మరోవైపు, లూథర్ తన ఉపన్యాసంతో ఎంతగానో సంతోషించి, దాని పంపిణీకి స్వయంగా ఏర్పాట్లు చేసి, సెయింట్ వద్ద ఉన్న తన మాజీ గురువుకు ఒక ప్రతిని పంపాడు.
ఐసెనాచ్లోని జార్జ్ పాఠశాల మరియు అతని స్నేహితుడు జోహన్నెస్ బ్రాన్కి.*'
లూథర్ యొక్క పిచ్చివాగుడును సిగ్గుతో కూడిన గౌరవం వల్ల అణచివేయకూడదు, మరియు అవి ఈ రోజుల్లో సరైనవిగా పరిగణించబడకపోవచ్చు అనే కారణంతో అస్సలు అణచివేయకూడదు.
అతనితో అంత జాగ్రత్తగా వ్యవహరించడం అంటే అతను చెప్పిన మాటలను గుడ్డిగా నమ్మకపోవడం. లూథర్ భాష ఎంత భౌతికంగా, ప్రాపంచికంగా ఉంటుందంటే, తన తీవ్రమైన ధిక్కారంలో అతను సైతానుకు "కర్రగా ఒక అపానవాయువును" ఇవ్వగలడు: ఓ సైతాన్, క్రీస్తు విరోధి, లేదా పోపా, నువ్వు దానిపై ఆనుకోవచ్చు, అది ఒక కంపుకొట్టే శూన్యం. లూథర్ తన మఠంలోని రోజుల్లోనే బాధాకరమైన మలబద్ధకంతో బాధపడుతున్నాడని విన్నప్పుడు, చికిత్సకుడు అతనికి మానసిక సంక్లిష్టత ఉందని నిర్ధారించాలని అనుకుంటాడు. అయితే, పూర్తి చారిత్రక సందర్భంలో, లూథర్ యొక్క మలమూత్ర సంబంధిత పదజాలంతో నిండిన భాషను, శరీరాన్ని మరియు ఆత్మను రెండింటినీ బెదిరించే విరోధికి వ్యతిరేకంగా శరీరం మరియు ఆత్మతో చేసిన బాధాకరమైన పోరాటానికి ఒక వ్యక్తీకరణగా తీవ్రంగా పరిగణించాలి.
సామాజిక-చారిత్రక పరిశోధన లూథర్ భాషా శైలికి సంబంధించిన మరో కోణాన్ని, లేదా కనీసం దాని ప్రభావాన్ని స్పష్టం చేస్తుంది. సంస్కరణ ఉద్యమంలోని అసభ్యకరమైన పదజాలం సామాన్యుడిని రెచ్చగొట్టడానికే ఉద్దేశించబడింది. ఒక గౌరవనీయ వ్యక్తి, అతను దెయ్యం అయినా, పోప్ అయినా, అతని అసభ్య ప్రవర్తనను బయటపెట్టగలిగితే, అతని అసలు స్వరూపం బయటపడినట్లే. ఇప్పటివరకు గొంతు లేని ఒక సామాజిక వర్గానికి లూథర్ కేవలం ప్రతినిధి మాత్రమే కాదు. "దెయ్యం గిల్లే గాడిద" అనేది కేవలం ఆందోళన కలిగించే ప్రయోజనాల కోసం వాడిన ఒక తీవ్రమైన పదబంధం మాత్రమే కాదు. అతను తన మాటలను "దుర్గంధభరితమైన అబద్ధాల మూట" అని పిలిచినప్పుడు, కేవలం "ప్రజలను" ఆకట్టుకోవడానికి ప్రయత్నించడమే కాకుండా, స్వయంగా దెయ్యాన్నే ఆకట్టుకోవడానికి ప్రయత్నించాడు.
లూథర్ చాలా దూషణలు ఉపయోగించాడు, కానీ దాని వెనుక ఒక పద్ధతి ఉంది. 1515 నాటి తన ఎన్నికల ఉపన్యాసంలో ఆయన వివరించినట్లుగా, సైతాను దేవుని నామాన్ని మరియు ఆయన నీతి కార్యాలను మట్టిలో కలుపుతాడు. సైతాను, "మహా పంది," "పోప్ గాడిద," మరియు "క్రీస్తు విరోధి" అనే పదాల మధ్య, లేకపోతే అర్థం చేసుకోలేని సంబంధం ఇక్కడే ఉంది. వృద్ధాప్యంలోని నిస్సహాయమైన ఆగ్రహంతో కాకుండా, యవ్వనంలోని దిగ్భ్రాంతికరమైన మరియు రెచ్చగొట్టే ఉద్వేగంతో, సైతాను పేడకు సరైన ఏకైక సమాధానాన్ని లూథర్ సమర్థించాడు: "నువ్వే వెళ్లి దాన్ని తిను!"
ఇక్కడ మనకు పెంపకం, వాతావరణం కంటే ఎంతో ఎక్కువ కనిపిస్తుంది. సహజ ప్రవృత్తి, దృఢ విశ్వాసం కలిసి ఒక శక్తివంతమైన కూటమిగా ఏర్పడి, కేవలం నీచమైన భాష కంటే మించిన ఒక కొత్త నీచమైన భాషను సృష్టిస్తాయి. దాని అసహ్యకరమైన, వికృతమైన స్వభావంతోనే అది వర్ణనాతీతమైన దానిని మాటలరూపంలో వ్యక్తపరుస్తుంది: అదే దేవుడిని, మనిషిని దైవదూషణతో అపవిత్రపరచడం. సువార్త వ్యతిరేకులపై లూథర్ తన జీవితాంతం విసిరిన ముతక మాటల వర్షాన్ని, చెడు పెంపకానికి ఆపాదిస్తే దాని ప్రాముఖ్యతను కోల్పోతుంది. దానిని గంభీరంగా తీసుకున్నప్పుడు, లూథర్ తన ముందు చూసిన కర్తవ్యాన్ని అది వెల్లడిస్తుంది: సకల కాలాలలోకెల్లా గొప్ప నిందకుడితో యుద్ధం చేయడం!
