తనకు మంచి పేరున్న చోట్ల మాత్రమే కాకుండా, తాను తొలిసారిగా సందర్శించిన ప్రదేశాలలో కూడా ఆయన ఈ ప్రభావాన్ని చూపారు.
ప్రజల ప్రవర్తన. 193
రెడ్మైర్లో, అతనికి చల్లని స్వాగతం మాత్రమే లభించింది. "నేను పట్టణం గుండా వెళుతున్నప్పుడు," అతను అంటాడు, "మేము రాక్షసుల గుంపులా వచ్చినట్లుగా ప్రజలు నలువైపులా నిలబడి చూస్తున్నారు. నేను వీధిలో ప్రసంగించగానే, నలుమూలల నుండి యువకులు, వృద్ధులు అనే తేడా లేకుండా ప్రజలు వెంటనే గుమిగూడారు. ముప్పై సంవత్సరాల క్రితం నేను వెన్స్లీ చర్చిలో ప్రసంగించినప్పుడు వారు నన్ను చూశారని నేను పెద్దాయనకు గుర్తుచేశాను; మరియు 'ప్రభువైన యేసుక్రీస్తును విశ్వసించండి, అప్పుడు మీరు రక్షింపబడతారు' అని మరోసారి నొక్కి చెప్పాను. నేను పట్టణం గుండా తిరిగి వచ్చినప్పుడు, అది కొత్త రూపాన్ని సంతరించుకుంది. ప్రజలు అత్యంత మర్యాదగా ప్రవర్తించారు: వారు నలువైపులా వంగి నమస్కరిస్తూ మర్యాదలు చేశారు. రెండు గంటల్లో ఇంతటి మార్పును నేను చాలా అరుదుగా చూశాను."
ప్రజల మనస్తత్వాలలో అటువంటి మెరుగుదల జరిగినప్పటికీ, దానిని ఉన్నత వర్గాలు నిమ్న వర్గాలకు బోధించలేదని అంగీకరించడం సముచితం: దానికి విరుద్ధంగా, సహనం మరియు మితత్వానికి నిమ్న వర్గాలే ఆదర్శంగా నిలిచాయి. చాలా కాలం పాటు, తమ సామాజిక హోదా మరియు తెలివితేటల రీత్యా ప్రజలలో క్రమశిక్షణ పట్ల సరైన గౌరవాన్ని ప్రేరేపించగల అర్హత ఉన్నవారే, తమ ఆత్మగౌరవాన్ని పూర్తిగా మరచిపోయి, తమను సిగ్గుపడేలా చేయగల క్రమబద్ధమైన మరియు హుందా అయిన ప్రవర్తన కలిగిన సామాన్య ప్రజల సమక్షంలో అత్యంత అమర్యాదకరంగా ప్రవర్తించారు.
"ఇంగ్లీషు మర్యాద ప్రకారం పెద్దమనుషులు అని పిలవబడే, కానీ నావికులు లేదా బొగ్గు కార్మికుల కంటే హీనంగా ప్రవర్తించే" ఈ వ్యక్తుల గురించి వెస్లీ అనేక సందర్భాల్లో తీవ్రంగా ఫిర్యాదు చేస్తాడు. చదువులో తమకంటే తక్కువ స్థాయిలో ఉన్నప్పటికీ, మంచి వివేకం మరియు సాధారణ మర్యాదలో వారిని మించిన వారి నుండి, శాంతికి భంగం కలిగించే ఈ వ్యక్తులు ఒకటి కంటే ఎక్కువసార్లు తగిన మందలింపులను పొందారు. తనను మందలించిన గుర్రపు పర్యవేక్షకుడితో, అసభ్య పదజాలం వాడుతున్న ఒకడు ఇలా అన్నాడు: "నాకు ఒక బండివాడి చేత పాఠాలు చెప్పించుకోవాల్సిన అవసరం ఉందని మీరు అనుకుంటున్నారా?" "నిజంగా, అయ్యా, మీకు ఆ అవసరం ఉందని నేను అనుకుంటున్నాను," అన్నాడు ఆ కుర్రాడు, మరియు ఆ "పెద్దమనిషి" దిగ్భ్రాంతితో నిలబడిపోయాడు.
మతాధికారులు వెస్లీ పట్ల తమ ప్రాచీన పక్షపాతాలను చాలా వరకు కోల్పోయారు. ఒకవేళ ఏదైనా ఒక బిషప్ మెథడిస్టులకు మతకర్మలను నిరాకరిస్తూ వారిపై తన నిషేధాన్ని కొనసాగించినప్పటికీ,
0) 194 వెస్లీ యొక్క ఉత్సాహభరితమైన వృద్ధాప్యం. ఐల్ ఆఫ్ మ్యాన్లో జరిగినట్లే, ఇతరులు వారి విజయాల గొప్పతనాన్ని గుర్తించి, తమ గొప్ప నాయకుడికి హృదయపూర్వక గౌరవాన్ని చూపించారు. ఒకప్పుడు ఆయనకు వ్యతిరేకంగా దృఢంగా మూసివేయబడిన ప్రసంగ వేదికలు ఒక్కొక్కటిగా తెరుచుకున్నాయి, మరియు నలభై సంవత్సరాలకు పైగా వీధులు, అడవుల ప్రతిధ్వనులను మేల్కొలుపుతున్న ఆ స్వరాన్ని తమ పైకప్పుల క్రింద వినడానికి సమావేశమైన అసంఖ్యాకమైన జనసమూహాలకు చర్చిలు సరిపోనంత చిన్నవిగా నిరూపించబడ్డాయి.
వెస్లీ యొక్క ప్రయాణాలు, దేవుని కార్యాల వాస్తవ స్థితిని ఎప్పటికప్పుడు తెలుసుకోవడానికి ఉద్దేశించిన అనేక పరిశీలనా పర్యటనల వంటివి. ఈ ఆధ్యాత్మిక బిషప్ పదవికి ఆయన అద్భుతంగా సరిపోయారు; మరియు ఇది ఆంగ్లికన్ బిషప్ల పదవి కంటే చాలా ఎక్కువ వాస్తవికతను కలిగి, మరింత విస్తృతమైన పరిధిని ఆవరించి ఉంది. ఒక్క చూపుతో మొత్తం యుద్ధ క్షేత్రాన్ని గ్రహించే సైనిక జనరల్ యొక్క సమగ్ర దృష్టి మాత్రమే కాకుండా, ఏ ఒక్క వివరమూ నిర్లక్ష్యం చేయకుండా పరిశీలించే అరుదైన సామర్థ్యం కూడా ఆయనకు ఉండేది.
సంఘాలను సందర్శించినప్పుడు ఆయన వాటి సాధారణ, సామూహిక ప్రయోజనాలనే కాకుండా, మరింత ప్రత్యేకమైన, స్థానిక ప్రయోజనాలను కూడా పరిగణనలోకి తీసుకున్నారు. ఆయన తరచుగా విరోధ పక్షాల మధ్య మధ్యవర్తిగా వ్యవహరించాల్సి వచ్చేది, మరియు ఆయన ఈ పనిని ఎంతో నిష్పక్షపాతంగా, అలాగే ఎంతో వివేకంతో, చాకచక్యంగా చేసేవారు, అందువల్ల తన లక్ష్యాన్ని సాధించడంలో ఆయన చాలా అరుదుగా విఫలమయ్యేవారు.
