ఈ తెలుగు ఎడిషన్ యంత్ర సహాయంతో అనువదించబడింది; సమీక్ష కొనసాగుతోంది. అధ్యయనానికి ఆంగ్ల మూల గ్రంథమే ప్రామాణికం. తప్పులు కనిపిస్తే [email protected]కు రాయండి.
1 తిమోతి, అధ్యాయం 1, వచనాలు 5, 6, మరియు 7.
5. ఆ ఆజ్ఞ యొక్క అంతిమ లక్ష్యం ప్రేమ. అది నిర్మలమైన హృదయం, మంచి మనస్సాక్షి మరియు నిష్కపటమైన విశ్వాసం వలన కలుగుతుంది.
6. వాటిలో నుండి కొందరు తొలగిపోయి, వ్యర్థమైన వాదోపవాదములకు తిరిగారు; 7. ధర్మశాస్త్ర బోధకులుగా ఉండాలని కోరుకుంటున్నారు; కానీ వారు ఏమి చెబుతున్నారో గానీ, దేనిని గూర్చి ధృవీకరిస్తున్నారో గానీ వారికి అర్థం కాదు.
ప్రియమైన సహోదరులారా, దేవుడు తన వాక్యాన్ని చదవడం, వినడం అనే విధిని మనపై ఎంత పట్టుదలతో ఆజ్ఞాపించాడో మీకు బాగా తెలుసు. ఆయన దానిని మానవాళికి అపారమైన విలువైనదిగా పరిగణిస్తున్నాడు, అందువల్ల ఎంతో ఖర్చుతో దానిని మన మధ్య వ్యాప్తి చేయడం ద్వారా తన ప్రేమను, మంచితనాన్ని వ్యక్తపరిచాడు. ఆయన పరిశుద్ధ ప్రవక్తలు దానిని స్థాపించడంలో ఆపదలను, ప్రమాదాలను ఎదుర్కొన్నారు, చివరకు ఆయన తన ప్రియమైన వారిని పంపాడు.
కుమారుడు దానిని సర్వలోకానికి ప్రకటించి, సిలువ మరణాన్ని అనుభవించి దానిని స్థిరపరచాడు. అపొస్తలులు కూడా అమరత్వం పొందారు, మరియు అన్ని యుగాలలో క్రైస్తవులు అదే కారణంతో లెక్కలేనన్ని హింసలను అనుభవించారు. నిశ్చయంగా, దేవుని వాక్యం అల్పమైన విషయమైతే, ఆయన అంతటి మూల్యం చెల్లించి దానిని ప్రకటించి ఉండేవాడు కాదు.
మనకు వేరే ప్రేరణ ఏదీ లేకపోయినా, మనం ఆయన వాక్య పఠనానికి, బోధనకు శ్రద్ధ చూపడం దేవుని చిత్తం మరియు ఇష్టమనే జ్ఞానమే చాలు.
ఆయనే విశ్వానికి ప్రభువు మరియు సార్వభౌముడు, మరియు ఆయనపై ఆధారపడిన సృష్టి జీవులమైన మనం ఆయనకు సంపూర్ణ విధేయత చూపాలి. దేవుడు తన వాక్యాన్ని పాటించమని మనకు ఆజ్ఞాపించడమే కాకుండా, దాని ద్వారా మనకు గొప్ప ప్రయోజనాలు కలుగుతాయని కూడా వాగ్దానం చేశాడు; కాబట్టి అది మన కర్తవ్యమే కాకుండా మన ప్రయోజనం కూడా అయింది, అందువల్ల దానిని నిర్లక్ష్యం చేయడానికి మనకు ఎలాంటి సాకు ఉండదు. కాబట్టి మనం దానిని శ్రద్ధగా గమనించి, అమూల్యమైనదిగా భావించి మన హృదయాలలో భద్రపరచుకోవాలి; ఎందుకంటే అలా చేయడం ద్వారా మనం దేవునికి ఆమోదయోగ్యమైన సేవను అందిస్తాము, మరియు అది మన శాశ్వత శ్రేయస్సును పెంపొందించడానికి కూడా ఒక సాధనంగా ఉంటుంది.
నిజానికి దేవుణ్ణి సేవించడానికి ఆమోదయోగ్యమైన ఇతర మార్గాలు కూడా చాలా ఉన్నాయి.
ఒకవేళ యువరాజు లేదా రాజు న్యాయంగా, మితంగా పరిపాలిస్తే; ఒక తండ్రి తన కుటుంబం పట్ల తన బాధ్యతను విశ్వాసంగా నిర్వర్తిస్తే; లేదా ఒక బిడ్డ లేదా సేవకుడు తన తల్లిదండ్రులకు లేదా యజమానికి విధేయుడిగా, విశ్వాసపాత్రుడిగా ఉంటే—వీరందరూ తమ తమ స్థానాలలోని విధులను విశ్వాసపాత్రంగా నిర్వర్తించడం ద్వారా దేవునికి ఆమోదయోగ్యమైన సేవను అందించవచ్చు. అందువల్ల, దేవునికి సేవ చేయడాన్ని పూర్తిగా నిర్లక్ష్యం చేయడానికి ఎటువంటి సాకు లేదు; అలాగే, పాపిస్టులు ఆచరించినట్లుగా కొత్త ఆరాధనా పద్ధతులను కనుగొనడానికి ఎటువంటి కారణం లేదా అవసరం లేదు; ఎందుకంటే ప్రతి వ్యక్తి తాను ఉన్న స్థానంలో మరియు పరిధిలో ఆయనకు ఆమోదయోగ్యంగా సేవ చేయవచ్చు.
అయితే ఇతర అన్ని రకాల ఆరాధనల కన్నా, మనం ప్రసంగీకులుగా గానీ, శ్రోతలుగా గానీ ఆయన వాక్యానికి చెవి ఒగ్గి ఆయనకు అర్పించే ఆరాధననే ప్రభువు అత్యంత ఘనపరుస్తాడు. ఈ ఉద్దేశ్యంతోనే ఆయన ప్రతి వారంలో ఒక ప్రత్యేకమైన రోజును నియమించాడు; ఆ రోజున మనం ఏ ఇతర పనిలో గానీ, వ్యాపారంలో గానీ పాల్గొనకూడదని ఆయన నిషేధించాడు. ఈ సేవను నెరవేర్చడానికి మనకు సమయం ఉండాలనే ఉద్దేశ్యంతో, మరియు తమ పనులు, వ్యాపారాలు అధికమవడం వల్ల తీరిక లేదని ఎవరూ సాకు చెప్పకూడదనే ఉద్దేశ్యంతో, ఆయన ఈ రోజును ప్రత్యేకంగా ఎన్నుకుని, ఆచరించాలని ఆజ్ఞాపించాడు. ఈ విధిని నిర్వర్తించడానికి మనం సమావేశమయ్యేందుకు, మన దేవాలయాలు, సంఘాలు, మరియు ప్రార్థనా మందిరాల వంటి కొన్ని కట్టడాలను కూడా ఆయన నిర్మించాడు. అంతేకాక, ఈ సేవలో పరిచర్య చేయడానికి ఆయన కొందరిని పిలిచి, వారికి బోధించాడు మరియు వారి విధులను నిర్వర్తించడానికి తగిన వివిధ వరాలను వారికి అనుగ్రహించాడు. సంక్షిప్తంగా చెప్పాలంటే, వారు ఆయనకు అర్పించగల అత్యంత ప్రీతికరమైన ఆరాధనగా భావించి, ఈ విధిని పాటించమని ఆయన ఒక ప్రత్యేక ఆజ్ఞ ద్వారా ప్రపంచమంతటినీ ఆదేశించాడు; మరియు నిజమైన క్రైస్తవులందరూ దానిలో పొందే ఆనందం నుండి ఆయన దానిని ఎంతగానో గౌరవిస్తాడనేది మరింత స్పష్టమవుతుంది.
సూర్యుని ప్రకాశం నక్షత్రాల ప్రకాశాన్ని మించినట్లుగా; విశ్రాంతి దినం వారంలోని ఇతర దినాల కన్నా శ్రేష్ఠమైనదిగా ఉన్నట్లుగా; అవును, పరలోక రాజ్యం ఈ లోక రాజ్యాల మహిమను మించినట్లుగా, ఈ సేవ ఇతర అన్ని రకాల ఆరాధనల కన్నా శ్రేష్ఠమైనది. దేవుని మందిరంలో అన్నీ పవిత్రమైనవి, మరియు ప్రత్యేకంగా ఎన్నుకోబడినవి; అందులో పరిచర్య చేసే సమయం, స్థలం మరియు వ్యక్తి కూడా. ఎందుకంటే, పవిత్రమైన వాక్యమే వాటిని పరిశుద్ధపరుస్తుంది. కాబట్టి, ఈ విధిని నిర్వర్తించడంలో మనం సోమరితనం మరియు అశ్రద్ధలో పడకుండా మనల్ని మనం జాగ్రత్తగా చూసుకుందాం. ఎందుకంటే, దేవుని వాక్యాన్ని తృణీకరించడం ద్వారా, మనం దాని కర్తను కూడా తృణీకరిస్తాము.
చాలామంది త్వరలోనే ఈ సేవకు హాజరుకావడంలో విసిగిపోతారు, మరియు అవే విషయాలు పదేపదే పునరావృతం కావడం మాత్రమే వింటున్నామని ఫిర్యాదు చేస్తారు. కానీ ఆ వ్యక్తులు దానిపై తమ శ్రద్ధలో ఒక చిన్న భాగాన్ని మాత్రమే కేటాయించారు, మరియు దేవుని వాక్యంలో ఉన్న అద్భుతమైన సౌందర్యాలు, దైవిక శ్రేష్ఠతల గురించి వారికి ఏమాత్రం తెలియదు. తాము లేఖనాలతో సంపూర్ణంగా పరిచయం కలిగి ఉన్నామని వారు భావించినప్పటికీ, వారు అత్యంత అజ్ఞానులైన అన్యజనుల వలెనే నిజమైన జ్ఞానం లేనివారే.
అయితే, మనకు లేఖనాలతో సంపూర్ణ పరిచయం ఉందని, సువార్తలోని మర్మాల గురించి మనకు ఎలాంటి ఉపదేశం అవసరం లేదని ఒప్పుకున్నప్పటికీ, (అయితే మనలో ఎవ్వరి విషయంలోనూ అది నిజం కాదని నేను భయపడుతున్నాను,) మనం మన అంతరాత్మతో దేవుని వాక్యాన్ని శ్రద్ధగా వినాలి; ఎందుకంటే, ఒక నిజమైన క్రైస్తవుడు దానిని ఎన్నిసార్లు పునరావృతం చేసినా వినడానికి ఎన్నడూ విసుక్కోడు. అంతేకాకుండా, మనం నేర్చుకున్న విషయాలను మనకు తరచుగా గుర్తుచేయవలసిన అవసరం ఉంది; లేకపోతే, వాటిని మరచిపోయి, ప్రేమలో మన హృదయాలు చల్లారిపోయి, మనం సత్కార్యాల పట్ల నిర్లక్ష్యంగా ఉంటాము.
రక్షకుడు అన్ని విషయాలలో పరిపూర్ణుడు, అయినప్పటికీ ఆయన తన భూలోక పరిచర్య యొక్క చివరి గడియ వరకు బోధిస్తూ, ప్రార్థిస్తూ ఉండటాన్ని మనం చూస్తాము. అదేవిధంగా, అపొస్తలులలో ముఖ్యుడైన పౌలు, పరిసయ్యునిగా ఉన్నప్పుడు ధర్మశాస్త్ర సంబంధమైన అన్ని విషయాలలో ఉపదేశం పొంది, ఆ తరువాత పరిశుద్ధాత్మచే ప్రేరేపించబడి, అనేక దేశాలు మరియు రాజ్యాలలో ప్రయాణిస్తూ, బోధిస్తూ, ప్రోత్సహిస్తూనే ఉన్నాడు. కాబట్టి, గ్రుడ్డివారముగాను, అజ్ఞానులముగాను ఉన్న మనము దేవుని వాక్యాన్ని చదివి, సువార్త బోధను ఎంతగానో ఆలకించాలి.
దేవుడు మనకు ఆజ్ఞాపించిన ఈ సేవ కష్టమైనది కాదు, కానీ సులభమైనది. దీనికి మన సమయం, శ్రద్ధ తప్ప మరేమీ అవసరం లేదు. ఒకవేళ ఒక వ్యక్తికి పగలంతా, సాయంత్రమంతా సారాయి దుకాణంలోనో, సారాయి దుకాణంలోనో, నీచమైన, దుష్ట స్నేహితులతో కలిసి విందు వినోదాలలో మునిగి తేలుతూ కూర్చోవడం ఆనందాన్ని ఇవ్వగలిగితే, దేవుని మందిరంలో కొన్ని గంటలపాటు కూర్చోవడం అతనికి పెద్ద కష్టమేమీ కాకూడదు; ఎందుకంటే అలా చేయడం ద్వారా అతను తన సమయాన్ని తనకు మరింత ప్రయోజనకరంగా గడపడమే కాకుండా, తన సృష్టికర్తకు అంగీకారయోగ్యమైన సేవను కూడా అర్పించినట్లు అవుతుంది.
ఈ విధి భారంగా అనిపిస్తే, పాపిస్టుల మధ్య మనం చేసినట్లుగా, దేవాలయం నుండి దేవాలయానికి, బలిపీఠం నుండి బలిపీఠానికి వెళుతూ, ఆచారాలు మరియు వేడుకలలో పాల్గొనడాన్ని మనం ఎలా సహించగలం? లేదా, ఆ గుడ్డి మతోన్మాదులు మనపై రుద్దిన, గనుల నుండి రాళ్లను మోయడం, ఆయుధాలతో తీర్థయాత్రలకు వెళ్లడం వంటి కష్టతరమైన సేవలను మనం ఎలా కొనసాగించగలం? మనం తప్పుడు బోధనలచే మోసగించబడినప్పుడు ఈ సేవలను ఇష్టపూర్వకంగా చేశాము. అలాగే సైతాను మనుష్యుల కళ్లను గుడ్డివిగా చేస్తాడు; అప్పుడు వాడు తన పనిని నెరవేర్చడానికి వారిని ప్రేరేపించాడు, ఇప్పుడు దేవుని వాక్యాన్ని వినడంలో సోమరులుగా, విసుగు చెందేలా వారిని ప్రేరేపిస్తున్నాడు; తద్వారా వారు దాని విలువను మరచిపోయి, దాని ఆజ్ఞలను పాటించడంలో నిర్లక్ష్యంగా మారవచ్చు;
అయితే, దేవుని వాక్యాన్ని వినడంలో ఆనందించడానికి ప్రయత్నిద్దాం, అలా చేయడం ద్వారా మనం ఆయనకు అంగీకారమైన సేవను చేస్తున్నామని గుర్తుంచుకుందాం. ఆయన వాక్యంతో దేవుని కృప తోడుగా ఉండునట్లు, మరియు మనం నాటిన విత్తనం వ్యర్థం కాకుండా ఉండేలా, ప్రార్థనాపూర్వకమైన శ్రద్ధతో దానిని విందాం. ఎప్పుడైతే వాక్యం సరిగ్గా బోధించబడి, శ్రద్ధగా వినబడుతుందో, అది ఫలించడంలో ఎన్నడూ విఫలం కాదు. నిజానికి, దాని నుండి మనకు తక్షణ ఫలితాలు ఏవీ కనిపించకపోవచ్చు, కానీ కాలక్రమేణా, ఫలం ఖచ్చితంగా కనబడుతుంది. కానీ, దేవుని వాక్యాన్ని వినడం వల్ల కలిగే ప్రయోజనాలన్నింటినీ వివరించడానికి చాలా సమయం పడుతుంది; నిజానికి, అది మన సామర్థ్యానికి మించిన పని.
ప్రసంగానికి ముందుమాటగా మేము ఇంతవరకు చెప్పాము; లేదా, మరింత శ్రద్ధతో వినడానికి మీ మనస్సులను ప్రేరేపించే ఒక ఉపదేశంగా చెప్పాము. నిశ్చయంగా, ప్రతి ప్రసంగంలోనూ అటువంటి ఉపదేశం చాలా అవసరం; ఎందుకంటే, వింటున్నట్లు కనిపించే చాలామంది చెప్పినదానికి చాలా తక్కువ శ్రద్ధ చూపి, ఆ తర్వాత దాని గురించి ఎన్నడూ ఆలోచించరేమోనని తీవ్రంగా భయపడవలసి ఉంది. మేము ఇప్పటివరకు చెప్పినది, కొంతవరకు వాక్య భాగానికి కూడా సంబంధితమైనదే; ఎందుకంటే, తమ సొంత జ్ఞానంతో దేవుని వాక్యంలో ప్రావీణ్యం సంపాదించాలని ప్రయత్నించి, చివరికి అది తమకు సంపూర్ణంగా అర్థమైందని, తమకు ఇకపై ఉపదేశం అవసరం లేదని తమను తామే తప్పుగా నమ్మించుకునే జిజ్ఞాస గలవారిని పౌలు ఈ సందర్భంలో గద్దిస్తున్నాడు.
ఈ కారణం చేతనే అనేక సంఘాలు కనుమరుగవుతున్నాయి, మరియు చర్చిలు పాడుబడిపోతున్నాయి: ఎందుకంటే ఈ వ్యర్థంగా వాగేవాళ్ళు, తాము అన్ని విషయాలలో పరిపూర్ణులమని మరియు చక్కగా ఉపదేశించబడ్డామని ఊహించుకుంటూ, అల్పమైన విషయాలకు మరియు వ్యర్థమైన వాదనలకు తమను తాము అంకితం చేసుకుంటారు. వారు నిరంతరం ఏదో ఒక కొత్త విషయాన్ని ముందుకు తీసుకురావడానికి ప్రయత్నిస్తూ ఉంటారు, దానిని వినడానికి ఆసక్తిగల జనసమూహం ఇష్టపడవచ్చు. అయితే, వారు యేసు క్రీస్తుపై విశ్వాసం ద్వారా రక్షణ సిద్ధాంతాన్ని బోధించడాన్ని పూర్తిగా నిర్లక్ష్యం చేస్తారు, మరియు క్రైస్తవ జీవితం యొక్క ప్రాముఖ్యతను తమ శ్రోతలకు తెలియజేయడానికి కనీసం ప్రయత్నించరు. మనం మంచి పనులు చేయాలని, మనం దేవుణ్ణి సేవించాలని మొదలైనవి వారు కొన్నిసార్లు మనకు చెబుతారు, కానీ ఆ మాటల అర్థం వారికి పూర్తిగా తెలియదు. మంచి పనులు ఎలా చేయాలి? దేవుణ్ణి ఎలా సేవించాలి? అని వారిని అడిగితే, వారు ఇప్పుడు చేయవలసిన ఒక నిర్దిష్ట పనిని చూపిస్తారు, మరియు మరొక సమయంలో, ఫలానా బలిపీఠం వద్ద ఇంత బలి అర్పించమని; ఫలానా మఠానికి వెళ్ళమని; ఫలానా పరిశుద్ధుని వద్దకు పరుగెత్తమని మనకు నిర్దేశిస్తారు; ఇక్కడ ఫలానా పుణ్యపురుషుని గౌరవార్థం ఒక ప్రార్థనా మందిరాన్ని నిర్మించండి: మరోచోట, పూజలు జరపండి, కొవ్వొత్తులు వెలిగించండి, పాప పరిహార పత్రాలు కొనండి, మొదలైనవి.
ఈ పనికిమాలిన కబుర్లు చెప్పేవారు గందరగోళంగా ఉండే అనేక పదాలను వాడి, వినేవారికి బోధించకపోగా వారిని అయోమయానికి గురిచేస్తారు; అంతేకాక, ఎవ్వరినీ బాగుచేసే ఏ ప్రయోజనాన్నీ వారు కల్పించరు; ఒకవేళ వారి ప్రసంగాలలో ఏదైనా మంచి విషయం ఉన్నా, వారి విసుగు పుట్టించే సుదీర్ఘ ఉపన్యాసాల వల్ల అది మరుగున పడిపోతుంది. అటువంటి బోధకులను, పోప్ పాలనలో, మన స్వప్న ప్రబోధకులలో మనం తగినంతగా చూశాం.
పౌలు తన శిష్యుడైన తిమోతికి వ్రాసిన పత్రిక ప్రారంభంలో, "విశ్వాసముతో కూడిన దైవిక ఉపదేశమునకు బదులుగా ప్రశ్నలను రేకెత్తించు కల్పిత కథలకును, అంతులేని వంశావళులకును చెవి యొగ్గే" అటువంటి బోధకులు పుట్టకూడదని అతడిని హెచ్చరించుట సముచితమని భావించాడు. ఆ తరువాత, ఆయన మన పాఠ్యభాగంలోని మాటలను పరిచయం చేస్తాడు: "ఇప్పుడు, ఆజ్ఞ యొక్క అంతిమ లక్ష్యము, నిర్మలమైన హృదయము నుండియు, మంచి మనస్సాక్షి నుండియు, నిష్కపటమైన విశ్వాసము నుండియు కలుగు ప్రేమయే." ఈ మాటలలో మనం బోధించవలసిన సిద్ధాంతం యొక్క సారాంశం ఉంది. ఇక్కడ క్రైస్తవ జీవితపు విధులు క్లుప్తంగా మరియు సమగ్రంగా మన ముందు ఉంచబడ్డాయి; మరియు ఈ మాటలను మనం ఎంత బలంగా మన జ్ఞాపకాలలో ముద్రించుకుంటే అంత మంచిది. మనం ధర్మశాస్త్రం నుండి వైదొలగకుండా, దాని అంతిమ లక్ష్యాన్ని సాధించాలనుకుంటే, నిర్మలమైన హృదయం నుండియు, మంచి మనస్సాక్షి నుండియు, నిష్కపటమైన విశ్వాసం నుండియు కలుగు ప్రేమను కలిగియుండటానికి మనం ప్రయత్నించాలి. మన ప్రేమ ఈ విధంగా ఉంటే, అది సరైనది; లేకపోతే మనం ధర్మశాస్త్రం యొక్క పూర్తి అర్థాన్ని తప్పుగా అర్థం చేసుకుంటాము.
ఇప్పుడు ఈ మాటలు గంభీరమైనవి, మరియు వాటిలో చాలా విషయం ఇమిడి ఉంది; అందువల్ల, అవి మరింత బాగా అర్థమయ్యేలా, మరియు పౌలు మాట్లాడే విధానం మనకు పరిచయం అయ్యేలా, వాటిని కొంతమేరకు వివరించడానికి ప్రయత్నిద్దాం. మొదటగా, ప్రేమ ధర్మశాస్త్రమంతటి సారాంశాన్ని తనలో ఇముడ్చుకుందని అపొస్తలుడు సూచిస్తున్నాడని మనం గమనించవచ్చు. అయితే ఇక్కడ మనం ప్రేమ అంటే కేవలం పేదలకు దానధర్మాలు చేయడం అని అర్థం చేసుకోకూడదు; కానీ మానవాళి మొత్తాన్ని ఆవరించే ఆ సార్వత్రిక సద్భావన అని అర్థం చేసుకోవాలి; అది ఎవరినీ నిందించదు; ఎవరినీ ఖండించదు; ఎవరి ఉద్దేశాలనూ విమర్శించదు, కానీ ఇతరుల చర్యలకు అత్యంత అనుకూలమైన అర్థాన్ని ఇస్తుంది—సంక్షిప్తంగా చెప్పాలంటే, దేవుని కృప మన హృదయాలలో నాటే మన తోటి మానవులందరి పట్ల ఉన్న ప్రేమ అని ఇది సూచిస్తుంది; ఎందుకంటే లేఖనాలలో, ప్రేమ మరియు దాతృత్వం అనే పదాలు తరచుగా పర్యాయపదాలుగా ఉంటాయి, మరియు ఒకటి మరొకదానికి బదులుగా తరచుగా ఉపయోగించబడుతుంది.
ఇప్పుడు ఆ కలహప్రియులైన మతగురువులు, నిజమే, దాతృత్వం మరియు ప్రేమ గురించి ఎంతో మాట్లాడతారు; వారు దైవభక్తిని గొప్పగా ప్రదర్శించుకుంటారు, మరియు తమ పరోపకార కార్యాల గురించి ఎంతో గొప్పలు చెప్పుకుంటారు. కానీ వారి ప్రేమ కేవలం మతభ్రష్టులు, దుష్టులు మరియు దయలేని నీచుల పట్ల మాత్రమే ఉంటుంది: అది కేవలం తమకు మరియు తమలాంటి వారికి మాత్రమే విస్తరించబడుతుంది; అదే సమయంలో, వారు మంచివారందరినీ ద్వేషిస్తారు మరియు హింసిస్తారు.
క్రైస్తవులను అత్యంత నీచమైన పనులకు పాల్పడ్డారని కూడా నిందిస్తారు. ఇది నిశ్చయంగా ప్రేమ అనే పేరుకు అర్హమైనది కాదు; ఎందుకంటే, వారు కూడా నన్ను అభిమానిస్తున్నారనే కారణంతో, నేను కొద్దిమంది వ్యక్తులను ఎంచుకుని, వారిని ఆదరించి, కౌగిలించుకుంటే, నేను స్వార్థపూరితమైన, అపవిత్రమైన ఉద్దేశ్యాలతో ప్రవర్తిస్తున్నట్లే. కానీ స్వచ్ఛమైన హృదయం నుండి ప్రవహించే నిజమైన ప్రేమ పక్షపాతం చూపదు: అది స్నేహితులైనా, శత్రువులైనా, వివక్ష లేకుండా మానవాళి అందరిపైకి కుమ్మరించబడుతుంది; చెడ్డవారిపైనా, మంచివారిపైనా తన సూర్యుడిని ప్రకాశింపజేసి, నీతిమంతులపైనా, అనీతిమంతులపైనా వర్షం కురిపించే మన పరలోకపు తండ్రి వలెనే.
అయితే కొందరు ఇలా అనవచ్చు, “నా శత్రువైనవాడు దేవునికి కూడా శత్రువే; ఎందుకంటే అతడు నాకు హాని కలిగించే పనుల కన్నా, దేవునికి ఎక్కువ అసంతృప్తి కలిగించే పనులు ఎన్నో చేస్తాడు; కాబట్టి అపరాధి, దుర్మార్గుడైన వానిని నేను ప్రేమించాలా?” అందుకు నేను జవాబిస్తాను, మనమందరం అపరాధులమే, దేవునికి అసంతృప్తి కలిగించే ఎన్నో పనులు చేస్తాము; కానీ నా పొరుగువాడు దుర్మార్గుడు అయినంత మాత్రాన, అతని పట్ల నా ప్రేమ ఆరిపోవడానికి అది కారణం కాదు. అతడు దుర్మార్గుడైతే, చివరికి తన క్రియల ప్రకారం శిక్ష పొందుతాడు: కానీ అతని దుష్టత్వం నన్ను జయించడానికి నేను అనుమతించకూడదు. అతని కోసం ప్రార్థించడం నా కర్తవ్యం, మరియు అతడు పశ్చాత్తాపపడి శిక్ష నుండి తప్పించుకునేలా ప్రేమతో నేను అతడిని గద్దించి హెచ్చరించవచ్చు. కానీ నేను అతనికి శత్రువుగా ఉండకూడదు, ఏ విధంగానూ అతనికి కీడు చేయకూడదు; ఎందుకంటే దానివల్ల నాకు ఎలాంటి లాభం చేకూరదు; నేను ఏమాత్రం మెరుగుపడకపోగా, అతడిని మరింత అధ్వాన్నం చేసినవాడిని చేస్తాను.
చెడ్డవాడి కంటే మంచివాడే ప్రేమకు ఎక్కువ అర్హుడని నిస్సందేహంగా కాదనలేము. అలాగే, మంచివాళ్ళు చెడ్డవాళ్ళ సాంగత్యం కంటే తోటి మంచివాళ్ళ సాంగత్యాన్నే ఎక్కువగా ఆనందిస్తారని కూడా ఆశించవచ్చు. కానీ స్వచ్ఛమైన క్రైస్తవ ప్రేమ అనేది వస్తువు యొక్క యోగ్యత నుండి ఉద్భవించదు. లోకం తన ప్రేమను పొందే మూలం ఇదే; ఎలాగంటే, ఒక యువకుడు ఒక కన్య యొక్క అందం, సౌందర్యం వల్ల ఆమెతో ప్రేమలో పడతాడు; దురాశపరుడు ధనాన్ని చూసి ఆనందిస్తాడు, ఎందుకంటే అది లోకంలో అతని గౌరవాన్ని, ప్రాముఖ్యతను పెంచుతుంది; మరియు ఆశావంతుడు ఉన్నత పదవిని ఆశిస్తాడు, ఎందుకంటే దాని ద్వారా అతను పొందే గౌరవం, అధికారం అతనికి లభిస్తాయి: ఇటువంటి ప్రేమ అంతా బాహ్య వస్తువుల నుండి ఉద్భవిస్తుంది; అంటే వ్యక్తి యొక్క అందం లేదా మంచి గుణాల నుండి, లేదా ఆ వస్తువు యొక్క ఆకర్షణీయత నుండి.
దీనికి విరుద్ధంగా, నిజమైన క్రైస్తవ ప్రేమ బాహ్య విషయాల నుండి ఉద్భవించదు, కానీ అది హృదయం నుండి ఒక సెలయేరులా ప్రవహిస్తుంది; ఆ సెలయేరు భూమి లోతుల నుండి నీటిని గ్రహిస్తూ, ప్రతిఫలంగా ఏమీ ఆశించకుండా భూమిపై ప్రవహిస్తుంది; అంతేగానీ, భూమికి నీరు పెట్టడానికి ముందు జల్లుతో ఉప్పొంగవలసిన నిశ్చలమైన కొలనులా కాదు. ఈ ఆత్మ ఇలా చెబుతుంది: "నేను నిన్ను నీ సద్గుణం లేదా అందం కోసం ప్రేమించడం లేదు, ఎందుకంటే నా ప్రేమ నీ యోగ్యత నుండి కాదు, నా హృదయంలో నాటబడిన దేవుని కృప నుండి వస్తుంది, మరియు ఆ కృప నా పొరుగువారిని నన్ను నేను ప్రేమించుకున్నట్లుగా ప్రేమించమని నాకు బోధిస్తుంది; ఇదే నా ప్రేమకు మూలం; మరియు అది స్నేహితులైనా, శత్రువులైనా అందరికీ సమృద్ధిగా ప్రవహిస్తుంది; కానీ మరీ ముఖ్యంగా నా శత్రువులకు, ఎందుకంటే నేను వారి కోసం ప్రార్థించడం, మరియు ప్రేమతో వారిని వారి చెడు మార్గాల నుండి గెలిపించడానికి ప్రయత్నించడం చాలా అవసరమని నేను భావిస్తున్నాను, తద్వారా వారు తమ పాపాలకు పశ్చాత్తాపపడి, సాతాను ఉచ్చుల నుండి విడిపించబడి, నా స్నేహితులు అవుతారు."
దీనిని స్వచ్ఛమైన హృదయం నుండి ప్రవహించే ప్రేమ అని పిలవవచ్చు; ఎందుకంటే ఈ విధంగా ప్రభావితమైన వ్యక్తి, తాను ప్రేమించే వారిలో ఏదైనా యోగ్యతను చూసి ప్రేమించడు, కానీ స్వతహాగా స్వచ్ఛమైన దేవుని కృప అతని హృదయాన్ని శుద్ధి చేసి, దానిని సత్యమైన మరియు పవిత్రమైన అనురాగాలతో నింపినందువల్ల ప్రేమిస్తాడు. జీవితంలో మనుషులు ఎలాంటి పరిస్థితిలో లేదా సందర్భంలో ఉన్నప్పటికీ అటువంటి ప్రేమ వ్యక్తమవుతుంది. ఒక సేవకుడు ఈ విధంగా ప్రభావితం కాకపోతే, అతను తనలో తాను ఇలా అనుకుంటాడు: "నా యజమాని నాకు ఆహారం, బట్టలు ఇస్తున్నాడు లేదా జీతం చెల్లిస్తున్నాడు కాబట్టి నేను అతనికి సేవ చేస్తున్నాను!" లేదా బహుశా,
ఎందుకంటే నేను ఆయనను నమ్మకంగా సేవించకపోతే నన్ను శిక్షించే అధికారం ఆయనకు ఉంది. కానీ అతని హృదయంలో ఈ ప్రేమ ఉంటే, అతను ఇలా అంటాడు: "నా యజమాని దయగలవాడు లేదా దయలేనివాడు అని కాదు; బహుమానం ఆశించి కాదు, శిక్షకు భయపడి కాదు; కానీ దేవుని వాక్యం నన్ను ఒక సేవకుడిగా నా యజమానికి విధేయుడిగా ఉండమని ఆజ్ఞాపిస్తుంది కాబట్టి నేను ఆయనను నమ్మకంగా సేవిస్తాను, ఎందుకంటే ఆయనను సేవించడం ద్వారా, నన్ను ఒక సేవకుని స్థితిలో ఉంచిన దేవుడిని కూడా నేను సేవిస్తాను."
అదే విధంగా, ఒక రాజు లేదా పాలకుడు, "నేను పాలకుడను కాబట్టి నా గౌరవాన్ని, నా సంపదను, నా అధికారాన్ని అనుభవిస్తాను; నేను వీటినే పట్టించుకుంటాను" అని అంటే, అటువంటివాడు లోకానికి తప్పుపట్టడానికి ఏ కారణమూ లేకుండా పరిపాలించినప్పటికీ, తన పదవిని నిర్వర్తించడంలో దేవుని గౌరవాన్ని, మహిమను లెక్కలోకి తీసుకోడు కాబట్టి, అతని హృదయం స్వచ్ఛమైనది కాదు; ఎందుకంటే అతడు తన స్వంత కీర్తిని, సంపదను, అధికారాన్ని మాత్రమే కోరుకుంటాడు.
ఆధ్యాత్మిక పదవులలో కూడా అంతే; సాధారణంగా నేను ఈ పిలుపును ఎన్నడూ చేపట్టను, కానీ ఏదైనా మంచి అవకాశం లభించిందని నేను ప్రసంగిస్తే, నేను ప్రసంగించవచ్చు, కానీ నేను దానిని స్వచ్ఛమైన హృదయంతో చేయలేను; ఎందుకంటే నా హృదయం స్పష్టంగా కలుషితమై ఉంటుంది. నేను ఎంత శ్రద్ధగా ఉన్నా, ఆ పని మంచిదని, ఆ పదవి బాధ్యతాయుతమైనదని ఎంతగా నొక్కిచెప్పినా, నేను దాని విధులను సరిగ్గా నిర్వర్తించలేను; ఎందుకంటే నేను స్వచ్ఛమైన ఉద్దేశ్యాలతో దానిని చేపట్టలేదు.
ఎవరి హృదయం అయితే ఈ విధంగా స్పందించి ఉంటుందో, వారు మాత్రమే మతగురువు పదవిని సరిగ్గా చేపట్టగలరు; "నిజమే, నేను పరిచర్య ద్వారానే నా జీవనోపాధిని పొందుతున్నాను, అయినప్పటికీ ఆ కారణం చేత నేను ఈ పనిలో నిమగ్నమవ్వడం లేదు; కానీ ప్రభువు నన్ను దీనికి పిలిచి, ఈ బాధ్యతను నాకు అప్పగించారు, నేను నా స్వంత గౌరవాన్ని గానీ, లాభాన్ని గానీ ఆశించకుండా, దాని విధులను విశ్వాసపాత్రంగా నిర్వర్తించాలి. అందువల్ల నేను దేవుని మహిమ కొరకు, మరియు ఆత్మల రక్షణ కొరకు ఇందులో శ్రద్ధగా పనిచేయాలి." నా హృదయం ఈ విధంగా స్పందించినట్లయితే, నా హృదయం స్వచ్ఛమైనది; ఎందుకంటే నేను గౌరవం లేదా ప్రతిఫలం కోసం ఈ పనిలో నిమగ్నమవ్వడం లేదు: ఒకవేళ అవి లభించినట్లయితే, నేను వాటిని పాపం లేకుండా స్వీకరించగలను.
ఈ విధంగా మీరు చూస్తున్నారుగా, శుద్ధమైన హృదయం నుండి వెలువడే దాతృత్వం (లేదా ప్రేమ) బయటి విషయాల నుండి రాదు, కానీ లోపలి నుండి ప్రవహించి, భేదం లేకుండా అందరికీ విస్తరిస్తుంది. అయితే హృదయం ఎలా శుద్ధి చేయబడుతుంది? మనం ఇదివరకే చెప్పినట్లుగా, ఆయన వాక్యం ద్వారా వచ్చే దేవుని కృప చేత. హృదయంలోని ఈ కృపే మంచి పనులు ప్రవహించే ఊట; మరియు శుద్ధమైన హృదయం నుండి వస్తే తప్ప ఏ పనులూ దేవునికి అంగీకారయోగ్యం కావు.
మన హృదయాలు దాని ద్వారా పవిత్రపరచబడి, మన జీవితాలు దాని ఆజ్ఞ ప్రకారం క్రమపరచబడాలని దేవుడు తన వాక్యాన్ని ప్రకటించేలా చేసాడు. కాబట్టి, మనం ఎదుర్కొనే ఎలాంటి కష్టాల వల్లనైనా నిరుత్సాహపడకుండా లేదా ఆటంకాలకు గురికాకుండా ఉందాం. మనం హింసలను, అవమానాలను ఎదుర్కొని, దానివల్ల నష్టాలను అనుభవించినప్పటికీ, చివరి వరకు స్థిరంగా ఉండి, సహిద్దాం. ధైర్యంతో, పౌరుషమైన సాహసంతో అన్ని అడ్డంకులను ఛేదిద్దాం; మనం మనుషుల కోసం ప్రారంభించలేదు కాబట్టి, దేవునికి ప్రీతికరమైన దానిని చేయకుండా మనుషులు మనల్ని అడ్డుకోనివ్వకుండా ఉందాం.
దేవుడు మన నుండి ఆశించే విధులను నిర్వర్తించడానికి మనం ఎల్లప్పుడూ సిద్ధంగా, ఇష్టపూర్వకంగా ఉందాం; మరియు స్వచ్ఛమైన హృదయంతో, నిష్కపటమైన విశ్వాసంతో ఆయనను సేవిద్దాం.
శుద్ధమైన హృదయం నుండి ప్రేమ ఎలా వెలువడుతుందో, మరియు ఆ విధమైన ప్రేమను కలుగజేయడానికి హృదయం ఎలా శుద్ధి చేయబడుతుందో అనే విషయమై ఇంతవరకు చెప్పడం సముచితమని నేను భావించాను. ఇప్పుడు మనం పరిగణించవలసిన రెండవ విషయం, అనగా మంచి మనస్సాక్షిని క్లుప్తంగా పరిశీలిద్దాం; ఎందుకంటే వాక్యభాగం ఇలా చెబుతోంది, "ఆజ్ఞ యొక్క అంతిమ కార్యము ప్రేమ, శుద్ధమైన హృదయము, మంచి మనస్సాక్షి, మరియు నిష్కపటమైన విశ్వాసము."
ఇక్కడ మంచి మనస్సాక్షి అనగా, మనుషుల ఎదుట మాత్రమే కాక, దేవుని ఎదుట కూడా నిరపరాధమైన మనస్సాక్షి. మనుషుల ఎదుట నిరపరాధమైన మనస్సాక్షిని కలిగి ఉండాలంటే, పౌలు వలె మనం కూడా అతిశయించగలగాలి; అంటే, తాను ఏ మనిషినీ నొప్పించకుండా, ఏ మనిషినీ కలవరపెట్టకుండా, ఏ మనిషికీ చెడు ఉదాహరణగా గానీ, భారంగా గానీ ఉండకుండా జీవించానని; అతని ప్రవర్తనను చూసిన వారందరూ, అతను అందరికీ నిష్పక్షపాతంగా సేవ చేశాడని, అందరికీ సహాయం చేశాడని, అందరికీ సలహా ఇచ్చాడని, అందరితో నిజాయితీగా మరియు స్నేహపూర్వకంగా వ్యవహరించాడని తప్పక చెప్పగలగాలి. అటువంటి మనస్సాక్షిని గూర్చి మోషే కూడా అతిశయించాడు: సంఖ్యాకాండము 16: "వారిలో నుండి నేను ఒక గాడిదను కూడా తీసుకొనలేదు, వారిలో ఒక్కరికి కూడా హాని చేయలేదు." మరియు సమూయేలు కూడా; 1 రాజులు 18: "నేను నా బాల్యం నుండి నేటి వరకు మీ ఎదుట నడిచాను. ఇదిగో నేను ఇక్కడ ఉన్నాను: ప్రభువు ఎదుట, ఆయన అభిషిక్తుని ఎదుట నాకు వ్యతిరేకంగా సాక్ష్యం చెప్పండి; నేను ఎవరి ఎద్దును తీసుకొనియున్నాను? లేదా ఎవరి గాడిదను తీసుకొనియున్నాను? లేదా ఎవరిని మోసగించియున్నాను? ఎవరిని అణచివేసియున్నాను? లేదా ఎవరి చేతి నుండి నేను లంచము పుచ్చుకొనియున్నాను?"
ప్రతి క్రైస్తవుడు తన విధిని అన్ని విధాలుగా, అందరి పట్ల నెరవేర్చానని స్పృహతో ఉండే మనస్సాక్షిని కలిగి ఉండాలి; తద్వారా అతనిపై ఫిర్యాదు చేయడానికి ఎవరికీ సరైన కారణం ఉండదు; కానీ సత్యాన్ని మాట్లాడే వారందరూ, అతను మంచిగా జీవించాలనుకునే వారందరూ అనుసరించదగిన ఆదర్శంగా ఉన్నాడని ఒప్పుకోవాలి. కాబట్టి ఏ క్రైస్తవుడూ అటువంటి విశ్వాసాన్ని కోల్పోయేలా చేసే ఏ పనినీ చేయకూడదు; ఎందుకంటే, తన ప్రవర్తనను లోకం గద్దించడానికి సరైన అవకాశం ఇచ్చే విధంగా జీవించేవాడు ఇంకా క్రైస్తవుడు కాలేదు: ఎందుకంటే అతని హృదయం పవిత్రంగా ఉండదు. ఎందుకంటే, విశ్వాసం అనే సిద్ధాంతాన్ని ఒకసారి పొందిన తర్వాత మన ఇష్టానుసారం జీవించవచ్చని మనం భావించకూడదు; అలా అయితే, ఈ సిద్ధాంతం శిక్ష లేకుండా పాపం చేయడానికి అనుమతిని, స్వేచ్ఛను ఇస్తుందని అర్థం చేసుకోవచ్చు. కానీ మన హృదయం పవిత్రంగా, మన మనస్సాక్షి మంచిగా ఉండి, మన నుండి ప్రేమ ప్రవహించేలా మనం ప్రవర్తించాలి, అప్పుడు ఏ మనిషి కూడా మనపై ఏ పాపాన్నీ న్యాయంగా నిందించలేడు.
అటువంటి మనస్సాక్షి మనలను మనుష్యుల యెదుట నీతిమంతులుగా చేయగలిగినప్పటికీ, దేవుని యెదుట నీతిమంతులుగా ఉండటం వేరొక విషయం: ఎందుకంటే, మనం ఇంతకుముందు చెప్పినట్లుగా, మంచి క్రియలు ఆయన యెదుట మనలను నీతిమంతులుగా చేయవు. అయినప్పటికీ, ఆజ్ఞను నెరవేర్చడానికి, మనం దేవుని యెదుట కూడా నీతిమంతులుగా తీర్చబడాలి. అయితే మనం దీనిని ఎలా సాధించగలం? విశ్వాసం ద్వారా; మరియు ఇక్కడ మన పాఠంలో పరిగణించవలసిన చివరి విషయాన్ని మనం ప్రస్తావించవచ్చు; అదే నిష్కపటమైన విశ్వాసం. మనం ఇంతకుముందు చెప్పినట్లుగా, నాకు మనుష్యుల యెదుట మంచి మనస్సాక్షి ఉన్నప్పటికీ, మరియు నా ప్రవర్తనను ఎవరూ నిందించడానికి ఆస్కారం లేకుండా నేను జీవించినప్పటికీ, పాత ఆదాము, అనగా శరీరం మరియు రక్తం, నాలో ఇంకా నిలిచి ఉండి, నన్ను పాపానికి లోబడేలా చేస్తాయి. ఎందుకంటే పౌలు గలతీయులకు 5వ అధ్యాయంలో చెప్పినట్లుగా, "శరీరము ఆత్మకు విరోధముగాను, ఆత్మ శరీరమునకు విరోధముగాను కోరుచున్నది; ఇవి ఒకదానికొకటి విరోధమైనవి; అందువలన మీరు చేయగోరిన కార్యములను చేయలేరు." మరియు రోమీయులకు 7వ అధ్యాయంలో కూడా. నేను శరీరానుసారుడను, పాపానికి దాసుడను. నేను చేసేదానిని నేను అంగీకరించను; నేను చేయాలనుకున్నది చేయను; కానీ నేను ద్వేషించేదానిని చేస్తాను.
దేవుని వాక్యం ప్రకారం ఆత్మ నిజంగా పరిపూర్ణంగా, పవిత్రంగా జీవించాలనుకుంటుంది, కానీ తిరుగుబాటు చేసే శరీరం, గౌరవం, సంపద మరియు సుఖాలను కోరేలా మనలను ప్రలోభపెట్టడం ద్వారా, మరియు మన మతపరమైన విధులలో నిర్లక్ష్యంగా ఉండేలా చేయడం ద్వారా దాని కోరికను ప్రతిఘటిస్తుంది. ఈ విధంగా, మన శారీరక స్వభావం కారణంగా, నిరంతరం మనలను చుట్టుముట్టే అనేక శోధనలకు వ్యతిరేకంగా మనం నిరంతర యుద్ధం చేయవలసి ఉంటుంది. మనం మనుషుల ముందు నిర్మలమైన మనస్సాక్షిని కలిగి ఉన్నప్పటికీ, దేవుని దృష్టిలో సరికాని అనేక పనులను చేస్తాము మరియు ఆయన మన నుండి ఆశించే అనేక విధులను నిర్లక్ష్యం చేస్తాము: అందువల్ల మనుషులలో అత్యంత నీతిమంతులకు కూడా కరుణ మరియు క్షమాపణ ఎంతగానో అవసరం. తీర్పులో దేవునితో వాదించగలిగే విధంగా ఎవరూ తమను తాము నిర్దోషిగా నిరూపించుకోలేరు, కానీ ప్రతి ఒక్కరూ తమ క్రియల ద్వారా రక్షణను సంపాదించుకోలేదని మరియు తమ పట్ల న్యాయం జరిగితే, తాము శిక్షకు గురవుతామని అంగీకరించాలి.
అయితే మనము ఇంతకు ముందే చెప్పినట్లుగా, మనము కూడా దేవుని ఎదుట నీతిమంతులుగా తీర్చబడాలి, మరియు ఇది విశ్వాసం ద్వారా జరగాలి. ఈ వాక్యభాగం మనకు నిర్మలమైన హృదయం, మంచి మనస్సాక్షి ఉండాలని మాత్రమే కాకుండా, నిష్కపటమైన విశ్వాసం కూడా ఉండాలని సూచిస్తుంది; మరియు ఇదే దానిలోని ప్రధాన భాగం, ముఖ్యమైన ఆజ్ఞ; మరియు మిగిలిన వాటన్నిటినీ ఇది తనలో ఇముడ్చుకొని ఉంది.
కాబట్టి మనం ఈ అంశంలోని ఈ భాగాన్ని మరింత నిశితంగా పరిశీలించి, ఈ విశ్వాసం యొక్క స్వభావాన్ని వివరించడానికి ప్రయత్నిద్దాం.
ధర్మశాస్త్రం ప్రకారం మానవులందరూ దోషులుగా తీర్పు పొందినందున, మనం నీతిమంతులుగా తీర్చబడటానికి ప్రాయశ్చిత్తం చేయవలసి వచ్చింది; అందువలన దేవుడు, తన అపారమైన కరుణ మరియు మంచితనం ద్వారా, మన కోసం శ్రమపడి మరణించడానికి తన కుమారుడైన యేసుక్రీస్తును పంపాడు; తద్వారా తండ్రి యొక్క న్యాయం నెరవేర్చబడి, ఆయన యోగ్యతల ద్వారా మనం రక్షణ పొందగలుగుతాము. ఆయన, ధర్మశాస్త్రమంతటినీ నెరవేర్చి, సిలువపై అవమానకరమైన మరణాన్ని పొందాడు; ఆ తర్వాత ఆయన తిరిగి లేచి పరలోకానికి ఆరోహణమయ్యాడు, అక్కడ ఆయన ఇప్పటికీ నివసిస్తూ, తమ సొంత నీతి ద్వారా రక్షణ పొందలేని వారి కోసం అన్నట్లు మన కోసం నిరంతరం విజ్ఞాపన చేస్తున్నాడు.
కాబట్టి, న్యాయపీఠం ముందు మనకు శిక్ష విధించబడినప్పటికీ, కరుణాపీఠాన్ని ఆశ్రయించడం ద్వారా మనం క్షమాపణ పొందవచ్చని స్పష్టమవుతోంది.
క్రీస్తు: మన స్వంత నీతితో తీర్పు సింహాసనం ఎదుట నిలబడలేనప్పుడు, మనం ఆశ్రయం పొందటానికి దేవుడు ఆయనను మన ఎదుట ఒక ఆశ్రయంగా ఉంచాడు. అందువలన, పౌలు రోమా 3వ అధ్యాయంలో చెప్పినట్లుగా, "గత పాపాలను క్షమించుటకై, దేవుని సహనమునుబట్టి తన నీతిని ప్రకటించుటకు, ఆయన రక్తమునందు విశ్వాసము ద్వారా ప్రాయశ్చిత్తముగా ఉండుటకు దేవుడు క్రీస్తును నియమించెను." అందువలన దేవుడు నీతిమంతుడుగాను, క్రీస్తునందు విశ్వాసముంచువానిని నీతిమంతునిగా తీర్చువాడుగాను ఉండవచ్చు.
అయితే మనము ఈ కృపాసనం యొద్దకు వస్తే, మన అపరాధాన్ని తగ్గించుకోవడానికి మన సొంత క్రియలను ఏవీ మనతో తీసుకురాకూడదు; కానీ మనము కేవలం క్రీస్తు యొక్క యోగ్యతల మీద మరియు నీతి మీద మాత్రమే ఆధారపడాలి. మన మాట ఇలా ఉండాలి, "ప్రభూ, నీ ఉగ్రతకు, నీ తీర్పులకు నేను అర్హుడను. అర్పించడానికి నా సొంతంగా ఏమీ లేదు, కానీ నీ ధన్యకుమారుని యోగ్యతలను గూర్చి నేను విన్నవించుచున్నాను; ఆయన ఏ పాపము చేయలేదనియు, ఆయన నోటిలో ఏ కపటము కనబడలేదనియు చెప్పబడినది." క్రీస్తు యందు మనకు ఈ విశ్వాసం ఉంటే, మన పాపక్షమాపణ పొందుతాము; ఎందుకంటే క్రీస్తు స్వయంగా ఇలా సెలవిస్తున్నాడు, యోహాను 3: "దేవుడు లోకమును ఎంతగానో ప్రేమించి, తన ఏకైక కుమారుణ్ణి అనుగ్రహించాడు, ఆయనను విశ్వసించిన ప్రతి ఒక్కరూ నశించిపోకుండా నిత్యజీవం పొందుతారు."
దేవుడు ఈ విధంగా మనము ఆశ్రయించుటకు కృపాసనమును సిద్ధపరచియున్నాడు గనుక, తమ సొంత క్రియల వలన నీతిమంతులుగా తీర్చబడాలని వెదకుచున్న గర్విష్ఠులైన, తమను తామే నీతిమంతులుగా భావించుకొనుచున్న, దేవుని వాక్యమును తృణీకరించుచున్న వారిని తీర్పు పీఠము వద్ద విడిచిపెట్టుదము. వారు అవమానపరచబడు వరకు గాని, వారి క్రియల చొప్పున శిక్ష పొందు వరకు గాక, మనము దాని నుండి మనకు చేతనైనంత దూరముగా తొలగిపోయి, కృపాసనమునకు విన్నవించుకొందము. ఎందుకనగా, తమ సొంత నీతితో వచ్చి, దానియందు నమ్మకముంచి, సర్వాధిపతియగు న్యాయాధిపతియైన ఆయన ఎదుట నిలుచుటకు సాహసించి, క్రీస్తు కృపాసనమునకు రాకపోవువారికి దేవుడు భయంకరమైన తీర్పులను హెచ్చరించెను. అటువంటివారు అప్పటికే శిక్షకు గురైనవారే, యోహాను 3:18లో క్రీస్తు స్వయంగా చెప్పినట్లుగా, "విశ్వసించనివాడు అప్పటికే శిక్షకు గురైనవాడు, ఎందుకనగా అతడు దేవుని ఏకైక కుమారుని నామమునందు విశ్వాసముంచలేదు." కానీ కృపాసనము వద్ద ఉగ్రత, కఠినత్వం, లేదా శిక్ష ఉండవు; కేవలం కృప, కరుణ, మరియు క్షమాపణ మాత్రమే ఉంటాయి. అక్కడ పాపాలన్నీ క్షమించబడతాయి, అవును, సూర్యుని వేడికి నీటి బిందువు ఆవిరైపోయినట్లుగా అవి తుడిచివేయబడి, నాశనమవుతాయి.