అంతటి వ్యతిరేకత మధ్య ఒంటరిగా నిలబడటం బలహీనమైన మనసును నిరుత్సాహపరిచి ఉండేది: కానీ మనస్సాక్షి దానిని ఒక కర్తవ్యంగా ప్రకటించినప్పుడు, వెస్లీ అటువంటి బాధ్యతను స్వీకరించడానికి వెనుకాడలేకపోయాడు.
కళాశాల జీవిత పరిచయం. 11
అయినప్పటికీ, ఆధ్యాత్మిక సౌధాన్ని నిర్మించవలసిన నిజమైన పునాదులను అతను ఇంకా కనుగొనలేదు: వాటి అన్వేషణలో సుదీర్ఘ సంవత్సరాలు గడపవలసి వచ్చింది. సంస్కరణ ఉద్యమం యొక్క కేంద్ర సిద్ధాంతమైన విశ్వాసం ద్వారా నీతిమంతులుగా తీర్చబడటం, అది ఇమిడి ఉన్న పాండిత్యపు చాకచక్యం అనే వలలో అతనికి కనబడకుండా పోయింది: అతని వేదాంత పరిధి అతను జీవించిన యుగానికే పరిమితమైంది. కానీ వెస్లీలో, సంప్రదాయ శిష్యునితో పాటు, దేవుని ఆజ్ఞలన్నిటినీ పాటించాలని అప్పటికే సంకల్పించుకున్న కపటం లేని ఇశ్రాయేలీయుడు కూడా మిళితమై ఉన్నాడు.
అతని విషయంలో వేదాంతశాస్త్ర అధ్యయనం, అది తరచుగా మారే విధంగా, హృదయాన్ని ఎండిపోయేలా చేసే ప్రక్రియ కాదు:—అతను బైబిల్ జ్ఞానంలో ఎంతగా పురోగమించాడో, అంతగా తన హృదయాంతరాలను లోతుగా శోధించాడు. అతన్ని కలవరపరిచిన విషయం ఏమిటంటే, అక్కడ దేవుని నుండి ఒక రహస్యమైన దూరం ఏర్పడిందని అతను కనుగొన్నాడు. తన ఆత్మ ఎవరికోసమైతే సృష్టించబడిందో, మరియు ఆయన లేకుండా అది సంతోషంగా ఉండలేదో, ఆ దేవునికి మరియు తన ఆత్మకు మధ్య సామరస్యాన్ని ఎలా పునఃస్థాపించాలి? ఈ సయోధ్య అనేది నిరంతరం వెంబడించవలసిన లక్ష్యం కాదా, మరియు దానిని పూర్తిగా సాధించగలమా? ఇవి గంభీరమైన ప్రశ్నలు, వాటిని ఎదుర్కోవడంలో ఆ యువ వేదాంతి కలత చెందాడు, కానీ వాటి నుండి తప్పించుకోలేకపోయాడు, ఎందుకంటే వాటి పరిష్కారంపైనే అతని అంతర్గత శాంతి ఆధారపడి ఉంది.
ఈ కాలంలో వెస్లీ తన తండ్రికి రాసిన లేఖలు కేవలం అమూర్త వేదాంత ప్రశ్నల గురించే ఉండగా, తన తల్లితో మాత్రం అతను మరింత స్వేచ్ఛగా భావించాడు; మరియు అతను తన అంతర్గత జీవితంలోని వివిధ దశల గురించి ఆమెకు తెలియజేస్తూనే ఉన్నాడు. అప్రమత్తంగా ఉంటూ, ఆమె దాని ప్రాముఖ్యతను పూర్తిగా అర్థం చేసుకున్న ఒక మతపరమైన సంక్షోభాన్ని ఆనందంతో స్వాగతించింది.
"ఇప్పుడు, మనస్ఫూర్తిగా మతాన్ని నీ జీవిత కర్తవ్యంగా చేసుకోవాలని నిశ్చయించుకో, ఎందుకంటే, కచ్చితంగా చెప్పాలంటే, అన్నిటికంటే అవసరమైనది అదే; జీవిత ప్రయోజనాల ముందు మిగతావన్నీ చాలా అల్పమైనవి. యేసు క్రీస్తు ద్వారా నీకు రక్షణ లభిస్తుందనే సహేతుకమైన నిరీక్షణ ఉందో లేదో తెలుసుకోవడం కోసం, ఇప్పుడు నిన్ను నువ్వే నిశితంగా పరిశీలించుకోవాలని నేను మనస్ఫూర్తిగా కోరుకుంటున్నాను. ఒకవేళ నీకు ఆ నిరీక్షణ ఉంటే,
12 ఆక్స్ఫర్డ్ విశ్వవిద్యాలయం. అది తెలుసుకోవడం వల్ల కలిగే సంతృప్తి మీ శ్రమకు గొప్ప ప్రతిఫలాన్ని ఇస్తుంది; ఒకవేళ మీరు అలా చేయకపోతే, ఏ విషాదంలోనూ ఎదురుకాని దానికంటే మరింత సహేతుకమైన కన్నీళ్లకు మీరు కారణం కనుగొంటారు."
తన జీవితంలోని ఈ కీలక దశలో, ధ్యానమగ్న మనస్సులకు ఎల్లప్పుడూ ఆహారాన్ని అందించే "యేసు క్రీస్తు అనుకరణ" అనే రచన పట్ల వెస్లీకి బలమైన ఇష్టం ఏర్పడింది.
ఈ పుస్తకమంతటా ఆధ్యాత్మికత నిండి ఉన్నప్పటికీ, ఆ మఠం యొక్క మూలల్లో వ్రాయబడినందున, దాని పుటలలో ఆ మఠపు వాసన అలుముకుని ఉందన్నది నిశ్చయం: అంతేకాక, అప్పటికే దృఢంగా ఉన్న భక్తిని పెంపొందించడానికి తగినవి అయినప్పటికీ, అవి అపరిపక్వంగా పెరుగుతున్న భక్తిని సులభంగా తప్పుదారి పట్టించగలవు. మొదట్లో, వెస్లీ 'అనుకరణ'ను అంతగా ఇష్టపడలేదు: దానిపై అతని తొలి అభిప్రాయాలు ప్రతికూలంగా ఉన్నాయి. ఉదాహరణకు, ఉల్లాసం మరియు ఆనందం వంటి కొన్ని విషయాలపై రచయిత యొక్క తీవ్రమైన అభిప్రాయాల గురించి అతను తన తల్లికి ఫిర్యాదు చేశాడు. ఆమె అతనికి ఇచ్చిన సమాధానంలో ఆమె ఉన్నతమైన మరియు దృఢమైన అవగాహన కనిపిస్తుంది. "ఏదైతే నీ వివేకాన్ని బలహీనపరుస్తుందో, నీ మనస్సాక్షి యొక్క సున్నితత్వాన్ని దెబ్బతీస్తుందో, దైవ స్పృహను అస్పష్టం చేస్తుందో, లేదా ఆధ్యాత్మిక విషయాల రుచిని దూరం చేస్తుందో; సంక్షిప్తంగా చెప్పాలంటే, నీ మనస్సుపై నీ శరీరం యొక్క బలాన్ని మరియు అధికారాన్ని పెంచేది ఏదైనా, అది స్వతహాగా ఎంత నిరపరాధమైనదైనా సరే, నీకు పాపమే."
