V. నైతికంగా అవసరమైన పనులను చేసినందుకు గానీ, లేదా నైతికంగా అసాధ్యమైన పనులను చేయనందుకు గానీ, పాపానికి విధించబడే శిక్షలను మనుషులు అనుభవించడం అనేది హేతువుకు విరుద్ధమని ప్రజలు భావించడానికి మరో కారణం ఏమిటంటే, ఆ శిక్ష యొక్క తీవ్రత వలన ఊహాశక్తి ఆ వాదనను బలపరుస్తుంది, మరియు దానికి వ్యతిరేకంగా కనిపించే కారణాల యొక్క శక్తిని, ప్రభావాన్ని బాగా పెంచుతుంది. వారు ఒక చిన్న శిక్షను న్యాయబద్ధంగా అనుభవించవచ్చని అంగీకరించడం అంత కష్టం కాదు. అయితే, ఒకవేళ ఆ విషయంలో ఏదైనా మంచి కారణం ఉండి, అటువంటి ఆవశ్యకత తప్పుతో గానీ, లేదా న్యాయమైన శిక్షతో గానీ పొంతన లేదని చెప్పడం నిజంగా హేతుబద్ధమైన నిర్ణయమైతే, చాలా పెద్ద శిక్ష విషయంలో ఎంత నిశ్చయంగా నిరూపణ సాధ్యమవుతుందో, ఒక చిన్న శిక్ష విషయంలోనూ, లేదా ఏ శిక్ష విషయంలోనూ అంతే నిశ్చయంగా నిరూపణ సాధ్యమవుతుంది; కానీ ఊహాశక్తితో అది అంత సులభం కాదు. ఈ విధంగా అవసరమైన పనుల కోసం మనుషులను నరకానికి పంపడం న్యాయమే కాదని వాదించేవారు, ఆ శిక్ష యొక్క తీవ్రతను బలమైన పదజాలంతో వర్ణించడం ద్వారా తమ వాదనను మరింత బలపరుచుకుంటారు: —"తాను తప్పించుకోలేని, ప్రాణాంతకమైన, తప్పించుకోలేని, అభేద్యమైన అవసరంలో ఉండి కూడా చేయలేని పనుల కోసం ఒక మనిషిని నిత్య నరకాగ్నిలోకి నెట్టాలి, అతడిని శాశ్వతంగా నరకంలో కాల్చాలి."
విభాగం IV. ఇది ఇంగితజ్ఞానానికి మరియు సహజ భావనలకు అనుగుణంగా ఉంది… విభాగం IV.
ప్రశంస మరియు నింద, బహుమతి మరియు శిక్షలతో నైతిక ఆవశ్యకత పొందికగా ఉంటుందని భావించడం సామాన్య జ్ఞానానికి మరియు మానవాళి సహజ భావాలకు ఆమోదయోగ్యమైనది.
నైతికంగా అవసరమైన విషయాలను మెచ్చుకోవడం లేదా నిందించడం, బహుమతి ఇవ్వడం లేదా శిక్షించడం వంటివి సామాన్య జ్ఞానంతో ఎందుకు సమన్వయం చేసుకోవడం కొంతమందికి కష్టంగా అనిపిస్తుందో చెప్పడానికి ఇవ్వబడిన కారణాలు సంతృప్తికరంగా ఉన్నాయో లేదో తెలియదు గానీ; అయినప్పటికీ, ఈ క్రింది విషయాల ద్వారా ఒక విషయం స్పష్టంగా వెల్లడవుతుంది: పదాలలోని అనుచితం మరియు అస్పష్టత వలన కలిగే భ్రమలన్నింటినీ పక్కన పెట్టి, ఈ విషయాన్ని సరిగ్గా అర్థం చేసుకుంటే, ఇది మానవాళి సహజ గ్రహణశక్తికి, మరియు తాత్విక, ఆధ్యాత్మిక కుతంత్రాలచే తమ ఆలోచనలు సహజ మార్గం నుండి ఏమాత్రం పక్కకు మళ్లించబడని సామాన్య ప్రజలలో సర్వత్రా కనిపించే విషయ స్పృహకు ఏమాత్రం విరుద్ధం కాదు; దానికి విరుద్ధంగా, ఇది పూర్తిగా ఈ సహజమైన మరియు సామాన్యమైన భావనకు అనుగుణంగా, దాని స్వరంగా మరియు ఆదేశంగా ఉంటుంది.
నిందార్హత గురించిన సామాన్య భావన ఏమిటో మనం పరిశీలిస్తే ఇది స్పష్టమవుతుంది. అన్ని యుగాలలో మరియు దేశాలలో సామాన్య ప్రజలకు దోషం గురించి ఉన్న భావన, నా ఉద్దేశ్యంలో, స్పష్టంగా ఇది: ఒక వ్యక్తి తన స్వంత ఇష్టంతో మరియు ఆనందంతో తప్పు చేయడం లేదా తప్పు చేయడం; ఇందులో ఈ రెండు విషయాలు ఉంటాయి: 1. అతను తనకు నచ్చినట్లు చేసినప్పుడు తప్పు చేయడం: 2. అతని ఆనందాలు తప్పుగా ఉండటం. లేదా, మరో మాటలో చెప్పాలంటే, బహుశా వారి భావనను మరింత స్పష్టంగా వ్యక్తపరిస్తే, ఒక వ్యక్తి హృదయం తప్పుగా ఉండటం; మరియు తన హృదయం నుండి తప్పు చేయడం. మరియు ఇదే ఈ విషయం యొక్క సారాంశం.
సామాన్య ప్రజలు, వస్తువుల దోషపూరిత స్వభావం లేదా నిందార్హత గురించిన తమ భావనను ఏర్పరచుకోవడానికి, తమ ఆలోచనలలోనూ, భావనలలోనూ వాటి తాత్విక మూలాలు, సంబంధాలు, మరియు ఆధారాల వరకు ఉన్నత స్థాయికి వెళ్లరు. సంకల్పాన్ని మొదట ఏది నిర్ధారిస్తుందో; అది బాహ్యమైన దానిచేత నిర్ధారించబడుతుందా లేక అంతర్గతమైన దానిచేతనా; ఇచ్ఛాశక్తి ఇచ్ఛాశక్తిని నిర్ధారిస్తుందా, లేక వివేకం సంకల్పాన్ని నిర్ధారిస్తుందా; తాత్వికులు యాదృచ్ఛికత అని చెప్పేదానికి (దానికి ఏదైనా అర్థం ఉంటే) అసలు ఏమైనా ఉందా; సంకల్పంలో ఒకరకమైన విచిత్రమైన, వివరించలేని సార్వభౌమాధికారం ఉందా, దానిని ప్రయోగించడం ద్వారా, అది తన సార్వభౌమ చర్యల ద్వారా తన సార్వభౌమ చర్యలన్నింటినీ జరిగిస్తుందా అనే విషయాలను తమ విశ్లేషణల ద్వారా తేల్చుకునే వరకు వారు వేచి ఉండరు. అటువంటి ఏ ప్రశ్నకైనా పరిష్కారం కనుగొనడం నుండి వారు తమ దోషపూరిత లేదా నిందాపూర్వక భావనలో ఏ భాగాన్నీ తీసుకోరు.
ఒకవేళ ఇదే నిజమైతే, అసంఖ్యాకమైన ప్రజలు, అవును, మానవాళిలో అత్యధిక భాగం, అంటే వెయ్యికి తొమ్మిది వందల తొంభై తొమ్మిది మంది, తమ తలల్లోకి తప్పు అనే భావన ఎన్నడూ రాకుండా, లేదా ఏ విషయానికైనా ఎవరినైనా నిందించాలి గానీ, మెచ్చుకోవాలి గానీ అనే కనీస అవగాహన కూడా లేకుండా జీవించి మరణిస్తారు. నిశ్చయంగా, మనుషులకు అటువంటి భావనలు కలగడానికి చాలా కాలం పడుతుంది. అయితే, ఇది స్పష్టమే, అవి పిల్లలలో కనిపించే మొట్టమొదటి భావనలలో కొన్ని; వారు హేతుబద్ధమైన ప్రాణులుగా ఆలోచించడం, మాట్లాడటం లేదా ప్రవర్తించడం నేర్చుకున్న వెంటనే, తమ అర్హతకు సంబంధించిన భావనను కనుగొంటారు. మరియు నిశ్చయంగా, దాని గురించిన తమ భావనను ఏర్పరచుకోవడంలో, వారు తత్వశాస్త్రాన్ని ఏమాత్రం ఉపయోగించరు. వారు ఆధారపడే ఆధారం అంతా ఈ రెండు విషయాలే: అనుభవం, మరియు పైన వివరించినటువంటి నైతిక చెడును, అనగా తప్పు చేయడం లేదా తప్పుగా ఉండటం అనే దానిని సంకల్పంతో కలపడంలో ఉన్న ఒక విధమైన అనుకూలత లేదా అంగీకారయోగ్యతకు సంబంధించిన సహజమైన అనుభూతి.
విభాగం IV. ఇది ఇంగితజ్ఞానానికి మరియు సహజ భావనలకు అనుగుణంగా ఉంటుంది... మరియు ఇతరులలో ఆగ్రహం, మరియు ఈ నైతిక దుర్మార్గం ఉన్న వ్యక్తికి కలిగే బాధ. ఈ సహజ భావననే మనం మనస్సాక్షి అని పిలుస్తాము.
