రెండవ భాగం — స్వేచ్ఛ మరియు ఆవశ్యకత

విభాగం VII. సంకల్ప స్వేచ్ఛ అనే భావనకు సంబంధించి, ఇందులో… విభాగం VII.

ఉదాసీనతలో ఇమిడి ఉన్న సంకల్ప స్వేచ్ఛ అనే భావనకు సంబంధించి.

గత విభాగంలో చెప్పబడిన విషయం, స్వేచ్ఛను ఉదాసీనతలో లేదా సంకల్పం ఎటువంటి పూర్వ పక్షపాతం లేకుండా ఉండే సమతుల్యతలో ఉంచే వారి అభిప్రాయంలోని అసంబద్ధతను కొంతవరకు వెల్లడిస్తుంది; వారి అభిప్రాయం ప్రకారం, సంకల్పం ఏ వైపుకైనా మొగ్గు చూపడం పూర్తిగా దాని స్వయంకృతం కావచ్చు, మరియు అది ఒక వైపు కాకుండా మరో వైపు వెళ్ళడానికి కారణం కేవలం దాని స్వంత శక్తి మరియు దానిపై దానికి ఉన్న సార్వభౌమాధికారం మాత్రమే కావచ్చు.

అయితే ఇది చాలా కాలంగా ఉన్నందున, మరియు పెలాజియన్లు, సెమీ-పెలాజియన్లు, జెస్యూట్లు, సోసినియన్లు, ఆర్మీనియన్లు మరియు ఇతరులచే విస్తృతంగా ఆమోదించబడి, ఎంతగానో నొక్కి చెప్పబడినందున, దీనికి మరింత పూర్తిస్థాయి పరిశీలన అవసరం కావచ్చు. అందువల్ల నేను ఇప్పుడు ఈ భావనపై మరింత ప్రత్యేకమైన మరియు సమగ్రమైన విచారణకు పూనుకుంటాను.

ఉదాసీనతలో స్వేచ్ఛను ఉంచే వారి అభిప్రాయాలను నేను అర్థం చేసుకోలేదని కొందరు భావిస్తారేమోనని, లేదా వారి అభిప్రాయాన్ని నేను తప్పుగా చిత్రీకరిస్తున్నానని ఆరోపిస్తారేమోనని, నేను ఒక విషయం తెలియజేయాలనుకుంటున్నాను: సంకల్ప స్వేచ్ఛ ఉదాసీనతలో ఉంటుందని మాట్లాడేటప్పుడు, కొందరు తమ మాటలను సంకల్పం యొక్క మొగ్గు లేదా ప్రవృత్తికి సంబంధించిన ఉదాసీనతగా కాకుండా, ఆత్మ యొక్క సంకల్ప శక్తికి సంబంధించిన ఉదాసీనతగా అర్థం చేసుకోవాలన్నట్లుగా వ్యక్తీకరిస్తారు; లేదా, ఎంచుకునే శక్తి లేదా సామర్థ్యం విషయంలో సంకల్పం ఉదాసీనంగా ఉంటుందని, అది కుడివైపుకైనా, ఎడమవైపుకైనా నిరభ్యంతరంగా వెళ్ళగలదని, చర్య తీసుకోవడం లేదా తీసుకోకుండా ఉండటం, ఈ రెండింటిలో ఏదో ఒకటి చేయగలదని వారు వాదిస్తారు. నిజానికి, ఇది కేవలం కొందరు ప్రత్యేక రచయితల యొక్క మెరుగుపరిచిన రూపంగా, కొత్తగా కల్పించినదిగా కనిపిస్తుంది. ఇది సాధారణంగా ఉదాసీనత స్వేచ్ఛను సమర్థించేవారు ఉపయోగించే వ్యక్తీకరణ పద్ధతితో ఏమాత్రం పొంతన కలిగి ఉండదు. ఎంచుకునే శక్తి లేదా సామర్థ్యం పట్ల ఆత్మకు ఉండే ఉదాసీనతకు, మరియు ప్రాధాన్యత లేదా ఎంపిక పట్ల ఆత్మకు ఉండే ఉదాసీనతకు మధ్య భేదాన్ని గుర్తించినప్పుడు, అటువంటి శుద్ధీకరణకర్తలు తమ అసలు అర్థం వారికి స్పష్టంగా తెలుసో లేదో క్షుణ్ణంగా పరిశీలించుకోవాలని నేను కోరుకుంటున్నాను; మరియు అసలు తమకేదైనా ఒక ప్రత్యేకమైన అర్థం ఉందని ఊహించుకోవడంలో వారు తమను తామే మోసం చేసుకోవడం లేదా అని కూడా ఆలోచించుకోవాలి. సంకల్పించే శక్తి లేదా సామర్థ్యం పట్ల ఆత్మకు ఉండే ఉదాసీనత అనేది, సంకల్ప శక్తి లేదా సామర్థ్యం యొక్క స్థితికి సంబంధించిన ఉదాసీనతతో, లేదా ఆ శక్తి లేదా సామర్థ్యం కలిగిన ఆత్మ, తను చేయబోయే ఎంపికలో ఆ శక్తిని వినియోగించే విషయంలో ఇప్పటివరకు ఉన్న స్థితికి సంబంధించిన ఉదాసీనతతో ఒకటే అయి ఉండాలి.

కానీ, ఈ భేదం యొక్క వివరించలేని క్లిష్టత గురించి ఇకపై పట్టుబట్టకుండా; దానిని ఉపయోగించే వారి అర్థం గురించి ఏమనుకున్నప్పటికీ, ఆర్మీనియన్లు సంకల్ప స్వేచ్ఛకు ఉదాసీనత అవసరమని మాట్లాడినప్పుడు, వారు తమ ఉద్దేశానికి సంబంధించి ఏ విషయంలోనైనా ఏదైనా ఉద్దేశిస్తే, కనీసం ఈ విషయాన్నైనా ఉద్దేశించి ఉండాలి, అదేమిటంటే: అది సంకల్పాన్ని ముందుగానే నిర్ధారించకుండా, వాస్తవ స్వాధీనం నుండి విముక్తి చేసి, పూర్వనిర్ణయం లేకుండా ఖాళీగా ఉంచే ఉదాసీనత; తద్వారా సంకల్పం యొక్క స్వీయ-నిర్ణయాధికారాన్ని వినియోగించుకోవడానికి అవకాశం ఉంటుంది; మరియు స్వేచ్ఛాయుతమైన చర్యగా ఉండబోయే దానిని స్వయంగా సంకల్పమే నిర్ధారించడానికి మిగిలి ఉన్న ఈ ఖాళీ మరియు అవకాశంలోనే సంకల్ప స్వేచ్ఛ ఇమిడి ఉంటుంది లేదా దానిపైనే ఆధారపడి ఉంటుంది.

