అందువలన ధర్మశాస్త్రము మనందరినీ పాపులుగా చేస్తుంది; ఈ లోకంలో అతి పరిశుద్ధులుగా ఉన్నవారు దానిలోని కనీస అక్షరాన్ని గానీ, అంశాన్ని గానీ నెరవేర్చరు. ఏ మనిషి కూడా తన పూర్ణ హృదయంతో దేవుని హత్తుకొని, ఆయన కొరకు అన్నిటినీ విడిచిపెట్టడు. ఆయన చిత్తం మన మనస్సులో స్థిరంగా లేనప్పుడు మనం దేవుణ్ణి ఎలా ప్రేమించగలం? నేను దేవుణ్ణి ప్రేమిస్తే, ఆయన చిత్తాన్ని కూడా ప్రేమించకుండా ఉండలేను. దేవుడు వ్యాధిని, పేదరికాన్ని, అవమానాన్ని, అపకీర్తిని పంపితే, అది ఆయన చిత్తమే: దానిని గూర్చి మనం సణుగుతాము; మన మనస్సులు ఇటు అటు తిరుగుతాయి; మనం దానిని చాలా అసహనంతో భరిస్తాము; మనం, ఈ పరిసయ్యుని మరియు ధర్మశాస్త్ర పండితుని వలె, పైకి నిజాయితీగల జీవితాన్ని గడుపుతాము; మనం దేవుణ్ణి ఆరాధిస్తాము, ఆయనను సేవిస్తాము, ఉపవాసం ఉంటాము, ప్రార్థిస్తాము, పైకి నీతిగా మరియు పరిశుద్ధంగా ప్రవర్తిస్తాము. కానీ దేవుడు మన నుండి దానిని కోరడు, కానీ మనం ఆయన చిత్తాన్ని సంతోషంతో, ప్రేమతో, ఉత్సాహంగా మరియు ప్రేమగా చేయడానికి మనల్ని మనం మలచుకోవాలి. ప్రభువు ధర్మశాస్త్ర పండితునికి ఏమి చెప్పాడో, అది మనందరికీ చెప్పినట్లే; అనగా, మనం ఇంకా ఏమీ చేయలేదు, కానీ చేయవలసినవన్నీ ఇంకా మిగిలి ఉన్నాయి. అందువల్ల మనుషులందరూ మరణానికి దోషులు, మరియు సాతానుకు లోబడి ఉంటారు. మనుషులందరూ అబద్ధికులు, వ్యర్థులు మరియు అపవిత్రులు, మరియు వారు నటించేది ఏదైనా సరే, దానికి ఏమాత్రం విలువ లేదు. మనం లౌకిక విషయాలలో జ్ఞానులం, డబ్బును మరియు వస్తువులను పోగుచేస్తాము, మనుషుల ముందు న్యాయంగా మాట్లాడతాము, మరియు మన వాదనను చాకచక్యంగా ప్రతిపాదించి, ముందుకు తెస్తాము. దేవుడు ఈ విషయాలను ఎందుకు పట్టించుకుంటాడు? ఆయన మనల్ని మన పూర్ణ హృదయంతో ప్రేమించమని కోరుతున్నాడు, అది బ్రతికి ఉన్న ఏ మనిషి కూడా తనంతట తాను నెరవేర్చలేడు; అందువల్ల మనమందరం పాపులమని, ప్రత్యేకంగా ఎవరి జీవితం అయితే కేవలం మంచి బాహ్య రూపాన్ని మాత్రమే కలిగి ఉంటుందో వారు పాపులని నిర్ధారించవచ్చు.
వాక్యభాగంలోని పూర్వభాగమైన ధర్మశాస్త్ర ప్రబోధాన్ని చర్చించిన తరువాత, ఇప్పుడు సువార్త ప్రబోధమైన రెండవ భాగం వస్తుంది; ఇది మనం ధర్మశాస్త్రాన్ని ఎలా నెరవేర్చవచ్చో మరియు ఆ నెరవేర్పు ఎక్కడి నుండి తీసుకోబడిందో ప్రకటిస్తుంది; దీనిని మనం సమరయుని నుండి నేర్చుకుంటాము.