లూథర్ యొక్క తొలి సంవత్సరాల గురించిన మన వివరణలో, అతని అభివృద్ధిపై ప్రధాన ప్రభావాలుగా పరిగణించబడే ఏ వ్యక్తిగత వ్యక్తులు గానీ, నిర్దిష్ట సంఘటనలు గానీ వెలుగులోకి రాలేదు. మార్టిన్ను తెలుసుకోవడానికి మనకున్న అవకాశాలు
బాలుడు మరియు పాఠశాల విద్యార్థి అయిన లూడర్ గురించి చాలా పరిమితులు ఉన్నాయి. ఈ రచన వెనుక ఉన్న వ్యక్తిని కనుగొనాలనుకునే, మానసికంగా లోతుగా పరిశీలించే ఆధునిక పాఠకుడు, లూథర్ తన తరువాతి చర్యలు మరియు రచనలలో తనను తాను బహిర్గతం చేసుకునే వరకు ఓపికగా వేచి ఉండవలసి ఉంటుంది. అతని తండ్రి హన్స్ లేదా తల్లి మార్గరెట్ ద్వారా యువ మార్టిన్ గురించి మరింత లోతుగా తెలుసుకోవడానికి చేసే అన్ని గంభీరమైన ప్రయత్నాలను ఇదే ఆధారాల కొరత అడ్డుకుంటుంది. వాస్తవానికి, తరువాత ప్రాథమికమైన కొన్ని నమ్మకాలు ఇంట్లో మరియు పాఠశాలలో పొందిన అనుభవాలలో పాతుకుపోయి ఉండాలి, కానీ అతను విశ్వవిద్యాలయంలో ఉన్నప్పుడు మరియు మఠంలో చేరిన తర్వాత మాత్రమే, అతని "రెండవ బాప్టిజం"—అంటే అతని సన్యాస ప్రతిజ్ఞలు—తో అతని "రెండవ బాల్యం" ప్రారంభమైనప్పుడు అవి మరింత స్పష్టమైన రూపాన్ని సంతరించుకున్నాయి.
ఎంతో ఆశించిన సంస్కరణ a ఇల్లు, పాఠశాల, విశ్వవిద్యాలయం మరియు మఠంలో అభివృద్ధి చెందినది, చాలా కాలం తర్వాత, విట్టెన్బర్గ్ విశ్వవిద్యాలయంలో బైబిల్ వేదాంతశాస్త్ర ప్రొఫెసర్గా తన పదవి యొక్క అనేక రకాల ఒత్తిళ్లలో మాత్రమే బయటపడింది. రైతులు మరియు పట్టణవాసుల వారసుడైన మార్టిన్ లూథర్, దేవుడు, సైతాను, సాధువులు మరియు దయ్యాలతో పెరిగినందున, నిస్సందేహంగా ఒక సున్నితమైన బాలుడు. తన తండ్రి మరియు తల్లి ఇద్దరి పట్ల ప్రగాఢమైన గౌరవం కలిగి, అతను వారి ప్రభావానికి సులభంగా లోనయ్యాడు మరియు తోటివారితో, పెద్దలతో సమానంగా మంచి స్నేహితులను సంపాదించుకోవడానికి చిన్న వయసులోనే సిద్ధమయ్యాడు. వ్యక్తి అయిన లూథర్ ఇతరులతో కలిసినప్పుడు తనను తాను పూర్తిగా అర్పించుకోగలడు మరియు స్నేహంలోనూ, శత్రుత్వ ఘర్షణలలోనూ తీవ్రమైన ఉత్సాహంతో స్పందించగలడు. అతను ఒకనాడు సంప్రదాయాలను పరిశీలించే విమర్శనాత్మక స్వాతంత్ర్యాన్ని గానీ, సత్యంలో పాతుకుపోని అధికారాన్ని ఎంత గట్టిగా ఎదిరిస్తాడో గానీ సూచించేది ఏదీ అతని యవ్వనంలో కనిపించదు. కానీ తన ఇల్లు మరియు చిన్ననాటి నుండి వచ్చిన ఆధ్యాత్మిక వారసత్వం చాలా బలహీనంగా ఉందని మరియు దానిని వదిలివేయాలని అతను అంగీకరించవలసి వచ్చిన సమయం వచ్చింది.
ఒక వ్యక్తిని అంచనా వేయడంలో వ్యక్తిగత పరిచయం ఎంతటి మార్పును తీసుకురాగలదో, సిగ్మండ్ ఫ్రాయిడ్ స్టీఫన్ జ్వైగ్కు రాసిన ఒక లేఖలో క్లుప్తంగా సూచించబడింది. వారిద్దరికీ, లూథర్కు మధ్య శతాబ్దాల అంతరం ఉన్నప్పటికీ, దానిలోని విషయాలు ఆ సంస్కర్తకు కూడా వర్తిస్తాయి:
ప్రియమైన డాక్టర్ [స్టెఫాన్ జ్వైగ్], నేను డాక్టర్ సెయింట్ జ్వైగ్ను వ్యక్తిగతంగా కలవకుండా ఉండి ఉంటే బాగుండేదని, మరియు ఆయన నాతో అంత దయగా, గౌరవంగా ప్రవర్తించకుండా ఉండి ఉంటే బాగుండేదని ఇప్పుడు అనిపిస్తోంది. ఎందుకంటే, [కొత్త పుస్తకం గురించిన] నా తీర్పు వ్యక్తిగత సానుభూతితో ప్రభావితం అవుతుందేమోనన్న సందేహంతో నేను ఇప్పుడు బాధపడుతున్నాను.
సంస్కర్త జీవితం నిరూపించినట్లుగా, అటువంటి సంఘటనలు ఒకరిని మారుస్తాయి, సందేహాలను రేకెత్తిస్తాయి మరియు స్థిరపడిన తీర్పులను బలహీనపరుస్తాయి. మార్టిన్
లూడర్ మొదట విద్యార్థిగా, ఆ తర్వాత ఫ్రైయర్ మార్టినస్ లూడర్గా, చివరకు విట్టెన్బర్గ్ లూథర్గా మారే క్రమంలో, పవిత్ర గ్రంథంలోని ప్రతి పుటలోనూ, తనకు ఇంతవరకు ఏమాత్రం తెలియని దేవుడిని, తాను ఇంతవరకు భయపడని సైతానును ఎదుర్కొన్నాడు. ఈ ఎదుర్కోవడాలు అతడిని గతం నుండి దూరం చేసి, అతని భవిష్యత్తును తీర్చిదిద్దాయి. అవే ఎదుర్కోవడాలు అతడిని తీవ్రంగా కలవరపరిచి, తన పరిధిని దాటి ముందుకు తీసుకువెళ్ళాయి. అందువల్ల, తన మాట వినడానికి ఇష్టపడే మరియు పూర్తిగా వినడానికి సిద్ధంగా ఉన్న ఎవరితోనైనా అతను తీవ్రమైన భావోద్వేగంతో, తక్షణమే మాట్లాడతాడు.
ఫ్రాయిడ్ లేఖను మనోచరిత్రకారునికి ఒక సలహాగా కూడా చదవవచ్చు. ఒక రచయితను వ్యక్తిగతంగా కలవడం ఎల్లప్పుడూ కేవలం లాభదాయకం కాకపోవచ్చు. అది అతని రచనలను పొందే అవకాశానికి సులభంగా ఆటంకం కలిగించవచ్చు మరియు అసలు ఏమి చెప్పబడుతుందో వినడాన్ని మరింత కష్టతరం చేయవచ్చు.
