కేవలం విశ్వాసం ద్వారా: లూథర్ మరియు నీతిమంతులుగా తీర్చబడే సిద్ధాంతం

కేవలం విశ్వాసం ద్వారా:

లూథర్ మరియు సిద్ధాంతం

సమర్థన

కేవలం విశ్వాసం ద్వారా నీతిమంతులుగా తీర్చబడటం అనే సిద్ధాంతం కంటే మార్టిన్ లూథర్ బోధన మరియు వారసత్వంతో ఇంత సన్నిహితంగా ముడిపడి ఉన్న సిద్ధాంతం బహుశా మరొకటి లేదు. “నీతిమంతులుగా తీర్చబడటం మరియు కృప అనే అంశం అత్యంత ఆనందదాయకమైనది, మరియు అది మాత్రమే ఒక వ్యక్తిని వేదాంతిగా చేస్తుంది, అలాగే ఆ వేదాంతిని భూమికి మరియు సమస్త వ్యవహారాలకు న్యాయాధిపతిగా చేస్తుంది. అయితే, దాని గురించి బాగా ఆలోచించి, సరిగ్గా బోధించేవారు చాలా తక్కువ మందే ఉన్నారు,” అని ఆయన అన్నారు.

అందువల్ల, నీతిమంతులుగా తీర్చబడటంపై లూథర్ అభిప్రాయాలను సంగ్రహించడం చాలా తేలికైన విషయమని ఎవరైనా అనుకోవచ్చు. అయితే, ఈ పని అనేక కారణాల వల్ల సవాలుగా మారింది. మొదటిది, లూథర్ కలం అపారమైన ఫలాలను ఇచ్చింది. ఒక పండితుని అంచనా ప్రకారం, 1516 మరియు 1546 మధ్య లూథర్, "నెలకు ఒకటి లేదా రెండు గ్రంథాలు రాశారు, మొత్తం మీద సుమారు నాలుగు వందల శీర్షికలు రాశారు." ముప్పై సంవత్సరాలు నిరంతరంగా ప్రచురించిన రచయిత కావడంతో, అనేక విషయాలపై లూథర్ అభిప్రాయాలు అభివృద్ధి చెందాయి, పరిపక్వం చెందాయి మరియు కొన్నిసార్లు మారాయి. అందువల్ల, లూథర్ చెప్పిన ఒక మాటను ఇష్టానుసారంగా ఎంచుకుని, దానిని ఆ విషయంపై లూథర్ యొక్క నిశ్చయాత్మకమైన మాటగా ప్రకటించలేము. మూడవది, లూథర్ తరచుగా ఒక క్రమపద్ధతిలో అమర్చడానికి వీలుకాని రీతిలో రాశారు. ఆయన అతిశయోక్తి శైలి మరియు ఆయన రచనలలో చాలా వరకు సందర్భానుసారంగా ఉండటం వలన, ఆయనకు అత్యంత ముఖ్యమైన విషయాలపై కూడా లూథర్ యొక్క నిర్దిష్ట అభిప్రాయాలను కచ్చితంగా గుర్తించడం కష్టమవుతుంది. నాలుగవది, లూథర్ ఏకాంతంగా ఆలోచించి రాయలేదు. ఆయన ఒక పాస్టర్ మరియు చర్చి సభ్యుడు. లూథర్ తన కాలంలోని వేదాంత మరియు చర్చి సంబంధిత వివాదాలచే ప్రభావితుడయ్యాడు, అలాగే ఆ వివాదాలను ప్రభావితం చేశాడు. ఈ వివాదాలతో ముడిపడి ఉన్న సమస్యలు మరియు వాటిలో పాల్గొన్నవారు, ముఖ్యంగా కేవలం విశ్వాసం ద్వారానే నీతిమంతులుగా తీర్చబడతారనే సిద్ధాంతంలో, లూథర్‌ను మరింత వేదాంతపరమైన స్పష్టత మరియు లోతు వైపు నడిపించడంలో సహాయపడ్డాయి. ఐదవది, 1546లో మార్టిన్ లూథర్ మరణం తర్వాత జరిగిన పరిణామాలు, లూథర్ అభిప్రాయాలకు సంబంధించి ముఖ్యమైన ప్రశ్నలను లేవనెత్తుతున్నాయి. ఉదాహరణకు, నీతిమంతులుగా తీర్చబడతారనే సిద్ధాంతం విషయంలో కాల్విన్ మరియు సంస్కరించబడిన సంప్రదాయం మార్టిన్ లూథర్‌తో చేతులు కలిపారా లేక విడిపోయారా?

ఈ ప్రశ్నల పూర్తి పరిశీలన ఈ వ్యాస పరిధికి చాలా అతీతమైనది. అయినప్పటికీ, నీతిమంతులుగా తీర్చబడటం గురించిన లూథర్ అవగాహన గురించి మనం ఏమి చెప్పగలం? 1519 నాటికి, ఆయన గలతీయులకు రాసిన పత్రికపై తన మొదటి ఉపన్యాసాల శ్రేణిని ప్రచురించినప్పుడు, కేవలం విశ్వాసం ద్వారానే నీతిమంతులుగా తీర్చబడతారనే లూథర్ సిద్ధాంతంలోని ప్రాథమిక అంశాలు అప్పటికే స్థిరపడ్డాయి. తొంభై-ఐదు సిద్ధాంతాల ప్రకటన ద్వారా చెలరేగిన వివాదాల నుండి, లూథర్ స్పష్టంగా గుర్తించదగిన ప్రొటెస్టంట్ నీతిమంతులుగా తీర్చబడే సిద్ధాంతంతో బయటపడ్డారు. తర్వాతి సంవత్సరాలలో, లూథర్ ఆ సిద్ధాంతాన్ని మెరుగుపరిచారు కానీ ఎన్నడూ తిరస్కరించలేదు.

అయినప్పటికీ, ఈ విజయం సాధించినప్పటికీ, నీతిమంతులుగా తీర్చబడటం అనే బైబిల్ సిద్ధాంతానికి మరింత సమగ్రమైన మరియు క్రమబద్ధమైన సూత్రీకరణను అందించే బాధ్యత యువ జెనీవా సంస్కర్త అయిన జాన్ కాల్విన్‌పై పడింది. ఈ సిద్ధాంతాన్ని ముందుకు తీసుకెళ్లడంలో మరియు సమర్థించడంలో లూథర్ మరియు కాల్విన్ భుజం భుజం కలిపి నిలబడ్డారు. అయితే, లూథర్ చేయని విధంగా, క్రొత్త నిబంధన యొక్క నీతిమంతులుగా తీర్చబడటం గురించిన అవగాహనలో క్రీస్తుతో ఐక్యత యొక్క కేంద్రస్థానాన్ని మరియు ప్రాముఖ్యతను కాల్విన్ స్పష్టంగా వివరించాడు. ఈ విషయంపై కాల్విన్‌కు ఉన్న పట్టు, ఒకరి నీతిమంతులుగా తీర్చబడటానికి మరియు ఒకరి పవిత్రపరచబడటానికి మధ్య ఉన్న సంబంధాన్ని మనం మరింత పూర్తిగా అర్థం చేసుకోవడానికి సహాయపడుతుంది.

