారాన్ని స్వీకరిస్తానో, మతబోధనను అధ్యయనం చేస్తానో—మనం ​​ఆయనయందు విశ్వాసం ఉంచితే చాలు, ఆయనే మనలను కౌగిలించుకుంటాడు.'

"దేవుని నీతి" అనే పదం నా హృదయాన్ని పిడుగులా తాకేదని డి. మార్టినస్ అన్నారు. ఎందుకంటే, పోప్ పాలనలో నేను "నీ నీతియందు నన్ను విడిపించుము" [కీర్తనలు 31:1], అందులో "నీ సత్యమునందు" అని చదివినప్పుడు, నీతి అంటే దేవుడు పాపాన్ని శిక్షించడానికి ఉపయోగించే ఆయన భయంకరమైన ఉగ్రత అని నేను వెంటనే అనుకున్నాను. "సువార్తలో దేవుని నీతి బయలుపరచబడినది" అని చదివినప్పుడు నేను సెయింట్ పాల్‌ను మనస్ఫూర్తిగా ద్వేషించాను. కానీ ఆ తర్వాత, "నీతిమంతులు విశ్వాసము ద్వారా జీవిస్తారు" అని వ్రాయబడి ఉందని చూసి, ఆ వాక్యం గురించి సెయింట్ అగస్టీన్‌ను కూడా సంప్రదించినప్పుడు, నేను సంతోషించాను. ఎందుకంటే, దేవుని నీతి అంటే ఆయన కరుణ అని, దాని ద్వారా ఆయన మనలను లక్ష్యపెట్టి నీతిమంతులుగా కాపాడుతాడని నేను తెలుసుకుని, గ్రహించాను. ఈ విధంగా నేను ఓదార్చబడ్డాను.

ఇంతకుముందు 'దేవుని నీతి' అనే పదాన్ని నేను ఎంతగా ద్వేషించినప్పటికీ, ఇప్పుడు దానిని ప్రేమించి, అమూల్యంగా భావించాను. ఈ విధంగా పౌలు యొక్క ఈ వాక్యభాగం నిజంగా పరలోకానికి ద్వారంగా మారింది. ఆ తర్వాత నేను అగస్టీన్ యొక్క 'ఆత్మ మరియు అక్షరం' అనే గ్రంథాన్ని చదివాను, అక్కడ దేవుని నీతికి గల వ్యాఖ్యానం, మనలను నీతిమంతులుగా చేయడం ద్వారా దేవుడు మనకు తొడిగించే నీతియే అని నేను అనుకోకుండా కనుగొన్నాను. మరియు అది ఇంకా అసంపూర్ణంగా రూపొందించబడినప్పటికీ, దేవుని ఆరోపణకు సంబంధించిన ప్రతి విషయాన్ని స్పష్టంగా వివరించనప్పటికీ, ఏ నీతి ద్వారా మనం నీతిమంతులుగా చేయబడతామో, ఆ నీతియే దేవుని నీతి అని ఆయన బోధించడం నాకు సంతోషాన్ని కలిగించింది.

అది ఆలోచన, అధ్యయనం, మననం లేదా ధ్యానానికి సంబంధించిన విషయం కాదు; కానీ ఆ పదానికి ఉన్న అత్యంత సమగ్రమైన అర్థంలో జీవితానికి సంబంధించిన విషయం. ఇకపై, చర్చి జీవితం మరియు ప్రపంచంలోని క్రైస్తవుల జీవితమే ఆయన చేసిన మరియు వ్రాసిన ప్రతిదానికీ మార్గనిర్దేశం చేసి, రూపుదిద్దిన ఇతివృత్తంగా మారింది.

లూథర్ యొక్క ఆవిష్కరణ కొత్తది మాత్రమే కాదు, అది మునుపెన్నడూ విననిది; అది క్రైస్తవ నీతి యొక్క మూలాలనే చీల్చివేసింది. మానవ చర్యలన్నింటికీ ప్రాథమిక ప్రేరణగా ఇంతకాలం వివాదరహితంగా ఉన్న ప్రతిఫలం మరియు యోగ్యత వాటి ప్రభావాన్ని కోల్పోయాయి. చర్చి సిద్ధాంతం ప్రకారం తప్పనిసరిగా ఉండవలసినవిగా భావించిన సత్కార్యాలు, లేఖనాల నుండి వాటి ఆధారాన్ని కోల్పోయాయి. ఈ మార్పు కేవలం వ్యక్తిగత విశ్వాసం మరియు నీతిని మాత్రమే ప్రభావితం చేయలేదు; జీవితం మొత్తం ప్రభావితమైంది, అందువల్ల దానిని పునఃపరిశీలించవలసి వచ్చింది. రాబోయే ఘర్షణ మరియు సంఘర్షణ సంవత్సరాలన్నింటిలో, ఒకే ఒక లక్ష్యం ఉంది: ఈ ఆవిష్కరణ యొక్క అంతరార్థాలను వెలికితీయడం మరియు వాటికి విస్తృతమైన ప్రచారం లభించేలా చూడటం.

సైతాను మరియు మరుగుదొడ్డి. 1545లో అతని లాటిన్ రచనల మొదటి ముద్రణకు ముందుమాటగా వెలువడిన లూథర్ ఆత్మకథ, విస్తృతమైన పాండిత్య పరిశోధనకు కేంద్రబిందువుగా ఉంది. అయినప్పటికీ, లూథర్ యొక్క పూర్తి స్వరం ఇంకా వినబడలేదు, మరియు అతని అత్యవసరమైన హెచ్చరిక మరియు ఉపదేశం విస్మరించబడింది: "పాఠకుడా, దేవునికి అప్పగించబడుము, మరియు సైతానుకు వ్యతిరేకంగా చేసే ప్రబోధాలు వృద్ధి చెందాలని ప్రార్థించుము. ఎందుకంటే వాడు శక్తిమంతుడు మరియు దుర్మార్గుడు, ఈనాడు మునుపెన్నడూ లేనంత ప్రమాదకరమైనవాడు, ఎందుకంటే తన విజృంభణకు కొద్ది సమయం మాత్రమే మిగిలి ఉందని వాడికి తెలుసు."®

"ఈ రోజు" అంటే లూథర్ సువార్తను కనుగొనడమే కాకుండా సైతానును కూడా రెచ్చగొట్టాడని అర్థం, ఆ సైతాను ఇప్పుడు భయంకరంగా విజృంభిస్తూ, మునుపెన్నడూ లేని విధంగా సరికొత్త సైతాను స్థాయికి చెందిన శక్తిని పొందుతున్నాడు.