విభాగం VII. సంకల్ప స్వేచ్ఛ అనే భావన గురించి, అది… మరియు ఇక్కడ నేను మొదటగా గమనించేదేమిటంటే, ఈ స్వేచ్ఛా పథకాన్ని రూపొందించడానికి, ఉదాసీనత పరిపూర్ణంగా మరియు సంపూర్ణంగా ఉండాలి; అన్ని పూర్వాధారిత ప్రాబల్యం లేదా మొగ్గు నుండి సంపూర్ణ స్వేచ్ఛ ఉండాలి. ఎందుకంటే, సంకల్పం తన సార్వభౌమ శక్తిని తనపై తాను ప్రయోగించుకోవడానికి ముందే మొగ్గు చూపితే, అప్పుడు దాని మొగ్గు పూర్తిగా దానికి సంబంధించినది కాదు: ఒక ఆత్మ ఎంపిక కోసం రెండు వ్యతిరేకతలు ప్రతిపాదించబడినప్పుడు, ఆ ప్రతిపాదన ఆత్మను పూర్తిగా ఉదాసీనత స్థితిలో కనుగొనకపోతే, అప్పుడు అది కేవలం స్వీయ-నిర్ణయం కోసం స్వేచ్ఛా స్థితిలో ఉండదు.— స్వల్ప స్థాయి పూర్వాధారిత పక్షపాతం కూడా వారి స్వేచ్ఛా భావనకు విరుద్ధంగా ఉండాలి. ఎందుకంటే పూర్వాధారిత మొగ్గు సంకల్పాన్ని ఆవహించి, తొలగించబడనంత కాలం, అది సంకల్పాన్ని బంధిస్తుంది, తద్వారా సంకల్పం దానికి అనుగుణంగా కాకుండా వేరే విధంగా పనిచేయడం పూర్తిగా అసాధ్యం. నిశ్చయంగా, సంకల్పం తనలో మిగిలి ఉన్న ప్రబలమైన మొగ్గుకు విరుద్ధంగా పనిచేయదు లేదా ఎంచుకోదు. దీనికి భిన్నంగా భావించడం అంటే, సంకల్పం దాని ప్రస్తుత ప్రబలమైన మొగ్గుకు లేదా అది మొగ్గు చూపే దానికి వ్యతిరేకంగా మొగ్గు చూపుతుందని భావించడంతో సమానం. అన్ని విషయాలను పరిగణనలోకి తీసుకున్న తర్వాత, సంకల్పం దేనినైతే ప్రాధాన్యత ఇస్తుందో, దాని వైపే అది మొగ్గు చూపుతుంది.

సంకల్పం తన ప్రస్తుత ప్రాధాన్యతకు విరుద్ధంగా ఇష్టపడటం లేదా తన ప్రస్తుత ఎంపికకు విరుద్ధంగా ఎంచుకోవడం ఎంత అసాధ్యమో, తనలో మిగిలి ఉన్న మరియు ప్రస్తుతమున్న ప్రబలమైన మొగ్గుకు విరుద్ధంగా ఎంచుకోవడం కూడా అంతే అసాధ్యం. అందువల్ల, సంకల్పం ఒక పాత ప్రబలమైన మొగ్గు ప్రభావంలో ఉన్నంత కాలం, ఒక కొత్త స్వేచ్ఛా చర్యకు; లేదా ఇప్పుడు స్వీయ-నిర్ణయ చర్యగా పరిగణించబడే ఏ చర్యకైనా స్వేచ్ఛ కలిగి ఉండదు. స్వీయ-నిర్ణయ స్వేచ్ఛా చర్య అనేది, సంకల్పం ఒక ప్రత్యేకమైన స్వేచ్ఛను కలిగి ఉండి, దానిని ఉపయోగించినప్పుడు నిర్ధారించుకునేదిగా ఉండాలి; ఆ స్వేచ్ఛ ప్రతి దాని నుండి లభించే విముక్తిని కలిగి ఉంటుంది, ఒకవేళ ఆ స్వేచ్ఛ అక్కడ ఉంటే, ఆ సమయంలో సంకల్పం తాను మొగ్గు చూపే మార్గం నుండి వేరే విధంగా ఉండటాన్ని అసాధ్యం చేస్తుంది.

ఉదాసీనత పరిపూర్ణంగా ఉండవలసిన అవసరం లేదు; కానీ ఒకప్పటి మొగ్గు ఇంకా మిగిలి ఉన్నప్పటికీ, అది మరీ బలంగా లేకపోతే, బహుశా సంకల్ప బలం దానిని ఎదిరించి అధిగమించగలదు అని ఎవరైనా అంటే:— ఇది పూర్తిగా అసంబద్ధం; ఎందుకంటే సంకల్ప బలం, అది ఎంత గొప్పదైనప్పటికీ, ఒకే సమయంలో ఒకదాన్ని ఇష్టపడటానికి మరియు ఇష్టపడకపోవడానికి, లేదా తన ప్రస్తుత ఎంపికకు విరుద్ధంగా ఎంచుకోవడానికి అవసరమైన సార్వభౌమాధికారాన్ని మరియు ఆజ్ఞను దానికి ఇవ్వదు.

అందువల్ల, సంకల్పానికి ఏమాత్రం పూర్వాధిక్యత ఉన్నా, సంకల్పం దానికి విరుద్ధమైన మార్గంలో నిర్ణయించుకోవడానికి స్వేచ్ఛ లభించాలంటే, ఆ ఆధిపత్యాన్ని పూర్తిగా రద్దు చేయాలి.

మరియు సంకల్పం అదే విధంగా తనను తాను నిర్ధారించుకుంటే, అది స్వేచ్ఛాయుతమైన నిర్ధారణ కాదు, ఎందుకంటే అలా చేయడంలో సంకల్పానికి పూర్తి స్వేచ్ఛ ఉండదు; దాని నిర్ధారణ పూర్తిగా దాని నుండి వచ్చినది కాదు, కానీ అది దాని పూర్వపు మొగ్గులో పాక్షికంగా ముందే నిర్ధారించబడింది: మరియు ఈ విషయంలో సంకల్పం ప్రదర్శించే స్వేచ్ఛ అంతా, అది తనకు తానుగా ఇచ్చుకునే మొగ్గు యొక్క పెరుగుదలలోనే ఉంటుంది, ఇది దానికి ముందున్న పక్షపాతం ద్వారా కలిగిన దానికి తోడవుతుంది; అందులో కొంత భాగం దాని నుండి వచ్చినది, మరికొంత భాగం సంపూర్ణ ఉదాసీనత నుండి వచ్చినది. ఎందుకంటే సంకల్పానికి ఆ విధంగా ఒక పూర్వపు మొగ్గు ఉన్నప్పటికీ, ఆ అదనపు స్థాయి మొగ్గు విషయంలో దానికి ఎటువంటి మొగ్గు లేదు. అందువల్ల, సంకల్పం స్వేచ్ఛగా ఉండే చర్యకు సంబంధించి, ఆ పూర్వపు మొగ్గుకు ఎటువంటి పరిగణన లేదు. కాబట్టి, మొదట చెప్పిన విషయానికే ఇది వస్తుంది, అంటే సంకల్పం స్వేచ్ఛగా ఉండే సంకల్ప చర్య విషయంలో, సంపూర్ణ ఉదాసీనత లేదా సమతౌల్యం ఉండాలి.

విభాగం VII. సంకల్ప స్వేచ్ఛ అనే భావన గురించి, ఇది… దీనిని వివరించడానికి: ఒక సహజ వస్తువులో సార్వభౌమమైన, స్వయంగా కదిలే శక్తి ఉందని అనుకుందాం; అయితే ఆ వస్తువు, ఒక పూర్వపు ప్రవృత్తి వలన, ఉదాహరణకు భూ కేంద్రం వైపు గురుత్వాకర్షణ వలన, అప్పటికే చలనంలో ఉంది; మరియు ఆ పూర్వపు ప్రవృత్తి కారణంగా దానికి ఒక డిగ్రీ చలనం ఉంది; కానీ దాని స్వయంగా కదిలే శక్తి ద్వారా అది తన చలనానికి మరో డిగ్రీని జోడిస్తుంది, మరియు కేవలం గురుత్వాకర్షణ వలన కదిలే దానికంటే భూ కేంద్రం వైపు చాలా వేగంగా కదులుతుంది: ఈ సందర్భంలో స్వయంగా కదిలే శక్తి వలన కలిగేదంతా ఆ అదనపు డిగ్రీ చలనం మాత్రమేనని స్పష్టమవుతుంది; మరియు గురుత్వాకర్షణ నుండి దానికి లభించిన మరో డిగ్రీ ఈ సందర్భంలో పరిగణనలోకి రాదు; ఆ వస్తువు సంపూర్ణ నిశ్చల స్థితి నుండి తనంతట తానుగా ఒక డిగ్రీ చలనాన్ని పొందినట్లే దీని ప్రభావం ఉంటుంది. అలాగే, ఒక త్రాసు యొక్క స్కేలుకు స్వయంగా కదిలే శక్తి ఇవ్వబడిందని మనం అనుకుందాం, దాని బరువు ఎదురుగా ఉన్న స్కేలు కంటే ఒక డిగ్రీ ఎక్కువగా ఉంటుంది; మరియు దాని స్వయంచలన శక్తి ద్వారా, అదే విధంగా తనకు తానుగా మరో స్థాయి బలాన్ని చేకూర్చుకునే సామర్థ్యాన్ని మనం దానికి ఆపాదిస్తే; ఇది, పరిపూర్ణ సమతౌల్యం నుండి తనకు తానుగా ఒక స్థాయి ఆధిక్యతను ఇచ్చుకునే శక్తిని దానికి ఆపాదించడంతో సమానం; మరియు ఒక పరిపూర్ణ సమతౌల్యం నుండి తనకు తానుగా ఒక అసమతుల్యతను ఇచ్చుకోవడానికి త్రాసుకు ఎంత శక్తి ఉంటుందో, దానికి అంత స్వయంచలన, స్వయం ఆధిక్య శక్తి ఉంటుంది, అంతకు మించి కాదు. కాబట్టి ఈ విధంగా దాని స్వేచ్ఛా శక్తిని ఎల్లప్పుడూ పరిపూర్ణ సమతౌల్యం నుండే కొలవాలి.

