దేవుని తర్వాత కష్టపడి అనుసరించడం

దేవుని తర్వాత కష్టపడి అనుసరించడం

అధ్యాయం 1

దేవుని తర్వాత కష్టపడి అనుసరించడం

నా ఆత్మ నిన్ను తరుముకొనెను; నీ కుడి చేయి నన్ను ఆదుకొనెను. (Psalm 63:8)

క్రైస్తవ వేదాంతం పూర్వకృప సిద్ధాంతాన్ని బోధిస్తుంది, దాని సంక్షిప్త అర్థం ఏమిటంటే: ఒక వ్యక్తి దేవునిని వెదకక ముందే, దేవుడు మొదట ఆ వ్యక్తిని వెదకి ఉండాలి.

పాపియైన మనిషి దేవుని గురించి సరిగ్గా ఆలోచించాలంటే, అతని అంతరంగంలో ఒక జ్ఞానోదయ కార్యం జరిగి ఉండాలి; అది అసంపూర్ణంగా ఉండవచ్చు, కానీ అది ఏదేమైనా ఒక నిజమైన కార్యం, మరియు దాని తర్వాత వచ్చే కోరిక, అన్వేషణ మరియు ప్రార్థనలన్నింటికీ అదే రహస్య కారణం.

మనం దేవుణ్ణి వెంబడిస్తాము, ఎందుకంటే, మరియు కేవలం ఆయనే మనలో ఆ వెంబడింపునకు పురికొల్పే ఒక ప్రేరణను మొదట ఉంచాడు. "నన్ను పంపిన తండ్రి ఒకరిని ఆకర్షిస్తేనే తప్ప, ఎవరూ నా వద్దకు రాలేరు," అని మన ప్రభువు చెప్పారు, మరియు ఈ ముందస్తు ఆకర్షణ ద్వారానే, మన రాకడ అనే క్రియకు సంబంధించిన ప్రతి ఘనతను దేవుడు మన నుండి తీసివేస్తాడు. దేవుణ్ణి వెంబడించాలనే ప్రేరణ దేవుని నుండే మొదలవుతుంది, కానీ ఆ ప్రేరణ యొక్క ఫలితమే మనం ఆయనను గట్టిగా వెంబడించడం; మరియు అన్ని వేళలా

మేము ఆయనను వెంబడిస్తున్నాము, మేము ఇప్పటికే ఆయన చేతిలో ఉన్నాము: నీ కుడి చేయి నన్ను ఆదుకుంది.

ఈ దైవిక 'ఆధారం' మరియు మానవ 'అనుసరణ'లో ఎటువంటి వైరుధ్యం లేదు. అంతా దేవుని నుండే వస్తుంది, ఎందుకంటే వాన్ హ్యూగెల్ బోధించినట్లుగా, దేవుడు ఎల్లప్పుడూ ముందుంటాడు. అయితే, ఆచరణలో (అంటే, దేవుని పూర్వకార్యం మానవుని ప్రస్తుత ప్రతిస్పందనను కలిసే చోట), మానవుడు దేవునిని వెంబడించాలి. దేవుని యొక్క ఈ రహస్య ఆకర్షణ, దైవికమైన గుర్తించదగిన అనుభవంగా పరిణమించాలంటే, మన వంతుగా సానుకూల ప్రతిస్పందన ఉండాలి. వ్యక్తిగత భావన యొక్క హృద్యమైన భాషలో, ఇది నలభై రెండవ కీర్తనలో చెప్పబడింది: జింక నీటి సెలయేళ్ల కొరకు ఎలా ఆరాటపడుతుందో, అలాగే నా ఆత్మ నీ కొరకు ఆరాటపడుతుంది, ఓ దేవా. నా ఆత్మ దేవుని కొరకు, జీవముగల దేవుని కొరకు దాహంతో ఉంది; నేను ఎప్పుడు వచ్చి దేవుని ఎదుట కనబడతాను? ఇది లోతు లోతును పిలవడం, మరియు ఆరాటపడే హృదయం దానిని అర్థం చేసుకుంటుంది.

