ఈ తెలుగు ఎడిషన్ యంత్ర సహాయంతో అనువదించబడింది; సమీక్ష కొనసాగుతోంది. అధ్యయనానికి ఆంగ్ల మూల గ్రంథమే ప్రామాణికం. తప్పులు కనిపిస్తే [email protected]కు రాయండి.
భాగం IV. ఇందులో అర్మీనియన్ల వాదనల యొక్క ప్రధాన ఆధారాలు, మద్దతుగా… భాగం IV.
స్వేచ్ఛ, నైతిక కర్తృత్వం మొదలైన పైన పేర్కొన్న భావనలకు మద్దతుగా మరియు వాటిని సమర్థించడంలో, మరియు వ్యతిరేకతకు వ్యతిరేకంగా ఆర్మీనియన్ల వాదనల యొక్క ప్రధాన కారణాలు ఏవనగా...
సిద్ధాంతాలు, పరిగణించబడతాయి.
విభాగం I. హృదయ స్వభావాలలోని సద్గుణ దుర్గుణాల సారం… విభాగం I.
హృదయ ప్రవృత్తుల మరియు సంకల్ప క్రియల యొక్క సద్గుణ దుర్గుణాల సారం వాటి కారణంలో కాదు, వాటి స్వభావంలోనే ఉంది.
పైన పేర్కొన్న స్వేచ్ఛ, సద్గుణం, దుర్గుణం మొదలైన భావనలను స్థాపించడానికి తీసుకువచ్చిన కారణాలకు ఒక ప్రధాన ఆధారం ఏమిటంటే, సంకల్పం యొక్క ప్రవృత్తులు లేదా చర్యల సద్గుణం ఆ ప్రవృత్తులు లేదా చర్యల స్వభావంలో కాకుండా, పూర్తిగా వాటి మూలం లేదా కారణంలోనే ఉంటుందనే ఊహ. అందువల్ల, మనస్సు యొక్క ప్రవృత్తి లేదా సంకల్పం యొక్క చర్యలు ఎంత మంచివైనా, ఆ ప్రవృత్తికి లేదా చర్యకు కారణం మన సద్గుణం కాకపోతే, దానిలో సద్గుణం గానీ, ప్రశంసనీయమైనది గానీ ఏమీ ఉండదు; దీనికి విరుద్ధంగా, సంకల్పం దాని మొగ్గు లేదా చర్యలలో ఎంత చెడ్డదైనా, అది మన దుర్గుణం లేదా తప్పు నుండి ఉద్భవించకపోతే, దానిలో దుర్గుణం గానీ, నిందార్హమైనది గానీ ఏమీ ఉండదు. అందువల్లనే, సంకల్పం యొక్క సద్గుణ లేదా దుర్గుణ నిర్ధారణ నుండి ఉద్భవించని సంకల్పం యొక్క అలవాట్లు లేదా చర్యలకు వ్యతిరేకంగా వారి ప్రధాన అభ్యంతరం మరియు నిరూపించబడినట్లు చెప్పబడే స్వయంసిద్ధమైన సాక్ష్యం ఇదే.
ఇప్పుడు, ఈ విషయాన్ని క్షుణ్ణంగా పరిశీలిస్తే, అది పూర్తిగా ఒక పొరపాటని, అవును, ఒక ఘోరమైన అసంబద్ధత అని స్పష్టమవుతుంది; మరియు ఇది అత్యంత నిశ్చయమైన విషయం ఏమిటంటే, ఒకవేళ సద్గుణ లేదా దుర్గుణ స్వభావం, లేదా మనో సంకల్పం అనేవి ఏవైనా ఉంటే, వాటి సద్గుణత్వం లేదా దుర్గుణత్వం అనేవి ఆ విషయాల పుట్టుకలో లేదా కారణంలో కాకుండా, వాటి స్వభావంలోనే ఉంటుంది.
సద్గుణం లేదా ప్రశంసనీయత, మరియు దుర్గుణం లేదా తప్పు యొక్క సారం, మన సద్గుణం లేదా తప్పు అని చెప్పబడే మనో ప్రవృత్తులు లేదా చర్యల స్వభావంలో కాకుండా, వాటి కారణంలో ఉంటే, అది మరెక్కడా లేదని నిశ్చయం. ఈ విధంగా, ఉదాహరణకు, ఒక దుష్ట సంకల్ప చర్య యొక్క దుర్గుణం ఆ చర్య యొక్క స్వభావంలో కాకుండా, దాని కారణంలో ఉంటే; దాని స్వభావం చెడ్డదైనంత మాత్రాన అది మన తప్పు కాదు, దానికి కారణం మనలోని ఏదైనా తప్పుడు నిర్ణయం లేదా మనలోని ఏదైనా తప్పు అయితే తప్ప; అప్పుడు, అదే కారణంతో, ఆ కారణం యొక్క దుర్గుణం కూడా ఆ వస్తువు యొక్క స్వభావంలో ఉండదు, దాని కారణంలోనే ఉంటుంది: మనలోని ఏదైనా తప్పు కారణం నుండి అది ఉత్పన్నం అయితే తప్ప, మన ఆ చెడు నిర్ణయం కేవలం దాని స్వభావం చెడ్డదైనంత మాత్రాన అది మన తప్పు కాదు. మరియు మనం ఈ ఉన్నతమైన కారణానికి వచ్చినప్పుడు కూడా, ఆ వస్తువు యొక్క కారణం చెల్లుబాటు అవుతుంది; ఈ కారణం చెడ్డ స్వభావం కలదైనప్పటికీ, అది మనలోని ఏదైనా లోపం నుండి ఉత్పన్నమైతే తప్ప, ఆ కారణంగా మనల్ని ఏమాత్రం నిందించకూడదు. అంతేకాదు, నిందార్హత ఈ కారణం యొక్క స్వభావంలో ఉండదు, కానీ దాని కారణంలోనే ఉంటుంది. అందువల్ల మనం లోపభూయిష్టతను అంచెలంచెలుగా, ఒక నిమ్న కారణం నుండి ఉన్నత కారణానికి, అనంతంగా వెనక్కి నెట్టాలి; అంటే దానిని ప్రపంచం నుండి పూర్తిగా బహిష్కరించడం, మరియు వస్తువుల విశ్వవ్యాప్తతలో ఎక్కడా దాని ఉనికికి ఎటువంటి అవకాశం ఇవ్వకపోవడం. ఈ సూత్రాల ప్రకారం, ఫలితమైన ఏ వస్తువులోనూ దుర్గుణం లేదా నైతిక చెడు ఉండదు; ఎందుకంటే దోషం వస్తువుల స్వభావంలో ఉండదు, కానీ వాటి కారణంలో ఉంటుంది; అలాగే ఫలితాలు అవసరమైనవి, అవి వాటి కారణంతో అనివార్యంగా ముడిపడి ఉంటాయి: కాబట్టి కారణం మాత్రమే నిందకు పాత్రమైనది. అందువల్ల, లోపభూయిష్టత కేవలం ఆ కారణంలో మాత్రమే ఉండగలదు, అది కేవలం ఒక కారణం మాత్రమే, దేనికీ ఫలితం కాదు. అంతేకాదు, ఇందులో కూడా ఉండదు; ఎందుకంటే అలా అయితే అది ఆ వస్తువు యొక్క స్వభావంలోనే ఉండాలి; మన నిర్ణయం నుండి అది ఉద్భవించడంలో కాదు, లేదా మరేదైనా.
విభాగం I. హృదయ ప్రవృత్తుల యొక్క సద్గుణ దుర్గుణాల సారం… మనలో ఉన్న దోషం, దానికి కారణం, లేదా మరే ఇతర కారణం వల్ల కూడా కాదు; ఎందుకంటే, ఆ ఊహ ప్రకారం, అది ఫలితం కాదు, దానికి కారణం కూడా లేదు. అందువల్ల, అలవాట్లు లేదా సంకల్ప క్రియల స్వభావం వాటిని సద్గుణంగా లేదా దోషపూరితంగా చేయదు, కానీ కారణమే వాటిని సద్గుణంగా లేదా దోషపూరితంగా చేస్తుందని వాదించేవాడు, వెంటనే తన వాదన నుండే తాను వైదొలగాలి; మరియు, దానిని సమర్థించే క్రమంలో, తెలియకుండానే దానికి విరుద్ధంగా వాదించి, దానిని తిరస్కరిస్తాడు.
