పదం తప్ప మిగతా అన్నింటినీ విడిచిపెట్టండి: బోధకుడిగా లూథర్

పదం తప్ప మిగతావన్నీ వదిలేయండి:

బోధకుడిగా లూథర్

"ప్రసంగం లేకుండా ప్రొటెస్టంట్ సంస్కరణ సాధ్యమయ్యేది కాదు," అని చరిత్రకారుడు హెరాల్డ్ గ్రిమ్ రాశారు. సంస్కరణ కాలంలో ప్రసంగాల ప్రాముఖ్యతను గురించి ఆలోచిస్తూ, గ్రిమ్ ఇలా కొనసాగించారు: "సంస్కర్తలు తమ కొత్త వేదాంతపరమైన అంతర్దృష్టులను ఎలా పొందినప్పటికీ, వారు తమ సిద్ధాంతాలను తమ అనుచరులకు నేరుగా వారి మాతృభాషలో అందించడానికి మరియు ఆ సిద్ధాంతాలను ప్రజల తక్షణ మరియు ఆచరణాత్మక మతపరమైన అవసరాలకు అన్వయించడానికి ప్రసంగాన్ని ఉపయోగించారు. పదహారవ శతాబ్దంలో సమాచారాన్ని అందించడానికి ప్రసంగ వేదిక అత్యంత ముఖ్యమైన సాధనాలలో ఒకటి కాబట్టి, సంస్కరణను ఒక సామూహిక ఉద్యమంగా మార్చడంలో ప్రసంగం యొక్క పాత్రను అతిగా అంచనా వేయలేము."

ఏ ప్రమాణంతో చూసినా, మార్టిన్ లూథర్‌కు ఉపన్యాసాలు మరియు ప్రసంగాల పట్ల ఉన్నతమైన అభిప్రాయం ఉండేది. 2 1560లలో హెన్రిక్ బుల్లింగర్ మరియు రెండవ హెల్వెటిక్ ఒప్పుకోలులోని ఇతరులు వ్యక్తం చేసిన స్విస్ అభిప్రాయాలను ప్రతిబింబిస్తూ, ఆయన ఒకసారి ఇలా వ్రాశారు, “ప్రసంగి మాట్లాడినప్పుడు, దేవుడు మాట్లాడతాడు.” 3 ప్రసంగం గురించిన ఈ అభిప్రాయాన్ని పంచుకోని వారికి లూథర్ చెప్పాల్సింది ఇది: “కాబట్టి బోధకుడు తన నోటి ద్వారా దేవుడే మాట్లాడుతున్నాడని నిశ్చయించుకోవాలి. లేకపోతే అతను మౌనంగా ఉండవలసిన సమయం వచ్చినట్లే.” 4 వేరొకచోట, లూథర్ దీనిని ఈ విధంగా చెప్పారు: “అపొస్తలులు చాలా తక్కువ వ్రాశారు, కానీ వారు చాలా మాట్లాడారు…. గమనించండి: వారి పుస్తకాలు చదవబడాలి అని కాదు, వారి స్వరాలు వినబడాలి అని ఉంది. క్రొత్త నిబంధన పరిచర్య నిర్జీవమైన రాతి పలకలపై చెక్కబడలేదు; బదులుగా అది సజీవ స్వరంలో ధ్వనిస్తుంది…. సజీవ వాక్యం ద్వారా దేవుడు తన సువార్తను సాధించి నెరవేరుస్తాడు.”

