ముసుగు తొలగించడం

ముసుగు తొలగించడం

అధ్యాయం 3

ముసుగు తొలగించడం

కాబట్టి సహోదరులారా, యేసు రక్తమునుబట్టి పరిశుద్ధ స్థలములోనికి ప్రవేశించుటకు మనకు ధైర్యము కలిగినది. (Hebrews 10:19)

చర్చి పితరుల ప్రసిద్ధ సూక్తులలో, అగస్టిన్ చెప్పిన "నీవు మమ్మును నీ కొరకే సృష్టించావు, మరియు మా హృదయాలు నీలో విశ్రాంతి పొందే వరకు అశాంతితో ఉంటాయి" అనే సూక్తి కంటే బాగా ప్రసిద్ధి చెందినది మరొకటి లేదు.

ఆ మహనీయుడు ఇక్కడ కొన్ని మాటలలో మానవ జాతి యొక్క మూలాన్ని, అంతర్గత చరిత్రను వివరిస్తున్నారు. దేవుడు మనల్ని తన కోసమే సృష్టించాడు; ఆలోచనాపరుడైన వ్యక్తి యొక్క తర్కం ఎంత అసంబద్ధంగా చెప్పినా, అతని హృదయాన్ని సంతృప్తిపరిచే ఏకైక వివరణ ఇదే. ఒకవేళ తప్పుడు విద్య, వక్రమైన తర్కం ఒక వ్యక్తిని దీనికి భిన్నమైన నిర్ధారణకు దారితీస్తే, ఏ క్రైస్తవుడూ అతని కోసం చేయగలిగేది చాలా తక్కువ. అటువంటి వ్యక్తికి నా వద్ద ఏ సందేశమూ లేదు. నా విజ్ఞప్తి, ఇంతకుముందు దైవజ్ఞానం ద్వారా రహస్యంగా బోధించబడిన వారిని ఉద్దేశించిందే; తమ అంతరంగంలో దైవ స్పర్శ ద్వారా వాంఛలు మేల్కొన్న, మరియు తార్కిక రుజువు అవసరం లేని దాహంతో ఉన్న హృదయాలతో నేను మాట్లాడుతున్నాను. వారి అశాంత హృదయాలే వాటన్నిటినీ అందిస్తాయి.

వారికి కావలసిన రుజువు.

దేవుడు మనలను తన కొరకే సృష్టించాడు. పాత న్యూ-ఇంగ్లాండ్ ప్రైమర్‌లో ఉన్నట్లుగా, "వెస్ట్‌మిన్‌స్టర్‌లోని రెవరెండ్ అసెంబ్లీ ఆఫ్ డివైన్స్ చేత అంగీకరించబడిన" షార్టర్ కేటకిజం, 'ఏమిటి' మరియు 'ఎందుకు' అనే ప్రాచీన ప్రశ్నలను అడుగుతుంది మరియు దైవావేశం లేని ఏ రచనలోనూ అరుదుగా కనిపించే ఒకే ఒక చిన్న వాక్యంలో వాటికి సమాధానమిస్తుంది. "ప్రశ్న: మానవుని యొక్క ప్రధాన ఉద్దేశ్యం ఏమిటి? జవాబు: మానవుని ప్రధాన ఉద్దేశ్యం దేవుణ్ణి మహిమపరచడం, మరియు ఆయనను నిరంతరం ఆనందించడం." నిరంతరం జీవించే ఆయనను ఆరాధించడానికి సాగిలపడే ఇరవై నాలుగు మంది పెద్దలు దీనితో ఏకీభవిస్తూ, ఇలా అంటారు: ఓ ప్రభూ, మహిమ, ఘనత మరియు సద్గుణాలను పొందడానికి నీవే యోగ్యుడవు; ఎందుకంటే నీవే సమస్తాన్ని సృష్టించావు, మరియు నీ చిత్తం వలనే అవి ఉనికిలోకి వచ్చి సృష్టించబడ్డాయి.

దేవుడు తన ఆనందం కోసం మనల్ని సృష్టించాడు; ఆయన మనల్ని సృష్టించిన తీరు వల్ల, ఆయనతో పాటు మనం కూడా దైవిక సహవాసంలో ఒకే రకమైన వ్యక్తిత్వాల మధురమైన, రహస్యమైన కలయికను ఆస్వాదించగలుగుతాము. మనం ఆయనను చూడాలని, ఆయనతో జీవించాలని, ఆయన చిరునవ్వు నుండి మన జీవితాన్ని పొందాలని ఆయన ఉద్దేశించాడు. కానీ, సాతాను మరియు అతని సైన్యాల తిరుగుబాటును వర్ణిస్తూ మిల్టన్ చెప్పిన ఆ "హేయమైన తిరుగుబాటు"కు మనం పాల్పడ్డాము. మనం దేవునితో సంబంధాలు తెంచుకున్నాము. మనం ఆయనకు విధేయత చూపడం, ఆయనను ప్రేమించడం మానేశాము, మరియు అపరాధభావంతో, భయంతో ఆయన సన్నిధి నుండి సాధ్యమైనంత దూరంగా పారిపోయాము.

అయినప్పటికీ, ఆకాశములు, ఆకాశములకు మించిన ఆకాశములు కూడా ఆయనను ఇముడ్చుకోలేనప్పుడు, ప్రభువు ఆత్మ లోకాన్ని నింపుతుందని సొలొమోను జ్ఞానం సాక్ష్యమిస్తున్నప్పుడు, ఆయన సన్నిధి నుండి ఎవరు పారిపోగలరు? ప్రభువు యొక్క సర్వవ్యాపకత్వం ఒక విషయం, మరియు అది ఆయన పరిపూర్ణతకు అవసరమైన ఒక గంభీరమైన వాస్తవం. ఆయన ప్రత్యక్ష సన్నిధి మరొకటి.