ఇది నిజమే, సామాన్య ప్రజలు మరియు పిల్లలు, ఏ వ్యక్తి యొక్క తప్పు చర్య లేదా క్రియను చూసినా, అది ఆ వ్యక్తి యొక్క సొంత చర్య మరియు క్రియ అని భావిస్తారు. కానీ ఒక విషయం ఒక వ్యక్తి యొక్క సొంత క్రియ లేదా క్రియ అని వారు అర్థం చేసుకునేదానికి సంబంధించినది ఇంతే; అంటే, అది అతని ఇష్టపూర్వకంగా చేసిన పని అని భావించడం. ఏదైనా ఒక క్రియ లేదా కదలిక దానంతట అదే ప్రారంభమవడం అనేది, వారి క్రియ లేదా పని అనే భావనకు చెందదు. ఒకవేళ అలా అయితే, అది తన ప్రారంభానికి తానే కారణం అనే భావనకు చెందాల్సి ఉంటుంది; అంటే, అది ఉనికిలోకి రాకముందే ఉందని చెప్పినట్లే. అలాగే, వారి క్రియ అనే భావన, ఏ కారణం లేదా హేతువు లేకుండా యాదృచ్ఛికంగా ప్రారంభమయ్యే ఒక కదలిక లేదా క్రియ కాదు; ఎందుకంటే అది సామాన్య జ్ఞానం యొక్క ప్రధాన సూత్రాలలో ఒకదానికి విరుద్ధం, అదేమిటంటే, ఉనికిలోకి వచ్చే ప్రతిదానికీ అది ఎందుకు ఉందో చెప్పడానికి ఏదో ఒక కారణం లేదా హేతువు ఉంటుంది.
ఎవరైనా చేసిన తప్పు లేదా ప్రశంసనీయమైన క్రియ లేదా పనిని గురించి సామాన్య ప్రజలు, ఆ వ్యక్తి స్వేచ్ఛను వినియోగించుకొని దానిని చేశాడని భావిస్తారు. కానీ వారి దృష్టిలో స్వేచ్ఛ అంటే కేవలం ఒక వ్యక్తి తనకు నచ్చినట్లు చేయడానికి అవకాశం ఉండటమే. సంకల్పం మొదట పనిచేసి, తద్వారా తన చర్యలకు తానే కారణమవ్వడం; నిర్ణయించి, తద్వారా తన నిర్ణయాలకు తానే కారణమవ్వడం; లేదా ఎంచుకుని, తద్వారా తన ఎంపికకు తానే కారణమవ్వడంలో స్వేచ్ఛ ఉంటుందనే భావన వారికి లేదు. గందరగోళ తాత్విక ఊహాగానాలతో, గూఢమైన మరియు అస్పష్టమైన పదజాలంతో తమ మనస్సులను అంధకారం చేసుకున్న వారికి తప్ప, మరెవరికీ అటువంటి స్వేచ్ఛ భావన ఉండదు. ఒక వ్యక్తి తన సంకల్పం నిర్దేశించినట్లు చేయకుండా నిరోధించబడకపోయినా, లేదా వేరే విధంగా ప్రవర్తించమని బలవంతం చేయబడకపోయినా, అప్పుడు అతనికి స్వేచ్ఛ ఉన్నట్లే. అయితే, ఒక వ్యక్తి యొక్క స్వేచ్ఛా సంకల్పం యొక్క నిర్ణయాలు, ఆ నిర్ణయాల యొక్క ఫలితాలుగా ఉంటాయనే గొప్ప వైరుధ్యాన్ని పరిగణనలోకి తీసుకోకుండానే, స్వేచ్ఛ గురించిన సాధారణ భావనల ప్రకారం ఇది వర్తిస్తుంది. అలాగే, ఉదాసీనతలో స్వేచ్ఛ ఉంటుందనే భావన కూడా సాధారణంగా మనుషులకు లేదు. ఎందుకంటే అలా అయితే, మనుషులు ఎంత ఎక్కువ ఉదాసీనతతో వ్యవహరిస్తారో, అంత ఎక్కువ స్వేచ్ఛతో వ్యవహరిస్తారనే వారి భావనకు అది అనుకూలంగా ఉంటుంది; అయితే వాస్తవం దీనికి విరుద్ధం. సామాన్య జ్ఞానం ప్రకారం, ఎవరైతే పూర్తి భావంతో వ్యవహరిస్తారో, వారు చేసే పనిని అత్యంత స్వేచ్ఛతో చేస్తారు. అంతేకాక, ప్రశంసకు లేదా నిందకు ఉదాసీనతలో ఉండే స్వేచ్ఛ అవసరమనేది సామాన్య జ్ఞానానికి అనుకూలంగా ఉండకపోగా, దానికి విరుద్ధంగా, ప్రపంచవ్యాప్తంగా ప్రతి మనిషి సహజ జ్ఞానం చెప్పేదేమిటంటే, ఒక వ్యక్తి మంచి చెడుల విషయంలో ఎంత ఉదాసీనంగా ఉండకుండా, పూర్తి మరియు బలమైన భావంతో వ్యవహరిస్తాడో, అంతగా అతడు గౌరవించబడతాడు లేదా అసహ్యించుకోబడతాడు, ప్రశంసించబడతాడు లేదా ఖండించబడతాడు.
II. ఒకవేళ, నైతిక ఆవశ్యకత లేదా అసాధ్యత సందర్భంలో, మనుషులు కలిగి ఉన్న లేదా కలిగి ఉండని ఏ సంకల్పాలలోనైనా వారిని నిందించడమో లేదా ప్రశంసించడమో చేయాలనేది మానవాళి సామాన్య జ్ఞానానికి విరుద్ధంగా ఉంటే; అప్పుడు, ఒకవైపు బలమైన పూర్వాయణ నైతిక ప్రవృత్తి ద్వారా గానీ, మరోవైపు గొప్ప పూర్వాయణ వ్యతిరేకత మరియు కష్టాల ద్వారా గానీ, ఒక సందర్భం అటువంటి నైతిక ఆవశ్యకతకు లేదా అసాధ్యతకు ఎంత దగ్గరగా వస్తుందో, అంతగా అది నిందార్హం కాని లేదా ప్రశంసించబడని స్థితికి చేరువవుతుంది అనే విషయం కూడా మానవాళి యొక్క అదే భావనకు మరియు తర్కానికి ఖచ్చితంగా అనుగుణంగా ఉంటుంది; తద్వారా అటువంటి పూర్వాయణ ప్రవృత్తితో చేసిన చర్యలు,
విభాగం IV. సామాన్య జ్ఞానానికి మరియు సహజ భావనలకు అనుగుణంగా... చేసిన పనులు అనుపాతంగా తక్కువ ప్రశంసలకు అర్హమైనవి; మరియు ఆ పనిని చేయకపోవడం చాలా కష్టం కాబట్టి, ఆ విస్మరణ తక్కువ నిందకు అర్హమైనది. ఇంతకు ముందు గమనించినట్లుగా, సహజ ఆవశ్యకత మరియు అసాధ్యత, ప్రవృత్తి మరియు కష్టం విషయంలో ఇది ఇలాగే ఉంటుంది: ఎందుకంటే సహజ ఆవశ్యకత మరియు అసాధ్యత అన్ని నిందలను మరియు ప్రశంసలను తొలగిస్తాయని సమస్త మానవాళి యొక్క భావన స్పష్టంగా నిర్దేశిస్తుంది; అందువల్ల, మునుపటి ప్రవృత్తి లేదా కష్టం ద్వారా వీటికి ఎంత దగ్గరగా వెళితే, ప్రశంసలు మరియు నిందలు అనుపాతంగా అంతగా తగ్గుతాయి. మరియు, చేయవలసిన నైతిక ఆవశ్యకత లేదా తప్పించుకోలేనితనం అన్ని ప్రశంసలను మరియు నిందలను తొలగిస్తుందనేది, సహజ ఆవశ్యకత లేదా అసాధ్యత వలెనే సామాన్య జ్ఞానం యొక్క నిర్దేశమైతే; అప్పుడు, సంపూర్ణ హేతుబద్ధత ప్రకారం, చేయవలసిన నైతిక ఆవశ్యకతకు లేదా తప్పించుకోలేనితనానికి దగ్గరవ్వడం ప్రశంసలు మరియు నిందలను తగ్గిస్తుందనేది, సహజ ఆవశ్యకత మరియు అసాధ్యతకు దగ్గరవ్వడం వలెనే సామాన్య జ్ఞానం యొక్క నిర్దేశం అవుతుంది. తమ ఇష్టానికి వ్యతిరేకంగా కష్టమైన విషయాలను నిర్లక్ష్యం చేసినందుకు వ్యక్తులను పాక్షికంగా క్షమించినట్లే, తమ ఇష్టానికి వ్యతిరేకంగా అసాధ్యమైన విషయాలను నిర్లక్ష్యం చేసినందుకు కూడా వారిని పూర్తిగా క్షమించవచ్చనేది సామాన్య జ్ఞానం యొక్క స్వరం. క్షమించదగిన విషయంలో, ఆ అసాధ్యత సహజమైనదై, ఇష్టానికి వ్యతిరేకంగా ఉన్నా, లేదా నైతికంగా ఇచ్ఛాశక్తికి లోబడి ఉన్నా తేడా ఏమీ లేనట్లే; అలాగే ఆ కష్టం, లేదా ఆ అవసరానికి దగ్గరవ్వడం, సహజమైనదై, ఇష్టానికి వ్యతిరేకంగా ఉన్నా, లేదా నైతికంగా ఇచ్ఛాశక్తి యొక్క ప్రవృత్తికి లోబడి ఉన్నా కూడా ఎలాంటి తేడా ఉండదు.