ఇది నిశ్చయం, ఒకవేళ ఫలితాలు వాటి స్వభావం వలన గానీ, వాటిలో అంతర్లీనంగా ఉన్న మరేదైనా లక్షణం వలన గానీ కాకుండా, ఒక చెడ్డ కారణం నుండి వచ్చినందువల్ల చెడ్డవిగా మరియు దోషపూరితంగా ఉంటే, అది ఆ కారణం యొక్క చెడుతనం వలనే జరిగి ఉండాలి: సంకల్పంలో ఒక చెడ్డ ఫలితం చెడ్డగా ఉండటానికి కారణం, ఆ కారణం చెడ్డదిగా ఉండటం, లేదా దుష్ట స్వభావం కలిగి ఉండటం, లేదా చెడుతనం దానిలో అంతర్లీనంగా ఒక గుణంగా ఉండటం అయి ఉండాలి: మరియు సంకల్పంలో ఒక మంచి ఫలితం మంచిగా ఉండటానికి కారణం, ఆ కారణం యొక్క మంచితనం, లేదా అది మంచి రకం మరియు స్వభావం కలిగి ఉండటం అయి ఉండాలి. మరియు ఒకవేళ దీని అర్థం ఇదే అయితే, దోషం మరియు ప్రశంస వస్తువు యొక్క స్వభావంలో కాకుండా, దాని కారణంలోనే ఉంటాయనే భావన దానికి అదే విరుద్ధంగా ఉంటుంది, మరియు అది కనీసం సద్గుణం మరియు దుర్గుణం యొక్క సారాన్ని వస్తువుల స్వభావంలోనే ఇరికించి, అది మొదట దానిలోనే ఉంటుందని భావిస్తుంది. — ఒకవేళ ఒక నిందకుడు, "కాదు, కారణమైన వస్తువు యొక్క దోషం, ఆ కారణం స్వయంగా దుష్ట స్వభావం కలిగి ఉండటంలో లేదు, కానీ ఆ కారణం మరొక చెడు కారణం నుండి వచ్చింది అనే అర్థంలో చెడ్డది" అని చెప్పి ఈ అసంబద్ధత నుండి పారిపోవాలని అనుకుంటే — అప్పటికీ ఆ అసంబద్ధత అతడిని వెంబడిస్తుంది; ఎందుకంటే అలా అయితే, అప్పుడు ముందుగా నిందించబడిన కారణం వెంటనే నిర్దోషిగా విడుదల చేయబడుతుంది, మరియు నింద అంతా ఉన్నతమైన కారణంపై మోపబడాలి, మరియు అది చెడ్డదిగా ఉండటంలో లేదా దుష్ట స్వభావం కలిగి ఉండటంలోనే ఆ నింద ఇమిడి ఉండాలి. కాబట్టి ఇప్పుడు మనం నిందార్హమైన వస్తువు యొక్క నిందను దాని కారణంపై కాకుండా, ఆ వస్తువు యొక్క స్వభావంపై మోపడానికి మళ్ళీ వచ్చాము. మరియు ఎవరైనా అంత మూర్ఖంగా ఇంకా పైకి వెళ్ళి, అంచెలంచెలుగా ఎక్కుతూ, ఈ మొత్తం వ్యవహారంలో మొదటి కారణమైన దాని వద్దకు చేరుకుని, నిందంతా దానిలోనే ఉందని అంటే; అప్పుడు, చివరికి, తాను నిందార్హమైనదిగా భావించే దాని యొక్క లోపం పూర్తిగా దాని స్వభావంలోనే ఉందని గానీ, దాని మూలంలో లేదా కారణంలో కాదని గానీ అతను ఒప్పుకోవలసి వస్తుంది; ఎందుకంటే, దానికి మూలం లేదని, అది మన ఏ చర్య వల్ల నిర్ధారించబడలేదని, మనలోని ఏ లోపం వల్ల కలగలేదని, పూర్తిగా ఎటువంటి కారణం లేకుండా ఉందని భావన. అందువల్ల పరుగు పందెం ముగిసిపోతుంది, కానీ తప్పించుకునేవాడు తన పలాయనంలో పట్టుబడతాడు!
మానవాళి సహజ భావనల ప్రకారం, నైతిక చెడు, దానికున్న అయిష్టత, అసహ్యం మరియు ఇతర అన్ని అనర్హతలతో సహా, హృదయం యొక్క కొన్ని ప్రవృత్తులు మరియు సంకల్ప క్రియల స్వభావంలోని ఒక నిర్దిష్టమైన లోపంలోనే ఉంటుంది; అంతేగానీ, అసహ్యానికి కారణమని భావించబడే, అసహ్యానికి అర్హమైన, ఆ విషయానికి భిన్నమైన మరేదైనా దానిలోని లోపంలో కాదు; అలా అనుకోవడం హాస్యాస్పదం, ఎందుకంటే, మరొక విషయం చెడ్డది కాబట్టి, నిర్దోషి మరియు చెడు కాని ఒక విషయం నిజంగా చెడ్డది మరియు లోపభూయిష్టమైనది అని భావించినట్లు అవుతుంది. ఇది ఒక వైరుధ్యాన్ని సూచిస్తుంది; ఎందుకంటే, నైతికంగా చెడ్డదైన మరియు నిందార్హమైన విషయమే నిర్దోషి మరియు నిందార్హం కాదని, కానీ దానికి కారణమైన మరొకటి మాత్రమే నిందకు పాత్రమైనదని భావించినట్లు అవుతుంది. దుర్గుణం అనేది దుర్గుణమైన విషయంలో కాకుండా, దాని కారణంలో ఉంటుందని చెప్పడం, దుర్గుణం అనేది దుర్గుణంలో కాకుండా, దానిని ఉత్పత్తి చేసే దానిలో ఉంటుందని చెప్పడంతో సమానం.
దుర్గుణానికి కారణమైనందుకు ఒక కారణాన్ని నిందించవచ్చన్నది నిజమే: దుర్గుణాన్ని పుట్టించే ఆ కారణంలోనే దుర్గుణం ఉండవచ్చు. కానీ, ఈ రెండూ ఒకే రకమైన దుర్గుణం అని భావించడం ఒక వైరుధ్యాన్ని సూచిస్తుంది. దుర్గుణాన్ని పుట్టించడంలో కారణం చేసే దుష్టకార్యం ఒక దుర్గుణం; మరియు దాని ద్వారా పుట్టే దుర్గుణం, ఒకవేళ ఏదైనా పుట్టి ఉంటే, అది మరొకటి. అందువల్ల, రెండవదాని దుర్గుణం మొదటిదానిలో లేదు, కానీ దానికి భిన్నమైనది; మరియు రెండింటి దుర్గుణం కూడా దుష్టమైన వాటి చెడు స్వభావంలోనే ఉంది.
పాపాన్ని ద్వేషపూరితంగా మార్చేది, దానికి శిక్షను అర్హత కల్పించే గుణమే; అది కేవలం ద్వేషాన్ని వ్యక్తపరిచే విధానం మాత్రమే. అలాగే, సద్గుణాన్ని మనోహరంగా మార్చేది, అది ప్రశంస మరియు ప్రతిఫలాన్ని పొందడానికి అర్హమైనదిగా చేసే గుణమే; అవి కేవలం గౌరవం మరియు ప్రేమలను వ్యక్తపరిచే విధానాలు మాత్రమే. కానీ దుర్గుణాన్ని ద్వేషపూరితంగా మార్చేది దాని ద్వేషపూరిత స్వభావమే; మరియు సద్గుణాన్ని మనోహరంగా మార్చేది దాని మనోహరమైన స్వభావమే. మానవాళి యొక్క సామాన్య జ్ఞానం ప్రకారం, వాటి గౌరవానికి లేదా అగౌరవానికి, ప్రశంసకు లేదా నిందకు అర్హత అనేది, సద్గుణ దుర్గుణాలకు ఆత్మ అయిన ఆ మంచి లేదా చెడు సంకల్పంలో (వాటికి కారణమైన సందర్భంలో కాదు) అంతర్లీనంగా ఉండే ఒక నిర్దిష్ట సౌందర్యం లేదా వికారమే. ఒక ద్వేషపూరిత స్వభావం లేదా సంకల్ప చర్య యొక్క ఆవిర్భావానికి కారణం లేదా సందర్భం కూడా ద్వేషపూరితంగా ఉంటే, దానికి ముందు మరో దుష్ట సంకల్పం ఉందనుకుందాం; అది పూర్తిగా వేరొక పాపం, మరియు ప్రత్యేకంగా పరిగణించినప్పుడు, అది స్వయంగా శిక్షకు అర్హమైనది. ఒక దుష్ట సంకల్పం యొక్క స్వభావంలోనే నిందకు అర్హత ఉంది, దానికి కారణమైన ఏదో ఒక పూర్వపు చర్యలో మాత్రమే కాదు; లేకపోతే, దాని ఫలితమైన దురుద్దేశం అనేది నైతికంగా చెడ్డ కారణం నుండి ఉత్పన్నమయ్యే అనారోగ్యం లేదా మరేదైనా ప్రకృతి వైపరీత్యం కానట్లే, నైతికంగా చెడ్డది కాదు.