ఆ సన్నిధి నుండి మనము ఆదాము వలె తోటలోని చెట్ల మధ్య దాక్కోవడానికి, లేదా పేతురు వలె, "ప్రభూ, నా యొద్ద నుండి తొలగిపో, నేను పాపిని" అని కేకలు వేస్తూ వెనుకాడటానికి పారిపోయాము.

కాబట్టి భూమిపై మానవుని జీవితం ఆయన సన్నిధికి దూరంగా సాగే జీవితం; మన హక్కుగల, సముచితమైన నివాస స్థానమైన, మన ప్రథమ స్థానమైన ఆ "ఆనంద కేంద్రం" నుండి విడదీయబడిన జీవితం; దానిని మనం కాపాడుకోలేదు, దాని నష్టమే మన నిరంతర అశాంతికి కారణం.

విమోచనలో దేవుని కార్యమంతా ఆ నీచమైన తిరుగుబాటు యొక్క విషాదకరమైన పరిణామాలను తొలగించి, మనలను తిరిగి ఆయనతో సరైన మరియు శాశ్వతమైన సంబంధంలోకి తీసుకురావడమే. దీనికి మన పాపాలు సంతృప్తికరంగా పరిష్కరించబడటం, పూర్తి సమాధానపడటం మరియు మనం తిరిగి దేవునితో స్పృహతో కూడిన సహవాసంలోకి రావడానికి, మునుపటిలాగే ఆయన సన్నిధిలో జీవించడానికి మార్గం తెరవబడటం అవసరం. అప్పుడు మనలో ఆయన చేసే పూర్వకార్యం ద్వారా, ఆయన మనలను తిరిగి వచ్చేలా ప్రేరేపిస్తాడు. మన అశాంత హృదయాలు దేవుని సన్నిధి కోసం తపన పడినప్పుడు మరియు మనలో మనం, "నేను లేచి నా తండ్రి వద్దకు వెళ్తాను" అని అనుకున్నప్పుడు ఇది మొదట మన దృష్టికి వస్తుంది. అదే మొదటి అడుగు, మరియు చైనా ఋషి లావో-ట్జే చెప్పినట్లుగా, "వెయ్యి మైళ్ళ ప్రయాణం ఒక్క అడుగుతో ప్రారంభమవుతుంది."

పాపమనే అరణ్యం నుండి దేవుని ఆనందించే సన్నిధిలోకి ఆత్మ చేసే అంతర్గత ప్రయాణం పాత నిబంధనలోని గుడారంలో చక్కగా వివరించబడింది. తిరిగి వచ్చిన పాపి మొదట బయటి ఆవరణలోకి ప్రవేశించి, అక్కడ ఇత్తడి బలిపీఠం మీద రక్తబలి అర్పించి, దాని దగ్గర ఉన్న తొట్టిలో కడుక్కునేవాడు. ఆ తర్వాత, ఒక తెర ద్వారా అతడు పరిశుద్ధ స్థలంలోకి ప్రవేశించేవాడు, అక్కడ ఏ సహజమైన దానికీ అడ్డురాదు.

వెలుగు రావచ్చు, కానీ లోకానికి వెలుగు అయిన యేసును సూచించే బంగారు దీపస్తంభం తన మృదువైన కాంతిని అన్నిటిపైనా ప్రసరింపజేసింది. అక్కడ జీవపు రొట్టె అయిన యేసును తెలియజేయడానికి అర్పణ రొట్టెలు, మరియు నిరంతర ప్రార్థనకు ప్రతీక అయిన ధూపవేది కూడా ఉన్నాయి.

ఆరాధకుడు ఎంతగానో ఆనందించినప్పటికీ, అతడు ఇంకా దేవుని సన్నిధిలోకి ప్రవేశించలేదు. కృపాసనం పైన సాక్షాత్తు దేవుడే భక్తిపూర్వకంగా, మహిమతో ప్రత్యక్షమై కొలువై ఉన్న అతి పరిశుద్ధ స్థలం నుండి మరొక తెర వేరుచేసింది. గుడారం ఉన్నంత కాలం, ప్రధాన యాజకుడు మాత్రమే, అది కూడా సంవత్సరానికి ఒక్కసారి, తన పాపాల కొరకు మరియు ప్రజల పాపాల కొరకు అర్పించిన రక్తంతో మాత్రమే అక్కడికి ప్రవేశించగలిగేవాడు. మన ప్రభువు కల్వరిలో ప్రాణం విడిచినప్పుడు ఈ చివరి తెరే చినిగిపోయింది, మరియు ఈ తెర చినిగిపోవడం ప్రపంచంలోని ప్రతి ఆరాధకునికి నూతనమైన, సజీవమైన మార్గం ద్వారా నేరుగా దైవ సన్నిధిలోకి రావడానికి దారి తెరిచిందని పవిత్ర గ్రంథకర్త వివరిస్తున్నారు.

క్రొత్త నిబంధనలోని ప్రతిదీ ఈ పాత నిబంధన చిత్రణకు అనుగుణంగా ఉంటుంది. విమోచించబడిన మనుష్యులు అతి పరిశుద్ధ స్థలంలోకి ప్రవేశించడానికి ఇకపై భయంతో వెనుకాడనవసరం లేదు. మనం ఆయన సన్నిధిలోకి ముందుకు సాగి, మన జీవితమంతా అక్కడే జీవించాలని దేవుడు సంకల్పించాడు. ఇది మనకు స్పృహతో కూడిన అనుభవం ద్వారా తెలియవలసినది. ఇది కేవలం పాటించవలసిన సిద్ధాంతం కంటే ఎక్కువ; ఇది ప్రతిరోజూ ప్రతి క్షణం ఆస్వాదించవలసిన జీవితం.