సంస్కరణోద్యమపు అద్భుత విజయం. ఇది ఇకపై సైతాను కాదు, అది "పాపం" మరియు "లోకం"తో త్రివిధ పొత్తు పెట్టుకుని, మనిషిలోని శ్రేష్ఠమైన "స్వభావానికి" వ్యతిరేకంగా అతని కామపూరితమైన శరీరాన్ని ప్రలోభపెడుతుంది. అగ్ని, ఖడ్గం, ఆధ్యాత్మిక శోధనలు మరియు చాకచక్యమైన వాదనలతో ఆయుధాలు ధరించి, సువార్త ప్రకటనను నిరోధించడానికి ఇప్పుడు దేవునికి వ్యతిరేకంగా లేచిన ఈ విరోధితో పోలిస్తే మధ్యయుగపు దెయ్యం దాదాపు నిరపాయమైనది. నీతిమంతుడైన దేవుడు పరలోకంలో సుదూరంగా పరిపాలిస్తూ, ప్రపంచ అంతం కోసం ఎదురుచూస్తున్నంత కాలం, సైతాను కూడా ప్రపంచ చరిత్ర అంచున ఉంటాడు. కానీ క్రీస్తుపై మనకున్న విశ్వాసం ద్వారా నీతిమంతుడు భూమిపై మనకు ఎంత దగ్గరగా వస్తాడో, చారిత్రాత్మకంగా ప్రభావవంతమైన ప్రతిచర్యలు తీసుకోవడానికి సవాలుగా భావిస్తూ సైతాను అంత దగ్గరగా వస్తాడు. క్రీస్తు సన్నిధికి సంస్కరణోద్యమపు చిహ్నం పరిశుద్ధుని తేజస్సు కాదు, సైతాను పట్ల ద్వేషమే.

లూథర్‌ను జ్ఞానోదయానికి మార్గదర్శకుడిగా మార్చడం అంటే, సైతాను యొక్క పెరుగుతున్న ఆధిపత్యం గురించిన ఈ హెచ్చరికను అంధకార అవశేషంగా కొట్టిపారేయడమే.

యుగాలు. కానీ అలా చేయడం, క్రీస్తు జీవితాన్ని ప్రభావితం చేసినంత తీవ్రంగానే సైతాను శక్తిని అనుభవించిన అనుభవాన్ని లూథర్ జీవితం నుండి దూరం చేసినట్లే అవుతుంది. సైతానును తొలగిస్తే, మనకు మిగిలేది ప్రొటెస్టంట్ కోట, అంటే "ఉత్తమమైన ఆత్మ", మనస్సాక్షి. అది అంతిమ తీర్పు జరిగే ప్రదేశంగా మారుతుంది, అక్కడ విశ్వాసి దేవుని నియమాలను ఎదుర్కొని, తాను పాపినని ఒప్పుకుంటూనే, క్రీస్తు త్యాగం ద్వారా తాను నీతిమంతుడనని అదే సమయంలో ప్రకటించుకుంటాడు.

మానవుని అంతరాత్మ నెరవేర్చడానికి తపించేది సరిగ్గా ఈ సాంప్రదాయక, మనస్సాక్షి-ఆధారిత నైతికతనే, మరియు సదుద్దేశం గల, గౌరవనీయమైన క్రైస్తవులందరికీ తీవ్ర దిగ్భ్రాంతి కలిగేలా లూథర్ దీనిని బలహీనపరిచాడు. ఇక్కడ సమస్య నైతికత లేదా అనైతికత కాదు, అది దేవుడు మరియు సైతాను. మనస్సాక్షిపై జరిగే ఈ స్పష్టమైన ఆక్రమణ, మనిషిని మృగాల కంటే ఉన్నతంగా నిలబెట్టే దానినే అపవిత్రం చేస్తుంది—అదే మంచి చెడుల మధ్య వ్యత్యాసమును గూర్చిన అతని జ్ఞానం. సంస్కరణ యుగంలోని రెండు గొప్ప మలుపులైన లూథరన్ మరియు కోపర్నికన్ మార్గాలు మానవాళికి అవమానం తప్ప మరేమీ తీసుకురాలేదని అనిపిస్తుంది. మొదట మనిషి తనపై తనకు ఉన్న అధికారాన్ని కోల్పోయాడు, ఆపై సృష్టి యొక్క అంచుకు నెట్టివేయబడ్డాడు.

"పవిత్రాత్మ నాకు ఈ జ్ఞానోదయాన్ని మరుగుదొడ్డిలో ఇచ్చింది." సంస్కరణోద్యమ ఆవిష్కరణ జరిగిన ప్రదేశం ఇదే అయితే, మానవుని నిస్సహాయతకు అవమానం కూడా తోడవుతుంది.' సంస్కరణోద్యమ మార్గాన్ని ఇంత దూరం అనుసరించాలా? గౌరవప్రదమైన మార్గం ఒకటి ఉంది: లూథర్ 'క్లోకా' అని అన్నప్పుడు, ఆయన ఉద్దేశం మరుగుదొడ్డి కాదు, దాని పైన గోపురంలో ఉన్న అధ్యయన గది. అయితే, అలా అనడం లూథర్ యొక్క ఈ రెచ్చగొట్టే ప్రకటనలోని అసలు విషయాన్ని విస్మరించడమే అవుతుంది. క్లోకా కేవలం ఒక మరుగుదొడ్డి మాత్రమే కాదు, అది మానవునికి అత్యంత హీనమైన ప్రదేశం మరియు సైతానుకు అత్యంత ఇష్టమైన నివాస స్థలం. మధ్యయుగ సన్యాసులకు ఇది అప్పటికే తెలుసు,* కానీ సంస్కర్తకు ఇప్పుడు ఇంకా ఎక్కువ తెలుసు: మన పక్షాన శక్తివంతమైన సహాయకుడైన క్రీస్తు ఉన్నది సరిగ్గా ఇక్కడే. పవిత్రాత్మకు ఏ ప్రదేశమూ అపవిత్రమైనది కాదు; సిలువ వేయబడిన క్రీస్తుపై విశ్వాసం ద్వారా విరోధి పట్ల ధిక్కారాన్ని వ్యక్తపరచడానికి ఇదే సరైన స్థలం.

