ఆర్మీనియన్ దైవశాస్త్రవేత్తలను క్షుణ్ణంగా పరిశీలిస్తే, వారు ఈ సూత్రాలకు కట్టుబడి ఉంటారు. దేవుడు అత్యున్నత అర్థంలో ఒక చైతన్యవంతుడని, జీవానికి మరియు క్రియలకు అత్యున్నతమైన మూలమని వారు అంగీకరిస్తారు; మరియు దేవుని నీతి, పవిత్రత, మరియు విశ్వాసనీయత కార్యాలుగా పిలువబడేవి నిజంగా మరియు సరిగ్గా దేవుని కార్యాలేనని, మరియు వాటిలో దేవుడు నిజంగా ఒక పవిత్ర కారకుడని వారు బహుశా కాదనరు; అయినప్పటికీ, దేవుడు తప్పనిసరిగా న్యాయంగా మరియు విశ్వాసంగా ప్రవర్తిస్తాడని, మరియు ఆయన అనీతిగా, అపవిత్రంగా ప్రవర్తించడం అసాధ్యమని వారు కాదనరని నేను నమ్ముతున్నాను.
విభాగం III. కొంతమంది దీనిని ఇంగితజ్ఞానానికి విరుద్ధమని ఎందుకు భావిస్తారంటే… విభాగం III.
అవసరమైన విషయాలు ప్రశంసకు గానీ, నిందకు గానీ అర్హమైనవని భావించడం సామాన్య జ్ఞానానికి విరుద్ధమని కొందరు ఎందుకు అనుకుంటారో చెప్పే కారణాలు.
సహజ మరియు నైతిక అవసరాల మధ్య భేదం లేకుండా, అవసరం అనేది సద్గుణం మరియు దుర్గుణం, ప్రశంస మరియు నింద, బహుమానం మరియు శిక్షలకు విరుద్ధమని భావించడం సామాన్య జ్ఞానానికి, మానవాళి సహజ భావనలకు మరియు గ్రహణశక్తికి విరుద్ధమని ఆర్మీనియన్ రచయితలు బలంగా నొక్కిచెప్పారు. మరియు దీని నుండి వారి వాదనలు గొప్పగా విజయం సాధించాయి; పవిత్ర గ్రంథాలలో స్పష్టంగా వెల్లడి చేయబడిన సత్యానికి స్నేహపూర్వకంగా ఉన్న చాలా మందికి ఇవి చాలా గందరగోళాన్ని కలిగించాయి: న్యాయం మరియు సమానత్వం గురించి ప్రజలకు సాధారణంగా ఉండే భావనలతో కాల్వినిస్టిక్ సిద్ధాంతాలను సమన్వయం చేయడం వారికి నిజంగా కష్టంగా అనిపించింది. మరియు దీనికి నిజమైన కారణాలు ఈ క్రింది విధంగా ఉన్నట్లు కనిపిస్తున్నాయి.
సహజమైన అవసరం అనేది న్యాయమైన ప్రశంస లేదా నిందకు పూర్తిగా విరుద్ధమైనదని సామాన్య జ్ఞానం చాలా స్పష్టంగా చెబుతుంది. స్వతహాగా చాలా మంచివై, నెరవేర్చదగినవై, మరియు చాలా సంతోషకరమైన ఫలితాలనిచ్చే పనులను మనుషులు, తమ ఇష్టానికి వ్యతిరేకంగా, మరియు అలా చేయకుండా ఉండలేక చేస్తే; లేదా తమ ఇష్టానికి అతీతమైన అవసరం వలన, లేదా తమ ఇష్టానికి ఎటువంటి సంబంధం లేదా అనుబంధం లేని అవసరం వలన వాటిని చేస్తే; అప్పుడు అది వారి సద్గుణం కాదని, వారిలోని నైతిక మంచితనం ఏమాత్రం కాదని; మరియు ఆ కారణంగా వారు బహుమతికి గానీ, ప్రశంసకు గానీ, లేదా ఏమాత్రం గౌరవించబడటానికి, సత్కరించబడటానికి, లేదా ప్రేమించబడటానికి అర్హులు కారని సామాన్య జ్ఞానం స్పష్టంగా చెబుతుంది. మరియు, మరోవైపు, అటువంటి అవసరం వలన, స్వతహాగా చాలా దురదృష్టకరమైన మరియు హానికరమైన పనులను, అలా చేయకుండా ఉండలేక చేస్తే; ఆ అవసరం ఎంత తీవ్రమైనదంటే, వారు వాటిని చేయాలనుకున్నా, చేయకపోయినా ఒకటే; మరియు ఆ పనులు చేయడానికి కారణం కేవలం అవసరం వలనే గానీ, వారి ఇష్టాల వలన కాదు: అప్పుడు వారు ఏమాత్రం నిందకు పాత్రులు కారని సామాన్య జ్ఞానం చాలా స్పష్టంగా చెబుతుంది; జరిగిన ఫలితంలో ఏమాత్రం దుర్గుణం, తప్పు, లేదా నైతిక చెడు లేదు; అలాగే, ఈ విధంగా చేయవలసి వచ్చిన వారు, ఆ కారణంగా ఏ విధంగానూ శిక్షించబడటానికి, ద్వేషించబడటానికి, లేదా కనీసం అగౌరవపరచబడటానికి అర్హులు కారు.