అందువల్ల, ఉదాహరణకు, సామాన్య జ్ఞానం ప్రకారం, కృతఘ్నత అనేది అసహ్యమైనది మరియు నిందకు అర్హమైనది; దానికి కారణం కృతఘ్నతతో సమానమైన లేదా దానికంటే అధ్వాన్నమైన ఏదో ఒకటి కావడం వల్ల కాదు; కానీ అది స్వతహాగా అసహ్యకరమైనది, ఒక సహజమైన లోపం కాబట్టి. అలాగే, సద్గుణం పట్ల ప్రేమ మనోహరమైనది మరియు ప్రశంసనీయమైనది, కేవలం మన మనస్సులలో ఈ సద్గుణ ప్రేమకు ముందు మరేదైనా జరిగి, అది అక్కడ చోటుచేసుకోవడానికి కారణమైంది కాబట్టి మాత్రమే కాదు; — ఉదాహరణకు, మన స్వంత ఎంపిక; మనం సద్గుణాన్ని ప్రేమించాలని ఎంచుకుంటాము, మరియు ఏదో ఒక పద్ధతి ద్వారా మనల్ని మనం ఆ ప్రేమలోకి మలచుకుంటాము; — కానీ అటువంటి స్వభావం మరియు హృదయ ప్రవృత్తి యొక్క మనోహరత్వం మరియు సౌజన్యత కారణంగా.
ఒకవేళ మనం సద్గుణాన్ని ప్రేమించాలని ఎంచుకుని, ఆ ప్రేమను మనలో మనం పెంపొందించుకున్నట్లయితే, ఆ ఎంపికలో సద్గుణం పట్ల ప్రేమ గానీ, లేదా మరేదైనా ప్రశంసనీయమైన ప్రవృత్తి గానీ వ్యక్తమై, అంతర్లీనంగా ఉన్నంత వరకు తప్ప, ఆ ఎంపిక మరే విధంగానూ ప్రశంసనీయమైనదిగా లేదా ప్రశంసనీయమైనదిగా ఉండదు. ఒకవేళ ఆ ఎంపిక ఏమాత్రం ప్రశంసనీయమైనదైతే, అది ఆ ఎంపిక యొక్క స్వభావంలోని ఏదో ఒక ప్రశంసనీయమైన గుణం కారణంగానే అలా ఉండాలి. ఒకవేళ మనం సద్గుణం పట్ల ప్రేమతో గానీ, లేదా మంచిదైన మరేదైనా వస్తువు పట్ల ప్రేమతో గానీ కాకుండా, ఆ ఎంపిక పట్ల ఎలాంటి మంచి ప్రవృత్తిని ప్రదర్శించకుండా సద్గుణాన్ని ప్రేమించాలని ఎంచుకుంటే, సామాన్య జ్ఞానం ప్రకారం ఆ ఎంపిక సద్గుణమైనది కాదు, ఏ ప్రశంసకూ అర్హమైనది కాదు, ఎందుకంటే ఆ ఎంపిక మంచి స్వభావం కలది కాదు.
ఇటీవల అమెరికాలో పెద్ద సంచలనం సృష్టించిన ఒక రచయిత చెప్పిన విషయాన్ని ఇక్కడ గమనించడం అనుచితం కాకపోవచ్చు. "అవసరమైన పవిత్రత అనేది నిజమైన పవిత్రత కాదు" అని ఆయన అంటారు. ఆదాము మొదట నీతితోను, నిజమైన పవిత్రతతోను సృష్టించబడలేదు, ఎందుకంటే అతను నీతిమంతుడు కాకముందు, నీతిమంతుడిగా ఉండటానికి ఎంచుకోవాలి. అందువల్ల అతను ఉనికిలో ఉండాలి, అతను సృష్టించబడాలి; అవును, అతను నీతిమంతుడు కాకముందు ఆలోచన మరియు ధ్యానం చేయాలి. ఆ స్థలంలో, అలాగే 437, 438, 439, 440 పేజీలలో కూడా ఇదే భావంతో కూడిన విషయం ఇంకా చాలా ఉంది. ఈ విషయాలు నిజమైతే, మొదట నీతిమంతుడిగా ఉండటానికి ఎంచుకోవడం అనేది నీతివంతమైన ఎంపిక కాదని ఖచ్చితంగా తెలుస్తుంది; అక్కడ
విభాగం I. హృదయ స్వభావాలలోని సద్గుణ దుర్గుణాల సారం… దానిలో నీతి గానీ, పవిత్రత గానీ లేదు, ఎందుకంటే దానికి ముందు నీతిమంతులుగా ఉండాలనే ఎంపిక ఉండదు. ఎందుకంటే, నీతిమంతులుగా ఉండాలనే ఎంపిక అనేది నీతికి ముందు ఉండవలసినదిగా ఆయన స్పష్టంగా చెబుతున్నాడు; మరియు ఆ ఎంపికను అనుసరించేది, అంటే ఆ ఎంపిక యొక్క ఫలితం అయినది, నీతి గానీ పవిత్రత గానీ కాలేదు; ఎందుకంటే ఫలితం అనేది ఒక అవసరమైన విషయం, మరియు అది తన కారణం యొక్క ప్రభావాన్ని లేదా సామర్థ్యాన్ని నిరోధించలేదు; అందువల్ల అది అనివార్యంగా కారణంపై ఆధారపడి ఉంటుంది; మరియు ఆయన అవసరమైన పవిత్రత, పవిత్రత కాదని అంటున్నాడు. కాబట్టి నీతిని ఎంచుకోవడం అనేది నీతి గానీ పవిత్రత గానీ కాలేదు, అలాగే ఆ ఎంపిక ఫలితంగా వచ్చేది మరియు దాని ఫలితం అయిన ఏదీ కూడా నీతి గానీ పవిత్రత గానీ కాలేదు; అలాగే ఎంపిక లేకుండా ఉన్న ఏదీ కూడా నీతి గానీ పవిత్రత గానీ కాలేదు.
కాబట్టి ఈ పథకం ద్వారా, సమస్త నీతి మరియు పవిత్రత ఒక్కసారిగా లోకం నుండి వెలివేయబడతాయి, మరియు అవి లోకంలోకి ప్రవేశించడానికి ఏ ద్వారమూ తెరిచి ఉండదు.