వాస్తవానికి, ఆ సంఘాలు అంతర్గత క్రమశిక్షణకు సంబంధించిన ప్రశ్నలతో ఇంకా కలవరపడుతూనే ఉన్నాయి, మరియు ఈ కలవరం బహిరంగ చీలికగా మారకుండా నివారించడం వెస్లీ నైపుణ్యానికి ఒక పరీక్షగా నిలిచింది. అయినప్పటికీ, అతను ఈ ఇబ్బందుల పరిష్కారం కోసం దైవ సంకల్పంపైనే ఆధారపడ్డాడు, మరియు తన వారికి ఈ విషయాన్ని నొక్కి చెప్పడానికి ఎల్లప్పుడూ ఆత్రుతపడేవాడు.
మెథడిజం యొక్క మిషన్ యొక్క ఆచరణాత్మక స్వభావాన్ని సమాజాలు.
"గమనించండి," అని 1778లో ఆయన తన బోధకులతో అన్నారు, "ఇన్నిసార్లు ప్రసంగించడం, లేదా ఫలానా సంఘం గురించి పట్టించుకోవడం మీ పని కాదు, కానీ మీకు సాధ్యమైనంత ఎక్కువ మంది ఆత్మలను రక్షించడం; మీకు సాధ్యమైనంత ఎక్కువ మంది పాపులను పశ్చాత్తాపానికి తీసుకురావడం, మరియు మీ పూర్తి శక్తితో వారిని ఆ పవిత్రతలో బలపరచడం మీ పని — అది లేకుండా ఏ మనిషి ప్రభువును చూడలేడు."
పాస్టర్గా వెస్లీ. 195
ప్రసంగీకుడిగా వెస్లీ యొక్క నైపుణ్యం కంటే, ఆత్మలను స్వస్థపరచడంలో అతని నైపుణ్యం బహుశా గొప్పది. ఆధ్యాత్మిక ప్రేరణలు పొందిన వారితో సన్నిహితంగా, వ్యక్తిగతంగా సంభాషించడానికి మార్గం సుగమం చేయడం మినహా, అతని పెద్ద సమావేశాలు దాదాపు నిష్ఫలమైనవిగా అతనికి అనిపించేవి. అతని బోధనా కార్యక్రమాలకు, అతని మతసంబంధమైన సేవలు ఒక అవసరమైన పూరకంగా ఉండేవి.
ఆ వర్గ సమావేశం, పనికి ఎంతో స్థిరత్వాన్ని, శాశ్వతత్వాన్ని అందించిన ఆయన వ్యవస్థాపక ప్రతిభ యొక్క సృష్టిలలో ఒకటి. దాని ప్రాముఖ్యతను ఆయన పూర్తిగా గ్రహించి, మెథడిస్ట్ యంత్రాంగంలోని ఈ భాగం క్రమబద్ధంగా పనిచేసేలా ప్రోత్సహించడానికి ప్రతిచోటా ప్రయత్నించారు. ఆయన ఎక్కడికి వెళ్లినా, వర్గాలను సందర్శించి, ప్రతి సభ్యుని స్థితిని వ్యక్తిగతంగా విచారించేవారు. తనకున్న లెక్కలేనన్ని కార్యక్రమాలు ఉన్నప్పటికీ, ఆయన నిరంతరం ఆధ్యాత్మిక పర్యటనలకు తనను తాను అంకితం చేసుకునేవారు మరియు క్రమమైన వ్యవధిలో, తన పెద్ద సంఘంలోని సభ్యులందరినీ వారి ఇళ్ల వద్ద కలుసుకునేవారు.
లండన్, బ్రిస్టల్ మరియు న్యూకాజిల్లోని సంఘాలు. అనారోగ్యంతో ఉన్నవారి పట్ల ఆయనకు సానుభూతి ఉండేది; ఆయన విస్తృతమైన పఠనం ఆయనకు అపారమైన వైద్య పరిజ్ఞానాన్ని అందించింది, తద్వారా ఆయన వారి శారీరక మరియు ఆధ్యాత్మిక అవసరాలను తీర్చగలిగారు; మరియు లండన్లో, ఆయన ఒక వైద్యశాలను స్థాపించారు, అక్కడ పేదలకు ఉచితంగా మందులు పంపిణీ చేయబడేవి.
ఈ మతపరమైన పర్యటనల సందర్భంగా అతను తరచుగా తీవ్రమైన దుస్థితికి ప్రత్యక్ష సాక్షిగా ఉండేవాడు. "1777లో నేను బెత్నాల్-గ్రీన్ అనే కుగ్రామంలో నివసించే మా సొసైటీ సభ్యులను సందర్శించడం ప్రారంభించాను," అని అతను అంటాడు. "వారిలో చాలామందిని నేను ఎంతటి పేదరికంలో చూశానంటే, కొద్దిమంది మాత్రమే అలా ఉండేవారు."
చూడకుండానే ఊహించగలము. ఓ దైవభక్తి గల ధనవంతులందరూ పేదలను ఎందుకు నిరంతరం పరామర్శించరు! వారు తమ తీరిక సమయాన్ని ఇంతకంటే మంచిగా గడపగలరా? నిశ్చయంగా గడపలేరు....
మరుసటి రోజు సొసైటీలోని మరో భాగాన్ని సందర్శించినప్పుడు నేను ఇలాంటి మరో దృశ్యాన్ని చూశాను. ఇంతటి దుస్థితిని నేను ఎక్కడా చూడలేదు, న్యూగేట్ జైలులో కూడా కాదు. ఒక పేదవాడు తన రోగశయ్య నుండి మెల్లగా బయటకు వచ్చి, సగానికి పైగా నగ్నంగా ఉన్న తన చిరిగిన బట్టలు వేసుకున్న భార్య, ముగ్గురు చిన్న పిల్లల వద్దకు వస్తున్నాడు. ఆ దృశ్యం అచ్చం కరువుకు ప్రతీకగా నిలిచింది; అప్పుడు ఒకడు రొట్టె ముక్కను తీసుకురాగానే, వారందరూ పరుగెత్తుకెళ్లి, దాన్ని పట్టుకుని, ఒక్క క్షణంలో ముక్కలు ముక్కలుగా చించేశారు. మరో లోకం ఉందని ఎవరు సంతోషించరు?
అటువంటి దుస్థితి పట్ల వెస్లీ హృదయం ఎల్లప్పుడూ సానుభూతితో నిండిపోయేది. అతని పొదుపైన జీవితం మరియు సాదాసీదా అభిరుచులు, తన వనరులలో గణనీయమైన భాగాన్ని దాతృత్వ కార్యాలకు అంకితం చేయడానికి అతనికి వీలు కల్పించాయి. ఒకసారి ఐర్లాండ్లో ఉన్నప్పుడు, అతని బండి ఒక చిత్తడి నేలలో కూరుకుపోయింది: అక్కడున్న వారు దానిని బయటకు తీయడానికి ప్రయత్నిస్తుండగా, ఒక పేదవాడు అటుగా వెళ్తూ కనిపించాడు. అతని తీవ్రమైన నిరాశను గమనించిన వెస్లీ, కారణం అడిగాడు. ఇరవై షిల్లింగుల బకాయిల కోసం తన ఇంటి యజమాని తనను ఇల్లు ఖాళీ చేయిస్తానని బెదిరించడంతో, తన వాకిలిని కోల్పోయే ప్రమాదంలో ఉన్నానని ఆ వ్యక్తి అతనికి చెప్పాడు. వెస్లీ అతని చేతిలో ఒక సార్వభౌమ నాణాన్ని పెట్టాడు, వెంటనే ఆ పేదవాడు మోకాళ్లపై పడి, "ఇప్పుడు నాకు తలదాచుకోవడానికి ఒక ఇల్లు ఉంటుంది" అని కేకలు వేస్తూ, తన ఉపకారి కోసం తన శక్తికొద్దీ ప్రార్థించడం ప్రారంభించాడు. "నేను నమ్ముతున్నాను," అన్నాడు వెస్లీ.