స్వేచ్ఛకు ఉదాసీనత అవసరమైతే, అది సంపూర్ణ ఉదాసీనత అయి ఉండాలని నిరూపించడానికి నేను ఇంకేమీ చెప్పనవసరం లేదు; మరియు సంకల్పానికి ఇది ఎంత మేరకు లోపిస్తుందో, అంత మేరకు అది తన కదలికలలో మరియు నిర్ణయాలలో ఏమాత్రం నిష్క్రియాత్మకంగా ఉండకుండా, లేదా మరేదైనా శక్తికి మరియు ఆధిపత్యానికి లోబడి ఉండకుండా, తనను తాను నిర్ధారించుకునే సామర్థ్యాన్ని పొందే స్వేచ్ఛను కూడా కోల్పోతుంది.

ఈ విషయాలను గమనించిన తరువాత, ఉదాసీనత మరియు సమతుల్యతలో ఉండే సంకల్ప స్వేచ్ఛ అనే భావన, మరియు అటువంటి స్థితిలో సంకల్పం యొక్క స్వీయ-నిర్ణయం అనేవి అసంబద్ధమైనవి మరియు పొంతన లేనివి కాదా అని ఇప్పుడు ప్రయత్నిద్దాం.

ఇక్కడ నేను ఈ విషయాన్ని నిస్సందేహమైన సత్యంగా ఒక సిద్ధాంతంగా స్పష్టం చేస్తున్నాను; అదేమిటంటే, ప్రతి స్వేచ్ఛా కార్యం స్వేచ్ఛా స్థితిలోనే చేయబడుతుంది, అంతేగానీ అటువంటి స్థితి తర్వాత మాత్రమే కాదు. ఒకవేళ సంకల్ప కార్యం అనేది ఆత్మ స్వేచ్ఛగా ఉండే కార్యం అయితే, అది తప్పనిసరిగా స్వేచ్ఛా స్థితిలో మరియు స్వేచ్ఛా సమయంలోనే ప్రయోగించబడాలి.

స్వేచ్ఛా స్థితి తరువాత వెంటనే ఒక చర్య జరిగితే సరిపోదు; స్వేచ్ఛ ఇంకా కొనసాగాలి, మరియు ఆ చర్యతో సహజీవనం చేయాలి; ఆత్మ స్వేచ్ఛను తన ఆధీనంలోనే ఉంచుకోవాలి. ఎందుకంటే ఆత్మ యొక్క స్వేచ్ఛా చర్య యొక్క భావన అదే, అనగా ఆత్మ ఉపయోగించుకునే లేదా ప్రయోగించే ఒక చర్య.

స్వేచ్ఛ. కానీ, ఒక కార్యం జరుగుతున్న సమయంలో ఆత్మ స్వేచ్ఛను కలిగి ఉండకపోతే, ఆ సమయంలో అది దానిని ఉపయోగించుకోలేదు.

ఇప్పుడు ప్రశ్న ఏమిటంటే, మానవుని ఆత్మ స్వేచ్ఛా స్థితిలో (అనగా ఉదాసీనత స్థితిని సూచిస్తూ) ఉన్నప్పుడు, అది ఎప్పుడైనా సంకల్ప శక్తిని ప్రదర్శిస్తుందా; లేదా సంకల్పం ఒకవైపు కంటే మరోవైపు ఎక్కువగా మొగ్గు చూపకుండా సంపూర్ణ సమతుల్య స్థితిలో ఉన్న సమయంలో, ఆత్మ ఎప్పుడైనా ప్రాధాన్యతను ప్రదర్శిస్తుందా? ఈ ప్రశ్నను వేయడమే అవుననే సమాధానంలోని అసంబద్ధతను చూపించడానికి సరిపోతుంది: ఎందుకంటే, ఆత్మ ప్రతి దాని పట్ల సంపూర్ణ ఉదాసీనతతో ఉన్న అదే క్షణంలో, అది ఒకదాని కంటే మరొకదాన్ని ఎంచుకుంటుందని ఎవరైనా పట్టుబట్టడం ఎంత హాస్యాస్పదంగా ఉంటుంది! ఇది, ఆత్మకు ఎటువంటి ప్రాధాన్యత లేని అదే సమయంలో, అది ఒకదాని కంటే మరొకదాన్ని ఇష్టపడుతుందని చెప్పడంతో సమానం. — ఎంపిక మరియు ప్రాధాన్యత

విభాగం VII. సంకల్ప స్వేచ్ఛ అనే భావన గురించి, అది… చలనం నిశ్చల స్థితిలో ఉండలేనట్లే, లేదా త్రాసులోని బరువు సమతాస్థితిలో ఉండలేనట్లే, సంకల్పం కూడా ఉదాసీన స్థితిలో ఉండజాలదు. నిశ్చలత తర్వాత మరుక్షణం చలనం ఉండవచ్చు; కానీ దానిలోని ఏ చిన్న భాగంలోనూ, కనీసం దానితో కలిసి ఉండజాలదు. అలాగే, ఎంపిక అనేది ఉదాసీన స్థితి తర్వాత వెంటనే ఉండవచ్చు, కానీ దానితో కలిసి ఉండజాలదు: దాని ప్రారంభం కూడా ఉదాసీన స్థితిలో ఉండదు. అందువల్ల, ఇదే స్వేచ్ఛ అయితే, సంకల్పంతో చేసే ఏ చర్య కూడా, ఏ స్థాయిలోనైనా, స్వేచ్ఛా స్థితిలో గానీ, స్వేచ్ఛా సమయంలో గానీ ఎన్నడూ జరగదు.