అంతర్గత ప్రవృత్తులు మరియు సంకల్పాలకు సంబంధించి (లేదా వాటిని సూచించే భావనలకు సంబంధించి), అనగా వాటి నైతిక మంచి చెడుల సారం వాటి స్వభావంలో కాకుండా, వాటి కారణంలోనే ఉంటుందనే ఈ అసంబద్ధమైన, పొంతన లేని భావనను మనుషులు ఎలా అలవర్చుకున్నారంటే, శరీరంలోని అన్ని బాహ్య క్రియలు మరియు ఇంద్రియగోచర కదలికల విషయంలోనూ ఇది వర్తిస్తుందనేది సామాన్య జ్ఞానం చెప్పే ఒక స్పష్టమైన విషయం; వాటి నైతిక మంచి చెడులు అసలు ఆ కదలికలలోనే ఉండవు, ఎందుకంటే వాటిని విడిగా తీసుకుంటే, వాటికి ఏమాత్రం నైతిక స్వభావం ఉండదు; మరియు వాటికి సంబంధించిన నైతిక మంచి చెడులన్నింటి సారం, వాటికి కారణమైన ఆ అంతర్గత ప్రవృత్తులు మరియు సంకల్పాలలోనే ఉంటుంది. ఇప్పుడు, సాధారణ భాషా వాడుకలో మనుషుల చర్యలు లేదా వారి పనులు వంటి పదబంధాలతో సూచించబడే బాహ్య క్రియల విషయంలో, ఎటువంటి సంకోచం లేదా వివాదం లేకుండా దీనిని నిర్ధారించడానికి ఎల్లప్పుడూ అలవాటుపడి ఉన్నందున; అందువల్ల, వారు సంకల్పాల గురించి, మరియు వారి ప్రవృత్తుల అంతర్గత అభ్యాసాల గురించి, వాటి చర్యలు లేదా అవి చేసే పనులనే పేరుతో పిలిచినప్పుడు, వాటి స్వభావంలో ఉన్న అపారమైన వ్యత్యాసాన్ని పరిగణనలోకి తీసుకోకుండా, బాహ్య చర్యల విషయంలో ఉన్నట్లే వీటి విషయంలో కూడా అదే వర్తిస్తుందని వారు అజాగ్రత్తగా నిర్ణయించారు.
ఒకవేళ ఎవరైనా ఇంకా అభ్యంతరం తెలిపి, ఏదైనా విషయం నిందకు లేదా ప్రశంసకు అర్హమైనదో కాదో నిర్ణయించడానికి, దాని కారణాన్ని పరిగణనలోకి తీసుకోవలసిన అవసరం ఎందుకు లేదు? అని అడిగితే, ఒక వ్యక్తి తాను కారణం లేదా కర్త కాని, మరియు ఏమాత్రం పాలుపంచుకోని విషయానికి ప్రశంసించబడటం లేదా నిందించబడటం హేతువుకు మరియు సామాన్య జ్ఞానానికి అనుగుణంగా ఉంటుందా?
నేను సమాధానమిస్తున్నాను: 'కారణమగుట', 'కర్తమగుట', 'పాత్ర కలిగియుండుట' వంటి పదబంధాలు అస్పష్టమైనవి. వాటిని అత్యంత సాధారణంగా ఉద్దేశ్యపూర్వకమైన స్వచ్ఛంద కారణంగా లేదా పూర్వపు ఎంపిక వలన కలిగే కారణంగా అర్థం చేసుకుంటారు; మరియు ఇది అత్యంత నిశ్చయం, ఏ సందర్భంలోనైనా, ఈ అర్థంలో మనుషులు తమ సంకల్పాల మొదటి చర్యకు కారణాలు లేదా కర్తలు కారు, ఇది ఏ విషయమైనా ఎంత నిశ్చయమో లేదా ఎప్పుడైనా నిశ్చయం కాగలదో అంత నిశ్చయం; ఎందుకంటే ఒక వస్తువు ఉనికిలోకి రాకముందు అది లేదని, లేదా అదే రకమైన మొదటి వస్తువు రాకముందు అదే రకమైన వస్తువు మరొకటి లేదని, అందువల్ల మొదటి ఎంపికకు ముందు ఎంపిక ఉండదని చెప్పడం కంటే నిశ్చయమైనది మరొకటి లేదు.
'కర్తగా ఉండటం' అనే పదబంధాన్ని, ఒక పూర్వ సంకల్ప చర్య ద్వారా ఉత్పత్తిదారుగా ఉండటం అని కాకుండా, ఒక వ్యక్తి ఆ సంకల్ప చర్యకు తక్షణ కర్తగా, లేదా ఆ చర్యలో పాల్గొంటున్న జీవిగా ఉండటం ద్వారా, ఆ సంకల్ప చర్యకే కర్త అని చెప్పవచ్చు అని అర్థం చేసుకోవచ్చు; ఒకవేళ 'కర్తగా ఉండటం' అనే పదబంధం ఈ అర్థాన్ని సూచించడానికి ఉపయోగించబడితే, అప్పుడు నిస్సందేహంగా సామాన్య జ్ఞానం మనుషుల యొక్క ఈ ఉనికిని కోరుతుంది.
విభాగం I. హృదయ ప్రవృత్తుల యొక్క సద్గుణ దుర్గుణాల సారం… తమ సంకల్ప క్రియల కారణంగా ప్రశంసకు లేదా నిందకు అర్హులుగా పరిగణించబడటానికి, వారే తమ సొంత సంకల్ప క్రియలకు కర్తలుగా ఉంటారు. మరియు సామాన్య జ్ఞానం బోధించేదేమిటంటే, వారు న్యాయబద్ధంగా నిందించబడటానికి లేదా ప్రశంసించబడటానికి, వారు బాహ్య క్రియలకు కర్తలుగా ఉండాలి, అనగా సంకల్పం లేదా ఎంపిక అనే క్రియ ద్వారా వాటికి కారణాలుగా ఉండాలి: కానీ సంకల్ప క్రియల విషయంలో అది అలాంటిదేమీ బోధించదు. కానీ తరువాతి విభాగంలో గమనించబోయే విషయాల ద్వారా ఇది మరింత స్పష్టంగా కనిపించవచ్చు.
విభాగం II. ఆ తాత్విక భావన యొక్క అసత్యం మరియు అసంగతత్వం… విభాగం II.
స్వేచ్ఛ, నైతిక కర్తృత్వం మొదలైన వాటికి సంబంధించి ఆర్మీనియన్ సిద్ధాంతాన్ని సమర్థించేవారు సాధారణంగా ఆమోదించే చర్య మరియు కర్తృత్వం గురించిన తాత్విక భావన యొక్క అసత్యం మరియు అస్థిరత.
నైతిక కర్తృత్వం, సద్గుణం, దుర్గుణం మొదలైన వాటికి సంబంధించిన పైన పేర్కొన్న సూత్రాలను సమర్థించుకోవడంలో, ఆర్మీనియన్లు తమ వాదనకు మరియు నిరూపణకు ఒక ప్రధాన కారణంగా చూపించే విషయం, కర్తృత్వం మరియు చర్యకు సంబంధించిన వారి తాత్విక భావన. వారు చెప్పేదేమిటంటే, ఆత్మకు స్వీయ-నిర్ణయాధికారం లేకపోతే, దానికి చర్య తీసుకునే శక్తి ఉండదు; దాని సంకల్పాలు దాని ద్వారా కాకుండా, ఏదైనా బాహ్య కారణం చేత ప్రేరేపించబడి, నిర్ధారించబడితే, అవి ఆత్మ యొక్క సొంత చర్యలు కావు; మరియు తన స్వేచ్ఛా నిర్ణయం వల్ల కాకుండా, తప్పనిసరిగా తనపై ప్రభావం చూపే ఫలితాల విషయంలో ఆత్మ క్రియాశీలంగా ఉండలేదు, పూర్తిగా నిష్క్రియంగానే ఉండాలి.
మిస్టర్ చబ్ తన స్వేచ్ఛా పథకానికి, మరియు దానిని సమర్థించే తన వాదనలకు, మానవుడు ఒక కర్త మరియు చర్య తీసుకోగల సామర్థ్యం కలవాడు అనే వాదనతోనే ప్రధానంగా పునాది వేస్తాడు — ఇది నిస్సందేహంగా నిజమే: కానీ స్వీయ-నిర్ణయం అనేది అతని చర్య భావనలో అంతర్భాగం, మరియు అదే దాని సారం; అందువల్ల, ఒకే సమయంలో, ఒకే విషయంలో ఒక వ్యక్తి చర్య తీసుకోవడం మరియు చర్యకు గురికావడం అసాధ్యమని అతను నిర్ధారిస్తాడు; మరియు చర్య అయినది ఏదీ మరొకదాని చర్య యొక్క ఫలితం కాజాలదు: మరియు ఒక ఆవశ్యక కర్త, లేదా చర్య తీసుకోవడానికి తప్పనిసరిగా నిర్ణయించబడిన కర్త అనేది ఒక స్పష్టమైన వైరుధ్యం అని అతను నొక్కి చెబుతాడు.
కానీ అవి ఒకరకమైన అస్థిరమైన నిరూపణలు; మనుషులు ఒక పదానికి తాము ఇష్టానుసారంగా ఆపాదించే అర్థం ఆధారంగా వాటిని నిర్మిస్తారు; ప్రత్యేకించి ఆ అర్థం అస్పష్టంగా, పొంతన లేకుండా, మరియు సాధారణ వాడుకలో ఆ పదం యొక్క అసలు అర్థానికి పూర్తిగా భిన్నంగా ఉన్నప్పుడు.
