"గ్వెన్నాప్ పిట్" మరియు 'వెస్లీ రాక్' వద్ద, అతను తన స్పష్టమైన మరియు ప్రతిధ్వనించే స్వరంతో మాట్లాడేవాడు, అప్పుడు వేలాది మంది ప్రజలు అతని స్వరానికి ప్రతిస్పందిస్తూ, ఇంగ్లాండ్లో సమృద్ధిగా లభించే ఆ మధురమైన మరియు సరళమైన రాగాలకు అనుగుణంగా, అతని లేదా అతని సోదరుడి కీర్తనలలో ఒకదానిని ఆలపించేవారు. సెయింట్ ఐవ్స్లో, ఒక ఎత్తైన శిల అతని ప్రసంగ వేదికగా ఉపయోగపడగా, ప్రేక్షకులు సముద్రం వరకు విస్తరించి ఉన్న సమతలమైన పచ్చిక బయలుపై కూర్చునేవారు. ఇలాంటి ప్రదేశాల వల్ల కలిగే ప్రయోజనాలను వెస్లీ ఏమాత్రం విస్మరించలేదు: ప్రజలు ఎంత సున్నిత మనస్కులుగా ఉంటారో, మరియు ప్రకృతి స్వరం సామాన్య ఆత్మలకు ఎంత హృద్యంగా ఉంటుందో అతనికి తెలుసు.
ఐర్లాండ్లో ప్రబోధానికి అప్పటికీ గొప్ప విజయం లభించింది.
కార్క్లో, అతను అక్కడ ఎదుర్కొన్న కష్టాల జ్ఞాపకాలను చెరిపివేయడానికి ప్రజలు ప్రయత్నిస్తున్నట్లు అనిపించింది: మతగురువులు మరియు ఉన్నత వర్గాల వారు అతని ప్రసంగం వినడానికి గుమిగూడారు. డబ్లిన్ మరియు లిమరిక్లలో, సభలకు హాజరైన వారి సంఖ్య మునుపెన్నడూ లేనంత ఎక్కువగా ఉంది. కిల్ఫిన్నన్లో అతను సంతలో ప్రసంగించాడు, అక్కడ దాదాపు జనాభా అంతా సమావేశమయ్యారు, మరియు ఆ తర్వాత సభలోని కొందరు అతనితో పాటు అతని బసకు వెళ్లారు, వారికి అతను రెండవ ఉపదేశం ఇచ్చాడు, మరియు రాత్రి బాగా పొద్దుపోయే వరకు వారు అతన్ని విడిచిపెట్టలేదు.
ముందుకు సాగింది. మరుసటి రోజు ఉదయం, ఐదు గంటల లోపు, జనం మునుపటిలాగే అదే ఉత్సాహంతో మళ్ళీ సమావేశమయ్యారు: కన్నీళ్లు ప్రవహించాయి, ప్రతిచోటా వెక్కి వెక్కి ఏడుపులు వినిపించాయి; కొందరు పాపభారంతో దుఃఖిస్తుండగా, మరికొందరు రక్షణ సువార్తను విని ఆనందించారు.
వెస్లీ స్కాట్లాండ్ను కూడా సందర్శిస్తూనే ఉన్నాడు, మరియు అతని ప్రసంగాలు గ్రేట్ బ్రిటన్లోని ఇతర ప్రాంతాలలో వలె స్పష్టమైన ప్రభావాలను చూపనప్పటికీ, ఈ గంభీరమైన మరియు స్థిరమైన ప్రజలలో ఎల్లప్పుడూ ప్రగాఢమైన ఆసక్తిని రేకెత్తించాయి.
ప్రజా అల్లర్లు ఇప్పుడు చాలా అరుదుగా మారాయి, ఒకవేళ జరిగినా, అవి మునుపటిలా అంత తీవ్రంగా ఉండేవి కావు. తాగి, అదుపుతప్పి తిరుగుతున్న గుంపు చేతిలో మిషనరీ ప్రాణం ప్రమాదంలో పడేలాంటి గందరగోళ దృశ్యాలు ఇక లేవు. m 2 164 అంతర్గత మరియు బాహ్య శ్రేయస్సు.
ప్రతిపక్షం చాలా వరకు నీచ స్థాయి విదూషకత్వానికి దిగజారిపోయింది.
నార్విచ్లో, ప్రార్థనా మందిరం తలుపులపై రాళ్ల వర్షం కురిపించి సమావేశానికి అంతరాయం కలిగించే ప్రయత్నం జరిగింది; కానీ మెథడిస్టుల సహనం వారి ప్రత్యర్థుల కన్నా ఎక్కువ కాలం నిలిచింది, మరియు వారు వెనుదిరగాలని నిర్ణయించుకున్నారు. బారోలో, వెస్లీని ఒక గుంపు హేళన చేసింది; కానీ "వారి గుండెలు ఆగిపోయాయి," మరియు వారు అతన్ని ఏమీ చేయకుండా వెళ్ళనిచ్చారు. బ్రాడ్ఫోర్డ్లో, ఒక విచిత్రమైన సంఘటన దాడి చేసినవారి ప్రణాళికలను విఫలం చేసింది.
వారి నాయకుడు, తన గౌరవనీయత గురించి గర్వపడే ఒక వ్యక్తి, తన జేబులను కుళ్ళిన గుడ్లతో నింపుకుని, ప్రసంగం చివర్లో తన అనుచరులకు దాడి ప్రారంభించమని సంకేతంగా ఒక కేక వేశాడు. కానీ, అతను తన గుడ్లను ప్రయోగించడానికి సిద్ధమవుతుండగా, ఒక యువకుడు వచ్చి, తన జేబులపై చప్పట్లు కొట్టి, గుడ్లన్నింటినీ ఒక్కసారిగా పగలగొట్టాడు. దాంతో అందరి నవ్వు అతనికే ఎదురుతిరిగింది, మరియు తలపెట్టిన దాడి విఫలమైంది.