అదే విధంగా, స్వతహాగా మంచివి మరియు ఆశించదగినవి అయిన విషయాలు, సహజమైన అసాధ్యతతో పూర్తిగా అసాధ్యమైనప్పుడు, వాటిని చేయనందుకు వ్యక్తులకు ఇది పూర్తిగా మరియు సంపూర్ణంగా మినహాయింపునిస్తుందని మానవాళి సార్వత్రిక హేతువు బోధిస్తుంది.
మరియు ఇది సామాన్య జ్ఞానం చెప్పే స్పష్టమైన విషయం కూడా, స్వతహాగా మంచి పనులను చేయడం, లేదా స్వతహాగా చెడ్డ పనులను నివారించడం అనేది, ఒక సహజమైన అసాధ్యతతో పూర్తిగా అసాధ్యం కాకుండా, ఒక సహజమైన కష్టంతో చాలా కష్టంగా ఉంటే; అంటే, ఆ కష్టం సంకల్పం మరియు మొగ్గుకు ముందు ఉండి, వాటిలో ఏమాత్రం భాగం కాకుండా, మరియు మొగ్గు ఎలా ఉన్నప్పటికీ మారకుండా ఉంటే; అప్పుడు ఒక వ్యక్తి యొక్క నిర్లక్ష్యం లేదా లోపం పూర్తిగా కాకపోయినా, కొంత మేరకు క్షమించబడుతుంది; చేయవలసిన పని సులభంగా ఉన్నప్పటి కంటే అతని పాపం తక్కువ తీవ్రతతో ఉంటుంది. మరియు ఒకవేళ కష్టం మరియు ఆటంకానికి బదులుగా, హృదయ మొగ్గు యొక్క ఏ పరిగణన నుండి వేరుచేసి, చేయవలసిన పనికి లేదా సాధించవలసిన ఫలితానికి విరుద్ధమైన సహజమైన ప్రవృత్తి ఆ పరిస్థితులలో ఉంటే; ఆ ప్రవృత్తి సహజమైన అవసరంగా మారేంత గొప్పది కాకపోయినా, దానికి కొంత దగ్గరగా ఉండి, తద్వారా మంచి పని చేయడం అనేది ఆ పరిస్థితులలోని ఈ సహజ ప్రవృత్తి నుండి చాలా వరకు మరియు మంచి మొగ్గు నుండి చాలా తక్కువగా ఉంటే;
విభాగం III. కొందరు దీనిని సామాన్య జ్ఞానానికి విరుద్ధమని ఎందుకు భావిస్తారంటే... అప్పుడు, చేసిన పనిలో అంత తక్కువ పుణ్యం ఉంటుందని, అందువల్ల అది తక్కువ ప్రశంసనీయమైనది మరియు బహుమతికి అర్హమైనది అని చెప్పడం సామాన్య జ్ఞానం యొక్క ఆదేశం. కారణం సులభం, అనగా, అటువంటి సహజ ప్రవృత్తి లేదా ధోరణి సహజ ఆవశ్యకతకు ఒక చేరువ; మరియు ప్రవృత్తి ఎంత ఎక్కువగా ఉంటే, ఆవశ్యకతకు అంత దగ్గరగా ఉంటుంది. అందువల్ల, సహజ ఆవశ్యకత అన్ని పుణ్యాలను ఎలాగైతే తీసివేస్తుందో లేదా నిరోధిస్తుందో, అలాగే ఈ ప్రవృత్తి పుణ్యాన్ని రద్దు చేయడానికి చేరుకుంటుంది; అంటే, అది దానిని తగ్గిస్తుంది. మరోవైపు, పరిస్థితులలో సహజమైన కష్టం అనేది సహజమైన అసాధ్యతకు ఒక చేరువ. మరియు తరువాతిది, అది సంపూర్ణంగా మరియు ఖచ్చితంగా ఉన్నప్పుడు, నిందను పూర్తిగా ఎలా తొలగిస్తుందో, అలాగే అటువంటి కష్టం కొంత నిందను తొలగిస్తుంది, లేదా నిందను తగ్గిస్తుంది; మరియు చేసిన పనిని శిక్షకు తక్కువ అర్హమైనదిగా చేస్తుంది.