విశ్వాసం ద్వారా నీతిమంతులుగా తీర్చబడతామనే సిద్ధాంతం – ఇది ఒక బైబిలు సత్యం, మరియు నిష్ఫలమైన ధర్మశాస్త్రవాదం మరియు వ్యర్థమైన స్వీయ ప్రయత్నం నుండి లభించే ఒక ధన్యమైన ఉపశమనం – మన కాలంలో దుష్ట సహవాసంలో పడిపోయింది. చాలామంది దీనిని, మనుషులు దేవునిని గూర్చిన జ్ఞానాన్ని పొందకుండా వాస్తవానికి అడ్డుకునే విధంగా వ్యాఖ్యానించారు. మత మార్పిడి అనే ప్రక్రియ మొత్తం యాంత్రికంగా మరియు ఆత్మరహితంగా చేయబడింది. ఇప్పుడు విశ్వాసాన్ని నైతిక జీవితానికి ఎలాంటి ఆటంకం లేకుండా, ఆదాము అహంకు ఎలాంటి ఇబ్బంది కలగకుండా ఉపయోగించవచ్చు. క్రీస్తును స్వీకరించే వ్యక్తి ఆత్మలో ఆయన పట్ల ఎలాంటి ప్రత్యేక ప్రేమను సృష్టించకుండానే ఆయనను "స్వీకరించవచ్చు". ఆ వ్యక్తి "రక్షించబడ్డాడు," కానీ అతడు దేవుని కోసం ఆకలితో గానీ, దప్పికలతో గానీ లేడు. నిజానికి, కొద్దిదానితోనే తృప్తిగా ఉండాలని అతనికి ప్రత్యేకంగా బోధించబడింది మరియు ప్రోత్సహించబడింది.

ఆధునిక శాస్త్రవేత్త ఆయన అద్భుతాల నడుమ దేవుడిని కోల్పోయాడు

ఈ లోకంలో, క్రైస్తవులమైన మనం ఆయన వాక్యపు అద్భుతాల మధ్య దేవుణ్ణి కోల్పోయే నిజమైన ప్రమాదంలో ఉన్నాము. దేవుడు ఆత్మ స్వరూపుడని, మరియు ఆ విధంగా, ఏ వ్యక్తినైనా పెంపొందించినట్లే ఆయనను కూడా పెంపొందించవచ్చని మనం దాదాపుగా మరచిపోయాము, ఎందుకంటే మనం కూడా ఆత్మ స్వరూపులమే (కాబట్టి దేవుడు తన స్వరూపములో మనుష్యుని సృజించెను; ఆదికాండము 1:27a). ఇతర వ్యక్తిత్వాలను తెలుసుకోగలగడం అనేది ఒక వ్యక్తిత్వంలో అంతర్లీనంగా ఉంటుంది, కానీ ఒక వ్యక్తిత్వం గురించి మరొక వ్యక్తిత్వాన్ని పూర్తిగా తెలుసుకోవడం అనేది ఒకే కలయికలో సాధించలేము. సుదీర్ఘమైన మరియు ప్రేమపూర్వకమైన మానసిక మార్పిడి తర్వాత మాత్రమే ఇద్దరి పూర్తి సామర్థ్యాలను అన్వేషించగలము.