వయసు పెరిగే కొద్దీ, వెస్లీ తన మాటలలోనూ, ప్రవర్తనలోనూ ఉన్న అధికారాన్ని ఏమాత్రం కోల్పోలేదు. అవే అతనికి జన సమూహాలతో జరిగిన పోరాటాలలో విజయాలను అందించడంలో ఎంతగానో దోహదపడ్డాయి. అతని తెల్లబడుతున్న జుట్టు, వ్యక్తిత్వ బలంతో అతను సంపాదించుకున్న అధికారాన్ని మరింత పెంచింది. అతని మాటలు, హావభావాలు ప్రజలపై దాదాపు మాయాజాలం లాంటి ప్రభావాన్ని చూపాయి: అతను మాట్లాడినప్పుడు, అది ఆజ్ఞాపించడానికే ఉండేది, మరియు అతని ఆజ్ఞలు సాధారణంగా పాటించబడేవి. ఒకసారి కిల్కెన్నీలో, కాథలిక్కుల గుంపు ఒకటి అతని సభను చెదరగొట్టే ఉద్దేశంతో లోపలికి చొరబడింది. అతను వారిపై స్థిరంగా చూపు నిలిపి, ఆ తర్వాత దృఢమైన స్వరంతో, "నిశ్శబ్దంగా ఉండండి; లేదా వెళ్ళిపోండి!" అని అన్నాడు. అంతే, ఏదో మాంత్రికుడి మంత్రదండం వల్ల జరిగినట్లుగా నిశ్శబ్దం తిరిగి నెలకొంది.
అధికారులు కూడా ఇప్పుడు తమ కర్తవ్యాన్ని బాగా అర్థం చేసుకున్నారు, మరియు ఇకపై అల్లర్లను ప్రోత్సహించేవారుగా మారలేదు. దాదాపు అన్నిచోట్లా, వారి కఠినత్వం అలజడిని అణచివేయడానికి సరిపోయింది. అయితే, స్టాల్బ్రిడ్జ్లో, న్యాయాధికారులు తమ విధిని నిర్వర్తించేలా నియంత్రించడానికి వెస్లీ యొక్క పూర్తి పలుకుబడి అవసరమైంది. చాలా కాలం పాటు ప్రజలు
గుంపు 165 పై అధికారంలో ఉన్నవారు ఘోరమైన దురాగతాలకు పాల్పడ్డారు; మెథడిస్టులు నివసించే ఇళ్ల తలుపులు, కిటికీలు పగలగొట్టారు, వారి వస్తువులను దోచుకున్నారు మరియు వారిపై దాడి చేశారు, దీనివల్ల వారు అత్యంత దారుణమైన అవమానాలకు గురికాకుండా వీధిలో నడవలేకపోయారు. వారు న్యాయాధికారులకు చేసిన విజ్ఞప్తులు వ్యర్థమయ్యాయి: వారు వారి ఫిర్యాదులను ఎప్పుడూ పెడచెవిని పెట్టారు. న్యాయం లభించదనే నిరాశతో, వారు వెస్లీకి లేఖ రాశారు. అతను వారి కేసును కింగ్స్ బెంచ్ కోర్టు ముందుకు తీసుకువచ్చాడు, అక్కడ, ఎంతో ఖర్చు మరియు సుదీర్ఘ జాప్యం తర్వాత, అతను విజయం సాధించాడు.
ఇది అతని స్నేహితులను ప్రోత్సహించింది, మరియు అతని విరోధులకు "మెథడిస్టులకు కూడా చట్టం ఉంది" అని నిరూపించింది.
న్యాయాధికారుల కంటే మతాధికారులే తమ అసహనాన్ని, దురభిప్రాయాన్ని ఎక్కువ కాలం కొనసాగించారు. చాలామంది ఇప్పటికీ తమ ప్రసంగ వేదికల నుండి వెస్లీని ఖండించారు, మరియు నిర్లక్ష్యంగా, లౌకికంగా ఉండేవారిని ఎలాంటి ప్రశ్న లేకుండా అనుమతించే ప్రభువు బల్ల నుండి మెథడిస్టులను తరిమివేశారు; మరికొందరు ఇంకా తీవ్రమైన చర్యలకు పాల్పడ్డారు. 1765లో,
వెస్లీ డెవాన్షైర్లోని ఒక గ్రామంలో బహిరంగ ప్రార్థన చేస్తున్నప్పుడు, ఒక మతగురువు తన చుట్టుపక్కల ఉన్న కొందరు పెద్దమనుషులతో కలిసి రావడం చూశాడు. అతను తన ఉపన్యాసాన్ని ఈ విధంగా ప్రారంభించాడు:—'"కొన్ని సత్యాలు కేవలం కొందరికి మాత్రమే సంబంధించినవి కావచ్చు; కానీ ఇది మానవాళి మొత్తానికి సంబంధించినది."'' ఆ మతగురువు కేక వేస్తూ అడ్డుపడ్డాడు,
"అది అసత్య సిద్ధాంతం; అది పూర్వనిర్ణయం;" అంటూ, అతనికి మొదటి వాక్యం అర్థం కాలేదని నిరూపించాడు. వెంటనే, అతనితో పాటు వచ్చినవారు గట్టిగా మాట్లాడటం, నవ్వడం ప్రారంభించారు. ఆ బృందంలోని ఒక వేటగాడు, ప్రసంగికుని స్వరాన్ని అణచివేయడానికి తన కుక్కలను వదిలాడు. చర్చి 'శత్రువుల'పై ప్రయోగించినప్పుడు అన్ని ఆయుధాలూ చట్టబద్ధమైనవేనని నిస్సందేహంగా భావించే ఆ మతగురువు మరియు అతని అనుచరుల చప్పట్ల మధ్య, మరొకడు అతన్ని తీవ్రంగా అవమానించే మాటలతో సంబోధించడం ప్రారంభించాడు. అతని మతగురువు వస్త్రాన్ని గౌరవించకపోయినా, కనీసం అతని నెరిసిన జుట్టునైనా గౌరవించాల్సిన అటువంటి దూషకుల ముందు, 'నిశ్శబ్దంగా వినడానికి అవకాశం లేదు' అని చెబుతూ వెస్లీ వెనుదిరిగాడు.
166 అంతర్గత మరియు బాహ్య శ్రేయస్సు.