ఆయన సన్నిధి అనే ఈ జ్వాలే లేవీయ క్రమానికి ప్రాణంగా ఉండేది. అది లేకుండా, గుడారంలోని ఏర్పాట్లన్నీ ఏదో తెలియని భాషలోని అక్షరాల వలె ఉండేవి; వాటికి ఇశ్రాయేలుకు గానీ, మనకు గానీ ఎలాంటి అర్థం ఉండేది కాదు. గుడారానికి సంబంధించిన అతి ముఖ్యమైన విషయం ఏమిటంటే, యెహోవా అక్కడ ఉండటం; తెర లోపల ఒక సన్నిధి వేచి ఉంది. అదేవిధంగా, దేవుని సన్నిధియే కేంద్ర వాస్తవం.

క్రైస్తవ్యం గురించి. క్రైస్తవ సందేశానికి సారాంశం ఏమిటంటే, విమోచించబడిన తన పిల్లలు ఆయన సన్నిధిని స్పృహతో గ్రహించే వరకు దేవుడే స్వయంగా వేచి ఉండటం. ప్రస్తుతం ప్రాచుర్యంలో ఉన్న క్రైస్తవ్యం ఈ సన్నిధిని కేవలం సిద్ధాంతపరంగా మాత్రమే తెలుసుకుంటుంది. వర్తమానంలో ఆ సన్నిధిని గ్రహించే క్రైస్తవుని ఆధిక్యతను అది నొక్కి చెప్పడంలో విఫలమవుతుంది. దాని బోధనల ప్రకారం, మనం కేవలం స్థానపరంగా మాత్రమే దేవుని సన్నిధిలో ఉంటాము, కానీ ఆ సన్నిధిని వాస్తవంగా అనుభవించవలసిన అవసరం గురించి ఏమీ చెప్పబడలేదు. రాబర్ట్ ముర్రే మెక్‌చెయిన్ వంటి వారిని నడిపించిన ఆ తీవ్రమైన ప్రేరణ పూర్తిగా లోపించింది. మరియు ప్రస్తుత క్రైస్తవ తరం ఈ అసంపూర్ణమైన నియమంతోనే తమను తాము కొలుచుకుంటుంది. ప్రజ్వలించే ఉత్సాహం స్థానంలో వినయపూర్వకమైన సంతృప్తి చోటు చేసుకుంది. మనకు న్యాయపరంగా ఉన్న ఆస్తులతో సంతృప్తి చెంది విశ్రాంతి తీసుకుంటాము మరియు చాలా వరకు, వ్యక్తిగత అనుభవం లేకపోవడం గురించి మనం పెద్దగా పట్టించుకోము.

అగ్ని స్వరూపాలలో నివసించే ఈ తెర వెనుక ఉన్న ఈయన ఎవరు? ఈయన సాక్షాత్తు దేవుడే, "సర్వశక్తిమంతుడైన ఏకైక దేవుడైన తండ్రి, ఆకాశమునకును భూమికిని, కనబడే మరియు కనబడని సమస్త వస్తువులకును సృష్టికర్త," మరియు "ఏకైక ప్రభువైన యేసు క్రీస్తు, దేవుని ఏకైక కుమారుడు; సమస్త లోకములకు పూర్వమే తన తండ్రి నుండి పుట్టించినవాడు, దేవునిలో దేవుడు, వెలుగులో వెలుగు, నిజమైన దేవునిలో నిజమైన దేవుడు; పుట్టించినవాడు, సృష్టించబడినవాడు కాదు; తండ్రితో ఏక స్వభావము గలవాడు," మరియు "పరిశుద్ధాత్మ, జీవమునకు ప్రభువును దాతయు, తండ్రి మరియు కుమారుని నుండి బయలుదేరువాడు, తండ్రితోను కుమారునితోను కలిసి ఆరాధించబడి మహిమపరచబడువాడు." అయినప్పటికీ ఈ పరిశుద్ధ త్రిత్వం ఒకే దేవుడు, ఎందుకంటే "మేము త్రిత్వంలో ఒకే దేవుణ్ణి, మరియు ఏకత్వంలో త్రిత్వాన్ని ఆరాధిస్తాము; వ్యక్తులను గందరగోళపరచకుండా, స్వభావాన్ని విభజించకుండా. ఎందుకంటే తండ్రికి ఒకే వ్యక్తి ఉన్నాడు,

కుమారుని నుండి మరొకటి, పరిశుద్ధాత్మ నుండి మరొకటి. అయితే తండ్రి, కుమారుడు, మరియు పరిశుద్ధాత్మ యొక్క దైవత్వము అంతా ఒక్కటే: మహిమ సమానమైనది మరియు ఘనత సహనిత్యమైనది." ప్రాచీన విశ్వాస ప్రకటనలు పాక్షికంగా ఈ విధంగా ఉన్నాయి, మరియు దైవ ప్రేరేపిత వాక్యం కూడా ఈ విధంగానే ప్రకటిస్తుంది.

తెర వెనుక దేవుడు ఉన్నాడు; ఆ దేవుడిని చూసి ఈ లోకం, ఒక విచిత్రమైన వైరుధ్యంతో, "ఒకవేళ బహుశా ఆయనను కనుగొనగలమేమో" అని ఆశించింది. ఆయన ప్రకృతిలో కొంత మేరకు తనను తాను వెల్లడి చేసుకున్నాడు, కానీ అవతారంలో మరింత పరిపూర్ణంగా; ఇప్పుడు ఆయన వినయవంతులకు, స్వచ్ఛమైన హృదయం గలవారికి తనను తాను అద్భుతమైన పరిపూర్ణతతో చూపించడానికి వేచి ఉన్నాడు.

