అధ్యాయం - 4

అధ్యాయం - 4

రెండవ పాపం

ఈ క్రింది పంక్తులు జాన్ మిల్టన్ రచించిన "ప్యారడైజ్ లాస్ట్" అనే "ఇతిహాస" కావ్యం నుండి తీసుకోబడ్డాయి.

మానవుని మొదటి అవిధేయత

మరియు నిషిద్ధ వృక్ష ఫలము

ఆదాము, హవ్వలు చేసిన మొదటి పాపాన్ని బైబిల్లో గొప్ప జ్ఞానంతో, శ్రద్ధతో ప్రతీకాత్మక భాషలో వర్ణించారు. ఆ పాపానికి ప్రధాన కారణం, ఏదేను తోట మధ్యలో ఉన్న మంచి చెడుల తెలివినిచ్చే నిషిద్ధ వృక్ష ఫలాన్ని తినవద్దనే దేవుని ఆజ్ఞను ఉల్లంఘించడం, ధిక్కరించడమే. ఆదాము, హవ్వ ఇద్దరూ ఆ ఫలాన్ని తినడం ద్వారా దేవుని ఆజ్ఞను ఉల్లంఘించారు.

ఈ దురదృష్టకర సంఘటనకు మనం రెండు కారణాలను ఊహించవచ్చు. మొదటి కారణం, అమాయకురాలైన హవ్వను శోధించిన సర్పం యొక్క కుయుక్తితో కూడిన మాటలు. రెండవ కారణం, దేవుని ఆజ్ఞను ఉల్లంఘించడం లేదా ఆదాము, హవ్వలు దేవునికి అవిధేయత చూపడం. మొదటి పాపానికి కొంత ప్రాముఖ్యత ఉంది, ఎందుకంటే అది మొదటి పాపం. అయితే, మనం మొదటి పాపం నుండి కోలుకోనంత కాలం, రెండవ పాపం దానికంటే ఎక్కువ ప్రాముఖ్యతను కలిగి ఉంటుంది. లేఖనాలు మరియు మానవ అనుభవాలు మొదటి పాపానికి నివారణగా కొంత సూచనను అందించాయి. కానీ రెండవ పాపానికి సంబంధించి, నివారణగా పాటించవలసిన ప్రాథమిక సూత్రాలు ఏవీ లేవు, అందువల్ల అది మరింత ఆందోళనకు కారణమవుతోంది.

మనం కాసేపు ఏదేను తోట కాలానికి తిరిగి వెళ్దాం. సర్పం యొక్క దుష్ప్రచారం వల్ల, అమాయకురాలైన హవ్వ దాని మాటలను గౌరవించి ఆ పండును తిని, తరువాత దానిని ఆదాముకు ఇచ్చింది. తన బలహీనత కారణంగా హవ్వ ఆ దుష్ట సర్పం చేత ఎంత సులభంగా చిక్కుకుందో మనం ఇక్కడ చూడవచ్చు. అందుకే "బలహీనతే స్త్రీ" అనే ప్రసిద్ధ నానుడి వచ్చింది. ఆ పండును తిన్న వెంటనే, వారి కళ్ళు తెరుచుకున్నాయి మరియు వారు తమ గురించి తాము స్పృహలోకి వచ్చారు. తాము నగ్నంగా ఉన్నామని వారికి తెలిసింది. అప్పుడు వారు అంజూరపు ఆకులతో వస్త్రాలు చేసుకుని తమను తాము కప్పుకున్నారు.

సరిగ్గా అదే సమయంలో దేవుడు తోటలో సంచరిస్తూ, ఏమి జరిగిందో అర్థం చేసుకున్నాడు. దేవుడు ఆదామును పిలిచి, "ఎక్కడ ఉన్నావు?" అని ప్రశ్నించాడు. ఆయన, "ఆ పండు ఎందుకు తిన్నావు?" అని అడిగాడు. వాస్తవానికి, దేవుని సన్నిధిలో ఇబ్బందిగా భావించిన ఆదాము, "నువ్వు నాకు జతగా ఇచ్చిన స్త్రీయే ఆ పండు ఇచ్చింది, నేను తిన్నాను" అని జవాబిచ్చాడు. దేవుడు హవ్వను ప్రశ్నించగా, ఆమె, "సర్పం నన్ను మోసగించింది, అందుకే నేను దానిని తిన్నాను" అని జవాబిచ్చింది. కాబట్టి, అది మొదటి పాపం, మరియు ఆ కథ మొత్తం అసలు విషయాన్ని దాటవేసి చెప్పడమే.