కానీ, ఈ విషయాలకు విరుద్ధమైనదే నిజమని స్పష్టమవుతోంది. ఒక వ్యక్తి తన సంకల్పంతో చేసే సత్కార్యాలలో నైతిక ఆవశ్యకతకు దగ్గరగా ఉన్నట్లయితే, అవి మంచి పట్ల బలమైన మొగ్గు మరియు సద్గుణం పట్ల అపారమైన ప్రేమ యొక్క ప్రదర్శన అయినందున; అతను తక్కువ సద్గుణవంతుడని, మరియు తక్కువగా గౌరవించబడటానికి, ప్రేమించబడటానికి, మరియు ప్రశంసించబడటానికి అర్హుడని చెప్పడం సామాన్య జ్ఞానం చెప్పేదానికి ఎంతమాత్రం సరిపోదు; దానికి బదులుగా, అతను అంత ఉత్తముడని, గొప్ప గౌరవానికి మరియు ఉన్నతమైన ప్రశంసలకు అర్హుడని మానవాళి సహజ భావనలన్నింటికీ అనుగుణంగా ఉంటుంది. మరియు ఆ మొగ్గు ఎంత బలంగా ఉంటే, మరియు ఆ విషయంలో అది ఆవశ్యకతకు ఎంత దగ్గరగా ఉంటే; లేదా సత్కార్యాన్ని నిర్లక్ష్యం చేయడం లేదా దుష్కార్యం చేయడం అసాధ్యం అనే స్థితికి ఎంత దగ్గరగా ఉంటే; అంత ఎక్కువ సద్గుణవంతుడు, మరియు ఉన్నతమైన ప్రశంసలకు అర్హుడు. మరియు, మరోవైపు, ఒక వ్యక్తి మనస్సుతో చెడు కార్యాలు చేస్తే; ఉదాహరణకు, అహంకారం మరియు దుష్టత్వం అనే పాతుకుపోయిన బలమైన అలవాటు లేదా సూత్రం నుండి, మరియు అటువంటి పనుల పట్ల హృదయంలో ఉన్న తీవ్రమైన మొగ్గు నుండి ఉత్పన్నమయ్యే గర్వం లేదా ద్వేషం వంటి చర్యలు చేసినందువల్ల; మనుషుల సహజ భావన ప్రకారం, ఆ కారణంగా అతను తక్కువ ద్వేషించదగినవాడు మరియు నిందార్హుడు కాకపోగా, అతన్ని చూసే వారందరిచేత అసహ్యించుకోవడానికి మరియు ఖండించబడటానికి మరింత అర్హుడు.
అంతేకాకుండా, సంకల్పం యొక్క నిందనీయమైన లేదా ప్రశంసనీయమైన చర్య అనేది, ఏదో పూర్వపు పక్షపాతం లేదా ప్రేరణచేత కాకుండా, స్వయంగా సంకల్పం యొక్క సార్వభౌమ శక్తిచేతనే నిర్ధారించబడే చర్య అనే భావనలో, మానవాళికి సాధారణంగా ఉండే అభిప్రాయానికి ఏమాత్రం పొంతన లేదని స్పష్టమవుతోంది; ఎందుకంటే, ఒకవేళ అలా అయితే, సంకల్పం యొక్క ఏ చర్యలనైనా నిర్ధారించడంలో అటువంటి కారణాల పాత్ర ఎంత ఎక్కువగా ఉంటే, ఆ చర్యలు అంత తక్కువ సద్గుణమైనవిగా లేదా దుర్గుణమైనవిగా పరిగణించబడతాయి; మరియు పాత్ర ఎంత తక్కువగా ఉంటే, అవి అంత ఎక్కువ సద్గుణమైనవిగా లేదా దుర్గుణమైనవిగా పరిగణించబడతాయి.
అయితే దీనికి విరుద్ధంగా నిజం ఏమిటంటే: ఒక పనిని చేసే వ్యక్తికి మంచి మొగ్గు లేదా మంచి ఉద్దేశ్యం ఎక్కువగా ఉన్నంత మాత్రాన, ఆ మంచి పని తక్కువ ప్రశంసనీయం అని ప్రజలు అనుకోరు, కానీ మరింత ప్రశంసనీయంగానే భావిస్తారు.
మరియు ఒకవేళ కర్తను నిర్ధారించడంలో మంచి మొగ్గు లేదా ఉద్దేశ్యం తక్కువ ప్రభావాన్ని చూపిస్తే, వారు అతని చర్యను మరింత సద్గుణమైనదిగా కాకుండా, తక్కువ సద్గుణమైనదిగా భావిస్తారు. అలాగే చెడు ఉద్దేశ్యాలు లేదా మొగ్గులచే నిర్ధారించబడిన చెడు చర్యల విషయంలో కూడా.
అవును, మంచి లేదా చెడు స్వభావాలు మనుషుల హృదయాలలో ప్రకృతి చేతనే నాటబడతాయని భావించినప్పటికీ (ఇది లెక్కలేనన్ని సందర్భాలలో సర్వసాధారణంగా భావించబడే విషయం), అటువంటి స్వభావాల కారణంగా మనుషులు ఏ ప్రశంసకు గానీ, నిందకు గానీ అర్హులు కారని సాధారణంగా భావించరు; ఎందుకంటే, సంకల్పంతో చేసే అన్ని చర్యల కంటే స్వభావమే ప్రధానమైనది కాబట్టి, సహజమైనది నిస్సందేహంగా అవసరం. ఉదాహరణకు, ఒక వ్యక్తి చాలా అహంకారపూరితమైన లేదా దురుద్దేశపూరిత స్వభావం కలవాడిగా కనిపిస్తే, మరియు అది అతని సహజ స్వభావం వలనే అని భావించబడితే, అటువంటి స్వభావాలు దుర్గుణాలు లేదా నైతిక చెడులు కావని, లేదా అటువంటి వ్యక్తులు అగౌరవానికి, ద్వేషానికి మరియు అవమానానికి అర్హులు కారని, లేదా అటువంటి సహజ స్వభావాల నుండి వెలువడే గర్వపూరితమైన లేదా దురుద్దేశపూరిత చర్యలు ఏమాత్రం ఆగ్రహానికి గురికావాల్సినవి కావని చెప్పడం ఏమాత్రం సామాన్యమైన భావన కాదు, మనుషుల ఇంగితజ్ఞానం మరియు గ్రహణశక్తి యొక్క ఆదేశం కూడా కాదు. అవును, అటువంటి నీచమైన సహజ స్వభావాలు, మరియు వాటి తీవ్రత, అటువంటి మూలం నుండి వెలువడే దుష్ట కార్యాలను తగ్గించేవిగా కాకుండా, వాటిని మరింత తీవ్రతరం చేసేవిగా సాధారణంగా ప్రస్తావించబడతాయి. మనుషులు ఈ విధంగా ప్రవర్తించడం సహజమని, తీవ్రమైన ఆగ్రహంలో ఉన్నప్పుడు ప్రజలు తరచుగా గమనిస్తారు: వారు ఇలా అంటారు, "అది అతని స్వభావం; అతనిది నీచమైన సహజ స్వభావం; శ్వాస తీసుకోవడం ఎంత సహజమో, అలా ప్రవర్తించడం కూడా అతనికి అంతే సహజం; అతను సైతానును సేవించకుండా ఉండలేడు."
మొదలైనవి. కానీ హానికరమైన, దురుద్దేశపూరితమైన విషయాల విషయంలో అలా ఉండదు; ఎవరైనా తమ ఇష్టానికి వ్యతిరేకంగా, సహజమైన అవసరం వల్ల వాటికి లోనవరు. అటువంటి సందర్భంలో, మానవాళి సాధారణంగా ఆ అవసరాన్ని ఒక పూర్తి సాకుగా పేర్కొంటుంది. అందువల్ల, మనుషుల చర్యల యొక్క నైతిక గుణం మరియు యోగ్యతపై వాటి ప్రభావాన్ని అంచనా వేసే విషయంలో, ఈ రెండు రకాల అవసరాల మధ్య సామాన్య జ్ఞానం ఒక గొప్ప వ్యత్యాసాన్ని చూపిస్తుందనేది చాలా స్పష్టం.
మరియు మానవుల మనస్సుల ఈ ఆదేశాలు ఎంత సహజమైనవి మరియు అవసరమైనవి అంటే, ఆర్మీనియన్లు స్వయంగా వాటి నుండి ఎప్పుడైనా విముక్తి పొందారా లేదా అనేది చాలా సందేహాస్పదమే; అవును, స్వేచ్ఛకు సంబంధించిన వారి తాత్విక భావనలను సమర్థించడంలో అత్యంత దూరం వెళ్ళి, సద్గుణం మరియు దుర్గుణం ఏ అవసరంతోనూ పొంతన లేవనే వాదనకు వ్యతిరేకంగా తమ వాదనలను అత్యంత బలపరిచి, వారు భావించినట్లుగా నిరూపణ చేసిన వారి గొప్ప పండితులు కూడా; వారిలో ఒక్కరైనా, అజేయమైన అహంకారం మరియు దుష్ట స్వభావం గల వ్యక్తి యొక్క హానికరమైన చర్యల వల్ల తీవ్రంగా బాధపడితే, పైన పేర్కొన్న సహజమైన మానసిక జ్ఞానంతో, సహజమైన అవసరం వల్ల వీచే గాలి మరియు మండే అగ్ని వలన కలిగినంతటి తీవ్రమైన బాధల కంటే భిన్నంగా దానిని వ్యతిరేకించకుండా ఉంటారా; మరియు పూర్తిగా మతిభ్రమించిన వ్యక్తి యొక్క ప్రవర్తన వల్ల అంతే బాధపడితే, అవును, ఆ వ్యక్తి మొదట తన సొంత తప్పు వల్లే ఆ మతిభ్రమణాన్ని తెచ్చుకున్నప్పటికీ, అంతకంటే భిన్నంగా వ్యతిరేకించరా అని ప్రశ్నించాల్సిందే.