మిస్టర్ చబ్ మరియు అనేకమంది ఇతరులు ఉపయోగించే 'చర్య' అనే పదానికి ఉన్న అర్థం పూర్తిగా అర్థరహితంగా మరియు అస్థిరంగా ఉందన్నది స్పష్టమే. ఎందుకంటే, వారి దృష్టిలో చర్య అంటే ఎలాంటి భావోద్వేగం లేదా నిష్క్రియాత్మకత లేనిది; అనగా, (వారి నిష్క్రియాత్మకత భావన ప్రకారం,) అది ఏ కారణం యొక్క శక్తి, ప్రభావం లేదా చర్యకు లోబడి ఉండదు. మరియు దీని అర్థం, చర్యకు కారణం లేదు, మరియు అది ఫలితం కూడా కాదు; ఎందుకంటే ఫలితంగా ఉండటమంటే నిష్క్రియాత్మకతను, లేదా దాని కారణం యొక్క శక్తికి మరియు చర్యకు లోబడి ఉండటాన్ని సూచిస్తుంది. అయినప్పటికీ, మనస్సు యొక్క చర్య దాని స్వంత నిర్ణయం యొక్క ఫలితమేనని వారు భావిస్తారు; అవును, మనస్సు యొక్క స్వేచ్ఛాయుతమైన మరియు స్వచ్ఛంద నిర్ణయం, ఇది స్వేచ్ఛా ఎంపికతో సమానం. కాబట్టి చర్య అనేది దానికి ముందున్న దేనికోసమో, బహుశా అంతకు ముందున్న ఒక ఎంపిక చర్య యొక్క ఫలితమే: తత్ఫలితంగా, ఈ ఫలితంలో మనస్సు నిష్క్రియాత్మకంగా ఉంటుంది, ముందున్న కారణం యొక్క శక్తికి మరియు చర్యకు లోబడి ఉంటుంది, అదే ఆ మునుపటి ఎంపిక, కాబట్టి అది క్రియాశీలంగా ఉండదు.
కాబట్టి ఇక్కడ మనకు ఈ వైరుధ్యం కనిపిస్తుంది, అదేమిటంటే, చర్య అనేది ఎల్లప్పుడూ మునుపటి ఎంపిక యొక్క ఫలితమే, కాబట్టి అది చర్య కాలేదు; ఎందుకంటే అది ఆ మునుపటి కారణభూతమైన ఎంపిక యొక్క శక్తికి నిష్క్రియంగా ఉంటుంది; మరియు మనస్సు ఒకే విషయంలో, ఒకే సమయంలో క్రియాశీలంగా మరియు నిష్క్రియంగా ఉండలేదు. మళ్ళీ, వారు అంటారు, ఆవశ్యకత అనేది చర్యకు పూర్తిగా విరుద్ధం, మరియు ఆవశ్యకమైన చర్య అనేది ఒక వైరుధ్యం; కాబట్టి వారి చర్య భావన యాదృచ్ఛికతను సూచిస్తుంది మరియు అన్ని ఆవశ్యకతలను మినహాయిస్తుంది. అందువల్ల, వారి చర్య భావన, దానికి మునుపటి ఏ విషయంతోనూ ఆవశ్యకమైన ఆధారపడటం లేదా సంబంధం లేదని సూచిస్తుంది; ఎందుకంటే అటువంటి ఆధారపడటం లేదా సంబంధం యాదృచ్ఛికతను మినహాయిస్తుంది మరియు సూచిస్తుంది.
విభాగం II. ఆ తాత్విక భావన యొక్క అసత్యం మరియు అసంగతత్వం… ఆవశ్యకత. అయినప్పటికీ, వారి చర్య భావన ఆవశ్యకతను సూచిస్తుంది, మరియు అది ఆవశ్యకమని, యాదృచ్ఛికం కాదని భావిస్తుంది. ఎందుకంటే, సరిగ్గా చర్య అని పిలవబడేది ఏదైనా సంకల్పం మరియు స్వేచ్ఛా ఎంపిక ద్వారా నిర్ధారించబడాలని వారు భావిస్తారు; అంటే, అది ముందున్న దానిపై, అనగా ముందున్న ఎంపిక చర్యపై ఆధారపడి, దానిచే నిర్ధారించబడి, ఆవశ్యకంగా ఉండాలి అని చెప్పినట్లే. మళ్ళీ, వారి చర్య భావనలో, అంటే సరైన మరియు కేవలం చర్య అయినది చలనం యొక్క ప్రారంభం లేదా శక్తి ప్రయోగం యొక్క ప్రారంభం అని చెప్పబడుతుంది, కానీ వారి చర్య భావనలో, అది చలనం లేదా శక్తి ప్రయోగం యొక్క ప్రారంభం కాదని, కానీ అంతకు ముందు జరిగిన శక్తి ప్రయోగం, అనగా సంకల్పం మరియు ఎంపిక శక్తి యొక్క పర్యవసానమని మరియు దానిపై ఆధారపడి ఉంటుందని సూచించబడుతుంది; ఎందుకంటే స్వేచ్ఛగా ఎంచుకోబడినది లేదా, అదే విధంగా చెప్పాలంటే, ముందున్న స్వేచ్ఛా ఎంపిక చర్య ద్వారా నిర్ధారించబడినది తప్ప వేరే సరైన చర్య లేదని వారు అంటారు. కానీ వారిలో ఎవరైనా దీనిని కాదనడానికి కారణం చూసి, ప్రతి చర్య కూడా ఒక పూర్వపు ఎంపిక ద్వారా ఎన్నుకోబడుతుందని లేదా నిర్ణయించబడుతుందని తాము నమ్మమని, కానీ ఏ పూర్వ చర్యచేత నిర్ణయించబడకుండా కేవలం సంకల్పం యొక్క మొట్టమొదటి ప్రయత్నాన్నే సరిగ్గా చర్య అని పిలుస్తారని చెబితే; అప్పుడు నేను చెప్పేదేమిటంటే, అటువంటి వ్యక్తి యొక్క చర్య గురించిన భావన ఆవశ్యకతను సూచిస్తుంది; ఎందుకంటే, మనస్సు తన స్వంత పూర్వపు ఎంపిక యొక్క నిర్ధారణ లేకుండా దేనికి విషయమవుతుందో, అది ఆ విషయంలో స్వేచ్ఛా ఎంపిక యొక్క పాత్రకు సంబంధించి, మరియు మనస్సు తన స్వంత సంకల్పం లేదా ఎంపిక ద్వారా దానిని నిరోధించే సామర్థ్యం ఏమాత్రం లేకుండా, ఆవశ్యకతకు విషయమవుతుంది; ఎందుకంటే, ఈ ఊహ ప్రకారం, అది దానిని నిరోధించగల ఆ సందర్భంలోని సంకల్పం లేదా ఎంపిక యొక్క అన్ని పూర్వపు చర్యలను తోసిపుచ్చుతుంది. కాబట్టి, ఈ మరో విధంగా కూడా, వారి చర్య గురించిన భావనలో అది ఆవశ్యకం మరియు ఆవశ్యకం కానిది రెండూ అని సూచించబడి ఉంది. మళ్ళీ, వారి చర్య గురించిన భావనకు చెందినదేమిటంటే, అది పూర్వనిర్ణయ పక్షపాతం లేదా ఆధిపత్యం యొక్క ప్రభావం కాదు, కానీ ఉదాసీనత నుండి తక్షణమే ఉద్భవిస్తుంది; మరియు దీని అర్థం ఏమిటంటే, అది పూర్వపు ఎంపిక నుండి రాదు, ఎందుకంటే పూర్వపు ఎంపిక అంటే ఆధిక్యతను వదులుకోవడమే: అది అలవాటుగా కాకుండా, అప్పుడప్పుడు జరిగేదే అయినా, అది ఆ చర్యకు కారణమైతే, అది నిజంగా పూర్వమైనది, ప్రభావవంతమైనది మరియు నిర్ణయాత్మకమైనది. అయినప్పటికీ, అదే సమయంలో, వారి చర్య భావనకు ఇది చాలా అవసరం, అదేమిటంటే, ఆ చర్యకు కర్త స్వేచ్ఛగా మరియు స్వచ్ఛందంగా కర్తగా ఉంటాడు, మరియు అది పూర్వపు ఎంపిక మరియు ప్రణాళిక ద్వారా జరుగుతుంది.