సంకల్పం మరియు స్వేచ్ఛ ఒకదానికొకటి ఏకీభవించడం అటుంచి, ఒకదానికొకటి ఆవశ్యకం కాకపోగా, అవి ఒకదానికొకటి విరుద్ధంగా ఉంటాయి. చలనం మరియు నిశ్చలత, వెలుగు మరియు చీకటి, లేదా జీవం మరియు మరణం వలె, ఒకటి మరొకదాన్ని మినహాయించి, నాశనం చేస్తుంది. అందువల్ల, అటువంటి స్వేచ్ఛ ఉన్న సమయంలో సంకల్పం అస్సలు పనిచేయదు, కనీసం పనిచేయడం ప్రారంభించదు కూడా: కార్యాచరణ యొక్క మొదటి క్షణంలోనే స్వేచ్ఛ ఉనికిలో లేకుండా పోతుంది; అందువల్ల, కార్యాచరణ ప్రారంభం కావడానికి ఇరవై సంవత్సరాల ముందే స్వేచ్ఛ ఉనికిలో లేకుండా పోయినట్లే, ఇప్పుడు కూడా స్వేచ్ఛ ఆ కార్యాచరణను చేరుకొని, దానిని ప్రభావితం చేయడం, అర్హత కల్పించడం, లేదా దానికి ఒక పేరు పెట్టడం చేయలేదు. స్వేచ్ఛ ఉనికిలో లేకుండా పోయిన క్షణంలో, అది దేనికీ అర్హత కల్పించడం మానేస్తుంది. వెలుగు మరియు చీకటి తక్షణమే ఒకదాని తర్వాత ఒకటి వస్తే, సంపూర్ణ అంధకారం యొక్క మొదటి క్షణంలో, నెలలు లేదా సంవత్సరాల తర్వాత ఏ వస్తువునూ ప్రకాశవంతంగా లేదా కాంతివంతంగా మార్చడానికి వీలులేనట్లే, ఆరిపోయిన తర్వాత వెలుగు దేనికీ అర్హత కల్పించదు. సంపూర్ణ మరణం యొక్క మొదటి క్షణంలో జీవం ఏ ప్రాణికీ పేరు పెట్టదు. కాబట్టి స్వేచ్ఛ, అది ఉదాసీనతను కలిగి ఉన్నా లేదా సూచించినా, ప్రాధాన్యత లేదా ప్రాబల్యం యొక్క మొదటి క్షణంలో దేనినీ స్వేచ్ఛగా పేర్కొనలేదు. అందువల్ల, ఆత్మ కలిగి ఉన్న లేదా దాని సంకల్ప చర్యలలో ఉపయోగించే ఏ స్వేచ్ఛ కూడా ఉదాసీనతను కలిగి ఉండదని స్పష్టమవుతుంది; మరియు ఉదాసీనత స్వేచ్ఛ యొక్క సారాంశంలో భాగమని భావించే వారి అభిప్రాయం అత్యంత అసంబద్ధమైనది మరియు పరస్పర విరుద్ధమైనది.

ఎవరైనా ఈ వాదన పద్ధతి ఒక మోసం మరియు భ్రమ తప్ప మరేమీ కాదని భావించి, తర్కాన్ని తప్పించుకోవడానికి, సంకల్పం తన శక్తిని ప్రదర్శించే విషయం అని చెబితే

స్వేచ్ఛ అనేది ఎంపిక చేసుకునే లేదా ప్రాధాన్యతనిచ్చే చర్యలో లేదు, కానీ ఒక నిర్దిష్టమైన ఎంపికకు లేదా ప్రాధాన్యతకు తనను తాను నిశ్చయించుకోవడంలో ఉంది; స్వేచ్ఛగా ఉండి, తన సార్వభౌమాధికారాన్ని ఉపయోగించే సంకల్పం యొక్క చర్య, ఉదాసీనత స్థితి నుండి ఒక నిర్దిష్ట ప్రాధాన్యతకు మార్పును లేదా పరివర్తనను కలిగించడంలో లేదా నిర్ధారించడంలో, లేదా ఇప్పటివరకు సమంగా ఉన్న త్రాసుకు ఒక నిర్దిష్టమైన మలుపు ఇవ్వాలని నిశ్చయించుకోవడంలో ఉంటుంది; మరియు సంకల్పం ఈ చర్యను స్వేచ్ఛా స్థితిలో, లేదా సంకల్పం ఇంకా సమతాస్థితిలో ఉండి, తనపై తనకు సంపూర్ణ నియంత్రణ కలిగి ఉన్నప్పుడు ప్రదర్శిస్తుంది.—నేను చెప్పేదేమిటంటే, ఎవరైనా తమ స్వేచ్ఛ భావనను ఈ విధంగా లేదా ఇలాంటి మరేదైనా పద్ధతిలో వ్యక్తీకరించాలని ఎంచుకుంటే, వారు మునుపటి కంటే మెరుగ్గా విజయం సాధించగలరో లేదో చూద్దాం.

చెప్పబడేదేమిటంటే, సంకల్పం ఎటువంటి ప్రాధాన్యత లేకుండా సంపూర్ణ సమతుల్య స్థితిలో ఉన్నప్పుడే, ఆ స్థితి నుండి తనను తాను మార్చుకోవాలని నిర్ణయించుకుంటుంది, మరియు తనలో ఒక నిర్దిష్టమైన ఎంపికను లేదా ప్రాధాన్యతను ప్రేరేపిస్తుంది. ఇప్పుడు ఇది కూడా మనం ఇంతకు ముందు చూసిన అదే అసంబద్ధతకు దారితీయదో లేదో చూద్దాం.

ఒకవేళ సంకల్పం, అది ఇంకా పూర్తిగా తటస్థంగా ఉన్నప్పుడే, ఆ స్థితి నుండి బయటపడాలని, మరియు తనకు తానుగా ఒక నిర్దిష్టమైన ఆధిపత్యాన్ని కల్పించుకోవాలని నిశ్చయించుకుంటే; అప్పుడు నేను విచారిస్తాను, ఆత్మ దీనిని తన ఇష్టానుసారం నిర్ణయించుకోదా; లేదా అలా చేయడానికి సంకల్పం ఒక నిర్ణయానికి రావడం, అలా చేయడానికి ఆత్మ ఒక ఎంపికకు రావడం ఒకటే కాదా? ఒకవేళ ఆత్మ దీనిని తన ఇష్టానుసారం గానీ, లేదా ఎంపికను వినియోగించడం ద్వారా గానీ నిర్ణయించుకోకపోతే, అప్పుడు అది దానిని స్వచ్ఛందంగా నిర్ణయించుకోదు.

మరియు ఆత్మ దానిని స్వచ్ఛందంగా, లేదా తన సొంత ఇష్టంతో నిర్ణయించకపోతే, మరి దాని సంకల్పం దానిని ఏ అర్థంలో నిర్ణయిస్తుంది? మరియు సంకల్పం దానిని నిర్ణయించకపోతే, మరి ఆ నిర్ణయంలో సంకల్ప స్వేచ్ఛ ఎలా వినియోగించబడుతుంది? ఎంపికకు తావులేని, స్వచ్ఛందం కాని, మరియు సంకల్పానికి సంబంధం లేని ఆ నిర్ణయాలలో ఆత్మ ఎటువంటి స్వేచ్ఛను వినియోగిస్తుంది? కానీ, ఈ నిర్ణయం ఒక ఎంపిక చర్య అని అంగీకరించి, ఆత్మ ఇంకా సంపూర్ణ ఉదాసీనత స్థితిలో ఉండగానే, ఆ స్థితి నుండి బయటపడి ఒక మార్గాన్ని ఎంచుకోవాలని పట్టుబడితే; అప్పుడు ఆత్మ అప్పటికే ఒక ఎంపికకు వచ్చి, ఆ మార్గాన్ని ఎంచుకుంటుంది. అందువల్ల, మనకు ఇంతకు ముందు ఉన్న అదే అసంబద్ధత మళ్ళీ ఎదురవుతుంది. ఇక్కడ ఆత్మ ఒకే సమయంలో ఎంపిక చేసుకునే స్థితిలోనూ, సమతుల్య స్థితిలోనూ ఉంటుంది: ఆత్మ ఇప్పటికే ఒక మార్గాన్ని ఎంచుకుంటుండగా, అది సంపూర్ణ ఉదాసీనత స్థితిలో ఉంటుంది, మరియు ఒక మార్గం కంటే మరొక మార్గాన్ని ఎంచుకునే అవకాశం దానికి ఉండదు. — నిజానికి, ఈ రకమైన సంభాషణ, వ్యక్తీకరణలోని అస్పష్టతతో అసంబద్ధతను కొద్దిగా దాచిపెట్టినప్పటికీ, అసంగతత్వాన్ని మరింత పెంచుతుంది. "సంకల్పం యొక్క స్వేచ్ఛా చర్య, లేదా స్వేచ్ఛ మరియు ఉదాసీనత స్థితిలో సంకల్పం చేసే చర్య, దానిలో ప్రాధాన్యతను సూచించదు, కానీ ఒక ప్రాధాన్యతను కలిగించడానికి లేదా ఉత్పత్తి చేయడానికి సంకల్పం చేసే పని అది" అని చెప్పడం అంటే, "ఒక ప్రాధాన్యత యొక్క ఆరంభాన్ని, లేదా మొదటి ఎంపికను కలిగించడానికి లేదా ఉత్పత్తి చేయడానికి, ఆత్మ ఎంపిక లేకుండానే ఎంచుకుంటుంది (ఎందుకంటే సంకల్పించడం మరియు ఎంచుకోవడం రెండూ ఒకటే) మరియు ప్రాధాన్యత లేకుండానే ప్రాధాన్యత ఇస్తుంది" అని చెప్పినట్లే. అంటే, ఆ మొదటి ఎంపిక, తనను తాను ఉత్పత్తి చేసుకోవడానికే, ఎంపిక లేకుండానే ప్రయోగించబడుతుంది!