ఊహించని సంస్కరణ: మరుగుదొడ్డిలో క్రీస్తు దెయ్యాన్ని ఎదిరించడానికి సహాయం చేయడం అనేది ఎంతమాత్రం మర్యాదపూర్వకమైనది కాదు. తరువాతి శతాబ్దాల వారు తమ సంస్కారంలో, వార్ట్‌బర్గ్ కోటలో లూథర్ తన సిరాబుడ్డిని గది అంతటా ఎలా విసిరాడో మాత్రమే వివరిస్తారు. దెయ్యం గురించి ప్రస్తావించాల్సి వస్తే, కనీసం మర్యాదగానైనా చేయాలి. ఆ మర్యాదపూర్వకమైన కథలో ఏమాత్రం నిజం లేదు, పైగా అది అసలు పరిస్థితిని కప్పివేస్తుంది. గోట్జ్ వాన్ బెర్లిచింగెన్ మాటల్లోనే చెప్పాలంటే...

(గోథే ఈ రూపంలో దీనికి అమరత్వం కల్పించాడు: ". .

. ఎర్ కన్ మిచ్ ఇమ్ ఆర్ష్ లెకెన్"

[ఫాస్ట్, మూడవ అంకం]), లూథర్ క్రీస్తు ఈ లోకపు మలినంలో జన్మించాడని ధృవీకరిస్తున్నాడు.'

దేవుని కుమారుడు నిజంగా మనిషి శరీరంలోకి, రక్తంలోకి, చెమటలోకి జన్మించాడు. ఆయన మనుషులను అర్థం చేసుకున్నాడు, ఎందుకంటే మనిషిగా ఉండటం అంటే ఏమిటో ఆయన చివరి వరకు అనుభవించాడు.

సైతాను ఎంత శక్తిమంతుడైనా, అతడు మాంస రక్తాలను ధరించలేడు; అతడు కేవలం దయ్యాలను కనగలడు మరియు తన సొంత మలినంలో దొర్లగలడు. పశువుల తొట్టి మరియు బలిపీఠం సైతానుకు అందని దానిని ఎదురుగా నిలుపుతాయి. దేవుని యొక్క దయ్యపు, అగోచర విరోధి మరియు దేవుని కుమారుడు ఇద్దరూ ఈ లోకంలో ఉన్నారు, కానీ కుమారుడైన క్రీస్తు మాత్రమే భౌతికంగా ఉన్నాడు. సైతానును ఒక జీవిగా భావించి, ఇంకా ముందుకు వెళ్ళే ఎవరైనా మూఢనమ్మకస్తులే. మరుగుదొడ్డి అనేది నిజాలను బయటపెట్టే స్థలం. అది మనిషి యొక్క శక్తిహీనతనే కాకుండా, సైతాను యొక్క శక్తిహీనతను కూడా బట్టబయలు చేస్తుంది. అది యాజకత్వానికి చాలా దూరంగా ఉన్నప్పటికీ, అది విశ్వాసానికి కూడా ఒక స్థలం, జీవితంలో క్రైస్తవుని స్థానం.

అందువల్ల, లూథర్ యొక్క రిక్‌బ్లిక్‌లోని చివరి వాక్యాన్ని విస్మరిస్తే, అతని నమ్మకంలోని ఒక కోణాన్ని అణచివేయినట్లే అవుతుంది. ఎక్కడైతే సువార్త ప్రకటించబడి, ఫలించబడుతుందో, అక్కడ అడ్డుపడటానికి సైతాను ఉంటాడు—అది అతని స్వభావం, గతంలో కంటే 'ఈ రోజు' మరీ ఎక్కువగా! సైతాను పట్ల భయం మన ఆధునిక యుగానికి సరిపోదు, ఎందుకంటే ఆకర్షణీయమైన భావజాలాల ద్వారా సైతానుపై ఉన్న నమ్మకం నిర్మూలించబడింది. కానీ ఈ ప్రక్రియలో మానవ ఐక్యతపై మనకున్న అవగాహనను కోల్పోయాము: ఒకరి విశ్వాసంలో నిజమైన క్రీస్తుతో జీవించడం అంటే, క్రీస్తు గురించిన కేవలం ఒక భావనకు కట్టుబడి ఉండే మేధస్సులా కాకుండా, ఒక సంపూర్ణ వ్యక్తిగా ఉండటం.

ఉత్సాహవంతుడైన, పోరాడే, క్రోధమైన, ప్రేమగల ఇశ్రాయేలు దేవుడిని "సర్వశక్తిమంతుడైన సృష్టికర్త" అనే తాత్విక భావనలోకి "ఉన్నత స్థాయికి" చేర్చడానికి సైతాను వేదాంతులకు సులభంగా సహాయం చేస్తాడు.

లూథర్ దృష్టిలో, దేవుని దేహాన్ని ఒక ఆకర్షణీయమైన భావనగా మార్చడం సైతాను యొక్క నిర్ణయాత్మక దుష్కార్యాలలో ఒకటి. సైతాను వేదాంతశాస్త్రంలో పండితుడు కాకపోవచ్చు, కానీ అతడు తత్వశాస్త్రంలో చాలా మంచి శిక్షణ పొందాడు మరియు తన వృత్తిని అభ్యసించడానికి దాదాపు ఆరు వేల సంవత్సరాల సమయం ఉంది. అంతిమ తీర్పుకు ముందు సంభవించే దేవుని ప్రోత్సాహకరమైన విజయాలన్నీ సైతాను ప్రచండ దృష్టి ముందు కరిగిపోతాయి. సైతానుకు వ్యతిరేకంగా వాదనలు ఏమాత్రం సహాయపడవు; క్రీస్తు మాత్రమే మనకు సహాయం చేయగలడు. "నీతిమంతులు విశ్వాసం ద్వారా జీవిస్తారు" అనే వాక్యం ద్వారా సైతాను జ్ఞానం అడ్డుకోబడుతుంది — ఆ విశ్వాసం ఒక భావనపై కాదు, సిలువ పతాకం క్రింద, సైతాను కూడా గెలవడానికి ప్రయత్నిస్తున్న ప్రపంచం కోసం పోరాడుతున్న దేవునిపై. సైతాను శక్తి అపరిమితమైనది కాదు; అతడు నిర్దిష్ట హద్దులలోనే ఉండాలి, కానీ ప్రళయ దినం వరకు అవి ప్రపంచమంతటినీ ఆవరించి ఉంటాయి.

సంస్కరణోద్యమపు అద్భుత విజయం: సైతాను యొక్క మలినానికి ప్రతిరూపం: పోప్ మరియు అతని పరిపాలన యొక్క "పుట్టుక". లూథర్ యొక్క 'రిక్‌బ్లిక్' గ్రంథంపై మరో అపార్థం ఉంది; అది ఏదైనా విషయాన్ని విస్మరించడం వల్ల కాకుండా, అతని మాటలను వక్రీకరించడం వల్ల ఏర్పడింది. సంస్కరణోద్యమం వైపు తాను పడిన కష్టాలను వివరిస్తూ, ఆ వృత్తాంతం మొదట్లో మరియు చివర్లో రెండుసార్లు హెచ్చరిస్తాడు—తన తొలి రచనల సంకలనంలోని మొదటి సంపుటి ఇంకా పోప్‌ పదవిలో గాఢంగా పాతుకుపోయి ఉందని. "అకస్మాత్తుగా, ఎక్కడి నుంచో వచ్చి పరిపూర్ణతను సాధించి, లేఖనాల్లోకి చొచ్చుకుపోయేవారిలో నేను ఒకడిని కానని పాఠకులు గమనించాలి."