దేవుని గూర్చిన జ్ఞానం లేకపోవడం వల్ల లోకం నశించిపోతోంది, మరియు ఆయన సన్నిధి లేకపోవడం వల్ల సంఘం ఆకలితో అలమటిస్తోంది. మన మతపరమైన రుగ్మతలలో చాలావాటికి తక్షణ నివారణ ఏమిటంటే, ఆత్మీయ అనుభవం ద్వారా ఆయన సన్నిధిలోకి ప్రవేశించడం, మనం దేవునిలో ఉన్నామని మరియు దేవుడు మనలో ఉన్నాడని హఠాత్తుగా గ్రహించడం. ఇది మన దీనమైన సంకుచితత్వం నుండి మనలను పైకి లేపి, మన హృదయాలను విశాలం చేస్తుంది. పొదలో నివసించే అగ్నిచే పురుగులు, శిలీంధ్రాలు ఎలా కాల్చివేయబడ్డాయో, అలాగే ఇది మన జీవితాలలోని మలినాలను కాల్చివేస్తుంది.

మన ప్రభువైన యేసు క్రీస్తు యొక్క ఈ దేవుడు మరియు తండ్రి, సంచరించడానికి ఎంత విశాలమైన ప్రపంచం, ఈదడానికి ఎంతటి సముద్రం. ఆయన నిత్యుడు, అనగా ఆయన కాలానికి పూర్వమున్నవాడు మరియు దానిపై పూర్తిగా ఆధారపడనివాడు. కాలం ఆయనలోనే ప్రారంభమై ఆయనలోనే అంతమవుతుంది. ఆయన దానికి ఎలాంటి రుసుము చెల్లించడు, మరియు దాని వలన ఆయన ఎలాంటి మార్పుకు లోనుకాడు. ఆయన మార్పులేనివాడు, అనగా ఆయన ఎన్నడూ మారలేదు మరియు ఏమాత్రం మారలేడు. మారాలంటే, ఆయన మంచి నుండి చెడుకు లేదా చెడు నుండి మంచికి వెళ్లవలసి ఉంటుంది. ఆయన రెండూ చేయలేడు, ఎందుకంటే పరిపూర్ణుడైన ఆయన మరింత పరిపూర్ణుడు కాలేడు, మరియు ఒకవేళ ఆయన పరిపూర్ణతను కోల్పోతే దేవునికన్నా తక్కువవాడు అవుతాడు. ఆయన

సర్వజ్ఞుడు, అంటే ఆయన తన స్వేచ్ఛాయుతమైన, అప్రయత్నమైన చర్యలోనే సమస్త పదార్థాన్ని, సమస్త ఆత్మను, సమస్త సంబంధాలను, సమస్త సంఘటనలను ఎరిగి ఉంటాడు. ఆయనకు గతం లేదు, భవిష్యత్తు లేదు. ఆయన ఉన్నవాడు, సృష్టికి ఉపయోగించే ఏ పరిమితమైన, విశేషణమైన పదాలు ఆయనకు వర్తించవు. ప్రేమ, కరుణ, నీతి ఆయనవే, మరియు ఆయన పరిశుద్ధత వర్ణనాతీతమైనది, దానిని వ్యక్తపరచడానికి ఏ పోలికలు గానీ, రూపకాలు గానీ సరిపోవు. అగ్ని మాత్రమే దాని గురించి కనీసం ఒక దూరపు భావనను అయినా ఇవ్వగలదు. మండుచున్న పొద వద్ద ఆయన అగ్నిలో ప్రత్యక్షమయ్యాడు; ఆ సుదీర్ఘ అరణ్య ప్రయాణమంతటిలో ఆయన అగ్నిస్తంభంలో నివసించాడు. పరిశుద్ధ స్థలంలో కెరూబుల రెక్కల మధ్య ప్రకాశించిన అగ్నిని షెకినా అని, అనగా ఇశ్రాయేలు మహిమగల సంవత్సరములన్నిటిలో ఆయన సన్నిధి అని పిలిచారు. మరియు పాతది క్రొత్తదానికి స్థానంలోకి వచ్చినప్పుడు, ఆయన పెంతెకోస్తు దినమున అగ్నిజ్వాలగా వచ్చి ప్రతి శిష్యుని మీద నిలిచాడు.

బరూక్ స్పినోజా దేవుని పట్ల మేధోపరమైన ప్రేమ గురించి రాశారు, అందులో ఆయన మాటల్లో కొంత నిజం ఉంది; కానీ దేవుని పట్ల అత్యున్నతమైన ప్రేమ మేధోపరమైనది కాదు, అది ఆధ్యాత్మికమైనది. దేవుడు ఆత్మ స్వరూపుడు, మరియు మనిషి యొక్క ఆత్మ మాత్రమే ఆయనను నిజంగా తెలుసుకోగలదు. మనిషి యొక్క లోతైన ఆత్మలో ఆ అగ్ని ప్రజ్వరిల్లాలి, లేకపోతే అతని ప్రేమ దేవుని పట్ల నిజమైన ప్రేమ కాదు. రాజ్యంలోని గొప్పవారు ఎవరంటే, ఇతరుల కంటే ఎక్కువగా దేవుణ్ణి ప్రేమించినవారే. వారెవరో మనందరికీ తెలుసు మరియు వారి భక్తి యొక్క లోతుకు, నిష్కపటత్వానికి మనం సంతోషంగా నివాళులర్పిస్తాము. మనం ఒక్క క్షణం ఆగి ఆలోచిస్తే చాలు, వారి పేర్లు దంతపు రాజభవనాల నుండి మిర్రా, అగరు మరియు కాసియా సువాసనలతో మన ముందు నుండి గుంపులు గుంపులుగా ప్రవహిస్తూ వస్తాయి.

ఫ్రెడరిక్ ఫేబర్ ఆత్మ, నీటి సెలయేటి కోసం లేడి ఎలా తపిస్తుందో, అలా దేవుని కోసం తపించింది; అన్వేషించే అతని హృదయానికి దేవుడు తనను తాను వెల్లడి చేసుకున్న తీరు ఆ సజ్జనుడి మనస్సును కదిలించింది.