అతను దాదాపు అదే సమయంలో చదివిన జెరెమీ టేలర్ యొక్క "పవిత్ర జీవనం మరియు మరణం కోసం నియమాలు" అనే పుస్తకం అతని నమ్మకాన్ని మరింత సులభంగా పొందింది: దాని నుండి అతను ఆధ్యాత్మికత వైపు బలమైన మొగ్గును పొందాడు. ఈ పుస్తకం అతన్ని "యేసు అనుకరణ"తో కూడా రాజీపడేలా చేసింది; మరియు ఆ తరువాతి రచన చాలా సంవత్సరాలుగా అతని అత్యంత ఇష్టమైన భక్తి గ్రంథంగా మారింది. విలియం లా రచనలు ఈ దిశగా అతని మొగ్గును మరింత బలపరిచాయి. అయినప్పటికీ, వెస్లీకి తన ఆధ్యాత్మిక గురువులను గుడ్డిగా ఆరాధించేంత ఆత్మ స్వాతంత్ర్యం లేదు, మరియు తన ఉత్తర ప్రత్యుత్తరాలలో అతను తనకు ఇష్టమైన రచయితల కొన్ని అభిప్రాయాలను తీవ్రంగా వ్యతిరేకించాడు.
విచిత్రంగా చెప్పాలంటే, అతను అప్పటికే ఆ సిద్ధాంత వ్యవస్థకు కొన్ని పునాదులు వేస్తున్నట్లు కనిపిస్తోంది ~ ది మిస్టిక్స్. వెస్లీ ఒక ఫెలోన్ను ఎన్నుకున్నాడు. 13
ఆ తర్వాత అది అతని పేరును పొందింది. అంతిమ పట్టుదల, పూర్వనిర్ణయం, మోక్ష నిశ్చయత గురించి మాట్లాడుతూ, అతను అర్ధ శతాబ్దానికి పైగా తాను సమర్థకుడిగా నిలవబోయే అభిప్రాయాలను అప్పటికే సమర్థించాడు. ఉదాహరణకు, నిశ్చయతపై అతని ఆలోచనలు ఆనాటి దైవశాస్త్ర విశ్వాసాల కంటే చాలా ముందున్నందున మరింత ఆకట్టుకుంటాయి: ఇవి బైబిల్ను శ్రద్ధగా అధ్యయనం చేయడం నుండి ఉద్భవించాయి, దాని ప్రభావం అప్పటికే ఆధ్యాత్మిక రచయితల వల్ల కలిగే హానికరమైన ప్రభావాలను పాక్షికంగా తటస్థీకరించింది.
1725వ సంవత్సరం సెప్టెంబరులో, వెస్లీ డీకన్గా అభిషిక్తుడయ్యాడు, మరియు మరుసటి సంవత్సరమే ఆక్స్ఫర్డ్లోని లింకన్ కాలేజీకి ఫెలోగా ఎన్నికయ్యాడు. ఈ విధంగా ఒక స్వతంత్ర స్థానంలో ఉండటం వలన, అతను తన దైనందిన జీవితంలో మరింత క్రమబద్ధమైన పద్ధతిని పాటించగలిగాడు; మరియు, అపరిచితుల మధ్యకు నెట్టబడటం వలన, తన భక్తిని కాపాడుకోవాలనే మరియు మెరుగుపరచుకోవాలనే కోరికతో మాత్రమే ప్రేరేపించబడి, అతను తన కొత్త స్నేహితులను జాగ్రత్తగా ఎంచుకున్నాడు. తన మతపరమైన స్థితిపై కఠినమైన నిఘా ఉంచడానికి, అతను ప్రతిరోజూ ఒక డైరీని రాయాలని కూడా నిశ్చయించుకున్నాడు. అతను వారానికి ఒకసారి ప్రభువు విందులో పాలుపంచుకునేవాడు, పుష్కలంగా దానధర్మాలు చేసేవాడు, మరియు కఠినమైన ప్రవర్తనా క్రమబద్ధత ద్వారా పవిత్రతను సాధించడానికి కృషి చేశాడు.
ఈ విధంగా మధ్యయుగపు సాధువుల ధ్యానమయ జీవితానికి ఆకర్షితుడై, తన తోటి విద్యార్థుల సమూహం మధ్య ఏకాంతాన్ని కోరుకుంటూ, ఈలోగా అతని ప్రతిభ మరియు విజయం సార్వత్రిక గౌరవాన్ని సంపాదించాయి. అతను ప్రతిభావంతుడని, పాండిత్య భాషలలో అద్భుతమైన విమర్శకుడని అన్ని వర్గాల వారు గుర్తించారు; తాత్విక చర్చలలో అతను రాణించాడు; తర్కవాక్యాన్ని అతని కంటే గొప్ప నైపుణ్యంతో ప్రయోగించినవారు లేరు; వాక్చాతుర్యంలో అతని కంటే గొప్ప చురుకుదనాన్ని ప్రదర్శించినవారు లేరు. ఈ విషయాలలో అధికారులు అతని పట్ల కలిగి ఉన్న ఉన్నత అభిప్రాయం, అతను ఎన్నుకోబడటంతో త్వరలోనే బహిరంగంగా వ్యక్తమైంది.
గ్రీకు అధ్యాపకుడు మరియు "తరగతుల నిర్వాహకుడు". అప్పుడు ఆయన వయస్సు కేవలం ఇరవై మూడు సంవత్సరాలు. 1727 ఫిబ్రవరిలో, ఆయన మాస్టర్ ఆఫ్ ఆర్ట్స్ పట్టా పొందారు.
అదే సంవత్సరం ఆగస్టు నెలలో, వృద్ధాప్య బలహీనతలతో కృంగిపోయిన ఎప్వర్త్ రెక్టర్, తన కుమారుడైన జాన్ను ఇంటికి తిరిగి వచ్చి, తన సహాయక పూజారిగా (క్యూరేట్గా) తనకు సహాయం చేయమని కోరాడు. మరుసటి సంవత్సరం, అతను పూజారిగా దీక్ష స్వీకరించే ఉద్దేశ్యంతో ఆక్స్ఫర్డ్ను సందర్శించాడు.
ఇంతలో, జాన్ కంటే ఐదేళ్లు చిన్నవాడైన చార్లెస్ వెస్లీ విశ్వవిద్యాలయంలో తన చదువును కొనసాగిస్తున్నాడు. కొంతకాలం ఉదాసీనత, అజాగ్రత్త తర్వాత, అతను తన ఆత్మ గురించి తీవ్రమైన ఆందోళనకు గురయ్యాడు. అతను తన భావాలను తన తోటి విద్యార్థులలో కొందరికి తెలియజేశాడు. వారు అతనితో కలిసి సగం మతపరమైన, సగం సాహిత్యపరమైన ఒక చిన్న సంఘాన్ని ఏర్పాటు చేశారు. స్నేహ బంధాలు, ఆధ్యాత్మిక అవసరాల పట్ల ఉమ్మడి అవగాహనతో ముడిపడి ఉన్న ఈ విద్యార్థుల సంఘం చాలా ఆకస్మికంగా ఉద్భవించింది, మరియు త్వరలోనే ఆధ్యాత్మిక జీవితానికి కేంద్రంగా మారింది. అంతేకాక, అది అవమానాన్ని, వేధింపులను తనపైకి తెచ్చుకుంది: దానిని ఎగతాళిగా పిలిచారు.