ఒక నిజమైన వేదాంతి తత్వశాస్త్రం మరియు ఊహాగానాల వల్ల కాకుండా, జీవితంలోని కష్టాలు మరియు పోరాటాల వల్ల రూపుదిద్దుకుంటాడు. కానీ, తరచుగా వ్యక్తమయ్యే ఈ హెచ్చరిక ఉన్నప్పటికీ, లూథర్ గురించిన జనాదరణ పొందిన అభిప్రాయం ఈ అనుభవాలను, పోరాటాలను, విజయాలను, ఆశలను మరియు భయాలను విస్మరించి, అతని వికాసాన్ని రెండు దశలకు కుదిస్తుంది: మొదట నిరాశ చెందిన సన్యాసిగా, ఆపై అతను అడుగుపెట్టిన క్షణం నుండి ఆత్మవిశ్వాసం గల సంస్కర్తగా.

అనూహ్యమైన సంస్కరణ $i, (dire ee ee eae a ee eS అతను—అకస్మాత్తుగా—సెయింట్ పాల్ రోమన్లకు రాసిన పత్రిక యొక్క మొదటి అధ్యాయంలోని పదిహేడవ వచనం యొక్క నిజమైన అర్థాన్ని గ్రహించాడు.

ఆ రంగంలోని నిపుణులు సైతం, విట్టెన్‌బర్గ్‌కు చెందిన ఆ ప్రొఫెసర్‌ను ఒక సిద్ధాంతపరమైన పండితుడిగా చిత్రీకరించే ప్రలోభం నుండి తప్పించుకోలేరు. ఆయన ఒక క్రమబద్ధమైన పరిశోధనా కార్యక్రమంలో నిమగ్నమై ఉన్నట్లుగా, ఆయన చేయాల్సిందల్లా తన వివిధ వ్యాఖ్యానాత్మక ఆవిష్కరణలను క్రమబద్ధీకరించి, ఒక సంక్షిప్త విశ్లేషణ తర్వాత, ఆయనను నేరుగా సంస్కరణ ఉద్యమానికి నడిపించిన సరైన ముగింపులకు రావడం మాత్రమే అన్నట్లుగా చిత్రీకరిస్తారు. అప్పుడు సరైన విధానాన్ని లేదా ప్రారంభ బిందువును కనుగొనడమే కీలకమైన అంశంగా పరిగణించబడుతుంది, మరియు లూథర్ ఆ విషయంలో స్పష్టంగా విజయం సాధించాడు: ఆయన సెయింట్ అగస్టిన్ ప్రమాణంతో పాండిత్యవాదాన్ని పరీక్షించి, ఆపై పవిత్ర గ్రంథాలకు కీలకాన్ని సంపాదించడానికి సెయింట్ అగస్టిన్ నుండి సెయింట్ పాల్ వరకు తన మార్గాన్ని కనుగొనవలసి వచ్చింది. ఈ విధంగా సన్నద్ధుడై, లూథర్ ఇండల్జెన్స్ వివాదంలోకి ప్రవేశించడానికి మరియు అక్కడి నుండి పోంటిఫికల్‌ను తిరస్కరించడానికి "తార్కికంగా" ముందుకు సాగడానికి సిద్ధంగా ఉన్నాడు.

కానీ ఒక సాధారణ విద్యా జీవితం కూడా అంత సజావుగా సాగదు, మరియు లూథర్ కూడా ప్రణాళిక ప్రకారం ముందుకు సాగే స్థితిలో లేడు. పవిత్ర గ్రంథాలను కనుగొనడం అనేది ఆశ్చర్యాలతో, తరచుగా గందరగోళాలతో నిండిన ఒక ప్రక్రియ. సజీవ దేవుని స్వరంలో తనతో మాట్లాడే కొత్త వాక్యభాగాలను ఆయన కనుగొంటూనే ఉన్నాడు. కేవలం పాండిత్యం మాత్రమే ఈ సవాలును అందించలేకపోయింది, దానిని ఎదుర్కోగలిగే సామర్థ్యం కూడా దానికి ఉండేది కాదు. దైవారాధన, పాపొప్పుకోలు, ధ్యానించడం, బైబిలు చదవడం, అనిశ్చితి మరియు సందేహం, ఉపవాసం ఉండటం, తన శారీరక శక్తులు హద్దులు దాటేంత వరకు జాగరణ చేయడం—ఇవన్నీ తన విద్యార్థుల కోసం పవిత్ర గ్రంథాలలోని రహస్యాలను వెలికితీయడానికి, మరియు విద్యాపరమైన వాదోపవాదాలలో తన వ్యాఖ్యాన నిర్ధారణల యొక్క ఆచరణీయతను, ఒప్పించే శక్తిని పరీక్షించడానికి ఆయన చేసిన తొలి ప్రయత్నాలలో తోడుగా ఉన్నాయి. మతపరమైన అనుభవం, ఆచరణాత్మక జీవితం, మరియు పాండిత్యపు లోతుల మధ్య ఏకకాలంలో జరిగిన ఈ సంఘర్షణ, చర్చి విషయంలో మొదలైన తొలి వివాదంలో మరింత తీవ్రమైంది. దేవుని కృపకు వ్యతిరేకులైన పెలాజియన్లతో జరిగిన ఘర్షణలో తాను ఎదుర్కొన్న తీవ్రమైన రెచ్చగొట్టడం వలనే, సెయింట్ అగస్టిన్ క్రీస్తు నీతి అనే వరం గురించిన అపొస్తలుడైన పౌలు సందేశానికి సాక్ష్యమివ్వగలిగాడని లూథర్ ఒకసారి పేర్కొన్నారు. ఇక్కడ వ్యక్తిగత అనుభవం మాట్లాడుతోంది.

అరిస్టాటిల్‌కు వ్యతిరేకంగా అగస్టీన్‌తో: చర్చి ఫాదర్లలో ఒకరైన హిప్పోకు చెందిన అగస్టీన్ పేరు, లూథర్ అభివృద్ధికి మొదటి ఖచ్చితమైన ఆధారం. 1889 మరియు 1890లో జ్వికావులోని రాట్షుల్ లైబ్రరీలో యాదృచ్ఛికంగా జరిగిన ఆవిష్కరణలు, లూథర్ ప్రారంభం గురించి అప్పటివరకు పండితులకు తెలియని మరియు బహుశా బయటపడని అంతర్దృష్టులను అందించాయి.