లూథర్ మరియు కాల్విన్ ఇద్దరూ తీవ్రమైన వివాదాల నడుమ ఈ సిద్ధాంతంపై మననం చేసుకున్నారు. విచారకరంగా, నీతిమంతులుగా తీర్చబడటమనే సిద్ధాంతం చుట్టూ ఉన్న వివాదం పదహారవ శతాబ్దానికే పరిమితం కాలేదు. కేవలం విశ్వాసం ద్వారా నీతిమంతులుగా తీర్చబడటమనే సిద్ధాంతానికి, "పౌలుపై నూతన దృక్పథం" అని పిలువబడే రూపంలో సువార్త సంఘం ఒక సమకాలీన సవాలును ఎదుర్కొంటోంది. లూథర్ మరియు కాల్విన్ తమ కాలంలో ఈ బైబిలు సిద్ధాంతాన్ని ఏ విధంగా రూపొందించి, సమర్థించారో అనే విషయంపై నూతనంగా శ్రద్ధ పెట్టడం, ఆధునిక సంఘం తన కాలంలో అదే విధంగా చేయడానికి మాత్రమే సహాయపడుతుంది.

లూథర్ మరియు నీతిమంతులుగా తీర్చబడటం

కేవలం విశ్వాసం ద్వారానే నీతిమంతులుగా తీర్చబడతామనే బైబిల్ సిద్ధాంతాన్ని మార్టిన్ లూథర్ ఎలా కనుగొన్నాడో అర్థం చేసుకోవాలంటే, ముందుగా లూథర్ యవ్వనంలో ఉన్న సంఘంలో ప్రబలంగా ఉన్న రక్షణ సిద్ధాంతాన్ని అర్థం చేసుకోవాలి. మధ్యయుగాల వారికి రక్షణ మార్గం ఎంత అనిశ్చితితో నిండి ఉండేదో చరిత్రకారుడు స్టీవెన్ ఓజ్మెంట్ చక్కగా సంగ్రహించారు.

మధ్యయుగపు వేదాంతుల దృష్టిలో, ప్రస్తుత జీవితం ఒక ఆందోళనకరమైన యాత్రగానే మిగిలిపోయింది; మానవుడు శాపానికి భయపడుతూ, మోక్షం కోసం ఆశిస్తూ, పరిష్కారం కాని సందిగ్ధంలో జీవించాడు; అతనికి ఎల్లప్పుడూ పాపొప్పుకోలు, క్షమాపణ, క్రమశిక్షణ, సాంత్వన, పుణ్యాత్ముల మధ్యవర్తిత్వం మరియు సత్క్రియల ద్వారా లభించే స్వీయ సహాయం అవసరముంది. ఈ లోకసంబంధమైన మోక్ష నిశ్చయత కంటే అసాధ్యమైనది మరొకటి లేదనిపించింది; అది ఉత్తమంగా చూస్తే ఆత్మవంచన మరియు అహంకారం, అధమంగా చూస్తే దేవుని సంఘాన్ని రాజద్రోహపూరితంగా తిరస్కరించడం. రక్షించే విశ్వాసం అంటే నిరంతరం అభివృద్ధి చెందే విశ్వాసం, ఫైడెస్ చారిటేట్ ఫార్మాటా, అనగా నిరంతర ప్రేమ మరియు దాతృత్వ కార్యాల ద్వారా ఏర్పడిన విశ్వాసం.

మధ్యయుగపు సంఘం బోధించినదేమంటే, తీర్పు దినం వరకు విశ్వాసి యొక్క నీతి పూర్తిగా మరియు నిశ్చయంగా నెరవేర్చబడదు. ఆ రోజున, “దాతృత్వ కార్యముల వలన కలిగిన విశ్వాసము, యోగ్యమైన యోగ్యతగా నిత్యజీవమును పొందును.” 6 ఈ రక్షణ విధానంలో విశ్వాసానికి మరియు కృపకు రెండింటికీ స్థానం ఉన్నప్పటికీ, అది పూర్తిగా కృపామయమైన వ్యవస్థ కాదు. దేవుని ముందు ఒకరి అంగీకారం అంతిమంగా వారి ప్రదర్శనపై ఆధారపడి ఉండేది—అంటే, దేవుడు అనుగ్రహించిన కృపతో ఒకరు ఏమి చేసారు లేదా చేయలేదు అనే దానిపై. ఈ బోధన, మనం చేసే ఏ పని వలన కాదు, కేవలం యేసు క్రీస్తు యొక్క ఆపాదించబడిన నీతి ఆధారంగా మాత్రమే నీతిమంతులుగా తీర్చబడతామని బైబిలు నొక్కి చెప్పడాన్ని నేరుగా వ్యతిరేకిస్తుంది (చూడండి Rom. 3:21–26, 4:4–5; ఎఫెసీ. 2:8–10; Titus 3:5). పైన ఓజ్మెంట్ గమనించినట్లుగా, మధ్యయుగపు వేదాంతం సాధారణ క్రైస్తవుడు కృప మరియు మోక్షం గురించిన నిశ్చయతను పొందడానికి అనుమతించలేదు. అంతేకాకుండా, ప్రజలు దేవునితో సత్సంబంధం కలిగి ఉండాలనే ఆశ కలిగి ఉండాలంటే, వారు సంఘం ద్వారా సంస్కారరూపంలో ప్రసాదించబడే కృపపై ఆధారపడి ఉండేవారు.

కేవలం విశ్వాసం ద్వారానే నీతిమంతులుగా తీర్చబడతామనే బైబిలు సిద్ధాంతంపై లూథర్‌కు కలిగిన అంతర్దృష్టి, ఈ మధ్యయుగపు రక్షణ వ్యవస్థకు వ్యతిరేకంగా ఆర్కిమీడియన్ వ్యతిరేకతకు మరియు పాపి ఎలా రక్షించబడతాడనే బైబిలు బోధనను పునరుద్ధరించడానికి ఒక కీలక కేంద్రంగా నిరూపించబడింది. క్రైస్తవ జీవితంలో నీతిమంతులుగా తీర్చబడటం యొక్క ప్రాముఖ్యతను మరియు కేంద్రస్థానాన్ని లూథర్ స్వయంగా గుర్తించాడు. 1537 స్మాల్కాల్డ్ ఆర్టికల్స్‌లో ఆయన చెప్పినట్లుగా, “ఈ విషయంలో మెతకగా ఉండకూడదు లేదా వెనక్కి తగ్గకూడదు, ఎందుకంటే అలా చేస్తే ఆకాశం, భూమి కూలిపోతాయి.”

అయితే, లూథర్ స్వయంగా నీతిమంతులుగా తీర్చబడటమనే బైబిల్ సిద్ధాంతానికి ఎలా చేరుకున్నారు? తన జీవిత చరమాంకంలో, నీతిమంతులుగా తీర్చబడటమనే విషయం తనకు అక్షరాలా బోధపడిన క్షణాన్ని ఆయన వివరిస్తారు. ఈ 'గోపురం అనుభవం' అని పిలవబడేది—అంటే, సువార్తలోని నీతిమంతులుగా తీర్చే వరాన్ని లూథర్ కనుగొనడం—లూథర్‌ను మరో లోకానికి తీసుకువెళ్ళింది. తాను "పునర్జన్మ పొందినట్లుగా మరియు తెరుచుకున్న ద్వారాల గుండా పరలోకంలోకి ప్రవేశించినట్లుగా" భావించానని ఆయన చెప్పారు.