అతని పత్రికలు, వాస్తవాలను సరళంగా వివరించడం ద్వారా, పద్దెనిమిదవ శతాబ్దపు పతనమైన మతగురువులపై అనుకోకుండానే ఒక తీవ్రమైన అభియోగాన్ని మోపాయి. అయినప్పటికీ, అతను నీతిని గ్రహించడం మరియు తన పాఠకుల ప్రయోజనాన్ని ఆశించడం ఎన్నడూ మరచిపోలేదు. ఎన్నిస్కోర్తిలో, అతను ఇలా వ్రాస్తాడు, 'తమ పై అధికారుల ప్రోత్సాహంతో ఆ గుంపు, తమకు ఇష్టమైన వారిని కొట్టి, దూషించి, వారి ఇళ్లను పగలగొట్టి, తమకు నచ్చినట్లుగా ప్రవర్తించారు. ఒక దుర్మార్గుడైన మతగురువు వారిని అందులో స్థిరపరిచి, మెథడిస్ట్ బోధకులను ఆశ్రయించాడు. 2 తిమోతి 3:6, 7....
అతను వాటికి దెయ్యాలంత నల్ల రంగు వేసిన తర్వాత, 'ఇప్పుడు పూర్తి చేయడానికి నాకు సమయం లేదు; వచ్చే ఆదివారం మిగిలినది మీకు ఇస్తాను' అని అన్నాడు. కానీ మరుసటి ఉదయం అతనికి ఒక వింత అనుభూతి కలిగింది. అతను ఒక్క క్షణం కూడా ఒంటరిగా ఉండలేకపోయాడు. అతను, 'ఆ పిశాచాలు; అవి మీకు కనిపించడం లేదా? అటు, అటు! గది అంతా వాటితో నిండి ఉంది!' అని అరిచాడు. కొన్ని రోజులు అలా కొనసాగించిన తర్వాత, అతను, 'మంచం కాళ్ళ దగ్గర ఉన్న ఆ పిశాచాన్ని చూడండి! ఓ ఆ చుట్ట, వాడు నాకు చూపిస్తున్న ఆ చుట్ట! నా పాపాలన్నీ అందులో రాసి ఉన్నాయి!' అని కేకలు వేశాడు. ఆ తర్వాత కొద్ది కాలానికే, ఏమాత్రం ఆశ కనబడకుండా, అతను తన లెక్కలు చూసుకోవడానికి వెళ్ళాడు.
దిగువ స్థాయి మతాధికారులలో వెస్లీ పట్ల అటువంటి గుడ్డి మరియు తరచుగా అగౌరవకరమైన వ్యతిరేకత కొనసాగినప్పటికీ, చర్చి ఉన్నతాధికారులు సాధారణంగా అతని పట్ల మెరుగైన వైఖరిని కనబరిచారు. అయితే, ఇది ఎల్లప్పుడూ అలా ఉండేది కాదు; మరియు ఒకటి కంటే ఎక్కువసార్లు, అత్యున్నత పదవులలో ఉన్నవారే హింస మరియు అన్యాయానికి ఉదాహరణగా నిలిచారు. సుమారు 1750లో, ఎక్సెటర్ బిషప్ అయిన లావింగ్టన్, "మెథడిస్ట్లు మరియు పాపిస్టుల ఉత్సాహం యొక్క పోలిక" అనే శీర్షికతో ఒక కరపత్రంలో ఈ ఉద్యమాన్ని విమర్శించారు. ఈ ఆగ్రహపూరిత పత్రంలో అతను వెస్లీ యొక్క పనిని రోమన్ కాథలిసిజంకు రహస్యంగా తిరిగి రావడంగా చిత్రీకరించాడు మరియు అతను జెసూయిట్ల రహస్య ఏజెంట్ అని ఆరోపించాడు.
ఈ ఆరోపణలు తప్పుడు వాస్తవాలపై ఆధారపడి ఉన్నాయి, వాటిని వెస్లీ స్వయంగా సులభంగా ఖండించి, తప్పు అని నిరూపించాడు.
పదేళ్ల తర్వాత, మరో బిషప్ అయిన వార్బర్టన్, వెస్లీకి వ్యతిరేకంగా బరిలోకి దిగాడు. అతని దృష్టిలో, వెస్లీ "ఆధునిక మతోన్మాదులలో" ఒక ప్రముఖ స్థానాన్ని ఆక్రమించాడు. ఈ ప్రత్యర్థి తన పూర్వగామి కంటే ఎక్కువ ఉదారతను ప్రదర్శించినప్పటికీ, జరుగుతున్న మత ఉద్యమాన్ని అర్థం చేసుకోవడంలో అతను కూడా అంతే అసమర్థుడని నిరూపించుకున్నాడు. దానిని ఒక నిర్జీవమైన దైవవాదం దృక్కోణం నుండి చూస్తూ, శాంతి మరియు జీవితం కోసం పరితపిస్తున్న ఆత్మల ప్రసవ వేదనను అతను ఖండించక తప్పలేదు. వెస్లీ సమాధానం దాని లోతు మరియు రూపం రెండింటిలోనూ విశేషమైనది: తాను నిమగ్నమైన పనికి ఆధారం దైవాత్మ యొక్క శక్తివంతమైన కార్యకలాపమేనని అతను పేర్కొన్నాడు, దాని ప్రభావాన్ని ప్రతిరోజూ జరుగుతున్న సంఘటనలలో గుర్తించడం అతనికి సులభంగా అనిపించింది.
మెథడిజం కృషికి బహుశా మరింత ఎక్కువ నష్టం కలిగించిన మరో దాడి, 'మెడిటేషన్స్' రచయిత అయిన హెర్వే యొక్క 'హ్లెవెన్ లెటర్స్'ను మరణానంతరం ప్రచురించడం.