'దేవుడు మమ్మల్ని ఆ చిత్తడి నేల నుండి బయటకు తీసి అతని ప్రార్థనకు జవాబిచ్చాడు.'
అతను అప్పటికీ జైళ్లను ఉత్సాహంగా సందర్శించేవాడు, మరియు పశ్చాత్తాపపడిన నేరస్థుడిని క్షమించే ఆ రక్షకుడి వద్దకు శిక్ష పడిన నేరస్తులను తీసుకువెళ్లే ఆనందాన్ని ఒకటి కంటే ఎక్కువసార్లు పొందాడు. 1767లో, కొంత పేరున్న ఆంగ్లికన్ బోధకుడు మరియు చమత్కారమైన రచయిత అయిన డాక్టర్ డాడ్తో అతనికి కొంత తీవ్రమైన వివాదం జరిగింది. డాడ్, ఇతరుల మాదిరిగానే, మెథడిజం స్థాపకుడితో వైరం పెట్టాలని కోరుకున్నాడు. పదేళ్లు గడిచిపోయాయి, వెస్లీ తన పాత శత్రువును దాదాపుగా మరిచిపోయాడు, అప్పుడు వెంటనే తన వద్దకు రమ్మని వేడుకుంటూ అతనికి ఒక సందేశం అందింది. పూర్వపు రోజుల్లోని ఆ ప్రఖ్యాత బోధకుడు నకిలీ పత్రాల ఆరోపణపై జైలులో ఉన్నాడు. డబ్బు సంపాదించే ఉద్దేశ్యంతో, తన మాజీ శిష్యుడైన లార్డ్ చెస్టర్ఫీల్డ్ చేతిరాతను నకిలీ చేసినందుకు అతను దోషిగా నిర్ధారించబడ్డాడు; మరియు, ఆనాటి కఠినమైన చట్టాల ప్రకారం, దానికి శిక్ష మరణం. పశ్చాత్తాపంతో కుంగిపోయి, దేవునితో సయోధ్య కుదుర్చుకోవాలని ఆకాంక్షిస్తూ, ఆ దురదృష్టవంతుడు...
డాక్టర్ డాడ్ మరణం. 197 ఆ వ్యక్తి వెస్లీ సలహా కోరాడు, తద్వారా తాను ఒకప్పుడు తీవ్రంగా దూషించిన వ్యక్తి యొక్క భక్తికి హృదయపూర్వకంగా నివాళులర్పించాడు. వెస్లీ అతనితో జరిపిన సంభాషణలలో, అతను నిజమైన పశ్చాత్తాపానికి సంబంధించిన అన్ని సంకేతాలను చూపించాడు.
అతనికి మరణశిక్ష అమలు చేయడానికి రెండు రోజుల ముందు, అతను అతన్ని మరోసారి పరామర్శించాడు, మరియు అతని భార్య అతనికి వీడ్కోలు చెప్పేటప్పుడు అక్కడే ఉన్నాడు. అది హృదయాన్ని కదిలించే దృశ్యం. వెస్లీ అతనికి అందించిన ప్రోత్సాహాలకు సమాధానంగా అతను ఇలా అన్నాడు, "నా వంటి పాపి ఈ లోకంలో ఏ ఆనందాన్ని ఆశించలేడు. నేను కోరుకోగలిగినదల్లా శాంతి మాత్రమే; మరియు దేవుని దయవల్ల, అది నాకు లభించింది." "శుక్రవారం ఉదయం," కొనసాగుతుంది
వెస్లీ, "అతను ప్రాంగణంలోకి దిగివచ్చినప్పుడు ఖైదీలందరూ గుమిగూడి ఉన్నారు. అతను పూర్తిగా ప్రశాంతంగా కనిపించాడు. కానీ వారిలో చాలామంది చేతులు పైకెత్తి, అతని కోసం ప్రార్థిస్తూ, అతన్ని దీవిస్తూ, బిగ్గరగా ఏడుస్తూ ఉండటం గమనించినప్పుడు, అతను కరిగిపోయి, తను కూడా కన్నీళ్లు పెట్టుకుని ప్రార్థించాడు.
దేవుడు వారందరినీ దీవించుగాక. అతను ద్వారం నుండి బయటకు వచ్చినప్పుడు, లెక్కలేనంత మంది జనం ఎదురుచూస్తున్నారు, వారిలో చాలామంది అతన్ని అవమానించడానికి సిద్ధంగా ఉన్నట్లు కనిపించారు. కానీ వారు అతన్ని చూసిన క్షణంలోనే వారి హృదయాలు మారిపోయాయి, మరియు వారు అతన్ని దీవించడం, అతని కోసం ప్రార్థించడం కూడా ప్రారంభించారు.... అతని తోటి ఖైదీలలో ఒకడు తీవ్ర నిరాశలో ఉన్నట్లు కనిపించాడు. డాక్టర్ డాడ్, తనను తాను మరచిపోయి, అతన్ని ఓదార్చడానికి శ్రమించి, ఆ వాగ్దానాలను గట్టిగా వర్తింపజేశాడు. కొంతసేపు ప్రార్థనలో గడిపిన తరువాత, అతను తన టోపీని కళ్ళ మీదకు లాక్కుని, కుప్పకూలిపోయి, ఒక్క క్షణంలో చనిపోయినట్లు కనిపించాడు. ఆ క్షణంలో దేవదూతలు అతన్ని అబ్రహాము ఒడిలోకి తీసుకువెళ్ళడానికి సిద్ధంగా ఉన్నారనడంలో నాకు ఎలాంటి సందేహం లేదు.
మొదట్లో బ్రిస్టల్ మెథడిజం యొక్క ప్రధాన కేంద్రంగా ఉన్నప్పటికీ, అతి కొద్ది కాలంలోనే లండన్ ఆ స్థానాన్ని ఆక్రమించింది. అక్కడ వెస్లీ తన అతిపెద్ద సంస్థను నిర్వహించాడు, మరియు అక్కడి నుండి తన మిషనరీ ప్రయాణాలను ప్రారంభించాడు. ప్రస్తుత కాలం ప్రారంభంలో, 1739లో ప్రారంభించబడిన ఫో అండరీ చాపెల్ ఇంకా ప్రధాన మెథడిస్ట్ పుణ్యక్షేత్రంగా ఉంది, మరియు అది నిజంగా గొప్ప చరిత్రను కలిగి ఉందని చెప్పుకోవచ్చు. 1778లో, దాని స్థానంలో మరింత విశాలమైన మరియు సౌకర్యవంతమైన చాపెల్ నిర్మించబడింది.
