అయితే, మతసంబంధమైన ప్రమాణాల క్రింద జీవించే ఈ పద్ధతులు, అపొస్తలుడు ముందుగా చెప్పిన విషయాలలో కొన్ని అని నేను చాలా భయపడుతున్నాను: "వేషధారణతో అబద్ధాలు చెప్పడం; వివాహమును నిషేధించడం, మరియు కృతజ్ఞతతో స్వీకరించుటకు దేవుడు సృష్టించిన మాంసమును తినవద్దని ఆజ్ఞాపించడం." (1 తిమోతి 4:2, 3.) ఎవరూ నాకు వ్యతిరేకంగా సెయింట్ ఉదాహరణను ఉదహరించవద్దు.
బెర్నార్డ్, సెయింట్ ఫ్రాన్సిస్, సెయింట్ డొమినిక్ మరియు అలాంటి రచయితలు లేదా మత సంస్థల మద్దతుదారులు.
దేవుడు మానవులతో వ్యవహరించుటలో భయంకరమైనవాడు మరియు అద్భుతమైనవాడు. ఆయన బబులోను రాజ్య పరిచారకులుగా, అనగా దుష్టత్వం నడిబొడ్డున ఉన్నప్పటికీ, దానియేలు, అనానియా, అజర్యా మరియు మీసయేలులను పవిత్రులుగా కాపాడగలిగాడు; నేను ప్రస్తావించిన ఈ వ్యక్తులను వారి ప్రమాదకరమైన జీవన విధానంలో కూడా ఆయన పవిత్రపరచి, తన ఆత్మ యొక్క ప్రత్యేక కార్యము ద్వారా వారిని నడిపించి ఉండవచ్చు; అయినప్పటికీ, ఇది ఇతర మనుష్యులకు ఒక ఉదాహరణగా ఉండకూడదని ఆయన కోరుకున్నాడు. ఈ వ్యక్తులలో ఒక్కరు కూడా తమ మొక్కుల వలన గాని, తమ మతసంస్థల వలన గాని రక్షింపబడలేదని, కేవలం విశ్వాసం ద్వారానే రక్షింపబడ్డారని నిశ్చయం. ఈ విశ్వాసం ద్వారానే మనుష్యులందరూ రక్షింపబడతారు, కానీ ఈ ఆడంబరమైన మొక్కుల దాస్యములు ఆ విశ్వాసానికి ప్రత్యేకంగా విరోధమైనవి.
ఈ విషయంలో ప్రతి ఒక్కరూ తమ మనస్సులో సంపూర్ణంగా నిశ్చయించుకోవాలి. నేను నా వాగ్దానాన్ని నెరవేరుస్తాను, మరియు సంఘ స్వేచ్ఛ పక్షాన, బాప్తిస్మపు మహిమ పక్షాన మాట్లాడతాను; మరియు ఆత్మ బోధనల ద్వారా నేను నేర్చుకున్నవాటిని అందరి ప్రయోజనం కోసం తెలియజేస్తాను.
మరియు మొదటగా, సంఘంలో ఉన్నత స్థానాల్లో ఉన్నవారికి నేను ఇచ్చే సలహా ఏమిటంటే, వారు ఆ ప్రమాణాలన్నింటినీ మరియు ప్రమాణాల క్రింద జీవించే పద్ధతిని విడిచిపెట్టాలి, లేదా కనీసం వాటిని ఆమోదించకూడదు లేదా ప్రశంసించకూడదు. వారు అలా చేయకపోతే, తమ రక్షణను మరింత సురక్షితం చేసుకోవాలని కోరుకునే వారందరికీ—ముఖ్యంగా ఎదుగుతున్న యౌవనస్థులకు మరియు యువకులకు—నేను గట్టిగా ఇచ్చే సలహా ఏమిటంటే, వారు అన్ని ప్రమాణాలకు, ప్రత్యేకించి విస్తృతమైన మరియు జీవితకాలం ఉండే ప్రమాణాలకు దూరంగా ఉండాలి. నేను ఈ సలహా ఇవ్వడానికి ప్రధాన కారణం ఏమిటంటే, నేను ఇదివరకే చెప్పినట్లుగా, ఈ జీవన విధానానికి లేఖనాలలో ఎటువంటి ఆధారం గానీ, ఉదాహరణ గానీ లేదు, కానీ అది ఆధారపడి ఉంటుంది.
బాప్తిస్మమనే సంస్కారానికి సంబంధించి, కేవలం మనుషులైన పోంటిఫ్ల శాసనాలపై ఆధారపడటం; మరియు రెండవది, దాని ప్రత్యేకత మరియు ఆడంబరమైన స్వరూపం ద్వారా అది మనుషులను కపటత్వంలోకి నడిపిస్తుంది, దాని నుండే అహంకారం మరియు సాధారణ క్రైస్తవ జీవితం పట్ల ధిక్కారం పుడతాయి. ఈ ప్రమాణాలను రద్దు చేయడానికి వేరే కారణం ఏదీ లేకపోయినా, ఈ ఒక్క కారణానికే తగినంత బలం ఉంటుంది, అదేమిటంటే, వాటి ద్వారా విశ్వాసం మరియు బాప్తిస్మం విలువ తగ్గించబడి, క్రియలు ఘనపరచబడతాయి. ఇప్పుడు, వినాశకరమైన పరిణామాలు లేకుండా వీటిని ఘనపరచడం సాధ్యం కాదు, ఎందుకంటే వేలాది మందిలో, విశ్వాసం కంటే ఒక మతసంస్థ సభ్యునిగా తన క్రియలకే ఎక్కువ ప్రాధాన్యత ఇవ్వని వారు ఒక్కరు కూడా లేరు; మరియు ఈ భ్రమలో, తాము ఒకరి కంటే ఒకరు కఠినంగా లేదా ఉదాసీనంగా ఉన్నామని చెప్పుకుంటూ ఆధిక్యతను ప్రదర్శించుకుంటారు.
అందుకే, యాజకుల లేదా మతసంస్థల వారి కార్యాలు ఎంత పవిత్రమైనవిగా, ఉన్నతమైనవిగా ఉన్నప్పటికీ, అవి దేవుని దృష్టిలో పొలంలో పనిచేసే రైతు చేసే పనుల కన్నా గానీ, ఇంటి పనులు చూసుకునే స్త్రీ చేసే పనుల కన్నా గానీ ఏమాత్రం భిన్నమైనవి కావని, ఆయన దృష్టిలో సమస్తమును కేవలం విశ్వాసంతోనే కొలుస్తారనే విషయాన్ని అర్థం చేసుకునేంత జ్ఞానంతో బలపరచబడితే తప్ప, యాజకత్వంలోకి గానీ, మరేదైనా మతసంస్థలోకి గానీ ప్రవేశించవద్దని నేను ఏ మనిషికి సలహా ఇవ్వను, అవును, ప్రతి మనిషిని నిరుత్సాహపరుస్తాను. వ్రాయబడినట్లుగా: "నీవు చేయు ప్రతి పనిలో నీ ప్రాణముతో నమ్ముము; అటువలననే దేవుని ఆజ్ఞలను గైకొనుట జరుగును." (ప్రసంగి 32:23). అంతేకాదు, విశ్వాసం లేకుండా చేసే సన్యాసి లేదా యాజకుడి ఉపవాసాలు, కార్యాలన్నిటి కన్నా, ఒక సేవకుడు లేదా దాసి చేసే సాధారణమైన పని దేవునికి ఎక్కువ ఆమోదయోగ్యంగా ఉండటం చాలా తరచుగా జరుగుతుంది. కాబట్టి, నేటి కాలంలో ప్రమాణాలు కేవలం మనుషుల గర్వాన్ని, వారి సొంత పనులలో వారి అహంకారాన్ని పెంచడానికి మాత్రమే దోహదపడతాయని భావిస్తున్నందున, యాజకులు, సన్యాసులు మరియు బిషప్లలో తప్ప మరెక్కడా విశ్వాసం మరియు సంఘం పట్ల నిబద్ధత తక్కువగా లేదని భయపడాలి; మరియు ఈ వ్యక్తులే నిజానికి అన్యజనులు మరియు కపటవేషధారులు; వారు తమను తాము సంఘంగా, లేదా సంఘం యొక్క హృదయంగా, ఆధ్యాత్మిక వ్యక్తులుగా మరియు సంఘ పాలకులగా భావించుకుంటారు, కానీ వాస్తవానికి వారు దానికి చాలా దూరంగా ఉన్నారు. వీరే నిజానికి చెరలో ఉన్న ప్రజలు, వీరి మధ్య బాప్తిస్మము ద్వారా అనుగ్రహించబడిన ఉచిత వరములన్నిటినీ బానిసత్వంలోకి తీసుకువచ్చారు; అదే సమయంలో దేశ ప్రజలలోని పేద మరియు అల్పమైన శేషజనం వారి దృష్టిలో హీనంగా కనిపిస్తారు.
దీని నుండి రోమన్ పోంటిఫ్ చేసిన రెండు స్పష్టమైన పొరపాట్లను మనం గమనించవచ్చు. మొదటిది, ఆయన మొక్కుల విషయంలో మినహాయింపులు ఇవ్వడం, మరియు ఇతర క్రైస్తవులందరి కంటే తనకు మాత్రమే అధికారం ఉన్నట్లుగా వ్యవహరించడం. దుష్టుల దుందుడుకుతనం, తెగింపు ఇంతవరకే పరిమితం. ఒక మొక్కుబడి నుండి మినహాయింపు ఇవ్వగలిగితే, ఏ సహోదరైనా తన పొరుగువారికి లేదా తనకు కూడా మినహాయింపు ఇవ్వగలడు. అతడు అలాంటి మినహాయింపులు ఇవ్వలేకపోతే, అలా చేయడానికి పోప్కు కూడా ఎలాంటి హక్కు లేదు.
ఆయనకు ఈ అధికారం ఎక్కడి నుండి వచ్చింది? తాళాల నుండా? అవి అందరికీ సాధారణమైనవి, మరియు పాపాలపై మాత్రమే వాటికి అధికారం ఉంది. కానీ, మొక్కులకు దైవిక హక్కు ఉందని పోపే స్వయంగా ఒప్పుకుంటున్నప్పుడు, ఏ మినహాయింపుకూ తావులేని దైవిక హక్కు గల విషయంలో మినహాయింపులు ఇచ్చి, దీనమైన ఆత్మలను ఆయన ఎందుకు మోసం చేసి నాశనం చేస్తున్నాడు? ఆయన మొక్కుల విమోచన గురించి వాగుతాడు, మరియు పూర్వకాలపు ధర్మశాస్త్రం ప్రకారం గాడిద తొలిచూలును గొర్రెపిల్లతో మార్చినట్లే, మొక్కులను మార్చే అధికారం తనకు ఉందని ప్రకటిస్తాడు; ఎక్కడ చూసినా, నిరంతరం నెరవేర్చవలసిన మొక్కుబడి, గాడిద తొలిచూలుతో సమానమైనదన్నట్లు; లేదా, దేవుడే తన ధర్మశాస్త్రంలో గాడిదను గొర్రెపిల్లతో మార్చమని ఆజ్ఞాపించాడు కాబట్టి, కేవలం ఒక మనిషి అయిన పోప్కు కూడా అదే అధికారం ఉందన్నట్లు.
అతనిది కాని, దేవునిదైన ఒక చట్టానికి సంబంధించి బాప్తిస్మ సంస్కారం గురించి. ఈ శాసనాన్ని జారీ చేసింది పోప్ కాదు, పోప్కు బదులుగా మార్చబడిన ఒక గాడిద, అంత పూర్తిగా పిచ్చివాడు మరియు భక్తిహీనుడు.
వివాహం ఇంకా సంపూర్ణం కానంత వరకు, దంపతులలో ఒకరు మరొకరి ఇష్టానికి వ్యతిరేకంగానైనా మఠంలో చేరాలని కోరుకుంటే, ఆ వివాహ బంధాన్ని తెంచుకోవచ్చని శాసించడం ద్వారా పోప్ గారు మరో పెద్ద పొరపాటు చేశారు. పోప్ గారి ఈ అశుభ శాసనానికి ఏ దెయ్యం ప్రేరణ ఇస్తోంది? మనుష్యులు ఒకరి యెడల ఒకరు విశ్వాసమును కాపాడుకొనుటకును, సత్యమును పాటించుటకును, ప్రతివాడు తన సొంత ఆస్తిలోనుండి కానుకలు తెచ్చుటకును దేవుడు ఆజ్ఞాపించుచున్నాడు; ఎందుకనగా, యెషయా వాక్కు ద్వారా ఆయన ప్రకటించినట్లుగా, దహనబలి కొరకు చేసే దోపిడీని ఆయన ద్వేషిస్తాడు. ఇప్పుడు భార్యాభర్తలు తమ ఒడంబడిక ద్వారా ఒకరికొకరు విశ్వాసపాత్రులుగా ఉండాలి, ఆ విశ్వాసాన్ని ఏ చట్టం కూడా రద్దు చేయలేదు. వారిలో ఎవరూ: "నేను నా సొంతం" అని చెప్పలేరు, లేదా ఒకరి ఇష్టానికి వ్యతిరేకంగా ఏది చేసినా దోపిడీ చేయకుండా ఉండలేరు. లేదంటే, అప్పులో ఉన్న వ్యక్తి మఠంలో చేరితే, అతని అప్పుల నుండి విముక్తి కల్పించి, తన బంధాన్ని నిరాకరించే స్వేచ్ఛను అతనికి ఇవ్వాలనే నియమాన్ని కూడా ఎందుకు కలిగి ఉండకూడదు?
ఓ గుడ్డివారలారా! ఓ గుడ్డివారలారా! ఏది గొప్పది—దేవుని ఆజ్ఞ అయిన సదాశయమా, లేక మనుషులు కల్పించుకొని, ఎంచుకున్న ప్రమాణమా? ఓ పోపా, నీవు ఆత్మల కాపరివా? ఈ విధంగా బోధించే మీరంతా పవిత్ర వేదాంత పండితులా? మీరెందుకు ఇలా బోధిస్తున్నారు? ఎందుకంటే మీరు ప్రమాణ స్వీకారాన్ని వివాహం కన్నా శ్రేష్ఠమైన కార్యం అని కీర్తిస్తున్నారు; కానీ మీరు ఘనపరుస్తున్నది, దేనినైనా ఘనపరచగల ఏకైక శక్తి అయిన విశ్వాసాన్ని కాదు; దేవుని దృష్టిలో శూన్యమైన, లేదా కనీసం వాటి యోగ్యత విషయంలో సమానమైన కర్మలను.
అందువల్ల, చేయదగిన సరైన ప్రమాణాల నుండి మనుషులు గానీ, దేవదూతలు గానీ మినహాయింపు ఇవ్వలేరని నేను సందేహించలేను. కానీ, ఈ రోజుల్లో చేసే ప్రమాణాలన్నీ న్యాయమైన ప్రమాణాల కోవలోకి వస్తాయని నేను నమ్మలేకపోయాను; ఉదాహరణకు, తల్లిదండ్రులు ఇంకా పుట్టని తమ బిడ్డను గానీ, పసికందును గానీ మతపరమైన జీవితానికి లేదా శాశ్వత బ్రహ్మచర్యానికి అంకితం చేయడం వంటి హాస్యాస్పదమైన మూర్ఖత్వం.
కాదు, ఇది న్యాయమైన ప్రమాణం కాదనేది నిశ్చయం; ఇది దేవుణ్ణి అపహాస్యం చేస్తున్నట్లు కనిపిస్తుంది, ఎందుకంటే తల్లిదండ్రులు తాము నెరవేర్చలేని దానికి ప్రమాణం చేస్తారు. ఇప్పుడు నేను మతసంస్థల సభ్యుల విషయానికి వస్తాను. వారి మూడు ప్రమాణాల గురించి నేను ఎంత ఎక్కువగా ఆలోచిస్తే, అవి నాకు అంత తక్కువగా అర్థమవుతున్నాయి, మరియు అటువంటి ప్రమాణాలను బలవంతంగా చేయించుకోవాలనే ఆరాటం మనపై ఎలా పెరిగిపోయిందో అని నేను అంతకంతకూ ఆశ్చర్యపోతున్నాను. చట్టబద్ధంగా మరియు చెల్లుబాటు అయ్యేలా, జీవితంలో ఏ దశలో అటువంటి ప్రమాణాలు చేయవచ్చో నాకు అంతకన్నా తక్కువగా అర్థమవుతోంది. యుక్తవయస్సుకు ముందు చేసిన అటువంటి ప్రమాణాలు చెల్లవని ఈ విషయంలో అందరూ ఏకీభవిస్తారు. అయినప్పటికీ, ఈ విషయంలో వారు చాలా మంది యువకులను మోసం చేస్తారు; వారికి తాము ఏమి ప్రమాణం చేస్తున్నారో ఎంత తక్కువగా తెలుసో, తమ వయస్సు గురించి కూడా అంతే తక్కువగా తెలుస్తుంది. ప్రమాణాలు చేసేటప్పుడు యుక్తవయస్సును పరిగణనలోకి తీసుకోరు, కానీ ఆ తర్వాత అంగీకారం లభిస్తుందని భావిస్తారు, మరియు ప్రమాణం చేసినవారు బానిసత్వంలో బంధించబడి, భయంకరమైన మనస్సాక్షి సందేహాలచే పీడింపబడతారు; స్వతహాగా చెల్లని ప్రమాణం కాలక్రమేణా చెల్లుబాటు అయ్యేదిగా మారుతుందన్నట్లుగా.
తమ విషయంలో తాము ఒక పరిమితిని విధించుకోలేని ఇతరులు, ఒక న్యాయమైన ప్రమాణానికి ఏదైనా పరిమితిని విధించడం అవివేకమని నాకు అనిపిస్తుంది. అలాగే, ఒక వ్యక్తి తన పద్దెనిమిదవ ఏట చేసిన ప్రమాణం చెల్లుబాటు అయ్యి, పదవ లేదా పన్నెండవ ఏట చేస్తే ఎందుకు చెల్లుబాటు కాదో కూడా నాకు అర్థం కావడం లేదు. పద్దెనిమిదవ ఏట ఒక వ్యక్తి శారీరక వాంఛలను అనుభవిస్తాడని చెప్పడం సరిపోదు. ఒకవేళ అతను తన ఇరవయ్యవ లేదా ముప్పైవ ఏట వాటిని అంతగా అనుభవించకపోతే; లేదా ముప్పైవ ఏట వాటిని మరింత బలంగా అనుభవిస్తే?
ఇరవయ్యవ ఏట కంటే ఎక్కువగా బాప్తిస్మ సంస్కారం విషయంలోనా? మళ్ళీ, పేదరికం మరియు విధేయత ప్రతిజ్ఞలపై ఇలాంటి పరిమితి ఎందుకు విధించబడలేదు? అత్యంత ఆధ్యాత్మిక భావాలు గలవారు కూడా తమలో ఈ భావాలను గుర్తించడంలో ఇబ్బంది పడుతున్నప్పుడు, ఒక వ్యక్తి దురాశ లేదా గర్వాన్ని అనుభూతి చెందడానికి మనం ఏ సమయాన్ని కేటాయించాలి? మనం పూర్తిగా ఆధ్యాత్మికంగా మారేంత వరకు, మరియు అప్పుడు మనకు ప్రతిజ్ఞల అవసరం లేనంత వరకు, ఎప్పటికీ నిశ్చయమైన మరియు చట్టబద్ధమైన ప్రతిజ్ఞ ఉండదు. కాబట్టి ప్రతిజ్ఞలు అత్యంత అనిశ్చితమైన మరియు ప్రమాదకరమైన విషయాలని మనం చూస్తాము. పూర్వకాలంలో ఉన్నట్లుగా, ప్రతిజ్ఞల క్రింద జీవించే ఈ ఉన్నతమైన పద్ధతిని కేవలం ఆత్మకే స్వేచ్ఛగా వదిలివేయడం, మరియు దానిని ఏ విధంగానూ శాశ్వత జీవన విధానంగా మార్చకపోవడం ఒక హితకరమైన మార్గం. ఏదేమైనా, బాప్తిస్మం మరియు స్వేచ్ఛ అనే విషయంపై మనం ఇప్పుడు తగినంతగా మాట్లాడాము. బహుశా ప్రతిజ్ఞల గురించి మరింత పూర్తిగా చర్చించవలసిన సమయం రావచ్చు, మరియు నిజానికి వాటి గురించి చర్చించాల్సిన అవసరం ఎంతగానో ఉంది.
పశ్చాత్తాప సంస్కారం గురించి పశ్చాత్తాప సంస్కారం గురించి ఈ మూడవ భాగంలో నేను పశ్చాత్తాప సంస్కారం గురించి మాట్లాడతాను. ఈ విషయంపై నేను ప్రచురించిన కరపత్రాలు మరియు వాదోపవాదాల ద్వారా నేను చాలా మందిని నొప్పించాను, మరియు నా స్వంత అభిప్రాయాలను సమృద్ధిగా వ్యక్తపరిచాను. రొట్టె సంస్కారంలో వలెనే ఈ విషయంలో కూడా మనపై నిర్దాక్షిణ్యంగా దాడి చేసే నిరంకుశత్వాన్ని బట్టబయలు చేయడానికి, నేను ఇప్పుడు ఈ ప్రకటనలను క్లుప్తంగా పునరావృతం చేయాలి.
ఈ రెండు సంస్కారములలో లాభము, ధనములకు స్థానం కలదు, అందువలన క్రీస్తు గొర్రెల మీద కాపరుల దురాశ నమ్మశక్యం కాని రీతిలో విజృంభించింది; అదే సమయంలో, మొక్కుల గురించి మనం చూసినట్లుగా, దురాశ యొక్క ఉద్దేశ్యాలు నెరవేరడం కోసం పెద్దవారిలో బాప్తిస్మము కూడా విచారకరంగా మరుగున పడిపోయింది.
ఈ సంస్కారానికి సంబంధించిన మొదటి మరియు ప్రధానమైన దుష్ప్రభావం ఏమిటంటే, వారు ఆ సంస్కారాన్ని పూర్తిగా నిర్మూలించి, దాని జాడను కూడా మిగల్చలేదు. ఇతర రెండు సంస్కారాల వలెనే ఇది కూడా ఒకవైపు దైవిక వాగ్దాన వాక్కును, మరోవైపు మన విశ్వాసాన్ని కలిగి ఉండగా, వారు ఈ రెండింటినీ పడగొట్టారు. క్రీస్తు వాగ్దాన వాక్యాన్ని వారు తమ నిరంకుశత్వపు ప్రయోజనాలకు అనుగుణంగా మార్చుకున్నారు. ఆ వాక్యంలో ఆయన ఇలా అన్నారు: "నీవు భూమిమీద దేనిని బంధిస్తావో అది పరలోకంలో బంధించబడుతుంది; నీవు భూమిమీద దేనిని విడిపిస్తావో అది పరలోకంలో విడిపించబడుతుంది."
(మత్తయి 16:19); మరియు: "మీరు భూమిమీద దేనిని బంధిస్తారో అది పరలోకంలో బంధించబడుతుంది: మరియు మీరు భూమిమీద దేనిని విడిపిస్తారో అది పరలోకంలో విడిపించబడుతుంది" (మత్తయి 18:18); మరియు మరలా:
"మీరు ఎవరి పాపములను క్షమిస్తారో, అవి వారికి క్షమించబడతాయి; మరియు మీరు ఎవరి పాపములను నిలుపుకుంటారో, అవి నిలుపబడతాయి." (యోహాను 20:23). ఈ మాటలు పశ్చాత్తాపపడేవారిలో విశ్వాసాన్ని రేకెత్తించడానికి ఉద్దేశించబడ్డాయి, తద్వారా వారు తమ పాపక్షమాపణను కోరి పొందగలరు. కానీ ఈ వ్యక్తులు, తమ పుస్తకాలు, రచనలు మరియు ప్రసంగాలన్నింటిలో, ఈ మాటలలో తెలియజేయబడిన వాగ్దానాన్ని క్రైస్తవులకు వివరించడం, వారు ఏమి విశ్వసించాలో మరియు వారు ఎంత ఓదార్పు పొందగలరో వారికి చూపించడం వంటివాటిని తమ లక్ష్యంగా పెట్టుకోలేదు. కానీ తమ సొంత శక్తివంతమైన మరియు హింసాత్మకమైన నిరంకుశత్వాన్ని అత్యంత విస్తృతంగా, లోతుగా స్థాపించడానికే వారు ప్రాధాన్యత ఇచ్చారు. చివరికి, కొందరు పరలోకంలోని దేవదూతలకు ఆజ్ఞలు ఇవ్వడం కూడా ప్రారంభించారు, మరియు తాము పరలోకంలోనూ, భూమిపైనా పరిపాలించే హక్కును పొందామని, పరలోకంలో కూడా బంధించే అధికారం తమకు ఉందని నమ్మశక్యంకాని భక్తిహీనతతో గొప్పలు చెప్పుకుంటున్నారు. ఈ విధంగా వారు ప్రజల రక్షణ విశ్వాసం గురించి ఒక్క మాట కూడా చెప్పరు, కానీ మతగురువుల నిరంకుశ అధికారం గురించి గొప్పగా మాట్లాడతారు; అయితే క్రీస్తు మాటలు శక్తి గురించి అస్సలు ప్రస్తావించవు, కానీ పూర్తిగా విశ్వాసం గురించే చెబుతాయి.
క్రీస్తు తన సంఘంలో స్థాపించింది ప్రధానులను, అధికారాలను, మరియు ఆధిపత్యాలను కాదు, కానీ ఒక పరిచర్యను. అపొస్తలుని మాటల నుండి మనం దీనిని నేర్చుకుంటాము: "మనుష్యులు మమ్మును క్రీస్తు పరిచారకులనియు, దేవుని మర్మములకు గృహనిర్వాహకులనియు ఎంచవలెను." (1 కొరింథీ. 4:1). క్రీస్తు, "విశ్వసించి బాప్తిస్మము పొందిన ప్రతివాడును రక్షింపబడును" అని చెప్పినప్పుడు, బాప్తిస్మమును కోరుచున్న వారిలో విశ్వాసాన్ని రేకెత్తించాలని ఆయన ఉద్దేశించాడు; తద్వారా, ఈ వాగ్దాన వాక్యము యొక్క బలముతో, ఒక వ్యక్తి తాను విశ్వసించి బాప్తిస్మము పొందితే, రక్షణ పొందుతానని నిశ్చయతతో ఉండగలడు. ఇక్కడ ఆయన సేవకులకు ఏ విధమైన అధికారమూ ఇవ్వబడలేదు, కేవలం బాప్తిస్మ పరిచర్య మాత్రమే వారికి అప్పగించబడింది. అదే విధంగా, క్రీస్తు, "మీరు దేనిని బంధించెదరో," మొదలైనవి చెప్పినప్పుడు, పశ్చాత్తాపపడిన వారి విశ్వాసాన్ని రేకెత్తించాలని ఆయన ఉద్దేశించాడు, తద్వారా, ఈ వాగ్దాన వాక్యము యొక్క బలముతో, వారు రక్షింపబడగలరు.
పశ్చాత్తాప సంస్కారానికి సంబంధించి, అతను విశ్వసించి పాపవిమోచనం పొందితే, పరలోకంలో కూడా అతను నిజంగా పాపవిమోచనం పొందుతాడని నిశ్చయంగా చెప్పవచ్చు. స్పష్టంగా, ఇక్కడ అధికారం గురించి ఏమీ చెప్పబడలేదు, కానీ పాపవిమోచన పరిచర్య గురించే మాట్లాడబడింది. ఈ గుడ్డి మరియు అహంకారులైన మనుషులు, బాప్తిస్మపు వాగ్దానం యొక్క నిబంధనల నుండి తమకు తామే ఏదైనా నిరంకుశ అధికారాన్ని ఆపాదించుకోకపోవడం వింతగా ఉంది. అలా కాకపోతే, పశ్చాత్తాపంతో ముడిపడి ఉన్న వాగ్దానం నుండి అలా చేయడానికి వారు ఎందుకు సాహసించారు? రెండు సందర్భాలలోనూ సమానమైన పరిచర్య, ఒకే విధమైన వాగ్దానం, మరియు ఆ సంస్కారంలో ఒకే స్వభావం ఉన్నాయి; మరియు మనం బాప్తిస్మాన్ని కేవలం పేతురుకు మాత్రమే ఇవ్వనట్లయితే, తాళాల అధికారాన్ని కేవలం పోప్కు మాత్రమే ఆపాదించడం ఒక భక్తిహీనమైన నిరంకుశత్వమని కాదనలేము.
అందుకే క్రీస్తు ఇలా అన్నప్పుడు కూడా: "తీసుకోండి, తినండి, ఇది మీ కొరకు ఇవ్వబడిన నా శరీరం; ఇది నా రక్తంలో ఉన్న గిన్నె," ఆయన ఉద్దేశం తినేవారిలో విశ్వాసాన్ని పుట్టించడం, తద్వారా ఈ మాటల మీద విశ్వాసం ద్వారా వారి మనస్సాక్షి బలపడుతుంది, మరియు వారు విశ్వసించి తిన్నప్పుడు పాపక్షమాపణ పొందుతారని నిశ్చయంగా భావిస్తారు. ఇక్కడ అధికారం గురించి మాట్లాడేది ఏమీ లేదు, కేవలం పరిచర్య గురించి మాత్రమే ఉంది. బాప్తిస్మ వాగ్దానం, కనీసం శిశువుల విషయంలోనైనా, మనతోనే ఉంది, కానీ రొట్టె మరియు గిన్నె యొక్క వాగ్దానం నాశనం చేయబడింది, లేదా దురాశకు బానిసగా చేయబడింది, మరియు విశ్వాసం ఒక పనిగాను, నిబంధన ఒక బలిగాను మార్చబడింది. అదే విధంగా పశ్చాత్తాపం యొక్క వాగ్దానం కూడా అత్యంత హింసాత్మకమైన నిరంకుశత్వంగా, మరియు తాత్కాలికమైన దానికంటే ఎక్కువైన ఆధిపత్య స్థాపనగా వక్రీకరించబడింది.
ఇంతటితో తృప్తి చెందక, మన బబులోను విశ్వాసాన్ని పూర్తిగా నిర్మూలించి, ఈ సంస్కారంలో అది అవసరం లేదని సిగ్గులేకుండా ప్రకటిస్తోంది; అంతేకాదు, తన క్రీస్తు వ్యతిరేక దుష్టత్వంలో, విశ్వాసం యొక్క ఆవశ్యకతను నొక్కి చెప్పడాన్ని ఒక పాషండత్వంగా ప్రకటిస్తోంది. ఆ నిరంకుశత్వం చేయగలిగి, చేయనిది ఇంకేముంది? నిశ్చయంగా, "బబులోను నదుల యొద్ద మేము కూర్చుండితిమి; అవును, సీయోనును జ్ఞాపకము చేసుకొని ఏడ్చితిమి. దాని మధ్యలోనున్న విల్లో వృక్షముల మీద మా వీణలను వేలాడదీసితిమి." (కీర్తనలు 137:1, 2.) ఆ నదుల యొద్దనున్న ఫలించని విల్లో వృక్షాలను ప్రభువు శపించుగాక! ఆమేన్. వాగ్దానం మరియు విశ్వాసం తుడిచివేయబడి, పడగొట్టబడినందున, వాటి స్థానంలో వారు ఏమి ప్రతిస్థాపించారో చూద్దాం. వారు పశ్చాత్తాపాన్ని మూడు భాగాలుగా విభజించారు: పశ్చాత్తాపం, ఒప్పుకోలు మరియు ప్రాయశ్చిత్తం; కానీ ఇలా చేయడం ద్వారా వారు వీటిలో ప్రతిదానిలో ఉన్న మంచినంతటినీ తీసివేసి, ప్రతిదానిలో తమ సొంత నిరంకుశత్వాన్ని, ఇష్టానుసారత్వాన్ని నెలకొల్పారు.
మొట్టమొదటగా, వారు పశ్చాత్తాపాన్ని వాగ్దానంపై విశ్వాసానికి ముందుండే విధంగా బోధించారు, మరియు అది విశ్వాస కార్యము కాక, ఒక యోగ్యతగా భావించి దానిని ఎంతో శ్రేష్ఠమైనదిగా చేశారు; అంతేకాదు, వారు విశ్వాసం గురించి ప్రస్తావించనే లేదు. వినయం మరియు హృదయ పశ్చాత్తాపం ద్వారా అనేకులు క్షమాపణ పొందినట్లు మనం లేఖనాలలో చదివే క్రియలకు, ఉదాహరణలకు వారు గట్టిగా అంటిపెట్టుకుని ఉంటారు, కానీ ఈ పశ్చాత్తాపాన్ని మరియు హృదయ వేదనను కలుగజేసిన విశ్వాసం గురించి వారు ఎన్నడూ ఆలోచించరు; నినెవె ప్రజల గురించి ఇలా వ్రాయబడింది: "నినెవె ప్రజలు దేవునియందు విశ్వాసముంచి ఉపవాసము ప్రకటించి గోనెపట్టలు కట్టుకొనిరి." (యోనా 3:5). నినెవె ప్రజల కంటే అధ్వాన్నమైన మరియు మరింత సాహసోపేతమైన ఈ మనుష్యులు, తమకు తెలియని తాళపుచెవుల శక్తితో పశ్చాత్తాపంగా మారగల ఒక విధమైన "విచారాన్ని" కల్పించారు; మరియు దీనిని వారు దుష్టులకు, అవిశ్వాసులకు ప్రసాదించి, తద్వారా పశ్చాత్తాపాన్ని పూర్తిగా నిర్మూలిస్తున్నారు. ఓ భరించరాని దేవుని ఉగ్రత, ఇలాంటివి జరగడం
క్రీస్తు సంఘంలో బోధించబడిన పశ్చాత్తాప సంస్కారం గురించి! ఏలయనగా, విశ్వాసాన్ని మరియు దాని కార్యాన్ని విడిచిపెట్టిన తరువాత, మనము మనుషుల సిద్ధాంతాలు మరియు అభిప్రాయాలలో అజాగ్రత్తగా నడుస్తాము, లేదా వాటిలోనే నశించిపోతాము. పశ్చాత్తాప హృదయం నిజంగా ఒక గొప్ప విషయం, మరియు అది దైవిక వాగ్దానాలు మరియు హెచ్చరికల పట్ల ఉన్న ప్రగాఢమైన విశ్వాసం నుండి మాత్రమే ఉద్భవించగలదు—అటువంటి విశ్వాసం, దేవుని యొక్క కదిలించలేని సత్యాన్ని ధ్యానిస్తూ, మన మనస్సును వణికించి, భయపెట్టి, గాయపరుస్తుంది, మరియు అది ఆ విధంగా పశ్చాత్తాపపడినప్పుడు, దానిని తిరిగి లేపి, ఓదార్చి, కాపాడుతుంది. ఈ విధంగా, హెచ్చరికలోని సత్యం పశ్చాత్తాపానికి కారణమవుతుంది, మరియు వాగ్దానంలోని సత్యం ఓదార్పుకు కారణమవుతుంది, వాటిని విశ్వసించినప్పుడు; మరియు ఈ విశ్వాసం ద్వారా ఒక వ్యక్తి పాపక్షమాపణకు అర్హుడవుతాడు. అందువల్ల అన్నిటికంటే మించి విశ్వాసాన్ని బోధించి, దానిని ప్రేరేపించాలి; విశ్వాసం కలిగినప్పుడు, పశ్చాత్తాపం మరియు ఓదార్పు అనివార్య పరిణామంగా వాటంతట అవే అనుసరిస్తాయి.
కాబట్టి, మన సొంత పాపాలను సేకరించి, వాటిని ధ్యానించడం ద్వారా పశ్చాత్తాపం కలుగుతుందని చెప్పేవారి బోధనలో కొంత నిజం ఉన్నప్పటికీ, వారి సిద్ధాంతం ప్రమాదకరమైనది మరియు వక్రమైనది. ఎందుకంటే, విశ్వాసాన్ని పుట్టించడానికి, వారు మొదట పశ్చాత్తాపానికి మూలకారణమైన, అనగా దైవిక హెచ్చరికలు మరియు వాగ్దానాల యొక్క కదిలించలేని సత్యాన్ని బోధించరు; తద్వారా మనుష్యులు తమ సొంత పాపాల సమూహం కంటే, దేవుని సత్యం వైపు మరింత శ్రద్ధగా చూడాలని అర్థం చేసుకుంటారు. ఎందుకంటే, దేవుని సత్యం నుండి వేరుగా చూస్తే, ఆ పాపాలు పశ్చాత్తాపాన్ని కలిగించడం కంటే, పాపం చేయాలనే కోరికను పునరుద్ధరించి, పెంచే అవకాశం ఎక్కువగా ఉంటుంది. వారు మనపై మోపే ఆ అధిగమించలేని శ్రమ గందరగోళం గురించి నేను చెప్పడం లేదు, అదేమిటంటే, మన పాపాలన్నింటికీ మనమే పశ్చాత్తాపాన్ని రూపొందించుకోవాలి, ఎందుకంటే ఇది అసాధ్యం. మన పాపాలలో ఒక చిన్న భాగాన్ని మాత్రమే మనం తెలుసుకోగలం; నిజానికి, మన మంచి పనులు కూడా పాపాలుగా కనబడతాయి; వ్రాయబడినట్లుగా: "నీ దాసునితో తీర్పులోనికి ప్రవేశించకుము; నీ దృష్టిలో బ్రతికియున్న ఏ మనుష్యుడును నీతిమంతునిగా తీర్చబడడు." (కీర్తనలు 148:2). ప్రస్తుతం మన మనస్సాక్షిని వేధించే, మరియు మన జ్ఞాపకశక్తితో సులభంగా గుర్తించగలిగే పాపాల గురించి మనం దుఃఖిస్తే చాలు. అటువంటి భావంతో ఉన్నవాడు, నిస్సందేహంగా తన పాపాలన్నిటి కారణంగా దుఃఖాన్ని, భయాన్ని అనుభవించడానికి సిద్ధంగా ఉంటాడు, మరియు భవిష్యత్తులో అవి అతనికి వెల్లడైనప్పుడు కూడా దుఃఖాన్ని, భయాన్ని అనుభవిస్తాడు.
కాబట్టి నీ స్వంత పశ్చాత్తాపాన్ని నమ్ముకోవడం పట్ల గానీ, పాపక్షమాపణను నీ స్వంత దుఃఖానికి ఆపాదించడం పట్ల గానీ జాగ్రత్త వహించు. వీటి వలన దేవుడు నిన్ను కటాక్షించడు, కానీ ఆయన హెచ్చరికలను, వాగ్దానాలను నీవు నమ్మిన విశ్వాసం వలనే నీలో ఆ దుఃఖం కలుగజేసింది. అందువల్ల, పశ్చాత్తాపంలో ఉన్న మేలు ఏదైనా, మనం మన పాపాలను లెక్కించే శ్రద్ధ వల్ల కాదు, కానీ దేవుని సత్యం మరియు మన విశ్వాసం వలనే కలుగుతుంది. మిగిలినవన్నీ వాటంతట అవే కలిగే క్రియలు మరియు ఫలాలు, అవి ఒక వ్యక్తిని మంచివాడిగా చేయవు, కానీ దేవుని సత్యంపై తనకున్న విశ్వాసం ద్వారా మంచివాడిగా చేయబడిన వ్యక్తి ద్వారానే అవి చేయబడతాయి. ఈ విధంగా వ్రాయబడింది: "ఆయన కోపగించుకొనెను గనుక ఆయన యెదుట పొగ లేచెను."
(కీర్తనలు 18:8) బెదిరింపు వలన కలిగే భయం మొదట వస్తుంది, అది దుష్టులను నాశనం చేస్తుంది; కానీ విశ్వాసం, ఆ బెదిరింపును అంగీకరించి, పొగ మేఘంలా పశ్చాత్తాపాన్ని వెలువరిస్తుంది.
పశ్చాత్తాపం, దుష్ట మరియు హానికరమైన సిద్ధాంతాలకు పూర్తిగా గురైనప్పటికీ, నిరంకుశత్వానికి మరియు లాభాపేక్షకు తక్కువ అవకాశం ఇచ్చింది. కానీ ఒప్పుకోలు మరియు ప్రాయశ్చిత్తం
పశ్చాత్తాప సంస్కారానికి సంబంధించి, కొన్ని విషయాలు లాభార్జన మరియు దురాశల కోసం అత్యంత ప్రసిద్ధమైన కార్యశాలలుగా మార్చబడ్డాయి. ముందుగా పాపొప్పుకోలు గురించి మాట్లాడుకుందాం. పాపాలను ఒప్పుకోవడం అవసరమని, అది దేవుని ఆజ్ఞ అని అనడంలో సందేహం లేదు. "వారు యొర్దానులో యోహాను చేత తమ పాపములను ఒప్పుకొని బాప్తిస్మమిచ్చిరి." (మత్తయి 3:6). "మన పాపములను మనము ఒప్పుకొనిన యెడల, ఆయన నమ్మదగినవాడును నీతిమంతుడును గనుక మన పాపములను క్షమించును. మనము పాపము చేయలేదని చెప్పుకొనిన యెడల, ఆయనను అబద్ధికునిగా చేయువారమగుదుము, ఆయన వాక్యము మనలో ఉండదు." (1 యోహాను 1:9, 10). పరిశుద్ధులే తమ పాపాన్ని కాదనకూడదనుకున్నప్పుడు, గొప్ప లేదా బహిరంగ అపరాధాలు చేసినవారు వాటిని ఇంకెంతగా ఒప్పుకోవాలి. కానీ పాపొప్పుకోలు అనే సంస్థాపనకు అత్యంత ప్రభావవంతమైన రుజువు అప్పుడు ఇవ్వబడుతుంది.
తప్పు చేసిన సహోదరునికి అతని తప్పు గురించి చెప్పి, సంఘం ఎదుట హాజరుపరిచి, నిందించి, చివరకు అతను సంఘం మాట వినకపోతే, బహిష్కరించాలని క్రీస్తు మనకు తెలియజేస్తున్నాడు. అతను గద్దింపునకు లొంగి, తన పాపాన్ని ఒప్పుకొని అంగీకరించినప్పుడే "వింటాడు".
అయితే, ఇప్పుడు ఆచరణలో ఉన్న రహస్య ఒప్పుకోలు, లేఖనాల నుండి నిరూపించబడనప్పటికీ, నా అభిప్రాయంలో అత్యంత సంతృప్తికరమైనది, మరియు ఉపయోగకరమైనది లేదా అవసరమైనది కూడా. అది ఉండకూడదని నేను కోరుకోను; అంతేకాదు, క్రీస్తు సంఘంలో అది ఉన్నందుకు నేను సంతోషిస్తున్నాను, ఎందుకంటే బాధపడే మనస్సాక్షులకు అదే ఒక గొప్ప నివారణ; ఎందుకంటే, మన మనస్సాక్షిని ఒక సహోదరునికి విప్పి చెప్పి, అక్కడ దాగి ఉన్న సమస్త చెడును బయటపెట్టిన తరువాత, ఆ సహోదరుని నోటి నుండి దేవుని నుండి పంపబడిన ఓదార్పు వాక్యాన్ని మనం పొందుతాము; దానిని విశ్వాసంతో స్వీకరించినప్పుడు, మన సహోదరుని ద్వారా మనతో మాట్లాడే దేవుని కరుణను గూర్చిన భావనలో మనం శాంతిని పొందుతాము. నేను వ్యతిరేకించేది ఏమిటంటే, ఈ ఒప్పుకోలు అనే సంస్థను బిషప్లు నిరంకుశత్వానికి మరియు దోపిడీకి ఒక సాధనంగా మార్చడం. వారు కొన్ని విషయాలను రహస్యంగా తమ వద్దే ఉంచుకుంటారు, ఆపై తాము నియమించిన ఒప్పుకోలు చెప్పేవారికి వాటిని వెల్లడించమని ఆజ్ఞాపిస్తారు, తద్వారా మనుషుల మనస్సాక్షిని వేధిస్తారు; బిషప్ పదవిని భర్తీ చేస్తూ, సువార్తను ప్రకటించడం మరియు పేదలకు సేవ చేయడం అనే బిషప్ యొక్క నిజమైన విధులను పూర్తిగా నిర్లక్ష్యం చేస్తున్నారు. అంతేకాదు, ఈ దుష్ట నిరంకుశులు ప్రధానంగా తక్కువ ప్రాముఖ్యత ఉన్న విషయాలను తమకే ఉంచుకుంటారు, అయితే "ఇన్ కోనా డొమిని" అనే శాసనం యొక్క హాస్యాస్పదమైన కల్పనల వంటి పెద్ద విషయాలను ప్రతిచోటా సాధారణ యాజకుల సమూహానికి వదిలివేస్తారు. వారి దుష్ట వక్రత మరింత స్పష్టంగా కనబడటానికి, వారు దేవుని ఆరాధనకు, విశ్వాసానికి మరియు ప్రధాన ఆజ్ఞలకు విరుద్ధమైన విషయాలను తమకే పరిమితం చేసుకోకపోవడమే కాకుండా, వాటిని ఆమోదించి బోధిస్తారు; ఉదాహరణకు తీర్థయాత్రల కోసం ఇటు అటు చేసే ప్రయాణాలు, సాధువుల వక్రీకరించబడిన ఆరాధన, సాధువుల గురించిన అబద్ధపు కట్టుకథలు, కర్మకాండలు మరియు ఆచారాలపై నమ్మకం మరియు వాటిని ఆచరించడం వంటివి; ఈ విషయాలన్నిటి ద్వారా దేవుని విశ్వాసం నశించిపోతుంది మరియు విగ్రహారాధన పోషించబడుతుంది, ఈ రోజు కూడా అలాగే జరుగుతోంది. ఈ రోజుల్లో మనకున్న మతగురువులు, యెరోబాము దాను, బెర్షెబాలలో బంగారు దూడల పరిచారకులుగా నియమించిన వారి వంటివారే. వీరు దేవుని ధర్మశాస్త్రం, విశ్వాసం, క్రీస్తు గొర్రెలను మేపడానికి సంబంధించిన వాటన్నిటి గురించి ఏమాత్రం తెలియనివారు. వీరు కేవలం భయం మరియు అధికారం ద్వారా తమ సొంత కల్పనలను ప్రజలపై రుద్దుతారు.
క్రీస్తు మనలను మనుషుల నిరంకుశ ప్రవర్తననంతటినీ సహించమని ఆజ్ఞాపించి, అటువంటి దోపిడీదారులకు విధేయులుగా ఉండమని బోధించినట్లే, నేను కూడా ఈ దోపిడీదారుల హింసను సహించమని మనుషులను ప్రోత్సహిస్తున్నప్పటికీ;
వారికి రిజర్వేషన్ హక్కు ఉందని నేను అంగీకరించను, నమ్మను కూడా. వారు దీనిని ఏ మాత్రం నిరూపించలేరు; అయితే నేను దీనికి విరుద్ధంగా నిరూపించగలను. మొదటిగా, ప్రజల గురించి మాట్లాడేటప్పుడు