అనూహ్యమైన సంస్కరణ, విట్టెన్బర్గ్కు దారి, సంస్కరణకు ముందు నిర్ణయాలు, ఆధునిక కాలానికి ముఖద్వారం. బ్రహ్మచారులు తమ మాస్టర్ డిగ్రీని అందుకున్నప్పుడు ఆ వైభవం వెల్లివిరిసింది: కాగడాలు ప్రజ్వలించాయి మరియు వేడుకలు ఘనంగా జరిగాయి. నా దృష్టిలో ఏ తాత్కాలిక, ప్రాపంచిక ఆనందాన్ని దానితో పోల్చలేము"'—అంత తీవ్రంగా ఉన్నాయి
తనకు ఎర్రటి గోధుమ రంగు రాజచిహ్నపు బెరెట్ లభించినప్పుడు లూథర్ యొక్క భావాలు. ఈ సంఘటన 1505 జనవరిలో, బహుశా ఎపిఫనీ జరిగిన కొద్ది కాలానికే జరిగింది, కానీ ఆ ఆనందం సంవత్సరాల తర్వాత కూడా నిలిచి ఉంది: "మనం ఇప్పటికీ ఈ విధంగానే వేడుకలు జరుపుకోగలగాలి."
నాలుగేళ్ల విశ్వవిద్యాలయ విద్య తర్వాత, అతను ఎర్ఫర్ట్లో పదిహేడు మంది అభ్యర్థులలో రెండవ ర్యాంకు సాధించి, 'మాజిస్టర్ ఆర్టియమ్' (ఉదార కళలలో అధిపతి) పట్టా పొందాడు. ఐసెనాక్లోని లాటిన్ పాఠశాలలో అతను పొందిన అద్భుతమైన విద్య, మాన్స్ఫెల్డ్లోని అతని పేలవమైన పాఠశాల విద్య లోటును పూర్తిగా భర్తీ చేయలేకపోయిందని స్పష్టమవుతోంది. 1502వ సంవత్సరం శరదృతువులో జరిగిన తన మొదటి విద్యా పరీక్ష అయిన 'బా-కలారియేట్'లో లూథర్ యాభై ఏడు మంది అభ్యర్థులలో కేవలం ముప్పైవ స్థానంలో ఎందుకు నిలిచాడో ఇది వివరిస్తుంది.
బాకలారియేట్ పట్టాకు ముందున్న సంవత్సరాలు ప్రధానంగా తర్కశాస్త్ర సూత్రాలు, తర్కశాస్త్ర పునాదులు, మరియు అలంకారశాస్త్రం, వ్యాకరణ నియమాలకు అంకితం చేయబడ్డాయి. ఎర్ఫర్ట్ విశ్వవిద్యాలయంలో, అన్ని యూరోపియన్ విశ్వవిద్యాలయాలలో వలె, గ్రీకు తత్వవేత్త అరిస్టాటిల్—ప్లేటో శిష్యుడు మరియు యువతకు గురువు—బోధించారు.
ఉపన్యాసాలు ప్రారంభమైన మొదటి రోజు నుండి అలెగ్జాండర్ ది గ్రేట్ ప్రధాన పండిత అధికారిగా ఉండేవారు. బ్యాచిలర్ డిగ్రీ తర్వాత విద్యార్థుల కార్యక్రమం మరింత సమగ్రంగా మారింది: ఇప్పుడు విద్యార్థులకు అరిస్టాటిల్ యొక్క అధిభౌతిక శాస్త్రం, నీతిశాస్త్రం, రాజనీతి శాస్త్రం మరియు అర్థశాస్త్రంపై రచనలు పరిచయం చేయబడ్డాయి.
సాంప్రదాయ పాఠ్యప్రణాళిక ప్రకారం, చివరి రెండు సంవత్సరాలు అరిస్టాటిల్ యొక్క ముఖ్యమైన రచనలను వ్యాఖ్యానించడం మరియు చర్చించడం, అలాగే సంగీతం, అంకగణితం, జ్యామితి మరియు ఖగోళశాస్త్రం వంటి చతుర్విధానాలను అధ్యయనం చేస్తూ ప్రత్యేక సెమినార్లు మరియు వాదోపవాదాలలో గడపవలసి ఉండేది. ఈ చివరి సంవత్సరాలలో విద్యార్థులపై ఒత్తిడి చాలా ఎక్కువగా ఉండేది. వారు విశ్వవిద్యాలయ నివాస భవనాలతో పోల్చదగిన వాటిలో కఠినమైన పర్యవేక్షణలో కలిసి జీవించారు మరియు వారి దాదాపు సన్యాసుల వంటి దినచర్యలో లభించే చిన్న విరామాలలో విశ్రాంతికి చాలా తక్కువ సమయం దొరికేది. విశ్వవిద్యాలయ నిబంధనల కంటే ఒక సంవత్సరం ముందుగానే, ఇరవై ఒక్క సంవత్సరాల వయస్సులో, లూథర్ తన మాస్టర్ ఆఫ్ ఆర్ట్స్ పరీక్షలో ఉత్తీర్ణుడయ్యాడు మరియు అప్పటికే విద్యా విభాగాలపై సమగ్రమైన అవగాహనను సంపాదించాడు.
ఇదంతా కేవలం "తార్కిక క్రీడలు" మాత్రమేననే నిందాపూర్వకమైన తీర్పు—మరియు మానవతావాదుల నినాదం—ఆ కాలపు విశ్వవిద్యాలయ విద్యకు ఏమాత్రం సముచితమైనది కాదు. విద్యార్థులకు తార్కిక ఆలోచన మరియు క్రమబద్ధమైన చర్చను పరిచయం చేయడానికి తర్కం మరియు తర్కశాస్త్రం బోధించబడ్డాయి. లూథర్ తన విద్యాభ్యాసంలో అవసరమైన మౌఖిక చర్చ మరియు లిఖిత వాదనల నుండి తన జీవితాంతం ప్రయోజనం పొందాడు.
కానీ చురుకుదనం, వాక్చాతుర్యం మాత్రమే సరిపోలేదు. వివిధ పాండిత్య రంగాలలో సమర్పించబడిన రుజువులను, నిర్ధారణలను పరీక్షించి, వాటిని క్రమబద్ధమైన పరిశీలనకు గురిచేసే సాధారణ సామర్థ్యంతో విద్యార్థులను సన్నద్ధం చేయడానికి విద్యా శిక్షణ కృషి చేసింది. హేతువు, అనుభవం, మరియు దైవశాస్త్ర సంబంధిత ప్రశ్నలలో దైవ ప్రకటన అనేవి నిజమైన జ్ఞానానికి ఆధారమయ్యాయి, మరియు అన్ని పరిశోధనలను తార్కిక పద్ధతుల సహాయంతో స్పష్టంగా అర్థమయ్యేలా క్రమబద్ధీకరించాల్సి ఉండేది. ఈ విధంగా, ప్రత్యేక రంగాలలో తర్వాతి కాలపు కృషి ఒక ఉమ్మడి విద్యా పునాదిపై నిర్మించబడింది. సన్యాసులు మినహా విద్యార్థులందరికీ మాస్టర్ ఆఫ్ ఆర్ట్స్ పరీక్ష తప్పనిసరి. ఆ తర్వాత తదుపరి దశ వచ్చింది—భవిష్యత్తులో దైవశాస్త్రవేత్తగా, న్యాయవాదిగా, లేదా వైద్యుడిగా వృత్తికి సన్నద్ధం కావడం.