"ది హోలీ క్లబ్" మరియు దాని సభ్యులు "మెథడిస్టులు" అనే మారుపేరును పొందారు. ఈ పదం అంతకుముందు ఒక మతపరమైన సంబోధనగా ఉపయోగించబడింది, మరియు ఇప్పుడు మొదట వెస్లీ యొక్క ప్రత్యక్ష శిష్యులకు, ఆపై ప్రతి తెగకు చెందిన నిష్ఠగల క్రైస్తవులకు ఒక సాధారణ నామంగా మారింది. ప్రపంచం వారిపై ఒకే విధమైన నిందలు వేస్తూ, వారిని ఒకే విధమైన కళంకంతో ముద్ర వేసింది. — అతని సోదరుడు ఆక్స్ఫర్డ్లో ఈ విధంగా పనిచేస్తున్నప్పుడు, జాన్
వెస్లీ ఎప్వర్త్లో పదవీ విరమణ చేసి, తన తండ్రి సంఘసభ్యుల కంటే కూడా తన ఆధ్యాత్మిక రచయితల సాంగత్యాన్నే ఎక్కువగా పెంచుకున్నాడు. నిరంతరం తనపై ఆవరిస్తున్న ఈ ప్రభావంతో, అతను సంపూర్ణ ఏకాంతాన్ని కోరుకున్నాడు. యువతకు బోధించడానికి తన జీవితాన్ని అంకితం చేయాలనే ఉద్దేశంతో, యార్క్షైర్లోని ఒక నిర్జనమైన, మారుమూల లోయలో స్థిరపడటానికి కూడా అతను కొన్ని చర్యలు తీసుకున్నాడు. అయితే, బలమైన వివేకం గల అతని తల్లి, అటువంటి మార్గంలోని ప్రమాదాన్ని గ్రహించి, ఆ ఆలోచన నుండి అతన్ని వారించింది. "అటువంటి జీవితం నీ స్వభావానికి తగదు, దేవుడు నీకోసం ఒక గొప్ప కార్యాన్ని సిద్ధం చేసి ఉంచాడని నేను ఆశిస్తున్నాను" అని ఆమె చెప్పింది. ఉత్తరాదిలో అతను గడిపిన కాలంలో, అతను "ఒక గంభీరమైన వ్యక్తి"తో పరిచయం ఏర్పరచుకున్నాడు.
'పవిత్ర క్లబ్' స్థాపన. 15 అతనికి ఫోన్ చేసి, ఈ తీవ్రమైన తీర్మానాలను విడిచిపెట్టమని అతన్ని ఒప్పించిన వ్యక్తిని అడిగాడు. 'అయ్యా,' అతను అన్నాడు, 'మీరు దేవుణ్ణి సేవించి స్వర్గానికి వెళ్లాలని కోరుకుంటున్నారు; మీరు ఒంటరిగా ఆయనను సేవించలేరని గుర్తుంచుకోండి: అందువల్ల, మీరు సహచరులను కనుగొనాలి లేదా వారిని ఏర్పరచుకోవాలి: బైబిల్ ఒంటరి మతం గురించి ఏమీ చెప్పదు.'
లింకన్ కళాశాల రెక్టార్కు తన సహాయం అవసరం కావడంతో ఆయన ప్రోత్సాహంతో, మరియు తన సహజ అభిరుచుల ప్రేరణతో, వెస్లీ 1729 నవంబర్లో ఆక్స్ఫర్డ్కు తిరిగి వచ్చి తన విధులను పునఃప్రారంభించాడు. చార్లెస్ మరియు అతని స్నేహితులు వెంటనే అతనికి మద్దతుగా నిలిచారు, తమ చిన్న సంఘం యొక్క నిర్వహణను తమ కన్నా బలమైన చేతులకు అప్పగించినందుకు సంతోషించారు. ఆ సమయంలో అందులో నలుగురు సభ్యులు ఉండేవారు: జాన్ వెస్లీ, చార్లెస్.
వెస్లీ, మోర్గాన్ మరియు కిర్క్హామ్. ఈ స్నేహితులు కేవలం వారి మతపరమైన సానుభూతులలోనే కాకుండా, వారి చదువులలో కూడా ఒకరికొకరు చాలా సన్నిహితంగా ఉండేవారు. వారు వారంలో మూడు లేదా నాలుగు సాయంత్రాలు గ్రీకు నిబంధన గ్రంథాన్ని, గ్రీకు మరియు లాటిన్ క్లాసిక్స్తో పాటు కలిసి చదవడానికి అంగీకరించారు. ఆదివారం సాయంత్రాలలో వారు దైవశాస్త్రాన్ని చదివేవారు. జాన్ వెస్లీ ఆధ్వర్యంలో, ఈ సంఘం ఒక కఠినమైన నియమావళిని రూపొందించింది: దాని సభ్యులు వారంలో రెండు రోజులు ఉపవాసం ఉండాలి, క్రమం తప్పకుండా కఠినమైన ఆత్మపరీక్షను పాటించాలి మరియు వారానికి ఒకసారి ప్రభువు విందులో పాలుపంచుకోవాలి. ఈ యువకులను ప్రేరేపించిన ఉద్దేశ్యం ప్రశంసనీయమైనప్పటికీ, వారిలోని ఈ తపస్సు ప్రవృత్తులు ప్రమాదరహితమైనవి కావు; క్రైస్తవ కార్యకలాపాలలో అత్యంత విశేషమైన అభివృద్ధి ద్వారా అవి సమతుల్యం కాకపోయి ఉంటే, అవి పద్దెనిమిదవ శతాబ్దపు మత ఉద్యమానికి ప్రారంభంలోనే ప్రాణాంతకంగా పరిణమించి ఉండేవి.
ఆ చిన్న ఆక్స్ఫర్డ్ బృందానికి చెందిన ఒక యువకుడు, ఈ దిశగా దానికి అత్యంత ప్రయోజనకరమైన ప్రేరణను ముందుగానే అందించినట్లు కనిపిస్తుంది. నిజమే, మోర్గాన్ యొక్క ప్రగాఢమైన భక్తి కొంత మితిమీరిన తపస్సుతో ముడిపడి ఉంది: అతను స్వయంగా విధించుకున్న లేమి నిజానికి అతని జీవితకాలాన్ని తగ్గించడానికి దోహదపడింది. అయినప్పటికీ, సువార్త ప్రచార కార్యక్రమాలలో చురుకుగా పాల్గొన్న మొదటి వ్యక్తి అతనే; పేదల పట్ల అతని హృదయం, అతని ఖజానా ఎల్లప్పుడూ తెరిచి ఉండేవి; అతను తన చుట్టూ ఉన్నవారిని సమీకరించాడు.
16 ఆక్స్ఫర్డ్ విశ్వవిద్యాలయం. పేద పిల్లలకు ఆయన బోధించి, మంచి పుస్తకాలను పంచిపెట్టారు: మరణిస్తున్న వారి పక్కన ప్రార్థించారు, మరియు బాధిత ప్రజలకు సాంత్వన చేకూర్చారు. మోర్గాన్ యొక్క ఆదర్శం అతని సహచరులను అతడిని అనుకరించేలా ప్రేరేపించింది; మరియు వారు రోగులను, ఖైదీలను క్రమం తప్పకుండా పరామర్శించడానికి ఒక ప్రణాళికను రూపొందించారు, మరియు వారిలో ప్రతి ఒక్కరూ ఈ పనికి వారానికి కొన్ని గంటలు కేటాయించడానికి నిశ్చయించుకున్నారు. కానీ ఈ కార్యాచరణ చాలా కొత్తగా, మరియు క్రమరహితంగా కనిపించడంతో, దానికి పూర్తిగా అంకితమయ్యే ముందు, వెస్లీ తన తండ్రి సలహా అడగాలని నిశ్చయించుకున్నాడు. ఆ గౌరవనీయమైన వృద్ధుడు అతని ప్రణాళికలకు తన అత్యున్నత ఆమోదాన్ని తెలిపాడు. ఈ విధంగా ప్రోత్సహించబడిన ఆ యువ వేదాంతి, ఈ మార్గం ద్వారా తాను ఇంకా పొందలేని శాంతిని కనుగొనగలననే ఆశతో, ఆత్మార్పణ ఉత్సాహంతో ఆ పనికి తనను తాను అంకితం చేసుకున్నాడు.
ఇంతలో, విశ్వాసపాత్రులైన ఆక్స్ఫర్డ్ బృందం సంఖ్యలో పెరగడం ప్రారంభించింది. 1735లో, భవిష్యత్ పునరుజ్జీవనంలో అత్యంత ప్రముఖ స్థానాన్ని పొందబోయే ఒక సభ్యుని చేరికతో అది మరింత బలపడింది. జార్జ్ వైట్ఫీల్డ్ ఒక పేద విద్యార్థి, అతను విశ్వవిద్యాలయంలో తన తోటి విద్యార్థులకు సేవలు చేస్తూ జీవనం సాగించేవాడు. 'ఇమిటేషన్' చదవడం అప్పటికే అతని మనస్సుపై గొప్ప ప్రభావాన్ని చూపింది, మరియు అది అతన్ని అత్యంత కఠోరమైన తపస్సు అలవాట్లలోకి నడిపించింది.