II. మనుషులు, ‘తప్పక’, ‘చేయలేము’, ‘తప్పించుకోలేము’, ‘అవసరం’, ‘అసాధ్యం’, ‘తప్పించుకోలేని’, ‘నిరోధించలేనిది’ మొదలైన పదబంధాలను మొదటిసారిగా ఉపయోగించినప్పుడు, వాటిని ఒక నిర్బంధం లేదా నిగ్రహం యొక్క ఆవశ్యకతను, ఒక సహజమైన ఆవశ్యకతను లేదా అసాధ్యతను; లేదా సంకల్పానికి ఏమాత్రం సంబంధం లేని ఏదో ఒక ఆవశ్యకతను సూచించడానికి ఉపయోగిస్తారు; అది మనుషులు కోరుకున్నా కోరుకోకపోయినా ఉండవచ్చు; మరియు మనుషుల ఇష్టాయిష్టాలు, కోరికలు ఎలా ఉన్నప్పటికీ, అది అలాగే ఉంటుందని భావించవచ్చు. ఇటువంటి పదాలు, వాటి అసలు వాడుకలో, అన్ని దేశాలలోనూ సాపేక్షమైనవిగా ఉంటాయని నేను అనుకుంటున్నాను; వాటి అర్థంలో (ముందు గమనించినట్లుగా) ఆ సందర్భంలో ఉన్న లేదా ఉండగల ఏదో ఒక వ్యతిరేక సంకల్పానికి, కోరికకు, లేదా ప్రయత్నానికి సూచనను లేదా గౌరవాన్ని కలిగి ఉంటాయి. తాము చేయాలని కోరుకునే లెక్కలేనన్ని పనులు చేయలేమని మనుషులందరూ, చిన్నతనంలోనే తెలుసుకోవడం ప్రారంభిస్తారు; మరియు వారు విముఖత చూపే లెక్కలేనన్ని విషయాలు తప్పక ఉంటాయి — వారు వాటిని తప్పించుకోలేరు, వారు వాటిని ఎంచుకున్నా, ఎంచుకోకపోయినా అవి జరిగి తీరుతాయి. మనుషులు ఎంతో త్వరగా, తరచుగా గ్రహించే, మరియు లెక్కలేనన్ని సందర్భాలలో వారిని ఎంతగానో, తొందరగా ప్రభావితం చేసే ఈ ఆవశ్యకతను వ్యక్తపరచడానికే అటువంటి పదాలు, పదబంధాలు మొదటగా ఏర్పడతాయి; మరియు అటువంటి ఆవశ్యకతను సూచించడానికే అవి మొదటగా, మరియు జీవితంలోని సాధారణ వ్యవహారాలలో అత్యంత స్థిరంగా ఉపయోగించబడతాయి; అంతేగానీ, ఒక ప్రతిపాదన యొక్క కర్త మరియు కర్మల మధ్య ఉండే, మరియు ఆ ప్రతిపాదన యొక్క నిశ్చిత సత్యానికి పునాది అయిన, వస్తువుల స్వభావంలోని లేదా గమనంలోని సంబంధం వంటి ఏదైనా అధిభౌతిక, ఊహాత్మక, మరియు అమూర్త భావనను సూచించడానికి కాదు; దీనిని సూచించడానికే, వస్తువుల యొక్క తొలి మూలం, అధిభౌతిక సంబంధాలు మరియు ఆధారాల గురించి తాత్విక పరిశోధనలలో నిమగ్నమైన వారు, వేరే పదాలు లేక ఈ పదాలను అరువు తెచ్చుకున్నారు. కానీ మనం చిన్నప్పటి నుంచే దీనికి పూర్తిగా భిన్నమైన, మరియు ఆర్మీనియన్లకు, కాల్వినిస్టులకు మధ్య జరిగే వివాదంలో సాధారణంగా వాడే