దీనికి తోడు, మొదటి పాపానికి సంబంధించి కొన్ని ఆధారాలు మరియు అభిప్రాయాలు ఉన్నాయి. ఆదాము, హవ్వలు తమ నగ్నత్వాన్ని గ్రహించి, అత్తి ఆకుల వస్త్రాలతో తమను తాము కప్పుకున్నారు కాబట్టి, అది లింగ నిర్ధారణే అయి ఉండాలని కొందరు ప్రసిద్ధులు సూచించారు. "దేవునికి సమానంగా ఉండాలనే మానవ కోరిక" అయి ఉండాలనేది మరొక సంభావ్య అభిప్రాయం. ఈ అభిప్రాయాలకు మనం ఎక్కువ ప్రాముఖ్యత ఇవ్వవద్దు, కానీ "బైబిల్ మరియు ఆదికాండ రచయిత" ప్రకారం, "నిషిద్ధ ఫలాన్ని తినడమే దేవుని మాటల పట్ల అవిధేయత మరియు అవిశ్వాసం యొక్క ఫలితం".

ఇప్పుడు, మనకు రెండవ పాపం ఉంది. ఇది మొదటి పాపం కంటే మరింత ప్రమాదకరమైనది. అది "సాకులు చెప్పే పాపం". దానికి ఆ పేరు రావడానికి కారణం, ఒకవైపు మనం తప్పు చేశామని ఒప్పుకోము. మరోవైపు "మనం ఎలా ఉన్నామో అలా మనల్ని మనం అప్పగించుకోవడానికి నిరాకరిస్తాము".

వ్యభిచారం, హత్య, మోసం, తాగుబోతుతనం, కోపిష్టి స్వభావం మొదలైన మన పాపం యొక్క మూల స్వభావం ఏదైనప్పటికీ, పశ్చాత్తాపం ద్వారా లేదా దేవుని క్షమాపణ ద్వారా వాటి నుండి తప్పించుకోవచ్చు. కానీ రెండవ పాపమైన, మనల్ని మనం సమర్థించుకోవడం, మరియు మనల్ని మనం సరిదిద్దుకోవడానికి ఇష్టపడకపోవడం విషయానికి వస్తే, ఈ విధమైన లొంగని మరియు పశ్చాత్తాపపడని స్వభావాన్ని కలిగి ఉండటం ద్వారా మనం దేవునికి మరియు నిరీక్షణకు మన తలుపులు మూసుకుంటున్నాము.

ఏదైనా దేశం తన పరిపాలనలో లేదా విధానాలలో తప్పుడు అడుగు వేస్తే, అది పశ్చాత్తాపపడి, సరైన మార్గంలోకి రావడానికి శాయశక్తులా ప్రయత్నించి ముందుకు సాగుతుంది. కానీ, స్వయంకృతాపరాధాలతో తన తప్పుడు విధానాలను సమర్థించుకుంటూ పోతే, ఆ దేశం అనేక సమస్యలలో కూరుకుపోవచ్చు. మన దైనందిన జీవితంలోని 'పాపాలు' అని పిలవబడే తప్పులు, మనం తప్పు చేశామని మనల్ని మనం ఎదుర్కోలేకపోవడం వంటివి మనల్ని నాశనం చేయవచ్చు.

బైబిల్లో మనం అనేకమంది వ్యక్తులను చూస్తాము, వారిని వివిధ వర్గాలుగా వర్గీకరించవచ్చు. కొందరు పశ్చాత్తాపపడి నేర్చుకోవాలని కోరుకుంటారు, మరికొందరు కోరుకోరు. ఆ రెండు వర్గాలను, తమ జీవితకాలంలో విజయం సాధించినవారుగాను, విషాదకరమైన ముగింపును పొందినవారుగాను వర్గీకరించవచ్చు. ఉదాహరణకు మోషే మరియు బాలాము. ఇశ్రాయేలీయులను ఐగుప్తు నుండి పాలు తేనెలు ప్రవహించే వాగ్దాన దేశానికి తీసుకువస్తున్నప్పుడు మోషే కొన్ని తప్పులు చేశాడు. అతను తన పాపాలకు (లేదా తప్పులకు) విధేయతతో పశ్చాత్తాపపడి, దేవుని దృష్టిలో గొప్పతనాన్ని పొందాడు, మరియు దేవుడు అతన్ని "నా సేవకుడైన మోషే" అని కూడా పిలిచాడు.

బాలాము విషయమై దేవుడు ఇలా చెప్పాడు: "నీవు వారితో (బాలాకు మరియు ఇతర అన్యరాజులతో) వెళ్లవద్దు, ఆ ప్రజలను శపించవద్దు, ఎందుకంటే వారు ధన్యులు." కానీ అతను దేవుని ఆజ్ఞను ధిక్కరించి, డబ్బు కోసం బాలాకు వద్దకు వెళ్లి, చివరికి ఒక అవివేకిలా మరణించాడు.

జీవించే దేవుని కోసం అన్వేషణ

సౌలు, దావీదుల విషయంలోనూ ఇదే జరిగింది. ఇద్దరూ పాపులే. దావీదు ఒక చిన్న రాయి సహాయంతో ఫిలిష్తీయుల మహాకాయుడైన గొలియాతును చంపినప్పుడు, అతని అద్భుతమైన శక్తి, బలాన్ని చూసి సౌలు అసూయపడ్డాడు. అప్పటి నుండి, అతను దావీదుకు భయపడి, ఈటె సహాయంతో అతన్ని చంపడానికి ప్రయత్నించాడు. అదేవిధంగా, దావీదుకు కూడా సౌలును చంపే అవకాశం లభించింది, కానీ అతను అలా చేయలేదు, దానికి బదులుగా గొప్ప మాటలు పలికాడు. అందుకే సౌలు దావీదుతో ఇలా అన్నాడు, "నీవు నాకంటే ఎక్కువ నీతిమంతుడవు, నీవు నాకు మేలు చేశావు, కానీ నేను నీకు కీడు చేశాను" (1 Samuel 24:17).