ఫలితంగా, అతను వెస్లీ మరియు అతని సహచరుల పట్ల సానుభూతి చూపడానికి పూర్తిగా సిద్ధమయ్యాడు; అతనిలో ఒక ఉద్వేగభరితమైన మరియు అత్యంత గంభీరమైన స్ఫూర్తి యొక్క శక్తివంతమైన సహాయాన్ని వారు గ్రహించారు. అతను వారి పాదాల వద్ద పడటానికి ఇష్టపడ్డాడు మరియు వారి నియమాలన్నింటినీ స్వీకరించాడు, కొన్నిసార్లు తన ఆత్మనియంత్రణలోని కఠినత్వంలో వారిని మించిపోయాడు.
ఆ నవజాత సమాజంపై త్వరలోనే వేధింపుల తుఫాను విరుచుకుపడింది. విశ్వవిద్యాలయంలో ఉదాసీనత, అవిశ్వాసం ప్రబలంగా ఉండేవి. సత్యాన్వేషణకు అంకితమైనందున ధైర్యవంతులైన ఈ యువ బృందం యొక్క పురోగతిని చూసి వారు వెంటనే అవమానంగా భావించారు. వారు సెయింట్ మేరీస్ చర్చికి వెళ్తున్నప్పుడు, తరచుగా చుట్టుపక్కల వారి ఎగతాళిని భరించవలసి వచ్చేది.
చర్చి హుకారిస్ట్ను స్వీకరించాల్సి ఉంది. ఎవరూ తమ వంతు తీసుకోలేదు :
స్వీయ పరిత్యాగం మరియు హింస. 17 ఆచార్యులు వారిని దుబారా చేస్తున్నారని నిందించారు. అధికారులు "పవిత్ర క్లబ్" సమావేశాలను నిషేధించాలనే ఆలోచనను కూడా చేశారు. అందువల్ల, అన్ని వైపుల నుండి తిరస్కరించబడినందున, దాని సభ్యులు కొన్ని సందర్భాల్లో దూరమయ్యారని, మరియు ఒకప్పుడు ఇరవై ఐదు మందికి పైగా ఉన్న దాని సంఖ్య ఐదుకు తగ్గిపోయిందని ఆశ్చర్యపోనవసరం లేదు. ఇది వెస్లీకి తీవ్రమైన నిరాశను కలిగించింది, ఎందుకంటే చర్చి యొక్క భవిష్యత్ పాస్టర్లలో స్వచ్ఛమైన మతాన్ని పునరుద్ధరించడానికి కృషి చేయడమే తన ప్రత్యేక వృత్తి అని అతను నమ్మడం ప్రారంభించాడు.
ఈ నమ్మకంతో అతను అప్పటికే ఒక పారిష్ బాధ్యతను తిరస్కరించాడు. కానీ అతను నిరుత్సాహపడకుండా, తన సోదరుని సహాయంతో తన పనిని కొనసాగించాడు.
అతని దృఢమైన నమ్మకాలు అతన్ని భయానికి అతీతంగా నిలబెట్టాయి: ముఖ్యంగా మతపరమైన ప్రయోజనాల దృష్ట్యా అది తన కర్తవ్యం అయినప్పుడు, అతను సంపూర్ణ ప్రశాంతతతో ఎగతాళిని ధైర్యంగా ఎదుర్కొన్నాడు. అదే స్ఫూర్తితో, అనవసరమైన ఖర్చులన్నింటినీ నివారించి, అవసరమైన వారికి సహాయం చేయడానికి తన వద్ద డబ్బు ఉండేలా చూసుకోవడం కోసం, అతను తన హోదాలో ఉన్న వ్యక్తికి అలవాటైన దానికంటే చాలా పొదుపుగా జీవించాడు. అందువల్లనే, ప్రయాణ ఖర్చును ఆదా చేసుకోవడానికి, అతను తన ప్రయాణాలను కాలినడకన చేసేవాడు, కొన్నిసార్లు వందల మైళ్ళు నడిచేవాడు, తద్వారా తెలియకుండానే తన భవిష్యత్ పనులకు తనను తాను సిద్ధం చేసుకునేవాడు.
ఈ ఆత్మత్యాగ స్ఫూర్తి సర్వవిధాలా ప్రశంసనీయమైనప్పటికీ, వెస్లీ నిరంతరం అనుభవించిన శారీరక బాధల విషయంలో మాత్రం ఆ ప్రశంసను చెప్పలేము. అతని తీవ్రమైన శారీరక, మానసిక కార్యకలాపాలకు ఇవి తోడై, అతని ఆరోగ్యాన్ని తీవ్రంగా దెబ్బతీశాయి. అతను తీవ్రమైన బలహీనతలోకి జారిపోయి, రక్తం కక్కడం ప్రారంభించాడు. ఒక రాత్రి అతని రక్తనాళం చిట్లిపోవడంతో, తన గడియ వచ్చేసిందని అనుకున్నాడు. "ప్రభూ," అన్నాడు అతను, "నీ రాకడకు నన్ను సిద్ధం చేయి, ఆ తర్వాత నీకు ఇష్టమైనప్పుడు రా!"
కానీ అతని శారీరక బలం అతన్ని కోలుకునేలా చేసింది, మరియు ఒక సమర్థుడైన వైద్యుని సంరక్షణతో అతను ఆరోగ్యం తిరిగి పొందాడు. జీవితం అల్పమైనదనే ప్రగాఢ విశ్వాసంతో అతను వెంటనే తన పనిని తిరిగి ప్రారంభించాడు.
వెస్లీకి ఇంకా వెలుగు లభించలేదు. అతని ఉత్తర ప్రత్యుత్తరాలు (సి 18 అమెరికా యాత్ర) చూస్తే, అతను ఆశ మరియు భయం మధ్య ఊగిసలాడుతూ, ఎక్కడ లంగరు వేయాలో తెలియని స్థితిలో ఉన్నట్లు తెలుస్తుంది. తన ప్రగతిలోని ఈ దశలో, అతను దురదృష్టవశాత్తు నీతిమంతునిగా తీర్చబడటాన్ని, పరిశుద్ధపరచబడటాన్ని గందరగోళపరిచి, కేవలం విశ్వాసం వలన ఫలమిచ్చే దానిని ధర్మశాస్త్ర క్రియల ద్వారా పొందాలని ప్రయత్నించాడు. అతను పరిశుద్ధంగా, వినయంగా, భక్తితో ఉండటానికి ప్రయాసపడ్డాడు; అయినప్పటికీ, పరిశుద్ధాత్మ ద్వారా పునరుజ్జీవింపబడనందున విఫలమయ్యాడు. ఈ గొప్ప విషయంపై అతని ఆలోచనలు గందరగోళంగా, పరస్పర విరుద్ధంగా ఉన్నాయి. ఆక్స్ఫర్డ్లో పదిహేను సంవత్సరాలకు పైగా ధ్యానం, అధ్యయనంలో గడిపినప్పటికీ, అతను ప్రధానమైన మేలును పొందలేకపోయాడు.
విశ్వవిద్యాలయంలో తాను పొందలేకపోయిన ఈ అంతర్గత శాంతిని, అతను ఇప్పుడు మిషనరీ క్షేత్ర కార్యకలాపాలలో వెతుక్కోబోతున్నాడు.