సింహాసనం ముందు సెరాఫిమ్ దేవదూతల ఆరాధనకు దీటుగా, ఆయన జీవితమంతా ప్రజ్వలించే ఆరాధనతో నిండిపోయింది. దేవుని పట్ల ఆయనకున్న ప్రేమ, దైవత్వంలోని ముగ్గురు వ్యక్తుల పట్ల సమానంగా విస్తరించింది, అయినప్పటికీ, వారిలో ప్రతి ఒక్కరి పట్ల, కేవలం ఆయనకే ప్రత్యేకించబడిన ఒక విధమైన ప్రేమను ఆయన అనుభూతి చెందినట్లు అనిపించింది. తండ్రియైన దేవుని గురించి ఆయన ఇలా గానం చేస్తాడు:

కేవలం కూర్చుని దేవుని గురించి ఆలోచించడం,

ఆహా, అదెంత ఆనందం! ఆ ఆలోచనను తలచుకోవడం, ఆ నామాన్ని ఉచ్ఛరించడం;

భూమిపై ఇంతకంటే గొప్ప ఆనందం లేదు.

యేసు తండ్రీ, ప్రేమకు ప్రతిఫలమా!

నీ సింహాసనం ముందు సాష్టాంగ నమస్కారం చేయడం ఎంతటి పరవశమో!

మరియు నిన్నే చూస్తూ, చూస్తూ ఉండు!

క్రీస్తు పట్ల ఆయనకున్న ప్రేమ ఎంత తీవ్రంగా ఉందంటే, అది ఆయన్ని దహించివేసేంతగా ఉంది; అది ఆయనలో ఒక మధురమైన, పవిత్రమైన ఉన్మాదంలా మండుతూ, ఆయన పెదవుల నుండి కరిగిన బంగారంలా ప్రవహించింది. తన ప్రసంగాలలో ఒకదానిలో ఆయన ఇలా అంటారు, "దేవుని సంఘంలో మనం ఎటువైపు తిరిగినా, అక్కడ యేసు ఉంటాడు. మనకు సమస్తమునకు ఆయనే ఆది, మధ్య, మరియు అంతం. . . . ఆయన తన సేవకులకు మంచిదైన, పవిత్రమైన, అందమైన, ఆనందకరమైన ఏదీ కాకుండా మరేదీ లేదు. ఎవరూ పేదవారుగా ఉండనవసరం లేదు, ఎందుకంటే, వారు కోరుకుంటే, యేసును తమ సొంత ఆస్తిగా మరియు సొత్తుగా పొందవచ్చు. ఎవరూ కృంగిపోనవసరం లేదు, ఎందుకంటే యేసు పరలోకపు ఆనందం, మరియు దుఃఖిస్తున్న హృదయాలలోకి ప్రవేశించడం ఆయనకు ఆనందం. మనం అనేక విషయాల గురించి అతిశయోక్తి చేయవచ్చు; కానీ యేసు పట్ల మనకున్న బాధ్యత గురించి మనం ఎన్నడూ అతిశయోక్తి చేయలేము, లేదా

మన పట్ల యేసు ప్రేమ యొక్క కరుణామయమైన సమృద్ధి. మన జీవితాంతం మనం యేసు గురించి మాట్లాడుకోవచ్చు, అయినప్పటికీ ఆయనను గూర్చి చెప్పగల మధురమైన మాటలకు ఎప్పటికీ అంతం ఉండదు. ఆయన సర్వస్వం తెలుసుకోవడానికి గానీ, ఆయన చేసిన వాటన్నిటినీ బట్టి ఆయనను ఆరాధించడానికి గానీ నిత్యత్వం సరిపోదు, కానీ, అది ఫరవాలేదు; ఎందుకంటే మనం ఎల్లప్పుడూ ఆయనతోనే ఉంటాము, మరియు మనం ఇంతకంటే మరేమీ కోరుకోము." మరియు మన ప్రభువును నేరుగా సంబోధిస్తూ ఆయనతో ఇలా అంటాడు:

నేను నిన్ను ఎంతగా ప్రేమిస్తున్నానో నాకే తెలియదు

నా ఉద్వేగాలను అదుపులో ఉంచుకోవడానికి; నీ ప్రేమ ప్రజ్వలించే అగ్నిలా ఉంది

నా ఆత్మలోనే.

ఫేబర్ యొక్క ప్రజ్వలించే ప్రేమ పరిశుద్ధాత్మ వరకు కూడా విస్తరించింది. ఆయన తన వేదాంతంలో పరిశుద్ధాత్మ దైవత్వాన్ని, తండ్రి మరియు కుమారునితో ఆయన సంపూర్ణ సమానత్వాన్ని అంగీకరించడమే కాకుండా, తన పాటలలో మరియు ప్రార్థనలలో కూడా దానిని నిరంతరం కీర్తించాడు. దైవత్వంలోని మూడవ వ్యక్తి పట్ల తన ఆత్రుతతో కూడిన, తీవ్రమైన ఆరాధనలో ఆయన అక్షరాలా తన నుదుటిని నేలకు ఆనించాడు. పరిశుద్ధాత్మకు అంకితమైన తన గొప్ప స్తోత్రాలలో ఒకదానిలో, ఆయన తన ప్రజ్వలించే భక్తిని ఈ విధంగా సంగ్రహించాడు:

ఓ ఆత్మ, అందమైన మరియు భయంకరమైనదానా!

నీ అపారమైన ఆప్యాయతతో నా హృదయం బద్దలయ్యేలా ఉంది

మా లాంటి దీన పాపుల కోసం.

నేను చెప్పదలచుకున్న విషయాన్ని, అంటే దేవుడు ఎంతగానో అద్భుతమైనవాడు, ఎంతగానో సంపూర్ణమైన మరియు పరిపూర్ణమైన ఆనందదాయకమైనవాడు అనే విషయాన్ని, సూటి ఉదాహరణలతో చూపించడం కోసం, ఉల్లేఖనల విసుగును సైతం లెక్కచేయలేదు.