సిటీ-రోడ్, దీని నిర్మాణానికి అవసరమైన నిధులను మొత్తం సంఘానికి చేసిన విజ్ఞప్తి ద్వారా సేకరించారు. లండన్లో ఇప్పటికీ ఒక ప్రధాన మెథడిస్ట్ ప్రార్థనా స్థలమైన సిటీ-రోడ్ చాపెల్, అప్పట్లో ఆంగ్లికన్ చర్చి పరిధికి ఆవల రాజధానిలో ఉన్న అత్యుత్తమ మతపరమైన కట్టడం; మరియు అది ఏ ప్రయోజనాల కోసం నిర్మించబడిందో, ఆ ప్రయోజనాలకు అద్భుతంగా సరిపోయే నిర్మాణంగా ఎల్లప్పుడూ నిలిచి ఉంటుంది.
లండన్లోని తన ముద్రణాలయం నుండి, వెస్లీ లెక్కలేనన్ని ప్రచురణలను జారీ చేస్తూనే ఉన్నాడు; వాటికి సంబంధించిన సాహిత్య కృషి ఒక్కటే ఒక చురుకైన వ్యక్తి యొక్క సమయాన్ని వినియోగించుకోవడానికి సరిపోయేంతగా ఉండేది. 1773లో, అతను తన రచనల సంకలనాన్ని ఇరవై మూడు సంపుటాలుగా ప్రచురించాడు. 1778లో, అతను 'ఆర్మీనియన్ మ్యాగజైన్' అనే మాసపత్రిక ప్రచురణను ప్రారంభించాడు; తన జీవితాంతం దానికి సంపాదకత్వం వహించాడు మరియు అది ఇప్పటికీ 'వెస్లియన్-మెథడిస్ట్ మ్యాగజైన్' అనే పేరుతో కొనసాగుతోంది. అతని నిరంతర కృషితో వెలువడిన రచనలలో, అమెరికన్ కాలనీల తిరుగుబాటు కారణంగా వెలువడిన కొన్ని రాజకీయ కరపత్రాలను మనం పేర్కొనవచ్చు, వాటిలో అతను ఆ విషయాన్ని ఒక సంపూర్ణ దృక్కోణం నుండి చూశాడు.
ఆంగ్లేయుల దృక్కోణం. అదే సమయంలో, ప్రధానమంత్రి లార్డ్ నార్త్కు రాసిన ఒక అద్భుతమైన లేఖలో, ఆయన హింసాత్మక చర్యల వాడకాన్ని బలంగా వ్యతిరేకిస్తూ, రాజీ విధానం కోసం విజ్ఞప్తి చేశారు.
ఈ అధ్యాయాన్ని ముగించే ముందు, 1770లో వెస్లీ అనుచరులకు మరియు అతని దివంగత గొప్ప సహచరుడైన వైట్ఫీల్డ్ అనుచరులకు మధ్య, కాల్వినిజం యొక్క విలక్షణమైన సిద్ధాంతాలపై చెలరేగిన గొప్ప వివాదం గురించి మనం కొన్ని మాటలు చెప్పాలి. ఈ వివాదంలో వెస్లీ పరోక్షంగా మాత్రమే పాలుపంచుకున్నారు. 1770 నాటి సమావేశం, మెథడిజం యొక్క అసలైన సిద్ధాంతపరమైన సూత్రాలను పునరుద్ఘాటించడంలో దీని మూలాలు ఉన్నాయి, దీనిలో ప్రబోధకులను యాంటినోమియన్ దోషాల పట్ల ప్రత్యేకంగా హెచ్చరించారు. బహుశా అతి సంక్షిప్త రూపంలో సమావేశం యొక్క అభిప్రాయాలను పొందుపరిచిన "మినిట్స్", దురదృష్టవశాత్తు చాలా సంవత్సరాలుగా నిద్రాణంగా వదిలివేయబడిన తీవ్రమైన ప్రశ్నలను పునరుజ్జీవింపజేశాయి. వైట్ఫీల్డ్ యొక్క
కాల్వినిస్టిక్ వివాదం. 199 మంది శిష్యులు ఆ పత్రాన్ని తమపై జరిగిన దాడిగా భావించి, అతని మాటలలోని సహజ అర్థాన్ని వక్రీకరించి, వెస్లీ పెలాజియనిజం యొక్క ప్రతిపాదకుడిగా మారాడని ప్రకటించారు. ఈ ప్రకటనకు అతని గత జీవితమంతా ఒక వైరుధ్యంగా ఉంది; కానీ శాంతి కోసం అతను మినిట్స్ యొక్క అర్థాన్ని వివరించడానికి అంగీకరించాడు, మరియు తనపై మోపబడిన ఆరోపణలకు తాను ఎప్పటిలాగే వ్యతిరేకినని ప్రకటించాడు. అయితే, ఈ వివరణలు మతపరమైన అలలను అరికట్టలేకపోయాయి.
కలహం, మరియు చాలా కాలం పాటు దానికి సంబంధించిన పుస్తకాలు మరియు కరపత్రాలు విపరీతంగా వెలువడ్డాయి. వెస్లీ స్వయంగా రంగంలోకి దిగలేదు, కానీ తన స్నేహితుడిలో ఒక సమర్థుడైన యోధుడిని కనుగొన్నాడు.
ఫ్లెచర్. ఈ వివాదం, అంకితభావం గల ఈ వ్యక్తి యొక్క అద్భుతమైన ప్రతిభను వెలుగులోకి తేవడం తప్ప మరే ఇతర ఫలితాన్ని ఇవ్వకపోయినా, అది ఒక సముచితమైన లక్ష్యాన్ని నెరవేర్చి ఉండేది. కానీ అది, నిందించబడిన ఆర్మీనియన్ సిద్ధాంతాన్ని పటిష్టమైన పునాదులపై స్థాపించడానికి, మరియు అది కేవలం ఉత్సాహవంతుల యొక్క నిరాధారమైన కల ఎంతమాత్రం కాదని దాని వ్యతిరేకులకు నిరూపించడానికి కూడా దోహదపడింది.
ఈ విషయాలపై దేశవ్యాప్తంగా కలహాలు సాధారణంగా సద్దుమణగడానికి, మరియు కాల్వినిస్టులు తమ తీవ్రవాద అభిప్రాయాలను క్రమంగా విడిచిపెట్టడానికి, ఈ కాలంలోని వాదోపవాదాల కృషి చాలా వరకు కారణం.
ఈ చర్చలు చాలా మంది మనసుల్లో ఆందోళనకు కారణమైనప్పటికీ, అవి మెథడిజం అభివృద్ధికి ఆటంకం కలిగించలేదు.
ఈ దశాబ్దం నిస్సందేహంగా పురోగతి సాధించిన కాలం, మరియు దీని ఫలితంగా 14,651 మంది సభ్యులు మరియు 52 మంది సంచార బోధకులు స్పష్టంగా పెరిగారు. 1780వ సంవత్సరంలో ఇంగ్లాండ్ మరియు అమెరికాలో మొత్తం సభ్యుల సంఖ్య 52,334కు పెరిగింది; అదే సమయంలో, వందలాది మంది స్థానిక బోధకులతో పాటు, సంచార బోధకుల సంఖ్య 213కు చేరింది. అమెరికాలో ఈ పని అద్భుతమైన పురోగతిని సాధించింది, ఎంతగా అంటే వెస్లీ తన మతపరమైన ప్రస్థానంలో అత్యంత విశేషమైన ఉద్యమాలలో ఒకదానిని చేపట్టేలా అది ప్రేరేపించింది.