సౌలు తన దుష్టత్వం కారణంగా యుద్ధంలో అమాలేకీయుల చేతికి చిక్కాడు. వారు అతని తల నరికి, అతని శరీరాన్ని ఒక చెట్టుకు వేలాడదీశారు. ఆ విధంగా, అతను తన పాపం కారణంగా దీనంగా మరణించాడు.

దావీదు విషయానికి వస్తే, అతను తన సొంత సైనికాధికారి అయిన 'ఊరియా' మరణానికి ఏర్పాట్లు చేసి, ఆ తర్వాత అతని భార్యను తన భార్యగా చేసుకున్నాడు. ఆమె పేరు 'బేత్షెబా'. ఈ చర్య దేవునికి అసంతృప్తిని కలిగించింది. ఈ దుష్టకార్యం కారణంగా, దేవుడు దావీదుతో ఇలా చెప్పాడు: "నీ సొంత ఇంటి నుండే నీకు వ్యతిరేకంగా నేను కీడును పుట్టిస్తాను, నీ కళ్లెదుటే నీ భార్యలను నేను తీసుకుని నీ పొరుగువానికి అప్పగిస్తాను, అతడు సూర్యుని ఎదుట నీ భార్యలతో శయనిస్తాడు" (2 Samuel 12:11)

బేత్షెబాను తీసుకున్న తన దుష్కార్యానికి దావీదును మరింతగా శిక్షించడానికి, దేవుడు అతని పాపాన్ని గుర్తుచేయడానికి ఒక ప్రవక్తను పంపాడు. చివరకు దావీదు మనస్ఫూర్తిగా పశ్చాత్తాపపడ్డాడు. అతని పశ్చాత్తాపంతో దేవుడు సంతృప్తి చెంది, అతన్ని "దేవుని హృదయానికి నచ్చిన వ్యక్తి" అని ప్రకటించాడు. దేవుడు అతనితో సంతోషించి, "ఇతడు నా హృదయానికి నచ్చిన మనిషి" అని పిలిచాడు. ఇశ్రాయేలును దావీదు కుటుంబం మాత్రమే పరిపాలించాలని కూడా దేవుడు చెప్పాడు. మూడు వేల సంవత్సరాల తర్వాత కూడా, ఇశ్రాయేలులో దావీదుకు మంచి పేరు ఉంది. వారి జాతీయ పతాకంలో ఆరు నీలి నక్షత్రాలు ఉన్నాయి, వాటిని దావీదు నక్షత్రాలు అని పిలుస్తారు. చారిత్రక ఆధారాల ప్రకారం, దేవుడు పది ఆజ్ఞలను నీలమణి అని పిలువబడే నీలి రాళ్లపై చెక్కి మోషేకు ఇచ్చాడు. ఆ నమ్మకమే యూదులు తమ జాతీయ పతాకంపై నీలి నక్షత్రాలను ఉంచుకోవడానికి కారణమైంది.

మనం చరిత్రను పరిశీలిస్తే, తమ జీవితకాలంలో చేసిన తప్పులు లేదా పాపాల వల్ల కలిగిన బాధను అంగీకరించడం ద్వారానే కొంతమంది అత్యంత ముఖ్యమైన వ్యక్తులు గొప్పవారయ్యారు. మన శీలం ఒక లేత మొక్కలా మన జీవితమనే నేల నుండి మొలకెత్తుతుంది. కాబట్టి, మనం మన పాపాలకు పశ్చాత్తాపపడితే, ఆ పశ్చాత్తాపం మన జీవితమనే నేలను తెంచి, ఆ మొక్క పెరిగి ఒక కొత్త ఆరంభాన్ని పొందేందుకు వీలు కల్పిస్తుంది. మనం మన చర్యలకు 'సాకులు' చెప్పినా లేదా వాటిని విస్మరించినా, మన జీవితమనే నేల గట్టిపడిపోతుంది మరియు శీలమనే మొక్క అస్సలు పెరగలేదు, బహుశా అది బ్రతకలేకపోవచ్చు కూడా.

కాబట్టి, 'రెండవ పాపం'ను "తప్పు చేసి, పశ్చాత్తాపం గురించి ఎన్నడూ ఆలోచించకపోవడం" అని మనం నిర్వచించవచ్చు. దానికి తోడు, ఆదాము, హవ్వల వలె మనం కూడా మనల్ని మనం సమర్థించుకోవడానికి ప్రయత్నిస్తాము. ఒకవేళ వారు నిషిద్ధ ఫలాన్ని తిన్నందుకు, ఆ సమయంలో తమ పాపానికి పశ్చాత్తాపపడి ఉంటే, దేవుడు వారిని ఏదేను తోట నుండి బయటకు పంపి ఉండేవాడు కాదు మరియు బైబిల్లో ఆదాము, హవ్వల కథ వేరే విధంగా వ్రాయబడి ఉండేది.

