దేవుడు మరియు చరిత్ర

ప్రవాసులు

క్రీ.పూ. 597వ సంవత్సరంలో, కనానులోని ఉన్నత ప్రాంతాలలో ఉన్న యూదా అనే చిన్న రాజ్యం, బబులోను రాజు అయిన నెబుకద్నెజరుతో చేసుకున్న ఒప్పందాన్ని ఉల్లంఘించింది. ఆ రోజుల్లో అతనిదే అత్యంత శక్తివంతమైన సామ్రాజ్యం. ఇది నిస్సందేహంగా ఇశ్రాయేలు చేసిన ఒక వినాశకరమైన తప్పిదమని వారు భావించారు. దీని తరువాత, బబులోను సైన్యం యూదా రాజధాని నగరాన్ని ముట్టడించింది. రాజు వెంటనే బబులోను రాజుకు లొంగిపోయాడు. కానీ అతను మౌనంగా ఉండలేదు. పదివేల మంది ఇశ్రాయేలీయులతో పాటు యువకులను కూడా బబులోనుకు ప్రవాసులుగా తీసుకువెళ్లారు.

ప్రవాసులు యెరూషలేమును విడిచి వెళ్ళే ముందు, క్రీ.పూ. 970-930 మధ్యకాలంలో సొలొమోను రాజు నిర్మించిన దేవాలయాన్ని చివరిసారిగా చూసి ఉంటారు. వాస్తవానికి అది వారి జాతీయ మరియు ఆధ్యాత్మిక జీవితానికి కేంద్రంగా ఉండేది. క్రీ.పూ. 586లో యూదాపై మరో దాడి జరిగిన తర్వాతే వారి భయాలు నిజమయ్యాయి. బబులోను రాజు మళ్ళీ వచ్చి, సొలొమోను దేవాలయంతో సహా యెరూషలేముపై దాడి చేసి దానిని నేలమట్టం చేశాడు.

కానీ బబులోనులోని ప్రవాసులను బాగానే చూసుకున్నారు. దానియేలు, షద్రక్, మెషక్ మరియు అబెద్నెగో వంటి కొందరికి అక్కడ ప్రత్యేక శ్రద్ధ లభించింది. వారిని సాధారణ ప్రజలతో పాటు మామూలు ఇళ్లలో ఉంచి ఉంటారు. అంత మంచి ఆతిథ్యం లభించినప్పటికీ, వారు తమ ప్రజలను, దేశాన్ని విడిచిపెట్టినందున వారి పరిస్థితి కూడా దుర్భరంగానే ఉంది. వారికి రాజకీయ స్వాతంత్ర్యం లేదు, మత స్వేచ్ఛ కూడా లేదు. “వారు తమ సొంత దేవుడైన యెహోవాను నమ్మిన ఇశ్రాయేలు ప్రజలు”.

ఈ దేవుడు ఇశ్రాయేలీయులకు ఒక వాగ్దానం చేసాడు, అదేమిటంటే, వారు కేవలం ఆయనను మాత్రమే ఆరాధిస్తే, వారు తమ వాగ్దాన భూమిలో శాశ్వతంగా శాంతిగా మరియు సక్రమంగా జీవిస్తారు.

యెహోవా తన భక్తుల మధ్య నివసిస్తున్న యెరూషలేము దేవాలయం ఆయన ఆరాధనకు అత్యంత ఆవశ్యకమైంది. కానీ ఆ ప్రజలు బబులోను అనే పరదేశంలో వదిలివేయబడ్డారు. ఇది ఇశ్రాయేలుకు దైవిక శిక్షగా కనిపిస్తుంది. ఇశ్రాయేలు ప్రజలు యెహోవాతో చేసిన తమ మాటను గానీ నిబంధనను గానీ పదేపదే నిలబెట్టుకోవడంలో విఫలమయ్యారు. ప్రవాసులలో కొందరు ఇశ్రాయేలు నాయకులు పరిస్థితిని చక్కదిద్దుతారని భావించారు. అదే సమయంలో, వారు దేవాలయం లేకుండా యెహోవాను ఆరాధించలేకపోయారు, ఎందుకంటే గుమిగూడి ఆరాధించడానికి అదే ఏకైక మార్గం మరియు సాధనం. ప్రవాసులు

వారిని బబులోనుకు తీసుకువెళ్ళిన ఐదు సంవత్సరాల తరువాత, ఒక యువ ప్రవక్త ఆ ప్రదేశానికి వచ్చాడు. అతని పేరు యెహెజ్కేలు. అతనికి దర్శనాలు పొందే వరం ఉండేది. తాను యెహోవా సన్నిధిలో ఉన్నానని అతనికి తెలుసు. ఇశ్రాయేలీయులు దేవుణ్ణి పూర్తిగా మరచిపోయినందున, వారిని శిక్షించడానికి దేవుడు యెరూషలేమును విడిచిపెట్టి దానిని నెబుకద్నెజరు చేతిలో పెట్టాడు. కాబట్టి యెహెజ్కేలు బబులోనులోని ప్రవాసులతో నివసించడానికి వచ్చాడు.

ఒక గ్రంథపు చుట్టను పట్టుకుని యెహెజ్కేలు వైపు ఒక చేయి చాచబడింది, ఆ తర్వాత ఒక స్వరం వినిపించింది. ఆ గ్రంథపు చుట్టను తిని తృప్తి చెందమని ఆ స్వరం అతడిని కోరింది. మరియు దేవుడు, “నేను నీకు ఇస్తున్నాను” అని జతచేశాడు. యెహెజ్కేలు దానిని తన నోటిలో బలవంతంగా పెట్టుకున్నప్పుడు, అతడు కొంత నొప్పిని అనుభవించాడు. ఆ నొప్పిని అనుభవించినప్పటికీ, అది తేనెలా మధురంగా ​​ఉందని అతడు కనుగొన్నాడు. అది ఒక ప్రవచనాత్మక క్షణం. కానీ ప్రవాసులు యెరూషలేములోని తమ దేవాలయం కోసం ఆ అనుభూతిని పొందాలని కోరుకున్నారు.