ఈ పదేళ్ల కాలంలో ప్రబోధకుల బృందం చాలా వరకు అభివృద్ధి చెంది, బలపడింది. కొత్తగా చేరిన వారిలో అమెరికన్ పితామహుడైన ఫ్రాన్సిస్ ఆస్బరీ కూడా ఉన్నారు.
200 వెస్లీ యొక్క ఉత్సాహభరితమైన వృద్ధాప్యం.
మెథడిజం, మరియు దాని మొదటి బిషప్లలో ఒకరు; మెథడిస్ట్ అభిప్రాయాలను కలిగి ఉన్నందుకు ఆక్స్ఫర్డ్ నుండి బహిష్కరించబడి, కనెక్షన్ యొక్క గొప్ప వెలుగులలో ఒకరిగా మారిన వ్యాఖ్యాత జోసెఫ్ బెన్సన్; —మెథడిజం యొక్క డెమోస్థనీస్ అయిన శామ్యూల్ బ్రాడ్బర్న్, అతని సాటిని తాను ఎన్నడూ వినలేదని డాక్టర్ క్లార్క్ అన్నారు; —తీవ్రమైన సువార్తికుడైన జేమ్స్ రోజర్స్; —జాన్
వాల్టన్, ఒక యువ ఫ్రెంచ్ వ్యక్తి, అతను తన స్వదేశంలో గాయకుడిగా ప్రార్థనలు జరిపిన తర్వాత, వెస్లీకి అత్యంత ఇష్టమైన సహచరులలో ఒకరిగా మరియు అనేక పునరుజ్జీవనాలకు సాధనంగా మారాడు;—హెన్రీ మూర్, వెస్లీ యొక్క మొదటి జీవితచరిత్రకారుడు, అతను మెథడిస్టుల మధ్య అరవై ఐదు సంవత్సరాల పరిచర్యలో వారి అత్యంత ప్రభావవంతమైన నాయకులలో ఒకరిగా ఉన్నాడు;—మరియు చివరగా,
మెథడిజంతో తనను తాను గుర్తించుకోవడం కోసం చర్చిలోని ఒక మంచి పదవిని త్యాగం చేసిన డాక్టర్ కోక్, ఆ చర్చికి ఒక గొప్ప ఆభరణంగా మరియు దాని గొప్ప మిషనరీ కార్యక్రమానికి వ్యవస్థాపకుడిగా నిలిచారు.
అటువంటి చేరికలు వెస్లీ బోధకులకు ఉన్నత హోదాను కల్పించాయి మరియు ఆ సంఘం యొక్క భవిష్యత్తుకు హామీని ఇచ్చాయి. నిజానికి, ఆ భవిష్యత్తు అప్పటికే సురక్షితంగా ఉంది: పునరుజ్జీవన మహోత్సవ కార్యం ఇప్పుడు వెస్లీ మరణానంతరం కూడా కొనసాగేలా చూసే భక్తి, తెలివితేటలు గల వ్యక్తులకు అప్పగించబడింది.
ఈ విషయంలో ఆయన స్వయంగా పూర్తిగా సంతృప్తి చెందారు, ఆయన ఒక స్నేహితునికి ఆశాభావంతో ఈ విధంగా వ్రాసిన తీరు దీనికి నిదర్శనం:— "'మత పునరుజ్జీవనం ముప్పై సంవత్సరాలకు మించి అరుదుగా కొనసాగుతుంది' అనే లూథర్ వ్యాఖ్య అనేక దేశాలలో చాలాసార్లు రుజువైంది. కానీ అది ఎల్లప్పుడూ నిజం కాదు. ఇంగ్లాండ్లో ప్రస్తుత మత పునరుజ్జీవనం ఇప్పటికే యాభై సంవత్సరాలుగా కొనసాగుతోంది. మరియు, దేవునికి స్తోత్రం, ఇది ఇరవై లేదా ముప్పై సంవత్సరాల క్రితం ఉన్నంతగానే కొనసాగే అవకాశం ఉంది. నిజానికి, ఇది చాలా ఎక్కువ అవకాశం; ఎందుకంటే ఇది మునుపెన్నడూ లేనంతగా విస్తృతంగా వ్యాపించడమే కాకుండా, లోతుగా పాతుకుపోతోంది; క్రీస్తు రక్తం అన్ని పాపాల నుండి శుద్ధి చేస్తుందని ఎక్కువ మంది సాక్ష్యమివ్వగలుగుతున్నారు. కాబట్టి, ఇశ్రాయేలీయులందరూ రక్షింపబడి, అన్యజనుల సంపూర్ణత వచ్చే సమయం వరకు ఈ మత పునరుజ్జీవనం కొనసాగుతుందని, నిరంతరం వృద్ధి చెందుతుందని మనం ఆశించడానికి కారణం ఉంది."
అధ్యాయం II చివరి సంవత్సరాలు.
1780—1790 మధ్య, వెస్టీ తరచుగా ఇలా ప్రార్థించేవాడు, "ప్రభూ, నేను నిరుపయోగంగా బ్రతకకుండా చూడు!" "నేను, టీజర్ ఒకరికొకరం వీడ్కోలు చెప్పుకున్నాము," అని అతను తరచుగా అనేవాడు. "నా ఆరోగ్యం సహకరిస్తే, నేను బ్రతికినంత కాలం ఏదో ఒక పనిలో నిమగ్నమై ఉంటాను." దేవుడు అతని హృదయ వాంఛను తీర్చాడు, మరియు అతని అద్భుతమైన శారీరక బలం వల్ల, అతను తన సుదీర్ఘ జీవితపు చివరి వరకు తన అపోస్తలిక కార్యాలను కొనసాగించగలిగాడు. ఎనభై ఒక్క సంవత్సరాల వయస్సులో, అతను ఇలా వ్రాస్తాడు,
ఇరవై ఒక్క ఏళ్ళ వయసులో నేను ఎంత బలంగా ఉన్నానో, ఎనభై ఒక్క ఏళ్ళ వయసులో కూడా అంతే బలంగా ఉన్నాను; కానీ నా యవ్వనంలో నన్ను పీడించిన తలనొప్పి, పంటినొప్పి మరియు ఇతర శారీరక రుగ్మతలకు దూరంగా ఉండటం వల్ల, నేను మరింత ఆరోగ్యంగా ఉన్నాను. మనం చెప్పగలిగేది ఒక్కటే, 'ప్రభువు పరిపాలిస్తున్నాడు!'
మనం బ్రతికి ఉన్నంత కాలం, ఆయన కోసమే జీవిద్దాం." ఒక సంవత్సరం తరువాత అతని డైరీలో ఈ క్రింది ఆశ్చర్యకరమైన గమనిక కనిపిస్తుంది:—"దేవుని దయవల్ల, నేను నా ఎనభై రెండవ ఏట అడుగుపెట్టాను. దేవునికి అసాధ్యమైనది ఏదైనా ఉందా? నేను అలసట అనే భావనను అనుభవించి ఇప్పటికి పదకొండు సంవత్సరాలు అయ్యింది: చాలాసార్లు నా గొంతు బొంగురుపోయే వరకు మాట్లాడతాను, ఇక మాట్లాడలేను; తరచుగా నా బలం క్షీణించే వరకు నడుస్తాను, ఇక ముందుకు నడవలేను; అయినప్పటికీ అప్పుడు కూడా నాకు అలసట అనే భావన కలగదు, కానీ తల నుండి కాలి వరకు నేను సంపూర్ణంగా తేలికగా ఉంటాను. దీనిని నేను సహజ కారణాలకు ఆపాదించడానికి సాహసించలేను: ఇది దేవుని సంకల్పం."
వెస్లీ జీవన విధానం శారీరక బలానికి అత్యంత అనుకూలంగా ఉండేది. ఆయన క్రమం తప్పకుండా ఉదయం నాలుగు గంటలకు లేచి, ఐదు గంటలకు ప్రసంగించేవారు; త్వరగా నిద్రపోయేవారు, గాఢంగా నిద్రపోయేవారు; గత యాభై ఏళ్లుగా ఆయన ఒక్క రాత్రి నిద్ర కూడా కోల్పోలేదు.
అతను అంగీకరించినట్లుగా, దీనికి చాలా వరకు కారణం అతని అలవాట్లలోని క్రమబద్ధత, మరియు అన్ని విషయాలలో దేవుని హస్తాన్ని చూడగలిగేలా చేసి, అతన్ని పీడించే చింతల నుండి కాపాడిన అతని ఆత్మ ప్రశాంతత.
వృద్ధాప్యంలో సాధారణంగా వచ్చే బలహీనత అతని శారీరక శక్తులకు లేనట్లు అనిపించినప్పటికీ, అతని మేధస్సు అదే స్థాయిలో తన అద్భుతమైన స్పష్టతను నిలుపుకుంది.
"అతని సహచరులు అతనిలో మేధో క్షీణతకు సంబంధించిన ఏ సంకేతాలనూ గమనించలేకపోయారు, అతని రచనలలో విమర్శకులు కూడా వాటిని గుర్తించలేరు," అని అతని జీవితచరిత్రకారులలో ఒకరు అంటారు. "సాధారణంగా వచ్చే బాల్యపు మానసిక బలహీనత తిరిగి రానప్పటికీ, దాని స్వచ్ఛమైన, సరళమైన తాజాదనం మరియు చైతన్యం కొంతమేర తిరిగి వచ్చినట్లు స్పష్టంగా కనిపిస్తుంది."
పెరిగిన సూర్యరశ్మి అతని దైనందిన జీవితాన్ని ప్రకాశవంతం చేస్తున్నట్లు అనిపిస్తుంది; అతను ప్రకృతి మరియు పుస్తకాలకు సంబంధించిన అందమైన ముద్రలను మరింత తరచుగా నమోదు చేస్తాడు: అతను అరియోస్టో మరియు టాస్సోలను పోల్చి, విమర్శిస్తాడు; అతను అప్పుడప్పుడు నాటక పఠనం మరియు విమర్శలో నిమగ్నమవుతాడు; ఆ రోజుల్లో సాహిత్య వర్గాలలో విస్తృతంగా ప్రచారంలో ఉన్న ఓసియన్ కవిత్వం గురించిన ప్రశ్నను అతను ఉత్సాహంగా చర్చిస్తాడు; అతను తన బహిరంగ ప్రసంగాల దృశ్యాలను, తన ప్రయాణాలలోని ప్రకృతి దృశ్యాలను క్లుప్తమైన కానీ రమణీయమైన భాగాలలో పేర్కొంటాడు, మరియు ఉన్నత వర్గాల వారి తోటలను మునుపెన్నడూ లేనంత తరచుగా సందర్శించి, మరింత సంపూర్ణంగా వర్ణిస్తాడు. 'అందమైన' భవనాలు, (ఈ పదాన్ని అతను తరచుగా కొత్త మెథడిస్ట్ ప్రార్థనా మందిరాలకు ఆనందంగా వర్తింపజేస్తాడు,) చక్కటి సంగీతం మరియు గొప్ప పాత శిథిలాలు అతని ప్రశంసలను రేకెత్తిస్తాయి....అతను ప్యూరిటన్ విగ్రహ ధ్వంసకుడు కాదు.
ఉత్తరాన వసంతం ఉప్పొంగడం, పక్షుల కిలకిలారావాలు తిరిగి రావడం అతనికి కొత్త ఉత్సాహాన్నిచ్చాయి. ఆహ్లాదకరమైన తోట, చుట్టుపక్కల పచ్చిక బయళ్ల చుట్టూ నీడతో కూడిన నడక మార్గం ఉన్న ఒక ప్రదేశం గురించి ఆయన ఇలా రాశారు: 'ఇక్కడ కాసేపు విశ్రాంతి తీసుకుంటే ఎంత బాగుండును!', 'కానీ ఈ లోకంలో విశ్రాంతి నాకు దక్కదు!' * "ఎంత మంచి వృద్ధుడు," అని అలెగ్జాండర్ నాక్స్ అంటారు.
టి ఎన్నడూ చూడలేదు. అతని మనసులోని ఆనందం అతని ముఖంలో ప్రకాశించింది; 'సద్వినియోగమైన జీవితపు ఉల్లాసకరమైన స్మృతిని' అతను ఎంతగా ఆస్వాదిస్తున్నాడో అతని ప్రతి చూపు తెలియజేసింది!
అతను ఎక్కడికి వెళ్ళినా, తన సొంత భావజాలంలో కొంత భాగాన్ని వ్యాప్తి చేశాడు. * స్టీవెన్స్, హిస్టరీ ఆఫ్ మెథడిజం, సంపుటి ii., పేజీలు 197, 198.
వృద్ధాప్యంలో స్వరూపం. 203 ఆనందం. గంభీరమైన, తీవ్రమైన వారు అతని జ్ఞానానికి ముగ్ధులవుతుండగా, అతని అమాయకపు ఉల్లాసభరితమైన నవ్వులు యువకులను, ఆలోచనారహితులను సైతం ఆనందపరిచాయి: మరియు ఇద్దరూ అతని నిరంతర ఉల్లాసంలో నిజమైన మతం యొక్క శ్రేష్ఠతను చూశారు. అతనిలో వృద్ధాప్యం కూడా మేఘాలు లేని సాయంకాలంలా ఆహ్లాదకరంగా కనిపించింది, మరియు 'నా చివరి ఘట్టం అతనిలాగే ఉండాలి!' అని మనస్ఫూర్తిగా కోరుకోకుండా అతన్ని గమనించడం అసాధ్యం.
క్రీస్తు యొక్క ఈ వృద్ధ రాయబారి ముఖాన్ని చూసినప్పుడు గౌరవ, భక్తిభావాలు కలగకుండా ఉండటం అసాధ్యం. పొట్టిగా ఉన్నప్పటికీ, అతని ముఖ కవళికలు గాఢమైన గంభీరతను, దాదాపు కఠోర తత్వాన్ని సూచించాయి. అతని ప్రకాశవంతమైన, సూటిగా చూసే కళ్ళు, చక్కగా చెక్కబడిన, భావవ్యక్తీకరణ గల ముఖాన్ని ఒక ప్రత్యేకమైన కాంతితో ప్రకాశింపజేశాయి: అతని విశాలమైన, ఎత్తైన నుదురు అతను మేధావి అని సూచించగా, అతని బిగువైన పెదవులు అతను శక్తివంతుడని, నిశ్చయత కలవాడని తెలియజేశాయి. భుజాల వరకు చేరిన పొడవాటి, మంచులాంటి తెల్లని జుట్టుతో ప్రకాశిస్తున్న అతని ముఖమంతా చూసేవారందరినీ అసాధారణంగా ఆకట్టుకుంది. అంతర్గత శాంతి అతని ముఖంలో మధురమైన, భావవ్యక్తీకరణ గల చిరునవ్వును ప్రసరింపజేసింది. ఈ గౌరవనీయ వ్యక్తి, తనను ఎన్నడూ వీడని వేగవంతమైన నడకతో, గంభీరమైన హావభావాలతో మహానగర వీధుల్లో నడుస్తుండగా, ప్రతి క్షణాన్ని ఆస్వాదించాలన్న తపనతో ఉన్నట్లుగా, దారిన పోయేవాళ్ళు వాటంతట అవే ఆగి, ప్రగాఢమైన గౌరవ సూచకంగా వందనాలు సమర్పించారు; అలా చేయడం ద్వారా వారు, ఆయన సార్థకమైన జీవితంలోని నైతిక ఔన్నత్యానికి నివాళులర్పించారు.
కానీ, ఈ గౌరవనీయ వృద్ధుడు అత్యంత గాఢమైన ముద్ర వేసింది మాత్రం ప్రసంగ వేదికపైనే: అక్కడే ఆయన వ్యక్తిత్వపు గంభీరత అత్యంత ప్రస్ఫుటంగా ప్రదర్శించబడింది. ఫౌండరీలోని ఒక పక్క బల్లపై నుండి గీసిన, భావవ్యక్తీకరణతో నిండిన ఒక చిత్రపటం మనకు లభించింది.
సంఘ సభ్యుడైన ఒక ప్రతిభావంతుడైన కళాకారుడు ఈ ప్రార్థనా మందిరాన్ని చిత్రించాడు. అందులో ప్రసంగీకుడు పవిత్రమైన పీఠంపై ఆసీనుడై, అచ్చం ప్రసంగించే భంగిమలో యథార్థంగా చిత్రీకరించబడ్డాడు. తల ముందుకు వంగి ఉంది, మరియు ముఖం...
204 చివరి సంవత్సరాలు. దాదాపు ఒక ఆధ్యాత్మిక భక్తి యొక్క కాంతితో ప్రకాశించాయి: ప్రబలమైన భావం వర్ణనాతీతమైన సున్నితత్వం, అది స్పష్టంగా తీవ్రమైన విజ్ఞప్తులలో వ్యక్తమవుతోంది. ఆ విజ్ఞప్తులను ఆయన స్వరంతో చేశారు, బహుశా పాతకాలం కన్నా తక్కువ మధురంగా ఉన్నా, ఇప్పటికీ శక్తివంతమైన మరియు హృదయవిదారక స్వరాలను వెలువరించగల సామర్థ్యం ఉంది. గడిచిన సంవత్సరాలు ఆయన ముఖాన్ని ముడతలుగా చేశాయి; కానీ అది యవ్వనపు అగ్నిని గానీ, పరిపక్వత యొక్క శక్తిని గానీ కోల్పోలేదు; మరియు ఆ మిశ్రమ భావం ఆయన మనస్సు యొక్క సంక్లిష్ట స్వభావానికి చక్కగా సరిపోతుంది. దానిని మోషే మరియు సెయింట్ జాన్ల కలయిక అని పిలవవచ్చు. నిజానికి, తన ప్రసంగంలో ఆయన ఈ రెండు దాదాపు విరుద్ధమైన స్వభావాలను, అంటే యూదు ధర్మశాస్త్ర ప్రదాత యొక్క కఠినత్వాన్ని మరియు ప్రియమైన శిష్యుని యొక్క సౌమ్యతను మిళితం చేశారు.
అర్ధ శతాబ్దానికి పైగా తన శ్రోతలపై అపరిమితమైన ప్రభావాన్ని చూపిన ఆయన వాక్చాతుర్యం, పనికిమాలిన వాక్చాతుర్యం అనే కలుషిత ప్రవాహాల నుండి కాకుండా, శాశ్వత సత్యం అనే జీవజలాల నుండి పునరుజ్జీవించే అత్యంత స్వచ్ఛమైన క్రైస్తవ వాక్చాతుర్యం.
ఇంగ్లీష్ జాతిపై వెస్లీ చూపిన ప్రభావాన్ని సరిగ్గా అర్థం చేసుకోవాలంటే, మనం ఆయన మిషనరీ పర్యటనలలో ఆయనను అనుసరించాలి. ఇంగ్లాండ్లోని అన్ని కౌంటీలు ఈ ఎనభై ఏళ్ల వృద్ధుడి నుండి నిత్యజీవపు వాక్యాన్ని విన్నాయి. ఆయన అప్పటికీ రోజుకు రెండు, మూడు సార్లు బోధించేవారు, నాలుగు లేదా ఐదు గంటల ప్రయాణం కూడా ఆయన స్ఫూర్తిని ఏమాత్రం నిరుత్సాహపరచలేదు.
అతను ఎక్కడికి వెళ్ళినా, అతనికి అత్యంత ప్రగాఢమైన గౌరవ సూచకాలతో స్వాగతం లభించేది, మరియు అతని మాటలు ఇప్పటికీ ప్రజలలో ఉత్సాహాన్ని రేకెత్తించేవి. తమ సానుభూతి, గౌరవ ప్రదర్శనల ద్వారా గత కష్టాల జ్ఞాపకాలను చెరిపివేయడానికి వారు ప్రయత్నిస్తున్నట్లుగా కనిపించేది. వెస్లీ తన పరిచర్య చివరి దశలో అనుసరించిన మార్గాన్ని ఒకసారి వేగంగా పరిశీలిస్తే సరిపోతుంది.
గ్రిమ్స్బీలో, ఆయన చర్చి ఆవరణలో ప్రసంగించారు, అక్కడ ప్రజలందరూ ఆయన మాటలు వినడానికి గుమిగూడారు. విట్నీలో, ఒక భయంకరమైన తుఫాను వలన కలిగిన భయాలను ఆయన అవకాశంగా తీసుకుని, మరణం మరియు తీర్పు వంటి గొప్ప ఘట్టాలపై అసంఖ్యాకమైన జనసమూహానికి ప్రసంగించారు, ఆ తర్వాత ముప్పై నాలుగు మంది వ్యక్తులు
తన ప్రయాణాలను కొనసాగిస్తూ, 205 మంది అతని వద్దకు వచ్చి సొసైటీలో ప్రవేశం కోరారు. ఎప్వర్త్లో, అతను మునుపెన్నడూ లేనంత పెద్ద సభకు ప్రసంగించాడు: తన తండ్రి సమాధి రాయి వద్ద ప్రసంగించిన చర్చియార్డ్ను అతను తీవ్ర భావోద్వేగంతో సందర్శించాడు, మరియు తన పాత సహచరుల శ్రేణులలో మరణం సృష్టించిన ఖాళీల గురించి ఆలోచిస్తూ, అతను ఇలా అన్నాడు, "'ఒక తరం గతించిపోతుంది, మరొక తరం వస్తుంది' అన్నది చాలా నిజం: చెట్టు తన ఆకులను రాల్చినట్లుగా భూమి తన నివాసులను కోల్పోతుంది." కింగ్స్వుడ్లో, తన ద్వారా నాగరికత నేర్చుకున్న బొగ్గు కార్మికుల మధ్య ఉండటం, మరియు నలభై సంవత్సరాల క్రితం తన చేతులతో నాటిన రెండు వరుసల చెట్ల నీడలో వారికి ప్రసంగించడం అతనికి ఎంతో ఆనందాన్నిచ్చింది; మరియు గత జ్ఞాపకాల నుండి అతని మాటలకు మరింత శక్తి వచ్చినట్లు అనిపించింది. బర్స్లెమ్లో, తనకు ఇష్టమైన సమయమైన ఉదయం ఐదు గంటలకు ప్రసంగిస్తానని అతను ప్రకటించాడు; కానీ ప్రజల సహనం నశించిపోవడంతో, వారు నిర్ణీత సమయానికి చాలా ముందే గుమిగూడారు. నాలుగు గంటల తర్వాత కొద్దిసేపటికే, సంగీత గానంతో కూడిన శబ్దాల నడుమ, ఒక సంగీత బృందం ఆయనను ప్రార్థనా మందిరానికి తోడ్కొని వెళ్ళడానికి వచ్చింది. బింగ్లీలో, ఆయన స్వరం అందరికీ వినిపించకపోవడంతో, ఆయన సభికులలో ఒక భాగం వారికి బోధిస్తుండగా, మరో భాగం వారికి ఆయన సహాయకులలో ఒకరు బోధించవలసి వచ్చింది. నెవార్క్లో, తమ ముందు ప్రసంగించి తమను గౌరవించమని పౌర అధికారులు ఆయనను కోరారు. ప్లైమౌత్లో, ఆయనను జనసమూహం తలల మీద మోసుకుని ప్రసంగ వేదిక వద్దకు తీసుకువెళ్ళవలసి వచ్చింది, "మరియు గంభీరమైన వీడ్కోలు తర్వాత, మేము ఆరు గంటలకు బండి ఎక్కాము, అంతకు ముందెన్నడూ ప్రజ్వరిల్లని ఒక జ్వాలను మా వెనుక వదిలి వెళ్ళాము," అని ఆయన అంటారు.
"దేవుడు అనుగ్రహించును గాక, ఇది ఎన్నటికీ ఆరిపోకూడదు!" బోల్టన్లో, ఆయన అనేకమంది పరిచారకుల సహాయంతో పన్నెండు లేదా పదమూడు వందల మంది భక్తులకు ప్రభువు బలను నిర్వహించారు.
చెస్టర్లో, ఆయన తన జీవితంలో ఎన్నడూ చూడనంత పెద్ద జనసమూహాన్ని చూశారు. కాజిల్-కేరీ గురించి ఆయన ఇలా అన్నారు, "కాలం ఎంతగా మారిపోయింది! ఇక్కడికి వచ్చిన మన బోధకులలో మొదటివారిని, ఉత్సాహవంతులైన జనం గుర్రాల చెరువులో పడవేశారు: ఇప్పుడు ఉన్నత, నిమ్న వర్గాల వారందరూ శక్తిమంతుడైన వాక్యాన్ని శ్రద్ధగా వింటున్నారు."
206 చివరి సంవత్సరాలు. వారి ఆత్మలను రక్షించడానికి." గ్లౌసెస్టర్లో కూడా, అతను ఇలా వ్రాస్తాడు, 'శిలువ యొక్క అవమానం (అది దేవుని చిత్తం) ఆగిపోయింది.
ఉన్నత, నిమ్న, ధనిక, పేద అనే తేడా లేకుండా అందరూ గుంపులుగా చేరి, వాక్యమును మింగివేయుటకు సిద్ధపడతారు. బండమీద కట్టుటను గూర్చి నేను ప్రబోధించి, అత్యంత స్పష్టముగా మాట్లాడితిని. అనేకులు హృదయమునందు నొచ్చుకొనిరి అని నేను నమ్ముచున్నాను; ఎందుకనగా అది ప్రభువు శక్తిగల దినము.
వెస్లీ కలం నుండి అటువంటి భావాలు నిరంతరం వెలువడుతూ ఉండేవి, మరియు అతని డైరీలలోని ప్రతి పుట, అతను యవ్వనంలో ఉన్నప్పుడు కలిగిన ప్రభావాన్నే తన వృద్ధాప్యంలో కూడా అతని ప్రసంగాలు కలిగించాయని రుజువు చేస్తుంది. అది ఇప్పటికీ ప్రజల మనస్సాక్షులను తాకుతూనే ఉంది, మరియు కోల్ఫోర్డ్లో జరిగినట్లుగా, తరచుగా "ఆ జ్వాల ప్రజ్వరిల్లింది. చాలామంది బిగ్గరగా ఏడ్చారు, చాలామంది నేలమీద కూలబడ్డారు, చాలామంది తీవ్రంగా వణికిపోయారు; కానీ అందరూ దేవుని కోసం తీవ్రంగా దాహంతో ఉన్నట్లు, మరియు ఆయన శక్తి సన్నిధిచే ప్రభావితమైనట్లు కనిపించారు." పశ్చాత్తాపపడిన వారి వెక్కిళ్ళు, మరియు రక్షింపబడిన వారి ఆనందపు కేకలు మాత్రమే ఇప్పుడు వెస్లీ ప్రసంగానికి అంతరాయాలుగా ఉండేవి, మరియు ప్రజల తీవ్రమైన ఉత్సాహం వల్ల కలిగే అవాంతరాలు తప్ప, అతని బహిరంగ సభలలో ఎటువంటి గందరగోళం చోటుచేసుకోలేదు.
కార్న్వాల్లో వెస్లీ పర్యటనకు నిజమైన ఘన స్వాగతం లభించింది: ప్రతి పట్టణంలోనూ ఆయన ప్రసంగం వినడానికి జనాభా మొత్తం తరలివచ్చింది. ట్రూరోలో, అసాధారణమైన తుఫాను ఉన్నప్పటికీ, ఒక పెద్ద జనసమూహం సమావేశమైంది, మరియు ఆయన ప్రసంగంతో అందరూ ఎంతగానో ప్రభావితులై, తమ ఆత్మలను రక్షించుకోవాలని పూర్తిగా నిశ్చయించుకున్నట్లు కనిపించారు. రెడ్రూత్లో, నలుమూలల నుండి వేలాది వేల మంది తరలివచ్చారు, మరియు వీధులే కాకుండా కిటికీలన్నింటినీ నింపేశారు, మరికొందరు ఆయనను చూడటానికి, వినడానికి ఇళ్ల పైకప్పులపైకి ఎక్కారు. నలభై సంవత్సరాల క్రితం ఆయన జనసమూహం చేతిలో చావు నుండి తృటిలో తప్పించుకున్న ఫాల్మౌత్లో, ఆయన అసంఖ్యాకమైన జనసమూహం మధ్య పట్టణంలోకి ప్రవేశించారు. "పట్టణం ఒక చివర నుండి మరొక చివర వరకు, ఉన్నత, నిమ్న వర్గాల వారు, రాజు వెళుతున్నట్లుగా నోరు తెరిచి చూస్తూ, ప్రగాఢమైన ప్రేమ, దయతో వీధికి ఇరువైపులా నిలబడ్డారు." దేశవ్యాప్తంగా, ప్రార్థనా మందిరాలు కూడా జనంతో కిక్కిరిసిపోయాయి.
కార్న్నాల్ మరియు ఐర్లాండ్. 207 ప్రజలను ఇముడ్చుకోవడానికి చిన్నదిగా ఉండేది, మరియు అతను సాధారణంగా బహిరంగ ప్రదేశాలలో బోధించవలసి వచ్చేది, గతంలో అవి జనసమూహంతో అతని ఘర్షణలకు వేదికగా ఉండేవి.