మనం రెండవ పాపాన్ని క్షమించరానిది మరియు మన్నించరానిది అని, దేవుడు అలాంటి వారిని ద్వేషిస్తాడని కూడా పిలవవచ్చు. దానిని అలా పిలవడానికి కారణం, అది పరిశుద్ధాత్మకు వ్యతిరేకమైనది మరియు పరిశుద్ధాత్మను దూషించేవారు నిత్య నరకానికి గురయ్యే ప్రమాదంలో ఉంటారు. కాబట్టి, రెండవ పాపమైన తప్పు చేసి, తన తప్పుకు "స్వయంగా సమర్థించుకునే సాకులతో" పశ్చాత్తాపపడకపోవడం అనేది పరిశుద్ధాత్మను దూషించడం తప్ప మరేమీ కాదు.

పాపులుగా మనల్ని నియంత్రించే శక్తి అదే. మన పాపాలను మన సొంత 'సాకులతో' అంగీకరించకపోవడం వల్ల మన హృదయాలు కఠినమవుతాయి. కాలం గడిచేకొద్దీ మన జీవితంలో మనకు మనం సమర్థించుకునే ప్రక్రియను మాత్రమే కొనసాగిస్తాము.

ఆదాము దేవునికి ఎలా జవాబిచ్చాడు? "'అవును' నేను ఆ పండు తిన్నాను. నువ్వే నాకు ఆ పండునిచ్చిన స్త్రీయే ఆ పండును నాకోసం తెచ్చింది. కానీ హవ్వ విషయానికొస్తే, ఆ పూర్తి బాధ్యతను తను మోయడం ఆమెకు ఇష్టం లేక, తలవంచి, 'సర్పం నన్ను మోసగించింది' అని చెప్పింది." ఆ పండును ఇచ్చినందుకు హవ్వను నిందించడంతో ఆదాము సంతృప్తి చెందలేదు. హవ్వ తనను ప్రలోభపెట్టినందుకు సర్పంపై నింద మోపింది, చివరకు "అలాంటి స్త్రీని తన సహచరిగా ఇచ్చినందుకు ఆదాము దేవుడిపై నింద మోపాడు".

మన ఉనికికి సంబంధించిన జ్ఞానం నుండి వినడంలో మనం నిజంగా నిపుణులం. ఆదాము, హవ్వలు మనకు మార్గదర్శకులుగా నిలిచారు మరియు మనం చెడు పాపాలను శుద్ధి చేసుకుంటూ వస్తున్నాము. దేవుడు ఆదామును, నిషేధించబడిన చెట్టు పండును తిన్నావా అని అడిగినప్పుడు, ముందుకు వెళ్లి తన పాపాన్ని ఒప్పుకోవడానికి అది నిజంగా ఒక మంచి అవకాశం. అలా చేయకుండా, ఆదాము దేవునికి 'అవును' కానీ ఆ స్త్రీ..... అని సమాధానమిచ్చాడు. అతను నిస్సందేహంగా ఆ బాధ్యతను భుజాలపై మోయడానికి సిద్ధంగా ఉన్న చాలా ధైర్యవంతుడు. అది ఆ స్త్రీయే.. స్త్రీ పురుషుని కొరకు సృష్టించబడింది, కానీ పురుషుడు స్త్రీ కొరకు సృష్టించబడలేదు.

ఈ విషయంలో ఆ స్త్రీ మెరుగ్గా ప్రవర్తించలేదు. ఇది నిస్సందేహంగా విచారకరం. స్త్రీ పురుషుల మధ్య కొన్ని సామాజిక భేదాలు ఉండవచ్చు. కానీ పాపం కూడా వాటిలో ఒకటిగా పరిగణించబడుతుంది. ప్రశాంతంగా జీవించడానికి స్త్రీ పురుషులిద్దరికీ ఒకే రకమైన సౌకర్యాలు ఉన్నాయి. జాగ్రత్తగా పరిశీలించినప్పుడు, మొదటి పాపాన్ని ఆ స్త్రీ చేసిందని, రెండవ పాపానికి పురుషుడే బాధ్యుడని కొందరు అభిప్రాయపడ్డారు. నింద తనపైనే పడుతోందని హవ్వ గ్రహించినప్పుడు, ఆమె వెంటనే "సర్పం నన్ను మోసగించింది" అని చెప్పింది.

ఆదాము తన సాకును హవ్వపై నింద మోపడంతో ఆగలేదు. అతను "నువ్వు నాకు ఇచ్చిన ఆ స్త్రీయే కారణం" అని దేవునికి ఫిర్యాదు చేశాడు. నిజానికి ఆదాము, "నన్ను తప్పుదారి పట్టించిన ఆ జీవిని ఉదారంగా ఇవ్వడంలో నీదే తప్పు" అని చెప్పాలనుకున్నాడు. చివరకు ఆదాము దేవునితో, "ఆ స్త్రీని నా సహచరిగా నాకు ఇవ్వడం నీదే తప్పు" అని ముగించాడు.