ఎవరైనా, ఈ విషయాలను తప్పించుకోవడానికి, స్వేచ్ఛా స్థితి మరియు ఉదాసీనత స్థితి ఒకటే కాదని, మరియు ఉదాసీనత లేకుండా స్వేచ్ఛ ఉండవచ్చని అంగీకరించి; కానీ, స్వేచ్ఛకు ఉదాసీనత ఇప్పటికీ అత్యవసరం, ఎందుకంటే అది స్వేచ్ఛకు వెంటనే ముందు ఉండటం అవసరం; సంకల్ప శక్తి యొక్క స్వేచ్ఛా చర్యకు అది నేరుగా మరియు తక్షణమే ఉదాసీనత స్థితి నుండి ఉద్భవించడం అత్యవసరం; అని వాదిస్తే, అది ఆర్మీనియన్ స్వేచ్ఛా సిద్ధాంతానికి సహాయపడదు, లేదా దానిని స్వయం-సమగ్రంగా చేయదు. ఎందుకంటే, ఒకవేళ ఆ చర్య ఉదాసీనత స్థితి నుండి తక్షణమే ఉద్భవిస్తే, అప్పుడు అది పూర్వపు ఎంపిక లేదా ప్రాధాన్యత నుండి ఉత్పన్నం కాదు. కానీ, ఆ చర్యను నిర్ధారించడానికి మధ్యలో ఎటువంటి ఎంపిక లేకుండా, నేరుగా ఉదాసీనత స్థితి నుండి ఉత్పన్నమైతే, అప్పుడు ఆ చర్య ఎంపిక ద్వారా నిర్ధారించబడదు కాబట్టి, అది సంకల్పం ద్వారా నిర్ధారించబడదు; ఆ విషయంలో మనస్సు ఎటువంటి స్వేచ్ఛా ఎంపికను ప్రదర్శించదు, మరియు ఆ చర్య యొక్క నిర్ధారణలో స్వేచ్ఛా ఎంపిక మరియు స్వేచ్ఛా సంకల్పానికి ఎటువంటి పాత్ర ఉండదు. ఇది వారి సంకల్ప స్వేచ్ఛ భావనకు పూర్తిగా విరుద్ధం.

ఒకవేళ ఎవరైనా, ఆలోచనా అవకాశం లభించే వరకు సంకల్ప శక్తిని నిలిపివేసి, దానిని ఉదాసీన స్థితిలో ఉంచగల శక్తిలోనే మనో స్వేచ్ఛ ఇమిడి ఉందని చెప్పడం ద్వారా ఈ అసంబద్ధతలను నివారించవచ్చని భావిస్తే; మరియు అలాగని, మనస్సు తన ఎంపికను ఉదాసీన స్థితిలో చేసుకోవాలనే విధంగా గానీ, లేదా సంకల్ప శక్తి యొక్క చర్య ఉదాసీనత నుండి తక్షణమే ఉద్భవించాలనే విధంగా గానీ, ఉదాసీనత స్వేచ్ఛకు ఆవశ్యకం కాదని వారు వాదిస్తే; అయినప్పటికీ, ఈ విషయంలో సంకల్ప శక్తి యొక్క స్వేచ్ఛకు ఉదాసీనత ఆవశ్యకం కావచ్చు; అనగా, సంకల్ప శక్తిని నిగ్రహించుకోవడానికి లేదా నిలిపివేయడానికి, మరియు ప్రస్తుతానికి మనస్సును ఉదాసీన స్థితిలో ఉంచడానికి మనస్సుకు ఉన్న శక్తిలోనే స్వేచ్ఛ ఇమిడి ఉంటుంది.

విభాగం VII. సంకల్ప స్వేచ్ఛ అనే భావనకు సంబంధించి, సరైన పరిశీలనకు అవకాశం లభించే వరకు… నేను చెప్పేదేమంటే, ఇది ఈ విషయానికి సహాయపడుతుందని ఎవరైనా భావిస్తే, అది చాలా పెద్ద పొరపాటు: ఇది ఏ వైరుధ్యాన్ని పరిష్కరించదు, ఏ కష్టాన్ని తగ్గించదు.— ఎందుకంటే ఇక్కడ ఈ క్రింది విషయాలను గమనించాలి:

1. సంకల్పాన్ని నిలిపివేయడం అనేది, నిజానికి అలాంటిది ఏదైనా ఉంటే, అది కూడా ఒక సంకల్ప చర్యే. మనస్సు తన చర్యను నిలిపివేయాలని నిశ్చయించుకుంటే, అది స్వచ్ఛందంగానే అలా చేస్తుంది; ఏదో ఒక కారణంతో దాన్ని నిలిపివేయాలని ఎంచుకుంటుంది. మరియు ఈ ఎంపిక లేదా నిశ్చయం, ఇచ్ఛాశక్తి యొక్క చర్య అవుతుంది:

మరియు నిజానికి, ప్రాథమిక ఊహలోనే అది అలా ఉండాలని భావిస్తారు; ఎందుకంటే సంకల్ప స్వేచ్ఛ అనేది దీనిని చేయగల దాని శక్తిలోనే ఉందని, మరియు దానిని చేయడమే సంకల్పం తన స్వేచ్ఛను ప్రదర్శించే అసలు విషయం అని భావిస్తారు. కానీ అది సంకల్పం యొక్క చర్య కానప్పుడు, సంకల్పం దానిలో స్వేచ్ఛను ఎలా ప్రదర్శించగలదు? సంకల్పం చేసే పనిలో తప్ప మరే విషయంలోనూ సంకల్ప స్వేచ్ఛ ప్రదర్శించబడదు.