ప్రభువు అతనితో ఈ విధంగా వ్యవహరించిన తరువాత ఆ ధర్మశాస్త్ర పండితుడు ఏమి చేసెను? సువార్తకుడు చెప్పునదేమనగా, అతడు తనను తాను సమర్థించుకొనుటకు ఇష్టపడి, ప్రభువుతో మాట్లాడి, “నా పొరుగువాడు ఎవడు?” అని ఆయనను అడిగెను. అతడు, “నా దేవుడు ఎవడు?” అని అడగలేదు! నేను దేవునికి ఏమీ రుణపడి లేను; ఆయన నుండి నాకు ఏదీ అక్కరలేదు: అవును, నేను మనుష్యులకు ఏమీ రుణపడి లేనని నాకు తోచుచున్నది; అయినను నా పొరుగువాడు ఎవడు అని తెలుసుకొనుటకు ఇష్టపడుచున్నాను అన్నట్లుగా ఉన్నదే.
ప్రభువు అతనికి జవాబిస్తూ, ఒక మంచి ఉపమానాన్ని తెలియజేస్తాడు, దాని ద్వారా మనమందరం ఒకరికొకరు పొరుగువారమే అని ఆయన ప్రకటిస్తాడు; మేలు చేసేవాడూ, మేలు పొందేవాడూ లేదా మేలు అవసరమైనవాడూ పొరుగువారే. అయినప్పటికీ, లేఖనము ప్రకారం, ఇతరులకు మేలు చేసేవాడు మాత్రమే పొరుగువాడు అని అనిపిస్తుంది. కానీ లేఖనము ఎటువంటి భేదాన్ని చూపదు; కొన్నిసార్లు మేలు చేసేవాడిని మన పొరుగువాడు అని, మరికొన్నిసార్లు మేలు పొందేవాడు అని పిలుస్తుంది.
ఈ ఉపమానం ద్వారా ప్రభువు, ‘నీవు వెళ్లి ఆ విధంగానే చేయుము’ అని సూచిస్తున్నాడు. కాబట్టి ఆ ధర్మశాస్త్ర గ్రంథకర్త దేవునికి మాత్రమే కాక, మనుష్యులకు కూడా విరోధముగా అపరాధము చేసెను; మరియు దేవుని యెడల, తన పొరుగువాని యెడల ప్రేమ లేనివాడై యుండెను. ఈ దుర్మార్గుడు తల నుండి పాదముల వరకు పూర్తిగా చెడ్డవాడని కనబడేలాంటి పరిస్థితిలోకి తీసుకురాబడ్డాడు. లేఖనములలో అంత నిపుణుడైయుండియు, ఈ విషయమును గ్రహించలేకపోయెను. అతడు పరిసయ్యుని వంటి, కపటమైన, మరియు బూటకపు జీవితమును జీవించెను; ఆ జీవితంలో తన పొరుగువానిని లక్ష్యపెట్టక, ఇతరులకు సహాయము చేయక, మనుష్యుల యెదుట కీర్తి ప్రతిష్టలను మాత్రమే కోరెను; మరియు నిర్లక్ష్యముతోను, దుర్నీతితోను జీవించుట ద్వారా పరలోకమునకు వెళ్ళవలెనని తలంచెను. అయితే క్రైస్తవ జీవితము ఈ విధంగా ఉంటుందని మీరు తరచుగా వినియున్నారు: దేవునికి సంబంధించిన విషయములలో మనము విశ్వాసముతోను, హృదయముతోను వ్యవహరించుదుము; మన జీవితాన్ని, క్రియలను మన పొరుగువారి యెడల ఉపయోగించుదుము. కానీ మన పొరుగువాడు మన నుండి మేలు కోరి, ఏదైనా ఆశించే వరకు మనం వేచి ఉండకూడదు; మన కర్తవ్యం ప్రకారం, అతను అడగకముందే మనం అతడిని నివారించి, మన ఉదారతను స్వచ్ఛందంగా అతనికి అందించాలి.
ఈ ఉపమానంలో ఏముందో ఇప్పుడు మనం చూద్దాం. ఈ సందర్భంలోని సమరయుడు నిస్సందేహంగా మన ప్రభువైన యేసు క్రీస్తే, ఆయన దేవుని పట్ల మరియు మనుష్యుల పట్ల తన ప్రేమను ప్రకటించాడు. పరలోకం నుండి దిగివచ్చి, మానవరూపం ధరించి, తన తండ్రి చిత్తాన్ని నెరవేర్చడం ద్వారా దేవుని పట్ల; బాప్తిస్మం పొందిన తరువాత, ఆయన బోధించడం, అద్భుతాలు చేయడం, రోగులను స్వస్థపరచడం ప్రారంభించడం ద్వారా మనుష్యుల పట్ల; ఆయన చేసిన పనులలో ఏదీ కేవలం తన కోసమే కాదు, అన్నీ తన పొరుగువారి కోసమే; ఆయన అందరికంటే అధికుడు మరియు దేవునితో సమానుడు అయినప్పటికీ, మనకు పరిచారకుడిగా చేయబడ్డాడు.
అయితే అతడు ఈ పనులన్నిటినీ దేవునికి ప్రీతికరమైనవని, అది తన తండ్రి చిత్తమని తెలిసి చేసాడు; అతడు తన పూర్ణ హృదయంతో దేవుని ప్రేమించాననే ఆజ్ఞను నెరవేర్చినప్పుడు, తన జీవితాన్ని, తనకు కలిగినదంతటినీ తన తండ్రి చిత్తానికి అప్పగించాడు.
తండ్రీ; తండ్రీ, ఇదిగో నాకు కలిగినదంతయు నీదే; మనుష్యుల మధ్య నాకు కలిగిన మహిమను, ఘనతను, అవును, సమస్తమును నీ నిమిత్తమే విడిచిపెట్టుచున్నాను, నేను నిన్ను ఎంతగా ప్రేమించుచున్నానో లోకము తెలిసికొనునట్లు.
ప్రార్థనల ద్వారా ఎవరూ అడగకపోయినా వచ్చి, ధర్మశాస్త్రాన్ని నెరవేర్చిన ఆ సమరయుడు ఇతడే; దానిని నెరవేర్చినది అతనొక్కడే; ఆ స్తోత్రాన్ని అతని నుండి ఎవరూ తీసివేయలేరు: దానికి అర్హుడు అతనొక్కడే, అది అతనికి మాత్రమే చెందుతుంది. అతడు జాలిపడి, గాయపడిన వానిపై కరుణ చూపి, అతని గాయాలకు కట్టు కట్టి, ఒక సత్రానికి తీసుకువచ్చి, అతనికి ఆశ్రయం కల్పించాడు. ఇది మనకు వర్తిస్తుంది: గాయపడి, దెబ్బలు తిని, దోచుకోబడి, చచ్చిపోయినవాడై పడి ఉన్నవాడు ఆదాము; అవును, మనము కూడా. మనలను గాయపరిచి, ఈ దీనమైన స్థితిలో విడిచిపెట్టిన దొంగలు సైతానులు. మనకు మనమే సహాయం చేసుకోలేము, ఒకవేళ మనలను ఈ స్థితిలో వదిలివేస్తే, మనం వేదన మరియు దుఃఖంతో చనిపోతాము; మన గాయాలు చీముపట్టి, మన బాధలు అత్యంత అధికమవుతాయి.
మనం ఎవరో, మన వివేకం మరియు స్వేచ్ఛా సంకల్పం యొక్క బలం ఏమిటో మనకు చూపించడానికి ఈ అద్భుతమైన ఉపమానం మన ముందు ఉంచబడింది. ఆ దురదృష్టవంతుడు తనకు తాను సహాయం చేసుకోవడానికి ప్రయత్నించి ఉంటే, అతని పరిస్థితి మరింత దిగజారి ఉండేది; అతను తనను తాను గాయపరుచుకునేవాడు, శ్రమతో తన గాయాలను మళ్ళీ తెరుచుకునేవాడు, తద్వారా మరింత పెద్ద కష్టంలో పడి ఉండేవాడు. అలాగే, అతనికి సహాయం చేయకుండా వదిలేసి ఉంటే, అతని పరిస్థితి కూడా అలాగే ఉండేది. మనల్ని మనకు వదిలేసినప్పుడు కూడా ఇలాగే జరుగుతుంది; మన అధ్యయనాలు మరియు ప్రయత్నాలు వ్యర్థమైపోతాయి. మన జీవితాలను సరిదిద్దుకోవడానికి, స్వర్గానికి చేరుకోవడానికి రకరకాల మార్గాలు, ఉపాయాలు కనుగొనబడ్డాయి: ఒక వ్యక్తి ఈ మార్గాన్ని, మరొక వ్యక్తి ఆ మార్గాన్ని కనుగొన్నారు; దీనివల్ల లెక్కలేనన్ని రకాల మతసంస్థలు పెరిగాయి; పాప పరిహార పత్రాలు, పుణ్యపురుషుల యాత్రలు మొదలైనవి ఎల్లప్పుడూ క్రైస్తవ మత స్థితిని మరింత దిగజార్చాయి. ఈ గాయపడిన వ్యక్తి ద్వారా సూచించబడిన లోకం ఇదే; అతను పాపభారంతో సతమతమవుతూ, ఒక బరువైన భారం కింద సొమ్మసిల్లిపోతూ, తనకు తాను సహాయం చేసుకోలేని స్థితిలో ఉన్నాడు.
అయితే ధర్మశాస్త్రమును నెరవేర్చిన సమరయుడు సంపూర్ణ ఆరోగ్యవంతుడై యున్నాడు; అతడు యాజకుని గాని లేవీయుని గాని కంటే ఎక్కువ చేస్తాడు; అతడు అతని గాయములకు కట్టును, నూనె ద్రాక్షారసము పోయును, తన సొంత జంతువు మీద అతన్ని ఎక్కించును, ఒక సత్రమునకు తోడుకొని వచ్చెను, అతనికి కావలసిన ఆహారమును సిద్ధపరచును, మరియు అతడు బయలుదేరి వెళ్ళునప్పుడు, సత్రాధిపతికి అతని గురించి శ్రద్ధగా అప్పగించి, అతని ఖర్చులకు సరిపడా డబ్బును అతనితో వదిలివెళ్తాడు; వీటిలో ఏదీ యాజకుని గాని లేవీయుని గాని చేయలేదు.
యాజకుని ద్వారా, మోషేకు ముందు వర్ధిల్లిన పరిశుద్ధ పితరులు సూచించబడ్డారు: లేవీయుడు పాత నిబంధనలోని యాజకత్వానికి ప్రతినిధి. వీరందరూ తమ క్రియల ద్వారా ఏమీ చేయలేకపోయారు, కానీ ఈ యాజకుని మరియు లేవీయుని వలె గడిచిపోయారు: కాబట్టి, నోవహు, అబ్రాహాము మరియు విశ్వాసులైన పితరులందరి మంచి క్రియలన్నీ నాకు ఉన్నప్పటికీ, అవి నాకు ఏమాత్రం ప్రయోజనం కలిగించవు.
యాజకుడు మరియు లేవీయుడు ఆ దీనస్థితిలో ఉన్న మనిషి గాయపడి పడి ఉండటాన్ని చూశారు, కానీ అతనికి సహాయం చేయలేకపోయారు; అతను దాదాపు చచ్చిపోయిన స్థితిలో పడి ఉండటాన్ని చూశారు, కానీ అతనికి ఏ నివారణా ఇవ్వలేకపోయారు. పరిశుద్ధ పితరులు పాపంలో పూర్తిగా మునిగిపోయి, కూరుకుపోయిన మనుషులను చూశారు; వారు కూడా దాని బాధను, వేదనను అనుభవించారు, కానీ ఆ పరిస్థితిని ఏమాత్రం మెరుగుపరచలేకపోయారు. వీరే ధర్మశాస్త్ర ప్రబోధకులు; ఇది లోకం ఎలాంటిదో తెలియజేస్తుంది, అనగా, అది పాపంతో నిండి, దాదాపు చచ్చిపోయిన స్థితిలో ఉండి, తనకున్న ప్రతీ శక్తితోను, వివేకంతోను తనకు తాను సహాయం చేసుకోలేకపోతుంది.
అయితే క్రీస్తు ఆ నిజమైన సమరయుడు; ఆయన దీనుని పరిస్థితిని చూసి కదిలిపోతాడు; అతని గాయములకు కట్లు కట్టి, అతని యెడల ఎంతో శ్రద్ధ వహించి, పరిశుద్ధమైన సువార్తయైన నూనెను, ద్రాక్షారసాన్ని పోస్తాడు. కృప ప్రకటించబడినప్పుడు ఆయన నూనె పోస్తాడు; "ఓ దీనుడా, ఇదే నీ అవిశ్వాసము, ఇదే నీకు శిక్ష; ఈలాగు నీవు గాయపరచబడి రోగగ్రస్తుడవైయున్నావు: అయినను నేను నీకు ఒక నివారణను చూపిస్తాను; దీనితో నీవు ఐక్యమగుదువు" అని చెప్పబడినప్పుడు ఆయన నూనె పోస్తాడు.
సమరయుడా, రక్షకుడైన క్రీస్తు నీకు సహాయము చేసి ఆదుకొనును.
మనకు తెలిసినట్లుగా, నూనె స్వభావం మృదువుగా చేసి శాంతపరచడం; అలాగే సువార్త యొక్క మధురమైన మరియు సున్నితమైన బోధన, దేవుని పట్ల మరియు మన పొరుగువారి పట్ల హృదయాన్ని మృదువుగా మరియు సున్నితంగా చేస్తుంది. ఘాటైన ద్రాక్షారసం వెంటనే వచ్చే శ్రమ అనే సిలువను సూచిస్తుంది: ఒక క్రైస్తవుడు సిలువను వెదకడానికి కారణమేమీ లేదు, ఎందుకంటే అతనికి తెలియకముందే అది అతని తలపై వేలాడుతుంది; పౌలు 2 తిమోతి 3లో సాక్ష్యమిచ్చినట్లుగా, "క్రీస్తుయేసునందు దైవభక్తితో జీవించగోరేవారందరూ హింసను అనుభవిస్తారు." ఇది ఈ రాజు యొక్క గుర్తింపు మరియు చిహ్నం; దానిని గూర్చి సిగ్గుపడేవాడు ఆయనకు చెందినవాడు కాడు. అంతేకాక, సమరయుడు గాయపడిన వ్యక్తిని తన సొంత జంతువుపై ఎక్కించుకుంటాడు: ఈయనే ప్రభువైన యేసు.
మనకు ఆసరాగా ఉండి, తన భుజాలపై మనల్ని మోసే క్రీస్తు. పవిత్ర గ్రంథమంతటిలో, ఆ వాక్యభాగం కంటే మనోహరమైన మరియు ఓదార్పునిచ్చే వాక్యభాగం మరొకటి లేదు.
తప్పిపోయిన గొర్రెను తన భుజాలమీద మోసుకుని మంద దగ్గరకు తిరిగి తీసుకువచ్చే కాపరితో క్రీస్తు తనను తాను పోల్చుకున్నాడు.
సత్రం అనేది ఈ లోకంలో క్రైస్తవత్వం యొక్క స్థితి, అందులో మనం కొద్ది కాలం నివసించాలి: ఆతిథ్యమిచ్చే వారు సువార్త పరిచారకులు మరియు ప్రచారకులు, మనల్ని జాగ్రత్తగా చూసుకోవలసిన బాధ్యత వారిది. కాబట్టి వాక్యభాగం యొక్క సారాంశం ఇదే; క్రీస్తు రాజ్యం కరుణ మరియు కృప గల రాజ్యం: క్రీస్తు మన లోపాలను, బలహీనతలను భరిస్తాడు; ఆయన మన పాపాలను తనపైకి తీసుకుంటాడు, మరియు మన పతనాన్ని ఇష్టపూర్వకంగా భరిస్తాడు; మనం ప్రతిదినం ఆయన మెడపై పడుకుంటాము, ఆయన మనల్ని భరించడంలో అలసిపోడు. ఈ రాజ్య ప్రచారకుల కర్తవ్యం ఏమిటంటే, మనస్సాక్షిని ఓదార్చడం, వారితో సున్నితంగా వ్యవహరించడం, వారికి సువార్తను తినిపించడం, బలహీనులను భరించడం, రోగులను స్వస్థపరచడం; వారు ప్రతి ఒక్కరి అవసరానికి తగినట్లుగా వాక్యాన్ని వర్తింపజేయాలి.
నేటి కాలంలోని కొందరు బిషప్లు అనుసరిస్తున్నట్లుగా, హింసతో వ్యవహరించకపోవడం ఒక నిజమైన బిషప్ మరియు బోధకుని కర్తవ్యం. వారు విసిగిస్తారు, హింసిస్తారు, మరియు ఇష్టపూర్వకంగా చేయని వారిని బలవంతం చేస్తామని అరుస్తారు. మనం ఏ విధంగానూ ఈ పద్ధతిలో వ్యవహరించకూడదు; కానీ ఒక బిషప్ లేదా బోధకుడు, రోగులను స్వస్థపరిచేవానిలా ప్రవర్తించాలి. ఆయన వారితో చాలా సున్నితంగా వ్యవహరిస్తూ, ఎంతో ప్రేమపూర్వకమైన మాటలు పలుకుతూ, మృదువుగా మాట్లాడుతూ, వారికి మేలు చేయడానికి తన శాయశక్తులా ప్రయత్నించాలి. ఒక బిషప్ లేదా పరిచారకుడు తన పరివారాన్ని, రకరకాల వ్యాధులతో బాధపడేవారు ఉండే ఒక ఆసుపత్రిగా భావించాలి. క్రీస్తును ఈ విధంగా బోధించినప్పుడు, విశ్వాసం మరియు ప్రేమ ఏకమవుతాయి, ఇది ప్రేమ ఆజ్ఞను నెరవేరుస్తుంది.
ధర్మశాస్త్రం మరియు సువార్తను గూర్చిన జ్ఞానం, మరియు వాటి మధ్య ఉన్న వ్యత్యాసం చాలా అవసరం కాబట్టి, నేను వాటి గురించి మరికొంత విస్తృతంగా చర్చిస్తాను. లేఖనమంతయు ధర్మశాస్త్రం మరియు సువార్త అనే రెండు భాగాలుగా విభజించబడిందని నేను మీకు తరచుగా తెలియజేశాను. ధర్మశాస్త్రం మన కర్తవ్యాన్ని మరియు దేవుని చిత్తం మన నుండి ఏమి కోరుతుందో మనకు బోధిస్తుంది: ధర్మశాస్త్రం ఆజ్ఞాపించే దానిని ఎలా స్వీకరించాలో సువార్త బోధిస్తుంది; ఉదాహరణకు, నేను మందు తీసుకుంటే, వ్యాధి ఏమిటో చెప్పడం ఒకటి, దానికి మంచి మరియు ఆరోగ్యకరమైన నివారణను ఇవ్వడం మరొకటి. ఇక్కడ కూడా అదే పరిస్థితి; ధర్మశాస్త్రం వ్యాధిని బయటపెడుతుంది, మరియు సువార్త మందును ఇస్తుంది; మనం ఇప్పటికే చర్చించిన వాక్యభాగం ద్వారానే ఇది స్పష్టమవుతుంది.
న్యాయవాది వచ్చి, నిత్యజీవాన్ని కోరుకొనుచు, తాను ఏమి చేయాలో అడుగుతాడు; అప్పుడు ధర్మశాస్త్రం అతనికి ఇలా తెలియజేస్తుంది, నీవు నీ దేవుడైన ప్రభువును నీ పూర్ణ హృదయముతోను, నీ పూర్ణ ఆత్మతోను, నీ పూర్ణ బలముతోను, నీ పూర్ణ మనస్సుతోను ప్రేమించాలి, మరియు నీ పొరుగువానిని నీవలెనే ప్రేమించాలి. న్యాయవాది చేసినట్లుగా ఈ మాటలను అజాగ్రత్తగా చదివేవాడు వాటిని అర్థం చేసుకోడు. మనం ధర్మశాస్త్రంలోకి లోతుగా వెళ్ళాలి; నేను దేవుణ్ణి నా హృదయం అడుగు భాగం నుండి ప్రేమించాలి; నేను ఆయనను నా పూర్ణ ఆత్మతో ప్రేమించాలి; అంటే, ఆత్మ లోతు నుండి, నేను ఆయనను ప్రేమిస్తున్నానని నా అంతరంగంలో పూర్తిగా అనుభూతి చెందాలి: అలాగే నేను నా పూర్ణ బలముతో ఆయనను ప్రేమించాలి; అంటే, నా అవయవాలన్నిటితో; నా పూర్ణ మనస్సుతో కూడా; అంటే, నా ఇంద్రియాలన్నిటితో, నా ఆలోచనలన్నిటితో మరియు నా తలంపులన్నిటితో; అన్నీ దేవుని వైపు మళ్ళించబడాలి.
నాలో నేను ఈ పనులలో దేనినీ చేయనని నాకు నేను కనుగొంటున్నాను: ఎందుకంటే నేను దేవుణ్ణి నా పూర్ణ హృదయముతోను, పూర్ణ ఆత్మతోను, పూర్ణ బలముతోను, పూర్ణ మనస్సుతోను ప్రేమించవలెనంటే, నా కన్నులలో కోపపు రెప్పపాటు గాని కదలిక గాని కనబడకూడదు, నా నాలుక కోపపు మాట పలకకూడదు, నా పాదములు, చేతులు, చెవులు మొదలైనవాటిలో కోపపు ఛాయలు కనబడకూడదు; నా తల నుండి పాదాల అరికాల వరకు నా శరీరమంతయు, దానికి సంబంధించిన సమస్తమును ప్రేమతో నడవాలి, దేవుని యెడల ప్రేమతోను, ఆనందముతోను పరవశించిపోవునట్లు ఉండవలెను, మరియు ఎల్లప్పుడూ ఆయనను ఆరాధించి, సేవించవలెను. సద్గుణము కలుగుట వలన కలుగు ఆనందముచేతను, ప్రేమ వలనను పవిత్రుడుగాను, నీతిమంతుడుగాను ఉండువాడు ఎవడు? అటువంటివాడు భూమి మీద కనబడడు; ఎందుకంటే మనము సాత్వికము మరియు ఇతర సద్గుణముల కన్నా కోపము, అసూయ, ప్రాపంచిక సుఖములు మొదలైనవాటికి ఎక్కువగా సిద్ధపడియున్నాము. నాలో ఒక నిప్పురవ్వ మాత్రమే కాదు, దుష్ట కామముల అగ్నిగుండమును నేను కనుగొంటున్నాను: ఎందుకంటే నా హృదయము మరియు నా అవయవములన్నియు ప్రేమలేనివి.
కాబట్టి ఇక్కడ ధర్మశాస్త్రంలో, నాలో ఉన్నదంతా నాశనకరమైనదిగాను, శపించబడినదిగాను నేను అద్దంలో చూసుకున్నట్లుగా చూస్తున్నాను: ఎందుకంటే ధర్మశాస్త్రంలో ఒక అక్షరమైనా నశించకూడదు, కానీ అదంతా నెరవేరాలి; క్రీస్తు చెప్పినట్లుగా, మత్తయి 5:18. "నేను మీతో నిశ్చయముగా చెప్పుచున్నాను, ఆకాశమును భూమియు గతించిపోవు వరకు, ధర్మశాస్త్రంలో నుండి ఒక అక్షరమైనా, ఒక సున్నమైనా ఏ విధంగానూ గతించిపోదు, అదంతా నెరవేరే వరకు."
ధర్మశాస్త్రం నీ నుండి ఆశించే వాటన్నిటినీ నీ ఆత్మతోను, హృదయపూర్వకంగాను, సంతోషంతోను చేయడానికి నీలో ఆ గుణం లేదు; కాబట్టి నీవు శిక్షకు పాత్రుడవై, సాతాను వశమైయున్నావు. మనం శిక్షకు పాత్రులమని ధర్మశాస్త్రం మనకు బోధిస్తుంది; ఎందుకంటే దాని ద్వారా మనం దుష్ట కోరికలతో నిండిపోతాము; అయినప్పటికీ వాటిలో ఒక నిప్పురవ్వ కూడా మనలో ఉండకూడదు: అయినప్పటికీ, మన పండితులు ఈ విషయాన్ని గమనించకుండా, ఒక వ్యక్తి తన శక్తికొలది చేస్తే, దేవుడు అతనికి తన కృపను ఇస్తాడని బోధించారు.
వారు గుడ్డి మార్గదర్శకులు; మంచి పని చేయడంలో మనిషికి ఆనందం గానీ, సంతోషం గానీ ఉండదని వారు అంగీకరిస్తారు, అయినప్పటికీ ఒక వ్యక్తి దుఃఖంతో, కష్టంతో, సోమరితనంతో పనిచేసినా, అది దేవుని దృష్టిలో అతనికి మంచిదేనని వారు భావిస్తారు. కానీ క్రీస్తు దీనికి భిన్నంగా బోధించాడు; మనం మంచి పనులను ఆనందంతో, ప్రేమతో, సంసిద్ధతతో, సునాయాసంగా చేయాలని ఆయన చెప్పాడు.
కాబట్టి మనము క్రీస్తును నమ్మవలెనా లేక పండితులను నమ్మవలెనా? ఆ విషయాన్ని మీ తీర్పుకే వదిలివేస్తున్నాను. ధర్మశాస్త్రం గురించిన అటువంటి భ్రష్టమైన, దుష్టమైన అవగాహన వలనే మఠాలు వాడుకలోకి వచ్చాయి; దాని వలనే, వాటిలో నివసిస్తూ, వాటి ఆజ్ఞలను పాటిస్తే చాలు మోక్షం కలుగుతుందనే అభిప్రాయం పుట్టింది; మనఃవేదనతో అలా చేసినప్పటికీ. కానీ క్రీస్తు మనము ఆనందంగా, ఉల్లాసంగా పనిచేయాలని కోరుకుంటున్నారు; ఏదైనా పనిని భారంతో గానీ, మనస్సాక్షి వేదనతో గానీ చేస్తే, అది పాపం; కాబట్టి అటువంటి పనుల నుండి త్వరగా తొలగిపోండి.
ఓదార్పును, రక్షణను చూపించే సువార్త, ధర్మశాస్త్రం ఎలా నెరవేర్చబడాలో ప్రకటిస్తుంది. ధర్మశాస్త్రం ద్వారా నేను శిక్షకు పాత్రుడనని తెలుసుకున్నప్పుడు, నేను దొంగల మధ్య సగం చచ్చినవానిలా పడి ఉంటాను; సాతాను నా ఆత్మను పాడుచేసి, ఆదాము ద్వారా విశ్వాసమంతటినీ, నీతినీ తీసివేసి, శరీర సంబంధమైన ప్రాణాన్ని తప్ప మరేమీ మిగల్చలేదు; అది కూడా త్వరగా నశించిపోతుంది. అప్పుడు లేవీయులు, యాజకులు వచ్చి, ఇది అది అని బోధిస్తారు గానీ సహాయం చేయలేరు, అలా వెళ్ళిపోతారు. కానీ క్రీస్తు అయిన సమరయుడు వచ్చినప్పుడు, ఆయన నాకు తన కనికరాన్ని చూపిస్తాడు; ఇదిగో, నీవు పూర్ణహృదయంతో దేవుని ప్రేమించవలసియున్నది గాని నీవు అలా చేయట్లేదు; ఇప్పుడు కేవలం నా యందు విశ్వాసముంచుము, అప్పుడు నా విధేయతను నీ సొంత విధేయతగా పొందుతావు; ఇది ఒక్కటే నాకు సహాయం చేస్తుంది.