రెండవ పాపం గురించిన ముగింపు ఏమిటంటే, అది ఒక రకమైన "స్వీయ సాకు" మరియు పశ్చాత్తాపం. ఈ రకమైన స్వభావం మనం దేవుణ్ణి కనుగొనకుండా నిరోధిస్తుంది. ఈ క్రింది పంక్తులు బైబిల్‌లోని దావీదు రాజు రచించిన కీర్తనల గ్రంథం నుండి తీసుకోబడ్డాయి.

దేవునికి అంగీకారమైన బలి విరిగిన ఆత్మయే.

విరిగిన మరియు పశ్చాత్తాప హృదయాన్ని, ఓ దేవా, నీవు తృణీకరించవు" (Pslams 51:17).

దేవుడు పశ్చాత్తాప భూమిని ఎదిరించడానికి ఎల్లప్పుడూ సిద్ధంగా ఉంటాడు, ఎందుకంటే పశ్చాత్తాప భూమికి ఒక ద్వారం తెరిచే ఉంటుంది. అదే సమయంలో, తన తప్పులను 'సాకులు' అనే కఠినమైన ముసుగుతో కప్పిపుచ్చే వ్యక్తి జీవితాన్ని దేవుడు మూసివేస్తాడు. కానీ క్షమ అనే ఉన్నత గుణాన్ని అలవరచుకున్న వారిని ఉన్నతులు అని పిలుస్తారు.

జీవించే దేవుని అన్వేషణను "గొప్ప బహుమతి" అని పిలుస్తారు. మనం దేవుణ్ణి ప్రేమించకపోయినా, మనం ఆయన పిల్లలం కాబట్టి ఆయన ఎల్లప్పుడూ మనల్ని ప్రేమిస్తాడు. ఆయన ప్రేమ మన శరీరంలోకి చొచ్చుకుపోయే సూర్యకిరణాల వంటిది. ఆయన ప్రేమ షరతులు లేనిది. ఆదాము, హవ్వలు పాపం చేశారు, "పాపమునకు జీతము మరణము".

కానీ దేవుడు వారి జీవితాల పట్ల ఎక్కువ శ్రద్ధ కలిగి ఉన్నందున, వారి జీవితాల్లోకి గొప్ప కరుణ వచ్చింది. అందువల్ల, వారు నిషిద్ధ ఫలాన్ని తిన్నారని దేవునికి తెలిసినప్పుడు, ఆయన "ఆదామా, నీవు ఎక్కడ ఉన్నావు?" అని పిలిచి విచారించాడు. కొన్నిసార్లు, మనం దేవుని నుండి తప్పించుకోవడానికి ప్రయత్నిస్తాము, కానీ ఆయన ఎల్లప్పుడూ మనల్ని అనుసరిస్తాడు. పాపం చేయడానికి మనకు ఏ బలహీనత ఉన్నా, మనల్ని రక్షించడానికి మరియు సహాయం చేయడానికి దేవుడు ఎల్లప్పుడూ ఉంటాడు. మనల్ని పీడించే పాపం ఏదైనా సరే, దేవుడు దానికి తన నివారణను అందిస్తాడు. మన జీవితంలో అంతా సవ్యంగా జరగకుండా ఆపే ఒకే ఒక్క విషయం "రెండవ పాపం". మనకు సహాయం అవసరమని ఒప్పుకోవడానికి మనలో సహజంగా ఉండే అయిష్టత, దేవునితో మనకున్న సాన్నిహిత్యాన్ని అడ్డుకుంటుంది. కాబట్టి ఒప్పుకోలు ఆధారంగా మనం దేవుని నివారణను కోరవచ్చు. మనిషి మరణించేవాడు కాబట్టి, ఈ జీవితంలో మనం ఏమి చేసినా, ఏ మార్గాన్ని అనుసరించినా, మనం సాకులతో చనిపోకూడదని నిశ్చయించుకుందాం, ఎందుకంటే అది పరిశుద్ధాత్మకు వ్యతిరేకం మరియు మనం నిత్యజీవాన్ని పొందలేము.