వెస్లీ మరియు వైట్ఫీల్డ్ ఆక్స్ఫర్డ్లో ఉన్నప్పుడు వారితో తొలి పరిచయం ఉండటం వల్ల, అతను వైట్ఫీల్డ్ యొక్క కాల్వినిస్టిక్ సిద్ధాంతాలను స్వీకరించి, ఆ విషయంపై జరిగిన వివాదంలో చురుకుగా పాల్గొన్నాడు. ఒక క్షణికమైన చికాకు ప్రభావంతో అతను వెస్లీకి వ్యతిరేకంగా పదకొండు తీవ్రమైన లేఖలు రాశాడు, వాటిని అతను చేతిరాత ప్రతులుగా భద్రపరిచాడు: తన మరణశయ్యపై, వాటిని రాసినందుకు పశ్చాత్తాపం వ్యక్తం చేస్తూ, వాటిని అగ్నికి ఆహుతి చేయమని అభ్యర్థించాడు. హెర్వీ యొక్క మరణానంతర రచన నుండి లభించే లాభం తప్ప మరేమీ ఆలోచించని అతని కార్యనిర్వాహకులు, ఈ ఆజ్ఞను పాటించలేదు, కానీ చేతిరాత ప్రతులను సవరించి, ముద్రణకు సిద్ధం చేయడానికి కడ్వర్త్ అనే వ్యక్తిని నియమించారు. ఈ వ్యక్తి వెస్లీకి తీవ్ర వ్యతిరేకి, మరియు పక్షపాతంతో కళ్ళు మూసుకుపోయి, అత్యంత అన్యాయమైన ఆరోపణలు ఉన్న వాక్యాలను చొప్పించి, వాటిని అసలు రచనలోని నిజమైన భాగంగా ప్రజలకు అంటగట్టాడు. ఈ ప్రచురణ వెస్లీ ఆశయానికి గణనీయమైన నష్టం కలిగించక తప్పలేదు; మరియు ముఖ్యంగా స్కాట్లాండ్లో, అతని శత్రువులు దీనిని అతనికి ప్రతికూలంగా ఉపయోగించుకున్నారు.
మతాధికారులలో మెథడిజం పట్ల ప్రబలిన అసహన స్ఫూర్తి ఫలితంగా, 1767లో ఆక్స్ఫర్డ్ నుండి ఆరుగురు విద్యార్థులను "మెథడిస్ట్ సిద్ధాంతాలను అనుసరించినందుకు, మరియు ప్రైవేట్ గృహాలలో ప్రార్థనలు చేసినందుకు, గ్రంథ పఠనం చేసినందుకు మరియు కీర్తనలు పాడినందుకు" బహిష్కరించారు.
చర్చి పెద్దల ద్వేషం, దూషణల నడుమ వెస్లీ మనసుకు, ఫ్లెచర్ వంటి మతగురువు యొక్క సహకారం, స్నేహం అపారమైన ఓదార్పునిచ్చాయి. ఫ్లెచర్ ఇప్పుడు ష్రాప్షైర్లోని ఒక పేద, హీనమైన పారిష్ అయిన మేడ్లీలో స్థిరపడ్డాడు. అక్కడ అతను నిజమైన అపోస్తలిక పరిచర్యను కొనసాగించాడు, అది అతని సమకాలీనుల మనసులను ప్రశంసలతో నింపింది. "అయ్యా, అతను ఒక తేజోమహుడు!" అని అనేవారు.
~వెన్ ఒక సోదర మతగురువుతో. "ఒక ప్రకాశవంతమైన వ్యక్తి, నేను చెప్పానా?"
ఆయన ఒక సూర్యుడు / గత యాభై ఏళ్లుగా నేను మహనీయులందరూ ఎరుగుదును, కానీ ఆయన వంటి వారిని నేను చూడలేదు." కవి సౌతీ ఆయన గురించి ఇలా అన్నారు, "ఏ శతాబ్దం, ఏ దేశం కూడా ఇంతటి ప్రగాఢ భక్తిని గానీ, ఇంతటి పరిపూర్ణమైన దాతృత్వాన్ని గానీ అందించలేదు: ఏ చర్చి కూడా ఇంతటి అపోస్తలిక పరిచర్యను ఎన్నడూ కలిగి ఉండలేదు." స్ఫూర్తిలోనూ, సూత్రాలలోనూ వెస్లీతో పూర్తిగా ఏకీభవించిన ఫ్లెచర్, తరచుగా ఆయన మిషనరీ యాత్రలలో ఆయనతో పాటు వెళ్ళేవారు, మరియు తన సొంత పారిష్లో మెథడిజంకు ప్రత్యేకమైన వివిధ కార్యాచరణ పద్ధతులను ఉపయోగించారు. ఆయన వాక్చాతుర్యం గల నాలుక, దాదాపు దైవ ప్రేరణతో కూడిన కలం రెండూ కూడా ఆయన హృదయానికి హత్తుకునే ఒక ఆశయానికి సేవ చేశాయి. తన రచనల ద్వారా ఆయన తన మిత్రునితో భుజం భుజం కలిపి ఎలా పోరాడారో మనం త్వరలోనే చూడబోతున్నాం.
మనం ఇప్పుడు పరిశీలిస్తున్న కాలం ఒక అత్యంత ప్రాముఖ్యమైన సంఘటనతో ముగిసింది, అదే అమెరికాలోకి మెథడిజం ప్రవేశం. అంత గొప్ప భవిష్యత్తు ఉన్న ఒక చర్చి స్థాపనలో దైవ సంకల్పం యొక్క కార్యం ప్రత్యేకంగా గమనించవచ్చు. మెథడిజం ద్వారా సువార్తను స్వీకరించిన కొందరు ఐరిష్ వలసదారులు 1760లో న్యూయార్క్లో అడుగుపెట్టారు: రెండవ బృందం కొద్ది కాలం తర్వాత వచ్చింది. అన్ని మతపరమైన హక్కులను కోల్పోవడంతో, వారు త్వరలోనే ఉదాసీనతలోకి జారిపోయారు.
అయితే, సంతోషకరంగా, ఈ కుటుంబాలలో బార్బరా హెక్ అనే ఒక మహిళ ఉండేది, ఆమెలో లౌకిక ప్రభావాలచే చల్లారని తీవ్రమైన ఆవేశంతో పవిత్రమైన అగ్ని రగులుకుంది. బార్బరా హెక్ మరియు ఫిలిప్ ఎంబురీ. 169
ఒక రోజు, వలస వచ్చిన వారిలో కొందరు పేకాట ఆడుతుండగా, ఆమె హఠాత్తుగా గదిలోకి వచ్చి, తీవ్రమైన ఆగ్రహంతో పేక కట్టను లాక్కొని నిప్పుల్లో విసిరేసింది, అదే సమయంలో కొన్ని గంభీరమైన హెచ్చరికలు కూడా చేసింది. ఆ తర్వాత ఆమె, తన స్వదేశంలో స్థానిక బోధకుడిగా ఉన్న ఫిలిప్ ఎంబురీని ఆశ్రయించి, తన సహజమైన పిరికితనాన్ని జయించి, తన ఇంట్లోనే కూటాలు జరపడం ప్రారంభించాలని ఆయనను గట్టిగా కోరింది. ఈ సాహసోపేతమైన చర్య తక్షణమే ఫలించింది.