సహజ మరియు నైతిక ఆవశ్యకతల మధ్య మనం చేసే భేదాన్ని కొందరు తృణీకరిస్తున్నట్లు కనిపిస్తారు, ఈ వివాదంలో అది పూర్తిగా అసంబద్ధమైనది అన్నట్లుగా: "ఏదైతే ఆవశ్యకమో అది ఆవశ్యకమే; అది తప్పక జరగవలసినది, దానిని నివారించలేము. మరియు ఏది అసాధ్యమో అది అసాధ్యమే, దానిని చేయలేము: కాబట్టి దానిని చేయనందుకు ఎవరినీ నిందించలేము," మరియు అటువంటి పోలికలను ఉపయోగిస్తారు, ఉదాహరణకు, కాళ్ళు కోల్పోయిన వ్యక్తిని నడవమని ఆజ్ఞాపించడం, మరియు అతను మాట విననందుకు ఖండించి శిక్షించడం; బలమైన చెరసాలలో బంధించబడిన వ్యక్తిని బయటకు రమ్మని ఆహ్వానించి పిలవడం, మొదలైనవి. కానీ, ఈ విషయాలలో,
ఆర్మీనియన్లు చాలా అసమంజసంగా ప్రవర్తిస్తారు. ఈ రెండు సందర్భాల మధ్య పెద్ద తేడా ఉందో లేదో సామాన్య జ్ఞానంతో నిర్ధారించుకోండి; మొదటిది, తన రాజును అపరాధం చేసి చెరసాలలో వేయబడిన ఒక వ్యక్తి; అతను అక్కడ కొంతకాలం ఉన్న తరువాత, రాజు అతని వద్దకు వచ్చి, తన వద్దకు రమ్మని పిలుస్తాడు; మరియు అతను అలా చేసి, తన ముందు సాగిలపడి, వినయంగా తన క్షమాపణను వేడుకుంటే, అతనికి క్షమాపణ ఇచ్చి విడుదల చేస్తానని, అంతేకాకుండా గొప్పగా ధనవంతుడిని చేసి, గౌరవాన్ని ఇస్తానని చెబుతాడు; ఆ ఖైదీ తన రాజుకు వ్యతిరేకంగా చేసిన అపరాధం యొక్క మూర్ఖత్వం మరియు దుష్టత్వం గురించి మనస్ఫూర్తిగా పశ్చాత్తాపపడతాడు, తనను తాను తగ్గించుకోవడానికి మరియు రాజు యొక్క ప్రతిపాదనను అంగీకరించడానికి పూర్తిగా సిద్ధపడతాడు; కానీ ఇత్తడి ద్వారాలు మరియు ఇనుప కడ్డీలతో బలమైన గోడలచే బంధించబడతాడు. రెండవ సందర్భం, చాలా అసమంజసమైన స్వభావం, అహంకారం, కృతజ్ఞత లేని, మొండితనం గల ఒక వ్యక్తిది; మరియు, అంతేకాక, దేశద్రోహ సిద్ధాంతాలతో పెరిగాడు, మరియు తన చట్టబద్ధమైన సార్వభౌముని పట్ల తీవ్రమైన, దీర్ఘకాలిక శత్రుత్వాన్ని తన హృదయంలో నింపుకున్నాడు; మరియు తన తిరుగుబాటు కారణంగా చెరసాలలో వేయబడి, బరువైన సంకెళ్లతో, దయనీయమైన పరిస్థితులలో చాలా కాలం అక్కడే మగ్గుతున్నాడు.
చివరికి కరుణామయుడైన రాజు చెరసాలకు వచ్చి, అతని సంకెళ్లను తొలగించమని, చెరసాల తలుపులను వెడల్పుగా తెరవమని ఆజ్ఞాపించాడు; అతన్ని పిలిచి, తన ముందుకు వచ్చి, తన ముందు సాగిలపడి, తాను అతని పట్ల అగౌరవంగా ప్రవర్తించానని ఒప్పుకుని, తన క్షమాపణ కోరితే, అతనికి క్షమాపణ ఇచ్చి, విడుదల చేసి, తన ఆస్థానంలో గొప్ప గౌరవప్రదమైన, లాభదాయకమైన స్థానంలో ఉంచుతానని చెప్పాడు. కానీ అతను బలిష్ఠుడు, అహంకారి, మరియు గర్వంతో కూడిన దుష్టత్వంతో నిండి ఉన్నందున, ఆ ప్రతిపాదనను అంగీకరించడానికి ఇష్టపడలేదు: అతనిలో పాతుకుపోయిన బలమైన గర్వం మరియు ద్వేషం అతనిపై సంపూర్ణ అధికారాన్ని కలిగి ఉన్నాయి, మరియు అవి అతని హృదయాన్ని బంధించడం ద్వారా అతన్ని బంధించినట్లుగా ఉన్నాయి: అతని హృదయం యొక్క వ్యతిరేకత అతనిపై ఆధిపత్యం చెలాయించింది, రాజు యొక్క దయ మరియు కరుణ, మరియు అతని అన్ని రకాల మంచి ప్రతిపాదనలు మరియు వాగ్దానాల కంటే చాలా ఉన్నతమైన ప్రభావాన్ని అతని మనస్సుపై చూపింది. ఇప్పుడు, ఖైదీలలో నిందకు సంబంధించిన యోగ్యత విషయంలో ఈ రెండు కేసుల మధ్య ఎటువంటి తేడా లేదని చెప్పడం మరియు దానికి కట్టుబడి ఉండటం సామాన్య జ్ఞానానికి సమ్మతమేనా; ఎందుకంటే, నిజానికి, రెండింటిలోనూ అవసరం ఉంది, మరియు ప్రతి సందర్భంలోనూ అవసరమైన చర్య అసాధ్యమా? ఇది నిజమే, ఒక మనిషి యొక్క దుష్ట స్వభావాలు కోట కడ్డీల వలె బలంగా మరియు కదలనివిగా ఉండవచ్చు. కానీ, రెండవ సందర్భంలో ఒక వ్యక్తి ఆజ్ఞను పాటించలేడని చెప్పినప్పుడు, ఆ పదాన్ని అనుచితంగా, మరియు దాని అసలు అర్థంలో, సాధారణ వాడుకలో ఉన్న అర్థంలో కాకుండా ఉపయోగించారని ఎవరు చూడలేరు; మరియు తిరుగుబాటుదారుడు కోరుకుంటే సులభంగా బయటకు రాగలడు కాబట్టి, అతను చెరసాల నుండి బయటకు రావడం అతని శక్తిలోనే ఉందని సరిగ్గా చెప్పవచ్చు; అయినప్పటికీ, అతని హృదయంలో స్థిరపడి, పాతుకుపోయిన నీచమైన స్వభావం కారణంగా, అది అతనికి నచ్చడం అసాధ్యం?
మొత్తమ్మీద, గమనించిన విషయాలను నిష్పక్షపాతంగా పరిశీలించే మంచి అవగాహన ఉన్న ఏ వ్యక్తి అయినా, సామాన్య జ్ఞానం లేదా మానవాళి సహజ భావనల ప్రకారం, నైతిక ఆవశ్యకత అనేది ప్రశంస మరియు నిందలకు విరుద్ధంగా ఉంటుందనేది స్పష్టమేనని అంగీకరించకుండా ఉండలేరని నేను భావిస్తున్నాను. అందువల్ల, ఆర్మీనియన్లు అటువంటి వైరుధ్యాన్ని నిరూపించాలనుకుంటే, అది కొన్ని తాత్విక మరియు అధిభౌతిక వాదనల ద్వారానే సాధ్యమవుతుంది కానీ, సామాన్య జ్ఞానంతో కాదు.
విభాగం IV. ఇది సామాన్య జ్ఞానానికి మరియు సహజ భావనలకు అనుగుణంగా ఉంది… సామాన్య జ్ఞానం నుండి ఆర్మీనియన్లు చేసే బూటకపు నిరూపణలో ఒక గొప్ప భ్రమ ఉంది. ఈ నిరూపణలన్నింటి యొక్క ప్రధాన బలం ఆ పక్షపాతంలోనే ఉంది, అది స్వేచ్ఛ, సమర్థుడు, అసమర్థుడు, అవసరం, అసాధ్యం, తప్పించుకోలేనిది, అజేయమైనది, చర్య మొదలైన పదాల వాడకం మరియు అర్థాన్ని వాటి అసలైన మరియు సామాన్య అర్థం నుండి పూర్తిగా భిన్నమైన తాత్విక అర్థానికి అగోచరంగా మార్చడం ద్వారా ఉత్పన్నమవుతుంది; మరియు నిందారహితత్వం అనే భావనలకు ఉన్న బలమైన సంబంధంలో కూడా ఉంది.