ఆయన, తనను తాను తప్ప మరేదీ లేకుండా, మన సంపూర్ణ స్వభావం యొక్క లోతైన అవసరాలను తీర్చగలడు మరియు వాటిని మించి పొంగిపొర్లగలడు, ఆ స్వభావం ఎంత రహస్యమైనది మరియు లోతైనది అయినప్పటికీ. ఫేబర్‌కు తెలిసినటువంటి ఆరాధన (మరియు అతను లెక్కించలేని గొప్ప సమూహంలో ఒకడు మాత్రమే) దేవుని గురించిన కేవలం సిద్ధాంతపరమైన జ్ఞానం నుండి ఎప్పటికీ రాదు. దైవత్వం పట్ల ప్రేమతో "విరిగిపోయే" హృదయాలు గలవారు ఎవరంటే, వారు ఆయన సన్నిధిలో ఉండి, దైవత్వం యొక్క మహోన్నతత్వాన్ని తెరిచిన కన్నులతో చూసినవారే. అలా విరిగే హృదయాలు గలవారిలో సామాన్యులకు తెలియని లేదా అర్థం కాని ఒక గుణం ఉండేది. వారు అలవాటుగా ఆధ్యాత్మిక అధికారంతో మాట్లాడేవారు. వారు దేవుని సన్నిధిలో ఉండి, అక్కడ తాము చూసినవాటిని నివేదించారు. వారు ప్రవక్తలు, శాస్త్రులు కాదు, ఎందుకంటే శాస్త్రి తాను చదివినదాన్ని మనకు చెబుతాడు, ప్రవక్త తాను చూసినదాన్ని మనకు చెబుతాడు.

ఈ భేదం కల్పితమైనది కాదు. చదివిన శాస్త్రికి, చూసిన ప్రవక్తకు మధ్య సముద్రమంత విశాలమైన వ్యత్యాసం ఉంది. ఈనాడు మన చుట్టూ సనాతన శాస్త్రులు అధిక సంఖ్యలో ఉన్నారు, కానీ ప్రవక్తలు ఎక్కడ ఉన్నారు? సువార్తవాదంపై శాస్త్రి యొక్క కఠినమైన స్వరం వినిపిస్తోంది, కానీ తెరను ఛేదించుకుని, దేవునిలోని అద్భుతాన్ని అంతర్దృష్టితో వీక్షించిన పరిశుద్ధుని యొక్క సున్నితమైన స్వరం కోసం సంఘం ఎదురుచూస్తోంది. అయినప్పటికీ, ఆ విధంగా చొచ్చుకుపోవడం, సున్నితమైన జీవనానుభవంతో పవిత్ర సన్నిధిలోకి ప్రవేశించడం అనేది దేవుని ప్రతి బిడ్డకు లభించే ఒక ప్రత్యేక హక్కు.

యేసు దేహం చీల్చబడటం వలన తెర తొలగిపోయినప్పుడు, మనం ప్రవేశించకుండా దేవుని పక్షాన ఏదీ అడ్డుకోలేనప్పుడు, మనం బయట ఎందుకు ఆలస్యం చేస్తున్నాము? మన జీవితాంతం కేవలం ఇక్కడే ఉండిపోవడానికి మనం ఎందుకు అంగీకరిస్తున్నాము?

అతి పరిశుద్ధ స్థలం వెలుపల ఉండి, దేవుని చూడటానికి అసలు లోపలికి ప్రవేశించకుండా ఉండటమా? పెండ్లికుమారుడు, "నీ ముఖమును చూడనిమ్ము, నీ స్వరమును విననిమ్ము; నీ స్వరము మధురమైనది, నీ ముఖము అందమైనది" అని చెప్పుట మనం వింటాము. ఆ పిలుపు మనకే అని మనకు అనిపిస్తుంది, కానీ అయినప్పటికీ మనం ఆయనను సమీపించడంలో విఫలమవుతాము. సంవత్సరాలు గడిచిపోతాయి, మనం గుడారం యొక్క బయటి ఆవరణలలో వృద్ధులమై, అలసిపోతాము. మనల్ని అడ్డుకుంటున్నది ఏమిటి?

సాధారణంగా ఇచ్చే సమాధానం, కేవలం మనం "చల్లగా" ఉన్నామని చెప్పడం, వాస్తవాలన్నింటినీ వివరించదు. హృదయపు చల్లదనం కంటే తీవ్రమైనది ఏదో ఉంది; ఆ చల్లదనం వెనుక ఉండి, దాని ఉనికికి కారణం కాగలది ఏదో ఉంది. అదేమిటి? అది మన హృదయాలలో ఉన్న ఒక ముసుగు తప్ప మరేమి కాగలదు? అది మొదటి ముసుగులా తొలగించబడని ఒక ముసుగు, కానీ అది ఇప్పటికీ అక్కడే ఉండి, వెలుగును అడ్డుకుంటూ, దేవుని ముఖాన్ని మన నుండి దాచిపెడుతోంది. అది మన శరీర సంబంధమైన పతన స్వభావం అనే ముసుగు, అది మనలో తీర్పు తీర్చబడకుండా, సిలువ వేయబడకుండా, మరియు తిరస్కరించబడకుండా జీవిస్తూనే ఉంది. అది మనం ఎన్నడూ నిజంగా అంగీకరించని, రహస్యంగా సిగ్గుపడిన, మరియు ఈ కారణాల వల్ల సిలువ తీర్పుకు ఎన్నడూ తీసుకురాని స్వార్థపూరిత జీవితం అనే దట్టంగా అల్లిన ముసుగు. ఈ అపారదర్శక ముసుగు మరీ రహస్యమైనదేమీ కాదు, దానిని గుర్తించడం కూడా కష్టమేమీ కాదు. మనం మన హృదయాల్లోకి చూసుకుంటే చాలు, అది అక్కడే మనకు కనిపిస్తుంది; అది కుట్టబడి, అతుకులు వేయబడి, బాగుచేయబడి ఉండవచ్చు, కానీ అయినప్పటికీ అది మన జీవితాలకు శత్రువుగాను, మన ఆధ్యాత్మిక పురోగతికి సమర్థవంతమైన అడ్డంకిగాను అక్కడే ఉంటుంది.