అర్థానికి అత్యంత విభిన్నమైన భావాన్ని కలిగి ఉండే ఇటువంటి పదాలను, పదబంధాలను వాడుతూ పెరిగాము. మరియు, ఇంతకు ముందు చెప్పినట్లుగా, మనం ఆలోచించడం ప్రారంభించిన వెంటనే మనకు స్పష్టమయ్యే మానవాళి సార్వత్రిక భావన యొక్క ఆదేశం ఏమిటంటే, మనం మొదట నేర్చుకునే అర్థంలో ఈ పదాలు సూచించే ఆవశ్యకత వ్యక్తులను క్షమించి, వారిని అన్ని తప్పులు లేదా నిందల నుండి విముక్తి చేస్తుంది; అందువల్ల, క్షమించదగినది లేదా దోషరహితమైనది అనే మన భావన, బాల్యంలో మనం మాట్లాడటం ప్రారంభించిన వెంటనే మొదలై, మనతో పాటు పెరిగి, నిరంతర వాడకం మరియు అలవాటుతో బలపడి, ఈ పదాలు మరియు పదబంధాలతో ఒక బలమైన అలవాటు ద్వారా ముడిపడి ఉంటుంది, ఈ బంధం మరింత బలపడుతుంది.
విభాగం III. కొందరు దీనిని సామాన్య జ్ఞానానికి విరుద్ధమని ఎందుకు భావిస్తారంటే... నిష్కళంకత్వానికి మరియు పైన పేర్కొన్న 'తప్పక', 'చేయలేము', 'అసమర్థత', 'అవసరం', 'అసాధ్యం', 'తప్పించుకోలేనిది' మొదలైన పదాలకు మధ్య మనుషుల మనస్సులలో అలవాటైన సంబంధం చాలా బలంగా ఏర్పడుతుంది; ఎందుకంటే మనుషులు తర్కాన్ని, మాటను ఉపయోగించడం ప్రారంభించిన వెంటనే, ఈ పదాలు సూచించే సహజమైన అవసరం నుండి తమను తాము సమర్థించుకోవడానికి అనేక సందర్భాలలో వారికి అవకాశం లభిస్తుంది — 'నేను అది చేయలేను'; 'నేను ఏమీ చేయలేను'. మరియు మానవాళి అందరికీ, జీవితంలోని దాదాపు అన్ని విషయాలలో, నిరాశల విషయంలో మరియు మనకు లేదా ఇతరులకు సంబంధించిన, మనల్ని ప్రభావితం చేసే, మనకు లేదా వారికి హానికరమైన లేదా అసహ్యకరమైన సంఘటనల విషయంలో, లేదా మనం లేదా ఇతరులు సాధించడంలో విఫలమైన ఆశించదగిన విషయాల విషయంలో, తమను తాము మరియు ఇతరులను సమర్థించుకోవడానికి ఈ అర్థంలో ఇటువంటి పదబంధాలను ఉపయోగించడానికి నిరంతర మరియు రోజువారీ అవకాశం ఉంటుంది.
చిన్నతనం నుండే విభిన్న భావాల కలయికకు అలవాటుపడిన జీవికి, ఆ అనుబంధం ప్రకృతిసిద్ధమైనదే అన్నట్లుగా అత్యంత బలంగా ఏర్పడుతుందనేది లెక్కలేనన్ని ఉదాహరణలలో స్పష్టమవుతుంది. అటువంటి భావాల మధ్య ఉండే అలవాటైన అనుబంధం ద్వారానే, మనుషులు కంటికి కనిపించే వస్తువుల రూపాన్ని బట్టి వాటి పరిమాణాన్ని లేదా దూరాన్ని అంచనా వేస్తారు.