మొదలైనవి. ఈ పదాలు వాటి మొదటి అర్థంలో ఉపయోగించబడుతున్నప్పుడు అలవాటుగా ఏర్పడి, స్థిరపడిన కొన్ని పదాలతో. ఈ దురభిప్రాయం మరియు భ్రమయే వారు సూత్రాలుగా నిర్దేశించే అన్ని వాదనలకు పునాది; ఈ వివాదంలో వారు పేర్కొనే చాలా లేఖనాలకు ఇదే వ్యాఖ్యానం; మరియు లేఖనం, హేతువు నుండి వారు చేసే ఆర్భాటపు నిరూపణలన్నీ దీనిపైనే ఆధారపడి ఉంటాయి. ఈ రహస్య భ్రమ మరియు దురభిప్రాయం నుండే వారు తమ దాదాపు అన్ని ప్రయోజనాలను పొందుతారు; ఇదే వారి కోటల బలం, వారి ఆయుధాల పదును. మరియు తమ పొరుగువారితో అహంకారపూరితంగా ప్రవర్తించడానికి, మరియు తమంతటి జ్ఞానులు, మంచివారైన ఇతరులను బలహీన మూర్ఖులుగా, మూఢనమ్మకాల చీకటి గుహలలో నివసించే వక్రబుద్ధి గలవారిగా, మధ్యాహ్నపు వెలుగుకు మొండిగా కళ్ళు మూసుకునేవారిగా, ఇంగితజ్ఞానానికి శత్రువులైన వారిగా, అసంబద్ధతల తొలి సంతానాన్ని సమర్థించేవారిగా, మొదలైనవిగా అవమానించడానికి వారికి ఉన్న హక్కుకు ఇదే ప్రధాన ఆధారం. కానీ బహుశా, ఈ విచారణ యొక్క మునుపటి భాగాలలో గమనించిన విషయాలను నిష్పక్షపాతంగా పరిశీలించడం ద్వారా, సత్య ప్రియులు ఎవరి సిద్ధాంతం నిజానికి అసంబద్ధమైనదో, గూఢమైనదో, స్వీయ-విరుద్ధమైనదో, సామాన్య జ్ఞానానికి విరుద్ధమైనదో, మరియు అనేక విధాలుగా మానవాళి హేతువు యొక్క సార్వత్రిక ఆదేశాలకు విరుద్ధమైనదో మరింత మెరుగ్గా నిర్ధారించగలుగుతారు.
ప్రవచనం. గమనించిన విషయాల నుండి, మహిమపరచబడిన పరిశుద్ధుల స్వేచ్ఛ ఏ విధంగానూ తగ్గదని, మరియు ఆ పదానికి ఉన్న నిజమైన, సరైన అర్థం ప్రకారం దేవునికి సాధ్యమైనంత అత్యున్నతమైన స్వేచ్ఛ ఉందని, మరియు ఆయన తన అనంతమైన పరిశుద్ధతను ప్రదర్శించడంలో అత్యున్నత స్థాయిలో కర్తగా, క్రియాశీలంగా ఉన్నాడని భావించడం సామాన్య జ్ఞానానికి అనుగుణంగా ఉంటుందని స్పష్టమవుతుంది; అయినప్పటికీ ఆయన అందులో అత్యంత ఆవశ్యకంగా పనిచేస్తాడు: మరియు ఆయన చేసే ఈ విధమైన కార్యాలు అత్యున్నతమైన, అత్యంత సంపూర్ణమైన రీతిలో సద్గుణమైనవి, ప్రశంసనీయమైనవి; మరియు అవి అత్యంత సంపూర్ణంగా అవసరమైనవి కాబట్టే అలా ఉంటాయి.
విభాగం V. ఆ అభ్యంతరాలకు సంబంధించి, ఈ ఆవశ్యకతా పథకం… విభాగం V.
పాపాన్ని నివారించడానికి లేదా సద్గుణాన్ని, పవిత్రతను పొందడానికి చేసే అన్ని మార్గాలను, ప్రయత్నాలను ఈ అనివార్యతా పథకం వ్యర్థం చేస్తుందని; మరియు నైతిక, మతపరమైన విషయాలలో మనుషులను కేవలం యంత్రాలుగా మాత్రమే మారుస్తుందని చేసే అభ్యంతరాలకు సంబంధించి, ఆర్మీనియన్లు ఇలా అంటారు: కారణాలు మరియు ఫలితాలు, పూర్వజన్మలు మరియు పర్యవసానాల మధ్య ఉన్న ఒక కచ్చితమైన సంబంధంలో ఏర్పడిన అనివార్యత వలనే పాపం మరియు సద్గుణం సంభవిస్తాయన్నది నిజమైతే, ఒకదానిని పొందడానికి మరియు మరొకదానిని నివారించడానికి ఏ మార్గాలను లేదా ప్రయత్నాలను ఉపయోగించడం ఎన్నటికీ ప్రయోజనకరం కాదు; ఎందుకంటే, ఇప్పటికే ఏర్పడిన సంబంధం వలన అనివార్యమైన సంఘటన యొక్క భవిష్యత్తును ఏ ప్రయత్నాలూ మార్చలేవు.
అయితే ఈ విషయాన్ని పూర్తిగా పరిశీలించాలని, మరియు భవిష్యత్తులో ఏదైనా జరగబోయే దానిని నివారించడానికి లేదా పొందడానికి చేసే ప్రయత్నాలు, మార్గాలు, పూర్వజన్మలకు మరియు పర్యవసానాలకు మధ్య అటువంటి సంబంధం ఉందని భావించినప్పుడు కంటే, దానికి విరుద్ధంగా భావించినప్పుడు మరింత వ్యర్థమవుతాయా అనే విషయాన్ని అత్యంత నిశితంగా పరిశీలించాలని నేను కోరుకుంటున్నాను.
ప్రయత్నాలు విఫలం అవ్వడం అంటే, అవి విజయవంతం కాకపోవడం; అనగా, అవి చివరికి లక్ష్యంగా పెట్టుకున్న దానికి సాధనంగా మారకపోవడం. ఇది ఈ రెండు విధాలుగా తప్ప మరే విధంగానూ జరగదు; మొదటిది, సాధనాలను ఉపయోగించినప్పటికీ, లక్ష్యంగా పెట్టుకున్న ఫలితం రాకపోవడం; లేదా, రెండవది, ఒకవేళ ఫలితం వచ్చినా, అది సాధనాల వల్ల గానీ, లేదా ఆ ఫలితానికి సాధనాలతో ఉన్న ఏదైనా సంబంధం లేదా ఆధారపడటం వల్ల గానీ కాకపోవడం: ఆ ఫలితం సాధనాలతో వచ్చినట్లే అవి లేకుండా కూడా వచ్చి ఉండేది. ఈ రెండు విషయాలలో ఏది జరిగినా, అప్పుడు ఆ సాధనాలు సరిగ్గా విజయవంతం కాలేదని, మరియు నిజంగా వ్యర్థమైనవని అర్థం. ఒక ఫలితం కోసం ఉపయోగించిన సాధనాల విజయవంతం కావడం లేదా విఫలం కావడం, లేదా అవి వ్యర్థం కావడం లేదా కాకపోవడం అనేది, ఆ సాధనాలు ఫలితంతో ఈ విధంగా సంబంధం కలిగి ఉండటం లేదా లేకపోవడంపై ఆధారపడి ఉంటుంది, అనగా, ఫలితం సాధనాలతో కలిసి వస్తుంది, అవి లేకుండా కాదు; లేదా, ఒకవైపు ఫలితం కలగడం అనేది సాధనాలతో ముడిపడి ఉంటుంది, మరోవైపు ఫలితం కలగకపోవడం అనేది సాధనాలు లేకపోవడంతో ముడిపడి ఉంటుంది. సాధనాలకు, గమ్యానికి మధ్య ఇలాంటి సంబంధం ఉన్నట్లయితే, ఆ సాధనాలు వ్యర్థం కావు; అటువంటి సంబంధం ఎంత ఎక్కువగా ఉంటే, అవి వ్యర్థం కాకుండా అంత దూరంగా ఉంటాయి; మరియు అటువంటి సంబంధం ఎంత తక్కువగా ఉంటే, అవి అంత ఎక్కువగా వ్యర్థమవుతాయి.
కాబట్టి, ఇప్పుడు సమాధానం చెప్పవలసిన ప్రశ్న ఏమిటంటే, (ముందు జరిగిన వాటికి మరియు తరువాత జరిగిన వాటికి మధ్య ఉన్న ఆవశ్యక సంబంధం అనే సిద్ధాంతం నుండి, ఏదైనా ప్రభావాన్ని సాధించడానికి ఉపయోగించే సాధనాలు, అవి లేనప్పుడు కంటే ఎక్కువగా వ్యర్థమవుతాయా అనే విషయం అనుసరిస్తుందా అని నిర్ధారించడానికి), సాధనాలకు మరియు ప్రభావానికి మధ్య పైన పేర్కొన్న సంబంధం తక్కువగా ఉంటుందని దీని నుండి అనుసరిస్తుందా; అంటే, ముందు జరిగిన వాటికి మరియు తరువాత జరిగిన వాటికి మధ్య ఎటువంటి స్థిరమైన సంబంధం లేదనే ఊహతో పోలిస్తే, సాధనాలకు మరియు ప్రభావానికి మధ్య నిజమైన మరియు యథార్థమైన సంబంధం ఉందనే ఊహపై ఇది ఆధారపడి ఉంటుందా; మరియు ఈ ప్రశ్నను పేర్కొనడమే దానికి సమాధానం చెప్పడానికి సరిపోతుంది. కళ్ళు తెరిచే ప్రతి ఒక్కరికీ ఇది స్పష్టంగా కనిపిస్తుంది, ఈ ప్రశ్నను అత్యంత ఘోరమైన అసంబద్ధత మరియు అసంగతత్వం లేకుండా ధృవీకరించడం సాధ్యం కాదు. సాధనాలు అనేవి ముందు జరిగే విషయాలు, మరియు ప్రభావాలు అనేవి తరువాత జరిగే విషయాలు. మరియు ముందు జరిగిన వాటికి మరియు తరువాత జరిగే వాటికి మధ్య ఎటువంటి సంబంధం లేకపోతే...