బోధనపై లూథర్ యొక్క ఉన్నత దృక్పథాన్ని, సంస్కరణ ఉద్యమం యొక్క నేపథ్యంలో తప్పక చూడాలి. ఈ సంస్కరణ ఉద్యమం బోధన యొక్క సారాంశంలోనూ, పద్ధతిలోనూ మార్పును తీసుకువచ్చింది. బోధన చరిత్రపై తాను రచించిన ఏడు సంపుటాల బృహత్తర విశ్లేషణలో, హ్యూస్ ఒలిఫాంట్ ఓల్డ్ ఇలా వ్యాఖ్యానించారు: “శాస్త్రీయ ప్రొటెస్టంట్ సంస్కరణ ఒక ప్రత్యేకమైన బోధనా విధానాన్ని సృష్టించింది. అది నిస్సందేహంగా సంస్కరణకు సంబంధించిన బోధనే, కానీ అది బోధనలో కూడా ఒక సంస్కరణ.” సంస్కరణ బోధనను తిరిగి ప్రవేశపెట్టలేదని ఓల్డ్ ఎత్తిచూపారు. మధ్యయుగ చర్చిలో బోధన చాలా ఎక్కువగా ఉండేది, కానీ “అది జరిగిన చర్చిల వలెనే ఉండేది: ఆడంబరంగా మరియు గోతిక్ శైలిలో.” ఓల్డ్ సంగ్రహంగా ఇలా చెప్పారు, “సంస్కరణతో పాటు బోధనపై దృష్టి కేంద్రీకరించడం, దాని ఉద్దేశ్యాన్ని పునరాలోచించడం మరియు చర్చి ఆరాధనతో దాని సంబంధాన్ని పునఃమూల్యాంకనం చేయడం జరిగింది.”

బహుశా మనం లూథర్‌ను, అన్నిటికంటే ముందుగా, ఒక బోధకుడిగా కాకుండా, కేవలం విశ్వాసం ద్వారానే నీతిమంతులుగా తీర్చబడతామనే సిద్ధాంతానికి గట్టి మద్దతుదారుడిగా భావిస్తాము. అయితే, అతని జీవితకాల బోధనా పరిచర్యకు సంబంధించిన గణాంకాలు చాలా భిన్నమైన దృక్పథాన్ని వెల్లడిస్తున్నాయి. 1512లో డాక్టరేట్ పొందిన తర్వాత, లూథర్ జీవితం ఒక విద్యావేత్త జీవితంలా సాగింది. అతను విట్టెన్‌బర్గ్ విశ్వవిద్యాలయంలో బైబిల్ అధ్యయనాల ప్రొఫెసర్‌గా ఉన్నారు. 8 అందువల్ల, గ్యారీ విలియమ్స్ ఎత్తి చూపినట్లుగా, "లూథర్ ఎప్పుడూ ఒక మతబోధకుడు కాదు." లూథర్ అంత ఎక్కువగా బోధించడం కొంత ఆశ్చర్యకరంగా ఉంది.

1511లో జోహన్ వాన్ స్టాపిట్జ్ అతన్ని మఠంలో బోధించడానికి నియమించిన క్షణం నుండి, లూథర్ తన జీవితకాలంలో సుమారు నాలుగు వేల ప్రసంగాలు చేశారు (వాటిలో దాదాపు 2,300 మాత్రమే లభ్యమయ్యాయి), వాటిలో చాలా వరకు విట్టెన్‌బర్గ్‌లోని పట్టణ చర్చిలో (స్టాడ్‌కిర్చే) ​​జరిగాయి. ప్రసంగాల మధ్య రెండేళ్ల విరామాన్ని మినహాయిస్తే, లూథర్ సంవత్సరానికి సగటున 120 ప్రసంగాలు, అంటే ప్రతి మూడు రోజులకు ఒక ప్రసంగం చేసేవారు. 1528లో, ఆయన రెండు వందల ప్రసంగాలు చేశారు. విట్టెన్‌బర్గ్‌లో ప్రతి ఆదివారం మూడు ప్రసంగ సేవలు జరిగేవి, మొదటిది ఉదయం 5 గంటలకు ప్రారంభమయ్యేది. దీనికి అదనంగా, వారపు రోజులలో మరియు శనివారాలలో కూడా ప్రసంగాలు ఉండేవి. ఉదాహరణకు, 1529 నాటి పాషన్‌టైడ్ సమయంలో, లూథర్ పదకొండు రోజులలో పద్దెనిమిది సార్లు ప్రసంగించారు.