2. ఈ చర్యను నిలిపివేయాలని నిర్ణయించుకోవడం అనేది కేవలం సంకల్ప చర్య మాత్రమే కాదు, అది సంకల్పం యొక్క ఏకైక స్వేచ్ఛా చర్యగా కూడా భావించబడుతుంది; ఎందుకంటే సంకల్ప స్వేచ్ఛ ఇందులోనే ఇమిడి ఉందని చెప్పబడింది.— అలాగైతే, ఈ వివాదంలో మనం పరిగణించవలసిన సంకల్ప చర్య అంతా ఇదే. ఇప్పుడు, మునుపటి ప్రశ్న మన ముందుకు తిరిగి వస్తుంది; అదేమిటంటే, సంకల్ప స్వేచ్ఛ ఉన్న చర్యలలో ఆ స్వేచ్ఛ ఎక్కడ ఇమిడి ఉంటుంది? ఒకవేళ ఈ నిలిపివేతను నిర్ణయించుకునే చర్యలోనే సంకల్పం స్వేచ్ఛగా ఉంటే, మరి ఈ నిలిపివేత చర్యకు సంబంధించి సంకల్ప స్వేచ్ఛ ఎక్కడ ఇమిడి ఉంటుంది? మరి ఈ చర్యకు ఉదాసీనత ఎలా ఆవశ్యకం? మనం పరిశీలిస్తున్న తప్పించుకునే వాదనలో ఊహించిన దాని ప్రకారం, ఈ నిలిపివేత చర్యలో సంకల్ప స్వేచ్ఛ అనేది, క్షుణ్ణంగా ఆలోచించడానికి అవకాశం లభించే వరకు ఈ చర్యను కూడా నిలిపివేయగల శక్తిలోనే ఇమిడి ఉంటుందని సమాధానం ఉండాలి. కానీ ఇది నేరుగా అత్యంత అర్థరహితమైన వాదనలోకి దిగడమే అవుతుంది: ఎందుకంటే మనం మాట్లాడుతున్నది ఆ నిలిపివేత చర్య గురించే; మనం వాయిదా వేయాలా వద్దా అని నిర్ణయించుకోవడానికి, ఆలోచించడానికి మరియు నిలిపివేయడానికి ఏమాత్రం ఆస్కారం లేదు. ఎందుకంటే, అలా అనుకోవడం అంటే, నిలిపివేయడాన్ని కూడా వాయిదా వేయవచ్చని భావించడమే అవుతుంది: అది అసంబద్ధం; ఎందుకంటే, మనం వాయిదా వేయాలా వద్దా అని ఆలోచించడానికి, నిలిపివేయాలనే నిర్ణయాన్ని వాయిదా వేయడమే వాస్తవానికి నిలిపివేయడం అవుతుంది. ఎందుకంటే, నిలిపివేయాలా వద్దా అని ఆలోచించే ఆ విరామ సమయంలో, ఆ చర్య వాస్తవానికి నిలిపివేయబడినట్లే. చర్యను నిలిపివేయడానికీ, వెంటనే చర్య తీసుకోవడానికీ మధ్యేమార్గం లేదు; అందువల్ల, ఆ రెండింటిలో దేనినైనా ఒక్క క్షణం కూడా తప్పించుకోవడానికి అవకాశం లేదు.

అంతేకాకుండా, ఇది మరో విధంగా కూడా హాస్యాస్పదమైన అసంబద్ధతతో ముడిపడి ఉంది: ఎందుకంటే, ఇప్పుడు, స్వేచ్ఛ అంటే కేవలం మనసు తన నిర్ణయాన్ని వాయిదా వేయాలా వద్దా అని తాత్కాలికంగా నిలిపివేసే శక్తిని కలిగి ఉండటంలోనే ఉందని అనిపిస్తుంది; తద్వారా వాయిదా వేయడమే ఉత్తమమా కాదా అని ఆలోచించడానికి సమయం లభిస్తుంది. ఒకవేళ స్వేచ్ఛ కేవలం ఇందులోనే ఉంటే, అప్పుడు మనం పరిశీలిస్తున్న స్వేచ్ఛ ఇదే. ఇప్పుడు మనం విచారించాల్సింది ఏమిటంటే, వాయిదా వేయాలనే నిర్ణయాన్ని తాత్కాలికంగా నిలిపివేసే ఈ చర్యకు సంబంధించి, స్వేచ్ఛ అనేది ఉదాసీనతలో ఎలా ఇమిడి ఉంటుంది, లేదా దానికి ఉదాసీనత ఎలా ఆవశ్యకం అవుతుంది. మనం అనుసరిస్తున్న పరికల్పన ప్రకారం, దీనికి సమాధానం ఏమిటంటే, ఆ చర్యను వాయిదా వేయాలా వద్దా అని ఆలోచించడానికి సమయం దొరకడం కోసం, చివరిగా పేర్కొన్న ఈ చర్యను కూడా తాత్కాలికంగా నిలిపివేసే శక్తిని కలిగి ఉండటంలోనే స్వేచ్ఛ ఇమిడి ఉంటుంది. ఆ తర్వాత దానికి సంబంధించి అవే ఇబ్బందులు, విచారణలు మళ్లీ మళ్లీ తలెత్తుతాయి; అలా ఎప్పటికీ కొనసాగుతూనే ఉంటుంది. ఒకవేళ అది

విభాగం VII. సంకల్ప స్వేచ్ఛ అనే భావన గురించి, అది… ఏదైనా చూపిస్తే, స్వేచ్ఛాయుతమైన చర్య అనేదే లేదని మాత్రమే చూపిస్తుంది. అది స్వేచ్ఛను వినియోగించుకోవడాన్ని అనంతంగా వెనక్కి నెడుతుంది; అంటే దానిని ప్రపంచం నుండి వెళ్లగొట్టడమే.

ఇంకా వీటన్నిటితో పాటు, ఈ విషయంలో మరో విధంగా ఒక భ్రమ, మరియు అంతర్లీనంగా ఒక పెద్ద వైరుధ్యం ఉంది; ఎందుకంటే, ఒక నిర్దిష్ట సంకల్ప చర్యకు సంబంధించి, ఇచ్ఛాశక్తి ఎలా లేదా ఏ విషయంలో స్వేచ్ఛగా ఉంటుందో వివరిస్తూ, దాని స్వేచ్ఛ ఆ చర్యను నిలిపివేయాలని నిర్ణయించుకునే శక్తిలో ఉంటుందని చెప్పబడింది. ఇది స్వేచ్ఛను, మనం విచారిస్తున్న ఆ సంకల్ప చర్యలో కాకుండా, పూర్తిగా దానికి ముందున్న మరో చర్యలో ఉంచుతుంది. ఇది ప్రశ్న మరియు జవాబు రెండింటిలోనూ ఊహించిన దానికి విరుద్ధంగా ఉంది. ప్రశ్న ఏమిటంటే, ఏదైనా ఒక నిర్దిష్ట సంకల్ప చర్యలో మనస్సు యొక్క స్వేచ్ఛ ఎక్కడ ఉంటుంది? మరియు ఆ చర్యలో మనస్సు యొక్క స్వేచ్ఛ ఎక్కడ ఉందో చూపించే ప్రయత్నం చేస్తున్న జవాబు, వాస్తవానికి అది ఆ చర్యలో అస్సలు లేదని, కానీ మరొక చర్యలో, అంటే ఆ చర్యను నిలిపివేయాలనే సంకల్పంలో ఉందని చెబుతోంది. అందువల్ల ఆ జవాబు పరస్పర విరుద్ధంగా ఉండటమే కాకుండా, పూర్తిగా అసంబద్ధంగా మరియు ప్రయోజనానికి సంబంధం లేకుండా ఉంది. ఎందుకంటే, ప్రశ్నలో ఉన్న చర్యలో సంకల్ప స్వేచ్ఛ ఎక్కడ ఉంటుందో అది చూపించడం లేదు; దానికి బదులుగా, స్వేచ్ఛ ఆ చర్యలో అస్సలు ఉండదని, దానికి భిన్నమైన మరొక చర్యలో, అంటే ఆ చర్యను నిలిపివేసి, దాని గురించి ఆలోచించడానికి సమయం తీసుకోవాలనే సంకల్పంలో ఉంటుందని ఇది ఊహిస్తుంది. మరియు ఆ చర్యకు సంబంధించి మనస్సు దేనిలో స్వేచ్ఛగా ఉంటుందో వివరించడానికి ప్రయత్నించబడదు; ఈ సమాధానం ప్రకారం మనస్సు యొక్క స్వేచ్ఛ నిజానికి దేనిలో ఉంటుందో, అంటే నిలిపివేత చర్యలో లేదా నిలిపివేతను నిర్ణయించడంలో ఉంటుందని భావిస్తుంది.

మొత్తమ్మీద, మనో స్వేచ్ఛ ఉదాసీనతలో ఇమిడి ఉండదని, మరియు ఆర్మీనియన్లు భావించినట్లుగా ఉదాసీనత దానికి సారాంశమైనది లేదా అవసరమైనది కాదని, లేదా దానికి ఏమాత్రం చెందినది కాదని అత్యంత సుస్పష్టమవుతోంది; ఆ అభిప్రాయం స్వీయ వైరుధ్యం తప్ప మరేమీ కాదు.

విభాగం VIII. సంకల్ప స్వేచ్ఛకు సంబంధించి, దీనికి విరుద్ధంగా… విభాగం VIII.