అందువల్ల, ఒక వ్యక్తితో చిన్నతనంలోనే ఏర్పడి, అతనిలో పెరిగే అటువంటి అనుబంధం కారణంగానే, అతను పది మైళ్ళ దూరంలో కనిపించే ఒక పర్వతాన్ని తన ముక్కు కన్నా పెద్దదిగా లేదా దాని కొన కన్నా దూరంగా ఉన్నట్లుగా భావిస్తాడు. అటువంటి దృశ్యానికి గణనీయమైన దూరాన్ని, పరిమాణాన్ని ఆపాదించడానికి చాలా కాలంగా అలవాటుపడినందున, అది సహజ ఇంద్రియాల నిర్దేశం వల్లే జరుగుతుందని మనుషులు ఊహిస్తారు: అయితే, పుట్టుకతో అంధుడై ఉండి, కొత్తగా కళ్ళు తెరిచిన వ్యక్తి విషయంలో ఇది పూర్తిగా భిన్నంగా ఉంటుంది: అతనికి అదే విధమైన దృశ్యం కనిపిస్తుంది, కానీ కనిపించే దాని పరిమాణం లేదా దూరం గురించి సహజ ఇంద్రియాలు అలాంటిదేమీ నిర్దేశించవు.
III. నిర్దోషత్వం లేదా నిష్కళంకత్వం వంటి భావనలను అటువంటి పదాలతో ముడిపెట్టడానికి మనుషులు ఎంతగా అలవాటుపడ్డారంటే, ఆ కలయిక కేవలం ప్రకృతి సహజ ఫలితంగా అనిపిస్తుంది. ఆ తర్వాత వారు అవే పదాలను వినగలుగుతారు, మరియు వాటిని తామే పైన పేర్కొన్న కొత్త మరియు తాత్విక అర్థంలో ఉపయోగించడం నేర్చుకుంటారు. అయితే, ఈ కొత్త అర్థం, ఊహించదగిన విరుద్ధమైన సంకల్పం మరియు ప్రయత్నంతో ఎటువంటి సంబంధం లేని, పూర్తిగా భిన్నమైన ఒక రకమైన ఆవశ్యకతను సూచిస్తుంది. ఈ విధంగా, స్పష్టమైన మరియు సుస్పష్టమైన నిష్కళంకత్వం అనే అర్థం, ఒక బలమైన పక్షపాతం వల్ల, దానికి ఏమాత్రం సంబంధం లేని ఒక సందర్భానికి తెలియకుండా మరియు అజాగ్రత్తగా బదిలీ చేయబడుతుంది: ఆ పదాల వాడకం చాలా భిన్నమైన అర్థానికి మారడాన్ని ఎవరూ గమనించరు లేదా దానిపై దృష్టి పెట్టరు. అలా జరగకపోవడానికి అనేక కారణాలు ఉన్నాయి.
1. తత్వవేత్తలు ఉపయోగించే పదాల అర్థం అంత విలక్షణంగా, స్పష్టంగా ఉండదు: కొద్దిమంది మాత్రమే వాటిని ఒక స్థిరమైన, నిర్ధారిత భావంలో ఉపయోగిస్తారు. దీనికి విరుద్ధంగా, వాటి అర్థం చాలా అస్పష్టంగా, గందరగోళంగా ఉంటుంది — మేధోపరమైన మరియు నైతిక విషయాలను సూచించడానికి, మరియు మిస్టర్ లాక్ చెప్పినట్లుగా మిశ్రమ రీతులను వ్యక్తీకరించడానికి ఉపయోగించే పదాలకు సాధారణంగా ఇదే జరుగుతుంది. ఈ అధిభౌతిక పదాల అసలు ఉద్దేశం గురించి మనుషులకు స్పష్టమైన, విలక్షణమైన అవగాహన ఉంటే, వారు వాటిని తమ అసలైన మరియు సాధారణ అర్థంతో మరింత సులభంగా పోల్చుకోగలుగుతారు; తద్వారా ప్రపంచంలోని ఏ ఇతర పదాల వల్లనైనా, ఈ రకమైన పదాల వల్ల కలిగినంత సులభంగా భ్రమలకు లోనుకాకుండా ఉంటారు.