కాబట్టి, ఆ చర్య యొక్క పరిణామాలను దృష్టిలో ఉంచుకుని వారు భావించే దాని ప్రకారం, ఈ క్రింది విషయాలన్నీ దానికి అత్యవసరం; అవి ఏమనగా: అది ఆవశ్యకం మరియు అనవసరం; అది ఒక కారణం నుండి మరియు ఏ కారణం లేకుండా ఉండాలి; అది ఎంపిక మరియు ప్రణాళిక యొక్క ఫలం మరియు ఎంపిక మరియు ప్రణాళిక యొక్క ఫలం కాకూడదు; అది చలనం లేదా ప్రయత్నానికి ప్రారంభం, అయినప్పటికీ మునుపటి ప్రయత్నం యొక్క పర్యవసానంగా ఉండాలి; అది ఉనికిలోకి రాకముందే ఉండాలి; అది ఉదాసీనత మరియు సమతుల్యత నుండి తక్షణమే ఉద్భవించాలి, అయినప్పటికీ అది ప్రాబల్యం యొక్క ఫలితంగా ఉండాలి; అది స్వయం-ఉద్భవం, మరియు దాని మూలాన్ని వేరొక దాని నుండి కూడా కలిగి ఉండాలి; అది మనస్సు తన స్వంత సంకల్పంతో, తన ఎంపిక లేదా ఇష్టానుసారం ఉత్పత్తి చేయగల లేదా నిరోధించగల విషయం, అయినప్పటికీ ఆ విషయంలో మునుపటి ఎంపికలన్నింటినీ తోసిపుచ్చుతూ, మనస్సుకు నిరోధించే శక్తి లేని విషయం.
కాబట్టి, వారి తాత్విక భావన ప్రకారం, ఒక చర్య అనేది ఎటువంటి ఆలోచన లేనిది; అది స్పష్టమైన అర్థం లేకుండా, పదాలచే ప్రేరేపించబడిన మనస్సు యొక్క గందరగోళం తప్ప మరేమీ కాదు, మరియు అది పూర్తిగా అస్తిత్వం లేనిది; మరియు అది రెండు విధాలుగా. (1.) దాని వర్ణనకు చెందవలసిన విషయాలకు సరిపోయేలా ప్రపంచంలో ఎప్పుడూ ఉన్నది, ఉన్నది, లేదా ఉండగలిగేది ఏదీ లేదు,
విభాగం II. ఆ తాత్విక భావన యొక్క అసత్యం మరియు అసంగతత్వం… వారు దానికి ఏది సారాంశం అని భావిస్తారో దాని ప్రకారం. మరియు (2,) వారు ఉపయోగించే మరియు వివరించే విధంగా ఆ పదానికి సమాధానమిచ్చే ఏ భావన గానీ, ఆలోచన గానీ ఇప్పుడు లేదు, ఎప్పుడూ లేదు, ఉండజాలదు. ఎందుకంటే, మనం అలాంటి భావనను ఊహించుకుంటే, అది అనేక విధాలుగా తనను తాను నాశనం చేసుకుంటుంది. కానీ, ఏ ఆలోచన లేదా భావన అయితే మనస్సులో నిలిచి ఉంటుందో, దానిని ఏర్పరిచే దాని స్వభావమే మరియు సారాంశమే దానిని నాశనం చేస్తుంది, అలాంటిది మనస్సులో నిలిచి ఉండటం అసాధ్యం. విదేశాలకు వెళ్లి వచ్చిన ఒక విద్వాంసుడైన తత్వవేత్త, తన ప్రయాణాలలో చేసిన విచిత్రమైన పరిశీలనల గురించి వివరిస్తూ, "తాను టెర్రా డెల్ లో ఉన్నానని" చెబితే...
ఫ్యూగో, అక్కడ ఒక జంతువును చూశాడు, దానికి అతను ఒక నిర్దిష్ట పేరు పెట్టాడు; అది తనను తాను కన్నది, కన్నది, అయినప్పటికీ దానికి వేరే తల్లిదండ్రులు ఉన్నారు; దానికి ఆకలి ఉంది, మరియు అది పుట్టకముందే ఆకలితో ఉంది; దానిని నడిపించి, తన ఇష్టానుసారం పాలించే దాని యజమాని, ఎల్లప్పుడూ దాని చేత పాలించబడేవాడు, మరియు అది ఇష్టమైన చోటికి దానిని తోలేది; అది కదిలినప్పుడు, ఎల్లప్పుడూ మొదటి అడుగుకు ముందు ఒక అడుగు వేసేది; అది ముందు తలతో వెళ్ళేది, అయినప్పటికీ ఎల్లప్పుడూ ముందు తోకతో వెళ్ళేది; మరియు ఇదంతా, దానికి తోక గానీ తల గానీ లేనప్పటికీ:" అటువంటి యాత్రికుడు, పండితుడైనప్పటికీ, తాను వివరించినటువంటి జంతువు గురించి తనకు ఎటువంటి అవగాహన గానీ, ఊహ గానీ లేదని, ఎప్పుడూ లేదని, మరియు ఎప్పటికీ ఉండకూడదని చెప్పడంలో ఏమాత్రం అమర్యాద ఉండదు.
పైన పేర్కొన్న 'చర్య' అనే భావన చాలా అస్థిరంగా ఉన్నందున, అది ఆ పదం యొక్క అసలు అర్థానికి పూర్తిగా భిన్నంగా ఉంటుంది. వాడుక భాషలో దీనికి సర్వసాధారణమైన అర్థం, స్వచ్ఛందంగా లేదా సంకల్పం ఫలితంగా జరిగే ఏదైనా కదలిక లేదా శక్తి ప్రయోగం అనిపిస్తుంది; దీనిని 'చేయడం' అనే అర్థంలోనే ఉపయోగిస్తారు; మరియు చాలా సాధారణంగా దీనిని బాహ్య చర్యలను సూచించడానికి వాడతారు. అందువల్ల, ఆలోచించడం అనేది తరచుగా చర్య నుండి, మరియు కోరుకోవడం, సంకల్పించడం అనేవి చేయడం నుండి వేరుగా చూపబడతాయి.
చర్య అనే పదానికి ఉన్న ఈ సాధారణమైన, సరైన అర్థంతో పాటు, ఆ పదాన్ని అంత సముచితం కాని ఇతర పద్ధతులలో కూడా ఉపయోగిస్తారు, అయినప్పటికీ వాటికి సాధారణ వాడుకలో స్థానం ఉంది.
తరచుగా దీనిని ఏదైనా వస్తువు మరియు ప్రభావానికి సంబంధించి, నిర్జీవ వస్తువులలోని కొంత చలనాన్ని లేదా మార్పును సూచించడానికి ఉపయోగిస్తారు. ఉదాహరణకు, గడియారం యొక్క స్ప్రింగ్ గొలుసు మరియు చక్రాలపై పనిచేస్తుందని; సూర్యకిరణాలు మొక్కలు మరియు చెట్లపై పనిచేస్తాయని; మరియు అగ్ని కట్టెలపై పనిచేస్తుందని అంటారు. కొన్నిసార్లు ఈ పదం, సంపూర్ణంగా పరిగణించినప్పుడు, భౌతిక వస్తువులలో కనిపించే చలనాలు, మార్పులు మరియు శక్తి ప్రయోగాలను సూచించడానికి ఉపయోగపడుతుంది; ప్రత్యేకించి ఈ చలనాలు ఏదో కనిపించని అంతర్గత కారణం నుండి ఉత్పన్నమైనట్లు అనిపించినప్పుడు; తద్వారా అవి సహజ సంకల్పం లేదా ఇచ్ఛాశక్తి యొక్క అదృశ్య ప్రయోగాల ఫలితాలైన మన శరీర చలనాలతో ఎక్కువ పోలికను కలిగి ఉంటాయి. ఉదాహరణకు, ద్రవాల పులియబెట్టడం, అయస్కాంతం యొక్క కార్యకలాపాలు మరియు విద్యుత్ వస్తువుల కార్యకలాపాలను వాటి చర్య అని పిలుస్తారు. మరియు కొన్నిసార్లు, చర్య అనే పదాన్ని ఆలోచన లేదా సంకల్పం మరియు మొగ్గు యొక్క వినియోగాన్ని సూచించడానికి ఉపయోగిస్తారు: ఉదాహరణకు ధ్యానించడం, ప్రేమించడం, ద్వేషించడం, మొగ్గు చూపడం, విముఖత చూపడం, ఎంచుకోవడం మరియు తిరస్కరించడం వంటివాటిని కొన్నిసార్లు చర్య అని పిలవవచ్చు; అయితే (తత్వవేత్తలు మరియు అధిభౌతిక శాస్త్రవేత్తలు తప్ప) మిగతా అన్ని అర్థాల కంటే ఇది చాలా అరుదు.