ఎర్ఫర్ట్ విశ్వవిద్యాలయంలోని ప్రముఖ లైట్లు సభ్యులు. కళల అధ్యాపకులు: జోడోకస్ ట్రూట్ఫెటర్ నుండి ఐసెనాచ్ మరియు బర్తోలోమేయస్ ఆర్నాల్డి వాన్
ఉసింగెన్లోని వారు గుర్తింపు పొందిన నిపుణులు. వారు అప్పటికే ఉన్న వ్యాఖ్యానాలపై ఆధారపడకుండా, తమ విద్యార్థులకు అరిస్టాటిల్ రచనలను నేరుగా పరిచయం చేయడానికి ఆసక్తి చూపేవారు. మధ్యయుగాలలో అరిస్టాటిల్ను పిలిచే "తత్వవేత్త"ను, జర్మనీలోని ఇతర ప్రాంతాల కంటే ఎక్కువ విమర్శనాత్మక దూరంతో మరియు మరింత అవగాహనతో వారు వ్యాఖ్యానించారు. లూథర్ తన లిబరల్ ఆర్ట్స్ అధ్యయనాలను అత్యంత చైతన్యవంతమైన ఫ్యాకల్టీలలో ఒకదానిలో పూర్తి చేయగలిగినందుకు అదృష్టవంతుడయ్యాడు. లైప్జిగ్ మాన్స్ఫెల్డ్లోని అతని తల్లిదండ్రుల ఇంటికి దగ్గరగా ఉన్నప్పటికీ, లూథర్ బహుశా అరవై మైళ్ల దూరంలో ఉన్న ఎర్ఫర్ట్లో చదవాలని నిర్ణయించుకున్నాడు, ఎందుకంటే అది అతను చివరిసారిగా పాఠశాలకు వెళ్లిన తన ప్రియమైన ఐసెనాక్కు దగ్గరగా ఉంది. అప్పటికే లిండెమాన్ కుటుంబానికి చెందిన చాలా మంది సభ్యులు ఎర్ఫర్ట్లో చదువుకున్నారు, అలాగే అతని సన్నిహితుడైన జోహన్నెస్ బ్రాన్ కూడా. లూథర్ జీవితంలో ఇంత కేంద్ర పాత్ర పోషించబోతున్న విట్టెన్బర్గ్ కేవలం దూరంగా ఉండటమే కాదు; దాని విశ్వవిద్యాలయం కేవలం ప్రణాళిక దశలో మాత్రమే ఉంది, మరియు అక్కడ 1502 వరకు బోధన ప్రారంభం కాలేదు. అందువల్ల
ఎర్ఫర్ట్ ఒక స్పష్టమైన ఎంపిక, అలాగే అత్యంత అదృష్టకరమైనది కూడా.
విట్టెన్బర్గ్కు దారి: లూథర్ చదువుకున్న విశ్వవిద్యాలయానికి అప్పటికే ఒక గొప్ప గతం ఉంది. మొదటి జర్మన్ విశ్వవిద్యాలయాలు స్థాపించబడుతున్న కాలంలో, అంటే 1392లో ఇది స్థాపించబడింది. ప్రేగ్, వియన్నా, హైడెల్బర్గ్ మరియు కొలోన్లతో పాటు, ఇది సామ్రాజ్యంలో అత్యంత పురాతన విశ్వవిద్యాలయాలలో ఒకటిగా ఉండేది. "థూరింగియా అకాడమీ"గా ఇది త్వరలోనే జర్మనీ అంతటా గొప్ప ఖ్యాతిని పొంది, గొప్ప విశ్వవిద్యాలయాలలో ఒకటిగా ఎదిగింది. సుమారు 1400 నాటికి, అప్పటికే మూడు వందల యాభైకి పైగా విద్యార్థులు నమోదు చేసుకున్నారు; ఒక శతాబ్దం తరువాత, లూథర్ తన చదువును ప్రారంభించినప్పుడు, ఎనిమిది వందల మంది విద్యార్థులతో కొలోన్ మరియు ఆరు వందల మంది విద్యార్థులతో లీప్జిగ్ వంటి పెద్ద విశ్వవిద్యాలయాల నుండి పోటీ ఉన్నప్పటికీ, నమోదు చేసుకున్న విద్యార్థుల సంఖ్య ఐదు వందలకు పెరిగింది. ఈ విధంగా ఎర్ఫర్ట్ జర్మనీలో మూడవ అతిపెద్ద విశ్వవిద్యాలయాన్ని కలిగి ఉంది. ఆ విశ్వవిద్యాలయం ఒక మునిసిపల్ సంస్థ అని మరియు దానికి ఎలాంటి రాచరిక మద్దతు లభించలేదని పరిగణనలోకి తీసుకుంటే ఇది ఒక అసాధారణమైన పౌర విజయం. ఎర్ఫర్ట్ ఒక స్వతంత్ర సామ్రాజ్య నగరం కూడా కాదు, మరియు రాజకీయ బలం లేదా చట్టపరమైన హామీలు లేకపోవడంతో, అది సాక్సన్ ఎలక్టోరల్ల దురాశతో చూడబడింది మరియు దాని సుదూర సార్వభౌముడు, లూథర్ కాలంలో మెయింజ్ బిషప్ చేత అసూయతో కాపాడబడింది. అయినప్పటికీ, జర్మన్ విద్యార్థులందరిలో 15 శాతానికి పైగా అక్కడ విద్యనభ్యసించారు. అంత్యకాలంలో విశ్వవిద్యాలయ విద్యపై ఎవరైనా ఎందుకు ఆసక్తి చూపుతారు?
మధ్యయుగాలా? యువకులను ఉపన్యాస మందిరాలకు నడిపించింది కేవలం పాండిత్యం మాత్రమే కాదు. నిజానికి, ఆ కాలంలో విద్యార్థులందరూ పొందవలసిన తాత్విక శిక్షణ, సాధారణంగా వారి విద్యా లక్ష్యాలతో సమానంగా ఉండేది కాదు. వేదాంతం, న్యాయశాస్త్రం మరియు వైద్యశాస్త్రం అనే మూడు "వృత్తి విద్యా పాఠశాలల" కారణంగానే విశ్వవిద్యాలయాలు స్థాపించబడ్డాయి, పోషించబడ్డాయి మరియు విద్యార్థులు వాటిలో చేరారు. అభివృద్ధి చెందుతున్న ప్రాదేశిక రాజ్యాల వేగంగా విస్తరిస్తున్న పరిపాలనా యంత్రాంగానికి మరియు వర్ధిల్లుతున్న సామ్రాజ్య నగరాలకు పౌర సేవకులుగా అవసరమైన న్యాయవాదుల పట్ల రాకుమారులు మరియు పట్టణ మండలి సభ్యులు ఎల్లప్పుడూ ఆసక్తి కనబరిచేవారు. వైద్య రంగంలో జర్మనీ ఇంకా ఇటలీ మరియు ఇంగ్లాండ్ల కంటే చాలా వెనుకబడి ఉంది, అయినప్పటికీ మరింత ఆధునిక హ్యాండ్బుక్లను వ్రాయడానికి ప్రయత్నాలు జరుగుతున్నాయి, దాని ఫలితంగా పదహారవ శతాబ్దం చివరి నాటికి గుర్తించదగిన పురోగతి సాధించబడింది.