అమెరికాకు యాత్ర. వెస్లీ తన ఆక్స్ఫర్డ్ జీవితాన్ని వదులుకోవాలని ఏమాత్రం కోరుకోలేదు; దాని కఠోర వాతావరణమే అతన్ని ఆకర్షించింది; విద్యార్థులలో స్వచ్ఛమైన మతాన్ని పునరుద్ధరించే పనిలో తాను నిమగ్నమై ఉన్నప్పుడు, ఒక ప్రత్యేకమైన పిలుపు తనను ఆకర్షించినట్లుగా అతను భావించాడు. నిజానికి, అది అతని శ్రమకు తగిన కార్యక్షేత్రం.
దాని ప్రాముఖ్యత అతడిని ఎంతగానో ప్రభావితం చేసింది, తన తండ్రి తనను సహాయక పూజారిగా ఉండమని ప్రతిపాదించినప్పుడు, అతను ఆ ప్రతిపాదనను తిరస్కరించక తప్పలేదు; మరియు, ఏప్రిల్, 1735లో ఆయన మరణించినప్పుడు, కుటుంబమంతా ఎంతగా కోరినా, ఆయన వారసుడిగా రావడానికి నిరాకరించాడు.* ఆ సమయంలో రెండు వేల కన్నా తక్కువ జనాభా ఉన్న ఒక పారిష్ బాధ్యత, కొన్ని సంవత్సరాల తర్వాత ఇలా ఉద్ఘటించిన ఆ వ్యక్తిని నిరుత్సాహపరిచింది.
"ఈ ప్రపంచమే నా పరివారం." అయితే, అతని తల్లి మినహా, ఇది రుజువు కాదు.
జార్జియాకు పిలుపు. 19 పిరికితనం: అది తనపైనా, తన సామర్థ్యాలపైనా ఉన్న నిజాయితీగల అపనమ్మకం నుండి పుట్టింది. ఈ ప్రతిపాదనలను తిరస్కరించిన కొన్ని వారాలకే, ఒక చిన్న గ్రామీణ పారిష్ పనికి పూర్తిగా భిన్నమైన పనిని చేపట్టమని తనకు పిలుపు వచ్చినట్లు అతను భావించడమే దీనికి స్పష్టమైన నిదర్శనం. అలా చేయమని దైవ సంకల్పం తనను నడిపిస్తోందని నమ్మిన క్షణంలో, దేవుని స్వరానికి విధేయత చూపిస్తూ, తాను ప్రేమించిన ఆ ప్రదేశంతో తనను బంధించిన అన్ని బంధాలను తెంచుకున్నాడు.
దీనికి సుమారు మూడు సంవత్సరాల ముందు, ఉత్తర అమెరికాలో, సవన్నా నది సరిహద్దుల్లో ఒక కొత్త కాలనీ స్థాపించబడింది. ప్రభుత్వ సహాయంతో ప్రైవేట్ సంస్థలు కూడా పాలుపంచుకున్నాయి, మరియు జార్జియా అనే మారుపేరు గల ఆ కాలనీ వేగంగా అభివృద్ధి చెందుతోంది. మొదట దాని నిర్వహణ బాధ్యతలు చేపట్టిన కంపెనీ, ఈ సంస్థను క్రైస్తవ పునాదిపై నిలపాలని కోరుకుంది. అందుకోసం, కాలనీవాసులకు మరియు స్థానిక ఇండియన్లకు సువార్తను ప్రకటించడానికి తమను తాము అంకితం చేసుకోవడానికి సిద్ధంగా ఉన్న కొందరు భక్తిపరులైన, ఉత్సాహవంతులైన యువ మతగురువుల కోసం వారు ఇప్పుడు అన్వేషిస్తున్నారు. ఆక్స్ఫర్డ్లోని యువ మెథడిస్ట్ విద్యార్థులు అటువంటి పనికి సరిగ్గా సరిపోతారని అనిపించింది. అయితే, ఈ విషయంపై జరిగిన మొదటి ప్రతిపాదనలను వెస్లీ తిరస్కరించాడు. ప్రస్తుతం తానే ప్రధాన ఆధారం అయిన తన వితంతు తల్లిని విడిచి వెళ్లడానికి అతను అభ్యంతరం తెలిపాడు. మరింత ఒత్తిడి చేయగా, తన తల్లి కూడా అంగీకరిస్తేనే తన సమ్మతి ఉంటుందని షరతు పెట్టాడు. ఎల్లప్పుడూ అత్యున్నతమైన ఆత్మత్యాగానికి సిద్ధంగా ఉండే ఆమె, "నాకు ఇరవై మంది కొడుకులు ఉన్నా, నేను వారిని మళ్లీ చూడకపోయినా, వారందరూ ఇలాంటి పనుల్లో నిమగ్నమై ఉన్నందుకు నేను సంతోషిస్తాను" అని ఉద్ఘటించింది.
1735వ సంవత్సరం అక్టోబర్ 14వ తేదీన, ఇద్దరు వెస్లీలు తమ ఇద్దరు స్నేహితులైన చార్లెస్ డెలామోట్ మరియు బెంజమిన్ ఇన్ఘమ్లతో కలిసి జార్జియాకు ఓడ ఎక్కడానికి లండన్ నుండి గ్రేవ్స్ఎండ్కు బయలుదేరారు. వారు ఓడలో నూట ఇరవై నాలుగు మంది వలసదారులను కనుగొన్నారు; వీరిలో ఇరవై ఆరుగురు ఉన్నారు.
మోరావియన్లు, వారి బిషప్ డేవిడ్ నిట్ష్మన్తో కలిసి.
మొదటి నుంచీ, వెస్లీ ఈ శ్రేష్ఠమైన క్రైస్తవుల పట్ల తాను బలంగా ఆకర్షితుడయ్యానని భావించాడు, వారు అతని మతపరమైన స్వభావంపై ఎంతో శక్తివంతమైన ప్రభావాన్ని చూపబోతున్నారు. తనదైన ఉత్సాహంతో, అతను వెంటనే నేర్చుకోవడానికి పూనుకున్నాడు.
అతను వారితో వారి సొంత భాషలో సంభాషించగలిగేలా జర్మన్.
ఆ రోజుల్లో అమెరికాకు సముద్రయానం చేయడానికి చాలా నెలలు పట్టేది. వారు తమ తేలియాడే నివాసంలో స్థిరపడకముందే, వెస్లీ మరియు అతని ముగ్గురు సహచరులు తమ ఆత్మ నిగ్రహ సూత్రాలను విస్తృత స్థాయిలో ఆచరించాలని నిశ్చయించుకున్నారు. 'అతి చిన్న విషయాలలో కూడా మనల్ని మనం నిగ్రహించుకోవడం, దైవానుగ్రహంతో మనకు మేలు చేస్తుందని నమ్మి, మేము మాంసం మరియు మద్యపానాన్ని పూర్తిగా మానేసి, కేవలం శాకాహారానికే పరిమితమయ్యాము' అని అతను తన డైరీలో రాశాడు.
—ప్రధానంగా అన్నం, బిస్కెట్లు." కొన్ని రోజుల తర్వాత, అతను ఇలా అంటాడు, "మేము అలవాటుపడినంత తరచుగా ప్రకృతికి సరఫరాలు అవసరం లేదని తెలుసుకుని, మేము రాత్రి భోజనం మానేయాలని నిర్ణయించుకున్నాము."
ఒక రాత్రి, తుఫాను కారణంగా తన మంచం తడిసిపోవడంతో నేలపై పడుకోవలసి వచ్చిన వెస్లీ, ఆరోగ్యంగా ఉన్న వ్యక్తి సులభంగా భరించలేనిది ఇందులో ఏమీ లేదని గ్రహించి, భవిష్యత్తులో తాను "మంచం మీద పడుకోవలసిన అవసరం ఉండదని" నిర్ధారించుకున్నాడు. 'పవిత్రత కోసం నిజమైన కోరికలతో కొట్టుమిట్టాడుతూ, దానిని తమ సొంత నీతి అనే చీకటి మార్గంలో వెతుకుతున్న మనుషులలో ఇవి నిజంగా జాలిపడాల్సిన పొరపాట్లు, కానీ ఆశ్చర్యపడాల్సినవి కావు.'