సంకల్ప స్వేచ్ఛ అని పిలవబడేది, అన్ని ఆవశ్యకతలకు విరుద్ధంగా ఉండటం గురించి.

ఈ వివాదంలో, మానవ స్వేచ్ఛలో అత్యంత ముఖ్యమైన మరియు ఆవశ్యకమైన విషయంగా, సంకల్పాలు లేదా ఇచ్ఛాశక్తి చర్యలు అనేవి యాదృచ్ఛిక సంఘటనలని ఆర్మీనియన్లు ప్రధానంగా నొక్కి చెబుతారు; యాదృచ్ఛికత అనేది నిర్బంధానికి మాత్రమే కాకుండా, సమస్త ఆవశ్యకతకు కూడా వ్యతిరేకమని వారు అర్థం చేసుకుంటారు. అందువల్ల

నేను ఈ విషయాన్ని ప్రత్యేకంగా పరిశీలిస్తాను.

మరియు, మొదటగా, నేను విచారించదలిచినది ఏమనగా, నిర్బంధం లేదా సహకారం యొక్క ఆవశ్యకత లేకుండానే కాకుండా, పర్యవసాన ఆవశ్యకత లేకుండా, లేదా దానికి ముందున్న దేనితోనూ తిరుగులేని సంబంధం లేకుండా సంభవించే విధంగా, యాదృచ్ఛికమైన సంకల్పం అనే విషయం ఏదైనా ఉందా లేదా ఉండగలదా? — రెండవదిగా, ఒకవేళ అది అలా ఉంటే, అది స్వేచ్ఛా ఉద్యమానికి ఏమాత్రం సహాయపడుతుందా?

I. సంకల్పం అనేది ఈ విధంగా, యాదృచ్ఛికంగా, ఎప్పుడైనా జరిగే లేదా జరగగల విషయమా కాదా అని నేను పరిశీలిస్తాను.

ఇక్కడ మనం గుర్తుంచుకోవలసిన విషయం ఏమిటంటే, ఏదైనా ఒక విషయం ఒక విధంగా కాకుండా మరో విధంగా ఎందుకు ఉనికిలో ఉండటానికి ఒక కారణం లేదా హేతువు లేకుండా ఎప్పటికీ జరగదని ఇదివరకే నిరూపించబడింది; మరియు దీనికి సంబంధించిన సాక్ష్యం ప్రత్యేకంగా సంకల్ప క్రియలకు వర్తింపజేయబడింది. ఇప్పుడు ఇది నిజమైతే, చెప్పబడిన అర్థంలో సంకల్ప క్రియలు ఎన్నడూ యాదృచ్ఛికమైనవి లేదా ఆవశ్యకత లేనివి కావని నిస్సందేహంగా స్పష్టమవుతుంది; ఎందుకంటే, ఏవైతే తమ ఉనికికి ఒక కారణం లేదా హేతువును కలిగి ఉంటాయో, అవి తప్పనిసరిగా వాటి కారణంతో ముడిపడి ఉండాలి. ఈ క్రింది పరిశీలనల ద్వారా ఇది స్పష్టమవుతుంది.

ఒక సంఘటనకు దాని ఉనికికి ఒక కారణం మరియు ఆధారం ఉండి కూడా, దాని కారణంతో దానికి సంబంధం లేకపోవడం ఒక అసంగతత్వం. ఎందుకంటే, ఒక సంఘటనకు కారణంతో సంబంధం లేకపోతే, అది కారణంపై ఆధారపడి ఉండదు; దాని ఉనికి దాని ప్రభావం నుండి విడిగా ఉన్నట్లుగా ఉంటుంది, మరియు అది దానితో పాటు ఉండవచ్చు లేదా ఉండకపోవచ్చు; అది కారణం యొక్క ప్రభావాన్ని అనుసరించినా లేదా దానితో పాటు ఉన్నా, లేకపోయినా అది కేవలం ఒక యాదృచ్ఛిక సంఘటన మాత్రమే: మరియు అది దానిపై ఆధారపడి లేకపోవడంతో సమానం. మరియు, సంఘటన దాని కారణంపై ఆధారపడి లేదు అని చెప్పడం అసంబద్ధం; అది, అది దాని కారణం కాదు, సంఘటన దాని ఫలితం కాదు అని చెప్పడంతో సమానం; ఎందుకంటే ఒక కారణం యొక్క ప్రభావంపై ఆధారపడటమే ఫలితం అనే భావన. ఒక వస్తువుకు మరొక వస్తువుకు మధ్య, ఒక వస్తువు యొక్క సంబంధం మరియు ఆధారపడటం, మరియు మరొక వస్తువు యొక్క ప్రభావం అనే సంబంధం లేకపోతే, అప్పుడు వాటి మధ్య కారణం మరియు ఫలితం అనే పదాల ద్వారా సూచించబడిన సంబంధం ఖచ్చితంగా ఉండదు. ఒక సంఘటన ఒక కారణంపై ఆధారపడి, దానితో సంబంధం కలిగి ఉన్నంత వరకు, ఆ సందర్భంలో అంత కారణత్వమే ఉంటుంది, అంతకు మించి ఉండదు. ఏ సంఘటనలోనైనా, కారణం దానిపై ఆధారపడిన దానికంటే ఎక్కువ ఏమీ చేయదు లేదా జరిగించదు. ఆ సంబంధం మరియు ఆధారపడటం సంపూర్ణం కాకుండా పాక్షికమని, మరియు ఫలితానికి కొంత సంబంధం, ఆధారపడటం ఉన్నప్పటికీ, అది పూర్తిగా దానిపై ఆధారపడి ఉండదని మనం చెబితే; దాని అర్థం ఏమిటంటే, సంఘటనలో ఉన్నదంతా ఆ కారణం యొక్క ఫలితం కాదు, దానిలో కొంత భాగం దాని నుండి ఉద్భవిస్తుంది, మరికొంత భాగం వేరే విధంగా వస్తుంది.

2. కొన్ని సంఘటనలు వాటి కారణాలతో తప్పనిసరిగా సంబంధం కలిగి ఉండకపోతే, అప్పుడు ఎటువంటి కారణం లేకుండానే కొన్ని విషయాలు జరుగుతాయని అర్థమవుతుంది, ఇది 'ఇచ్ఛాశక్తి యొక్క ఊహాజనిత స్వేచ్ఛకు వ్యతిరేకంగా...' అనే ఎనిమిదవ విభాగానికి విరుద్ధం. ఎందుకంటే, అటువంటి పరిస్థితులలో కారణం యొక్క ప్రభావంతో తప్పనిసరిగా సంబంధం లేని ఏదైనా సంఘటన ఉంటే, అది కారణం యొక్క ప్రభావాన్ని అనుసరిస్తుందా లేదా అనేది యాదృచ్ఛికం; కారణం ఒకటే అయినప్పుడు, దాని ప్రభావం ఒకటే అయినప్పుడు, మరియు పరిస్థితులు ఒకటే అయినప్పుడు, అది అనుసరించి ఉండవచ్చు లేదా ఉండకపోవచ్చు. అలాంటప్పుడు, అది అనుసరించకుండా ఉండటానికి బదులుగా ఎందుకు అనుసరించింది? దీనికి ఎటువంటి కారణం లేదా హేతువు లేదు. అందువల్ల, ఇక్కడ ఎటువంటి కారణం లేదా హేతువు లేకుండా ఏదో ఒకటి ఉంది, అదేమిటంటే, కారణం యొక్క ప్రభావాన్ని అనుసరించి ఫలితం సంభవించడం, వాస్తవానికి ఆ కారణంతో దానికి తప్పనిసరిగా సంబంధం లేదు. ఫలితానికి, దానికి ముందున్న దేనితోనూ తప్పనిసరి సంబంధం లేకపోతే, కారణం ఒకటే అయినప్పుడు, మరియు అన్ని విధాలా ఒకే స్థితిలో, ఒకే పరిస్థితులలో ఉన్నప్పుడు కూడా, కొన్నిసార్లు ఫలితం కారణాన్ని అనుసరిస్తుందని, మరికొన్నిసార్లు అనుసరించదని మనం ఊహించవచ్చు. మరి ఒక సందర్భంలో ఫలితం అనుసరించి, మరొక సందర్భంలో అనుసరించకపోవడం అనే ఈ వింత దృగ్విషయానికి, ఈ వైవిధ్యానికి కారణం మరియు హేతువు ఏమిటి? ఈ ఊహ ద్వారానే, దీనికి పూర్తిగా ఎటువంటి కారణం లేదా ఆధారం లేదని స్పష్టమవుతుంది.