ఈ అంతర్దృష్టి, లేఖనాలను ఎంతో లోతుగా అధ్యయనం చేసిన కృషి ఫలితమని లూథర్ స్వయంగా సూచిస్తాడు—"దేవుని న్యాయానికి మరియు 'నీతిమంతులు విశ్వాసం ద్వారా జీవిస్తారు' అనే వాక్యానికి మధ్య ఉన్న సంబంధాన్ని నేను గ్రహించే వరకు రాత్రింబగళ్లు ధ్యానించాను." మరోచోట ఇలా ధ్యానించాడు, "నేను నా వేదాంతాన్ని ఒక్కసారే నేర్చుకోలేదు, కానీ నా శోధనలు నన్ను ఎక్కడికి తీసుకువెళ్లాయో అక్కడికి వెళ్లి, దాని కోసం మరింత లోతుగా అన్వేషించాల్సి వచ్చింది."

అయితే, కేవలం విశ్వాసం ద్వారానే నీతిమంతులుగా తీర్చబడతామనే బైబిల్ సిద్ధాంతానికి లూథర్ ఏ మార్గంలో చేరుకున్నారు? పండితులు ఈ ప్రశ్నపై తీవ్రంగా చర్చించారు, కానీ కీర్తనలపై ఆయన ఇచ్చిన ఉపన్యాసాలు (1513–14), రోమీయులకు రాసిన పత్రికపై ఇచ్చిన ఉపన్యాసాలు (1515–16), మరియు 11వ అధ్యాయంపై ఆయన ఇచ్చిన మొదటి ఉపన్యాసాల శ్రేణిని (1519) పరిశీలించడం ద్వారా లూథర్ అడుగుజాడలను గుర్తించవచ్చు. కీర్తనలపై ఆయన ఇచ్చిన ఉపన్యాసాలలో గలతీయులకు రాసిన పత్రిక గురించి ఎటువంటి సూచన లేదు.

లూథర్ నీతి వరాన్ని కనుగొన్న తర్వాత, మానవ హృదయంలోని పాపం యొక్క లోతు మరియు విస్తృతితో అతను పోరాడుతున్నాడని స్పష్టమవుతుంది. మానవులు చెడ్డ పనులు చేసే మంచి వ్యక్తులు కారని లూథర్ నిర్ధారించారు. మానవులు స్వభావరీత్యా దుష్టులు, దేవుని శత్రువులు, మరియు దేవుని అనుగ్రహానికి అర్హత కలిగించే ఏ పనినీ చేయలేనివారు.

అటువంటి అంతర్దృష్టులు లూథర్ "ఆది పాపం మరియు పూర్వనిర్ణయంపై మరింత అగస్టీనియన్ వైఖరి"లో తనను తాను లోతుగా అధ్యయనం చేస్తున్నాడని సూచించాయి. అయితే, రోమీయులకు రాసిన పత్రికపై తన ఉపన్యాసాలలోనే లూథర్ నీతిమంతులుగా తీర్చబడటమనే బైబిల్ సిద్ధాంతంపై తన అవగాహనను మొదటగా ప్రదర్శించాడు. 3:20 రోమీయులకు రాసిన పత్రికపై వ్యాఖ్యానిస్తూ, ఒకరి క్రియలు వారిని నీతిమంతులుగా తీర్చలేవని లూథర్ ఖండించాడు. "వాస్తవమేమిటంటే, ముందు చేసే క్రియలు గానీ, తరువాత చేసే క్రియలు గానీ నీతిమంతులుగా తీర్చవు. ఇక ధర్మశాస్త్ర క్రియల సంగతేమిటి!… ఎందుకంటే మనం నీతి కార్యాలు చేయడం ద్వారా నీతిమంతులుగా తీర్చబడము, కానీ నీతిమంతులుగా ఉండటం ద్వారా నీతి కార్యాలు చేస్తాము. కాబట్టి కృప మాత్రమే నీతిమంతులుగా తీరుస్తుంది." 16 దీనికి విరుద్ధంగా, ఒక వ్యక్తిని నీతిమంతునిగా తీర్చే నీతి అనేది బయటి నుండి, దేవుని నుండి వచ్చిన నీతి. Romans 4:7 పై వ్యాఖ్యానిస్తూ, లూథర్ ఇలా వాదించారు: “మనం మన స్వంత లేదా మన స్వంత క్రియల ద్వారా కాకుండా, కేవలం దేవుని లెక్క ద్వారా మాత్రమే నీతిమంతులమైనప్పుడు, మనం బాహ్యంగా నీతిమంతులమవుతాము. ఎందుకంటే మనలో లేదా మన స్వంత శక్తిలో ఉన్న దేనివల్లనైనా ఆయన లెక్క మనది కాదు. అందువల్ల మన నీతి మనలో గానీ లేదా మన శక్తిలో గానీ లేదు.”

అయినప్పటికీ, లూథర్ ఇంకా స్పష్టం చేయని మరియు తరువాత స్పష్టం చేసే అంశాలు మిగిలి ఉన్నాయి. నీతిమంతునిగా తీర్చబడటంలో విశ్వాసం యొక్క కేవలం స్వీకరించే స్వభావం రోమా పత్రికపై అతని 18 ఉపన్యాసాలలో లేదు. విశ్వాసం పుట్టించే మంచి క్రియలు ఒక వ్యక్తి నీతిమంతునిగా తీర్చబడటానికి ఆధారంగా స్పష్టంగా మినహాయించబడలేదు. అలాగే, లూథర్ నీతిమంతునిగా తీర్చబడటానికి సంబంధించిన న్యాయపరమైన కృపను, అంతర్గత పునరుద్ధరణకు సంబంధించిన పరివర్తన కృప నుండి స్పష్టంగా వేరు చేసి చూపలేదు. దీనివల్ల, ఈ కాలంలో లూథర్ ఒక వ్యక్తి యొక్క నీతిమంతునిగా తీర్చబడటాన్ని కనీసం పాక్షికంగానైనా అతని పవిత్రీకరణపై ఆధారపడినదిగా చూడటం కొనసాగించాడని కనీసం ఒక పండితుడు నిర్ధారణకు వచ్చాడు.

అయితే, 1519లో లూథర్ గలతీయులకు రాసిన పత్రికపై తన మొదటి ఉపన్యాసాల శ్రేణిని ఇచ్చే సమయానికి, లూథర్ యొక్క నీతిమంతులుగా తీర్చబడటం అనే సిద్ధాంతంగా విస్తృతంగా పిలువబడేది ప్రాథమికంగా స్థిరపడిపోయింది. 1518లో వ్రాసిన ఒక సంక్షిప్త పత్రంలో (ఆక్టా అగస్టానా), 20 మొదటగా, నీతిమంతులుగా తీర్చబడటంలోని విశ్వాసం పూర్తిగా స్వీకరించదగినది. లూథర్ రెండు విషయాలను స్పష్టం చేశారు.