ఈ తెర అందమైనది కాదు, దాని గురించి మనం సాధారణంగా మాట్లాడటానికి ఇష్టపడము, కానీ నేను దేవుణ్ణి అనుసరించాలని నిశ్చయించుకున్న, దాహంతో ఉన్న ఆత్మలను ఉద్దేశించి మాట్లాడుతున్నాను, మరియు నాకు తెలుసు

మార్గం తాత్కాలికంగా నల్లబడిన కొండల గుండా సాగినా వారు వెనుతిరగరు. వారిలోని దైవిక ప్రేరణ, వారు తమ అన్వేషణను కొనసాగించేలా భరోసా ఇస్తుంది. వాస్తవాలు ఎంత అసహ్యకరంగా ఉన్నా వారు వాటిని ఎదుర్కొంటారు, మరియు తమ ముందు ఉంచబడిన ఆనందం కోసం శిలువను సహిస్తారు. అందుకే, ఈ అంతర్గత తెర అల్లబడిన దారాలను పేరు పెట్టి చెప్పడానికి నేను సాహసిస్తున్నాను.

ఇది ఆత్మ జీవితమనే సన్నని దారాలతో, మానవ ఆత్మ యొక్క "సంయుక్త" పాపాలతో అల్లబడింది. అవి మనం చేసేవి కావు; అవి మన స్వభావమే, మరియు దానిలోనే వాటి సూక్ష్మత మరియు శక్తి రెండూ ఉన్నాయి.

ప్రత్యేకంగా చెప్పాలంటే, స్వత్వ పాపాలు ఇవే: స్వీయ నీతి, స్వీయ జాలి, ఆత్మవిశ్వాసం, ఆత్మసంతృప్తి, స్వీయ ఆరాధన, ఆత్మ ప్రేమ, మరియు వాటిలాంటి మరెన్నో. అవి మనలో చాలా లోతుగా పాతుకుపోయి, మన స్వభావంలో ఎంతగా కలిసిపోయాయంటే, దేవుని వెలుగు వాటిపై కేంద్రీకరించబడే వరకు అవి మన దృష్టికి రావు. ఈ పాపాల యొక్క స్థూల రూపాలైన అహంభావం, ప్రదర్శనవాదం, స్వీయ ప్రచారం వంటివి, నిష్కళంకమైన సనాతన విశ్వాసాలు గల వర్గాలలో కూడా క్రైస్తవ నాయకులచే వింతగా సహించబడుతున్నాయి. అవి ఎంతగా ప్రస్ఫుటంగా ఉన్నాయంటే, చాలామందికి అవి సువార్తతోనే ముడిపడి ఉన్నట్లుగా అనిపిస్తున్నాయి. బహిరంగంగా కనిపించే సంఘంలోని కొన్ని వర్గాలలో ప్రజాదరణ పొందడానికి ఈ రోజుల్లో ఇవి ఒక ఆవశ్యకతగా మారాయని చెప్పడం వ్యంగ్యపూరితమైన పరిశీలన కాదని నేను నమ్ముతున్నాను. క్రీస్తును ప్రోత్సహించే ముసుగులో స్వప్రయోజనాలను ప్రచారం చేసుకోవడం ప్రస్తుతం ఎంత సాధారణమైపోయిందంటే, అది పెద్దగా ఎవరి దృష్టినీ ఆకర్షించడం లేదు.

మానవుని దుష్టత్వ సిద్ధాంతాల గురించి మరియు క్రీస్తు నీతి ద్వారా మాత్రమే నీతిమంతులుగా తీర్చబడవలసిన ఆవశ్యకత గురించి సరైన ఉపదేశం మనలను విడిపిస్తుందని భావించాలి.

స్వప్న పాపాల శక్తి నుండి; కానీ అది ఆ విధంగా జరగదు. స్వప్నం బలిపీఠం వద్ద కూడా గద్దింపు లేకుండా జీవించగలదు. అది రక్తస్రావంతో చనిపోతున్న బలిపశువును చూస్తూ, తాను చూసిన దానివల్ల ఏమాత్రం ప్రభావితం కాకుండా ఉండగలదు. అది సంస్కర్తల విశ్వాసం కోసం పోరాడగలదు, కృప ద్వారా రక్షణ అనే సిద్ధాంతాన్ని అనర్గళంగా బోధించగలదు, మరియు తన ప్రయత్నాల ద్వారా బలాన్ని పొందగలదు. నిజం చెప్పాలంటే, అది వాస్తవానికి సనాతన ధర్మాన్ని ఆలకిస్తున్నట్లు కనిపిస్తుంది మరియు ఒక సారా దుకాణం కంటే బైబిల్ సమావేశంలోనే దానికి ఎక్కువ సౌకర్యంగా ఉంటుంది. దేవుని కోసం మనకున్న తీవ్రమైన ఆకాంక్షే, అది వర్ధిల్లుటకు మరియు వృద్ధి చెందుటకు ఒక అద్భుతమైన పరిస్థితిని కల్పించవచ్చు.