మానవుల మధ్య జరిగే సామాజిక మార్పిడి అంతా ఒక వ్యక్తికి మరొక వ్యక్తి ఇచ్చే ప్రతిస్పందనే. ఇది మనిషికి మనిషికి మధ్య జరిగే అత్యంత సాధారణమైన స్పర్శ నుండి మొదలై, మానవ ఆత్మకు సాధ్యమయ్యే అత్యంత సంపూర్ణమైన, సన్నిహితమైన సహవాసం వరకు క్రమంగా పెరుగుతుంది. మతం, అది ఎంతవరకు నిజమైనదో, సారాంశంలో అది సృష్టికర్త అయిన దేవునికి, సృష్టించబడిన వ్యక్తులు ఇచ్చే ప్రతిస్పందనే. ఏకైక సత్య దేవుడవైన నిన్ను, మరియు నీవు పంపిన యేసు క్రీస్తును వారు తెలుసుకోవడమే నిత్యజీవం. తన మహోన్నత స్వభావం యొక్క లోతుల్లో, దేవుడు ఏ ఇతర వ్యక్తిలాగే ఆలోచిస్తాడు, సంకల్పిస్తాడు, ఆనందిస్తాడు, అనుభూతి చెందుతాడు, ప్రేమిస్తాడు, కోరుకుంటాడు మరియు బాధపడతాడు. మనకు తనను తాను తెలియజేసుకునేటప్పుడు, ఆయన సుపరిచితమైన వ్యక్తిత్వ నమూనానే అనుసరిస్తాడు. ఆయన మన మనస్సులు, మన సంకల్పాలు మరియు మన భావోద్వేగాల మార్గాల ద్వారా మనతో సంభాషిస్తాడు. దేవునికి మరియు విమోచించబడిన మనిషి ఆత్మకు మధ్య జరిగే నిరంతర, నిస్సంకోచమైన ప్రేమ మరియు ఆలోచనల మార్పిడే క్రొత్త నిబంధన మతానికి స్పందించే హృదయం.

దేవునికి మరియు మన ఆత్మకు మధ్య జరిగే ఈ మార్పిడి మనకు వ్యక్తిగత స్పృహలో తెలుస్తుంది. అది వ్యక్తిగతమైనది; అంటే, అది

అది విశ్వాసుల సమూహం నుండి నేరుగా రాదు, కానీ వ్యక్తికి మరియు దానిని రూపొందించే వ్యక్తుల ద్వారా సమూహానికి తెలుస్తుంది. మరియు అది చైతన్యవంతమైనది; అనగా, అది చైతన్యపు పరిధికి దిగువన ఉండి, ఆత్మకు తెలియకుండా అక్కడ పనిచేయదు (ఉదాహరణకు, శిశు బాప్తిస్మం అలా చేస్తుందని కొందరు భావించినట్లు), కానీ అది అవగాహన పరిధిలోకి వస్తుంది, అక్కడ మనిషి అనుభవంలోని మరేదైనా వాస్తవాన్ని తెలుసుకున్నట్లే దానిని కూడా "తెలుసుకోగలడు".

మన పాపాలు మినహా, దేవుడు అత్యధిక స్థాయిలో ఎలా ఉన్నాడో, మీరు నేను కూడా అంతే స్వల్ప స్థాయిలో ఉన్నాము. ఆయన స్వరూపంలో సృష్టించబడినందున, ఆయనను తెలుసుకునే సామర్థ్యం మనలో ఉంది. మన పాపాలలో, మనకు కేవలం ఆ శక్తి మాత్రమే లోపిస్తుంది. పునరుత్థానంలో పరిశుద్ధాత్మ మనకు జీవాన్ని ప్రసాదించిన క్షణంలో, మన సంపూర్ణ అస్తిత్వం దేవునితో తన బంధుత్వాన్ని గ్రహించి, ఆనందభరితమైన గుర్తింపుతో ఉప్పొంగిపోతుంది. అదే పరలోక జన్మ, అది లేకుండా మనం దేవుని రాజ్యాన్ని చూడలేము. అయితే, అది అంతం కాదు, ఆరంభం మాత్రమే. ఎందుకంటే, దైవత్వపు అనంతమైన సంపదలను హృదయం ఆనందంగా అన్వేషించే మహిమాన్వితమైన ప్రయాణం అక్కడి నుండే మొదలవుతుంది. మనం అక్కడే ప్రారంభిస్తామని నేను చెబుతున్నాను; కానీ మనం ఎక్కడ ఆగుతామో ఇప్పటివరకు ఏ మనిషి కనుగొనలేదు, ఎందుకంటే త్రిత్వ దేవుని యొక్క భయంకరమైన మరియు రహస్యమైన లోతులలో హద్దు గానీ, అంతం గానీ లేదు.