పాపి నీతిమంతుడిగా తీర్చబడటానికి అవసరమైన నీతికి విశ్వాసం దోహదపడదు. అది సువార్తలో దేవుడు అందించే నీతిని పొందుతుంది. రెండవది, నీతిమంతునిగా తీర్చబడటం అనేది ఒకరి భవిష్యత్తులో అనిశ్చితంగా ఉండే తీర్పు కాదు. అది విశ్వాసికి వర్తమానంలో శాశ్వతంగా ఉండే సొంత ఆస్తి. గలతీయులకు రాసిన పత్రికపై తన ఉపన్యాసాలలో లూథర్ వాదించినట్లుగా, "ప్రభువు నామమునందు విశ్వాసముంచువాని" పాపములు క్షమింపబడి, అతనికి నీతి ఆపాదించబడును.

పాపిని నీతిమంతునిగా తీర్చుటకు అతనికి ఆపాదించబడే “నీతి” అంటే ఏమిటి? గలతీయులకు రాసిన పత్రికపై తన మొదటి ఉపన్యాసాల శ్రేణిని ఇచ్చిన అదే సంవత్సరంలో (1519) ఇచ్చిన ఒక ఉపన్యాసంలో, లూథర్ ఈ నీతి “పరదేశి నీతి, అనగా బయటి నుండి ప్రవేశపెట్టబడిన మరొకరి నీతి” అని వాదించాడు, అది పాపికి “క్రీస్తునందు విశ్వాసం ద్వారా” మరియు “మన క్రియలు లేకుండా కేవలం కృప ద్వారా” లభిస్తుంది.

ఈ ప్రసంగంలో, లూథర్ క్రీస్తు నీతిని ప్రధానంగా సిలువపై యేసు పాపభారంతో మరణించిన దాని పరంగా, మరియు "ఆదాములో కోల్పోయిన ఆదిమ నీతి సాధించవలసిన దానినే ఇది కూడా సాధిస్తుంది" అని అర్థం చేసుకున్నాడని స్పష్టమవుతుంది; 24 లూథర్ ఈ "పరాయి నీతి"ని, తాను "మన స్వంత నీతి" అని పిలిచిన దాని నుండి వేరు చేయడానికి జాగ్రత్తపడ్డాడు. ఆ స్వంత నీతి అనేది నీతిమంతుడైన విశ్వాసిలో కృప యొక్క ఫలం, అది మూడు విషయాలను కలిగి ఉంటుంది: "స్వార్థపూరితమైన శరీరాన్నీ చంపి, కోరికలను సిలువ వేయడం," "పొరుగువారి పట్ల ప్రేమ," మరియు 25 ఈ రెండు నీతులను వేరుగా గుర్తించాలి కానీ ఎన్నడూ విభజించకూడదు, ఎందుకంటే ఒకరి స్వంత నీతి అనేది వారి పరాయి నీతి యొక్క "ఫలం మరియు పర్యవసానం".

క్రీస్తు నుండి పాపికి నీతి బదిలీ కావడం అనేది ఒక ఉన్నతమైన వాస్తవాన్ని ప్రతిబింబిస్తుంది—అదేమిటంటే, పాపిని క్రీస్తు సొంతం చేసుకోవడం, మరియు క్రీస్తును పాపి సొంతం చేసుకోవడం. “కాబట్టి, క్రీస్తునందు విశ్వాసం ద్వారా, క్రీస్తు నీతి మన నీతి అవుతుంది మరియు ఆయనకు ఉన్నదంతా మనదవుతుంది; అంతేకాదు, ఆయనే మనవాడవుతాడు.... క్రీస్తునందు విశ్వాసముంచువాడు క్రీస్తునందు ఉనికిలో ఉంటాడు; అతడు క్రీస్తుతో ఏకమై, ఆయనతో సమానమైన నీతిని కలిగి ఉంటాడు.” యేసు క్రీస్తుకు మరియు విశ్వాసికి మధ్య ఉన్న పరస్పర బంధం లేదా ఐక్యత నేపథ్యంలో నీతిమంతునిగా తీర్చబడటం జరుగుతుంది. కానీ, లూథర్ దృష్టిలో, ఈ ఐక్యత ఆధారంగా పాపి నీతిమంతునిగా తీర్చబడడు. ఆర్. స్కాట్ క్లార్క్ పేర్కొన్నట్లుగా, “క్రీస్తు ఆపాదించిన నీతి తప్ప మరే ఇతర ఆధారంతోనూ లూథర్ క్రైస్తవుని నీతిమంతునిగా తీర్చలేదని స్పష్టమవుతోంది.”

1519 తర్వాత జరిగిన సంఘటనలలో, కేవలం విశ్వాసం ద్వారానే నీతిమంతులుగా తీర్చబడతారనే ఈ సిద్ధాంతాన్ని లూథర్ సవరించకుండా, మెరుగుపరిచారు. తన జీవితంలోని చివరి పావు శతాబ్దంలో, లూథర్ రెండు విభిన్న వేదాంతపరమైన దిశల నుండి ఈ సిద్ధాంతానికి ఎదురైన సవాళ్లను చూశారు. మొదటి సవాలు, నీతిమంతులుగా తీర్చబడటాన్ని పూర్తిగా కృపా కృప ద్వారానే లభించేదిగా పరిగణించడాన్ని ప్రమాదంలో పడేసింది. లూథర్, "రోమన్ కాథలిక్కులు మరియు లూథరన్‌ల మధ్య ఒప్పందానికి ఆధారంగా 1541లో రెగెన్స్‌బర్గ్‌లో సమర్పించబడిన ఒక రాజీ సూత్రాన్ని" ఖండించారు. నీతిమంతులుగా తీర్చబడటానికి క్రీస్తు ఆపాదించిన నీతికి, పరిశుద్ధాత్మ యొక్క అంతర్గత, నూతనపరిచే కార్యాన్ని జోడించే ఏ ప్రయత్నాన్నైనా లూథర్ ఖచ్చితంగా తిరస్కరించారు. నీతిమంతులుగా తీర్చే విశ్వాసానికి అవసరమైన ఫలమైన ఒకరి సత్క్రియలు కూడా పాపిని ఏ విధంగానూ నీతిమంతునిగా తీర్చలేవు.

రెండవ సవాలు, నీతిని స్థాపించడాన్ని చట్టానికి వ్యతిరేకంగా పనిచేసేదిగా అర్థం చేసుకుంది, అది "పాపులను పశ్చాత్తాపపడేలా చేసే సాధనం"గా మరియు "నైతికతకు మార్గదర్శి"గా కూడా భావించింది. 30 ఈ సవాలు లూథరనిజం నుండి ఉద్భవించి, జీవితానికి విజ్ఞప్తి చేయడానికి ప్రయత్నించింది.