కానీ, ఆర్మీనియన్ దైవశాస్త్రజ్ఞులు ఉపయోగించే అర్థంలో ఆ పదాన్ని సామాన్య వాడుకలో ఎన్నడూ ఉపయోగించరు. ఆ అర్థం ఏమిటంటే, అంతకు ముందున్న దేనితోనూ తప్పనిసరి సంబంధం లేకుండా, స్వయంగా సంకల్పాన్ని ప్రదర్శించడం లేదా ఆత్మ చేసే ప్రయత్నం. ఒక వ్యక్తి ఏదైనా పనిని స్వచ్ఛందంగా లేదా తన ఎంపిక ఫలితంగా చేస్తే, అప్పుడు అత్యంత సరైన అర్థంలో, మరియు ఆ పదాన్ని అత్యంత ప్రాచీనంగా, సాధారణంగా ఉపయోగించే విధంగా, అతను 'కార్యం' చేశాడని అంటారు; కానీ ఆ ఎంపిక లేదా సంకల్పం...
విభాగం II. ఆ తాత్విక భావన యొక్క అసత్యం మరియు అసంగతత్వం… అది స్వయంనిర్ణయితమైనా, కాకపోయినా; అది మునుపటి అలవాటైన పక్షపాతంతో ముడిపడి ఉన్నా; అది అత్యంత బలమైన ప్రేరణ యొక్క నిశ్చితమైన ప్రభావమైనా, లేదా ఏదైనా అంతర్గత కారణమైనా, అనేవి ఆ పదం యొక్క అర్థంలో ఎన్నడూ పరిగణనలోకి రావు.
మరియు ఒకవేళ 'చర్య' అనే పదాన్ని కొందరు వ్యక్తులు, తమ తత్వశాస్త్రం లేదా నైతికతకు సంబంధించిన ఏదో ఒక పథకానికి అనుగుణంగా, ఇష్టానుసారంగా ఉపయోగిస్తే, ఆ పదం యొక్క అటువంటి వాడకం ఆధారంగా, వారి స్వంత ఆనందాన్ని తప్ప మరేదైనా నిరూపించడానికి ఏ వాదననూ సహేతుకంగా ఆధారపరచలేము. ఎందుకంటే, దైవశాస్త్రవేత్తలు మరియు గురువులు అటువంటి వాదనలను, నైతిక తత్వశాస్త్రం మరియు దైవశాస్త్రానికి సంబంధించిన ఒక సంపూర్ణ పథకాన్ని సమర్థించడానికి మరియు నిరూపించడానికి సరిపోతాయన్నట్లుగా తీవ్రంగా ముందుకు తీసుకురావడం, నిశ్చయంగా ఇసుక మీద, లేదా ఇంకా చెప్పాలంటే నీడ మీద ఒక మహాభవనాన్ని నిర్మించడమే. మరియు బహుశా ఇప్పుడు, ఆచారం రీత్యా, వారు ఈ పదాన్ని ఈ అర్థంలో ఉపయోగించడం వారికి సహజమై ఉండవచ్చు, (ఒకవేళ దానిని భావం లేదా అర్థం అని పిలవగలిగితే, అది దానికి అదే పొంతన లేనిది,) అయినప్పటికీ, ఇది మనుషులకు వస్తువుల గురించి ఉండే సహజమైన భావనలకు అనుగుణంగా ఉందని, లేదా సృష్టిలో అటువంటి అర్థానికి సరిపోయేది ఏదైనా ఉండగలదని నిరూపించదు. మరియు వారు అనుభవాన్ని ప్రస్తావించినప్పటికీ, వాస్తవం ఏమిటంటే, మనుషులు అటువంటి దాన్ని అనుభవించడానికి ఎంతమాత్రం దగ్గరగా లేరు కాబట్టి, దాని గురించి వారికి ఎలాంటి భావన కలగడం కూడా అసాధ్యం.
ఒకవేళ అభ్యంతరం వస్తే, చర్య మరియు భావోద్వేగం అనేవి నిస్సందేహంగా విరుద్ధమైన అర్థాలు గల పదాలు; కానీ, కర్త తన చర్యలో ఏదో అంతర్గతమైన దాని శక్తి మరియు ప్రభావం కింద ఉందని భావించడం, చర్య మరియు భావోద్వేగాన్ని గందరగోళపరిచి, వాటిని ఒకే విషయంగా మార్చడమే అవుతుంది:
నేను సమాధానమిచ్చేదేమంటే, కొన్నిసార్లు వాడే పద్ధతిని బట్టి చూస్తే, క్రియ మరియు భావోద్వేగం అనేవి నిస్సందేహంగా వ్యతిరేక అర్థాలు గల పదాలు; కానీ అవి వ్యతిరేక అస్తిత్వాలను సూచించవు, కేవలం వ్యతిరేక సంబంధాలను మాత్రమే సూచిస్తాయి.
కారణం మరియు ఫలితం అనే పదాలు వ్యతిరేకార్థాలు గలవి; అయినప్పటికీ, ఒకే విషయం ఒకే సమయంలో, వేర్వేరు కోణాల్లో మరియు సంబంధాలలో, కారణం మరియు ఫలితం రెండూ కాగలదని నేను వాదిస్తే, నేను ఆ పదాలను తికమక పడుతున్నానని దీని అర్థం కాదు. ఆత్మ ఒకే విషయంలో వేర్వేరు కోణాల్లో క్రియాశీలంగా మరియు నిష్క్రియాశీలంగా ఉండగలదు; ఒక విషయానికి సంబంధించి క్రియాశీలంగా, మరియు మరొక విషయానికి సంబంధించి నిష్క్రియాశీలంగా ఉండగలదు. భావోద్వేగం అనే పదాన్ని చర్యకు, లేదా క్రియాశీలతకు వ్యతిరేకంగా ఉంచినప్పుడు, అది కేవలం ఒక సాపేక్ష పదం మాత్రమే: అది ఏ ఫలితాన్ని గానీ, కారణాన్ని గానీ, లేదా సరైన ఉనికిని గానీ సూచించదు; కానీ అది నిష్క్రియాశీలతతో, లేదా నిష్క్రియంగా ఉండటంతో, లేదా దేనిచేతనో ప్రభావితం కావడంతో సమానం. ఇది కేవలం ఒక విషయానికి, ఏదో ఒక కారణం ద్వారా ప్రయోగించబడిన శక్తికి లేదా బలానికి మధ్య ఉన్న సంబంధం మాత్రమే, అది ఆ విషయంలో లేదా దానిపై ఏదో ఒక ఫలితాన్ని కలుగజేస్తుంది. మరియు చర్య అనే పదాన్ని భావోద్వేగానికి, లేదా నిష్క్రియాశీలతకు సరిగ్గా వ్యతిరేకంగా ఉంచినప్పుడు, దానికి నిజమైన ఉనికి ఉండదు; అది ఒక చర్యతో సమానం కాదు, కానీ కేవలం ఒక సంబంధం మాత్రమే: అది ఒక విషయం మరొక విషయంపై చూపే క్రియాశీలత, రెండవదానికి వ్యతిరేక సంబంధంలో ఉండటం, అనగా. ఒక కారణం మరొక వస్తువుపై ప్రయోగించే శక్తి లేదా బలం యొక్క సంబంధం, ఆ వస్తువు ఆ శక్తి యొక్క ప్రభావానికి లోనవుతుంది. నిజానికి, 'చర్య' అనే పదాన్ని కేవలం సాపేక్షమైనదిగా కాకుండా, మరింత సంపూర్ణమైనదిగా మరియు ఒక వాస్తవమైన ఉనికిని సూచించడానికి తరచుగా ఉపయోగిస్తారు; ఉదాహరణకు, మనం 'చర్య' అని అన్నప్పుడు; ఆ పదాన్ని సకర్మకంగా కాకుండా, ఏ వస్తువుతో లేదా ప్రభావంతో సంబంధం లేకుండా, శరీరం లేదా మనస్సు యొక్క ఏదైనా