ఈ విద్యా విప్లవం వల్ల వేదాంత అధ్యాపక బృందాలు లాభపడ్డాయి. మతగురువుగా దీక్ష పొందడానికి విశ్వవిద్యాలయ విద్య అవసరం లేనప్పటికీ, ముఖ్యంగా పట్టణాలలో, ఆ కాలపు మేధో ప్రమాణాలకు సరిసమానమైన, విద్యాపరంగా శిక్షణ పొందిన వేదాంతులకు గిరాకీ ఉండేది. సంస్కరణోద్యమానికి ముందు మరియు ఆ సమయంలో అహంకారపూరిత మూర్ఖత్వానికి నిలయాలుగా పరిహసించబడిన సన్యాస సంఘాలు, వేదాంత పాండిత్యానికి అపారమైన కృషి చేశాయి. వారు తమ సొంత బోధనా సిబ్బందితో 'స్టూడియా జనరాలియా' (సాధారణ విద్యా సంస్థలు)ను స్థాపించారు, మరియు వివిధ సంఘాలు విశ్వవిద్యాలయాలలో వేదాంత ప్రొఫెసర్షిప్లను ఏర్పాటు చేశాయి.
ఊహించని సంస్కరణ. ఎర్ఫర్ట్లో కూడా పరిస్థితి భిన్నంగా ఏమీ లేదు, అక్కడ మూడు ప్రధాన మతసంస్థలు—డొమినికన్లు (O.P.), ఫ్రాన్సిస్కన్లు (O.F.M.), మరియు అగస్టీనియన్ హెర్మిట్స్ (O.E.S.A.)—తమ సొంత పీఠాలను స్థాపించుకున్నాయి. అందువల్ల, వేదాంత అధ్యాపక విభాగాలలో సాధారణంగా అత్యధిక సిబ్బంది ఉండేవారు. అయినప్పటికీ, "విజ్ఞాన శాస్త్రాల రాణి"గా పిలువబడే ఆ విశ్వవిద్యాలయం, న్యాయశాస్త్రవేత్తల ఆధిపత్యాన్ని, మరియు ముఖ్యంగా ప్రముఖ కానన్ న్యాయవాదుల ఆధిపత్యాన్ని అయిష్టంగానే అంగీకరించవలసి వచ్చింది. అయితే, దీనితో ఆ విశ్వవిద్యాలయం కేవలం సమాజ ప్రాధాన్యతలను ప్రతిబింబించింది. చాలా సంవత్సరాల తరువాత, న్యాయవాదులను ఎన్నడూ మెచ్చుకోని లూథర్, ఎర్ఫర్ట్లో వారు అనుభవించిన ప్రత్యేక హక్కులను మరియు వేదాంతుల పట్ల వారి అహంకారాన్ని ఇప్పటికీ గుర్తుంచుకున్నాడు: "విజయవంతమైన న్యాయశాస్త్రవేత్త ఒక దుఃఖకరమైన క్రైస్తవుడు."
ఉన్నత విద్యా విభాగాలు ఎర్ఫర్ట్ యొక్క ప్రత్యేక బలం కాదు; ట్యూబింగెన్ లేదా కొలోన్లో న్యాయశాస్త్రాన్ని, వియన్నా లేదా లీప్జిగ్లో వైద్యశాస్త్రాన్ని చాలా బాగా అభ్యసించవచ్చు.
అదేవిధంగా, పదిహేనవ శతాబ్దం చివరిలో వేదాంతశాస్త్ర విభాగానికి ఒక ప్రత్యేకమైన విద్యా స్వరూపం కొరవడింది, ఎందుకంటే అది ప్రధానంగా మత సంస్థల సంప్రదాయాల వైపే మొగ్గు చూపింది. ఎర్ఫర్ట్ యొక్క అత్యంత ప్రఖ్యాత వేదాంతి అయిన జోహన్నెస్ ఆఫ్ వెసెల్ను ఖండించడం వల్ల కలిగిన ప్రకంపనలు ఇంకా అనుభూతి చెందుతూనే ఉన్నాయి. 1479లో, అతను వోర్మ్స్లో కేథడ్రల్ బోధకుడిగా ఉన్నప్పుడు మరియు ఇకపై ఎర్ఫర్ట్లో ప్రొఫెసర్గా లేనప్పుడు, పాప పరిహార పత్రాలను ఒక భక్తిపూర్వకమైన మోసంగా ప్రకటించడానికి, సామాన్య ప్రజలు కూడా కమ్యూనియన్లో పవిత్ర పాత్రను స్వీకరించాలని డిమాండ్ చేయడానికి, మరియు పోప్ మరియు మండలి కాకుండా కేవలం పవిత్ర గ్రంథమే విశ్వాసానికి అంతిమ అధికారం అని నొక్కి చెప్పడానికి సాహసించినందుకు, అతన్ని విచారణ సంఘం (ఇంక్విజిషన్) ముందు హాజరుపరిచి, జీవిత ఖైదుకు ఖండించారు.
ఇదంతా ఎర్ఫర్ట్ వేదాంత అధ్యాపక బృందంపై ఒక చీకటి నీడను కమ్మేలా చేసింది—ఆ నీడ హుస్సైట్ మతవిశ్వాస వ్యతిరేకత.
సుమారు 1500 నాటి జర్మన్ విద్యా ప్రపంచంలో, ఎర్ఫర్ట్కు ఒకే ఒక్క ప్రాథమిక విద్యాపరమైన ప్రయోజనం ఉండేది—కానీ దానిని విస్మరించలేము. అక్కడ అందించే తత్వశాస్త్ర శిక్షణ, ఉన్నత అధ్యయనాలకు కేవలం ఒక పునాది కంటే చాలా ఎక్కువ అందించింది; కళల విభాగానికి దానికంటూ ఒక స్పష్టమైన కార్యక్రమం మరియు స్వరూపం ఉండేవి. శాసనాలు విశ్వవిద్యాలయాన్ని ఒక నిర్దిష్ట ఆలోచనా విధానానికి కట్టుబడి ఉండేలా చేయనప్పటికీ, ఎర్ఫర్ట్ 'వియా మోడెర్నా'కు ఒక బలమైన కోటగా పరిగణించబడింది. ఆంప్లోనియన్ కళాశాల (దీనిని ఆకట్టుకునే విధంగా "హెవెన్స్" అని కూడా పిలుస్తారు).
"గేట్"), ఇది బహుశా చాలా సంవత్సరాలు లూథర్ నివాస భవనంగా ఉండి ఉండవచ్చు, దానికి "సెకుండమ్ మోడర్నోస్" అనే ఆధునిక పద్ధతి ప్రకారం బోధించమని స్పష్టంగా ఆదేశించబడింది.