ప్రతి క్షణాన్ని సద్వినియోగం చేసుకోవాలనే పట్టుదలతో, వెస్లీ మరియు అతని స్నేహితులు తమ కదలికలన్నింటినీ సైనిక క్రమశిక్షణ వలె కఠినంగా నియంత్రించుకున్నారు. ఉదయం నాలుగు గంటల లోపే లేచి, వారు ఒక గంట పాటు ఏకాంత ప్రార్థన చేసుకున్నారు. ఐదు నుండి ఏడు గంటల వరకు, వారు కలిసి బైబిల్ను అధ్యయనం చేస్తూ, దానిని క్రైస్తవ పితరుల రచనలతో జాగ్రత్తగా పోల్చి చూసుకున్నారు. ఎనిమిది గంటలకు, తేలికపాటి అల్పాహారం తర్వాత, వారు బహిరంగ ఆరాధనను నిర్వహించారు, దీనికి ప్రయాణికులందరినీ ఆహ్వానించారు. తొమ్మిది నుండి పన్నెండు గంటల వరకు, వెస్లీ జర్మన్ నేర్చుకున్నాడు, అతని సోదరుడు ప్రసంగాలు రాశాడు.
డెలామోట్ గ్రీకు భాషను అభ్యసించగా, ఇన్ఘమ్ పిల్లలకు బోధించాడు. పన్నెండేళ్ల వయసులో, వారు తమ ప్రణాళికల గురించి స్వేచ్ఛగా మాట్లాడుకున్నారు.
మధ్యాహ్నం, ఆ యువ మిషనరీలు ప్రయాణికులతో సంభాషిస్తూ లేదా భక్తిరచనలు చదువుతూ, వారి మధ్య మేలు చేయడానికి వినయపూర్వకంగా ప్రయత్నించారు. సాయంత్రం నాలుగు గంటలకు మళ్ళీ ప్రార్థనలు చదివారు. సాయంత్రం కూడా చదవడం, సంభాషణలతో గడిచింది; అలా రోజంతా గడిపిన తరువాత, వారు తమ కష్టార్జితమైన విశ్రాంతికి వెళ్ళినప్పుడు, "సముద్రపు ఘోష గానీ, ఓడ కదలిక గానీ, దేవుడు వారికి ప్రసాదించిన సేదతీర్చే నిద్రను దూరం చేయలేకపోయాయి."
వారు స్వచ్ఛందంగా విధించుకున్న దురాచారాలలో, ఈ యువకులు యేసు క్రీస్తు శిష్యుల కంటే ఎక్కువగా కెంపిస్ మరియు సెయింట్ బెర్నార్డ్ శిష్యులుగా కనిపిస్తారు. ఆక్స్ఫర్డ్లోని సంఘంలో మనం ఇదివరకే గమనించినట్లుగా, క్రమశిక్షణ మరియు ఆత్మనిగ్రహం ద్వారా శరీరాన్ని అదుపులో ఉంచుకోవడానికి, మరియు ధ్యాన అలవాట్లకు మనస్సును అలవాటు చేసుకోవడానికి చేసే అదే పోరాటాన్ని మనం వీరిలో చూస్తాము. కానీ వారిలో ఒక ఉన్నతమైన కోరిక కూడా మేల్కొంటున్నట్లు మనం గమనిస్తాము; అదేమిటంటే, తమ సమయంలో అధిక భాగాన్ని సువార్త ప్రచార కార్యానికి అంకితం చేయడం. వారి తాత్కాలిక వైఫల్యాలకు అత్యంత విలువైన దిద్దుబాటును మనం ఇక్కడే కనుగొంటాము.
ఆ ప్రయాణం సుదీర్ఘమైనది మరియు బాధాకరమైనది: అనేక సందర్భాలలో, తుఫానులు వారిని మోసుకెళ్తున్న ఓడను ముంచివేస్తాయేమోనని భయపెట్టాయి. ఈ ప్రమాద సమయాల్లో, భయాందోళన సర్వత్రా వ్యాపించింది: వెస్లీ కూడా భయం నుండి తప్పించుకోలేకపోయాడు; మృత్యువు సమీపిస్తుండటంతో అతను వణికిపోయాడు, మరియు అవసరమైన సమయంలో తనను ఆదుకోవడానికి తన విశ్వాసం సరిపోదని తెలుసుకుని సిగ్గుపడ్డాడు. ఇతర ప్రయాణికుల వైఖరికి పూర్తి భిన్నంగా మోరావియన్ల ప్రశాంతమైన, నిబ్బరమైన వైఖరి అతనికి ఆశ్చర్యాన్ని కలిగించింది.
వారు ఓడ ఎక్కిన క్షణం నుంచే వారి ప్రగాఢ భక్తిని అతను గమనించాడు: వారు ఎల్లప్పుడూ వినయంగా, తోటి ప్రయాణికుల కోసం అత్యంత అవమానకరమైన సేవలను చేయడానికి సిద్ధంగా, మరియు అన్ని రకాల అవమానాలను సహనంతో భరించడానికి తహతహలాడుతూ ఉండేవారు. కానీ, తక్షణ మరణం ఎదురైనప్పుడు వారి వైఖరి అతనికి అత్యంత ఆశ్చర్యం కలిగించింది. ఒకరోజు, జర్మన్లు తమ సేవను ప్రారంభించిన వెంటనే, అకస్మాత్తుగా ఒక తుఫాను చెలరేగింది: అలలు అత్యంత తీవ్రంగా ఓడపై విరుచుకుపడి, డెక్లను పూర్తిగా తుడిచిపెట్టి, ప్రధాన తెరచాపను ముక్కలు ముక్కలుగా చించివేశాయి. చాలామంది భయంతో కేకలు వేశారు. మొరావియన్లు మాత్రమే చలించకుండా, తమ గానాన్ని కొనసాగించారు.
ఆ తర్వాత వెస్లీ వారిలో ఒకరిని, "మీకు భయం వేయలేదా?" అని అడిగాడు. దానికి అతను, "దేవుడి దయవల్ల, లేదు" అని జవాబిచ్చాడు. "కానీ మీ స్త్రీలు, పిల్లలు భయపడలేదా?" "లేదు; మా స్త్రీలు, పిల్లలు చావడానికి భయపడరు." ఇది తాను ఇంకా సాధించని ఒక స్థాయి అని వెస్లీకి అనిపించింది.
1736వ సంవత్సరం ఫిబ్రవరి 6వ తేదీన, ఉదయం సుమారు ఎనిమిది గంటలకు, వారు మొట్టమొదటిసారిగా అమెరికా గడ్డపై అడుగుపెట్టారు. నూతన ప్రపంచపు తీరాలలో మొట్టమొదటిసారి అడుగుపెట్టిన క్రిస్టోఫర్ కొలంబస్ లాగే, వెస్లీ కూడా మోకాళ్లపై పడ్డాడు; మరియు పదిహేనవ శతాబ్దపు ఆ గొప్ప అన్వేషకుడికి తన ఆవిష్కరణ యొక్క గొప్పతనం గురించి ఎంతమాత్రం అవగాహన లేదని చెప్పవచ్చు; అలాగే, పద్దెనిమిదవ శతాబ్దపు ఆ గొప్ప మిషనరీకి, ఇప్పుడు తన ముందున్న ఈ ఖండంలో తన అనుచరులు సాధించబోయే పని యొక్క గొప్పతనం గురించి అంతకన్నా తక్కువ అవగాహన ఉందని చెప్పవచ్చు.