* * *

పేరు యొక్క ప్రాముఖ్యత

రాహేలు సంతానం కోసం దీర్ఘంగా, తీవ్ర వేదనతో దేవునికి ప్రార్థనలు చేసింది, దేవుడు ఆమె ప్రార్థనలను ఆలకించాడు. ఆమె వినయంగా ఒక కుమారుని కోసం దేవునికి ప్రార్థించింది. అందుకు అనుగుణంగా, ఆమెకు ఒక కుమారుడు కలిగాడు. "ప్రభువు నాకు మరొక కుమారుని దయచేయుగాక" అని చెబుతూ, ఆమె అతనికి "యోసేపు" అని పేరు పెట్టింది. ఆ రోజుల్లో రాహేలు చాలా అందమైన స్త్రీ అని, ఆమె ఒక ధనవంతుని కుమార్తె అని చెబుతారు. ఆ రోజుల్లో వార్తాపత్రికలు లేదా పత్రికలు ఉండి ఉంటే, అవి ఖచ్చితంగా ఆమె అందాన్ని ప్రశంసించి ఉండేవి. యాకోబు కూడా సంపన్న యువకుడిగా, అపారమైన ధనవంతుడిగా ఎదిగాడు. అతను ఆమె సోదరి లేయా కంటే రాహేలును ఎక్కువగా ప్రేమించాడు మరియు ఆమె కోసం ఆమె తండ్రి ఇంట్లో మరో ఏడు సంవత్సరాలు పనిచేశాడు, ఈ విషయం మనందరికీ తెలిసిందే.

పెద్దక్క 'లేయా' క్రమం తప్పకుండా పిల్లలను కంటూ ఉండేది, కానీ రాహేలు అలా చేయలేదు. రాహేలుకు దాదాపు 10 సంవత్సరాల పాటు పిల్లలు కలగలేదు. ఆమె కాలంలోని ప్రజల నమ్మకం ప్రకారం, పిల్లలు దేవుడిచ్చిన వరం మాత్రమే కాదు, దేవుని అనుగ్రహానికి ముఖ్యమైన సాక్ష్యం కూడా. పిల్లల విషయంలో రాహేలు నిజంగా మానసిక వేదనను అనుభవించింది. ఆ రోజుల్లో పిల్లలు లేని స్త్రీలు, తమకు పిల్లలు కనడానికి దేవుని ఆమోదం లేదని భావించేవారు. తమకు పిల్లలు కలగకపోతే అది దేవుని అసమ్మతి తప్ప తమ భర్తల తప్పు కాదని వారు ఇంకా అనుకునేవారు. లేయాకు అంతా బాగానే ఉండి, ఒకరి తర్వాత ఒకరు పిల్లలను కంటూ ఉండటంతో, సహజంగానే రాహేలు మనసులో తన అక్కపై అసూయ పెరిగింది.

రాహేలు గర్భం దాల్చకపోవడంతో యాకోబును నిందించసాగింది. అతడు కోపించి, "నీకు బిడ్డ కలుగుతుందో లేదో నిర్ణయించే అధికారం నాకు ఉందా? నేను దేవుడనా?" అని ఆమెతో అన్నాడు. చివరికి దేవుడు ఆమెను, ఆమె ప్రార్థనలను జ్ఞాపకం చేసుకున్నాడు. దేవుని జ్ఞాపకశక్తి ఎంత గొప్పది! "దేవుడు ఆమె గర్భాన్ని తెరిచాడు" (ఆదికాండము).

30.22).

దేవుడు ఆమె దీర్ఘమైన, వేదనతో కూడిన ప్రార్థనలను విని జవాబిచ్చాడు, మరియు రాహేలుకు ఒక మగబిడ్డ పుట్టాడు. ఆమె నిజానికి ఆ బిడ్డ కోసం కనీసం పది సంవత్సరాలు ఎదురుచూసింది. ఆ బిడ్డ దేవుడిచ్చిన బహుమతి. అప్పుడు ఆమె బిడ్డకు పేరు పెట్టడం గురించి తీవ్రంగా ఆలోచించడం ప్రారంభించింది. పాత నిబంధన కాలంలో ప్రజలు పేర్లను తేలికగా ఎంచుకునేవారు కాదు. వారు సుమారు నాలుగు దశాబ్దాల (40 సంవత్సరాల) పాటు బిడ్డకు బాప్తిస్మం ఇస్తూ, ఆ తర్వాత పేరును నిర్ణయించేవారు. అలాగే ప్రాచీన కాలంలో ప్రజలు లేదా ప్రవక్తలు, బిడ్డ పుట్టినప్పుడు ఉన్న ఆధ్యాత్మిక సంబంధాలను బట్టి లేదా ఆ సమయంలో అత్యంత ముఖ్యమైన విషయాన్ని బట్టి తమ పిల్లలకు పేర్లు పెట్టేవారు.

జీవించే దేవుని కోసం అన్వేషణ

తన ప్రార్థనల చిరకాల ఫలమైన ఆ బిడ్డకు రేచల్ ఏ పేరు పెట్టి ఉంటుందో అన్ని కోణాల్లోనూ పరిశీలించిన తర్వాత తెలిసింది. ఆమె తన ప్రార్థనలలో ఒక బిడ్డను, అందులోనూ ఒక కొడుకును ఇవ్వమని పదేపదే కోరింది, మరియు ఆమె కోరిక నెరవేరింది. అతను పుట్టిన తర్వాత, ఆమె అన్ని విధాలా అదే విధంగా మరొకరిని కోరింది. అంటే రేచల్ మరో మగబిడ్డను కోరుతూ ఉండాలి.

ఆమె జోసెఫ్ అనే పేరును ఎంచుకుందంటే అది మంచి పేరే అయి ఉండాలి మరియు దేవుడు దానికి మొదటి పేరుగానో లేదా మధ్య పేరుగానో చేర్చి ఉండాలి. "చానాన్" అంటే సుమారుగా "దేవుడు నాకు అనుగ్రహం చూపాడు" అని అర్థం. ఏది ఏమైనప్పటికీ, ఆయన తనకు చూపిన అనుగ్రహానికి ఆమె దేవునికి కృతజ్ఞతలు తెలిపి, మరొక అనుగ్రహం కోసం అభ్యర్థించింది. దేవునితో ఆమె సంభాషణలను కొంతకాలం పరిశీలించిన తర్వాత, రాహేలు అందరికంటే గొప్ప దైవశాస్త్రవేత్త అని, అలాగే ఆమెకు దేవుని స్వభావం, ఆయనతో ఎలా మెలగాలో మరియు మన జీవితాలలో దేవుని ఉద్దేశ్యం ఏమిటో కూడా తెలుసని మనం అర్థం చేసుకోగలం.

రాహేలు తన ప్రార్థనల ద్వారా దేవుణ్ణి ఒప్పించి రెండవసారి గర్భం దాల్చింది. కానీ ఆ ఇద్దరు కుమారుల మధ్య అంతరం గురించి బైబిల్లో ప్రస్తావించబడలేదు. యాకోబు తన కుటుంబ సభ్యులందరితో ప్రయాణంలో ఉన్నప్పుడు, వారు బేత్లెహేము అని పిలువబడే "ఎఫ్రాతా"కు చేరుకునే సమయానికి ఆమె ప్రసవించే సమయం ఆసన్నమైంది. రెండవ ప్రసవం విషయంలో, ప్రసవంలో ఎదురైన ఆ ప్రమాదం తర్వాత రాహేలు బ్రతకడం కష్టమని మంత్రసాని భావించింది. అయినప్పటికీ, "నువ్వు మరో ప్రసవం వరకు బ్రతుకుతావు" అని చెబుతూ ఆ మంత్రసాని ఆమెను ప్రోత్సహించింది (ఆదికాండము 35:17).

ఆమె తన రెండవ కుమారునికి కూడా జన్మనిచ్చింది, అతని పేరు "బెనోని", అంటే "నా దుఃఖపు కుమారుడు". ఆ తర్వాత ఆమె మరణించింది. ఆమె భర్త యాకోబు తరువాత దయతో అతని పేరును "బెంజమిన్"గా మార్చాడు, అంటే "నా కుడిచేతి కుమారుడు". ఈ సందర్భంలో మనం ఒక విషయం గుర్తుంచుకోవాలి. యోసేపు తర్వాత, ఆమె రెండవ బిడ్డను కోరుకోకపోయి ఉంటే, ఆమె మరికొంత కాలం జీవించి ఉండేది. అలాగే, చాలా కీలక పాత్ర పోషించిన బెంజమిన్ విషయంలో మనం మరొక ముఖ్యమైన విషయాన్ని కూడా గుర్తుంచుకోవాలి.

బెంజమిన్ వంశస్థులు ధైర్యవంతులైన యోధులుగా మారారు. వారు యుద్ధాలకు వెళ్ళినప్పుడల్లా, "ఓ బెంజమిన్, నీ వెనుకే" అని ప్రజలు కేకలు వేసేవారు. పాలు తేనెలు ప్రవహించే కనాను దేశంలో రాహేలుకు అతడు ఏకైక కుమారుడు, చివరి కుమారుడు. ఆ దేశం చివరికి యూదుల నివాస స్థలంగా మారింది. పన్నెండు గోత్రాలలో, జనాభా పరంగా బెంజమిన్ మొదటివాడు. దేవుడు యోసేపును, బెంజమిన్‌ను, రాహేలును సమృద్ధిగా ఆశీర్వదించాడు; అది ఆమె విశ్వాసంతో, వినయంతో చేసిన ప్రార్థనల వలనే సాధ్యమైంది. ఆమె తన దీర్ఘ ప్రార్థనల ద్వారా దేవుని ప్రేమను, కరుణను పొందగలిగింది.

ప్రవక్తయైన సమూయేలు, దేవుని ఆజ్ఞ మేరకు సౌలును ఇశ్రాయేలుకు మొదటి రాజుగా నియమించాడు. ఎందుకంటే, 200 సంవత్సరాలు వారు న్యాయాధిపతుల పరిపాలనలో ఉన్నారు మరియు తమ చుట్టూ ఉన్న ఇతర రాజుల వంటి రాజును వారు కోరుకున్నారు. ఈ సౌలు బెంజమిను వంశస్థుడు. కానీ అతను దావీదు వలె ఇతరుల పట్ల అవిశ్వాసిగా మరియు క్రూరంగా ప్రవర్తించినందున, చివరికి దేవుడు అతనికి ఘోరమైన మరణాన్ని ప్రసాదించాడు. ఆ తర్వాత అనేక తరాల తరువాత, 'టార్సస్' సౌలు అని పిలువబడే, ఆ తర్వాత 'అపొస్తలుడైన పౌలు'గా మారిన వ్యక్తి కూడా బెంజమిను కుటుంబానికి చెందినవాడే. పేరు యొక్క ప్రాముఖ్యత

సొలొమోను రాజు దేవునిచేత సమృద్ధిగా ఆశీర్వదించబడ్డాడు. కానీ అతడు వాటన్నిటినీ మరచిపోయి, ఎందరో అన్యమతస్థులైన స్త్రీలను వివాహం చేసుకుని దాదాపు ఒక అన్యమత రాజుగా మారిపోయాడు. అందుకని దేవుడు కోపించి, రాజ్యాన్ని రెండు భాగాలుగా విభజించి అతడిని శిక్షించాడు. మొదటి భాగం, యూదా మరియు బెంజమిను కుమారులతో కూడిన దక్షిణ యూదా రాజ్యం, దాని రాజధాని యెరూషలేము; రెండవ భాగం, మిగిలిన పది గోత్రాలతో కూడిన ఉత్తర ఇశ్రాయేలు రాజ్యం, దాని రాజధాని సమరియా.

ఈనాడు కూడా, యూదు జనాభాలో సగం మంది బెంజమిన్ గోత్రానికి చెందినవారే. అతను నిజంగా యూదు ప్రజల చరిత్రలో ఒక కీలకమైన వ్యక్తి, ఒక రకమైన శ్రేష్ఠమైన ఉన్నత వర్గానికి చెందినవాడు. కాబట్టి, యూదు జాతికి చెందిన ప్రస్తుత యూదులు యూదా మరియు బెంజమిన్‌ల నిజమైన వారసులు. ఈ సందర్భంలో మనం రాహేలు గురించి అర్థం చేసుకోవచ్చు, ఎందుకంటే ఆమె తన కాలంలో మనందరికంటే బాగా అర్థం చేసుకుంది, ఆశీర్వాదాల కంటే పేరును ఉపయోగించడంలోనే మరింత ముఖ్యమైన విషయం ఉందని. దేవుని ఉద్దేశ్యం మొదటిదిగా ఆశీర్వాదాలు ఇవ్వడమేనని ఆమె గ్రహించి ఉండవచ్చు. ఆశీర్వాదానికి ఆధారం మరియు పునాది రెండవది, మరియు ఆయన ఆశీర్వాదాలకు దేవునికి కృతజ్ఞతలు చెప్పడం అసలైన ఆశీర్వాదాలుగా మరేదానికంటే గొప్పది.

తన జీవితంలో రాచెల్ ఒక విషయాన్ని గ్రహించినట్లు అనిపించింది, అదేమిటంటే, దేవుడు తన గురించి మరియు తన ఇద్దరు కుమారుల గురించి ఇంకా ఏదో ఆలోచిస్తున్నాడు. దేవుని కార్యకలాపాల యొక్క అంతిమ ఉద్దేశ్యాలను కూడా ఆమె అస్పష్టంగా అర్థం చేసుకుంది. కానీ తన రెండవ కుమారుడు భవిష్యత్తులో ప్రపంచ చరిత్రను సృష్టిస్తాడని ఆమె అర్థం చేసుకోలేకపోయింది. వేల సంవత్సరాల తర్వాత కూడా తన కుటుంబ చరిత్ర ప్రజల మధ్య చెప్పుకునే కథలుగా మిగిలిపోతుందని కూడా ఆమె గ్రహించలేదు.

కొన్నిసార్లు మన జీవితాల పట్ల, మన స్వభావాల పట్ల దేవుని ఉద్దేశ్యాలను సరిగ్గా అర్థం చేసుకోలేక మనం నిరాశకు గురవుతాము. మానవులమైన మనం దేవుని ఉద్దేశ్యాలను అర్థం చేసుకోలేనంత అల్పులం. అది మన వినయం వల్ల గానీ, ఆత్మవిశ్వాసం లేకపోవడం వల్ల గానీ కావచ్చు. మనం దేవుని ఉద్దేశ్యాలను, కార్యాలను ప్రశ్నిస్తూనే ఉంటే, దాని అర్థం మనం స్వయంగా దేవుని ఉదారతను అగౌరవపరుస్తున్నట్లే.

మన కరుణామయుడైన దేవుని గురించి మనం ధ్యానిస్తే, దేవుడు మనల్ని మనకంటే శ్రేష్ఠులుగా భావిస్తాడని మనం బహిరంగంగా చెప్పాలి. కాబట్టి, తన కాలంలో ఒక స్త్రీగా ఉండి కూడా దేవుని మంచితనాన్ని అర్థం చేసుకుని, విశ్వసించగలిగిన రాహేలును మనమందరం గౌరవించి, అభినందించాలి.

ఆమె ఆయనయందు పూర్ణహృదయముతో విశ్వాసముంచినందున, తన ప్రార్థనలలో తనకు కావలసినది ఆయనను ధైర్యంగా అడిగింది. ఆయన మంచి దేవుడు, అందుకని రాహేలును సమృద్ధిగా ఆశీర్వదించుట ఆయనకు ప్రీతికరంగా ఉంది.