మన ఆధునిక దృక్కోణం నుండి చూస్తే, మధ్యయుగ పాండిత్యం అనేది మధ్యయుగాలతో అంతమైపోయి, ఆధునిక ఆలోచనా వికాసంపై ఎటువంటి ప్రభావం చూపని ఒక కఠినమైన, మార్పులేని, గతకాలపు, ఏకశిలా వ్యవస్థగా అనిపించవచ్చు. కానీ వాస్తవానికి, పాండిత్యం దాని ఉచ్ఛస్థితిలో ఉన్నప్పుడు, తమ చారిత్రక ప్రాముఖ్యతను ఎన్నడూ కోల్పోని ప్రత్యామ్నాయాలను కూడా కలిగి ఉంది. పద్నాలుగో శతాబ్దం, సత్యం మరియు వాస్తవికత యొక్క స్వభావంపై జరిపిన క్రమబద్ధమైన విచారణతో, నిర్ణయాత్మకమైన పూర్వ ఉదాహరణలను నెలకొల్పింది. అందులో రెండు సిద్ధాంతాలు ఉన్నాయి: వాటిలో ఒకటి తరువాతి కాలానికి చెందినది.
విట్టెన్బర్గ్కు దారి II7 లో, ఒక మార్గాన్ని వియా యాంటిక్వా (పాత మార్గం) అని, మరొక మార్గాన్ని వియా మోడెర్నా (ఆధునిక మార్గం) అని పేర్కొన్నారు. వియా యాంటిక్వా ప్రతినిధులు, థామస్ అక్వినాస్ మరియు డన్స్ స్కాటస్ అనుచరులు, వాస్తవికవాదులు. విశ్వ భావనలు (యూనివర్సాలియా) అనేవి భౌతికాతీత ప్రపంచాన్ని జాబితా చేయడానికి ఉపయోగించే మానవ సాధనాలు మాత్రమే కాదని, అవి వాస్తవానికి ప్రతి వ్యక్తిత్వం వెనుక ఉన్న అంతిమ, ఉన్నతమైన వాస్తవికత యొక్క వ్యక్తీకరణలని వారు భావించారు. "మానవజాతి" ఒక విశ్వ వాస్తవికతగా ఉనికిలో ఉన్నందువల్ల మాత్రమే మనుషులు వ్యక్తులుగా ఉనికిలో ఉండగలరు.
దీనికి విరుద్ధంగా, ఆధునిక మార్గాన్ని అనుసరించేవారు ఒక కొత్త, అనిశ్చితమైన, మరియు వివాదాస్పదమైన మార్గంలో నడవడానికి సాహసించారు: వాస్తవికత యొక్క ఇంద్రియ గ్రహణం విశ్వ వాస్తవికతల జ్ఞానానికి దారితీయదు, కానీ అమూర్త ఆలోచనకు దారితీస్తుంది. విశ్వాలు అనేవి అటువంటి అమూర్తాల ఫలితమే మరియు వాటికి స్వతంత్ర వాస్తవికత ఉండదు. నిజమైనది వ్యక్తి, అంటే ఇంద్రియాలచే గ్రహించబడిన ఒక ప్రత్యేకమైన అస్తిత్వంగా ఉన్న మానవుడు. వ్యక్తుల యొక్క అనేక గ్రహణాలను "మానవజాతి" అనే విశ్వ భావనగా సమీకరించేది మానవ మేధస్సే. ఒక విశ్వ భావనగా "మానవజాతి" అనేది మానవ మనస్సుకు వెలుపల ఉన్న ఒక నిజమైన అస్తిత్వం కాదు; అది మనస్సుచే ఊహించబడిన మరియు సంప్రదాయంపై ఆధారపడిన ఒక "నామం" (నోమెన్). అటువంటి పేర్లు లేదా భావనలు శాస్త్రవేత్తకు లేదా తత్వవేత్తకు నిర్దిష్ట దృగ్విషయాల సంపదను క్రమబద్ధీకరించడానికి అర్థమయ్యే వ్యవస్థలను అందిస్తాయి. ఈ వ్యవస్థలు హేతువు యొక్క నిర్మాణాలు మరియు అనుభవంపై ఆధారపడి ఉంటాయి కాబట్టి, వాటికి స్వతంత్ర వాస్తవికత ఉండదు; మరియు అవి నమూనాలు కాబట్టి, నిర్దిష్టమైన దాని యొక్క ఇంద్రియ గ్రహణ వాస్తవికత ద్వారా వాటికి ఎల్లప్పుడూ ధృవీకరణ అవసరం. అమూర్త భావనలు వాటికవే ఒక అస్తిత్వాన్ని సంతరించుకోవడానికి అనుమతిస్తే, ఆలోచనకు, వాస్తవికతకు మధ్య ఉన్న సంబంధం ఊహాజనితంగానో లేదా ప్రమాదకరమైన భావజాలంగానో మారుతుంది—సాధారణంగా ఈ రెండూ ఒకేసారి జరుగుతాయి.
వియా మోడెర్నా ప్రతినిధులుగా పిలువబడిన నామవాదులు, విశ్వ వాస్తవాలను కేవలం పదాలు (నామినా) అని పిలవడానికి సాహసించిన సంశయవాదులుగా త్వరలోనే నిందించబడ్డారు. మధ్యయుగపు చివరి తత్వశాస్త్రాన్ని అపఖ్యాతి పాలు చేయడానికి సులభంగా ఉపయోగించే "తార్కిక క్రీడలు" అనే పదబంధం, వియా యాంటిక్వా యొక్క వాదనాయుధాల నుండి ఉద్భవించింది. పాత పద్ధతి ప్రతిపాదకులు, నామవాదులు తాము ప్రాతినిధ్యం వహించే వాస్తవికతపై కాకుండా భావనాత్మక పదాలపై ఆసక్తి చూపుతున్నారని నిందించారు. వాస్తవానికి, నామవాదులు సాంప్రదాయ భావనల వాస్తవికతను నిర్ధారించడానికి వాటిని ప్రశ్నించారు. మరోవైపు, మానవతావాదులు, సంస్కర్తలు, ఆ తర్వాత జ్ఞానోదయ ప్రతినిధులు ప్రచారం చేసిన "స్కాలస్టిసిజం నిష్ప్రయోజనమైన ఊహాగానాలతో సమయాన్ని వృధా చేస్తుంది" అనే విస్తృత సాధారణీకరణ, వియా మోడెర్నా అనుచరుల నుండి ఉద్భవించింది. వీరు వాస్తవికవాదులు వాస్తవికతకు చాలా దూరంగా ఉన్న మానసిక నిర్మాణాలను సృష్టిస్తున్నారని ఆరోపించారు. ఇవి ఒక ప్రాథమిక సమస్యపై జరిగిన కీలకమైన చర్చ వేడిలో సృష్టించబడిన వ్యంగ్య చిత్రాలు.