ఎంబరీ తన సొంత ఇంట్లో మొదటి సమావేశాన్ని నిర్వహించారు; అందులో ఐదుగురు వ్యక్తులు పాల్గొన్నారు. ఆయన ఒక తరగతిని కూడా ఏర్పాటు చేశారు. క్రమంగా ఈ చిన్న క్రైస్తవ బృందం పెరిగింది: మత విశ్వాసాలు నలుదిక్కులా వ్యాపించాయి, మరియు ఒక ప్రార్థనా స్థలాన్ని తెరవవలసిన అవసరం ఏర్పడింది. ఆ తర్వాత కొద్దికాలానికే, సైనిక విధిపై అమెరికాకు పంపబడిన కెప్టెన్ వెబ్ అనే ఒక ఆంగ్ల స్థానిక బోధకుడు, తన ఉనికి మరియు సహాయంతో కొత్తగా ఏర్పడిన సొసైటీని ప్రోత్సహించారు. సైనిక దుస్తులలో ఉన్న ఈ బోధకుని శక్తివంతమైన ప్రసంగాలు దేశంలో సంచలనం సృష్టించాయి, మరియు ఒక గొప్ప పునరుజ్జీవనాన్ని తీసుకురావడానికి సాధనంగా నిలిచాయి. సమావేశాలు జరిగే ప్రదేశాలన్నీ చాలా చిన్నవిగా మారాయి, మరియు 1768లో ఒక ప్రార్థనా మందిరాన్ని నిర్మించి దేవుని సేవకు అంకితం చేశారు. అంచెంచెలుగా, దైవ సంకల్పాన్ని అనుసరిస్తూ మరియు బలం పుంజుకుంటూ, మెథడిజం పెన్సిల్వేనియా, మసాచుసెట్స్, మేరీల్యాండ్ మరియు వర్జీనియాలోని వివిధ ప్రాంతాలకు విస్తరించింది.
ఈ సమయానికి వివిధ అమెరికన్ సంఘాలు తమ స్వదేశంలోని మాతృ సంఘంతో మరింత సన్నిహిత సంబంధం అవసరాన్ని భావించాయి.
తదనుగుణంగా వెస్లీకి ఒక అత్యవసర విజ్ఞప్తి చేయబడింది, మరియు 1769 సమావేశంలో, "ఎవరు వెళ్ళడానికి సిద్ధంగా ఉన్నారు?" అని ప్రశ్నించారు. రిచర్డ్ బోర్డ్మన్ మరియు జోసెఫ్ పిల్మూర్ ముందుకు వచ్చారు. ప్రయాణ ఖర్చులను భరించడానికి, బోధకుల నుండి విరాళాలు సేకరించారు; మరియు తరచుగా తామే జీవనావసరాల కొరతతో బాధపడే ఈ వ్యక్తులు, ఈ మొదటి మెథడిస్ట్ మిషన్ స్థాపన కోసం అదనంగా యాభై పౌండ్లను విరాళంగా ఇచ్చారు.
170 అమెరికాలో, న్యూయార్క్కు చేరుకున్నప్పుడు, ఆ ఇద్దరు మిషనరీలు వంద మంది సభ్యులతో కూడిన ఒక వ్యవస్థీకృత సంఘాన్ని, మరియు ఏడు వందల మందికి సరిపోయే ఒక ప్రార్థనా మందిరాన్ని కనుగొన్నారు. అయితే, అది ప్రజల అవసరాలకు ఏమాత్రం సరిపోకపోవడంతో, చాలా సమావేశాలు బహిరంగ ప్రదేశాలలో జరిగాయి. "అమెరికాలో దేవుని వాక్యాన్ని వినడానికి ఇంతకు ముందెన్నడూ చూడనంతటి సంసిద్ధత కనిపిస్తోంది," అని కొత్తగా వచ్చిన బోధకులలో ఒకరు అన్నారు.
అద్భుతమైన స్థాయికి విస్తరించబోయే ఆ కార్యం యొక్క ఆరంభం అది. అనేక విధాలుగా అది సమయోచితమైన ఉద్యమం. పాత ప్రపంచానికి, కొత్త ప్రపంచానికి మధ్య తన శక్తులను పంచుకుని, అమెరికాలోని స్వతంత్ర చర్చిల పునరుద్ధరణకు ఎంతో కృషి చేసిన వైట్ఫీల్డ్, వెస్లీ బోధకులు తమ పరిచర్యను ప్రారంభించిన సంవత్సరంలోనే అమెరికాలో మరణించారు. ఆయన వాక్చాతుర్యం, సువార్త ప్రచార ఉత్సాహం అసమానమైనప్పటికీ, ఆయనకు వ్యవస్థీకరించే సామర్థ్యం పూర్తిగా లోపించింది. తన శక్తివంతమైన బోధనల ద్వారా ఏకమైన అంశాలను ఒక పటిష్టమైన వ్యవస్థగా ఆయన ఏకీకృతం చేయలేకపోయారు. వెస్లీ యొక్క బలమైన, వివేకవంతమైన పరిపాలన ఈ లోపాన్ని సరిదిద్ది, ఉదాసీనత మరియు లౌకిక మనస్తత్వం నుండి గెలుపొందిన అసంఖ్యాక ఆత్మలను ఒక సువ్యవస్థిత సమాజ బంధాలలోకి చేర్చింది.
వైట్ఫీల్డ్ మరణవార్త అతని గొప్ప సహోద్యోగి మనసును తీవ్ర దుఃఖంతో నింపింది. తన స్నేహితుని చివరి కోరికలలో ఒకటి, తన అంత్యక్రియల ప్రసంగాన్ని తానే చేయాలని కోరడం అని తెలుసుకున్నప్పుడు అతను తీవ్రంగా చలించిపోయాడు.
ఆయన ఈ అభ్యర్థనను మన్నించి, వైట్ఫీల్డ్ నిర్మించిన ప్రార్థనా మందిరంలో దివంగతుల సద్గుణాలను కీర్తిస్తూ తగిన స్తుతి గీతాన్ని ఆలపించారు. వారి తొలి నాటి సాన్నిహిత్యం ఎప్పుడో పునరుద్ధరించబడింది, మరియు ఇద్దరూ చాలాకాలంగా పంచుకున్న ఆశీర్వాదాలు మరియు శ్రమల అనుభవం ద్వారా అది మరింత గాఢమైంది.