అంతులేని సముద్రమా, నిన్ను ఎవరు వినగలరు?

ఓ దివ్య మహారాజా, నీ శాశ్వతత్వం నీ చుట్టూనే ఉంది!

దేవుణ్ణి కనుగొని, ఇంకా ఆయనను వెంబడించడం అనేది ప్రేమలోని ఒక విరోధాభాసం; సునాయాసంగా సంతృప్తి చెందే మతస్థులు దీనిని నిరసిస్తారు, కానీ ప్రళయ సకల జనుల సంతోషకరమైన అనుభవంలో ఇది సమర్థనీయమని వారు భావిస్తారు.

హృదయం. క్లైర్వాక్స్‌కు చెందిన సెయింట్ బెర్నార్డ్ ఈ పవిత్ర విరోధాభాసాన్ని సంగీతమయమైన నాలుగు పంక్తుల పద్యంలో పేర్కొన్నారు, ఇది ఆరాధించే ప్రతి ఆత్మకు తక్షణమే అర్థమవుతుంది:

ఓ జీవపు రొట్టె, మేము నిన్ను రుచి చూస్తున్నాము.

మరియు నిన్ను ఇంకా ఆరాధిస్తూ ఉండాలని ఆశిస్తున్నాము: ఓ ఊట స్వరూపమా, మేము నీ నుండి పానం చేస్తున్నాము

మరియు నీతో మా ఆత్మల దాహాన్ని నింపుకొనుటకు.

గతకాలపు పుణ్యపురుషులు మరియు స్త్రీల దగ్గరకు రండి, దేవుని పట్ల వారికున్న తీవ్రమైన వాంఛను మీరు త్వరలోనే అనుభూతి చెందుతారు. వారు ఆయన కోసం దుఃఖించారు, ప్రార్థించారు, పోరాడారు, మరియు పగలు రాత్రి, అనుకూల సమయాల్లో ఆయనను వెతికారు. వారు ఆయనను కనుగొన్నప్పుడు, ఆ దీర్ఘ అన్వేషణ వలన ఆ కనుగొనడం మరింత మధురంగా ​​మారింది. మోషే, తనకు దేవుడంటే తెలుసనే వాస్తవాన్ని, ఆయనను ఇంకా బాగా తెలుసుకోవడానికి ఒక వాదనగా ఉపయోగించాడు. "కాబట్టి, నేను నిన్ను బ్రతిమాలుతున్నాను, నీ దృష్టిలో నాకు కృప లభించినట్లయితే, నీ మార్గాన్ని నాకు చూపించు, తద్వారా నేను నిన్ను తెలుసుకోగలను, నీ దృష్టిలో కృప పొందగలను"; మరియు అక్కడి నుండి అతను లేచి ఆ సాహసోపేతమైన అభ్యర్థన చేశాడు: "నేను నిన్ను బ్రతిమాలుతున్నాను, నీ మహిమను నాకు చూపించు." ఈ తీవ్రమైన ఆరాధన ప్రదర్శనకు దేవుడు నిస్సందేహంగా సంతోషించాడు, మరియు మరుసటి రోజు మోషేను కొండపైకి పిలిచి, అక్కడ గంభీరమైన ఊరేగింపులో తన మహిమ అంతటినీ అతని ముందుగా వెళ్ళేలా చేశాడు.