సంస్కరణ ఉద్యమంలోని కీలక పురోగతి ఆయన సమకాలీనులకు సైతం సమగ్రంగా అందుబాటులో ఉండేది. లూథర్ ఒక యువ సన్యాసిగా ఉన్నప్పుడు అధ్యయనం చేసిన అనేక పుస్తకాలు వెలుగులోకి వచ్చాయి. అవి ఆయన స్వయంగా చేసిన అండర్‌లైనింగ్‌లు మరియు మార్జినల్ నోట్స్‌తో నిండి ఉన్నాయి.

జ్వికావ్ ఆవిష్కరణకు ధన్యవాదాలు, అగస్టీన్‌పై అతని అధ్యయనాన్ని 1509 శరదృతువు నాటికే మనం గుర్తించవచ్చు. ఎర్ఫర్ట్‌లో అతను ఉపయోగించిన అగస్టీనియన్ గ్రంథాలయం నుండి మిగిలి ఉన్న పుస్తకాలలో ఒకటి, అగస్టీన్ యొక్క వివిధ రచనల సంకలనం. ఇది 1489లో స్ట్రాస్‌బర్గ్‌లో 'ఆరేలీ అగస్టీని ఒపుస్కుల ప్లూరిమా' అనే శీర్షికతో ముద్రించబడింది. లూథర్ ఆ పుస్తకం శీర్షిక పేజీపై ఇలా రాశాడు: "సెయింట్ అగస్టీన్ క్రీస్తు శకం 433లో మరణించారు. ఇప్పుడు, 1509వ సంవత్సరంలో, అది 1076 సంవత్సరాల క్రితం." * ఈ మరణ తేదీ తప్పు—అగస్టిన్ 430లో మరణించారు—మరియు చారిత్రక వాస్తవాలపై లూథర్‌కు ఇంకా ఎంత తక్కువ జ్ఞానం ఉందో ఇది చూపిస్తుంది. కానీ 1509లో ఆ పుస్తకం అంచులలో అతను రాసిన వ్యాఖ్యలు, అగస్టీన్‌ను అధ్యయనం చేయడం ద్వారా అతను చర్చి ఫాదర్‌కు మరియు అరిస్టాటిల్‌కు మధ్య ఉన్న వ్యత్యాసాన్ని కనుగొన్నాడని, మరియు తన సొంత వేదాంత స్థానాన్ని రూపొందించుకోవడం ప్రారంభించాడని నిరూపిస్తున్నాయి.

ఉపసంహార గమనికలు ఆ వైరుధ్యం యొక్క అన్ని అంతరార్థాలను ఇంకా నమోదు చేయలేదు; అవి బహుశా అతనికి క్రమంగానే బోధపడి ఉంటాయి. 1517 సెప్టెంబరులో స్కాలస్టిక్ వేదాంతశాస్త్రానికి వ్యతిరేకంగా జరిగిన గొప్ప వాదోపవాదాల వరకు, అగస్టిన్ పట్ల ఈ తొలి ఆసక్తి ఫలించలేదు. అక్కడే "ఆధునికులకు వ్యతిరేకంగా" (contra Modernos) అనే యుద్ధ నినాదం మొదలైంది.

"ఆధునికులకు వ్యతిరేకంగా, అరిస్టాటిల్‌కు వ్యతిరేకంగా" అనే నినాదాలు వినిపించాయి.'® కానీ, పాండిత్యానికి, జ్ఞానానికి; మానవ ఊహాగానాలకు, దైవిక ప్రకటనలకు మధ్య ఉన్న హద్దులను గౌరవించడం మానేసినప్పుడు తలెత్తే గందరగోళాన్ని అగస్టీన్ గురించిన తొలి వ్యాఖ్యానాలు అప్పటికే సూచిస్తున్నాయి. అప్పుడు వేదాంతం, తత్వశాస్త్రం దెబ్బతింటాయి: "తత్వశాస్త్రం మొత్తం మూర్ఖత్వమే అని నిరూపించడానికి అగస్టీన్ తర్కాన్ని కూడా ఉపయోగించగలడు. దాని అర్థం ఏమిటో ఊహించండి!" '°

దాదాపు అదే సమయంలో, అంటే 1509-10 ఎర్ఫర్ట్‌లోని శీతాకాల సెమిస్టర్‌లో, లూథర్ అగస్టిన్ యొక్క రెండు అత్యంత విస్తృతమైన చివరి రచనలైన డి.

దేవుని అంతర్గత స్వభావం మరియు చర్చి చరిత్ర గురించిన 'ట్రినిటేట్' (త్రిత్వం) మరియు 'డి సివిటేట్ డెయ్' (దేవుని నగరం). ఈ వ్యాఖ్యలు కూడా, తీవ్ర నిరాశతో ముగుస్తాయి: "మన పండితులు అరిస్టాటిల్ కాథలిక్ సత్యానికి విరుద్ధం కాదని ఇంత నిర్లజ్జగా వాదించగలగడం నాకు అత్యంత ఆశ్చర్యం కలిగిస్తోంది."

లూథర్, అగస్టిన్‌లో తాను చదివిన విషయాలను, అదే సమయంలో తాను సిద్ధం చేస్తున్న వేదాంతశాస్త్ర సర్వే ఉపన్యాసాలలో వెంటనే పొందుపరిచాడు. అతను, ఇంతకు ముందు కంటే మరింత సూటిగా మరియు క్రమబద్ధంగా పవిత్ర గ్రంథాలను ఉపయోగిస్తూ, పాండిత్య పండితులను తీవ్రంగా విమర్శించాడు. 'తత్వశాస్త్రం మనిషి యొక్క నిజ స్వభావాన్ని, అంటే అతను దేవుని సృష్టి అనే విషయాన్ని ఎప్పటికీ గ్రహించలేదు.'* ఆత్మను "దేవుని స్వరూపం" అని బైబిల్ నిర్వచించడంలో ఉన్న అర్థాన్ని అది గ్రహించలేదు.