పదిహేనవ శతాబ్దం మధ్యకాలం నుండి ఎర్ఫర్ట్లో నామవాదం పటిష్టంగా స్థాపించబడింది, కానీ మొదట్లో దాని కార్యక్రమానికి ప్రత్యేక గుర్తింపు లేదు. వయా యాంటిక్వా
అక్వినాస్ మరియు డన్స్ స్కాటస్ వంటి స్పష్టంగా నియమించబడిన అధికారాలు ఉండటం అనూహ్య సంస్కరణకు ప్రయోజనం చేకూర్చింది. మరోవైపు, వియా మోడెర్నా అటువంటి కట్టుబాట్లను విస్మరించింది.
ఆంగ్లేయుడైన విలియం ఆఫ్ ఓకమ్ (1349లో మ్యూనిచ్లో ప్రవాసంలో మరణించాడు) నామవాదానికి ప్రసిద్ధుడైన—అతని ప్రత్యర్థుల దృష్టిలో అపఖ్యాతి పాలైన—వ్యవస్థాపక పితామహుడు. కానీ అతని అద్భుతమైన విజయాలకు లభించిన గుర్తింపు ఉన్నప్పటికీ, 'వియా యాంటిక్వా' (via antiqua)లోని ప్రముఖ పండితులు తమ సిద్ధాంతాలలో పొందినంత ప్రాముఖ్యతను అతను తన సొంత సిద్ధాంతంలో ఎన్నడూ సాధించలేకపోయాడు. 'వియా మోడెర్నా'కు సమానమైన హక్కులు కలిగిన అనేకమంది ప్రతినిధులు ఉన్నారు, వారిలో ప్రతి ఒక్కరూ లెక్కలేనన్ని నిర్దిష్ట సమస్యలకు తమ సొంత పరిష్కారాలను ముందుకు తెచ్చారు. ఆధునిక మార్గ ప్రతిపాదకులలో ఇటాలియన్ అయిన గ్రెగొరీ ఆఫ్ రిమిని మరియు ఫ్రెంచ్ దేశస్థుడైన పైరే డి'ఐలీ, అలాగే జర్మన్ దేశస్థులైన మార్సిలియస్ వాన్ వంటి వారు గణనీయమైన ప్రభావాన్ని పొందారు.
హైడెల్బర్గ్లోని ఇంఘెన్ మరియు టిబింగెన్లోని గాబ్రియేల్ బీల్, వీరిని రెండవ ఆకమ్గా పరిగణించవచ్చు. కానీ వారిలో ప్రతి ఒక్కరికీ వారి వారి సొంత ఆలోచనా విధానం ఉండేది, దాని గురించి గర్వపడాలని వారి సిద్ధాంతం వారికి బోధించింది. వారి వైఖరులు కేవలం వేదాంత విషయాలలోనే విభిన్నంగా లేవు. తత్వశాస్త్ర రంగంలో కూడా, వారు అటువంటి విభిన్న అంశాలపై నొక్కి చెప్పారు మరియు ఒకరినొకరు, అలాగే వారి వ్యవస్థాపక పితామహుడైన ఆకమ్ను కూడా తీవ్రమైన విమర్శనాత్మకతతో వ్యతిరేకించారు, దానివల్ల వారి మధ్య ఉన్న ఉమ్మడి అంశాలు సులభంగా అస్పష్టంగా కనిపించేవి. నామవాదులు ఎల్లప్పుడూ విద్యా స్వేచ్ఛ గురించి ఆందోళన చెందేవారు, కానీ కొత్త విశ్వవిద్యాలయాలలో దేనిలోనైనా తమ సొంత సిద్ధాంతాన్ని పటిష్టంగా స్థాపించే విషయంలో వారి ఈ రకమైన భిన్నత్వం ప్రతికూల ఫలితాలను ఇచ్చింది.
లూథర్ ఎర్ఫర్ట్ విశ్వవిద్యాలయంలో చేరడానికి నాలుగు సంవత్సరాల ముందు, కళల విభాగానికి చెందిన ఇద్దరు ప్రొఫెసర్లు, జోడోకస్ ట్రుట్ఫెట్టర్ మరియు బార్తోలోమాయస్
ఆర్నాల్డీ, 1497లో విశ్వవిద్యాలయం మొత్తం ముందు ఒక గంభీరమైన చర్చను నిర్వహించారు, అందులో వారు నామవాదం యొక్క ఉమ్మడి మూల భాగాన్ని రూపొందించడంలో మరియు దాని ప్రాథమిక సూత్రాలను ఒక పొందికైన కార్యక్రమంగా అభివృద్ధి చేయడంలో విజయం సాధించారు. దీనిని ఒక నిజమైన పురోగతిగా పరిగణించవచ్చు, ఎందుకంటే ఇది నామవాద ధోరణులను ఒకే విద్యా విభాగంలో ఏకీకృతం చేసింది. దీర్ఘకాలంలో, విజయవంతమైన చర్చ కంటే కూడా ముఖ్యమైన విషయం ఏమిటంటే, ఎర్ఫర్ట్కు చెందిన ఇద్దరు ప్రొఫెసర్లు తమ సూత్రాలను తమ విద్యా బోధనలో ఏకీకృతం చేయడానికి పూనుకున్నారు. నామవాద ప్రమాణాల అనువర్తనాన్ని విద్యార్థులకు పరిచయం చేయడానికి వారు హ్యాండ్బుక్లను రాశారు.
వివాదం జరిగిన కేవలం రెండు సంవత్సరాల తర్వాత ఆర్నాల్డి తన 'సహజ తత్వశాస్త్ర పరిచయం' (లీప్జిగ్, 1499) ను ప్రచురించాడు, మరియు ట్రుట్ఫెట్టర్ 1501లో తన 'తర్కశాస్త్రం హ్యాండ్బుక్'తో అతని బాటలోనే నడిచాడు, ఇది అనేక ముద్రణలను చూసింది.
వియా మోడెర్నా యొక్క నిర్ణయాత్మక సూత్రంగా మరియు లక్షణంగా ఒక ప్రాథమిక భావనను వారిద్దరూ పదేపదే ఉదహరించారు: అత్యంత గౌరవనీయమైన అధికారులు కూడా దీనికి విరుద్ధంగా ఏమి చెప్పినప్పటికీ, ప్రపంచం గురించిన అన్ని తాత్విక ఊహాగానాలను అనుభవం మరియు వాస్తవికత ఆధారిత తర్కం ద్వారా పరీక్షించాలి. ఈ విషయంలో కూడా ఇది భిన్నంగా ఉండకూడదని ఆర్నాల్డి నొక్కిచెప్పారు.
విట్టెన్బర్గ్కు దారి IIg వేదాంతశాస్త్రం: అన్ని వేదాంతపరమైన ఊహాగానాలు చర్చిచే వ్యాఖ్యానించబడిన లేఖనాల అధికారం ద్వారా పరీక్షించబడాలి.