2. పదాల అర్థంలో మార్పు మరింత అగోచరంగా ఉంటుంది, ఎందుకంటే సూచించబడిన విషయాలు, వాస్తవానికి చాలా భిన్నంగా ఉన్నప్పటికీ, కొన్ని సాధారణ విషయాలలో ఏకీభవిస్తాయి. సాధారణంగా ఆవశ్యకత అని పిలువబడే దానిలో, ఆవశ్యకమని చెప్పబడిన విషయానికి మరియు ప్రకృతి క్రమంలో దానికి ముందున్న దానికి మధ్య బలమైన సంబంధం ఉంటుంది; తాత్విక ఆవశ్యకతలో కూడా అలాగే ఉంటుంది. మరియు రెండు రకాల ఆవశ్యకతలలోనూ, దానికి వ్యతిరేకమైన సంకల్పం లేదా ప్రయత్నం కంటే ఉన్నతమైనదిగా ఉన్నప్పుడు, ఆ సంబంధాన్ని ఆ పేరుతో పిలవలేనప్పటికీ; సాధారణ ఆవశ్యకతలో అదే పరిస్థితి; అయినప్పటికీ, రెండింటిలోనూ ఆ సంబంధం సంకల్పం మరియు ప్రయత్నం కంటే ముందు ఉంటుంది, కాబట్టి, కొన్ని విధాలుగా, ఉన్నతమైనది. రెండు రకాల ఆవశ్యకతలలోనూ, సంఘటనను ధృవీకరించే ప్రతిపాదన యొక్క కొంత నిశ్చయతకు ఒక ఆధారం ఉంటుంది.— ఉపయోగించిన పదాలు ఒకే విధంగా ఉండటం, మరియు సూచించబడిన విషయాలు ఈ మరియు కొన్ని ఇతర సాధారణ పరిస్థితులలో ఏకీభవించడం; మరియు, తత్వవేత్తలు ఉపయోగించే పదబంధాలు స్పష్టంగా నిర్వచించబడనందున, వాటి అర్థం అస్పష్టంగా మరియు అస్పష్టంగా ఉంటుంది; అందువల్ల, వ్యక్తులు ఆ గొప్ప వ్యత్యాసాన్ని గ్రహించలేరు; మరియు వారికి గుర్తు ఉన్నప్పటి నుండి వారితో బలంగా ముడిపడి, వారి మనస్సులలో దృఢంగా ఏకమై ఉన్న నిర్దోషత్వం లేదా దోషం అనే భావనలు, ఆ కలయిక పూర్తిగా సహజమైనది మరియు అవసరమైనది అన్నట్లుగా, ఇప్పటికీ వారితో ఏకమై ఉన్నాయి; మరియు వాటిని వేరు చేయడానికి ప్రయత్నించేవారు, ప్రకృతికే గొప్ప హింస చేస్తున్నట్లు వారికి అనిపిస్తుంది.
IV. నైతిక ఆవశ్యకతతో కూడిన ఒక విషయానికి మనుషులను నిందించడం హేతుబద్ధంగా ఎందుకు కష్టంగా అనిపిస్తుందంటే, (ఇది, ఇంతకుముందు గమనించినట్లుగా, ఒక రకమైన తాత్విక ఆవశ్యకత) దానికి సరైన పరిశీలన లేకపోవడం వల్ల, ఈ ఆవశ్యకత మనుషుల సంకల్పాలకు మరియు చిత్తశుద్ధి గల ప్రయత్నాలకు వ్యతిరేకంగా ఉండవచ్చనే భయాన్ని మనుషులు అంతర్గతంగా కలిగి ఉంటారు. మనుషులు నిజంగా సంకల్పించినా, కోరుకున్నా, మరియు అది వేరే విధంగా ఉండాలని ప్రయత్నించినా, అధిగమించలేని ఆవశ్యకత అడ్డుగా నిలుస్తుందనే భావనతో వారు ముందుకు సాగుతారు. మరియు చాలామంది తమ గురించి ఇలాగే ఆలోచిస్తారు: వారిలో కొందరు దుష్టులు, తాము మంచివారిగా ఉండాలని, దేవుణ్ణి మరియు పవిత్రతను ప్రేమించాలని కోరుకుంటామని అనుకుంటారు; కానీ వారి కోరికలు ఆ ఫలితాన్ని ఇవ్వవు.