(ఆదికాండము 1:27): "అక్కడ నేను అన్ని హేతుబద్ధమైన వాదనలకు వ్యతిరేకంగా లేఖనాలపై ఆధారపడి పౌలుతో ఇలా అంటాను: ఒక దేవదూత—అంటే సంఘ పండితుడు—పరలోకం నుండి దిగివచ్చి భిన్నంగా బోధించినట్లయితే, అతడు శిక్షించబడాలి." " i ఊహించని సంస్కరణ ee

ఎర్ఫర్ట్‌లోని ఒక అనామక మఠపు గదిలో ఉన్న ఒక అజ్ఞాత సన్యాసి ఇక్కడ కాగితంపై రాస్తున్నదే, ఒకనాడు అతడిని డైట్ ఆఫ్ వోర్మ్స్ రాజకీయ వేదికపై ఒక చారిత్రాత్మక ప్రకటన చేసేలా నడిపించింది: "ఇదిగో నేను నిలబడ్డాను, దేవుడు నన్ను కాపాడుగాక, ఆమేన్"—ఈ ప్రకటన అతడి స్వీయ ధృవీకరణ కాదు, కానీ పవిత్ర గ్రంథాల పట్ల అతడికున్న విధేయతకు ఒక వ్యక్తీకరణ. ఈ విధేయత మొదటి నుంచే, అధికారులతో సైతం ఘర్షణలను సృష్టించడానికి దోహదపడింది. స్వర్గం నుంచి చక్రవర్తి దిగివచ్చినా సరే!

ఒక సూది మొన మీద ఎంతమంది దేవదూతలు నాట్యం చేయగలరు అనే ప్రశ్నను, పాండిత్యవాదుల మూర్ఖత్వాన్ని నిరూపించడానికి మానవతావాదులు త్వరలోనే ఉదహరించడం ప్రారంభించారు. లూథర్ కూడా, పైకి క్లిష్టంగా కనిపించే ఈ సమస్యపై ఆసక్తి చూపాడు; దానిని పరిష్కరించడానికి కాదు, కానీ విశ్వాసం అనేది దానికి ప్రత్యేకమైన ఒక లోకంలో ఉంటుందని ఎత్తి చూపడానికే. ఆ ప్రశ్న కంటే దాని సమాధానమే ఎక్కువ హాస్యాస్పదంగా ఉంది: ఆత్మ విషయంలో లాగే, దేవదూతల గురించి మనకు తెలిసినదంతా లేఖనాలలో వెల్లడైనదే: "విశ్వాసానికి జోడించబడినదంతా నిశ్చయంగా కేవలం కల్పితమైన ఊహాగానమే" °—అది నిరాధారమైనది, అందువల్ల అనిశ్చితమైనది, శుద్ధ కల్పన."!

ఏడు సంవత్సరాల తరువాత లూథర్ "మొత్తం స్కాలస్టిసిజానికి వ్యతిరేకంగా" రూపొందించబోయే కొత్త విట్టెన్‌బర్గ్ వేదాంత సూత్రానికి ఇది ఒక సూచన: "వేదాంతానికి అరిస్టాటిల్ సిద్ధాంతం మొత్తం, వెలుగుకు నీడ లాంటిది." * పదమూడవ శతాబ్దంలో విద్యాసంబంధ వేదాంతానికి గొప్ప ప్రామాణికుడిగా మారిన అరిస్టాటిల్, పవిత్ర గ్రంథాలు మరియు చర్చి సిద్ధాంతం యొక్క కేంద్ర భావనలను స్థాపించడానికి ఉపయోగించే పరిభాషను మరియు వర్గాలను అందించినందున, సమకాలీనులు ఈ దాడి యొక్క ప్రాముఖ్యతను వెంటనే గుర్తించారు.

దేవుడే "ప్రధాన చోదకుడు"; ఆత్మ, ఒక "రూపంగా", మానవుడిని నిర్ధారిస్తుంది; "కృపా శక్తి" యొక్క "ప్రవేశం" ద్వారా నీతిమంతులుగా తీర్చబడటం జరుగుతుంది; దివ్యబలిపూజ అనే సంస్కారం రొట్టె మరియు ద్రాక్షారసం యొక్క "సారాన్ని" రూపాంతరం చెందిస్తుంది; మంచి చెడుల మధ్య నిర్ణయించుకోవడానికి మానవుడు "స్వేచ్ఛ" కలిగి ఉంటాడు. ఈ ప్రాథమిక భావనలన్నింటినీ విమర్శనాత్మకంగా గ్రహించి, వాటికి కొత్త బైబిల్ పదాలను కనుగొనడానికి చాలా ఖర్చు అయింది.

స్వర్గానికి, భూమికి మధ్య అనంతమైన, గుణాత్మకమైన దూరం ఉందనే జ్ఞానం 1509 నాటికే లూథర్‌కు ఒక స్థిరమైన సూత్రంగా మారింది: ప్రపంచంలోని సమస్యలను పరిష్కరించడానికి మానవ ఆలోచన ఎంత ఉన్నతమైనదైనా, ప్రభావవంతమైనదైనా, మరియు అనివార్యమైనదైనా, అది స్వర్గాన్ని చేరుకోలేదు కాబట్టి మోక్షాన్ని గ్రహించడానికి సరిపోదు. విశ్వాసానికి సంబంధించిన ప్రశ్నలను దేవుని వాక్యం ద్వారా మాత్రమే పరిష్కరించాలి, లేకపోతే అస్సలు పరిష్కరించకూడదు. మనిషి మాటలను పవిత్రంగా భావించి, వాటిని నమ్మాలనే శోధన—లేదా బలవంతం—సైతాను సంబంధమైనది. దేవుడు మౌనంగా ఉన్నప్పుడు, మనిషి మాట్లాడకూడదు; మరియు దేవుడు వేరు చేసిన స్వర్గాన్ని, భూమిని మనిషి కలపకూడదు.

అందువల్ల అగస్టీన్ కూడా, ముఖ్యంగా నవ్య-ప్లాటోనిస్ట్ అయిన అగస్టీన్ కూడా, కొత్త, అమోఘమైన అధికారిగా మారలేకపోయాడు, ఎందుకంటే అది కేవలం

ఒక తత్వశాస్త్రాన్ని మరొకదానితో భర్తీ చేయడం, అరిస్టాటిల్ స్థానంలో ప్లేటోను ప్రతిస్థాపించడం ద్వారా సంస్కరణ విప్లవం ఒక గొప్ప ముందడుగు వేసింది.

అగస్టిన్ ఒక ఆదర్శప్రాయమైన గ్రంథ వ్యాఖ్యాత. ఆయన 1509 నుండి, వేదాంతశాస్త్రం అరిస్టాటిల్ యొక్క వాణిగా ఎంతగా దిగజారిపోయిందో నిరూపించడానికి లూథర్‌కు మార్గాలను అందించాడు.

ప్రత్యామ్నాయం స్పష్టం: అనుభవ వాస్తవికత యొక్క అవగాహనను అధిగమించేది ఏదైనా దేవుని వాక్యంపై ఆధారపడి ఉంటుంది లేదా అది శుద్ధ కల్పన. నామవాదిగా

లూథర్ "ప్రపంచ జ్ఞానానికి మరియు దేవునిపై విశ్వాసానికి" మధ్య స్పృహతో కూడిన భేదాన్ని చూపడం ప్రారంభించాడు, కానీ అగస్టీన్ ద్వారా తన సిద్ధాంతం దాని స్వంత ప్రాథమిక సూత్రానికి చాలా వెనుకబడి ఉందని అతను గ్రహించాడు: తత్వశాస్త్రం ద్వారా పవిత్ర గ్రంథం ఉల్లంఘించబడుతోంది.

1509కి ముందు సోదరుడు మార్టిన్‌కు చదవడానికి "ఆగస్టీన్ కాదు, స్కోటస్" ఇవ్వబడింది. అగస్టీనియన్ నియమం ప్రకారం అగస్టీన్ అధ్యయనం చేయడం తప్పనిసరి విషయం కాదు. అందువల్ల, లూథర్ తన సిద్ధాంతాలను ప్రకటించడానికి ఒక సంవత్సరం ముందు, అక్టోబర్ 1516లో వ్రాసినట్లుగా, అగస్టీన్ పట్ల అతని ఉత్సాహం ఆ సంస్థ పట్ల విధేయత నుండి పుట్టలేదు: "నేను అగస్టీనియన్‌ని కాబట్టి అగస్టీన్‌ను సమర్థించను; నేను అతని రచనలను చదవడం ప్రారంభించడానికి ముందు అతను నాకు ఏమీ అర్థం కాలేదు."

కానీ అతను అగస్టిన్‌ను కనుగొన్న తర్వాత, అక్కడ అతనికి ఎదురైన కొత్త ఆలోచనలన్నింటికీ ఎంతగానో ముగ్ధుడయ్యాడు, అతను అగస్టిన్ రచనలను చదవడమే కాదు, వాటిని 'ఆబగా తాగేశాడు'. ఈ ఉత్సాహం విమర్శనాత్మక వైఖరిని కాదు, ఆవిష్కరణలోని ఆనందాన్ని సూచిస్తుంది.

ఈ విధంగా 1509వ సంవత్సరం అగస్టీనియనిజం మరియు నామవాదం మధ్య ఒక అసాధారణమైన మధ్యయుగ పొత్తుకు మార్గం సుగమం చేసింది. లూథర్ ఆ చర్చి ఫాదర్‌ను "దేవుని కృప యొక్క శత్రువులకు" వ్యతిరేకంగా పోరాడే యోధుడిగా గుర్తించి, అపోస్తలుడైన పౌలుకు నమ్మకమైన వ్యాఖ్యాతగా ఆయనను అభినందించక ముందే, నామవాదంలో శిక్షణ పొందిన ఆ మాజిస్టర్, తన హద్దులు దాటుతున్న తత్వానికి వ్యతిరేకంగా జరిగే పోరాటంలో ఆయనను ఒక మిత్రుడిగా స్వాగతించగలిగారు.

విట్టెన్‌బర్గ్‌లోని మొదటి ఉపన్యాసాలు. 1510లో రోమ్‌కు తన యాత్రకు ముందే లూథర్ పవిత్ర గ్రంథాలను ఒక కార్యక్రమంగా మరియు విశ్వాసానికి నిర్ణయాత్మక ప్రమాణంగా ముందుకు తెచ్చాడనే విషయాన్ని మనం గుర్తుంచుకోవాలి. తన సుదీర్ఘ ప్రయాణాన్ని వెనక్కి తిరిగి చూసుకున్నప్పుడు, లూథర్ తనను తాను ఒక "పిచ్చి సన్యాసి" అని ఎగతాళి చేసుకున్నాడు. కానీ ఆ "పిచ్చి" యాత్రికుడు, వెనక్కి తిరిగి చూసుకున్నప్పుడు కనిపించినంత అమాయకుడు కాదు. ఏదేమైనా, లూథర్ యొక్క ఈ వ్యంగ్యపూరిత స్మరణ, ప్రధాన సమస్యలకు సంబంధించి కూడా పాండిత్యవాదాన్ని విమర్శించడం ఇంకా సంస్కరణవాదానికి ఒక మలుపుగా మారలేదనే విషయాన్ని గుర్తు చేస్తుంది. దేవుని నీతి అన్వేషణ 'లేఖన సూత్రాన్ని' కనుగొనడంతో ముగిసిపోలేదు; అది నిజానికి అక్కడే మొదలైంది.

జోహన్ వాన్ స్టాపిట్జ్ వారసుడిగా విట్టెన్‌బర్గ్‌లో బైబిల్ వేదాంతశాస్త్ర పీఠాన్ని లూథర్‌కు అందించినప్పుడు ఆయన వయస్సు ఇరవై తొమ్మిది సంవత్సరాలు. 1513 నుండి 1515 వరకు కీర్తనలపై ఆయన ఇచ్చిన ఉపన్యాసాలు, బహుశా పూర్తిస్థాయి ప్రొఫెసర్‌గా ఆయన ఇచ్చిన మొదటి ఉపన్యాసాలు. 1509లోనే ఎంతో ప్రస్ఫుటంగా కనిపించిన ఆయన స్వాతంత్ర్యం మరోసారి ముందుకు వచ్చింది. లూథర్ గంటల తరబడి, ఒకదాని తర్వాత మరొక గ్రంథాన్ని లోతుగా పరిశోధించి, ఆ పదాల నుండి దైవ వాక్యాన్ని గ్రహించడానికి ప్రయత్నించాడు. ఏదో కనుగొంటానేమోనన్న ఉత్సాహభరితమైన నిరీక్షణ...

లేఖనాల్లోని దేవుని వాక్యం, గ్రంథంపై చేసే విస్తృతమైన పాండిత్య కృషితో పాటు ప్రార్థన మరియు ధ్యానంలో వ్యాఖ్యాత యొక్క అంతర్గత అంకితభావం ద్వారా మాత్రమే వాస్తవరూపం దాల్చగలదు.