దావీదు జీవితం ఆత్మీయ వాంఛల వెల్లువలా సాగింది, అతని కీర్తనలు అన్వేషకుని ఆక్రందనతోను, దొరికినవాని ఆనంద కేకతోను ప్రతిధ్వనిస్తాయి. క్రీస్తు పట్ల తనకున్న తీవ్రమైన వాంఛే తన జీవితానికి మూల చోదక శక్తి అని పౌలు ఒప్పుకున్నాడు. "ఆయనను నేను తెలుసుకోవడమే" తన హృదయ లక్ష్యంగా పెట్టుకున్నాడు, ఇందుకోసమే సమస్తమును త్యాగం చేశాడు. మరియు నిస్సందేహంగా, ఆయన శ్రేష్ఠత కొరకు నేను సమస్తమును నష్టంగా ఎంచుచున్నాను.

నా ప్రభువైన క్రీస్తు యేసును గూర్చిన జ్ఞానము, ఆయనను సంపాదించుకొనుటకై నేను సమస్తమును పోగొట్టుకొని పెంటగా ఎంచుచున్నాను.

ఆ కీర్తనలు దేవుని కోసం పరితపించే తపనతో మధురంగా ​​ఉన్నాయి; ఆ గాయకుడు వెతుకుతున్నప్పటికీ, తాను ఆ దేవుడిని అప్పటికే కనుగొన్నానని అతనికి తెలుసు. కేవలం ఒక తరం క్రితం మన పితరులు, "ఆయన జాడ నాకు కనబడుచున్నది, నేను దానిని వెంబడించెదను" అని పాడారు, కానీ ఆ పాట ఇప్పుడు ఈ గొప్ప సంఘంలో వినిపించడం లేదు. ఈ చీకటి రోజుల్లో మన అన్వేషణను మన ఉపాధ్యాయులే మన కోసం చేసిపెట్టడం ఎంత విషాదకరం. ప్రతిదీ క్రీస్తును 'అంగీకరించడం' అనే తొలి చర్య చుట్టూ కేంద్రీకృతమయ్యేలా చేయబడింది (యాదృచ్ఛికంగా, ఈ పదం బైబిల్లో కనిపించదు), మరియు ఆ తర్వాత మన ఆత్మకు దేవుని గురించి మరే ఇతర ప్రత్యక్షత కోసం మనం ఆరాటపడాల్సిన అవసరం లేదని ఆశించబడుతోంది. మనం ఆయనను కనుగొంటే, ఇక ఆయనను వెతకనవసరం లేదని పట్టుబట్టే ఒక తప్పుడు తర్కం యొక్క ఉచ్చులలో మనం చిక్కుకున్నాము. ఇది సనాతన ధర్మశాస్త్రంలో చివరి మాటగా మన ముందు ఉంచబడింది, మరియు బైబిల్ బోధించిన ఏ క్రైస్తవుడూ దీనికి భిన్నంగా ఎప్పుడూ నమ్మలేదని భావించబడుతోంది; అందువల్ల, ఆ విషయంపై ఆరాధించే, వెతికే, పాడే సంఘం యొక్క మొత్తం సాక్ష్యం నిర్దాక్షిణ్యంగా పక్కన పెట్టబడుతోంది. పరిమళభరితమైన పుణ్యాత్ముల మహా సైన్యం యొక్క అనుభవాత్మక హృదయ-దైవశాస్త్రం, పవిత్ర గ్రంథం యొక్క ఆత్మసంతృప్తితో కూడిన వ్యాఖ్యానానికి అనుకూలంగా తిరస్కరించబడింది; ఈ వ్యాఖ్యానం సెయింట్ అగస్టిన్, శామ్యూల్ రూథర్‌ఫోర్డ్ లేదా డేవిడ్ బ్రైనర్డ్ వంటి వారికి ఖచ్చితంగా వింతగా వినిపించి ఉండేది.

ఈ తీవ్రమైన చలి మధ్యలో, లోతులేని తర్కంతో సంతృప్తి చెందని కొందరు ఉన్నారని అంగీకరించడానికి నేను సంతోషిస్తున్నాను. వారు వాదనలోని బలాన్ని అంగీకరించి, ఆపై కన్నీళ్లతో ఏదో ఏకాంత ప్రదేశానికి వెళ్లి, "ఓ దేవా, నీ మహిమను నాకు చూపించు" అని ప్రార్థిస్తారు. వారు రుచి చూడాలని, తమ హృదయాలతో స్పృశించాలని, చూడాలని కోరుకుంటారు.