మనుషులు అలా ఎందుకు అనుకుంటారంటే, కారణాలు ఈ క్రింది విధంగా ఉన్నాయి: (1.) ఇంతకు ముందు గమనించిన పద్ధతిలో, ఒక మంచి సంకల్పాన్ని కలిగి ఉండటానికి పరోక్ష సుముఖత అని పిలవబడే దానిని వారు కనుగొంటారు. ఎందుకంటే సంకల్పం ప్రత్యక్షంగా మరియు సరిగ్గా తనకు తాను వ్యతిరేకంగా ఉంటుందని భావించడం అసాధ్యం మరియు ఒక వైరుధ్యం. మరియు అవసరమైన కర్తవ్యం మరియు సద్గుణం అయిన దానిని సరిగ్గా సంకల్పించుకోవడానికి, ఈ పరోక్ష సుముఖత పూర్తిగా భిన్నమైనదని వారు పరిగణించరు; మరియు వారు కలిగి ఉన్న ఆ రకమైన సుముఖతలో ఎలాంటి సద్గుణం లేదని కూడా వారు పరిగణించరు. ఒక దుష్టుడు దేవుణ్ణి ప్రేమించాలని కలిగి ఉండే సంకల్పాలు, దేవుణ్ణి ప్రేమించకపోవడం అనే నైతిక చెడుకు వ్యతిరేకంగా చేసే సంకల్ప చర్యలు అస్సలు కావని; అవి కేవలం కొన్ని అసహ్యకరమైన పరిణామాలు మాత్రమేనని వారు పరిగణించరు. కానీ అవసరమైన ఈ భేదాన్ని గుర్తించడానికి చాలా మంది మనుషులు అలవాటుపడిన దానికంటే ఎక్కువ శ్రద్ధతో కూడిన ప్రతిబింబం మరియు ఆలోచన అవసరం. మరియు మనుషులు, తమ సొంత పక్షపాతం కారణంగా, తమ కోరికలు మరియు స్వభావాలను మంచివిగా మరియు సద్గుణమైనవిగా భావించడానికి మొగ్గు చూపుతారు, అయినప్పటికీ సద్గుణం పట్ల వారి గౌరవం పరోక్షంగా మరియు దూరంగా మాత్రమే ఉంటుంది, మరియు వారి మొగ్గులను నిజంగా ప్రేరేపించేది లేదా ముగించేది ఏమాత్రం సద్గుణమైనది కాదు. (2.)
ఈ నైతిక ఆవశ్యకత లేదా అసాధ్యత అనేది మనుషుల సంకల్పాలకు మరియు నిజమైన ప్రయత్నాలకు వ్యతిరేకంగా ఉందని, లేదా ఉండవచ్చని, తెలియకుండానే మనుషులను ఒక భావనలోకి నెట్టివేసి, మభ్యపెట్టే మరో విషయం ఏమిటంటే, దానిని వ్యక్తీకరించడానికి తరచుగా ఉపయోగించే పదాల వ్యుత్పత్తి మరియు నిర్మాణం. ఈ పదాలు, ఆ విషయాన్ని సూటిగా సూచిస్తూ, ముందుకు తెచ్చేలా కనిపిస్తాయి. ఉదాహరణకు, 'అసమర్థమైన', 'నివారించలేని', 'అసాధ్యమైన', 'నిరోధించలేని' వంటి పదాలు, ఆ ఆవశ్యకతకు వ్యతిరేకంగా ప్రయోగించబడిన ఒక ఊహాజనిత శక్తిని, ఉపయోగించిన ప్రయత్నాలను, చేసిన ప్రతిఘటనను స్పష్టంగా సూచిస్తాయి; మరియు వాటిని విన్న వ్యక్తులు, అవి వాటి సరైన అర్థంలోనే ఉపయోగించబడ్డాయని పరిగణించరు లేదా అనుమానించరు; ఆ అర్థాన్ని గ్రహించినందున, వారి మనస్సులలో సహజంగా, మరియు అనివార్యంగా, ఒక భావన తలెత్తుతుంది, అదేమిటంటే, నిజమైన కోరికలు మరియు ప్రయత్నాలు జరగవచ్చు, కానీ ఒక అభేద్యమైన ఆవశ్యకత అడ్డుగా నిలబడి, వాటిని వ్యర్థం చేసి, నిష్ఫలం చేస్తుందేమోనని.