వివాదరహితమైన వేదాంత స్థానాలకు చేరుకోవడంలో అంతర్గత ప్రతిఘటనను అధిగమించడం కంటే ఎక్కువ ఉంటుంది; దానితో పాటు గ్రంథంలోని అస్పష్టతలను కూడా పరిష్కరించాల్సి ఉంటుంది. జాగ్రత్తగా విశ్లేషిస్తే, లూథర్ తనకు అందుబాటులో ఉన్న పాండిత్య సహాయాలను ఎంత విస్తృతంగా ఉపయోగించుకున్నాడో మరియు చర్చి ఫాదర్‌లు, మధ్యయుగ రచయితల బైబిల్ వ్యాఖ్యానాలను అధ్యయనం చేశాడో తెలుస్తుంది.* మూల గ్రంథానికి వీలైనంత దగ్గరగా ఉండేందుకు హీబ్రూ నేర్చుకోవడానికి ఆయన చేసిన ప్రయత్నాలు కూడా అంతే క్షుణ్ణంగా ఉన్నాయి, అయినప్పటికీ, బైబిల్ యొక్క లాటిన్ అనువాదమైన వల్గేట్, ఆయన జీవితాంతం వ్యాఖ్యానానికి ఆధారంగా నిలిచింది. మరియు ఇది ఇలాగే ఉండవలసి వచ్చింది, ఎందుకంటే వేదాంతశాస్త్రంలో డాక్టరేట్ పొందిన వ్యక్తికి తన పట్ల కాకుండా, చర్చి పట్ల నిబద్ధత ఉంటుంది. ఆ పదవికి ఉన్న ప్రజా బాధ్యత కారణంగా, వేదాంత ఫలితాలను సాధారణంగా అర్థమయ్యేలా చేయడానికి సుపరిచితమైన గ్రంథాన్ని ఉపయోగించాల్సి వచ్చింది.

అయితే, లేఖనాలను అర్థం చేసుకోవడంలో ఉన్న కీలకమైన అడ్డంకి, దేవుని వాక్యం పట్ల మనిషిలో ఉండే అంతర్గత ప్రతిఘటన. నిష్పాక్షికంగా వ్యాఖ్యానించే పండితుడు, ప్రభావితుడై వినే శ్రోతగా మారాలి. లూథర్ దృష్టిలో, దాని అర్థం మొదట పాపిగా మారడం, తన నిజ స్వరూపాన్ని ఒప్పుకోవడం. ఎందుకంటే లేఖనాల వాక్యం మనుష్యులందరినీ పాపులుగా (రోమా 5:12) మరియు తద్వారా దేవుని శత్రువులుగా (రోమా) బయటపెడుతుంది.

5.10). అందుకే "వినయం" చాలా ముఖ్యమైనది. వినయాన్ని పాటించడం అంటే దేవుణ్ణి సమర్థించడం—ఇది లూథర్ యొక్క అపూర్వమైన ధైర్యమైన వాదన. దేవుణ్ణి సమర్థించడం అంటే ఆయన తీర్పు యొక్క సత్యాన్ని అంగీకరించడం: మానవులందరూ పాపులే. దేవుడు సరైనవాడని ఒప్పుకోవడాన్నే లూథర్ "విశ్వాస విధేయత" అని పిలుస్తాడు, ఇది విశ్వాసం ద్వారా కలిగే సమస్త నీతికి ముందు ఉండాలి.

ఈ విధేయతే కీర్తనలపై ఆయన ఇచ్చిన మొదటి ఉపన్యాసాల పరంపరకు కేంద్ర ఇతివృత్తం: ఇక్కడ తనను తాను విచారించుకొని, దేవుని తీర్పుకు వినయంగా లోబడటం ద్వారా, మానవుడు దేవుని అంతిమ తీర్పును ముందుగానే ఊహిస్తాడు. ఒక సన్యాసి సాంప్రదాయ ఆదర్శానికి అనుగుణంగా ఉంటూ, దేవుని తీర్పును మెరుగుపరచాలని కోరుకోకుండా నిజంగా "పశ్చాత్తాప స్థితిలో" ఉన్నంత కాలం, అతడే నిజమైన క్రైస్తవునికి నమూనాగా నిలుస్తాడు. అందువల్ల లూథర్ ఉద్దేశించని విషయం "పాపి," అవును, కానీ నా వినయంలో కొద్దిగా నీతిమంతుడు కూడా.

వినయం గురించిన తన వేదాంతానికి సన్యాస స్వభావం ఉన్నప్పటికీ, మరియు తన విద్యార్థులు ప్రధానంగా సన్యాసులు అయినప్పటికీ, లూథర్ ఎన్నడూ సంఘాన్ని మొత్తంగా తన దృష్టిలోనే ఉంచుకున్నాడు: బోధన సేవలోనే వ్యాఖ్యానం జరుగుతుంది.

కీర్తనలు 16.12—17.34 (Vulg.)కు లూథర్ చేతివ్రాత అంతరపంక్తి వ్యాఖ్యానం. కీర్తనల గ్రంథంపై అతని మొదటి ఉపన్యాసాల (1513-15) వ్రాతప్రతిలోని ఒక పేజీ.

అనూహ్యమైన సంస్కరణ ఆ కాలంలోని మత జీవితంలో పశ్చాత్తాపం, ఒప్పుకోలు మరియు శిక్ష అనేవి ప్రధానమైన అంశాలలో ఒకటిగా ఉండేవి. లూథర్ ఈ ప్రత్యేక అంశాన్ని తన సొంతం చేసుకోవడమే, అతని వేదాంతం చర్చి యొక్క బోధన మరియు పరిచర్యలో పాతుకుపోయిందనడానికి నిదర్శనం. పశ్చాత్తాపం అనేది పాపికి అప్పుడప్పుడు తీసుకునే ఒక అత్యవసర చర్య మాత్రమే కాదని, అది ప్రతి క్రైస్తవుని జీవితానికి ఒక ప్రాథమిక రూపమని లూథర్ బోధించాడు. తద్వారా అతను ఆత్మసంతృప్తిని, సత్కార్యాల కోసం "బానిసలా కష్టపడటాన్ని", అలాగే స్వీయ-సమర్థన కోసం ఆత్రుతతో చేసే ప్రయత్నాలను వ్యతిరేకించాడు. అది ఒక విసుగు పుట్టించే విషయం కాదు.

క్రైస్తవుడు సంవత్సరానికి కనీసం ఒక్కసారైనా పాటించవలసిన "సంఘ బాధ్యత"; అది నిరంతర వినయ ప్రకటన: దేవుడు మాత్రమే నీతిమంతుడు.

లూథర్ తన రెండు ప్రధాన ఉపన్యాసాలైన కీర్తనలపై మొదటిది మరియు దాని వెంటనే రోమీయులకు రాసిన పత్రికపై రెండవదిలో అభివృద్ధి చేసిన ఆలోచనలు, 1517 నాటి అతని తొంభై ఐదు సిద్ధాంతాలలో మొదటి రెండింటిలో సంగ్రహించబడ్డాయి: