మొదటిదానికి కొనసాగింపుగా ఉండటం.

మొదటిదానికి కొనసాగింపుగా ఉండటం.

ఇప్పుడు మనం ఈ వాక్యభాగాన్ని మరింత వివరంగా పరిశీలిద్దాం. 1వ వచనం: "వారసుడు బాలుడనై యుండగా, వాడు సర్వాధికారియై యున్నను, దాసునికంటె భేదమేమియుండడు." తమ తల్లిదండ్రులు కొంత ఆస్తిని వారసత్వంగా ఇచ్చిన పిల్లలు, దాసులవలెనే పెంచబడతారని మనం చూస్తున్నాం. వారి వస్తువులతో వారికి తిండి, బట్టలు ఇస్తారు, కానీ వాటితో తమ ఇష్టానుసారం ప్రవర్తించడానికి గానీ, ఉపయోగించుకోవడానికి గానీ వారికి అనుమతి లేదు. వారు భయభక్తులతో, నడవడిక క్రమశిక్షణతో పరిపాలించబడతారు. అందువల్ల, తమ సొంత వారసత్వంలో కూడా వారు దాసులవలెనే జీవిస్తారు.

ఆత్మీయ విషయాలలో కూడా ఇదే విధంగా ఉంటుంది. అబ్రాహాము సంతానం ద్వారా, అనగా క్రీస్తు ద్వారా, భూమి మీద ఉన్న సమస్త జనులు ఆశీర్వదించబడతారని దేవుడు వాగ్దానం చేసినప్పుడు, ఆయన తన ప్రజలతో ఒక నిబంధన చేసాడు; ఆదికాండము 22. ఆ నిబంధన తరువాత క్రీస్తు మరణం ద్వారా స్థిరపరచబడింది, మరియు సువార్త ప్రకటన ద్వారా బయలుపరచబడి, నలుదిశలా ప్రకటించబడింది. ఎందుకంటే, విశ్వసించే సమస్త మనుష్యులకు ఆశీర్వాదంగా క్రీస్తునందు నిక్షిప్తమై ఉన్న ఈ కృపను గూర్చిన బహిరంగ మరియు సార్వత్రిక ప్రకటనే సువార్త.

ఈ నిబంధన మనుష్యులకు నిజముగా బయలుపరచబడి, వెల్లడి చేయబడకముందు, దేవుని కుమారులు ధర్మశాస్త్రమునకు దాసులవలె జీవిస్తారు; మరియు ధర్మశాస్త్ర క్రియల ద్వారా వారు నీతిమంతులుగా తీర్చబడలేకపోయినప్పటికీ, ఆ క్రియలను చేస్తూనే ఉంటారు; వారు పరలోక సంబంధమైన వాటికి, అనగా ఈ నిబంధన యొక్క ఆశీర్వాదమునకు మరియు కృపకు నిజమైన వారసులు; అయినప్పటికీ వారు దానిని ఇంకా ఎరుగరు లేదా అనుభవించరు. కృపచేత నీతిమంతులుగా తీర్చబడినవారు ధర్మశాస్త్ర క్రియలను విడిచిపెట్టి, నీతిమంతులుగా తీర్చబడటమనే వారసత్వమునకు వస్తారు; అప్పుడు వారు దేవుని మహిమకొరకును మరియు తమ పొరుగువారి ప్రయోజనముకొరకును మంచి కార్యములను స్వేచ్ఛగా చేస్తారు. ఎందుకనగా, దేవుని కృప మరియు కరుణ ద్వారా, సువార్త చేత బయలుపరచబడి, ప్రకటించబడి, వారి చేతులకు అప్పగించబడిన తండ్రి నిబంధనను బట్టి వారు దానిని కలిగియున్నారు మరియు స్వంతం చేసుకుంటున్నారు.

ఈ నిబంధనలో, అబ్రాహాముకు మరియు సత్య విశ్వాసము గల పితరులందరికీ మనకున్న దానికంటే భిన్నమైనది ఏదీ లేదు: క్రీస్తు మహిమపరచబడకముందు, ఈ కృప బహిరంగంగా ప్రకటించబడనప్పటికీ, వారు మనలాంటి విశ్వాసంలోనే జీవించారు, అందువల్ల మనలాంటి మంచి విషయాలనే పొందారు. మనకున్న అదే కృప, ఆశీర్వాదం మరియు నిబంధన వారికీ ఉన్నాయి; ఎందుకంటే అందరిపై ఒకే తండ్రి మరియు దేవుడు ఉన్నాడు. దాదాపు అన్ని ఇతర చోట్లలాగే, పౌలు ఇక్కడ కూడా విశ్వాసం గురించి ఎక్కువగా ప్రస్తావిస్తున్నాడని మీరు గమనించవచ్చు; మనం క్రియల ద్వారా కాక, కేవలం విశ్వాసం ద్వారానే నీతిమంతులుగా తీర్చబడతాము. దేవుని ఈ నిబంధనలో లేని మంచి విషయం ఏదీ లేదు; అది నీతిని, రక్షణను మరియు శాంతిని ఇస్తుంది: విశ్వాసం ద్వారా దేవుని వారసత్వమంతా వెంటనే పొందబడుతుంది. దాని నుండి మంచి క్రియలు వస్తాయి; అవి యోగ్యతతో కూడినవి కావు, వాటి ద్వారా మీరు రక్షణను వెదకవచ్చు, కానీ ఇప్పటికే నీతిని కలిగియున్న మనస్సుతో, మీ పొరుగువారికి ప్రయోజనం కలిగేలా మీరు వాటిని గొప్ప సంతోషంతో చేయాలి.

వచనం 2. "అయితే తండ్రి నియమించిన సమయం వరకు అతడు సంరక్షకుల మరియు పాలకుల ఆధీనంలో ఉంటాడు." సంరక్షకులు మరియు పాలకులు అంటే వారసుడిని పెంచి, అతడు విచ్చలవిడి జీవితంతో తన వారసత్వాన్ని వృధా చేయకుండా, లేదా అతని వస్తువులు నశించిపోకుండా లేదా మరే విధంగానైనా నాశనమవ్వకుండా ఉండేలా అతడిని పరిపాలిస్తారు మరియు అతని వస్తువులను క్రమపద్ధతిలో ఉంచుతారు. వారు అతని వస్తువులను తన ఇష్టానుసారంగా లేదా ఆనందంగా ఉపయోగించుకోవడానికి అనుమతించరు, కానీ అవి అతనికి అవసరమైనవిగా మరియు ప్రయోజనకరమైనవిగా ఉన్నప్పుడు వాటిని అనుభవించడానికి అనుమతిస్తారు. వారు అతడిని ఇంట్లోనే ఉంచి, అతడు తన వారసత్వాన్ని దీర్ఘకాలం మరియు సౌకర్యవంతంగా అనుభవించేలా బోధిస్తారు: కానీ అతడు వివేకం మరియు తీర్పు చెప్పే వయస్సుకు రాగానే, మరొకరి ఆజ్ఞలకు మరియు ఇష్టానికి లోబడి జీవించడం అతనికి బాధాకరంగా ఉండక తప్పదు.

అదే విధంగా దేవుని పిల్లల విషయంలోనూ ఉంటుంది. వారు కుమారుల స్వేచ్ఛలో, ఒక యజమాని క్రింద ఉన్నట్లుగా, ధర్మశాస్త్రం క్రింద పెంచబడి, ఉపదేశించబడతారు. ధర్మశాస్త్రం వారికి ఈ విషయంలో ప్రయోజనం చేకూరుస్తుంది, ఎందుకంటే దాని భయం వలన మరియు అది హెచ్చరించే శిక్ష వలన, వారు పాపం నుండి, కనీసం దాని బాహ్య క్రియల నుండి అయినా, తరిమివేయబడతారు. దాని ద్వారా వారు తమను తాము తెలుసుకుంటారు, మరియు కుమారులకు తగినట్లుగా ఇష్టపూర్వకంగా, సిద్ధమైన మనస్సుతో తాము ఏ మంచి పనినీ చేయడం లేదని గ్రహిస్తారు; దీని ద్వారా ఈ చెడుకు మూలం ఏమిటో, మరియు రక్షణకు ప్రత్యేకంగా ఏది అవసరమో వారు సులభంగా చూడగలరు; అదేమిటంటే, మంచి పట్ల నూతనమైన మరియు సజీవమైన ఆత్మ. దీనిని ధర్మశాస్త్రం గానీ, ధర్మశాస్త్ర క్రియలు గానీ ఇవ్వలేవు; అవును, వారు దానికి ఎంత ఎక్కువగా కట్టుబడి ఉంటే, మంచి కార్యాలు చేయడానికి అంతగా అయిష్టంగా ఉన్నట్లు వారు కనుగొంటారు.

వారు పైకి దాని ఆజ్ఞల ప్రకారం జీవిస్తున్నప్పటికీ, తాము ధర్మశాస్త్రాన్ని నెరవేర్చడం లేదని ఇక్కడ తెలుసుకుంటారు. వారు మనసులో దానిని ద్వేషించినప్పటికీ, క్రియల ద్వారా దానికి లోబడినట్లు నటిస్తారు; వారు తమను తాము నీతిమంతులుగా నటిస్తారు, కానీ పాపులుగానే మిగిలిపోతారు. వీరు కయీను సంతతివారిని, వేషధారులను పోలియున్నారు; వారి చేతులు మేలు చేయుటకు పురికొల్పబడినప్పటికీ, వారి హృదయములు పాపమునకు అంగీకరించి, దానికి లోబడియుండును.

తన గురించి ఈ విషయం తెలుసుకోవడం మోక్షానికి అత్యల్పమైన మెట్టు కాదు.

పౌలు అటువంటి బలవంతపు క్రియలను ధర్మశాస్త్ర క్రియలు అని పిలుస్తాడు; ఎందుకంటే అవి సిద్ధమైన మరియు ఇష్టపూర్వకమైన హృదయం నుండి ప్రవహించవు; అయినప్పటికీ ధర్మశాస్త్రం కేవలం క్రియలను మాత్రమే కాదు, హృదయాన్ని కూడా కోరుతుంది; అందువలన ధన్యుని మొదటి కీర్తనలో ఇలా చెప్పబడింది, "అతనికి యెహోవా ధర్మశాస్త్రముయందు సంతోషము కలుగుచున్నది; పగలూ రాత్రీ ఆయన ధర్మశాస్త్రమును ధ్యానించుచున్నాడు."

ధర్మశాస్త్రము అటువంటి మనస్సును కోరుతుంది, కానీ దానిని ఇవ్వదు; స్వభావసిద్ధంగా కూడా అది ఇవ్వలేదు: అందువల్ల, ఒక వ్యక్తికి అటువంటి మనస్సు లేనంత కాలం, ధర్మశాస్త్రం అతని నుండి దానిని ఆశిస్తూ, అతడిని దేవునికి అవిధేయుడిగా ఖండిస్తూ ఉన్నంత కాలం, అతడు నలువైపులా వేదన చెందుతాడు; అతని మనస్సాక్షి తీవ్రంగా భయభ్రాంతులకు గురవుతుంది.

అప్పుడే అతడు దేవుని కృపను పొందుటకు అత్యంత సిద్ధంగా ఉంటాడు; ఎందుకంటే, తండ్రి నియమించిన సమయం ఇదే, ఈ సమయంలో అతని బానిసత్వం ముగిసి, అతడు దేవుని కుమారుల స్వేచ్ఛలోకి ప్రవేశిస్తాడు. ఎందుకంటే, ఈ విధంగా శ్రమలో ఉండి, భయభ్రాంతులకు గురై, మరే ఇతర మార్గంలోనూ ధర్మశాస్త్రపు శిక్షను తప్పించుకోలేనని గ్రహించి, అతడు కృప కోసం తండ్రికి ప్రార్థిస్తాడు; అతడు తన బలహీనతను ఒప్పుకుంటాడు, తన పాపాన్ని అంగీకరిస్తాడు, కర్మల మీద నమ్మకం ఉంచడం మానేసి, తనను తాను తగ్గించుకుంటాడు. ఎందుకంటే, తనకు మరియు స్పష్టమైన పాపికి మధ్య కర్మల విషయంలో తప్ప మరే భేదం లేదని, ప్రతి పాపికి ఉన్నట్లే తనకు కూడా దుష్ట హృదయం ఉందని అతడు గ్రహిస్తాడు. మానవ స్వభావం యొక్క స్థితి ఏమిటంటే, అది ధర్మశాస్త్రానికి కర్మలను మాత్రమే అర్పించగలదు, హృదయాన్ని కాదు: ఇది నిజంగా ఒక అసమాన విభజన, సాటిలేని విధంగా అన్నిటికంటే శ్రేష్ఠమైన హృదయాన్ని పాపానికి, చేతిని ధర్మశాస్త్రానికి అంకితం చేయడం: ఇది ధర్మశాస్త్రానికి పొట్టును, పాపానికి గోధుమలను; దేవునికి పొట్టును, సాతానుకు గింజను అర్పించడం వంటిది. వారి భక్తిహీనతను గద్దించినప్పుడు, వారు ఆగ్రహించి, నిరపరాధియైన హేబెలు ప్రాణాన్ని తీయడానికి కూడా సిద్ధపడి, సత్యాన్ని అనుసరించేవారందరినీ హింసిస్తారు.

కర్మల మీద నమ్మకముంచేవారు, నీతిని పొందుటకు వాటిని సమర్థించుకొనుటకు కనబడతారు; వారు చెప్పినట్లుగా, అబద్ధముతో మోసగించి, అనేకులను మంచి క్రియల నుండి ప్రలోభపెట్టే మతభ్రష్టులను, దూషకులను హింసించడం ద్వారా, దీనికి గొప్ప బహుమానము తమకు తామే వాగ్దానము చేసుకుంటారు. అయితే దేవుడు ఏర్పరచుకొనిన వారు, ధర్మశాస్త్ర క్రియలకు హృదయము లోబడుటకు ఎంత అయిష్టముగా ఉండునో ధర్మశాస్త్రము ద్వారా నేర్చుకుంటారు; వారు తమ అహంకారమును విడిచిపెట్టి, తమను తాము గూర్చిన ఈ జ్ఞానము వలన తమ అనర్హతను గ్రహిస్తారు. దీనివలన వారు నిత్య ఆశీర్వాదము యొక్క నిబంధనను, మరియు హృదయాన్ని నూతనపరిచే పరిశుద్ధాత్మను పొందుతారు: దానివలన వారు ధర్మశాస్త్రముతో సంతోషించి, పాపమును ద్వేషిస్తారు; మరియు మంచి కార్యములను చేయుటకు ఇష్టపూర్వకంగా, సంసిద్ధంగా ఉంటారు. ఇది తండ్రిచే నియమించబడిన సమయము; ఈ సమయములో వారసుడు ఇకపై దాసునిగా కాక కుమారునిగా ఉండాలి; స్వేచ్ఛాత్మచే నడిపించబడుచు, అతడు ఇకపై దాసుని వలె గురువుల మరియు పాలకుల క్రింద అధీనములో ఉంచబడడు; పౌలు ఈ క్రింది వచనాలలో బోధించునది కూడా ఇదే:

వచనం 3. "అదే విధంగా మనము శిశువులుగా ఉన్నప్పుడు, లోకసంబంధమైన మూలకాలకు బానిసలుగా ఉన్నాము." ఇక్కడ 'మూలకాలు' అనే పదం ద్వారా, వ్రాయబడిన మొదటి సూత్రాలు లేదా ధర్మశాస్త్రం అని మీరు అర్థం చేసుకోవచ్చు; అది పవిత్రమైన విద్య యొక్క మొదటి అభ్యాసాలు మరియు బోధనల వంటిది; హెబ్రీయులకు 5వ అధ్యాయంలో చెప్పబడినట్లుగా, "మీరు బోధకులుగా ఉండవలసిన సమయాన్ని బట్టి, దేవుని వాక్యాల యొక్క మొదటి సూత్రాలు ఏవో ఒకరు మీకు మరల బోధించవలసిన అవసరం ఉంది." మరియు కొలొస్సయులకు 2వ అధ్యాయంలో, "మనుష్యుల సంప్రదాయాలను అనుసరించి, లోకసంబంధమైన ప్రాథమిక సూత్రాల ప్రకారం, తత్వశాస్త్రం మరియు వ్యర్థమైన మోసం ద్వారా ఎవరైనా మిమ్మల్ని పాడుచేయకుండా జాగ్రత్తపడండి." మరలా, గలతీయులకు 4వ అధ్యాయంలో, "మీరు మరల బానిసలుగా ఉండాలని కోరుకునే బలహీనమైన మరియు నిస్సారమైన మూలకాల వైపు ఎలా తిరుగుతున్నారు."

ఇక్కడ పౌలు ధర్మశాస్త్రమును ప్రాథమిక నియమములు అని పిలుస్తున్నాడు; ఎందుకంటే అది కోరే నీతిని నెరవేర్చడానికి దానికి సామర్థ్యం లేదు. ఏలయనగా, అది దైవభక్తికి అంకితమైన హృదయాన్ని, మనస్సును గట్టిగా కోరుతుండగా, స్వభావం దానిని సంతృప్తి పరచలేదు: దీని ద్వారా అది ఒక వ్యక్తి తన పేదరికాన్ని అనుభవించేలా చేస్తుంది, మరియు తన బలహీనతను ఒప్పుకునేలా చేస్తుంది: అది హక్కు ద్వారా అతని నుండి కోరేది, అతనికి లేనిది, మరియు పొందలేని సామర్థ్యం లేనిది. "అక్షరము చంపును, ఆత్మ జీవమునిచ్చును." 2 కొరింథీ. 3. పౌలు వాటిని లోకసంబంధమైన ప్రాథమిక నియమములు అని పిలుస్తున్నాడు; అవి ఆత్మచేత నూతనపరచబడక, కేవలం లోకసంబంధమైన వాటిని మాత్రమే చేస్తాయి; అనగా, స్థలాలలో, సమయాలలో, వస్త్రధారణలో, వ్యక్తులలో, పాత్రలలో, మరియు అలాంటి వాటిలో. కానీ విశ్వాసము లోకసంబంధమైన వాటి మీద ఆధారపడదు, కానీ దేవుని కృప, వాక్యము, మరియు కరుణ మీద ఆధారపడి ఉంటుంది: దినములు, ఆహారములు, వ్యక్తులు, వస్త్రధారణలు, మరియు లోకసంబంధమైన సమస్తమును సమానంగా పరిగణిస్తుంది.

వీటిలో ఏ ఒక్కటీ దైవభక్తికి గానీ, రక్షణకు గానీ సహాయపడదు, అడ్డుపడదు. కయీను సంతతి వారి విషయమై విశ్వాసము పేరులోగాని, మరే విషయంలోగాని ఏకీభవించదు; వారిలో ఒకడు మాంసము తినును, మరియొకడు దానిని తినకుండును; ఒకడు నల్లని వస్త్రములు ధరించుకొనును, మరియొకడు తెల్లని వస్త్రములు ధరించుకొనును; ఒకడు ఈ దినమును పరిశుద్ధముగా ఆచరించును, మరియొకడు ఆ దినమును ఆచరించును; ప్రతివాడు తన ప్రాథమిక గుణములను కలిగియున్నాడు; వాటికి అతడు దాసుడై యున్నాడు; వారందరూ బలహీనమైనవి, నశించిపోయేవి అయిన లోకసంబంధమైన వాటికి బానిసలైరి. వీరికి వ్యతిరేకంగా పౌలు కొలొస్సయులకు 2వ అధ్యాయమున ఇలా మాట్లాడుతున్నాడు: "కాబట్టి మీరు క్రీస్తుతోపాటు లోకసంబంధమైన ప్రాథమిక గుణములనుండి చనిపోయినవారైతే, లోకమందు జీవించుచున్నట్లుగా మీరెందుకు ఆజ్ఞలకు లోబడియున్నారు? మనుష్యుల ఆజ్ఞలను, బోధలను అనుసరించి చేయుట వలన నశించిపోవు ఆజ్ఞలను ముట్టవద్దు, రుచి చూడవద్దు, పట్టుకోవద్దు. ఈ విషయములు ఇష్టానుసార ఆరాధనయందు, వినయమందు, దేహమును నిర్లక్ష్యం చేయుటయందు జ్ఞానము కనబడును గాని, శరీరాశలను తృప్తిపరచుటయందు ఏమాత్రము ఘనతను కనబరచవు."

పైన పేర్కొన్న ఈ మరియు ఇతర స్థలాల ద్వారా, మనం ఆధ్యాత్మిక పురుషులు అని పిలిచే వారి స్థితిని కొలిచే మఠాలు మరియు కళాశాలలు సువార్తకు మరియు క్రైస్తవ స్వేచ్ఛకు స్పష్టంగా విరుద్ధంగా ఉన్నాయని స్పష్టమవుతోంది: అందువల్ల, అత్యంత అపవిత్రమైన మనుషుల మధ్య జీవించడం కంటే ఈ రకమైన జీవితంలో జీవించడం చాలా ప్రమాదకరం. వారి పనులన్నీ ఈ లోకానికి సంబంధించిన ప్రాథమిక సూత్రాలు మరియు నియమాలు తప్ప మరేమీ కావు; అవి కూడా

వారు పేరుకే క్రైస్తవులు, అందువల్ల వారి జీవితమంతా మరియు పవిత్రత అంతా పాపభరితమైనది మరియు అత్యంత అసహ్యకరమైన వేషధారణ. ఆ ఆజ్ఞలలో కనబడే కపట పవిత్రత యొక్క అందమైన ప్రదర్శన, బహిరంగ పాపులు దోషులుగా ఉండే స్పష్టమైన మరియు ఘోరమైన పాపాల కంటే ఎక్కువగా, అద్భుతమైన మరియు రహస్యమైన రీతిలో విశ్వాసం నుండి దూరం చేస్తుంది. ఇప్పుడు ఈ తప్పుడు మరియు దాస్య భావనను విశ్వాసం మాత్రమే తొలగిస్తుంది, మరియు సమస్తమును జరిగించడానికి అవసరమైనది ఉచితంగా ఇవ్వబడే దేవుని కృపను నమ్మి, దానిపై ఆధారపడమని మనకు బోధిస్తుంది.

వచనం 4. "అయితే కాలము సంపూర్ణమైనప్పుడు, దేవుడు తన కుమారుని పంపెను; ఆయన స్త్రీకి పుట్టి, ధర్మశాస్త్రమునకు లోబడియుండెను; వచనం 5. ధర్మశాస్త్రమునకు లోబడినవారిని విమోచించుటకును, మనము కుమారుల దత్తతను పొందునట్లును." ధర్మశాస్త్రము ద్వారా నీతి మరియు విశ్వాసం మనకు లభించవని, అలాగే మన స్వభావము ద్వారా మనం వాటికి అర్హులం కాలేమని పౌలు మనకు బోధించిన తరువాత, మనం వాటిని ఎవరి ద్వారా పొందుతామో మరియు మన నీతికి కర్త ఎవరో ఆయన మనకు చూపిస్తాడు. అపొస్తలుడు, "కాలము సంపూర్ణమైనప్పుడు" అని చెప్పుచున్నాడు; ఇక్కడ పౌలు, తండ్రి కుమారునికి నియమించిన కాలమును గూర్చి మాట్లాడుతున్నాడు, ఆ కాలమందు కుమారుడు గురువుల క్రింద జీవించవలెను, మొదలైనవి. యూదులకు ఈ కాలము వచ్చి ముగిసిన తరువాత, క్రీస్తు శరీరధారియై వచ్చెను; అలాగే ఇతరులు క్రీస్తును గూర్చిన జ్ఞానము పొంది, ధర్మశాస్త్ర దాస్యమును విడిచి కుమారుల విశ్వాసమును స్వీకరించినప్పుడు, ఇది వారికి ప్రతిదినము నెరవేర్చబడును. ఈ కారణము చేతనే క్రీస్తు మన యొద్దకు వచ్చెను, ఆయనయందు విశ్వాసముంచి మనము నిజమైన స్వేచ్ఛను తిరిగి పొందగలము; ఈ విశ్వాసము ద్వారానే పూర్వకాలముననున్న వారు కూడా ఆత్మ స్వేచ్ఛను పొందిరి.

నీవు క్రీస్తునందు విశ్వాసముంచిన వెంటనే, ఆయన విమోచకునిగాను రక్షకునిగాను నీ యొద్దకు వచ్చును; మరియు ఇప్పుడు దాస్యకాలము ముగిసినది; అపొస్తలుడు చెప్పినట్లుగా, దాని సంపూర్ణత వచ్చినది. ఇది నిశ్చయంగా చాలా విస్తృతమైనది, మరియు గమనించదగిన అనేక విషయాలను కలిగియున్నది; కాబట్టి ఈ విషయం యొక్క ప్రాముఖ్యతకు తగినట్లుగా మనం దీనిని నిర్వహించలేమోనని నాకు చాలా భయంగా ఉంది. క్రీస్తు వచ్చాడని విశ్వసిస్తే సరిపోదని, ఆయన దేవుని నుండి పంపబడ్డాడని, ఆయన దేవుని కుమారుడని, మరియు నిజమైన మనిషే అని కూడా మనం విశ్వసించాలని ఇది బోధిస్తుంది; ఆయన ఒక కన్యకు జన్మించాడని, ఆమె ఒక్కతే ధర్మశాస్త్రాన్ని నెరవేర్చిందని, అది కూడా తన కొరకు కాక మన కొరకు; అనగా మన రక్షణ కొరకు నెరవేర్చిందని కూడా మనం విశ్వసించాలి.

ఈ విషయాలను మనం క్రమంగా తూచి, పరిశీలిద్దాం: మొదటిగా, క్రీస్తు దేవుని కుమారుడని యోహాను సువార్తలో తగినంతగా బోధించబడింది; దీనిని నమ్మనివాడు అత్యంత దీనమైన స్థితిలో ఉంటాడు; క్రీస్తు స్వయంగా చెప్పినట్లుగా, యోహాను 8:3లో, "నేనే ఆయననని మీరు నమ్మకపోతే, మీరు మీ పాపాలలోనే చనిపోతారు;" మరియు యోహాను 1: "ఆయనలో జీవం ఉండెను, ఆ జీవమే మనుష్యులకు వెలుగుగా ఉండెను!" మనం మరే ఇతర విషయాన్ని నమ్మాలని లేదా దానిపై నమ్మకం ఉంచాలని దేవుని చిత్తం కాదు, ఈ గౌరవం కూడా మరే ఇతర విషయానికి చెందదు; ఆయనే సత్యమని, ఆయన లేకుండా మనం జీవించలేమని, రక్షణ పొందలేమని మనం నమ్మాలి. అపొస్తలుడు, "దేవుడు తన కుమారుని పంపెను" అని అంటున్నాడు; దీని ద్వారా ఆయన మనిషిగా మారకముందే ఉనికిలో ఉన్నాడని స్పష్టమవుతుంది. ఆయన కుమారుడైతే, ఆయన మనిషి లేదా దేవదూత కంటే గొప్పవాడు; వారు అత్యున్నతులు కాబట్టి, నిశ్చయంగా ఆయన సత్య స్వరూపుడై ఉండాలి.

దేవుడు. మరలా, ఆయన దేవునిచే పంపబడినవాడు మరియు ఆయన కుమారుడు కాబట్టి, ఆయన తప్పక వేరొక వ్యక్తి అయి ఉండాలి; అందువలన అపొస్తలుడు ఇక్కడ బోధిస్తున్నాడు, తండ్రి మరియు కుమారుడు ఒకే దేవుడు, మరియు ఇద్దరు వ్యక్తులు. పరిశుద్ధాత్మ గురించి మనం తరువాత మాట్లాడుతాము.

ఇక్కడ పరిగణించవలసిన రెండవ విషయం ఏమిటంటే, క్రీస్తు నిజమైన మనిషి మరియు మానవ కుమారుడు. పౌలు "స్త్రీ నుండి పుట్టెను" అని చెప్పినప్పుడు ఈ విధంగానే బోధిస్తున్నాడు; ఎందుకంటే నిశ్చయంగా స్త్రీ నుండి పుట్టినది లేదా పుట్టినది మనిషే; కాబట్టి ప్రభువు స్వయంగా ప్రకటించినట్లుగా మనం విశ్వసించడం అవసరం; యోహాను 6: "మీరు మనుష్యకుమారుని దేహము తిని, ఆయన రక్తము త్రాగితేనే తప్ప, మీలో జీవము ఉండదు:" కానీ ఆయన దేహమును తినడం మరియు ఆయన రక్తమును త్రాగడం అంటే, క్రీస్తు వీటిని తనపై వేసుకున్నాడని మరియు మన కొరకు మరణానికి అప్పగించాడని విశ్వసించడం తప్ప మరేమీ కాదు. అబ్రాహాముకు వాగ్దానం చేయబడిన నిబంధన ఇదే; "నీ సంతానము వలన భూమిమీదనున్న సమస్త జనులు ఆశీర్వదింపబడెదరు." ఆదికాండము 22. క్రీస్తు ఈ సంతానమే, అందువల్ల అబ్రాహాము యొక్క రక్తమాంసాలకు నిజమైన కుమారుడు. దీని ద్వారా స్పష్టమయ్యేదేమిటంటే, తమ సొంత క్రియల ద్వారా మరియు భక్తి ద్వారా దేవుని వద్దకు రావడానికి తమకు తామే మార్గం చేసుకునేవారు ఏమీ సాధించలేరు; మరియు క్రీస్తును నిర్లక్ష్యం చేసి, టర్కులు మరియు యూదుల వలె నేరుగా దేవుని వద్దకు రావడానికి ప్రయత్నిస్తారు.

అయితే క్రీస్తు ఒక్కడే మధ్యవర్తి మరియు ధన్యమైన సంతానం, ఆయన ద్వారానే నీవు దీవెనలు పొందాలి; లేకపోతే నీవు నిరంతరం శాపంలోనే కొనసాగుతావు.