అతను వచ్చిన మరుసటి రోజు, ఒక మోరవియన్ పాస్టర్తో పరిచయం చేసుకున్నాడు. తాను అప్పటికే గౌరవించడం నేర్చుకున్న సమాజం యొక్క ఆమోదం ఉన్న ప్రతి విషయంపై పూర్తి విశ్వాసంతో, తాను చేయబోయే పనికి సంబంధించిన మార్గదర్శకాలను అడిగాడు. "నా సోదరా," అన్నాడు ఆ మోరవియన్, "నేను ముందుగా మిమ్మల్ని ఒకటి రెండు ప్రశ్నలు అడగాలి."
నీ అంతరంగంలో నీకు సాక్ష్యం ఉందా? నీవు దేవుని బిడ్డవని దేవుని ఆత్మ నీ ఆత్మతో సాక్ష్యమిస్తుందా?” నేర్చుకోవడం కన్నా నేర్పించడానికే ఎక్కువ అలవాటుపడినవారు,
ఈ సూటి ప్రశ్నలకు వెస్లీ ఆశ్చర్యపోయి, "ఏమి సమాధానం చెప్పాలో తెలియకపోయాడు." అతని ఇబ్బందిని గమనించిన అతని కొత్త స్నేహితుడు, "నీకు యేసు క్రీస్తు తెలుసా?" అని అడిగాడు.
వెస్లీ ఇలా జవాబిచ్చాడు, "ఆయనే లోక రక్షకుడని నాకు తెలుసు." "నిజమే," అన్నాడు అతను, "కానీ ఆయన నిన్ను రక్షించాడని నీకు తెలుసా?" "నన్ను రక్షించడానికి ఆయన మరణించాడని ఆశిస్తున్నాను." స్పాంగెన్బర్గ్ ఇంకొక ప్రశ్న వేశాడు, "నిన్ను నువ్వే తెలుసుకున్నావా?"
వెస్లీ, "అవును" అని జవాబిచ్చాడు; కానీ అతను, "అవి నీ మాటలని నేను భయపడుతున్నాను" అని జతచేశాడు. అప్పుడు మొరావియన్ పాస్టర్ తన వ్యక్తిగత అనుభవాన్ని మరియు మతమార్పిడిని వివరించాడు: ఆ కథనం చేసింది
మోరవియన్లతో సహవాసం ఆ యువ మిషనరీపై గాఢమైన ముద్ర వేసింది, మరియు తనలో ఏదో లోపం ఉందని అతనికి మరింత స్పష్టంగా నమ్మకం కలిగించింది. ఈ మంచి జర్మన్లతో అతని నిరంతర సహవాసం వల్ల ఈ ముద్రలు మరింత బలపడ్డాయి. డెలామోట్తో కలిసి వారి ఇంట్లో బస చేసినప్పుడు, వారి స్వచ్ఛమైన జీవితాన్ని చూసి అతను ఆశ్చర్యపోకుండా ఉండలేకపోయాడు. "వారు ఎల్లప్పుడూ పనిలో నిమగ్నమై ఉండేవారు, ఎల్లప్పుడూ ఉల్లాసంగా ఉండేవారు, మరియు ఒకరితో ఒకరు మంచి మనసుతో ఉండేవారు; వారు కోపం, కలహాలు, క్రోధం, ద్వేషం, అల్లరి, మరియు చెడు మాటలు వంటివన్నీ విడిచిపెట్టారు; వారు పిలువబడిన పిలుపుకు తగినట్లుగా నడుచుకున్నారు, మరియు అన్ని విషయాలలో మన ప్రభువు సువార్తను అలంకరించారు" అని అతను చెప్పాడు.
ఈ క్రైస్తవులతో సహవాసంలో అతనిలో లోతుగా పాతుకుపోయిన మతపరమైన పక్షపాతాలు తెలియకుండానే కరిగిపోయాయి. ఒకరోజు అతను వారి చర్చి సమావేశాలలో ఒకదానికి హాజరయ్యాడు. అక్కడ, చాలా గంటలపాటు చర్చలు, ప్రార్థనలు జరిపిన తరువాత, వారు ఒక బిషప్ ఎన్నిక మరియు అభిషేక కార్యక్రమాన్ని చేపట్టారు. ఒకప్పటి ఆక్స్ఫర్డ్ విద్యార్థి, ఈ కార్యక్రమం యొక్క గంభీరతకు, సరళతకు ముగ్ధుడయ్యాడు. ఎందుకంటే, అటువంటి సందర్భంలో ఆంగ్లికన్లు అనుసరించే ఆచారబద్ధమైన విధానానికి ఇది పూర్తిగా భిన్నంగా ఉంది.
చర్చి. 'మొత్తం యొక్క గొప్ప సరళత, అలాగే గంభీరత, మధ్యలో గడిచిన పదిహేడు వందల సంవత్సరాలను దాదాపుగా నన్ను మరచిపోయేలా చేసింది, మరియు ఆడంబరాలకు, వైభవానికి తావులేని ఆ సభలలో ఒకదానిలో నేను ఉన్నట్లుగా ఊహించుకునేలా చేసింది; అక్కడ గుడారాలు కుట్టే పౌలు లేదా జాలరి అయిన పేతురు అధ్యక్షత వహించేవారు; అయినప్పటికీ ఆత్మ యొక్క మరియు శక్తి యొక్క ప్రదర్శనతో' అని ఆయన అంటారు.
వెస్లీ భారతీయుల సువార్త ప్రచారంపై ప్రత్యేక శ్రద్ధ పెడతానని వాగ్దానం చేశాడు. అందువల్ల, అతను వెంటనే వారిని చేరుకోవాలని ఆత్రుతపడ్డాడు; కానీ అతని ప్రణాళికలకు అనేక అడ్డంకులు ఎదురయ్యాయి. ఒక నాగరిక సమాజం సమీపంలో ఉండటమే అన్యమతస్థుల మతమార్పిడికి ఒక పెద్ద ఆటంకమని అతను అనుభవం ద్వారా తెలుసుకున్నాడు. మరోవైపు, అతను తన ఇష్టానికి యజమానీ కాదు, మరియు అమెరికాకు వెళ్ళే మిషన్ను అనుసరించడానికి అతను యూరోపియన్ల నివాస ప్రాంతం నుండి దూరంగా ఉండటాన్ని కాలనీ గవర్నర్ కోరుకోలేదు.
భారతీయులను వారి తాత్కాలిక శిబిరాలకు తరలించాడు. అయినప్పటికీ, పరిస్థితులు ఒకనాడు అటువంటి పనికి తన పూర్తి శక్తిని అంకితం చేయడానికి అనుమతిస్తాయనే ఆశతో, తన శక్తి మేరకు వారికి మేలు చేయడానికి అతను ప్రయత్నించాడు. ప్రస్తుతానికి, ఆ వలసదారులు శ్రద్ధతో కూడిన ఆధ్యాత్మిక సంరక్షణను కోరారు, అందువల్ల మిషనరీలు వారితోనే ప్రారంభించడం తమ బాధ్యతగా భావించారు.
వెస్లీ తన డైరీలో ఈ పనిలో ఎంతటి అంకితభావంతో నిమగ్నమయ్యాడో తెలుస్తుంది. ఆక్స్ఫర్డ్లో లాగే సవన్నాలో కూడా, చిన్నపిల్లల కోసమే అతను అత్యంత శ్రద్ధతో పనిచేశాడు: పేదలు, రోగులు మరియు యువకులు అతని ప్రత్యేక శ్రద్ధకు పాత్రులయ్యారు.
ఆ కాలంలోనే అమెరికాలో అధిక సంఖ్యలో ఉన్న బానిసల పట్ల కూడా ఆయనకు ప్రగాఢమైన ఆసక్తి ఉండేది; మరియు వారి పరిస్థితిని మెరుగుపరచడానికి ఆయన కృషి చేశారు. ప్రపంచ నలుమూలల నుండి ఇక్కడికి వచ్చిన వలసదారుల సమూహం మధ్య, ఆయనకు ఉన్న అద్భుతమైన భాషా ప్రావీణ్యం ఆయనకు ఉపయోగపడింది. ఆయన ఇటీవల జర్మన్ భాషలో చేసిన అధ్యయనాలు, లేకపోతే దైవ కృపకు సంబంధించిన అన్ని మార్గాలకు దూరమైపోయే కొంతమంది పేద వలసదారులకు కొన్ని సుపరిచితమైన ప్రసంగాలు చేయడానికి ఆయనకు వీలు కల్పించాయి.