లూథర్ తన సొంత బోధనల నుండి మద్దతు పొందాడు మరియు లూథరన్ మతగురువు జోహన్నెస్ అగ్రికోలాచే ప్రేరేపించబడ్డాడు. "యాంటినోమియన్లు" అని పిలువబడిన వారి దృష్టిలో, మనుషులను పశ్చాత్తాపపడేలా చేయడానికి మరియు ఒకరిని నీతివంతమైన జీవితంలో నడిపించడానికి ధర్మశాస్త్రం కాదు, సువార్త మాత్రమే సరిపోతుంది. 1539లో, లూథర్ "యాంటినోమియన్లకు వ్యతిరేకంగా" అనే తీవ్రమైన లేఖను రచించి, ప్రచారం చేశాడు. అందులో అతను యాంటినోమియన్ల వాదనలను తిరస్కరించి, పశ్చాత్తాపానికి ఒక సాధనంగా మరియు జీవన నియమంగా ధర్మశాస్త్రాన్ని సమర్థించాడు. ఈ లేఖలో, లూథర్ తాను తన పరిచర్యకు ఎల్లప్పుడూ ప్రత్యేకతను ఇచ్చిన వాదనను ముందుకు తీసుకువెళ్తున్నానని నొక్కి చెప్పాడు, అదేమిటంటే, "ధర్మశాస్త్రాన్ని... రద్దు చేయలేము." ధర్మశాస్త్రం లేకుండా "పాపం అంటే ఏమిటో" లేదా "క్రీస్తు ఎవరో [మరియు] ఆయన మనకోసం ఏమి చేశాడో" ఎవరూ తెలుసుకోలేరు. దేవుని ధర్మశాస్త్రాన్ని పాటించాలనే బాధ్యతను సడలించని సిద్ధాంతంగా నీతిమంతులుగా తీర్చబడటాన్ని సమర్థించడానికి లూథర్ ఆసక్తి చూపాడు.

కేవలం విశ్వాసం ద్వారానే నీతిమంతులుగా తీర్చబడతామనే బైబిలు సిద్ధాంతం వైపు లూథర్ ప్రయాణించిన మార్గాన్ని, మరియు ఆ సిద్ధాంతంపై ఆయనకున్న పరిణతి చెందిన అవగాహనను మనం ఎలా సంగ్రహించవచ్చు? 1517లో తొంభై ఐదు సిద్ధాంతాలను ప్రకటించడానికి ముందున్న సంవత్సరాలలో, లూథర్ రెండు దృఢమైన నమ్మకాలను స్వీకరించారు. అవే రక్షణ గురించిన లేఖన బోధనపై ఆయనకున్న తదుపరి అవగాహనకు ఆధారమయ్యాయి. మొదటిది, మానవ పాప స్వభావం వల్ల, దేవుని నుండి అనుగ్రహాన్ని మరియు అంగీకారాన్ని పొందగల ఏ పనినీ చేయలేని అసమర్థులుగా ప్రజలు తయారయ్యారు. రెండవది, మనం నీతిమంతులుగా తీర్చబడే నీతి అనేది, దేవుని కృపా వరంగా బయటి నుండి వచ్చే నీతి. ఈ నమ్మకాలే పాప పరిహార పత్రాలకు వ్యతిరేకంగా లూథర్ మొదట్లో చేసిన నిరసనకు కారణమైనప్పటికీ, తొంభై ఐదు సిద్ధాంతాలను ప్రకటించిన తర్వాతే అవి పరిణతి చెందాయి. నీతిమంతులుగా తీర్చబడటంలో విశ్వాసం పూర్తిగా స్వీకరించే స్వభావం కలిగి ఉంటుందనే లేఖన బోధనను లూథర్ త్వరలోనే గ్రహించారు. పాపి నీతిమంతునిగా తీర్చబడటానికి విశ్వాసం ఆపాదించబడిన నీతికి ఏమాత్రం దోహదపడదు. అలాగే, క్రైస్తవుని పునరుద్ధరణలోని ఏ భాగం కూడా అతను నీతిమంతునిగా తీర్చబడటానికి ఆధారంగా ఉండదు. కాబట్టి, నీతిమంతులుగా తీర్చబడటం అనేది ఒకరి భవిష్యత్తులో అనిశ్చితంగా ఉండే తీర్పు కాదు. అది విశ్వాసికి ప్రస్తుతం ఉన్న సొత్తు, అది భవిష్యత్తులోకి కూడా నిలిచి ఉంటుంది, మరియు దానికి ఏకైక ఆధారం యేసు క్రీస్తుకు ఆపాదించబడిన యోగ్యతలే.

కాల్విన్ మరియు నీతిమంతులుగా తీర్చబడటం

కేవలం విశ్వాసం ద్వారానే నీతిమంతులుగా తీర్చబడతారనే బైబిల్ సిద్ధాంతాన్ని పునరుద్ధరించడంలో లూథర్ సాధించిన విజయం అసాధారణమైనది. ఇది లూథర్ కంటే చిన్నవాడైన సమకాలికుడు, జాన్ కాల్విన్ గుర్తించిన విజయంగా కనిపిస్తుంది. 1545లో కాల్విన్ లూథర్‌కు రాసిన, ప్రస్తుతం లభ్యమవుతున్న ఏకైక లేఖలో, కాల్విన్ లూథర్‌ను "క్రీస్తు యొక్క అత్యంత విశిష్ట పరిచారకుడా, మరియు నేను ఎల్లప్పుడూ గౌరవించే నా తండ్రి" అని సంబోధించగలిగాడు. కేవలం విశ్వాసం ద్వారానే నీతిమంతులుగా తీర్చబడతారనే సిద్ధాంతం విషయంలో లూథర్ మరియు కాల్విన్ ప్రాథమికంగా ఏకీభవించారని లూథరన్ మరియు సంస్కరించబడిన సంప్రదాయాలలోని వేదాంతవేత్తలు అంగీకరిస్తున్నారు.

ఆ ఒప్పందం యొక్క నిర్దిష్ట వివరాలను పునరావృతం చేయకుండా, లూథర్ యొక్క నీతిమంతులుగా తీర్చబడటం అనే సిద్ధాంతాన్ని మనం పరిశీలిస్తున్నప్పుడు తలెత్తిన ఒక ప్రశ్నను మనం కాల్విన్‌ను అడగవచ్చు. నీతిమంతులుగా తీర్చబడటం యొక్క బైబిలు సంబంధమైన సమగ్రతను కాపాడే విధంగా కాల్విన్, నీతిమంతులుగా తీర్చబడటాన్ని మరియు పవిత్రపరచబడటాన్ని ఏ విధంగా అనుసంధానించాడు? కాల్విన్ ఈ ప్రశ్నకు సమాధానమిచ్చిన నిర్దిష్ట విధానం, కేవలం విశ్వాసం ద్వారా మాత్రమే నీతిమంతులుగా తీర్చబడతామనే బైబిలు సంబంధమైన సిద్ధాంతాన్ని లూథర్ పునరుద్ధరించడాన్ని మరింత ముందుకు తీసుకువెళ్ళడమే కాకుండా, దానిని మరింత బలపరిచింది.