అందువల్ల తత్వశాస్త్రం మరియు వేదాంతశాస్త్ర రంగాలలో అనుభవం మరియు పవిత్ర గ్రంథం మాత్రమే చెల్లుబాటు అయ్యే ప్రమాణాలుగా ఉండేవి. ఖండించబడినప్పటికీ, ఎర్ఫర్ట్లో తరచుగా ఉటంకించబడే నామవాది జోహన్నెస్ వాన్ వెసెల్ను ఉద్దేశించి, తమ సొంత పాఠశాలలోని పండితులను కూడా ఎలా గౌరవించాలో ఉసింగెన్ ఇలా వివరించారు: "మీరు ఎంతటి ప్రముఖులైనా, నా సమాధానం ఇదే అయి ఉండాలి: గొప్ప వ్యక్తులు కూడా కొన్నిసార్లు తాము కచ్చితంగా తెలియని విషయాలపై వాదనలు, ప్రకటనలు చేసేంత అజాగ్రత్తగా, నిర్లక్ష్యంగా ఉంటారు."
"నిశ్చయం కాదు" — ఇదే మూలభావం, పదే పదే పునరావృతమయ్యే పల్లవి, అరిస్టాటిల్కు వ్యతిరేకంగా వాడినట్లే ఆకమ్కు వ్యతిరేకంగానూ ఉపయోగించిన ప్రధాన ఆయుధం. శాస్త్రీయ పద్ధతిని, పక్కా రుజువులను చూపిస్తూ ప్రామాణికాలను ఈ విధంగా సాపేక్షీకరించడమే పాండిత్యవాదం పతనానికి దారితీసింది. కానీ సంప్రదాయం నుండి అటువంటి స్వేచ్ఛ ఎప్పటికీ శాశ్వతంగా లభించదు. గొప్ప పండితుల నమ్మకాలను అంగీకరించడం ఎంత ప్రలోభకరంగా ఉంటుందో తర్వాతి విద్యా చరిత్ర చూపిస్తుంది. ఇది కొత్త "పాఠశాలవాదులు" మరియు కొత్త "పాండిత్యవాద" ఆలోచనా విధానాలు పదే పదే స్థిరపడటానికి వీలు కల్పిస్తుంది. జ్ఞానంలోని అనిశ్చితిని ఎప్పటికప్పుడు కొత్తగా కనుగొనవలసి ఉంటుంది.
ప్రకృతి శాస్త్రాలు మరియు వేదాంతశాస్త్రం రెండింటి పురోగతిలో నామవాదం ఒక ప్రధాన కారకంగా ఉంది. ఊహాగానాలను అనుభవానికి లోబరచడం, అనుభవాన్ని అధిగమించిన అధిభౌతిక వ్యవస్థల బంధనాల నుండి భౌతిక శాస్త్రాన్ని విముక్తి చేసింది.
అనుభవం ప్రయోగాలుగా మారినప్పుడు, ఆధునిక విజ్ఞానశాస్త్రం ఆవిర్భవించింది, మరియు దానికి మార్గం సుగమం చేసింది మానవతావాదం కాదు, నామవాదమే. వేదాంత రంగంలో దాని పూర్తి ప్రభావాలు వెంటనే కనిపించలేదు. పవిత్ర గ్రంథాలలో దేవుని విశ్వసనీయమైన మరియు నిశ్చయమైన వాక్యం కోసం లూథర్ చేసిన అన్వేషణ మాత్రమే ఊహాత్మక తత్వశాస్త్రం యొక్క ఆధిపత్యానికి ముగింపు పలికింది.
ముగింపు స్పష్టంగా ఉంది: పదహారవ శతాబ్దం ప్రారంభంలో ఎర్ఫర్ట్లోని కళల విభాగానికి చెందిన "ఆధునిక" ప్రొఫెసర్లు ఆధునిక యుగానికి ద్వారాలు తెరిచారు. అయినప్పటికీ కొన్ని ద్వారాలు మాత్రమే, మరియు అవి కూడా కొంతవరకు మాత్రమే ఆధునికమైనవి.
1501 వసంతకాలంలో, లూథర్ మేధో నూతన ఆవిష్కరణల యొక్క ఈ సవాలుతో కూడిన వాతావరణానికి పరిచయం అయ్యాడు. కొత్త పాఠ్యపుస్తకాలను ఉపయోగించి, అతను మధ్యయుగ పాండిత్యం యొక్క ముగింపులను విమర్శనాత్మక పరిశీలనకు గురిచేయడం నేర్చుకున్నాడు. అతను ఎర్ఫర్ట్లో నేర్చుకున్న వాటిలో చాలా వరకు, అతను స్వయంగా స్కాలస్టిసిజం యొక్క తాత్విక వేదాంతం నుండి విడిపోయి, అత్యంత ప్రసిద్ధి చెందిన స్కాలస్టిక్ అధికారులకు వ్యతిరేకంగా గ్రంథాధారిత వేదాంతంపై తన దృక్పథాన్ని సమర్థించుకోవలసి వచ్చిన తరువాత, ఒక కొత్త సందర్భంలో మాత్రమే వర్తింపజేయగలిగాడు. కానీ ఎర్ఫర్ట్లోని తత్వవేత్తలు...
అనూహ్య సంస్కరణ అధ్యాపక బృందం అతనికి ఆత్మరక్షణ కోసం ఆయుధాలను అందించడమే కాకుండా, భవిష్యత్తులో అత్యంత ఆవశ్యకమైనవిగా మారబోయే భావనలను కూడా అందించింది. అందులో మొదటిది, అనుభవానికి హేతువును అధీనంలో ఉంచే నామధేయవాద సూత్రం. దీని ప్రకారం, అన్ని సైద్ధాంతిక ఊహాగానాలకు విరుద్ధంగా, అనుభవపూర్వక వాస్తవికతే ప్రపంచాన్ని గ్రహించడానికి కేంద్ర బిందువుగా మారుతుంది. అంతేకాకుండా, నామధేయవాదులు దేవుని వాక్యానికి, మానవ హేతువుకు మధ్య తేడాను చూపడానికి ప్రయత్నించారు. దైవ ప్రకటన రంగంలో, మానవుని మోక్షానికి సంబంధించిన అన్ని విషయాలలో, దేవుని వాక్యమే ఏకైక ఆధారం—ఇక్కడ హేతువు మరియు అనుభవం నిర్దేశించవు, కానీ ధృవీకరిస్తాయి; ఇక్కడ అవి ముందు రావు, కానీ తరువాత వస్తాయి.
సంస్కరణ వేదాంత సందర్భంలో ఈ నామవాద సూత్రాలు గొప్ప ప్రాముఖ్యతను సంతరించుకున్నాయి: దేవుని రక్షణ, లేఖనం మరియు విశ్వాసం ఎలాగైతే ఒకదానికొకటి చెంది ఉన్నాయో, అదే విధంగా దేవుని ప్రపంచం, హేతువు మరియు అనుభవం కూడా ఒకదానికొకటి చెంది ఉన్నాయి.