లూథర్ రచనల వీమర్ ఎడిషన్‌ను, వీమరర్ ఆస్గాబే అని కూడా పిలుస్తారు. ఇందులో 122 సంపుటాలు ఉన్నాయి, వాటిలో ఇరవై రెండు సంపుటాలు లూథర్ యొక్క ఉపన్యాసాలు, ఇవి ఆంగ్లంలోకి (మరియు కొన్ని సందర్భాల్లో, లాటిన్‌లోకి) అనువదించబడ్డాయి. అవి జర్మన్ భాషలో లేవు—లూథర్ తన ఉపన్యాసాలన్నింటినీ ఆ భాషలోనే బోధించారు. ఉపన్యాసాలను నమోదు చేసే ప్రక్రియ (వివిధ లేఖకులచే వ్రాయబడిన సంక్షిప్తలిపి) మరియు అనువాద ప్రక్రియ కారణంగా, మాట్లాడిన మాటలలోని కొంత అలంకారిక శైలి మరియు ప్రవాహం కోల్పోయాయి. ఈ ఉపన్యాసాలు, అవి చేసినప్పటి కంటే చాలా లాంఛనప్రాయంగా చదవబడవచ్చు. వాటిని బోధించినప్పుడు ఉన్న ఉద్వేగం బహుశా కొంత లోపించి ఉండవచ్చు.

తన సొంత ఉపన్యాసాలకు అదనంగా, తాను ఆశించిన స్థాయి శిక్షణ పొందిన బోధకులు లేని సంఘాల అవసరాల విషయంలో కూడా లూథర్ వాస్తవికంగా ఆలోచించాడు. ఈ లోటును భర్తీ చేయడానికి, ఇతర బోధకులు బోధించడానికి లేదా చదవడానికి వీలుగా ఆయన అనేక పుస్తకాలను (పోస్టిల్స్) రచించాడు—"స్వయంగా ఉపన్యాసాలు రాయలేని మతగురువుల కోసం ఉద్దేశించిన వివరణాత్మక చిన్న ఉపన్యాసాలు."

ఈ ఉపన్యాసాలను (లూథర్ స్వంత ఉపన్యాసాలు మరియు అనుబంధ ఉపన్యాసాలు) చదవడం పూర్తిగా తప్పుడు అభిప్రాయాన్ని కలిగించవచ్చు. సంస్కర్తలు సాధారణంగా తమ ఉపన్యాసాలను వ్రాసి చదవలేదు. లూథర్ ఆ రోజు పఠన గ్రంథంలోని పాఠాన్ని విపులంగా వివరించే ఒక 'కొన్సెప్ట్' (ఉపన్యాసం యొక్క "ముఖ్యాంశాలను" కలిగి ఉన్న ఒక చిన్న రూపరేఖ)తో ఉపన్యాస వేదికపైకి ప్రవేశించేవారు. దీనికి పెద్దగా పూర్వ ఉదాహరణలు లేనందున, అతని విద్యార్థులు దీనిని "వీరోచిత పద్ధతి" అని పిలిచేవారు. అవి ఖచ్చితంగా ముందుగానే అధ్యయనం చేయబడి, ఆలోచించి తయారు చేయబడ్డాయి, కానీ వాటి ప్రసంగం ఆశువుగా, తక్షణమే, సాధారణ వాడుక భాషలో ఉండేది. కాల్విన్ జెనీవాలో, డెనిస్ రాగెనియర్ అనే ఒకే ఒక స్టెనోగ్రాఫర్, కాల్విన్ ఫ్రెంచ్‌లో చెప్పిన ప్రతి పదాన్ని (షార్ట్‌హ్యాండ్ పద్ధతిని ఉపయోగించి) రాసుకున్నట్లు కాకుండా, లూథర్ ఉపన్యాసాలను పలువురు స్టెనోగ్రాఫర్లు రాసుకున్నారు. స్టెనోగ్రాఫర్ల సంఖ్య బహుశా మారుతూ ఉండేది. కొంత జర్మన్ భాషలో, మరికొంత లాటిన్ భాషలో ఉన్న ఆ నోట్సును మొదట క్రోడీకరించి, కేవలం లాటిన్ భాషలోనే వ్రాసి, ఆ తర్వాత మళ్ళీ జర్మన్ భాషలోకి అనువదించారు. అందువల్ల, పదాల ప్రవాహాన్ని అర్థం చేసుకోవడం ఒక కష్టమైన పని. కానీ కొన్ని విషయాలు చాలా స్పష్టంగా ఉన్నాయి, వాటిలో ముఖ్యమైనది పవిత్ర గ్రంథం యొక్క ప్రామాణికత పట్ల లూథర్‌కు ఉన్న సంపూర్ణ నిబద్ధత.

లేఖన అధికారానికి కట్టుబడి ఉండటం

1512 మరియు 1517 మధ్య అల్లకల్లోల సంవత్సరాలలో లూథర్ గ్రహించి, ఆ తర్వాత దృఢంగా కొనసాగించిన వేదాంతపరమైన నిబద్ధతలలో, పవిత్ర గ్రంథం యొక్క అధికారం పట్ల నిబద్ధత కూడా ఒకటి. లూథర్ దృష్టిలో, దీని అర్థం చర్చి సంప్రదాయం, పోప్ ప్రకటనలు, కానన్ చట్టం, మరియు పవిత్ర గ్రంథం యొక్క రూపకాలంకార వ్యాఖ్యానాలకు ఇవ్వబడిన పాత్రను తిరస్కరించడం. 11 ఇది, వాస్తవానికి, పవిత్ర గ్రంథం యొక్క "అక్షరార్థ" వ్యాఖ్యానాల పట్ల నిబద్ధత. దీని అర్థం సాహిత్య నియమాల ప్రకారం పవిత్ర గ్రంథాన్ని వ్యాఖ్యానించడం—చరిత్రను చరిత్రగా, చట్టాన్ని చట్టంగా, ఉపమానాన్ని ఉపమానంగా, మొదలైనవి. పవిత్ర గ్రంథమంతా దేవుని వాక్యమే కాబట్టి—ఎటువంటి వైరుధ్యం లేకుండా, ఎందుకంటే పవిత్ర గ్రంథం దైవిక మూలం కలది—లూథర్ బోధనను పవిత్ర గ్రంథం యొక్క అధికారానికి లోబడి ఉన్నట్లుగా భావించాడు. దైవిక అధికారం లేకుండా, ఒక మానవుడు మరొకరికి ఫలానా దానికి అనుగుణంగా నడుచుకోవాలని ప్రకటించడానికి అసలు ఏ హక్కు ఉంది? స్త్రీ పురుషుల మనస్సాక్షిపై అటువంటి నియంత్రణను ప్రయోగించడానికి ఉన్న ఏకైక సమర్థన, దేవుని వాక్యమైన లేఖనాల స్వభావంపై ఆధారపడిన దైవిక అధికారం మాత్రమే.

లూథర్ మరణించిన అర్ధ శతాబ్దం తర్వాత, బహుశా ప్రసంగంపై మొట్టమొదటి పుస్తకంగా చెప్పబడే ‘ది ఆర్ట్ ఆఫ్ ప్రొఫెసైయింగ్’ (1607)లో ఇలా వ్రాసిన ఆంగ్ల కాల్వినిస్ట్ వేదాంతి-ప్రసంగికుడు విలియం పెర్కిన్స్‌తో లూథర్ ఏకీభవించి ఉండేవాడు: “దేవుని వాక్యాన్ని మాత్రమే, దాని పరిపూర్ణతతో మరియు అంతర్గత పొందికతో బోధించాలి. ప్రసంగానికి లేఖనమే ఏకైక విషయం, ప్రసంగికుడు శ్రమించవలసిన ఏకైక క్షేత్రం అదే.”

అందువల్ల, ప్రసంగికుని ప్రధాన కర్తవ్యం లేఖనాలను వివరించి, వాటిని అన్వయించడమే. లేఖనాలన్నీ ఒకే విధంగా స్పష్టంగా ఉండవు, మరియు మోషే అరణ్యంలోని బండను తన కర్రతో కొట్టి దాహంతో ఉన్న తన ప్రజల కోసం నీరు ఉబికివచ్చేలా చేసినట్లే, వ్యాఖ్యాత/ప్రసంగి కూడా ఒక కష్టమైన వాక్యభాగాన్ని అదే విధంగా పరిగణించాలని లూథర్ తన విద్యార్థులకు చెప్పాడు.

విషయాలను సరళంగా ఉంచడం

లూథర్ బోధనపై అత్యంత విస్తృతమైన విశ్లేషణను ఫ్రెడ్ మ్యూజర్ తన అద్భుతమైన సారాంశం 'లూథర్ ది ప్రీచర్' (1983)లో అందించారు. మ్యూజర్ ప్రకారం, లూథర్ ఒక బోధకుడిగా బాగా ఇష్టపడబడ్డాడు. అతను "నెమ్మదిగా కానీ గొప్ప ఉత్సాహంతో మాట్లాడేవాడు మరియు తరచుగా వినేవారిపై కదిలించే ప్రభావాన్ని చూపేవాడు." అతని నమ్మకాల గురించి మనకు తెలిసిన దానిని బట్టి చూస్తే, లూథర్ బోధన నిస్తేజంగా మరియు వాక్చాతుర్యం లేనిదిగా ఉండేదని ఊహించడం కష్టం. అలాంటప్పుడు, సరిగ్గా వినని కొందరిని లూథర్ మందలించాల్సిన అవసరం ఉందని భావించాడని అర్థం చేసుకోవడం కూడా అంతే కష్టం. కొందరు నిద్రపోయారని, మరికొందరు ఉపన్యాసం సమయంలో గురక పెట్టారని, అతను నీతిని గూర్చి బోధించినప్పుడల్లా వారు కొన్నిసార్లు దగ్గేవారని, అతను ఒక కథ చెప్పినప్పుడల్లా మళ్ళీ మేల్కొనేవారని అతను చెప్పాడు. కాలాలు మారినట్లు కనిపించడం లేదు. అందుకే ఈ కథకు మరింత బలం చేకూరింది.

సంస్కర్త తన ఉపన్యాసాలను సాపేక్షంగా సరళంగా మరియు సూటిగా ఉంచుతాడు.

లూథర్ యొక్క వేదాంత రచనలను అధ్యయనం చేసిన వారు, అతని జల వేదాంతం (థియాలజీ ఆఫ్ వాటర్స్), కన్సబ్‌స్టాంటియేషన్ సిద్ధాంతం, మరియు ధర్మశాస్త్రానికి, సువార్తకు మధ్య ఉన్న కచ్చితమైన వ్యత్యాసం వంటి 16 లోతైన భావనలలో మునిగిపోతారు. (కొందరు సూచించినట్లుగా, ధర్మశాస్త్రం యొక్క మూడవ ఉపయోగం అని పిలవబడే దానిపై లూథర్ తన అవగాహనను పెంచుకున్నాడా?) వంటి అంశాలు ఈనాటికీ లూథర్ పండితులను ఆలోచింపజేస్తూనే ఉన్నాయి. అలాంటప్పుడు, లూథర్ బోధన ముఖ్యంగా సరళంగా, సాదాసీదాగా ఉండటంలో ఆశ్చర్యమేమీ లేదు. నిజానికి లేదు. హ్యూస్ ఆలిఫాంట్ ఓల్డ్ ప్రకారం, లూథర్ "గొప్ప వక్త కావడానికి ఎటువంటి ప్రయత్నం చేయలేదు." ఓల్డ్ ఇంకా వివరిస్తూ, "[లూథర్‌కు] బాసిల్, క్రిసోస్టోమ్, లేదా అగస్టిన్‌లకు ఉన్నటువంటి వాక్చాతుర్య సంస్కృతి లేదు. లూథర్ భాషపై సహజమైన పట్టు ఉన్న ఒక ప్రజాదరణ పొందిన బోధకుడు. అతను సంస్కరణ ఉద్యమ బోధకులకు ప్రజల భాషలో బోధించడం నేర్పించాడు." 17 గ్యారీ విలియమ్స్, లూథర్ తన టేబుల్ టాక్‌లో చేసిన ఇలాంటి ప్రకటననే ఉదహరించారు:

ప్రసంగ పీఠంపై మనం మన వక్షోజాలను బయటపెట్టి, ప్రజలకు పాలు పట్టాలి.... సంక్లిష్టమైన ఆలోచనలు, సమస్యలను మనం మేధావులైన పండితులతో ఏకాంతంగా చర్చించుకోవాలి. నా ప్రసంగంలో నేను డాక్టర్ పోమెరేనియస్, జోనాస్, లేదా ఫిలిప్ [మెలాంక్టన్] గురించి ఆలోచించను. దాని గురించి నాకంటే వారికే ఎక్కువ తెలుసు. అందుకే నేను వారికి బోధించను. నేను కేవలం హాన్సీ మరియు బెట్సీలకు మాత్రమే బోధిస్తాను.

మధ్యయుగపు చివరి ఐరోపాలో పునరుజ్జీవన ఉద్యమం యొక్క ఆవిర్భావంలో భాగంగా లూథర్ సాంప్రదాయిక అలంకార శాస్త్రంలో శిక్షణ పొందినప్పటికీ, ఆ సంస్కర్త దాని యొక్క మరింత విస్తృతమైన ఆడంబరాలను ఉద్దేశపూర్వకంగానే నివారించినట్లు అనిపించింది. దానికి బదులుగా అతను మరింత సంభాషణాత్మక శైలిని ఉపయోగించాడు. ఉదాహరణకు, ప్రసంగ వేదికపై హీబ్రూ వాడకాన్ని అతను ప్రత్యేకంగా ధిక్కరించాడు. గ్రీకు మరియు హీబ్రూ రెండింటిలోనూ, అర్థం కోసం మూలాలకు తిరిగి వెళ్లడంలో (ad fontes) విజయం సాధించిన పునరుజ్జీవన పాండిత్యంతో సమానంగా సంభాషించగలిగినప్పటికీ, లూథర్ తన ఉపన్యాసాలలో గ్రీకు మరియు హీబ్రూ పదాలను ఉపయోగించలేదు. జ్వింగ్లీ గురించి లూథర్ చేసిన తీవ్రమైన వ్యాఖ్యను విలియమ్స్ ఉదహరించారు: "జ్వింగ్లీలాగా ఇన్ని భాషలను మాట్లాడే వారిని నేను ఎంతగా ద్వేషిస్తానో; అతను మార్బర్గ్‌లోని ప్రసంగ వేదికపై గ్రీకు మరియు హీబ్రూ మాట్లాడాడు."

ఈ హెచ్చరికలు ఉన్నప్పటికీ, లూథర్ మూల భాషల అధ్యయనానికి దృఢంగా కట్టుబడి ఉన్నాడు మరియు ప్రసంగీకులందరూ అదే అభిరుచిని కలిగి ఉండాలని ఉద్బోధించాడు:

భాషలు తెలియని సామాన్య బోధకులు విశ్వాసాన్ని, సువార్తను ప్రకటించినప్పటికీ, అటువంటి బోధన చప్పగా, నిస్తేజంగా ఉంటుంది; చివరికి ప్రజలు విసుగెత్తి, అసహ్యించుకుంటారు, దానివల్ల అది విఫలమవుతుంది. కానీ బోధకునికి భాషలలో ప్రావీణ్యం ఉన్నప్పుడు, అతని ప్రసంగంలో నూతనత్వం, శక్తి ఉంటాయి; పవిత్ర గ్రంథం మొత్తం చర్చించబడుతుంది; మరియు నిరంతరం మారే రకరకాల మాటలు, క్రియల ద్వారా విశ్వాసం ఎప్పటికప్పుడు నూతనపరచబడుతుంది.

మరొక సందర్భంలో, లూథర్ మూల భాషల వాడకాన్ని మరింత బలంగా నొక్కిచెప్పారు:

మన స్వంత గ్రంథాన్ని తెలుసుకోకపోవడం లేదా మన దేవుని ప్రసంగాన్ని, మాటలను అర్థం చేసుకోకపోవడం ఒక పాపం మరియు అవమానం; మనం భాషలను అధ్యయనం చేయకపోవడం అంతకంటే పెద్ద పాపం మరియు నష్టం, ప్రత్యేకంగా ఈ రోజుల్లో దేవుడు ఈ అధ్యయనం కోసం మనకు మనుషులను, పుస్తకాలను మరియు ప్రతి సౌకర్యాన్ని, ప్రోత్సాహాన్ని అందిస్తున్నప్పుడు, మరియు తన బైబిలు ఒక బహిరంగ పుస్తకంగా ఉండాలని కోరుకుంటున్నప్పుడు. ఓహ్, మనకు భాషలను అధ్యయనం చేసి, ఆ విధంగా పరిశుద్ధ లేఖనాల వద్దకు సిద్ధంగా వచ్చే అవకాశం వారికి లభించి ఉంటే మన ప్రియమైన పూర్వీకులు ఎంత సంతోషించి ఉండేవారు! కొన్ని చిన్న ముక్కలను ఏరుకోవడానికి వారు ఎంత గొప్ప శ్రమ, కృషిని వెచ్చించారు, అయితే మనం సగం శ్రమతో—అవును, దాదాపు ఏ శ్రమ లేకుండానే—మొత్తం రొట్టెను సంపాదించగలం! ఓహ్, వారి కృషి మన సోమరితనాన్ని ఎంతగా సిగ్గుపడేలా చేస్తుంది.

లూథర్ యొక్క ఈ ప్రకటనలపై వ్యాఖ్యానిస్తూ, జాన్ పైపర్ ఈ క్రింది నిర్ధారణకు వచ్చారు:

ఇప్పుడు, తమ గ్రీకు మరియు హీబ్రూ భాషలను కోల్పోయిన చాలా మంది పాస్టర్లకు ఇది నిరుత్సాహపరిచే అతిశయోక్తి. నేను చెప్పేదేమిటంటే, భాషలను తెలుసుకోవడం ఏ అంకితభావం గల బోధకుడినైనా మరింత ఉత్తమ బోధకుడిగా చేస్తుంది—మరింత నూతనంగా, మరింత విశ్వసనీయంగా, మరింత ఆత్మవిశ్వాసంతో, మరింత లోతుగా తాకేలా చేస్తుంది. కానీ, కనీసం కొంత కాలం పాటు, అవి లేకుండా కూడా విశ్వాసంగా బోధించడం సాధ్యమే…. మనం భాషలను చదవలేకపోతే, వాక్యము పట్ల మన విశ్వాసానికి పరీక్ష ఇదే: సంఘాలలో వాటి పరిరక్షణను, విస్తృత బోధనను మరియు వినియోగాన్ని ప్రోత్సహించేంత గొప్ప శ్రద్ధ క్రీస్తు సంఘం పట్ల మనకు ఉందా? లేదా, అలా చేయకపోతే కలిగే బాధ భరించలేదన్న కారణంతో, మనల్ని మనం కాపాడుకోవడం కోసం వాటి ప్రాముఖ్యతను తగ్గించివేస్తామా?

భాషా సరళతపై లూథర్ పట్టుదల, కనీసం కొంతవరకు, ఆయన ఉపన్యాసాలను స్వేచ్ఛగా అందించడం వల్ల కలిగిన ఫలితమే; ఆయన ఉపన్యాసాలు వ్రాతప్రతిని చూసి చదివినవి కాకుండా, ఆశువుగా చెప్పినవి. ఈ ఒక్క వాస్తవమే, ఆయన ఉపయోగించే భాష సరళంగా ఉంటుందని దాదాపుగా హామీ ఇస్తుంది. దీనివల్ల, ఒక సంక్లిష్టమైన ఆలోచనను వ్యక్తపరిచినప్పుడు, దానిని స్పష్టం చేయడానికి తగినంత వివరణ ఇవ్వబడుతుంది. ఈ వివరణ, (ఇతర విషయాలతో పాటు) శ్రోతలతో కంటిచూపు ద్వారా లభిస్తుంది, ఇది తరచుగా వారికి అర్థమైందో లేక అయోమయానికి గురయ్యారో వెల్లడిస్తుంది. శ్రోత ముఖంలో ఒక అయోమయపు భావం కనిపించినా, లేదా ఎవరూ నిజంగా వినడం లేదనే స్పష్టమైన సంకేతాలు కనిపించినా, భాషా సరళతను పాటించమని ప్రేరేపిస్తుంది—అంటే, విషయం స్పష్టమయ్యే వరకు ఒకే ఆలోచనను వేరే భాషలో పునరావృతం చేయడం.

బహుశా లూథర్ యొక్క ఉపన్యాస శైలిని అర్థం చేసుకోవడానికి ఒక మార్గం, అతని ఉపన్యాసాలలో ఒకదాని రూపురేఖల ఆధారంగా ఉపన్యాసం ఇవ్వడానికి ప్రయత్నించడం. 1522, ఆగమన కాలం యొక్క రెండవ ఆదివారం నాటి లేఖన పఠన పాఠ్యమైన Luke 21:25–36 పై ఒక ఉపన్యాసం ఈ క్రింది రూపురేఖలను వెల్లడిస్తుంది:

I. తీర్పు దినం యొక్క సూచనలు A. సాధారణంగా

1. ఇవి ఎన్నో గొప్ప సంకేతాలు అయినప్పటికీ, ప్రపంచం వాటిని పట్టించుకోదు.

2. వారు వచ్చినప్పుడు కొందరు ఈ సంకేతాలను గుర్తిస్తారా లేదా B. వివరంగా

1. ఈ సంకేతాలలో మొదటి వర్గం: ఎ. లౌకిక ప్రపంచంలో, ప్రతిదీ దాని పరాకాష్టకు చేరుకుంది. బి. ఆధ్యాత్మిక విషయాలలో, ప్రతిదీ దాని పరాకాష్టకు చేరుకుంది, ముఖ్యంగా పోప్ యొక్క హేయమైన చర్యలు.

2. ఈ సంకేతాల రెండవ తరగతి: ఎ. సూర్యుడు చీకటి పడటం బి. చంద్రుడు తన కాంతిని ఇవ్వకపోవడం సి. నక్షత్రాలు రాలిపోవడం డి. భూమిపై ఉన్న ప్రజలు దుఃఖం మరియు గందరగోళంలో ఉంటారు (ఇంకా ఉపవిభజన చేయబడింది) ఇ. సముద్రం ఘోషించడం (ఇంకా ఉపవిభజన చేయబడింది) ఎఫ్. భయంతో మనుషులు మూర్ఛపోవడం (ఇంకా ఉపవిభజన చేయబడింది) జి. ఆకాశ శక్తులు కదలడం (ఇంకా ఉపవిభజన చేయబడింది)

3. ఈ సూచనలలో మూడవ తరగతి II. ఈ సూచనలు కనిపించినప్పుడు క్రైస్తవులకు కలిగే ఓదార్పు A. నిజమైన క్రైస్తవులందరికీ ఈ ఓదార్పు ఎలా మరియు ఎందుకు ఇవ్వబడుతుంది