వారి అంతర్దృష్టితో దేవుడే అద్భుతం.

దేవుని పట్ల ఈ ప్రచండమైన వాంఛను నేను ఉద్దేశపూర్వకంగా ప్రోత్సహించాలనుకుంటున్నాను. దాని లోపమే మనల్ని మన ప్రస్తుత దీనస్థితికి తీసుకువచ్చింది. మన మతపరమైన జీవితాలలోని బిగుసైన, మొద్దుబారిన స్వభావానికి కారణం మనలో పవిత్రమైన వాంఛ లేకపోవడమే. ఆత్మసంతృప్తి అనేది సమస్త ఆధ్యాత్మిక ఎదుగుదలకు ఒక ప్రాణాంతకమైన శత్రువు. తీవ్రమైన వాంఛ తప్పక ఉండాలి, లేకపోతే క్రీస్తు తన ప్రజలకు ప్రత్యక్షమవ్వడు. ఆయన తనను కోరుకుంటారని ఎదురుచూస్తాడు. మనలో చాలామంది విషయంలో ఆయన ఎంతోకాలం, చాలా చాలా కాలం, వ్యర్థంగా ఎదురుచూడటం విచారకరం.

ప్రతి యుగానికి దాని స్వంత లక్షణాలు ఉంటాయి. ప్రస్తుతం మనం మతపరమైన సంక్లిష్టత ఉన్న యుగంలో ఉన్నాము. క్రీస్తులో ఉన్న సరళత మన మధ్య అరుదుగా కనిపిస్తుంది. దాని స్థానంలో కార్యక్రమాలు, పద్ధతులు, సంస్థలు మరియు ఆందోళనకరమైన కార్యకలాపాల ప్రపంచం ఉన్నాయి. ఇవి సమయాన్ని, శ్రద్ధను ఆక్రమిస్తాయి కానీ హృదయ వాంఛను ఎన్నటికీ తీర్చలేవు. మన అంతర్గత అనుభవంలోని లోతులేనితనం, మన ఆరాధనలోని డొల్లతనం, మరియు మన ప్రచార పద్ధతులలో కనిపించే లోకాన్ని బానిసలా అనుకరించడం - ఇవన్నీ ఈ రోజుల్లో మనం దేవుణ్ణి అసంపూర్ణంగా మాత్రమే తెలుసుకున్నామని, మరియు దేవుని శాంతిని దాదాపుగా తెలుసుకోలేదని సాక్ష్యమిస్తున్నాయి.

మతపరమైన బాహ్య విషయాలన్నింటి మధ్య మనం దేవుణ్ణి కనుగొనాలంటే, మొదట ఆయనను కనుగొనాలని నిశ్చయించుకుని, ఆ తర్వాత సరళమైన మార్గంలో ముందుకు సాగాలి. ఇప్పుడు ఎప్పటిలాగే, దేవుడు "పసిపిల్లల"కు తనను తాను ప్రత్యక్షపరచుకుని, జ్ఞానులకు మరియు వివేకవంతులకు దట్టమైన చీకటిలో దాక్కుంటాడు. మనం ఆయనను సమీపించే విధానాన్ని సరళీకరించుకోవాలి. మనం అత్యవసరమైన వాటికే పరిమితం కావాలి (అవి అదృష్టవశాత్తూ చాలా తక్కువగా ఉన్నాయని మనం కనుగొంటాము). ఇతరులను ఆకట్టుకోవాలనే ప్రయత్నాలన్నింటినీ పక్కన పెట్టి, బాల్యపు నిష్కపటమైన నిజాయితీతో ఆయన వద్దకు రావాలి. మనం ఇలా చేస్తే, నిస్సందేహంగా దేవుడు...