విభాగం V. ఆ అభ్యంతరాలకు సంబంధించి, ఈ ఆవశ్యకతా పథకం… విషయాలు మరియు వాటిని అనుసరించే వాటి మధ్య, సాధనాలకు మరియు గమ్యానికి మధ్య ఎటువంటి సంబంధం ఉండదు; అందువల్ల అన్ని సాధనాలు పూర్తిగా వ్యర్థం మరియు నిష్ఫలం అవుతాయి. ఎందుకంటే ఏదో ఒక సంబంధం ఉండటం వలన మాత్రమే అవి విజయవంతమవుతాయి. ముందున్న విషయాలకు మరియు వాటిని అనుసరించే వాటికి మధ్య గమనించిన, వెల్లడైన, లేదా మరే విధంగానైనా తెలిసిన ఏదో ఒక సంబంధమే సాధనాల ఎంపికలో మార్గనిర్దేశం చేస్తుంది.
మరియు ఒక స్థిరమైన సంబంధం అనేదే లేకపోతే, సాధనాల విషయంలో ఎంపికకు ఆస్కారం ఉండదు; ఒక విషయం కంటే మరొక విషయానికి ఒక ఫలితాన్ని కలిగించే ప్రవృత్తి ఎక్కువగా ఉండదు; ఆ సందర్భంలో ప్రవృత్తి అనేదే ఉండదు. ఇతర విషయాలకు విజయవంతమైన సాధనాలుగా ఉండేవన్నీ, వాటిలో వాటికి సంబంధించిన పూర్వగాములుగా నిరూపించబడతాయి; అందువల్ల, పూర్వగాములకు మరియు పర్యవసానాలకు మధ్య ఒక స్థిరమైన సంబంధం ఉండటం వల్ల సాధనాలు వ్యర్థమై, నిరుపయోగంగా మారతాయని, లేదా సాధనాలకు మరియు గమ్యానికి మధ్య ఉన్న సంబంధానికి అడ్డుగా నిలుస్తుందని చెప్పడం ఎంత హాస్యాస్పదమో, పూర్వగాములకు మరియు పర్యవసానాలకు మధ్య ఉన్న సంబంధమే ఆ సంబంధానికి అడ్డుగా నిలుస్తుందని చెప్పడం కూడా అంతే హాస్యాస్పదం.
సమస్త సృష్టి ఆరంభం నుండి, పూర్వపరాలు మరియు పర్యవసానాల పరంపరకు సంబంధించిన ఏ ఊహాజనిత సంబంధాన్ని కూడా స్థాపించలేము; ఆ సంబంధం, స్థాపించబడిన ప్రకృతి నియమాల ద్వారా గానీ, లేదా వీటితో పాటు ఫలానా సందర్భాలలో దైవిక శక్తి యొక్క సార్వభౌమ తక్షణ జోక్యాల శాసనం ద్వారా గానీ, లేదా మరే ఇతర మార్గం ద్వారా గానీ, అప్పటికే నిశ్చయంగా మరియు ఆవశ్యకంగా ఏర్పడినదే.
(వేరే ఏవైనా ఉంటే); నేను చెప్పేదేమంటే, పూర్వజన్మలు మరియు పర్యవసానాల శ్రేణికి మధ్య ఉండే అటువంటి ఆవశ్యకమైన సంబంధం, మనం ఉపయోగించే సాధనాలు ఆ శ్రేణికి చెంది ఉండటాన్ని ఏమాత్రం అడ్డుకోలేదు; అలాగే, స్థిరపడిన కార్యక్రమంలో మనం లక్ష్యంగా పెట్టుకున్న పర్యవసానాలతో సంబంధం ఉన్న కొన్ని పూర్వజన్మలు కూడా ఆ శ్రేణికి చెందినవి కావచ్చు. మనం ఉపయోగించే ప్రయత్నాలు అనేవి ఇప్పటికే ఉన్నవి; అందువల్ల అవి సాధారణ సంఘటనల గొలుసుకు చెందినవి; ఆ గొలుసులోని అన్ని భాగాలు ఒకదానితో ఒకటి అనుసంధానించబడి ఉంటాయని భావిస్తారు; కాబట్టి ప్రయత్నాలు కొన్ని ప్రభావాలతో, లేదా కొన్ని పర్యవసానాలతో ముడిపడి ఉంటాయని భావిస్తారు. మరియు నిశ్చయంగా ఇది, అవి ముడిపడి ఉన్న సంఘటనలు మనం లక్ష్యంగా పెట్టుకున్నవి మరియు మనం ఎంచుకున్నవి కావడాన్ని అడ్డుకోదు, ఎందుకంటే మనం గమనించే స్థిరపడిన క్రమం మరియు కార్యక్రమం నుండి లేదా దైవిక ప్రకటనలోని ఏదో ఒక అంశం నుండి వచ్చే సంఘటనలతో వాటికి సంబంధం ఉండే అవకాశం ఎక్కువగా ఉందని మనం భావిస్తాము.
స్పష్టమైన పగటి వెలుతురులో, మంచి దృష్టి అవయవాలతో ఒక వ్యక్తి కళ్ళు తెరిచి చూడటానికి, మరియు చూడటానికి మధ్య ఒక వాస్తవమైన, యథార్థమైన సంబంధం ఉందని మనం భావిద్దాం; అంటే, చూడటానికి మరియు అతను కళ్ళు తెరవకపోవడానికి మధ్య సంబంధం ఉంది; అలాగే, అటువంటి వ్యక్తి కళ్ళు తెరవడానికి ప్రయత్నించడానికి మరియు అతను వాస్తవంగా అలా చేయడానికి మధ్య కూడా అదే విధమైన సంబంధం ఉందని అనుకుందాం: ఈ పూర్వజన్మలకు మరియు పర్యవసానాలకు మధ్య ఉన్నట్లుగా భావించబడిన ఈ సంబంధం, అది ఎంత నిశ్చయమైనది మరియు అవసరమైనది అయినప్పటికీ, అటువంటి పరిస్థితులలో ఒక వ్యక్తి చూడటం కోసం తన కళ్ళు తెరవడానికి ప్రయత్నించడం వ్యర్థమని నిశ్చయంగా నిరూపించదు: ఆ సంఘటనను లక్ష్యంగా పెట్టుకోవడం మరియు అందుకు కావలసిన సాధనాలను ఉపయోగించడం అతని సంకల్ప ఫలితమే అయినంత మాత్రాన, అది ఆ సంబంధాన్ని తెంచదు లేదా విజయాన్ని అడ్డుకోదు.
కాబట్టి మనం లేవనెత్తుతున్న అభ్యంతరం, సంబంధం మరియు పర్యవసానాల నిశ్చయత ద్వారా సంఘటనలు అనివార్యమనే సిద్ధాంతానికి వ్యతిరేకంగా లేదు; దానికి విరుద్ధంగా, అది యాదృచ్ఛికత మరియు స్వీయ-నిర్ణయం అనే ఆర్మీనియన్ సిద్ధాంతానికి వ్యతిరేకంగా నిజంగా బలంగా ఉంది; అది అసంబద్ధమైనది.
విభాగం V. ఈ ఆవశ్యకతా పథకం అటువంటి సంబంధాన్ని కలిగిస్తుందనే అభ్యంతరాలకు సంబంధించి… సద్గుణం మరియు దుర్గుణం ఉండే సంఘటనలకు, మరియు దానికి ముందున్న దేనికైనా మధ్య సంబంధం లేకపోతే; అప్పుడు ఆ సంఘటనలకు మరియు వాటిని సాధించడానికి ఉపయోగించిన ఏ సాధనాలకు లేదా ప్రయత్నాలకు మధ్య సంబంధం ఉండదు; అలా అయితే, ఆ సాధనాలు వ్యర్థం కాక తప్పదు. ముందున్న విషయాలకు మరియు తరువాత వచ్చే వాటికి మధ్య సంబంధం ఎంత తక్కువగా ఉంటుందో, సాధనాలకు మరియు గమ్యానికి, ప్రయత్నాలకు మరియు విజయానికి మధ్య సంబంధం అంత తక్కువగా ఉంటుంది; మరియు అదే నిష్పత్తిలో సాధనాలు మరియు ప్రయత్నాలు నిష్ఫలంగా మరియు వ్యర్థంగా ఉంటాయి.