చలనం లేదా క్రియను సూచించడానికి సంపూర్ణంగా ఉపయోగిస్తారు: మరియు ఈ విధంగా ఉపయోగించినప్పుడు, ఇది భావోద్వేగానికి సరిగ్గా వ్యతిరేకం కాదు, ఎందుకంటే భావోద్వేగం సాధారణంగా సంపూర్ణమైన దేనినీ సూచించదు, కేవలం చర్యకు లోనయ్యే సంబంధాన్ని మాత్రమే సూచిస్తుంది. అందువల్ల, 'చర్య' అనే పదం అదే విధమైన సాపేక్ష అర్థంలో ఉపయోగకరంగా ఉంటే, అప్పుడు చర్య మరియు భావోద్వేగం కేవలం రెండు విరుద్ధ సంబంధాలు మాత్రమే. మరియు, ఒకే సమయంలో, వేర్వేరు విషయాలకు సంబంధించి, ఒకే వస్తువుకు విరుద్ధ సంబంధాలు ఉండవచ్చని భావించడం అసంబద్ధం కాదు. కాబట్టి, ఒక వ్యక్తి స్వచ్ఛందంగా కదలడం, వస్తువులపై పనిచేయడం, మరియు ఫలితాలను కలిగించడం ద్వారా ఆత్మ యొక్క చర్యలు ఉంటాయని, ఆ ఫలితాలు కూడా వేరొకదాని యొక్క ఫలితాలేనని, మరియు అందులో ఆత్మే పనిచేస్తూ, దానిని ప్రభావితం చేసే దానికి వస్తువుగా ఉంటుందని భావించడం, కర్మ మరియు భావోద్వేగాన్ని ఏమాత్రం గందరగోళపరచదు. అయినప్పటికీ, ఆ పదాలు వాస్తవానికి వ్యతిరేక అర్థాన్ని కలిగి ఉండవచ్చు: ఆత్మ రెండింటిలోనూ ఒకే సంకల్పంతో ఉందని మనం భావించినప్పటికీ, పనిచేయడానికి మరియు పనిచేయించడానికి మధ్య ఎంత నిజమైన మరియు వాస్తవమైన వ్యత్యాసం ఉంటుందో, అలాగే జీవించడానికి మరియు పునరుజ్జీవింపబడటానికి లేదా బ్రతికించబడటానికి మధ్య కూడా అంతే వ్యత్యాసం ఉండవచ్చు. కర్మ అనేది పనిచేసే కర్త లేదా జీవి కాకుండా వేరొక కారణం యొక్క ఫలితం కావచ్చు అని భావించడం ఎంత విరుద్ధమో, జీవం అనేది, దేనిలో అయితే జీవం పుట్టించబడిందో ఆ జీవి కాకుండా వేరొక కారణం యొక్క ఫలితం కావచ్చు అని భావించడం కూడా అంతే విరుద్ధం కాదు.
సంకల్పానికి వర్తింపజేసినప్పుడు, ఈ అంతర్గత చర్యకు కర్త స్వయం నిర్ణయాధికారం కలిగి ఉండటం, మరియు సంకల్పమే దానికి కారణం కావడం అత్యవసరం అన్నట్లుగా, చర్య గురించిన ఈ అసంబద్ధమైన భావనలోకి మనుషులను నడిపించిన విషయం బహుశా ఇదే కావచ్చు — అదేమిటంటే, మానవాళి భావన ప్రకారం, మరియు భాష యొక్క సాధారణ వాడుక ప్రకారం, మనుషుల బాహ్య చర్యల విషయంలో ఇది నిజమే. వాస్తవానికి, మరియు ఆ పదం యొక్క సామాన్య వాడుక మరియు అత్యంత సరైన అర్థం ప్రకారం, వీటినే చర్యలు అని పిలుస్తారు. వీటిలో మనుషులు స్వయం నిర్దేశకులు, స్వయం నిర్ణీతులు, మరియు వారి శరీరాల కదలికలకు, మరియు జరిగే బాహ్య కార్యకలాపాలకు వారి సంకల్పమే కారణం; కాబట్టి మనుషులు వాటిని స్వచ్ఛందంగా, ఇష్టపూర్వకంగా చేయకపోతే, మరియు ఆ చర్య వారి పూర్వ సంకల్పం ద్వారా నిర్ధారించబడకపోతే, అది వారి చర్య లేదా కార్యం కాదు. అందువల్ల, కొంతమంది తత్వవేత్తలు అజాగ్రత్తగా, కానీ అత్యంత అసంబద్ధంగా, సంకల్పం విషయంలో కూడా అదే విధంగా భావించడానికి దారితీశారు, అంటే అది కూడా సంకల్పం ద్వారానే నిర్ధారించబడాలి అని. వస్తువు యొక్క చలనం వలెనే, ఇది కూడా పూర్వ సంకల్పం ద్వారా నిర్ణయించబడుతుంది; అది సూచించే వైరుధ్యాన్ని పరిగణనలోకి తీసుకోకుండా.
కానీ, కర్మ మరియు భావోద్వేగం మధ్య ఉన్న తాత్విక భేదం (ఇది చాలా కాలం క్రితమే సర్వసాధారణమై, వాడుకలోకి వచ్చినప్పటికీ) వస్తువుల స్వభావానికి గానీ, లేదా ఏవైనా విలక్షణమైన, స్పష్టమైన భావాలకు గానీ అనుగుణంగా భాషను మలచడానికి తగిన శ్రద్ధ తీసుకోలేదనేది చాలా స్పష్టమవుతోంది; — ఈ వివాదాలలో ఉపయోగించే లెక్కలేనన్ని ఇతర తాత్విక, తత్వశాస్త్రపరమైన పదాల విషయంలో జరిగినట్లుగా; ఇది వర్ణించలేని కష్టానికి, వివాదానికి, పొరపాటుకు మరియు గందరగోళానికి కారణమైంది.
అందువల్ల, సంకల్పానికి ఈ పదాలను వర్తింపజేసినప్పుడు, ఆవశ్యకత అనేది క్రియకు విరుద్ధమైనదని బహుశా ఒక ఆలోచన ఏర్పడింది. మొదటగా, క్రియ మరియు ఆవశ్యకత అనే ఈ పదాలు, బాహ్య స్వచ్ఛంద క్రియ మరియు నిర్బంధాన్ని సూచించే వాటి అసలు అర్థం నుండి (ఈ అర్థంలో అవి స్పష్టంగా విరుద్ధమైనవి), పూర్తిగా వేరే విషయాలను, అంటే సంకల్పాన్ని మరియు అస్తిత్వపు నిశ్చయతను సూచించేలా మార్చబడ్డాయి. మరియు అర్థంలో ఈ మార్పు జరిగినప్పుడు, ఆ భావభేదానికి తగిన సర్దుబాట్లు మరియు తగ్గింపులు చేయడానికి శ్రద్ధ తీసుకోబడలేదు; అయినప్పటికీ, వాటి మొదటి అర్థంలో స్పష్టంగా క్రియ మరియు ఆవశ్యకతకు చెందినవే, వాటి కొత్త అర్థంలో అజాగ్రత్తగా వాటికి ఆపాదించబడ్డాయి; మరియు ఈ ప్రాతిపదికన, అవి అత్యంత నిశ్చయమైన సత్యాలుగా మరియు హేతువు యొక్క అత్యంత స్పష్టమైన ఆదేశాలుగా ఉన్నట్లుగా, ఎటువంటి నిజమైన ఆధారం లేకుండా సూత్రాలు స్థాపించబడ్డాయి.
కానీ, అవసరమైన దానిని సరిగ్గా చర్య అని పిలవలేమని, మరియు అవసరమైన చర్య అనేది ఒక వైరుధ్యమని ఎంత బలంగా వాదించినప్పటికీ, అటువంటి వారు కొద్దిమందే ఉండే అవకాశం ఉంది.