"ఇన్‌స్టిట్యూట్స్ ఆఫ్ ది క్రిస్టియన్ రెలిజియన్" (1559) గ్రంథంలోని 3వ పుస్తకం యొక్క నిర్మాణం మరియు విషయాలను రెండింటినీ పరిశీలించడం ద్వారా, పైన అడిగిన ప్రశ్నకు సమాధానాలను మనం కనుగొనవచ్చు. నీతిమంతులుగా తీర్చబడటం గురించిన కాల్విన్ యొక్క అత్యంత సంపూర్ణమైన మరియు పరిణతి చెందిన చర్చను మనం అందులో కనుగొనవచ్చు. ఈ పుస్తకం ఒక పరిచయ అధ్యాయంతో ప్రారంభమవుతుంది, ఇది 2వ పుస్తకంలో (“క్రీస్తునందు విమోచకుడైన దేవుని గూర్చిన జ్ఞానం”) కాల్విన్ చెప్పిన విషయాలను, 3వ పుస్తకంలో (“క్రీస్తు కృపను మనం పొందే విధానం”) అతను చెప్పబోయే విషయాలతో కలిపే ఒక వారధిగా పనిచేస్తుంది. 3.2లో, కాల్విన్ విశ్వాస కృప గురించి, మరియు 3.3–5లో, పశ్చాత్తాప కృప గురించి చర్చిస్తాడు. 3.6–10లో క్రైస్తవ జీవితం యొక్క సంక్షిప్త సారాంశం తర్వాత, కాల్విన్ 3.11–18లో నీతిమంతులుగా తీర్చబడటం గురించిన చర్చను చేపడతాడు.

కాల్విన్ తన “పశ్చాత్తాపం” లేదా “పునరుజ్జీవనం” (3.3ff.) గురించిన చర్చ తర్వాత వరకు నీతిమంతులుగా తీర్చబడటాన్ని (3.11ff.) వాయిదా వేయడం ఆసక్తికరంగా ఉంది. ప్రొటెస్టెంట్ సంస్కర్తలకు నీతిమంతులుగా తీర్చబడటానికి ఉన్న ప్రాముఖ్యతను, మరియు మనం చూడబోతున్నట్లుగా, కాల్విన్ దృష్టిలో పరిశుద్ధీకరణ కంటే దీనికే ఉన్న ప్రాధాన్యతను పరిగణనలోకి తీసుకుంటే, కాల్విన్ తన నీతిమంతులుగా తీర్చబడటం గురించిన చర్చను 3వ పుస్తకం ప్రారంభంలోనే ఉంచి ఉంటాడని ఎవరైనా ఊహించి ఉండవచ్చు. ఈ క్రమానికి గల తన కారణాన్ని కాల్విన్ 3.11.1 వద్ద వివరిస్తాడు. “దేవుని కరుణ ద్వారా మనం ఉచిత నీతిని పొందే విశ్వాసం, సత్క్రియలు లేకుండా ఎంత తక్కువగా ఉంటుందో” నొక్కి చెప్పడానికే అతను 3వ పుస్తకంలోని చర్చను ఆ విధంగా అమర్చాడు. 38 కాబట్టి, కాల్విన్ దృష్టిలో ఒక “వాదనాత్మక” లేదా అలంకారిక “వ్యూహం” ఉంది. 39 అతను నీతిమంతులుగా తీర్చబడటం మరియు పరిశుద్ధీకరణ విడదీయరానివని మాత్రమే కాకుండా, “పరిశుద్ధీకరించే విశ్వాసం, అంటే పవిత్రమైన జీవితం కోసం పనిచేసే విశ్వాసం, నీతిమంతులుగా తీర్చే విశ్వాసమే” అనే వాస్తవాన్ని కూడా నొక్కి చెప్పాలనుకున్నాడు.

పాపి నీతిమంతునిగా తీర్చబడే విశ్వాసం తప్పనిసరిగా సత్క్రియలను పుట్టిస్తుందని చెప్పడం ద్వారా మాత్రమే, నీతిమంతునిగా తీర్చబడటం మరియు పవిత్రపరచబడటం అనేవి ప్రాథమికంగా విడదీయరానివని కాల్విన్ నిరూపించలేదు. 3వ పుస్తకం ప్రారంభంలో, కాల్విన్ విమోచన యొక్క సంపూర్ణ అనువర్తనాన్ని విశ్వాసికి క్రీస్తుతో ఉన్న ఐక్యతలో ఉంచుతాడు.

తండ్రి తన ఏకైక కుమారునికి, ఆయన సొంత ప్రయోజనం కోసం కాకుండా, పేదవారిని మరియు అవసరంలో ఉన్నవారిని సంపన్నులుగా చేయాలనే ఉద్దేశంతో అనుగ్రహించిన ఆ ప్రయోజనాలను మనం ఎలా పొందగలం? మొదటగా, క్రీస్తు మనకు వెలుపల ఉన్నంత కాలం, మరియు మనం ఆయన నుండి వేరుగా ఉన్నంత కాలం, మానవజాతి రక్షణ కొరకు ఆయన పడిన శ్రమలు మరియు చేసినవన్నీ మనకు నిరుపయోగంగా మరియు విలువలేనివిగా ఉంటాయని మనం అర్థం చేసుకోవాలి. అందువల్ల, తండ్రి నుండి తాను పొందినదానిని మనతో పంచుకోవడానికి, ఆయన మనవాడై మనలో నివసించవలసి వచ్చింది... మనం ఆయనతో ఏకశరీరంగా ఎదిగేంత వరకు ఆయనకు ఉన్నదంతా శూన్యం.

క్రీస్తుతో ఈ ఐక్యత “విశ్వాసం ద్వారా పొందబడుతుంది,” అని కాల్విన్ కొనసాగిస్తున్నాడు, ఎలాగైతే “క్రీస్తు మనతో ప్రభావవంతంగా ఏకం కావడానికి పరిశుద్ధాత్మ ఒక బంధంగా ఉన్నాడో.” ఆత్మ ద్వారా, పాపికి ఆత్మ ఇచ్చే విశ్వాసం ద్వారా, ఒక వ్యక్తి క్రీస్తుతో ఏకం అవుతాడు. అలా క్రీస్తుతో ఏకమైనందున, అతను క్రీస్తును మరియు క్రీస్తు తన కోసం సంపాదించిన అన్ని ప్రయోజనాలను పొందుతాడు.

3.11.1లో, నీతిమంతులుగా తీర్చబడటం మరియు పవిత్రపరచబడటం అనే ప్రత్యేక కృపలు రెండూ యేసు క్రీస్తు నుండే వచ్చాయని కాల్విన్ వాదిస్తాడు. విశ్వాసం ద్వారా ఒక వ్యక్తి క్రీస్తుతో ఐక్యమవుతాడు మరియు క్రీస్తుతో ఐక్యతలో, అతను క్రీస్తు నుండి నీతిమంతులుగా తీర్చబడటాన్ని మరియు పవిత్రపరచబడటాన్ని రెండింటినీ పొందుతాడు. విశ్వాసంతో మనం గ్రహించి, సొంతం చేసుకోవడానికి, దేవుని ఉదారత ద్వారా క్రీస్తు మనకు ఇవ్వబడ్డాడు.

ఆయనలో పాలుపంచుకోవడం ద్వారా, మనం ప్రధానంగా రెండు రకాల కృపలను పొందుతాము: మొదటిది, క్రీస్తు యొక్క నిర్దోషత్వం ద్వారా దేవునితో సమాధానపరచబడినందున, పరలోకంలో న్యాయాధిపతికి బదులుగా కృపగల తండ్రిని మనం కలిగి ఉంటాము; మరియు రెండవది, క్రీస్తు ఆత్మచే పవిత్రపరచబడి, నిర్దోషత్వాన్ని మరియు జీవితంలో పవిత్రతను పెంపొందించుకుంటాము. నిజానికి, ఈ వరాలలో రెండవదైన పునరుత్పత్తి గురించి, నాకు సరిపోతుందనిపించినంత చెప్పాను.