ఆర్మీనియన్ సూత్రాల ప్రకారం, సద్గుణానికి గానీ, దుర్గుణానికి గానీ, దానికి ముందున్న ఏ సంఘటనకు లేదా విషయానికి మధ్య ఏమాత్రం సంబంధం ఉండదు; లేదా, మరో మాటలో చెప్పాలంటే, సద్గుణం లేదా దుర్గుణం యొక్క ఉనికి నిర్ధారణ అనేది, దానికి కారణం, సాధనం లేదా ఆధారంగా ముందుగా జరిగే ఏ విషయం యొక్క ప్రభావంపై ఏమాత్రం ఆధారపడి ఉండదు; ఎందుకంటే, అలా ఉన్నంతవరకు అది స్వీయ-నిర్ణయం నుండి వచ్చినది కాదు; అందువల్ల, అంతవరకు సద్గుణం లేదా దుర్గుణం అనే స్వభావం ఏదీ ఉండదు. కాబట్టి, సద్గుణం మరియు దుర్గుణం అనేవి, దానికి కారణం, ఆధారం లేదా సాధనంగా ఉన్న ఏ ముందు సంఘటన లేదా ఉనికిపై ఏమాత్రం ఆధారపడి ఉండవు లేదా దానితో సంబంధం కలిగి ఉండవు. అలా అయితే, ముందున్న సాధనాలన్నీ పూర్తిగా వ్యర్థం కావాలి.
అందువల్ల, ఆర్మీనియన్ పథకానికి అనుగుణంగా, దుర్గుణం నుండి తప్పించుకోవడానికి లేదా సద్గుణాన్ని పొందడానికి ఉపయోగించే ఏవైనా సాధనాలు మరియు ప్రయత్నాల పర్యవసానం గురించి, లేదా కొన్ని సాధనాలకు ఇతరుల కంటే ఎక్కువ విజయ సంభావ్యత ఉందని భావించి వాటిని ఎంచుకోవడం లేదా ప్రాధాన్యత ఇవ్వడం గురించి, ఒక ఊహకు కూడా సహేతుకమైన ఆధారం ఉండదు. ఈ ఊహకు కారణం, లక్ష్యానికి మరియు సాధనాలకు మధ్య ఉన్న సహజ సంబంధం లేదా ఆధారపడటం కావచ్చు గానీ, లేదా ఏవైనా సాధనాలు, ప్రయత్నాలు, ప్రార్థనలు లేదా కర్మల ఫలితంగా దేవుడు ఈ విషయాలను ప్రసాదించే లేదా జరిగించే ఏదైనా దైవిక ఏర్పాటు లేదా వెల్లడి చేయబడిన మార్గం కావచ్చు. ఈ రెండవ సందర్భంలోని ఊహలు, కోరబడిన సంఘటనలకు దేవుడే స్వయంగా దాత లేదా నిర్ణయాత్మక కారణం అనే భావనపై ఆధారపడి ఉంటాయి; కానీ అవి స్వీయ-నిర్ణయంపై ఆధారపడి ఉంటే, అప్పుడు దేవుడు వాటిని నిర్ణయించే లేదా ఏర్పాటు చేసే కర్త కాదు; మరియు ఈ విషయాలు ఆయన ఆధీనంలో లేకపోతే, ఆయన ఇచ్చిన ఏ ప్రకటన నుండి అయినా, వాటిని ఆయన ఏ విధంగా లేదా ఏ పద్ధతిలో ఏర్పాటు చేశాడనే దాని గురించి ఎటువంటి ఊహ చేయలేము.
అవును, ఈ సూత్రాల ప్రకారం, సద్గుణాన్ని పొందడానికి లేదా దుర్గుణాన్ని నివారించడానికి తాము ఉపయోగించే సాధనాలు మరియు ప్రయత్నాలు ఫలవంతమవుతాయని మనుషులు సహేతుకంగా భావించడమే కాక, అవి ఫలించవని వారు ఖచ్చితంగా నమ్మవచ్చు; అవి వ్యర్థమవుతాయని వారు నిశ్చయించుకోవచ్చు; మరియు ఒకవేళ వారు కోరుకున్నది ఎప్పుడైనా జరిగినా, అది వారు ఉపయోగించే సాధనాల వల్ల అస్సలు జరగదని కూడా తెలుస్తుంది. ఎందుకంటే, లక్ష్యాన్ని సాధించడానికి ఉపయోగించే సాధనాలు మరియు ప్రయత్నాలు ఈ రెండు మార్గాలలో ఒకదాని ద్వారా తప్ప మరే విధంగానూ ప్రభావం చూపలేవు; అవి (1.) సద్గుణ కార్యాల పట్ల హృదయ స్పందనను మరింత అనుకూలంగా మార్చడం ద్వారా గానీ, లేదా శక్తివంతమైన ప్రేరణలు మరియు ప్రోత్సాహకాల దృష్టికి మనస్సును తీసుకురావడం ద్వారా గానీ, మనస్సును సద్గుణ కార్యాల వైపు మరింతగా సిద్ధం చేయడానికి మరియు మొగ్గు చూపేలా చేయడానికి ఒక సహజమైన ప్రవృత్తి మరియు ప్రభావం ద్వారా; లేదా, (2) దేవుడు అనుగ్రహించే మేలుకు వ్యక్తులను మరింతగా మార్గంలో పెట్టడం ద్వారా. కానీ ఈ రెండింటిలో ఏదీ జరగదు. రెండవది అస్సలు జరగదు; ఎందుకంటే, ఇప్పుడే గమనించినట్లుగా, దేవుడే సద్గుణాన్ని ప్రసాదించేవాడుగా లేదా (ఈ ఆవశ్యకతా పథకం తిరస్కరించే అభ్యంతరాల గురించి ఐదవ విభాగంలో చెప్పినట్లుగా...) సద్గుణాన్ని నిర్ధారించే, ప్రేరేపించే కర్తగా ఉండాలనే విషయం, సద్గుణానికి అత్యవసరమని వారు భావించే ఆర్మీనియన్ స్వీయ-నిర్ణయ భావనకు అనుగుణంగా లేదు. అది రూపం కాదు; ఎందుకంటే సహజ ప్రభావం మరియు ప్రవృత్తి కారణత్వాన్ని, సంబంధాన్ని, మరియు సంఘటన యొక్క ఆవశ్యకతను ఊహిస్తాయి, ఇది ఆర్మీనియన్ స్వేచ్ఛకు విరుద్ధం. హృదయాన్ని సద్గుణం వైపు మొగ్గు చూపేలా చేయడం ద్వారా గానీ, లేదా సంకల్ప శక్తిని దాని నిర్ణయాలలో ప్రేరణల ప్రభావం మరియు శక్తి కిందకు తీసుకురావడం ద్వారా గానీ, సాధనాల ప్రవృత్తి అనేది, ఉదాసీనతను కలిగి ఉన్న ఆర్మీనియన్ సంకల్ప స్వేచ్ఛకు మరియు సార్వభౌమ స్వీయ-నిర్ణయానికి రెండూ విరుద్ధమని విస్తృతంగా నిరూపించబడింది.
కానీ, అన్ని ప్రయత్నాలను వ్యర్థమైనవిగా భావించి వాటిని పూర్తిగా నిర్లక్ష్యం చేయడాన్ని ప్రోత్సహించే విధంగా కొనసాగించబడిన ఆవశ్యకతా సిద్ధాంతం పట్ల ఉన్న ఈ పక్షపాతాన్ని మరింత పూర్తిగా తొలగించడానికి, ఈ క్రింది విషయాలను పరిగణించవచ్చు: —
మనుషులు ఈ సిద్ధాంతాన్ని ఈ విధంగా మెరుగుపరచలేరా లేదా అన్నది ప్రశ్న కాదు, ఎందుకంటే ఎన్నో సత్యమైన, మంచి సిద్ధాంతాలు దుర్వినియోగం చేయబడతాయని మనకు తెలుసు; కానీ, అటువంటి మెరుగుదలకు ఈ సిద్ధాంతం ఏదైనా సరైన అవకాశం ఇస్తుందా; లేదా, ఈ సిద్ధాంతం యొక్క సత్యాన్ని పరిగణనలోకి తీసుకుంటే, దానిని అలా ఉపయోగించడం అసమంజసంగా ఉంటుందా? ఒకవేళ ఎవరైనా, అలా జరగదని, కానీ ఈ సిద్ధాంతం యొక్క స్వభావమే దానికి సరైన అవకాశం ఇస్తుందని వాదిస్తే, అది ఈ ఊహ మీదే ఆధారపడి ఉండాలి; అదేమిటంటే, ఇప్పటికే స్థిరపడిన అన్ని విషయాల యొక్క మార్పులేని ఆవశ్యకత, భవిష్యత్తులో ఎలాంటి లక్ష్యాన్ని సాధించడానికైనా మనం ఉపయోగించే అన్ని సాధనాలు, ప్రయత్నాలు, నిర్ణయాలు లేదా చర్యల జోక్యాన్ని పూర్తిగా అప్రధానం చేస్తుంది; ఎందుకంటే అవి ఏ సంఘటనలో లేదా పరిస్థితిలోనైనా విషయాల గమనాన్ని, క్రమాన్ని ఏమాత్రం మార్చలేవు; అన్నీ ఇప్పటికే ఆవశ్యకతచేత వర్ణనాతీతంగా నిర్ణయించబడ్డాయి; అందువల్ల మనుషులు ఏ లక్ష్యానికైనా ఏ సాధనాన్నైనా ఉపయోగించడం అవివేకం; కానీ ప్రయత్నాల శ్రమను తప్పించుకుని, సుఖంగా ఉండటమే వారి వివేకం.
ఏ వ్యక్తి అయినా, ఈ సిద్ధాంతం నుండి అటువంటి నిర్ధారణకు వచ్చి, తనను తాను ఖండించుకోకుండా, మరియు తాను అనుసరిస్తున్నట్లు చెప్పుకుంటున్న సూత్రాలకే వ్యతిరేకంగా వెళ్లకుండా అటువంటి ముగింపుకు రాలేడు; ఎందుకంటే అతను ఒక అంతిమ లక్ష్యం కోసం, అంటే తన పరిస్థితి కోసమో లేదా కష్టాల నుండి తనను తాను రక్షించుకోవడం కోసమో, ఒక ముగింపుకు వచ్చి ఒక మార్గాన్ని అనుసరిస్తాడు; అతను భవిష్యత్తును కోరుకుంటాడు, మరియు భవిష్యత్తుకు సంబంధించిన దాని కోసమే సాధనాలను ఉపయోగిస్తాడు; భవిష్యత్తులో దేనినీ కోరుకోనని, దేనికోసమూ ఏ సాధనాన్నీ ఉపయోగించనని నిర్ధారణకు రావడంలో కూడా; అతను తన భవిష్యత్తు సుఖాన్ని, మరియు సోమరితనం యొక్క ప్రయోజనాన్ని, సౌకర్యాన్ని కోరుకుంటాడు. అన్నింటినీ నిర్ధారించే పూర్వావశ్యకత, భవిష్యత్తుకు సంబంధించిన దేనికోసమైనా మనం తీసుకునే అన్ని చర్యలను లేదా నిర్ధారణలను వ్యర్థం చేస్తే; అప్పుడు అది మన భవిష్యత్తు సుఖం కోసం మనం తీసుకునే అన్ని నిర్ధారణలను, ప్రవర్తనను కూడా వ్యర్థం చేస్తుంది. మన సుఖం యొక్క కొలమానం, దాని సమయం, పద్ధతి మరియు ప్రతి పరిస్థితితో సహా, మరేదానికైనా మించి, సర్వనిర్ధారకమైన అవశ్యకత చేత ముందే నిర్ణయించబడి ఉంటుంది. ఒకవేళ అతను తనలో తాను, "నా భవిష్యత్తు సుఖదుఃఖాలు ఇప్పటికే, వాస్తవానికి, విషయాల యొక్క అనివార్యమైన గమనం మరియు సంబంధం ద్వారా నిర్ణయించబడ్డాయి; అందువల్ల, నా నిర్ధారిత సుఖాన్ని పెంచలేని లేదా నా దుఃఖాన్ని తగ్గించలేని శ్రమ మరియు కృషి అనే కష్టాన్ని నేను వదిలేస్తాను; కానీ సుఖంగా ఉంటాను, మరియు సోమరితనం మరియు నిర్లక్ష్యం యొక్క సౌకర్యాన్ని అనుభవిస్తాను," అని అనుకుంటే — అటువంటి వ్యక్తి తనను తానే ఖండించుకుంటాడు; అతను, తన భవిష్యత్తు సుఖదుఃఖాల కొలమానం ఇప్పటికే నిర్ణయించబడిందని, మరియు తాను ఒకదానిని తగ్గించడానికి గానీ, మరొకదానికి జోడించడానికి గానీ ప్రయత్నించనని అంటాడు; కానీ అయినప్పటికీ, తన ముగింపులోనే అతను దీనిని ఖండించుకుంటాడు; ఎందుకంటే, అతను ఈ ముగింపును స్వీకరిస్తాడు,
విభాగం V. ఈ ఆవశ్యకతా పథకం తన నిర్లక్ష్యం వలన కలిగే సుఖం మరియు సౌకర్యం ద్వారా తన భవిష్యత్ సంతోషాన్ని పెంచుకోవడానికి, మరియు సాధనాలను ఉపయోగించడం, శ్రమపడటం వంటి ఇబ్బందుల నుండి తనను తాను కాపాడుకోవడం ద్వారా తన భవిష్యత్ కష్టాన్ని, దుఃఖాన్ని తగ్గించుకోవడానికి దోహదపడుతుందనే అభ్యంతరాలకు సంబంధించి.
అందువల్ల, వ్యక్తులు తమ స్వంత ఆనందం కోసం స్వచ్ఛందంగా తమ సాధనాలను నిర్లక్ష్యం చేస్తామని చెప్పడం ద్వారా, ఆవశ్యకత సిద్ధాంతాన్ని సహేతుకంగా మెరుగుపరచలేరు. ఎందుకంటే, అలా చేయడానికి వారు అనుసరించాల్సిన సూత్రాలు, ఆ సిద్ధాంతాన్ని ఏమాత్రం మెరుగుపరచడానికి కూడా విరుద్ధంగా ఉంటాయి; ఎందుకంటే దానిని కొంత మెరుగుపరచడమంటే, దానిచే ప్రభావితం కావడం, ఏదో ఒక దృష్టితో లేదా లక్ష్యంతో తమ ప్రవర్తనకు సంబంధించి ఒక స్వచ్ఛంద నిర్ధారణకు రావడం; కానీ ఇది, ఇంతకుముందే చూపినట్లుగా, వారు అనుసరిస్తున్నామని చెప్పుకుంటున్న సూత్రాలకు విరుద్ధంగా ఉంటుంది. సంక్షిప్తంగా చెప్పాలంటే, ఆ సూత్రాల ప్రకారం అస్సలు గానీ, లేదా ఏ విధంగానూ స్థిరంగా గానీ ప్రవర్తించడం సాధ్యం కాదు. అందువల్ల, వాటిని అనుసరిస్తున్నామని గానీ, లేదా వాటిని ఏమాత్రం మెరుగుపరుస్తున్నామని గానీ చేసే ప్రతి ప్రయత్నంలోనూ ఒక స్వీయ వైరుధ్యం ఉంటుంది.
ఈ సిద్ధాంతం మనుషులను కేవలం యంత్రాలుగా మాత్రమే చేస్తుంది అనే, నేను నిరూపించడానికి ప్రయత్నించిన అభ్యంతరానికి సంబంధించి నేను చెప్పేదేమిటంటే, ఈ సిద్ధాంతం ఉన్నప్పటికీ, మనిషి ఒక కేవలం యంత్రం కన్నా పూర్తిగా, పరిపూర్ణంగా, మరియు వర్ణనాతీతంగా భిన్నమైనవాడు. ఎందుకంటే, అతనికి హేతువు, గ్రహణశక్తి ఉన్నాయి, సంకల్ప శక్తి ఉంది, అందువల్ల అతను ఇష్టపూర్వకంగా ఎంచుకోగలడు; అతని సంకల్పం అతని గ్రహణశక్తి యొక్క ఆదేశాలు లేదా అభిప్రాయాలచే నడిపించబడుతుంది; అతని బాహ్య చర్యలు, ప్రవర్తన, మరియు అనేక విధాలుగా అతని ఆలోచనలు, అతని మనస్సు యొక్క కార్యకలాపాలు కూడా అతని సంకల్పానికి లోబడి ఉంటాయి; అందువల్ల, అతను తన ఇష్టానుసారం ప్రవర్తించడానికి, తనకు నచ్చినది చేయడానికి స్వేచ్ఛను కలిగి ఉంటాడు; మరియు, ఈ లక్షణాల ద్వారా, అతను నైతిక అలవాట్లు మరియు నైతిక చర్యలను, అంటే మానవాళి యొక్క సాధారణ జ్ఞానం ప్రకారం ప్రశంస, గౌరవం, ప్రేమ మరియు ప్రతిఫలానికి; లేదా, దానికి విరుద్ధంగా, అగౌరవం, అసహ్యం, ఆగ్రహం మరియు శిక్షకు అర్హమైన ప్రవృత్తులు మరియు చర్యలను కలిగి ఉండగలడు.
స్వేచ్ఛ మరియు స్వీయ నిర్ణయాధికారం విషయంలో, కేవలం యంత్రాలకు మరియు వీటికి మధ్య ఉన్న తేడా అంతా ఈ విషయాలలోనే ఉంది; అది ఏ విషయంలోనైనా పరిపూర్ణత, గౌరవం లేదా విశేషాధికారం అవుతుంది; ఆశించదగినంత తేడా, ఊహించగలిగేంత తేడా; మరియు నిజానికి, ఆర్మీనియన్లు తరచుగా తమను తాము వివరించుకోవలసి వచ్చినప్పుడు, వారి వాదనలన్నీ కూడా ఈ విషయంలోనే ముగుస్తాయి. (వారి వివరణలు, వారు నొక్కిచెప్పిన మరియు వివరించాలని నటిస్తున్న విషయాలను పడగొట్టి, రద్దు చేసినప్పటికీ,) ఎందుకంటే, వారు స్వీయ-నిర్ణయాత్మక సంకల్ప శక్తిని, ఆత్మ తనకు నచ్చినట్లుగా లేదా సంకల్పించినట్లుగా నిర్ణయించుకునే శక్తితో వివరించవలసి వస్తుంది; దీని సారాంశం ఇంతకంటే ఏమీ కాదు, అదేమిటంటే, ఒక మనిషికి ఎంచుకునే శక్తి ఉంది, మరియు చాలా సందర్భాలలో, అతను తనకు నచ్చినట్లుగా చేయగలడు,— ఇది, ఒక సందర్భంలో తన మొదటి ఎంపిక చర్యను ఎంచుకునే శక్తి అతనికి ఉందనే వైరుధ్యానికి పూర్తిగా భిన్నమైన విషయం.