వస్తువుల ఉనికి మరియు ప్రపంచ స్థితి యొక్క ప్రస్తుత విధానంలో, పూర్తిగా కారణరహితమైన ఒక విషయం ఉంది. ఇది ఊహకు మరియు ఇంతకు ముందు నిరూపించబడిన దానికి విరుద్ధంగా ఉంది.

3. కొన్ని సంఘటనలకు వాటి ఉనికికి ఒక కారణం మరియు ఆధారం ఉన్నప్పటికీ, అవి వాటి కారణంతో తప్పనిసరిగా సంబంధం కలిగి ఉండవని భావించడం అంటే, వాటికి అసలు కారణం కాని మరొక కారణం ఉందని భావించడమే. ఈ విధంగా; ఒకవేళ ఫలితానికి, కారణంతో, దాని ప్రభావంతో, మరియు ప్రభావవంతమైన పరిస్థితులతో తప్పనిసరిగా సంబంధం లేకపోతే; అప్పుడు, నేను ఇంతకు ముందు చెప్పినట్లుగా, కొన్నిసార్లు కారణం అవే పరిస్థితులలో అవే ప్రభావాన్ని చూపినప్పటికీ, ఫలితం రాకపోవడం అనేది సాధ్యమైన మరియు ఊహించదగిన విషయం. మరియు ఏదైనా ఒక సందర్భంలో ఇది వాస్తవంగా జరిగితే, ఆ సందర్భం, ఫలితాన్ని కలిగించడానికి కారణం యొక్క ప్రభావం సరిపోదనడానికి వాస్తవానికి ఒక రుజువు అవుతుంది. ఎందుకంటే, ఒకవేళ అది సరిపోయి ఉంటే, అది ఆ పనిని చేసి ఉండేది. అయినప్పటికీ, అదే ఊహ ప్రకారం, మరొక సందర్భంలో, అదే కారణం, పూర్తిగా అదే ప్రభావంతో, మరియు ఏదైనా ప్రభావాన్ని చూపే అన్ని పరిస్థితులు ఒకేలా ఉన్నప్పుడు, ఫలితం వచ్చింది. దీని ద్వారా, ఈ చివరి సందర్భంలో ఫలితం కారణం యొక్క ప్రభావం వల్ల కాదని, అది మరేదో విధంగా జరిగి ఉండాలని స్పష్టమవుతుంది. ఎందుకంటే, ఫలితాన్ని కలిగించడానికి కారణం యొక్క ప్రభావం సరిపోదని ఇదివరకే నిరూపించబడింది. ఒకవేళ దానిని కలిగించడానికి ఆ ప్రభావం సరిపోకపోతే, ఆ ఫలితం ఆ ప్రభావం వల్ల కలగదు, కానీ అది మరేదైనా కారణం వల్లనో లేదా దేనివల్లనో కాకుండా జరిగి ఉండాలి. ఒకవేళ ఫలితం కారణం యొక్క ప్రభావం వల్ల కలగకపోతే, అప్పుడు అది కారణం కాదు. ఇది మనల్ని 'కారణం' మరియు 'కారణం కాదు' అనే వైరుధ్యానికి తీసుకువస్తుంది; అంటే, ఒక వస్తువు యొక్క ఉనికికి ఆధారం మరియు హేతువుగా ఉండి, అదే సమయంలో దాని ఉనికికి ఆధారం మరియు హేతువు కాకుండా ఉండటం.

ఒకవేళ ఈ విషయం ఇప్పటికే ఎంత స్పష్టంగా ఉందంటే, దానిపై మరింత తర్కించడం అనవసరం కాకపోతే, నేను చెప్పేదేమిటంటే, ఊహించిన సందర్భంలో కారణంలా కనిపించేది, అసలు కారణం కాలేదు; ఎందుకంటే, పూర్తిస్థాయిలో ప్రయత్నించగా, అటువంటి ప్రభావాన్ని కలిగించడానికి దాని శక్తి మరియు ప్రభావం సరిపోవని రుజువైంది: మరియు దానిని కలిగించడానికి అది సరిపోకపోతే, అప్పుడు అది దానిని కలిగించదు. దీనికి భిన్నంగా చెప్పడం అంటే, చేయలేని పనిని చేయడానికి శక్తి ఉందని చెప్పడమే. ఒక కారణంలో తగినంత ఉంటే

విభాగం VIII. సంకల్ప స్వేచ్ఛకు సంబంధించి, దీనికి విరుద్ధంగా… ప్రయోగించబడిన శక్తి, మరియు ఒక ప్రభావాన్ని కలిగించడానికి తగిన పరిస్థితులలో, ఆ ప్రభావం ఒకే సమయంలో వాస్తవంగా ఉత్పత్తి అవుతుంది; ఈ విషయాలన్నీ ఏకకాలంలో జరిగినప్పుడు, ఆ ప్రభావం అన్ని సమయాలలోనూ ఉత్పత్తి అవుతుంది.

కాబట్టి మనం దీనిని మరో విధంగా కూడా ఆలోచించవచ్చు; ఒక సమయంలో సరిపోనిది, అవే ప్రభావవంతమైన పరిస్థితులు ఉన్నప్పటికీ, మరో సమయంలో సరిపోదు. అందువల్ల, ఒకవేళ ఫలితం వస్తే, అది ఆ కారణం వల్ల కాదు; ఒకవేళ ఆ భిన్నమైన సమయం ప్రభావం చూపే ఒక పరిస్థితి అయితే తప్ప: కానీ అది మన ఊహకు విరుద్ధం; ఎందుకంటే ప్రభావం చూపే పరిస్థితులన్నీ ఒకే విధంగా ఉంటాయని భావించబడుతుంది. అంతేకాకుండా, ఇది సమయాన్నే కారణంగా భావించినట్లు అవుతుంది; ఇది వేరొక విషయం కారణం అనే ఊహకు విరుద్ధం.

కానీ కేవలం కాల వైవిధ్యానికి ఎలాంటి ప్రభావం లేకపోతే, అప్పుడు ఒక కారణం ఒక సమయంలో ప్రభావాన్ని కలిగించడానికి సరిపోతుంది, కానీ మరొక సమయంలో సరిపోదు అని చెప్పడం ఎంత అసంబద్ధమో; ఒక నిర్దిష్ట సమయంలో ప్రభావాన్ని కలిగించడానికి సరిపోతుంది, కానీ అదే సమయంలో అదే ప్రభావాన్ని కలిగించడానికి సరిపోదు అని చెప్పడం కూడా అంతే అసంబద్ధం అని స్పష్టమవుతుంది.

మొత్తమ్మీద, ప్రతి ఫలితానికి దాని కారణంతో, లేదా దాని ఉనికికి నిజమైన ఆధారం మరియు కారణమైన దానితో ఒక ఆవశ్యకమైన సంబంధం ఉంటుందని స్పష్టంగా వెల్లడవుతుంది. అందువల్ల, ఇంతకుముందు నిరూపించినట్లుగా, కారణం లేకుండా సంఘటన ఉండదు కాబట్టి, ఆర్మీనియన్లు సంకల్పం యొక్క స్వేచ్ఛా చర్యలను యాదృచ్ఛికమైనవిగా భావించే విధంగా, ఏ సంఘటన కూడా యాదృచ్ఛికమైనది కాదు.