సవన్నాలోని కొంతమంది ఫ్రెంచ్ వలసదారుల అత్యవసర అభ్యర్థన మేరకు, ఆయన వారి భాషలో మతపరమైన సేవలను నిర్వహించారు. పీడ్మాంట్కు చెందిన పలువురు వాడోయిస్ ప్రజలు తమకు ఇటాలియన్ భాషలో సేవలు అందించమని ఆయనను కోరగా, దానికి కూడా ఆయన ప్రయత్నించడానికి అంగీకరించారు. చివరగా, ఒక భాషావేత్తగా తన సామర్థ్యాలకు మరియు ఒక మిషనరీగా తనకున్న ఉత్సాహానికి మరింత నిదర్శనంగా, ఆయన స్పానిష్ భాషను అధ్యయనం చేయడం ప్రారంభించారు. తద్వారా తన "యూదు సంఘ సభ్యులతో" సంభాషించగలనని, "వారిలో కొందరు, ఆయనను ప్రభువు అని పిలుచుకునే వారిలో చాలామంది కంటే, క్రీస్తులో ఉన్న మనస్సుకు దగ్గరగా ఉన్నట్లు కనిపిస్తారు" అని ఆయన అన్నారు.
ఆక్స్ఫర్డ్లో మాదిరిగానే, వెస్లీ తనకు తారసపడిన కొద్దిమంది భక్తిపరులను చిన్న చిన్న సంఘాలుగా సమీకరించడానికి ప్రయత్నించాడు. సభ్యులు తమను తాము పరీక్షించుకోవడానికి, పరస్పరం ఒకరికొకరు బోధించుకోవడానికి మరియు ప్రోత్సహించుకోవడానికి వీలుగా ఈ సంఘాలు వారానికి ఒకటి లేదా రెండుసార్లు సమావేశమయ్యేవి. అతను స్థాపకుడిగా ఉన్న సంస్థలో ఆ తర్వాత ఎంతో ముఖ్యమైన పాత్ర పోషించిన ఈ చిన్న సమావేశాలు, ఒక పెద్ద సంఘంగా మారకముందే అతనికి ఒక ఆధ్యాత్మిక అవసరంగా ఉండేవని గమనించదగ్గ విషయం.
సవన్నాలో శ్రమలు. 25 అతని పేరు మీద ఉన్న విస్తారమైన మత సంస్థలో చాలా ముఖ్యమైన అంశం.
తాను తన చుట్టూ చేర్చుకున్న ఆ చిన్న సమూహంపై మిషనరీ చూపిన ప్రభావంతో పాటు, అతను ఆ కాలనీలోని అధికశాతం జనాభాపై అంత లోతైనది కాకపోయినా విస్తృతమైన ప్రభావాన్ని చూపాడు. వారి నమ్మకాన్ని, గౌరవాన్ని సంపాదించి పెట్టడంలో అతని ప్రతిభ కన్నా అతని శీల స్వచ్ఛతే ఎక్కువ దోహదపడింది. అతని బోధనలకు అసంఖ్యాకమైన ప్రజలు తరలివచ్చారు, అది వారిపై శక్తివంతమైన ప్రభావాన్ని చూపింది.
ఒక రోజు అతను ప్రసంగ వేదిక నుండి, ఏదో లౌకిక పండుగకు తగిన వస్త్రధారణలో చర్చికి రావడం సరికాదని ఫిర్యాదు చేశాడు: ఆ రోజు నుండి అతని శ్రోతలు వారిని తప్పుపట్టడానికి అతనికి ఏ అవకాశమూ ఇవ్వలేదు, కానీ బహిరంగ ఆరాధనలో మరింత నిరాడంబరమైన దుస్తులలో కనిపించారు. ఒక సాయంత్రం, పట్టణంలోని ప్రముఖ కుటుంబాలలో ఒకటి, వెస్లీ తన ప్రార్థన సభ నిర్వహిస్తున్న అదే సమయంలో ఒక నృత్య విందును ఏర్పాటు చేయాలని నిశ్చయించుకుంది: దాని ఫలితం కోసం కొంత ఆత్రుతతో ఎదురుచూశారు, కానీ పాస్టర్ యొక్క కీర్తి ఆ నృత్య విందు యొక్క ఆకర్షణలను అధిగమించింది: చర్చి నిండిపోగా, ఆ విందు జనం నిర్మానుష్యంగా ఉండిపోయారు.
అయితే, ఈ ప్రజాదరణ ఎక్కువ కాలం నిలవలేదు. తన తీవ్రమైన మతపరమైన అభిప్రాయాల ప్రభావంతో, వెస్లీ కొన్ని క్రమశిక్షణా నిబంధనల ద్వారా తన సంఘ సభ్యులను చికాకు పెట్టాడు. చర్చి యొక్క ప్రాచీన ఆచారాలను పునరుద్ధరించాలనే ఆకాంక్షతో, ఉదాహరణకు, అతను ముంచి బాప్తిస్మం ఇవ్వడం తప్ప వేరే విధంగా ఇవ్వడానికి నిరాకరించాడు. బిషప్ దీక్ష పొందని ఏ మతగురువు చేసిన బాప్తిస్మం యొక్క చెల్లుబాటును కూడా అతను గుర్తించడానికి నిరాకరించాడు, మరియు "వారి బాప్తిస్మం చెల్లదు" అనే కారణంతో, నిజంగా భక్తిపరులైన వ్యక్తులను కూడా ప్రభువు బల్ల నుండి వెలివేసేంత వరకు వెళ్ళాడు.
ఈ మితిమీరిన కర్మకాండలతో పాటు, వెస్లీ మరియు అతని స్నేహితుల నిరంతర తపస్సు కూడా ప్రజలకు ఆగ్రహం తెప్పించింది.
వెస్లీ ఈ విధంగా తన సంఘసభ సభ్యులకు కొన్ని నిజమైన బాధలను కలిగించాడన్నది నిజమే అయినప్పటికీ, అతను ఎదుర్కొన్న తీవ్రమైన వ్యతిరేకతకు ప్రధాన కారణం, మనిషి హృదయంలో, ప్రత్యేకించి వలసదారులు మరియు అన్ని వర్గాల సాహసికులతో కూడిన ఒక కాలనీ వంటి విభిన్న అంశాలతో ఏర్పడిన సమాజంలో, అనుకూలమైన నేలను కనుగొనే సువార్త పట్ల ఉన్న శత్రుత్వమే అని చెప్పాలి. కొన్ని నెలల తర్వాత, జనసమూహం యొక్క ఉత్సాహం ఉదాసీనతకు దారితీసింది, మరియు దాని స్థానంలో త్వరలోనే బహిరంగ శత్రుత్వం ఏర్పడింది. సవన్నాలోని ప్రధాన న్యాయాధికారి కుటుంబానికి చెందిన ఒక యువతిని ప్రభువు బల్ల వద్దకు అనుమతించడానికి నిరాకరించడం తన కర్తవ్యమని వెస్లీ భావించాడు; దానితో వ్యతిరేకత ఎంత తీవ్రరూపం దాల్చిందంటే, ఆ కాలనీలో తన పరిచర్యను కొనసాగించడం అసాధ్యమని అతను గ్రహించి, ఇంగ్లాండ్కు తిరిగి వెళ్ళవలసి వచ్చింది. ఇది డిసెంబర్, 1737లో జరిగింది. దీనికి పదిహేను నెలల ముందు, అతని సోదరుడు చార్లెస్ కూడా వెళ్ళిపోవాల్సిన అవసరం ఏర్పడింది.