వ్యవస్థీకరణ మరియు క్రమశిక్షణ.
ఇంగ్లాండ్లో మెథడిస్ట్ పునరుజ్జీవనం ప్రారంభమై ఇప్పుడు ముప్పై సంవత్సరాలకు పైగా గడిచింది, మరియు దాని ఐక్యతను స్థాపించి, దాని చర్చి వ్యవస్థకు పునాదులు వేసిన మొదటి కాన్ఫరెన్స్ జరిగి సరిగ్గా ఇరవై ఐదు సంవత్సరాలు గడిచింది. ఈ మధ్యకాలంలో, వెస్లీ ఎంతో జాగ్రత్తగా అనుసరించిన ఆ దైవిక సూచనల ద్వారా ఆ వ్యవస్థ నెమ్మదిగా మరియు ఎటువంటి తీవ్రమైన ఆటంకం లేకుండా రూపుదిద్దుకుంది; మరియు, ప్రతి సంవత్సరం, అటువంటి సూచనలను గమనించి, తద్వారా తమ సంరక్షణలో ఉన్న సంఘాలను ఒక క్రమబద్ధమైన సంస్థగా నిర్మించడం కాన్ఫరెన్స్ యొక్క కర్తవ్యంగా ఉండేది.
మెథడిజం యొక్క చట్రానికి ఈ విధంగా చేసిన వరుస చేర్పులను మనం ఇప్పుడు క్లుప్తంగా వివరిస్తాము.
వెస్లీ దృష్టిలో, అలాగే అతని సహచరుల దృష్టిలో కూడా, వారు తీసుకురావడంలో ప్రధాన పాత్ర పోషించిన ఆ పునరుజ్జీవనం ఒక మతపరమైన సంస్కరణ కంటే, చర్చి యొక్క సిద్ధాంతాలు మరియు ఆచరణలకు తిరిగి వెళ్ళడమేనని భావించారు.
వారికి సంస్థాగత ప్రశ్నలు కేవలం ద్వితీయ ప్రాముఖ్యతను మాత్రమే కలిగి ఉండేవి, మరియు అవి ఆత్మల రక్షణకు మరియు క్రైస్తవ జీవిత పురోగతికి ఎలా దోహదపడతాయో అనే దాని ఆధారంగానే ప్రధానంగా విలువైనవిగా పరిగణించబడ్డాయి. ఈ 'భావన' తొలి సమావేశాలను శాసించింది. వెస్లీ యొక్క బోధకులు, ఈ ఉద్యమానికి అనుకూలంగా ఉన్న మతగురువులు, వైట్ఫీల్డ్ యొక్క కొందరు స్నేహితులు, మరియు అప్పుడప్పుడు కొందరు సామాన్య ప్రజలతో కూడిన ఈ తొలి సమావేశాలు, తాము బోధించే సిద్ధాంతాలను నిర్వచించడంలో నిమగ్నమయ్యాయి: నీతిమంతులుగా తీర్చబడటం, పవిత్రపరచబడటం, మరియు ఆత్మ సాక్ష్యం అనేవి ఆసక్తికరమైన చర్చలకు అంశాలుగా నిలిచాయి, వాటి ఫలితాలు తదనంతరం ప్రచురించబడిన "మినిట్స్"లో పొందుపరచబడ్డాయి. కొన్ని సిద్ధాంతాలపై వెస్లీ అభిప్రాయాలు అతని సమకాలీనులలో కొందరి అభిప్రాయాలకు భిన్నంగా ఉండేవి, అందువల్ల
172 సంస్థ మరియు క్రమశిక్షణ. వారు అతని చేతుల మీదుగా పొందిన ప్రకాశవంతమైన వివరణ యొక్క ఆవశ్యకత తలెత్తింది. ఇక్కడ మనకు సమర్పించబడిన స్పష్టమైన మరియు సంక్షిప్తమైన వేదాంతశాస్త్రం గురించి విస్తరించడానికి ఇది స్థలం కాదు; ప్రారంభ మెథడిజం యొక్క ఉనికిలో ఈ రెండవ దశ అంతటా, సంవత్సరాలు గడిచేకొద్దీ అతని అభిప్రాయాలు మరింత స్పష్టంగా మరియు బలంగా మారడం తప్ప, వాటిలో ఎటువంటి మార్పు రాలేదని చెప్పడం సరిపోతుంది.
మరోవైపు, తన సంఘాల వ్యవస్థీకరణ మరియు స్థాపిత చర్చి తో వాటికున్న సంబంధం గురించిన అతని అభిప్రాయాలు, కాలక్రమేణా బాగా మారిపోయాయి.
మతాధికారులకు, తనకు మధ్య త్వరలోనే ఒక స్నేహపూర్వక అవగాహన కుదురుతుందనే ఆశతో వెస్లీ తన కృషిని ప్రారంభించాడని మనం ఇదివరకే చూశాం. అతని కుటుంబ సంప్రదాయాలు, అతని మనస్తత్వం, అతని సహజమైన సానుభూతులు, చివరికి ఆ పనిపై అతనికున్న ఆసక్తి వంటివన్నీ అటువంటి ఐక్యత కోసం అతని కోరికను మరింత పెంచాయి; కానీ చేదు అనుభవం మాత్రమే అతని ఉదార భ్రమలను తొలగించింది. వెస్లీ యొక్క మతపరమైన దృక్పథాలలో వచ్చిన ఈ క్రమమైన విప్లవాన్ని గమనించడం ఆసక్తికరంగా ఉంటుంది.
కొంతమంది మతగురువులతో కూడిన తన మొదటి సమావేశంలో, అతను బిషప్ల దురాగతాలకు వ్యతిరేకంగా క్రైస్తవ స్వేచ్ఛ హక్కులను ధైర్యంగా సమర్థించాడు. 1745లో జరిగిన రెండవ సమావేశంలో, "మన పాలకుల సంకల్పం చట్టం కాదా?" అనే ప్రశ్నకు, అతను నిశ్చయంగా ఇలా సమాధానమిచ్చాడు,
లేదు; లౌకికమైన గానీ, ఆధ్యాత్మికమైన గానీ ఏ పాలకునికి సంబంధించినది కాదు. అందువల్ల, నేను సువార్తను ప్రకటించకూడదని ఏ బిషప్ అయినా సంకల్పిస్తే, అతని సంకల్పం నాకు శాసనం కాదు.... నేను మనుష్యుల కంటే దేవునికే లోబడాలి.