త్వరగా స్పందిస్తారు.

మతం తన చివరి మాట చెప్పినప్పుడు, దేవుడు తప్ప మనకు ఇంకేమీ అవసరం లేదు. 'మరియు' అని వెతికే దురలవాటు, సంపూర్ణ ప్రత్యక్షతలో దేవుణ్ణి కనుగొనకుండా మనల్ని సమర్థవంతంగా నిరోధిస్తుంది. ఆ 'మరియు'లోనే మన గొప్ప శోకం ఉంది. మనం ఆ 'మరియు'ను విడిచిపెడితే, త్వరలోనే దేవుణ్ణి కనుగొంటాము, మరియు ఆయనలోనే మన జీవితాంతం రహస్యంగా ఆకాంక్షించిన దానిని మనం పొందుతాము.

కేవలం దేవుణ్ణి మాత్రమే వెతకడం వల్ల మన జీవితాలను సంకుచితం చేసుకుంటామని లేదా వికసిస్తున్న మన హృదయాల కదలికలను పరిమితం చేసుకుంటామని మనం భయపడనవసరం లేదు. దానికి విరుద్ధంగా, దేవుణ్ణి మన సర్వస్వంగా చేసుకోవడానికి, ఏకాగ్రత వహించడానికి, ఒక్కరి కోసం అనేకమైనవాటిని త్యాగం చేయడానికి మనకు పూర్తి అవకాశం ఉంది.

విలక్షణమైన, పాత ఆంగ్ల గ్రంథమైన ‘ది క్లౌడ్ ఆఫ్ అన్ నోయింగ్’ రచయిత, దీన్ని ఎలా చేయాలో మనకు బోధిస్తారు. "ప్రేమతో కూడిన సౌమ్యమైన స్పందనతో నీ హృదయాన్ని దేవుని వైపుకు ఎత్తు; ఆయనను మాత్రమే దృష్టిలో ఉంచుకో, ఆయన సంపదలను కాదు. అంతేకాక, దేవుడు తప్ప మరే దాని గురించి ఆలోచించడానికి ఇష్టపడకు. తద్వారా నీ బుద్ధిలో గానీ, నీ సంకల్పంలో గానీ దేవుడు తప్ప మరేదీ పనిచేయకూడదు. ఆత్మ చేసే ఈ పని దేవునికి అత్యంత ప్రీతికరమైనది."

మళ్ళీ, ప్రార్థనలో మనం ప్రతిదానినీ, చివరికి మన వేదాంతాన్ని కూడా, మరింతగా సరళీకరించుకోవాలని ఆయన సిఫార్సు చేస్తారు. "ఎందుకంటే, ఆయన తప్ప మరే ఇతర కారణం లేకుండా, దేవుని వైపు నేరుగా మళ్ళించబడిన నిష్కపటమైన సంకల్పం చాలు." అయినప్పటికీ, ఆయన ఆలోచనలన్నింటి క్రింద క్రొత్త నిబంధన సత్యం యొక్క విశాలమైన పునాది ఉంది, ఎందుకంటే "ఆయనే" అనగా "నిన్ను సృష్టించి, నిన్ను కొని, నీ స్థాయికి నిన్ను దయతో పిలిచిన దేవుడు" అని ఆయన వివరిస్తారు. మరియు ఆయన సరళతను ఎంతగానో కోరుకుంటారు: మతం "ఒకే మాటలో ఇమిడి, దానిపై నీవు మరింత పట్టు సాధించేలా" ఉండాలని మనం కోరుకుంటే,

నీవు ఒకే అక్షరం గల చిన్న పదాన్ని మాత్రమే తీసుకో; ఎందుకంటే రెండు అక్షరాలు గల పదం కంటే అదే శ్రేష్ఠమైనది. అది ఎంత చిన్నదైతే, పరిశుద్ధాత్మ కార్యానికి అంతగా అనుగుణంగా ఉంటుంది. అటువంటి పదమే ఈ 'దేవుడు' అనే పదం లేదా ఈ 'ప్రేమ' అనే పదం.

యెహోవా ఇశ్రాయేలు గోత్రములకు కనానును విభజించినప్పుడు, లేవికి ఆ భూమిలో ఏ భాగమూ లభించలేదు. దేవుడు అతనితో, “నేనే నీ భాగమును నీ స్వాస్థ్యమును” అని చెప్పి, ఆ మాటల ద్వారా అతని సహోదరులందరికంటెను, ఈ లోకంలో జీవించిన రాజులందరికంటెను, అధిపతులందరికంటెను అతన్ని ధనవంతునిగా చేసాడు. ఇక్కడ ఒక ఆధ్యాత్మిక సూత్రం ఉంది, ఆ సూత్రం సర్వోన్నత దేవుని ప్రతి యాజకునికి ఇప్పటికీ వర్తిస్తుంది.

దేవుడిని తన నిధిగా కలిగినవాడు సమస్తాన్ని ఒకే ఒక్కదానిలో పొందుతాడు. అనేక సాధారణ సంపదలు అతనికి దక్కకుండా పోవచ్చు, లేదా ఒకవేళ అవి అతనికి లభించినా, వాటి ఆనందం ఎంతగా మితంగా ఉంటుందంటే, అవి అతని సంతోషానికి ఎన్నటికీ అవసరం లేకుండా పోతాయి. లేదా, అవి ఒక్కొక్కటిగా చేజారిపోవడాన్ని చూడవలసి వచ్చినా, అతను నష్టమనే భావనను దాదాపుగా అనుభవించడు. ఎందుకంటే, సమస్తానికి మూలమైన దేవుడిని తన వద్ద కలిగి ఉండటం వల్ల, అతను సమస్త సంతృప్తిని, సమస్త ఆనందాన్ని, సమస్త సంతోషాన్ని ఒకే ఒక్కదానిలో పొందుతాడు. అతను ఏమి కోల్పోయినా, వాస్తవానికి ఏమీ కోల్పోలేదు, ఎందుకంటే ఇప్పుడు అతను అన్నింటినీ ఒకే ఒక్కదానిలో, స్వచ్ఛంగా, న్యాయబద్ధంగా, మరియు శాశ్వతంగా కలిగి ఉన్నాడు.

ఓ దేవా, నేను నీ మంచితనాన్ని రుచిచూశాను; అది నాకు తృప్తినివ్వడమే కాక, ఇంకా కావాలనే దాహాన్ని కూడా కలిగించింది. నాకు మరింత కృప అవసరమనే విషయం నాకు బాధాకరంగా తెలుసు. నాలో కోరిక లేనందుకు నేను సిగ్గుపడుతున్నాను. ఓ దేవా, త్రిత్వమా, నేను నిన్ను కోరుకోవాలని ఆశిస్తున్నాను; తీవ్రమైన వాంఛతో నిండిపోవాలని ఆకాంక్షిస్తున్నాను; ఇంకా ఎక్కువ దాహం తీర్చుకోవాలని నేను దాహంతో ఉన్నాను. దయచేసి నీ మహిమను నాకు చూపించు, తద్వారా నేను నిన్ను తెలుసుకోగలను.

నిజమే. కరుణతో నాలో ఒక నూతన ప్రేమ కార్యాన్ని ప్రారంభించు. నా ఆత్మతో ఇలా చెప్పు, "లే, నా ప్రియురాలా, నా సుందరి, బయలుదేరి రా." అప్పుడు, నేను ఎంతోకాలంగా సంచరించిన ఈ పొగమంచుతో నిండిన లోతట్టు ప్రాంతం నుండి లేచి నిన్ను వెంబడించడానికి నాకు కృపను ప్రసాదించు. యేసు నామంలో, ఆమేన్.

↑ పైకి తిరిగి వెళ్లండి