కాబట్టి, కాల్విన్ ప్రకారం, నీతిమంతులుగా తీర్చబడటం మరియు పవిత్రపరచబడటం విడదీయరానివి అయినప్పటికీ, వేరు చేయగలవని నిరూపించే ప్రాథమిక సూత్రం విశ్వాసికి క్రీస్తుతో ఉన్న ఐక్యత.

అయితే, కాల్విన్ దృష్టిలో, ఈ రెండు ప్రయోజనాలు భేదరహితమైన మరియు అసంపూర్ణమైన సముదాయం కాదు. వాటి క్రమం లేదా సంబంధం పట్ల కూడా కాల్విన్ ఉదాసీనంగా లేడు. కాల్విన్ నీతిమంతులుగా తీర్చబడటాన్ని మరియు పరిశుద్ధపరచబడటాన్ని ఏయే విధాలుగా వేరు చేసి చూపిస్తాడు, మరియు వాటిని వేర్వేరు కృపలుగా ఏయే కోణాల్లో అర్థం చేసుకుంటాడు? పైన 3.11.1 నుండి ఉదహరించిన భాగంలో, ఒక వ్యక్తి "విశ్వాసం" ద్వారా "ఆయనను (అనగా, క్రీస్తును) కూడుకొనినప్పుడు" అతనికి లభించే "ద్విగుణ కృప" (duplex gratia) గురించి కాల్విన్ ప్రస్తావించాడు. ముల్లర్ గమనించినట్లుగా, కాల్విన్ మొదటి కృపను స్పష్టంగా పేర్కొనలేదు, కానీ అతను "రెండవ" కృపను, అంటే "పునరుజ్జీవనం"ను ప్రస్తావించాడు, దీని గురించి కాల్విన్ 3.3–5లో మాట్లాడాడు. కాల్విన్ దృష్టిలో, "పునరుజ్జీవనం" మరియు "పరిశుద్ధపరచబడటం" అనేవి "వాస్తవంగా పర్యాయపదాలు" కాబట్టి, ఈ "రెండవ" కృప నిశ్చయంగా విశ్వాసి యొక్క పరిశుద్ధపరచబడటాన్ని సూచిస్తుంది. అయితే, మొదటి కృప యొక్క గుర్తింపు ఏమిటి? 3.11.1లో కాల్విన్ యొక్క తదుపరి వాక్యాల ఇతివృత్తం ఇదే, అదే “నీతిమంతులుగా తీర్చబడటం,” దీనిని కాల్విన్ 3.11.1లో అంతకుముందు “క్రీస్తు యొక్క నిష్కళంకత ద్వారా దేవునితో సమాధానపడటం” అని వివరిస్తాడు.

అందువల్ల, కాల్విన్ నీతిమంతులుగా తీర్చబడటాన్ని మరియు పరిశుద్ధపరచబడటాన్ని స్పష్టంగా వేరు చేసి చూపిస్తాడు. ఈ రెండు కృపలు విభిన్నమైనవని చెప్పడమే కాకుండా, అవి ఎలా విభిన్నమైనవో కూడా ఆయన వివరిస్తాడు. పరిశుద్ధపరచబడటం అనేది అంతర్గతంగా పరివర్తన చెందించే కృప—"క్రీస్తు ఆత్మచేత పరిశుద్ధపరచబడిన" మనం "నిర్దోషత్వాన్ని మరియు జీవితంలో పవిత్రతను పెంపొందించుకుంటాము." అయితే, నీతిమంతులుగా తీర్చబడటం అనేది కేవలం న్యాయపరమైన కృప—దాని ద్వారా, మనం "దేవునితో సమాధానపడతాము" మరియు దేవుడిని "ఒక న్యాయాధిపతిగా" కాకుండా "కృపాగల తండ్రిగా" చూస్తాము. 3.11.2–4లో నీతిమంతులుగా తీర్చబడటం గురించి కాల్విన్ ఇచ్చిన విస్తృతమైన నిర్వచనం, ఈ ప్రయోజనం కేవలం చట్టబద్ధమైనది మరియు నూతనపరచని స్వభావం కలదన్న అతని అవగాహనను ధృవీకరించడానికి మరియు విస్తరించడానికి ఉపయోగపడుతుంది.

అంతేకాకుండా, నీతిమంతులుగా తీర్చబడే కృప యొక్క న్యాయపరమైన సమగ్రత మరియు క్రీస్తుతో ఐక్యతను సరిగ్గా అర్థం చేసుకోవడం రెండూ ఒకదానికొకటి అనుసంధానమై ఉంటాయని కాల్విన్ వాదిస్తాడు. ఈ వాదన ముఖ్యంగా 3.11.5–12 వద్ద వివాదాస్పద లూథరన్ వేదాంతి ఆండ్రియాస్ ఓసియాండర్‌తో కాల్విన్ జరిపిన వాదోపవాద సంభాషణలో వ్యక్తమవుతుంది. ఓసియాండర్ బోధించిన దానిని కాల్విన్ ఇలా అర్థం చేసుకున్నాడు: “మనం దేవునిలో వాస్తవంగా నీతిమంతులం, ఆయన సారం మరియు ఆయన గుణం రెండింటి ప్రవేశంతో కూడిన ఐక్యత ద్వారా.” 46 మరో మాటలో చెప్పాలంటే, “ఆయన సారం మరియు ఆయన గుణం రెండింటి ప్రవేశంతో కూడిన ఐక్యత.”

క్రీస్తు క్రీస్తు యొక్క సారాంశంలో పాలుపంచుకుంటున్నాడు, దీని ద్వారా ఆయన నీతి, ప్రత్యేకంగా ఆయన దైవిక స్వభావం యొక్క నీతి, ప్రసాదించబడుతుంది అని ఒసియాండర్ వాదించాడు. ఈ నీతి, విశ్వాసి తాను ఐక్యమైన యేసు క్రీస్తు యొక్క దైవత్వంలో పాలుపంచుకోవడం వలన కలిగే ప్రత్యక్ష ఫలితం. కాల్విన్ దృష్టిలో, ఒసియాండర్ సిద్ధాంతం, క్రీస్తుకు మరియు విశ్వాసికి మధ్య ఉన్న ఐక్యత గురించి, మరియు విశ్వాసి క్రీస్తు నుండి పొందే నీతి గురించి లేఖనం బోధించే విషయాలను రాజీపడేలా చేసింది.