ఈ విధంగా స్పష్టంగా ప్రకటించబడిన స్వతంత్ర కార్యాచరణ హక్కును వెస్లీ అప్పటికే చాలా సంవత్సరాలుగా వినియోగిస్తూ వచ్చారు: అది ఒక మతపరమైన సిద్ధాంతంగా మారకముందే, ఆయనకు అది ఒక ఆచరణాత్మక అవసరం. అయితే, ఈ ఉదారత ఆయన ప్రారంభ విద్య నుండి ఉద్భవించిన కొన్ని పక్షపాతాలతో ముడిపడి ఉంది: ఆయన ఇప్పటికీ అపోస్తలిక వారసత్వ సిద్ధాంతాన్ని విశ్వసించారు, మరియు ఆయన ఆంగ్లికన్ ఎపిస్కోపాలియనిజాన్ని గట్టిగా సమర్థించారు. అయినప్పటికీ ఆయన
బిషప్ల పాలనపై అభిప్రాయాలు. ఈ అంశాలన్నిటిపైనా 173 మంది అభిప్రాయాలు ఇప్పటికీ మారుతూనే ఉన్నాయి. ఆదిమ చర్చిపై లార్డ్ కింగ్ చేసిన కృషి అతని అభిప్రాయాల పురోగతికి ఎంతగానో దోహదపడినట్లు కనిపిస్తుంది. "నా విద్యాభ్యాసంలోని తీవ్రమైన పక్షపాతం ఉన్నప్పటికీ," అని అతను 1746లో అంటాడు.
ఇది న్యాయమైన మరియు నిష్పాక్షికమైన ముసాయిదా అని నమ్మడానికి సిద్ధంగా ఉన్నారు; కానీ అలా అయితే, బిషప్లు మరియు ప్రెస్బిటర్లు (సారాంశంలో) ఒకే వర్గానికి చెందినవారని; మరియు ప్రారంభంలో ప్రతి క్రైస్తవ సంఘం మిగతా అన్నింటిపైనా ఆధారపడని ఒక స్వతంత్ర సంఘంగా ఉండేదని అర్థమవుతుంది.
ఇక్కడ కొంతవరకు సందేహాస్పదంగా ధృవీకరించబడిన సూత్రాలు, 1747 సమావేశంలో సంకోచం లేకుండా ఆమోదించబడ్డాయి. అప్పుడు వెస్లీ, జాతీయ చర్చి అనేది "కేవలం ఒక రాజకీయ సంస్థ" అని ప్రకటించాడు, మరియు "ఇంగ్లాండ్లో బిషప్ల దైవిక హక్కు ఏ యుగంలో మొదటిసారిగా నొక్కి చెప్పబడింది?" అనే ప్రశ్నకు సమాధానంగా, అతను ఇలా సమాధానమిచ్చాడు, "'దాదాపు రాణి ఎలిజబెత్ పాలన మధ్యలో.' అప్పటి వరకు, ఇంగ్లాండ్లోని బిషప్లు మరియు మతగురువులందరూ బిషప్గా నియమించబడని వారి పరిచర్యలను నిరంతరం అనుమతించారు మరియు వాటిలో పాలుపంచుకున్నారు." అపోస్తలుల యుగం నాటి చర్చిలో ఒక నమూనాను కనుగొనవలసిన బాధ్యత ఏమాత్రం లేకుండా, కాలం మరియు పరిస్థితులు అవసరమైన విధంగా చర్చి తన వ్యవస్థను సవరించుకోవచ్చని కూడా అతను అభిప్రాయపడ్డాడు.
అయినప్పటికీ, అతను ఈ సూత్రాలతో పాటు బిషప్ అధికారం పట్ల సరైన గౌరవాన్ని కూడా పాటించడానికి ప్రయత్నించాడు. అటువంటి సామరస్యాన్ని కాపాడుకోవాలనే అతని కోరిక ఎంత బలంగా ఉందంటే, దేవుడు తనకు అప్పగించిన పని విజయానికి తీవ్రంగా హాని కలిగించే కొన్ని రాయితీలను కూడా అతను ఇచ్చాడు. అందువల్ల, అదే సంవత్సరంలో, మతగురువుల పట్ల తక్కువ నీడ పడేలా, సామాన్య క్రైస్తవ పరిచర్య అభివృద్ధికి కొంత పరిమితిని విధించడానికి అతను ప్రయత్నించాడు; మరియు, వారి సున్నితత్వాలను దృష్టిలో ఉంచుకుని, తన సహాయకులకు ఎలాంటి కొత్త సంఘాలను ఏర్పాటు చేయకుండానే బోధించమని సిఫార్సు చేశాడు.
అయితే, ఈ ప్రమాదకరమైన రాయితీలు అతని ప్రత్యర్థులను ఏమాత్రం సంతృప్తిపరచలేదు, అదే సమయంలో ఆ పని విచ్ఛిన్నమయ్యే ప్రమాదాన్ని కూడా కలిగించాయి: అందువల్ల, వాటిని త్వరలోనే విరమించుకున్నారు. అంతేకాకుండా, మతాధికారులు కూడా, వారి గుడ్డితనం వల్ల
174 సంస్థ మరియు క్రమశిక్షణ. వ్యతిరేకత, వెస్లీ యొక్క చివరి సంకోచాలను కూడా తొలగించడానికి మరియు అతను గౌరవించే ఆ అధికారం యొక్క ప్రతిష్టను పూర్తిగా నాశనం చేయడానికి నిశ్చయించుకున్నట్లు అనిపించింది.
సంఘాలు స్వయంగా తమ బలాన్ని గ్రహించడం ప్రారంభించి, ఆ విషయంపై తీవ్రంగా నిరసన తెలిపాయి: 1751 నాటికే పెద్ద ఎత్తున ఫిర్యాదులు వెలువడ్డాయి.
ఈ విధంగా ఒక తీవ్రమైన ప్రశ్న తలెత్తింది, దానికి తుది పరిష్కారం లభించే సమయం వచ్చేవరకు—ఆ సమయం రావడానికి చాలా కాలం పట్టింది—అది అపారమైన ఇబ్బందిని సృష్టించింది.
ఈలోగా, సొసైటీల మతపరమైన అవసరాలు సామాన్య ప్రబోధకుల ద్వారా తీర్చబడుతున్నప్పటికీ, సంస్కారాల కోసం వారు ఆంగ్లికన్ మతగురువుల వద్దకు వెళ్లవలసి వచ్చింది. వీరు సాధారణంగా మెథడిజానికి వ్యతిరేకులు మాత్రమే కాకుండా, తరచుగా భక్తిహీనులు మరియు సందేహాస్పద స్వభావం గలవారుగా ఉండేవారు.
నైతికత: అందువల్ల, జన సమూహాన్ని ప్రోత్సహించడానికి పైకెత్తిన చేతి నుండి పవిత్రమైన ప్రసాదాన్ని స్వీకరించడానికి భక్తులు సంకోచించడంలో ఆశ్చర్యం లేదు. నిందార్హులైన పాపులను ఏ ప్రశ్నా లేకుండా స్వీకరించే ప్రభువు బల్ల నుండి వారిని తరిమివేయడం తరచుగా జరిగేది. మనం చూసినట్లుగా, వెస్లీ దంపతులిద్దరూ స్వయంగా అటువంటి ప్రవర్తనను సహించారు.
ఈ విధంగా, తమ అంతరాత్మల వలన మరియు తాము ఎదుర్కొన్న ఇబ్బందుల వలన కలత చెందిన ఆ సంఘాలు, త్వరలోనే తమ సొంత బోధకులచేతనే సంస్కారాలను నిర్వహించాలని డిమాండ్ చేశాయి; కానీ చాలా కాలం పాటు వారి అభ్యర్థన నెరవేర్చబడలేదు. 1754లో, థామస్ వాల్ష్, మరియు ఎడ్వర్డ్ మరియు చార్లెస్ పెరోనెట్ వంటి పలువురు బోధకులు, తమ సంఘాల విజ్ఞప్తులకు తలొగ్గి, ప్రభువు విందును నిర్వహించే బాధ్యతను తమపై వేసుకున్నారు. ఈ విషయం విస్తృతంగా ప్రచారం చేయబడింది మరియు సంఘాల మధ్య గణనీయమైన వివాదానికి కారణమైంది. 1755 సమావేశంలో, అరవై మూడు మంది బోధకులు హాజరయ్యారు, వారు కొన్ని నిర్ణయాత్మక చర్యలు తీసుకోవలసిన అవసరం ఉందని భావించారు. ఆ ప్రశ్న దాని పూర్తి స్థాయిలో ప్రస్తావించబడింది: వారు స్థాపిత చర్చి నుండి విడిపోవాలా వద్దా అనేది; ఎందుకంటే ఇది అవసరమని అందరూ భావించారు.
సంఘాలు మరియు సంస్కారాలు. — 175 జరిగిన దాని యొక్క అసలు సారాంశం. అనేక రోజుల పాటు కొనసాగిన నిష్పక్షపాతమైన మరియు సమగ్రమైన చర్చ తర్వాత, "అది చట్టబద్ధమైనా కాకపోయినా, అది ఏ విధంగానూ ప్రయోజనకరం కాదు" అని కాన్ఫరెన్స్ అంగీకరించింది. శాంతి కోసం సంస్కారాలను నిర్వహించకుండా ఉండటానికి వాల్ష్ మరియు అతని స్నేహితులు అంగీకరించారు. వెస్లీ వారి స్ఫూర్తిని మెచ్చుకున్నాడు, కానీ తాను "వారి వాదనలకు సమాధానం ఇవ్వలేనని" అంగీకరించాడు. ఈ నూతన మార్పులకు వ్యతిరేకంగా ఉన్న తన సోదరుడు చార్లెస్కు రాసిన లేఖలో వెస్లీ ఇలా వ్రాశాడు, "నా భార్య చెప్పినట్లు, అన్ని బాహ్య సంస్థలు బాబెల్ అయితే, ఈ సంస్థ కూడా అంతే. నా వరకు, దానిని అలాగే ఉండనివ్వండి; నేను దానిని స్థాపించను లేదా కూల్చివేయను. కానీ మీరు మరియు నేను కలిసి దేవుని నగరాన్ని నిర్మిద్దాం."
1758లో, వెస్లీ తన "ఇంగ్లాండ్ చర్చి నుండి వేరుపడటానికి వ్యతిరేక కారణాలు" అనే కరపత్రాన్ని ప్రచురించాడు. ఇది దాని మితవాదానికి, వివేకానికి ప్రసిద్ధి చెందింది. అందులో అతను స్థాపిత చర్చి పట్ల తనకున్న అనుబంధాన్ని సమర్థించుకున్నాడు; ఆ అనుబంధం ఎంత నిస్వార్థమైనదో, అంత ప్రతిఫలం లేనిది. 1764లో, తన మునుపటి ప్రయత్నాలను పునరుద్ధరిస్తూ, అతను "యాభై లేదా అరవై" మంది ఎవాంజెలికల్ మతగురువులకు ఒక సర్క్యులర్ లేఖ రాశాడు. ఏ సిద్ధాంతపరమైన విషయంలోనూ రాజీ పడవద్దని, కేవలం ఆచరణాత్మక భక్తిని పునరుద్ధరించే పనిలో మరింత చురుకైన సహకారం కోసం ప్రయత్నించమని వారిని ఆహ్వానించాడు. ఈ ప్రకటనను నిశ్శబ్ద నిర్లక్ష్యంతో చూశారు: కేవలం ముగ్గురు మతగురువులు మాత్రమే దానికి సమాధానం ఇవ్వడానికి శ్రమపడ్డారు. అయితే, అతని తదుపరి సమావేశంలో సుమారు పన్నెండు మంది అతన్ని కలిశారు; కానీ వారు ఒక ప్రణాళికను ప్రతిపాదించారు, దాని ప్రకారం స్థాపిత చర్చి మెథడిజంను పూర్తిగా తనలో విలీనం చేసుకుని, ఆలింగనం చేసుకునే నెపంతో దాని జీవాన్నే నలిపివేస్తుంది.