స్వార్థం అనేది దేవుని ముఖాన్ని మన నుండి దాచిపెట్టే ఒక అపారదర్శకమైన ముసుగు. దానిని కేవలం ఆధ్యాత్మిక అనుభవం ద్వారా మాత్రమే తొలగించగలము, కేవలం ఉపదేశం ద్వారా ఎన్నటికీ కాదు. అలా చేయడం మన శరీరం నుండి కుష్ఠువ్యాధిని ఉపదేశించి తొలగించడానికి ప్రయత్నించడం లాంటిదే. మనం విముక్తి పొందాలంటే, నాశనంలో దేవుని కార్యం జరగాలి. మనలో దాని ప్రాణాంతకమైన కార్యాన్ని చేయడానికి మనం సిలువను ఆహ్వానించాలి. మన స్వార్థ పాపాలను తీర్పు కోసం సిలువ వద్దకు తీసుకురావాలి. పొంతియస్ పిలాతు క్రింద మన రక్షకుడు శ్రమపడినప్పుడు ఆయన అనుభవించినటువంటి బాధాకరమైన పరీక్షకు మనం కొంత మేరకు సిద్ధపడాలి.

మనం గుర్తుంచుకోవాలి: మనం తెరను తొలగించడం గురించి మాట్లాడినప్పుడు, మనం అలంకారికంగా మాట్లాడుతున్నాము, మరియు దాని గురించిన ఆలోచన కవితాత్మకంగా, దాదాపు ఆహ్లాదకరంగా ఉంటుంది; కానీ వాస్తవానికి, దానిలో ఆహ్లాదకరమైనది ఏమీ లేదు. మానవ అనుభవంలో, ఆ తెర సజీవమైన ఆధ్యాత్మిక కణజాలంతో చేయబడింది; అది మన అస్తిత్వం మొత్తం దేనితో కూడి ఉందో ఆ చైతన్యవంతమైన, కంపించే పదార్థంతో ఏర్పడింది, మరియు దానిని తాకడం అంటే మనం నొప్పిని అనుభవించే చోట మనల్ని తాకడమే. దానిని చింపివేయడం అంటే మనకు గాయం చేయడం, మనల్ని బాధపెట్టడం మరియు మన నుండి రక్తం కారేలా చేయడం. అలా కాకుండా చెప్పడం అంటే శిలువను శిలువ కాకుండా చేయడం మరియు మరణాన్ని అసలు మరణం కాకుండా చేయడం. చనిపోవడం ఎప్పుడూ సరదా కాదు.

జీవితానికి ప్రాణమైన, సున్నితమైన భాగాలను చీల్చివేయడం అనేది అత్యంత బాధాకరమైనది కాకుండా మరొకటి కాదు. అయినప్పటికీ, సిలువ యేసుకు అదే చేసింది, మరియు ప్రతి మనిషిని విడిపించడానికి సిలువ అతనికి కూడా అదే చేస్తుంది.

మనమే తెరను తొలగించుకోవాలనే ఆశతో మన అంతరంగ జీవితంతో చెలగాటం ఆడకుండా జాగ్రత్తపడదాం. దేవుడే మన కోసం అన్నీ చేయాలి. మనం చేయవలసింది ఆయనకు లొంగి, ఆయనను విశ్వసించడమే. మనం స్వార్థపూరిత జీవితాన్ని ఒప్పుకొని, విడిచిపెట్టి, తిరస్కరించి, ఆ తర్వాత దానిని సిలువ వేయబడినదిగా పరిగణించాలి. కానీ సోమరితనపు 'అంగీకారాన్ని' దేవుని నిజమైన కార్యానికి, దానికి మధ్య ఉన్న తేడాను గుర్తించడంలో మనం జాగ్రత్తగా ఉండాలి. ఆ కార్యం జరగాలని మనం పట్టుబట్టాలి. మనల్ని మనమే సిలువ వేసుకోవాలనే ఒక చక్కని సిద్ధాంతంతో మనం సంతృప్తి చెందకూడదు. అలా చేయడం సౌలు రాజును అనుకరించి, గొర్రెలలోను, ఎద్దులలోను శ్రేష్ఠమైన వాటిని విడిచిపెట్టడమే అవుతుంది.

ఆ పని సంపూర్ణ సత్యంతో జరగాలని పట్టుబట్టండి, అప్పుడు అది జరుగుతుంది. సిలువ కఠినమైనది, ప్రాణాంతకమైనది, కానీ అది ప్రభావవంతమైనది. అది తన బాధితుని అక్కడ శాశ్వతంగా వేలాడదీయదు. దాని పని ముగిసి, బాధపడే బాధితుడు మరణించే క్షణం వస్తుంది. ఆ తర్వాత పునరుత్థాన మహిమ, శక్తి ఉంటాయి. తెర తొలగిపోయి, మనం సజీవుడైన దేవుని సన్నిధిని వాస్తవమైన, ఆత్మీయ అనుభవంతో ప్రవేశించామన్న ఆనందం కోసం ఆ బాధ మరచిపోబడుతుంది.

ప్రభూ, నీ మార్గాలు ఎంత శ్రేష్ఠమైనవి, మనుష్యుల మార్గాలు ఎంత వక్రమైనవి, అంధకారమైనవి. మా స్వార్థపూరిత కోరికలకు ఎలా మరణించాలో మాకు చూపించు, తద్వారా మేము నూతన జీవానికి తిరిగి లేవగలము. నీవు దేవాలయపు తెరను చించినట్లుగా, మా స్వార్థపూరిత జీవితపు తెరను పైనుండి క్రిందికి చింపివేయుము. మేము సంపూర్ణ విశ్వాస నిశ్చయతతో నీ సన్నిధికి చేరుదుము. ఇక్కడి నుండి ప్రతిదిన అనుభవంలో మేము నీతో నివసించుదుము.

ఈ భూలోకాన్ని మాకు అనుగ్రహించు, తద్వారా మేము నీ పరలోకంలో ప్రవేశించి అక్కడ నీతో నివసించినప్పుడు ఆ మహిమకు అలవాటుపడతాము. యేసు నామంలో, ఆమేన్.

↑ పైకి తిరిగి వెళ్లండి