వారి పశ్చాత్తాపం కేవలం తాత్కాలికమైనది, దానివల్ల వారు కనాను చేరుకోవడానికి నలభై సంవత్సరాలు అరణ్యంలో సంచరించారు. కనాను చేరుకున్న తరువాత, అక్కడి స్థానిక నివాసుల నుండి ఉన్నత భూములను జయించడానికి దేవుడు వారికి మళ్ళీ సహాయం చేశాడు. గిల్గలులో, స్థానిక గోత్రాలు ఇశ్రాయేలీయులు వాగ్దాన భూమిలోకి అద్భుతంగా ప్రవేశించినందుకు సంబరాలు చేసుకున్నాయి.

అయితే, సుమారు క్రీ.పూ. 1000 నాటికి, గోత్ర వ్యవస్థ ఉనికిలో లేకుండా పోయింది. కనానీయుల ఉన్నత ప్రాంతాలలో ఇశ్రాయేలీయులు ఇద్దరు రాజులుగా ఏర్పడ్డారు. క్రీ.పూ. 922లో, సొలొమోను రాజు తన పాపాల కారణంగా వారిని రెండు రాజ్యాలుగా విభజించాడు. యూదా మరియు బెంజమిన్ గోత్రాలకు చెందిన 2 గోత్రాలతో కూడిన దక్షిణ యూదా రాజ్యం అని, మరియు ఇశ్రాయేలీయుల మిగిలిన 10 గోత్రాలతో కూడిన ఉత్తర ఇశ్రాయేలు రాజ్యం అని వాటిని పిలిచారు.

ఉత్తర రాజ్యపు ఆరాధన గురించి మాకు ఎలాంటి చారిత్రక ఆధారాలు లేవు. దానికి తోడు, బైబిల్ చరిత్రకారులకు యూదు మతం పట్ల పక్షపాతం ఉండేది. చివరికి వెల్లడైన విషయం ఏమిటంటే, ఇశ్రాయేలీయులు పొరుగు దేశాల "బయల్" (ఒక అన్యదేవుడు) ఆరాధనచేత బాగా ప్రభావితులయ్యారు.

యెహోవా యూదా మతానికి లేదా యూదా రాజవంశానికి ప్రియమైన పితామహుడైన దావీదు రాజుతో బేషరతు నిబంధన చేసాడు. అతని రాజవంశం లేదా అతని వారసులు మాత్రమే యూదాలో శాశ్వతంగా పరిపాలిస్తారని దేవుడు దావీదుకు వాగ్దానం చేసాడు. క్రీ.పూ. ఎనిమిదవ శతాబ్దంలో, మధ్యప్రాచ్యం మరియు తూర్పు మధ్యధరా ప్రాంతమంతటా ఒక సాహిత్య విప్లవం జరిగింది. ఆ కాలంలోని రాజు స్వార్థపరుడై ఆ పత్రాలను వ్రాయించాడు. వారు తమ లిపులను మరియు తమ పాలనను కీర్తించారు. ఆ తర్వాత వారు ఆ గ్రంథాలను గ్రంథాలయంలో భద్రపరిచారు.

ఆ ప్రవాసులు బబులోను గ్రంథాలతో పాటు యెరూషలేము నుండి అనేక తాళపత్రాలను తీసుకువచ్చారు. వారు వాటిని చదవడం ప్రారంభించి, ఆ పత్రాలలోని విషయాలను ప్రశంసించారు. ఒకవేళ వారిని తమ స్వదేశానికి తిరిగి వెళ్ళడానికి అనుమతించి ఉంటే, ఆ లిఖిత చరిత్ర మరియు ఆరాధన చాలా ముఖ్యమైన పాత్ర పోషించి ఉండేవి.

ఆ రోజుల్లో, సీనాయి పర్వతం మీద యెహోవా మోషేకు ఇచ్చిన చెక్కబడిన రాళ్ల (పది ఆజ్ఞలు లేదా పది మాటలు అని పిలువబడే) గురించి నోటి మాటగా కొన్ని చెప్పుకోదగ్గ కథలు ప్రచారంలో ఉండేవి. ప్రవక్త అయిన మోషే దేవునితో ముఖాముఖిగా మాట్లాడే భాగ్యాన్ని పొందగలిగాడు. మరియు ఇశ్రాయేలీయులు అదే చెక్కబడిన రాళ్ల కథలను ఇతర ప్రజలకు చెప్పారు.

ప్రాచీన ప్రపంచంలో జీవించే దేవుని కోసం అన్వేషణ. వారు తమ సంప్రదాయాలను మాటల ద్వారా అందించారు. సుమారు క్రీ.పూ. 1200లో వారి జాతి ప్రారంభ రోజులలో, వారు కనానీయుల ఉన్నత భూములలో పన్నెండు తెగల సమూహాలుగా నివసించారు; కానీ వారు తమ ఉమ్మడి పూర్వీకులపై విశ్వాసం ఉంచారు.

తొలి బైబిల్ కథనాలలో పొందుపరచబడిన తొలి శకలాల నుండి, ఇశ్రాయేలీయులు తమ పూర్వీకులను విశ్వసించారని మనం అర్థం చేసుకోవచ్చు. వారు సంచార జాతులని, అయితే యెహోవా వారిని కనానుకు తీసుకువచ్చి, వారి సంతతి వారు వాగ్దానం చేయబడిన కనాను దేశాన్ని స్వాధీనం చేసుకుంటారని వాగ్దానం చేశాడని కూడా చెప్పబడింది.

సుమారు 430 సంవత్సరాలు వారు ఐగుప్తులో బానిసలుగా జీవించారు, అక్కడ వారు పశ్చాత్తాపపడి తమ దేవుడైన యెహోవాను జ్ఞాపకం చేసుకున్నారు. దేవుడు వారి మొరను ఆలకించి, మోషే నాయకత్వంలో వారిని విడిపించాడు. అయినప్పటికీ, ఆ సమయంలో ఇశ్రాయేలు మరియు యూదాలో చరిత్రకారులు పాత రాజ్యాలను కలపడం ప్రారంభించారు మరియు అవి బైబిల్ యొక్క మొదటి ఐదు పుస్తకాల వలె భద్రపరచబడ్డాయి. క్రీస్తుపూర్వం పద్దెనిమిదవ శతాబ్దంలో, మెసపొటేమియాలోని "ఊర్" అనే స్వదేశాన్ని విడిచిపెట్టి, కనానీయుల ఉన్నత ప్రాంతాలలో స్థిరపడమని యెహోవా అబ్రాహామును ఆజ్ఞాపించాడు. అప్పుడు దేవుడు అబ్రాహాముతో ఒక నిబంధన చేసి, అతని సంతానం యూదా మరియు ఇశ్రాయేలుతో కూడిన భూమి మొత్తాన్ని వారసత్వంగా పొందుతారని వాగ్దానం చేశాడు.

దేవుని ఆజ్ఞ ప్రకారం అబ్రాహాము ఊరు విడిచి హెబ్రోనులో నివసించాడు. తరువాత అతని కుమారుడైన ఇస్సాకు బెర్షెబాలోను, ఇశ్రాయేలు అని కూడా పిలువబడిన అతని కుమారుడైన యాకోబు షెకెములోను నివసించాడు. అప్పటికే ఫరో క్రింద మంచి హోదాలో ఉన్న యోసేపు సహాయంతో యాకోబు తన పదకొండు మంది కుమారులతో ఐగుప్తులో స్థిరపడ్డాడు. వారందరూ “గోషెను” అనే సారవంతమైన దేశంలో స్థిరపడ్డారు.

వారు ఆ ప్రదేశంలో బాగా వర్ధిల్లారు, మరియు దేవుడు వారి జనాభాను సమృద్ధిగా ఆశీర్వదించాడు. ఇశ్రాయేలు జనాభా వేగంగా పెరగడం చూసి ఐగుప్తు రాజు వారికి భయపడ్డాడు. అందువల్ల అతను జనాభాను అదుపు చేయడానికి సాధ్యమైన అన్ని చర్యలు తీసుకుని, చివరికి వారిని బానిసలుగా చేసుకున్నాడు. ఆ తర్వాత 430 సంవత్సరాలు గడిచాక వారు దేవునికి మొరపెట్టుకున్నారు, చివరకు క్రీ.పూ. 1250లో వారు ఫరో బానిసత్వం నుండి విముక్తి పొందారు.

అయితే, 1967 నుండి ఆ ప్రాంతాలలో తవ్వకాలు జరుపుతున్న పురావస్తు శాస్త్రవేత్తలకు ఈ కథను బలపరిచేందుకు ఎలాంటి ఆధారాలు లభించలేదు. విదేశీ దండయాత్రకు గానీ, మానవ విధ్వంసానికి గానీ ఎలాంటి సూచన లేదు, అలాగే జనాభాలో పెద్ద ఎత్తున మార్పు వచ్చిన ఆనవాళ్లు కూడా లేవు. క్రీ.పూ. పంతొమ్మిదవ శతాబ్దం నుండి ఈజిప్టు కనానీయుల నగర రాజ్యాలను పాలించింది మరియు పదమూడవ శతాబ్దం చివరిలో వారు తమ అధికారాన్ని ఉపసంహరించుకున్నారు. ఆ తర్వాత క్రీ.పూ. 1200లో ఆ ప్రాంతంలో ఇశ్రాయేలు గురించి మనం మొదటిసారిగా వింటాము.

తీరప్రాంత మైదానాలలో పతనమైన రాజ్యాల నుండి ఇశ్రాయేలీయులు శరణార్థులుగా వచ్చారని కొంతమంది పండితులు అభిప్రాయపడ్డారు. ఆ ఇశ్రాయేలీయులు ఇతర గోత్రాలతో మరియు రాజ్యాల నుండి వచ్చి, దక్షిణ ప్రాంతంలో లేదా సీనాయి పర్వతం వద్ద ఉద్భవించినట్లు కనిపించే "యెహ్వే" దేవుడిని తమతో తీసుకువచ్చి ఉండవచ్చు.

అబ్రహాము విశ్వాసము గలవాడు. అతని వృత్తి మరియు దేవుడు అతనితో చేసిన నిబంధన దావీదు రాజును దృష్టిలో ఉంచుకున్నాయి. కానీ అతను షెకెములోని ఉత్తర ప్రాంతానికి చెందిన యాకోబుపై ఎక్కువ ఆసక్తి చూపాడు. ప్రవక్తయైన ఆమోసు పద్దెనిమిదవ శతాబ్దం మధ్యలో ఇశ్రాయేలులో బోధించాడు. వారిని శిక్షించడానికి, ఆమోసు కూడా ఉత్తర రాజ్యాన్ని నిందించాడని అతను వాదించాడు. ప్రవాసులు

యెరూషలేములోని ఇశ్రాయేలు వారి ప్రవచనాలకు ఎక్కువగా అంగీకరించి, దావీదు రాజు వంశపు రాజ సిద్ధాంతానికి పూర్తిగా కట్టుబడి ఉన్నాడు. అతడు దేవాలయంలో తన ప్రవచన నియామకాన్ని పొందాడు, అక్కడ యెహోవా తన “దైవ సభ” అయిన దివ్య జీవులచే చుట్టుముట్టబడి ఉండటాన్ని చూశాడు.

కెరూబిమ్ దేవదూతలు దివ్య భాషలో 'పవిత్రమైన, పవిత్రమైన, పవిత్రమైన' పాటలు పాడటం కూడా అతను విన్నాడు.

ఆ దేశ ప్రాంతం నాశనమవుతుందని, అక్కడి నివాసులు పారిపోతారని యెహోవా ఇశ్రాయేలుకు ఒక భయంకరమైన సందేశం ఇచ్చాడు. అస్సిరియా ప్రజల విషయంలో ఇశ్రాయేలు నిరుత్సాహపడలేదు. యెహోవా మహిమ భూమిని నింపడం అతను చూశాడు. ఆయన దేవాలయంలో సింహాసనంపై ఆసీనుడై ఉన్నంత కాలం యూదా సురక్షితంగా ఉంటుంది. దైవిక యోధుడైన యెహోవా తన ప్రజలైన ఇశ్రాయేలు పక్షాన పోరాడటానికి మరొకసారి ముందుకు సాగుతున్నాడు.

కానీ ఇశ్రాయేలు రాజు స్థానిక అధికారులతో చేతులు కలపడంతో ఉత్తర రాజ్యం అటువంటి అధికారాలను అనుభవించలేకపోయింది. అస్సిరియా రాజు వారిని, వారి అందమైన రాజధాని సమరియాను నాశనం చేశాడు. కానీ యూదా రాజ్యం అస్సిరియన్ల నుండి సురక్షితంగా ఉంది. అస్సిరియా నుండి ముప్పు కారణంగా ఉత్తర రాజ్య ప్రజలు యెరూషలేముకు పారిపోయారు. పారిపోయి యెరూషలేములో ఆశ్రయం పొందిన ఇశ్రాయేలీయులు, ఈ ప్రజల విషాదాన్ని ముందుగానే చూసిన హోషేయ మరియు ఆమోసుల ప్రవచనాన్ని తమతో తీసుకువచ్చారు.

ఆ చీకటి కాలంలో, దేవుడు ఇంకా దావీదు రాజు వంశంతోనే ఉన్నాడనడానికి సూచనగా, ఒక రాజకుమారుడి జననంతో ఇశ్రాయేలు ప్రజలు ఊరట చెందారు. “అల్మాన్” అనే ఒక యువతి గర్భవతిగా ఉండి, భవిష్యత్ రాజు కాబోయే కుమారునికి జన్మనిచ్చింది. ఆ సమయంలో చీకటిలో, గాఢమైన నీడలలో నడుస్తున్న ఉత్తర ప్రాంత ప్రజలకు అతని జననం ఒక ఆశాకిరణంగా, గొప్ప వెలుగుగా కనిపించింది.

ఆ శిశువు జన్మించినప్పుడు, అతనికి “హిజ్కియా” అని నామకరణం చేశారు. దావీదు రాజు మరియు ఇతర రాజులతో సహా యావత్ దైవ సభ ఆ రాజకుమారుని జననాన్ని ఆస్వాదించిందని ప్రవక్త యెషయా ఊహించాడు. అతడు ఒక దైవ స్వరూపంగా మరియు దైవ మండలిలో సభ్యుడిగా ఎదుగుతాడని అందరూ భావించారు. ఆ తర్వాత, ఆ బాలుని పట్టాభిషేకం రోజున, అతడిని “అద్భుతమైన సలహాదారుడు, శక్తిమంతుడైన దేవుడు, నిత్య తండ్రి, మరియు శాంతి రాకుమారుడు” వంటి అనేక నామాలతో పిలుస్తారు.

బైబిల్ చరిత్రకారులు హిజ్కియాను పరాయి దేవతల ఆరాధనను నిషేధించడానికి ప్రయత్నించిన భక్తిగల రాజుగా గౌరవించినప్పటికీ, అతని తప్పుడు సలహాల కారణంగా అతని విధానం విమర్శలకు గురైంది. అందువల్ల క్రీ.పూ. 701లో, యెరూషలేము పూర్తిగా నాశనం చేయబడింది మరియు యూదా ఒక చిన్న రాజ్యంగా మిగిలిపోయింది, దానిపై అస్సిరియన్లు తమ ఆధిపత్యం కోసం పోరాడారు. యూదా తన మనుగడ కోసం ఒంటరిగా వదిలివేయబడింది.

జాతీయ భావన ఉప్పొంగడంతో, ఇశ్రాయేలు రెండు రాజ్యాలుగా విడిపోయిన తర్వాత, యూదా స్వర్ణయుగానికి స్మారక చిహ్నమైన సొలొమోను ఆలయాన్ని క్రీ.పూ. 622లో "యోషేయ" పునరుద్ధరించడం ప్రారంభించాడు.

చరిత్రకారులు కొత్త విషయాలను జోడిస్తూ ఇశ్రాయేలు చరిత్రను తిరిగి వ్రాయడం ప్రారంభించారు. వారు ఇశ్రాయేలు మరియు యూదా అనే రెండు రాజ్యాల చరిత్రను కూడా వ్రాశారు, దీనిని మనం సమూయేలు గ్రంథాలలో చూడవచ్చు.

బైబిల్లో జీవించే దేవుడు మరియు రాజుల కోసం అన్వేషణ. దావీదు వంశ కథనాలు మాత్రమే ఇశ్రాయేలు మొత్తానికి చట్టబద్ధమైన పాలకులని వారు వాదించారు.

వారి కథ "నూతన మోషే"గా మరియు తన సామర్థ్యంలో దావీదు కంటే గొప్పవాడైన యోసేయ పరిపాలనతో ముగిసింది. యోసేయ ప్రవేశపెట్టిన సంస్కరణల పట్ల ఇశ్రాయేలీయులు ఎంతో సంతోషించి, ఆ శుభ సందర్భాన్ని ఘనంగా జరుపుకున్నారు. అది స్వర్ణయుగానికి చేరుకుంది, కానీ దురదృష్టవశాత్తు, యోసేయ తన పరిపాలన ప్రారంభించిన కొద్ది సంవత్సరాలకే ఈజిప్టు రాజు చేతిలో హతమయ్యాడు.

దేవాలయంలో యెహోవా నివసించినంత కాలం యోసేయ ఆధిపత్యంలో ఉంటాడని చాలామంది ప్రజలు ఇంకా నమ్మారు. యోసేయ యొక్క విజయం ఇశ్రాయేలును వాగ్దాన భూమి సరిహద్దులలో వదిలివేసింది. క్రీ.పూ. 539 చివరిలో, సైరస్ రాజు పట్టాభిషేకం తరువాత, ప్రవాసులలో ఒక చిన్న బృందం యెరూషలేముకు బయలుదేరింది. కానీ చాలామంది ఇశ్రాయేలీయులు బబులోనులోనే ఉండాలని కోరుకున్నారు, ఎందుకంటే ఆ ప్రదేశంలో వారి నివాసం హెబ్రీ గ్రంథాలకు ఒక ముఖ్యమైన తోడ్పాటును అందించింది.

* * *

దేవుడు మరియు చరిత్ర

దేవుడు మరియు చరిత్ర

ప్రజలు చెప్పినట్లుగా, నేటి పాఠ్యప్రణాళికలో చరిత్ర అత్యంత నిర్లక్ష్యానికి గురైన విషయం. ఆధునిక విద్యావేత్తలు, పాఠకులు కూడా దీనిని చిన్నచూపు చూస్తారు. విద్యార్థులు దీనిని ద్వేషిస్తారు, రాజకీయ నాయకులు, మేధావులు మరియు పాత్రికేయులు దీనిని మరచిపోయారు. విచిత్రమేమిటంటే, చరిత్రను నిజంగా ఆస్వాదించి, విలువ ఇచ్చే చరిత్రకారులు కూడా ఈ పవిత్రమైన విషయం యొక్క ప్రాముఖ్యతను గ్రహించలేక దీనిని పక్కన పెడుతున్నారు. కానీ మనం ధైర్యంగా చెప్పగలం, ఈ భూమిపై అత్యంత ఎక్కువగా అర్థం చేసుకోబడిన విషయం చరిత్ర అని.

మీరు చరిత్రను ఆస్వాదిస్తున్నా, ఆస్వాదించకపోయినా, మీరు కూడా గతాన్ని అధ్యయనం చేయడంలోని విలువను తక్కువ అంచనా వేసి ఉండే అవకాశం ఉంది, బహుశా మీరు చరిత్ర గురించిన అసలు సత్యాన్ని గ్రహించి ఉండకపోవచ్చు. ఆ సత్యం ఏమిటి? సత్యం ఏమిటంటే, లౌకిక చరిత్ర దేవుని వాస్తవ ఉనికిని రుజువు చేస్తుంది. సుమేరియన్లు, మెసపొటేమియాలోని అస్సిరియన్లు, పర్షియన్లు, ఫోనీషియన్లు, గ్రీకులు, రోమన్లు, నెపోలియన్ లేదా హిట్లర్ గురించి చరిత్ర చెబుతుంది. వారందరూ వాస్తవమే, మరియు వారి నాగరికతలన్నీ దేవుని ఉనికికి నిదర్శనం.

లేఖనం మరియు చరిత్ర

లేఖనానికి మరియు చరిత్రకు మధ్య ఉన్న సంబంధాన్ని విస్మరించకూడదు; మరియు అది పాఠకులకు ఆశ్చర్యం కలిగించే విషయం కావచ్చు. దేవుడు మనకు స్పష్టంగా చెబుతాడు, మనకు మార్గనిర్దేశం చేస్తాడు, మరియు తన శక్తితో ప్రపంచంలోని సంఘటనలను ప్రస్తావిస్తాడు. ఈ సందర్భంలో, బైబిల్‌లోని ప్రశ్నను మనం గుర్తుంచుకుందాం. యెషయా గ్రంథంలో దేవుడు ఇలా అన్నాడు, “నేనే దేవుడను, నాకంటే వేరొకడు లేడు. నేనే దేవుడను, నా వంటి నామము మరియొకటి లేదు. ఆదినుండి అంతమును, పూర్వము జరగని వాటిని గూర్చి చెప్పుచున్నాను. నా సంకల్పము నిలుచును, నా సంకల్పములన్నిటిని నేను నెరవేర్చెదను.” (Isaiah 46:9-10).

చరిత్ర అస్తవ్యస్తంగా జరగడానికి దేవుడు ఇష్టపడలేదు. ఇశ్రాయేలు రాజైన దావీదుకు ఈ విషయం తెలుసు. “భూలోకవాసులందరు యెహోవాయందు భయభక్తులు కలిగియుండవలెను. ఆయన సెలవిచ్చెను గనుక లోక ప్రజలందరు దేవుని యెదుట నిస్సహాయులుగా నిలుచుండవలెను. ఆజ్ఞాపించబడినది నెరవేరినది, దేవుడు ప్రజల యెదుట తన పూర్వ ప్రణాళికలను ఉంచి, వాటిని అమలుపరచుటకు సిద్ధపరచెను. ఆ ప్రణాళికల ప్రకారం యెహోవా స్థిరముగా నిలుచును, ఆయన హృదయ సంకల్పములు తరతరములకు నిలుచును.”

జీవించే దేవుని కోసం అన్వేషణ

అపొస్తలుడైన పౌలు కూడా లౌకిక చరిత్రలో దేవుని పాత్రను గుర్తించి, ఏథెన్స్‌ను సందర్శించినప్పుడు గ్రీకుల సమూహానికి ఆ విషయం చెప్పడానికి భయపడలేదు. పౌలు ఇలా అన్నాడు, “ఏథెన్స్ వాసులారా, మీరు అన్ని విధాలా మిక్కిలి భక్తిపరులని నేను భావిస్తున్నాను, కానీ ఈ ప్రపంచాన్ని, దానిలోని సమస్తాన్ని సృష్టించిన ఏకైక సత్య దేవుణ్ణి మీరు చూడలేకపోతున్నారు.”

దేవుడు ఏకత్వంలోని భాగాలను మరియు ప్రపంచవ్యాప్తంగా ఉన్న ప్రతి జాతిని సృష్టించాడు. పౌలు కూడా ఆ అద్భుతమైన సృష్టిని, నివాసానికి కేటాయించబడిన కాలాన్ని మరియు సరిహద్దులను ప్రశంసించాడు.

అపొస్తలుడైన పౌలుకు మొత్తం నాగరికత యొక్క ఉత్థాన పతనాలు తెలుసు. అలాగే దేవునిచే నిర్ణయించబడిన ప్రజల భౌగోళిక స్థానాలు కూడా తెలుసు. బైబిల్లోని పురుషులందరూ లోతైన మరియు అద్భుతమైన సత్యాన్ని కలిగి ఉన్నందున గుర్తించబడ్డారని ఆయన అన్నారు. మరియు చరిత్ర అనేది స్వయంగా దేవుని సృష్టి అని బైబిల్లోని పురుషులకు తెలుసు. అది ఒక ప్రత్యేకమైన కార్యం మరియు శక్తి. చరిత్రలో చాలా భాగం అది వాస్తవంగా జరగకముందే దేవునిచేత వ్రాయబడిందని కూడా ప్రజలకు తెలుసు. అది సంభవించడానికి ముందే దేవునిచేత రూపుదిద్దబడి, నిర్ణయించబడింది.

అలాంటప్పుడు, చరిత్రే దేవుని ఉనికికి సాక్ష్యాలను అందిస్తుండటం నిజంగా అద్భుతం కాదా? అంటే, మీ అరలలో చరిత్ర పుస్తకాలు దుమ్ము పడుతున్నాయి. మీరు మీ పాఠశాలల్లో, కళాశాలల్లో, చివరికి విశ్వవిద్యాలయాల్లో కూడా ఒక ప్రత్యేక విషయంగా చదివిన చరిత్ర ఇప్పుడు నిరుపయోగంగా, విలువారహితంగా మారింది. ఈ రోజు చాలా మంది ప్రజలు దానిని ఎలా విస్మరించి, నిర్లక్ష్యం చేశారనేదే దేవుని ఉనికికి మరింత రుజువును చేకూర్చింది. దేవుని అద్భుతమైన సృష్టి మరియు ఇతర విషయాలు ఉన్నప్పటికీ, లౌకిక చరిత్రలో దేవుని ఉనికిని ఎంతమంది మానవులు అనుభూతి చెందుతున్నారు?

ఈ విషయంలో మనం దేవుణ్ణి పరీక్షిద్దాం. మీరు ప్రాచీన ఈజిప్ట్ లేదా అస్సిరియా, లేదా రోమన్ సామ్రాజ్యం లేదా గ్రీస్, పర్షియా లేదా మరేదైనా నాగరికతల గురించి చిత్తశుద్ధితో లోతైన అధ్యయనం చేస్తున్నారని భావించండి. ఆ తర్వాత మీ అధ్యయనంలో బైబిల్‌ను పాఠ్యపుస్తకంగా ఉపయోగించండి. లౌకిక చరిత్ర పుస్తకాలలో నమోదు చేయబడిన సంఘటనలు, దాదాపుగా బైబిల్‌లో నమోదు చేయబడిన సంఘటనలతో సరిపోలడం చూసి మీరు ఖచ్చితంగా ఆశ్చర్యపోతారు.

మీరు ప్రపంచ చరిత్రను, ముఖ్యంగా పాశ్చాత్య నాగరికతను అధ్యయనం చేస్తే, బైబిల్ అత్యంత లోతైన మరియు జ్ఞానోదయం కలిగించే అధ్యయనాలలో ఒకటి అని మీరు ఖచ్చితంగా నమ్ముతారు. మీకు బైబిల్ మరియు లౌకిక చరిత్ర గురించి మరింత తెలుసుకోవాలనే ఆసక్తి ఉంటే, మీరు హెర్బర్ట్ ఎన్. ఆర్మ్‌స్ట్రాంగ్ రచించిన “ప్రూఫ్ ఆఫ్ ది బైబిల్” ను తప్పక అధ్యయనం చేయాలి. ఈ నేపథ్యంలో, దేవుని ఉనికిని మరియు దేవుని వాక్యం సత్యమని నిరూపించే లౌకిక చరిత్రలోని అత్యంత సన్నిహితమైన మరియు శక్తివంతమైన వివరణలలో ఒకదానిని మనం పరిశీలిద్దాం.

పాశ్చాత్య నాగరికతలలో ఆధిపత్య సామ్రాజ్యాల విజయం క్రీ.పూ. 7వ శతాబ్దంలో ప్రారంభమైంది. ఆ కాలంలో గొప్ప చరిత్రకారులు మరియు ప్రముఖ పండితులు విస్తృతంగా పరిశోధనలు చేశారు. సామ్రాజ్యం యొక్క విజయాన్ని సాధారణ చరిత్రలో ప్రధానంగా వివరించారు, అది ఈ క్రింది విధంగా ఉంది:

కాలక్రమానుసారం, ప్రపంచంలోని మొట్టమొదటి పాలక సామ్రాజ్యం బాబిలోనియన్ కల్దీయ సామ్రాజ్యం. ఇది క్రీ.పూ. 7వ శతాబ్దంలో అత్యంత ఆధిపత్య శక్తిగా ఉండేది మరియు దీని ప్రసిద్ధ రాజు నెబుకద్నెజరు. అతను అస్సిరియా, సిరియా మరియు యూదాను జయించాడు.

రెండవ ఆధిపత్య నాగరికత మేడో-పర్షియన్. క్రీ.పూ. 6వ శతాబ్దంలో గొప్ప రాజు సైరస్ యొక్క సమర్థవంతమైన పరిపాలన మరియు వినూత్న నాయకత్వంలో ఇది సుసంపన్నమైంది. అతను బాబిలోనియన్లను ఘోరంగా ఓడించి, అరేబియా సముద్ర తీరం నుండి మధ్యధరా సముద్ర తీరం వరకు ఉన్న భూభాగాన్ని స్వాధీనం చేసుకున్నాడు.

మూడవ ఆధిపత్య సామ్రాజ్యం గ్రీస్. దీనిని "అలెగ్జాండర్ ది గ్రేట్" స్థాపించాడు. ఇది క్రీ.పూ. 4వ శతాబ్దం మధ్యలో ఒక విశాలమైన మరియు ప్రభావవంతమైన గ్రీకు సామ్రాజ్యం. అతను ఒకదాని తర్వాత ఒకటిగా దేశాలను జయిస్తూ వెళ్తుండగా, ఆకస్మిక మరణం సంభవించింది. అప్పటికి అతని వయస్సు కేవలం 33 సంవత్సరాలు, ఆ వయసులోనే అతను ప్రపంచ విజేత అయ్యాడు. అతని మరణానంతరం, అతని సామ్రాజ్యం నలుగురు సైనిక సేనాధిపతుల నియంత్రణలో ఉంది.

నాలుగవది మరియు ప్రపంచంలోనే అతిపెద్దది క్రీ.పూ. 1వ శతాబ్దంలోని రోమన్ సామ్రాజ్యం. ఇది తరువాతి రెండు శతాబ్దాల పాటు తన పాశ్చాత్య నాగరికతలలో కూడా కొంతవరకు శక్తివంతమైంది. ఈ నాలుగు సామ్రాజ్యాల గురించి చరిత్రకారులు విస్తృతంగా పరిశోధనలు చేసి, ప్రపంచవ్యాప్తంగా చరిత్ర పుస్తకాలలో వాటి గురించి విస్తృతంగా రాశారు. ఈ నాగరికతలతో పాటు, మరికొన్ని నాగరికతలు మరియు ప్రజలు కూడా ఉండేవారు. వారు తమ కార్యకలాపాలలో చాలా ప్రభావవంతంగా మరియు ఆకట్టుకునే విధంగా ఉండేవారు మరియు పేదలతో కలిసి జీవించారు.

అయినప్పటికీ, ఈ నలుగురే వారి పాలనలో అత్యంత శక్తివంతులుగా ఉన్నారు, మరియు చెప్పాలంటే, వారే మొత్తం చరిత్రకు వెన్నెముకగా నిలిచారు. వివిధ నాగరికతల ఉత్థాన పతనాలను, వాటి శక్తులను వర్ణించడంలో చరిత్ర పుస్తకాలు అద్భుతమైన పని చేశాయి. కానీ బైబిల్ వారు అధికారంలోకి రావడానికి గల ఉద్దేశ్యాన్ని వివరిస్తోంది.

అటువంటి ఉదాహరణలలో అత్యంత విశేషమైనది, దానియేలు గ్రంథంలో కనిపించే అతని జీవితంలోని యథార్థమైన సంఘటనలు. దానియేలు గ్రంథం యొక్క కాల నేపథ్యం సుమారుగా క్రీ.పూ. 6వ శతాబ్దం. మీరు దానియేలు గ్రంథంలోని మొదటి అధ్యాయం చదివితే, క్రీ.పూ. 586లో బబులోను రాజు యెరూషలేమును దోచుకుని, స్వాధీనం చేసుకోవడం మరియు యూదులను తిరిగి బబులోనుకు తరలించడం గురించిన వర్ణనను మీరు చూస్తారు. లౌకిక చరిత్ర కూడా బైబిల్లో ప్రస్తావించబడిన అవే సంఘటనలను, సరిగ్గా అదే సమయంలో వర్ణించింది.

యెరూషలేమును స్వాధీనం చేసుకున్న తరువాత బబులోనుకు చెరగా పంపబడిన పదివేల మంది యూదులలో దానియేలు ఒకడు. ఆ సమయంలో అతడు చాలా చిన్నవాడు. బబులోను రాజు యొక్క యాజకులు మరియు మాంత్రికులు కూడా చేయలేని విధంగా, కలలను అర్థం చేసుకుని వాటిని సంపూర్ణంగా వివరించే వరాన్ని దేవుడు అతనికి ఇచ్చాడు.

అలాంటి పరిస్థితులలో, ఒక రోజు రాజుకు కల వచ్చింది. ఆ కలతో రాజుకు ఎందుకో సంతోషంగా అనిపించలేదు. దాని ఖచ్చితమైన అర్థం ఏమిటో తెలుసుకోవాలని అతను కోరుకున్నాడు. అతను తన రాజ్యంలో ఉన్న విద్యావంతులైన ప్రముఖుల వంటి సంబంధిత వ్యక్తులందరినీ పిలిచాడు. అతనికి సమాధానం చెప్పడానికి ఎవరూ లేరు. చివరకు, తన కలకు సమాధానం ఇస్తాడని దానియేలు గురించి రాజుకు తెలిసింది.

అప్పుడు దానియేలును పిలిపించారు. రాజు స్వయంగా తన కలను దానియేలుకు చెప్పలేకపోయాడు. కానీ దేవుడు దానిలోని రూపకాలను, అర్థాన్ని దానియేలుకు వివరించాడు, ఆ తర్వాత అతను దానిని రాజుకు వివరంగా వివరించాడు. రాజు ఆ కల యొక్క అర్థాన్ని వివరంగా విని, దానియేలు ఇచ్చిన సమాధానానికి ఎంతగానో ప్రభావితుడయ్యాడు.

కలలో చెప్పిన దాని ప్రకారం, రాజు నాలుగు భాగాలుగా విభజించబడిన ఒక గొప్ప ప్రతిమను లేదా విగ్రహాన్ని చూశాడు. దాని తల బంగారంతో చేయబడింది. రొమ్ము మరియు చేతులు వెండితో చేయబడ్డాయి, దాని పొట్ట మరియు తొడలు...

ఇత్తడితో చేసిన జీవించే దేవుని అన్వేషణ, దాని కాళ్లు ఇనుముతోను, పాదాలు ఇనుము మరియు మట్టి మిశ్రమంతోను చేయబడ్డాయి.

అప్పుడు ఎగిరి వచ్చిన ఒక రాయి ఆ విగ్రహం పాదాలను తాకడంతో, ఆ విగ్రహం నలిగి నేలకూలింది. ఆ వెంటనే విగ్రహ శకలాలు గాలికి కొట్టుకుపోయి, ఆ విగ్రహం కనుమరుగైంది. ఆ కలను దానియేలు రాజుకు మరింతగా వివరించాడు, అది ప్రపంచ చరిత్రలో చాలా ముఖ్యమైనదిగా నిలిచింది. రాజుకు కలను తెలియజేసిన తరువాత దానియేలు దాని అర్థాన్ని కూడా వివరించాడు.

డేనియల్ యొక్క వివరణ క్రింది విధంగా ఉంది:

"ఓ రాజా, నీవు బంగారు శిరస్సు; ఆ తరువాత మరొక రాజ్యం ఉదయించును; దానికంటే తక్కువైన మూడవ ఇత్తడి రాజ్యం ధనవంతులను భరిస్తుంది, మరియు నాలుగవ రాజ్యం ఇనుము వలె బలంగా ఉంటుంది." దానియేలు నెబుకద్నెజరుకు ఆ కలను వ్యాఖ్యానించాడు, అతడు బబులోను కల్దీయ సామ్రాజ్యానికి రాజుగా, బంగారానికి మరియు ప్రపంచంలోని గొప్ప సామ్రాజ్యానికి ప్రభువుగా ఉన్నాడని చెప్పాడు. ఈ వాస్తవాన్ని చరిత్ర పుస్తకాలు గుర్తించి, ధృవీకరించాయి.

వెండితో చేసిన వక్షస్థలం, బాహువులు, ఇత్తడితో చేసిన ఉదరం, తొడలు, ఇనుప కాళ్లతో చిత్రీకరించబడిన బబులోను సామ్రాజ్యం తరువాత వస్తుంది. ఆ తరువాత, మేదో-పర్షియన్, గ్రీకు మరియు రోమన్ నాగరికతలు తమ కాలంలో మరియు పరిపాలనలో, ఈ ప్రవచనం ద్వారా తమ వైభవాన్ని తెలియజేస్తాయి. వారు తమ తమ కాలంలో ప్రపంచవ్యాప్తంగా ఆధిపత్య శక్తులుగా ఎదుగుతారని దేవుడు ఈ రూపకం ద్వారా వెల్లడిస్తున్నాడు. ప్రపంచాన్ని పరిపాలించిన ఈ నాలుగు నాగరికతల నాశనాన్ని, పతనాన్ని దానియేలు ప్రవచించాడు.

దేవుడు ఆ నాలుగు నాగరికతలను బయలుపరుస్తున్నాడని మనకు ఎలా తెలుసు? ప్రత్యేకించి, ఆ ప్రజలు దేవుడు చెప్పినట్లే కచ్చితంగా జీవించారని చరిత్రకారులు లక్షలాది పుటల పాఠ్యపుస్తకాలను నింపి, నమోదు చేసిన ఆధారాల వల్ల. ఈ సందర్భంలో మనం దానియేలు గ్రంథాన్ని ఉదాహరణగా తీసుకుందాం. దానియేలు చిత్రంలో రొమ్ము మరియు బాహువుల రూపంలో చూపబడిన రెండవ ప్రపంచ పాలక సామ్రాజ్యం, నాగరికతపై ఆధిపత్యం చెలాయించడానికి ఏకమయ్యే రెండు రాజవంశాల ప్రజల కలయిక అని దేవుడు బయలుపరిచాడు.

మనం పర్షియన్ చరిత్రను అధ్యయనం చేస్తే, అది మేదీయులు మరియు పర్షియన్ల ఉమ్మడి ప్రయత్నమని తెలుసుకోవచ్చు. వారు బాబిలోనియన్లను ఓడించి గొప్ప, శక్తివంతమైన సామ్రాజ్యాన్ని స్థాపించారు. గ్రీకు మరియు రోమన్ సామ్రాజ్యాల గురించి కూడా దేవుడు ఇలాంటి వివరాలనే వెల్లడించాడు. కానీ అవి రెండు, మూడు వందల సంవత్సరాల వరకు ప్రపంచాన్ని శాసించే నాగరికతలుగా ఎదగలేకపోయాయి.

మీరు దానియేలు గ్రంథాన్ని అధ్యయనం చేస్తే, అది వాస్తవంగా జరగకముందే నమోదు చేయబడిన చరిత్రతో నిండి ఉందని మీరు గ్రహిస్తారు. అందువల్ల, చరిత్రలో దేవుని ఉనికిని మరియు పాత్రను వెల్లడి చేసే లెక్కలేనన్ని ఉత్కంఠభరితమైన వివరాలు అందులో ఉన్నాయి. దానియేలు కేవలం ఒక ఉదాహరణ మాత్రమే. మరియు అతని గురించి మరింత తెలుసుకోవడానికి, ప్రకటన గ్రంథం బైబిలు యొక్క రుజువును మీకు అందిస్తుంది. లౌకిక చరిత్రకు మరియు బైబిలుకు మధ్య ఉన్న అద్భుతమైన సంబంధాన్ని చూసి మీరు ఆశ్చర్యపోతారు.

కాబట్టి, బైబిల్ నేపథ్యంలో గతాన్ని అధ్యయనం చేయడాన్ని తిరస్కరించడం, తక్కువ అంచనా వేయడం మానేద్దాం. మీరు దానిని అధ్యయనం చేస్తే, అది మీకు కదిలించే అనుభవాన్ని ఇస్తుంది మరియు దేవుని ఉనికిని, ఆయన కార్యాలను అర్థం చేసుకునేలా చేస్తుంది.

అధ్యాయం - 3