శిరస్సు మరియు అవయవాల ఆ కలయిక, మన హృదయాలలో క్రీస్తు నివసించడం—సంక్షిప్తంగా, ఆ ఆధ్యాత్మిక ఐక్యత—వీటన్నింటికీ మనం అత్యున్నత ప్రాముఖ్యతను ఇస్తాము, తద్వారా క్రీస్తు మనవాడైన తరువాత, తనకు అనుగ్రహించబడిన వరాలలో మనలను తనతో పాలుపొందేలా చేస్తాడు. కాబట్టి, ఆయన నీతి మనకు ఆపాదించబడాలని మనం ఆయనను దూరం నుండి మన వెలుపల నుండి ధ్యానించము; కానీ మనం క్రీస్తును ధరించి, ఆయన శరీరంలో అంటుకట్టబడినందువల్ల—సంక్షిప్తంగా, ఆయన మనలను తనతో ఏకం చేయడానికి కరుణించినందువల్ల. ఈ విధంగా, "మన ద్వారా విశ్వాసం నీతిగా ఎంచబడుతుంది" అనే ఓసియాండర్ నింద ఖండించబడింది. ఆయన ఒక్కడే మనలను నింపడానికి, ఆయన కృపకు చోటు కల్పించడానికి విశ్వాసం ద్వారా మనం శూన్యంగా ఆయన వద్దకు వస్తామని చెప్పడం ద్వారా మనం క్రీస్తు హక్కును హరించబోతున్నట్లుగా ఉంది! కానీ ఓసియాండర్, ఈ ఆధ్యాత్మిక బంధాన్ని తృణీకరించడం ద్వారా, క్రీస్తును విశ్వాసులతో స్థూలంగా కలపడాన్ని బలవంతం చేస్తున్నాడు.

క్రీస్తుతో విశ్వాసికి ఉన్న ఐక్యతను గురించిన ఏ అవగాహన అయినా, క్రీస్తు యొక్క గానీ లేదా ఆయనతో ఐక్యమైన విశ్వాసి యొక్క గానీ వ్యక్తిగత సమగ్రతకు భంగం కలిగిస్తే, దానిని కాల్విన్ వ్యతిరేకిస్తాడు. క్రీస్తు మరియు విశ్వాసి యొక్క వ్యక్తిగత సమగ్రతను కాపాడుకోవడం ఎందుకంత ముఖ్యం? ఎందుకంటే అటువంటి ఐక్యత సందర్భంలోనే క్రీస్తు నీతి పాపికి ఆపాదించబడుతుంది. రిచర్డ్ గాఫిన్ గమనించినట్లుగా, అటువంటి “ఐక్యత… నీతిమంతులుగా తీర్చే నీతి వారిది కాదు, అతనిదేనని నిర్ధారిస్తుంది, మరియు అది వారికి ఆపాదించబడటం ద్వారా మాత్రమే వారిదవుతుంది.” మరో మాటలో చెప్పాలంటే, క్రీస్తుతో ఐక్యత మన నీతిమంతులుగా తీర్చబడటం గురించిన రెండు వాస్తవాలను అర్థం చేసుకోవడానికి మనకు సహాయపడుతుంది. మొదటిది, మనం నీతిమంతులుగా తీర్చబడటానికి కారణమైన నీతి కేవలం యేసు క్రీస్తు యొక్క నెరవేర్పు మాత్రమే, అది ఏ విధంగానూ పాపి యొక్కది కాదు. రెండవది, యేసు క్రీస్తుతో ఐక్యతలో, క్రీస్తు నెరవేర్చినదంతా ఆయనతో ఐక్యమైన వాని సంపూర్ణ మరియు శాశ్వతమైన స్వాధీనానికి వస్తుంది. నీతిమంతులుగా తీర్చబడే విషయంలో, క్రీస్తు నీతి పాపికి ఆపాదించబడి, కేవలం విశ్వాసం ద్వారా మాత్రమే స్వీకరించబడుతుంది. ఈ విధంగా, పాపి క్రీస్తుపై విశ్వాసం ద్వారా దేవుని దృష్టిలో నీతిమంతుడిగా నిలుస్తాడు, మరియు అది పూర్తిగా దేవుని కృప వలనే జరుగుతుంది. పాపి యొక్క క్రియలకు నీతిమంతునిగా తీర్చే శక్తి ఏమాత్రం లేదు. ఆయనతో ఏకమైన వానికి అప్పగించబడిన క్రీస్తు క్రియలే పాపిని నీతిమంతునిగా తీరుస్తాయి.

కాబట్టి, కాల్విన్ దృష్టిలో, క్రీస్తుతో ఐక్యత అనేది నీతిమంతులుగా తీర్చబడటానికి మరియు పరిశుద్ధపరచబడటానికి మధ్య ఉన్న సరైన సంబంధాన్ని అర్థం చేసుకోవడానికి మనకు సహాయపడే బైబిల్ బోధ. ప్రత్యేకంగా, కాల్విన్ రచనలలో క్రీస్తుతో ఐక్యత అనేది, ప్రొటెస్టెంట్ సంస్కరణల సమయంలో ప్రత్యేక పరిశీలనకు గురైన, కేవలం విశ్వాసం ద్వారా నీతిమంతులుగా తీర్చబడటంలోని రెండు అంశాలకు స్పష్టతను తీసుకురావడానికి సహాయపడింది. మొదటిది, క్రీస్తుతో ఐక్యత అనేది నీతిమంతులుగా తీర్చే కృప యొక్క బైబిల్ సంబంధమైన సమగ్రతను అర్థం చేసుకోవడానికి మనకు సహాయపడుతుంది. నీతిమంతులుగా తీర్చబడటం అనేది ఒక ప్రయోజనం. ఒక వ్యక్తి యేసు క్రీస్తుతో ఐక్యతలో ఉన్నప్పుడు, కేవలం విశ్వాసం ద్వారా యేసు క్రీస్తు యొక్క ఆపాదించబడిన నీతిని పొందినప్పుడు, ఆ ప్రయోజనం అతనికి లభిస్తుంది. రెండవది, క్రీస్తుతో ఐక్యత అనేది నీతిమంతులుగా తీర్చబడటం అనేది క్రీస్తు నుండి, అందువల్ల క్రీస్తు తన ప్రజల కొరకు సంపాదించిన అన్ని ప్రయోజనాల నుండి విడదీయరానిదని అర్థం చేసుకోవడానికి మనకు సహాయపడుతుంది. పరిశుద్ధపరచబడకుండా నీతిమంతులుగా తీర్చబడిన వ్యక్తి అనే సందర్భం ఏదీ లేదు. నీతిమంతులుగా తీర్చబడటానికి మనం క్రీస్తును మరియు ఆయన నీతిని పొందే విశ్వాసం మృతమైన విశ్వాసం కాదు, కానీ ప్రేమ ద్వారా పనిచేసే సజీవ విశ్వాసం. నీతిమంతులుగా తీర్చే విశ్వాసానికి అవసరమైన ఫలమైన మంచి క్రియల ఆధారంగా మనం ఏ విధంగానూ నీతిమంతులుగా తీర్చబడతామని దీని అర్థం కాదు. దీని అర్థం ఏమిటంటే, నీతిమంతులుగా తీర్చబడటం మరియు పవిత్రపరచబడటం అనేవి రెండూ యేసు క్రీస్తు నుండి లభించే కృపలే, కాబట్టి క్రీస్తు స్వయంగా విడదీయరానివాడైనట్లే అవి కూడా విడదీయరానివి.

మార్టిన్ లూథర్ ఈ అంతర్దృష్టులలో చాలావాటిని గ్రహించడంలో విఫలమయ్యాడని కాదు. 1519లో Galatians 2:21 పై ఇచ్చిన తన ఉపన్యాసంలో, లూథర్ కేవలం విశ్వాసం ద్వారా నీతిమంతులుగా తీర్చబడటాన్ని, ఒక వ్యక్తికి క్రీస్తుతో ఉన్న ఐక్యత సందర్భంలో ఉంచాడు: