చర్చి యొక్క బబులోను చెరపై

బాప్తిస్మ సంస్కారమును గూర్చి ఇలా చెప్పుచున్నది: "నా నామమున అనేకులు వచ్చుదురు." (మత్తయి 24:5.) మరియు మరలా: "ఆయన నామము నిమిత్తము, సమస్త జనులలో విశ్వాసమునకు విధేయత చూపుటకై, ఆయన ద్వారానే మనము కృపను, అపొస్తలత్వమును పొందియున్నాము." (రోమా 1.)

5.) నేను ఈ అభిప్రాయాన్ని అత్యంత సంతోషంగా స్వీకరిస్తాను; ఎందుకంటే మనం ఒక మనిషి చేత కాదు, సాక్షాత్తు త్రిత్వము చేతనే బాప్తిస్మము పొందామని తెలుసుకోవడం అత్యంత ఓదార్పునిచ్చే విషయం మరియు విశ్వాసానికి సమర్థవంతమైన సహాయం. 188

దాని నామమున మన పట్ల వ్యవహరించే ఒక మనిషి ద్వారా అదే స్వయంగా బాప్తిస్మాన్ని పొందుతుంది. దీనితో, బాప్తిస్మా యొక్క 'స్వరూపం' గురించి—ఆ పదాలనే వారు అలా పిలుస్తారు—జరిగే గ్రీకులు: "క్రీస్తు సేవకుడు బాప్తిస్మమివ్వుగాక" అని, లాటిన్లు: "నేనే బాప్తిస్మమిస్తాను" అని చెప్పే ఆ నిష్ప్రయోజనమైన వాదనకు ముగింపు పడుతుంది.

ఇతరులు కూడా, తమ పాండిత్యపు అల్పత్వంలో, "నేను నిన్ను యేసు క్రీస్తు నామమున బాప్తిస్మమిచ్చుచున్నాను" అనే వ్యక్తీకరణ వాడకాన్ని ఖండిస్తారు—అపొస్తలుల కార్యముల గ్రంథంలో మనం చదివినట్లుగా, అపొస్తలులు ఈ రూపంలోనే బాప్తిస్మమిచ్చారనేది నిశ్చయమైనప్పటికీ—మరియు ఈ క్రింది రూపం తప్ప మరే ఇతర రూపం చెల్లదని వాదిస్తారు: "నేను నిన్ను తండ్రి, కుమారుడు, మరియు పరిశుద్ధాత్మ నామమున బాప్తిస్మమిచ్చుచున్నాను."

ఆమెన్." కానీ వారి ప్రయత్నం వ్యర్థం; వారు దేనినీ నిరూపించలేరు; వారు తమ సొంత కలలను మాత్రమే నెరవేర్చుకుంటారు. బాప్తిస్మం ఏ విధంగా ఇవ్వబడినప్పటికీ, అది ఒక మనిషి పేరు మీద కాక, ప్రభువు పేరు మీద ఇవ్వబడినట్లయితే, అది నిజంగా మనలను రక్షిస్తుంది. అంతేకాదు, ఒక వ్యక్తి ప్రభువు పేరు మీద బాప్తిస్మం ఇవ్వని ఒక దుష్ట పరిచారకుని నుండి పొందినప్పటికీ, అతడు ప్రభువు పేరు మీద నిజంగా బాప్తిస్మం పొందినవాడే అవుతాడని నాకు ఏమాత్రం సందేహం లేదు.

ఎందుకంటే బాప్తిస్మం యొక్క ప్రభావం, దానిని ఇచ్చేవాని విశ్వాసం మీద కంటే, దానిని స్వీకరించేవాని విశ్వాసం మీదే ఎక్కువగా ఆధారపడి ఉంటుంది. ఈ విధంగానే, పరిహాసంగా బాప్తిస్మం పొందిన ఒకానొక నటుడి ఉదంతాన్ని మనం చదువుతాము.

విశ్వాసానికి ఏమీ ఆపాదించకుండా, అంతా కర్మకాండలకూ, ఆచారాలకూ మాత్రమే ఆపాదించే వారిచేత మన ముందు ఇటువంటి సంకుచితమైన ప్రశ్నలు, వివాదాలు లేవనెత్తబడ్డాయి. దానికి విరుద్ధంగా, మనం ఆచారాలకు ఏమీ రుణపడి లేము, అంతా కేవలం విశ్వాసానికే రుణపడి ఉన్నాము. ఆ విశ్వాసమే మనలను ఈ సంకోచాలు, అపోహలన్నింటి నుండి ఆత్మపరంగా విముక్తులను చేస్తుంది.

బాప్తిస్మానికి సంబంధించిన మరో విషయం దాని చిహ్నం లేదా సంస్కారం, అంటే నీటిలో మునగడం, దాని నుండే దానికి ఆ పేరు వచ్చింది. ఎందుకంటే గ్రీకు భాషలో 'బాప్తిస్మం ఇవ్వడం' అంటే ముంచడం, మరియు బాప్తిస్మం అంటే ముంచడమే. దైవిక వాగ్దానాలతో పాటు, వాగ్దానంలోని మాటల అర్థాన్ని ఒక రూపకం ద్వారా సూచించడానికి మనకు చిహ్నాలు కూడా ఇవ్వబడ్డాయని మనం ఇదివరకే చెప్పాము; లేదా, ఆధునికులు చెప్పినట్లుగా, సంస్కారానికి ప్రభావవంతమైన ప్రాముఖ్యత ఉంది. ఆ ప్రాముఖ్యత ఏమిటో మనం చూద్దాం. వాక్యంలో మరియు నీటిలో ఏదో ఒక నిగూఢమైన ఆధ్యాత్మిక శక్తి ఉందని, అది దానిని స్వీకరించిన వారి ఆత్మలో దేవుని కృపను కలుగజేస్తుందని చాలామంది భావించారు. మరికొందరు దీనిని ఖండించి, సంస్కారాలలో ఎలాంటి శక్తి లేదని, కేవలం దేవుడు మాత్రమే కృపను ఇస్తాడని, ఆయన తన నిబంధన ప్రకారం, తానే స్థాపించిన సంస్కారాలలో ఉంటాడని ప్రకటిస్తారు. ఏదేమైనా, సంస్కారాలు కృప యొక్క ప్రభావవంతమైన చిహ్నాలనే విషయంలో అందరూ ఏకీభవిస్తారు. ఒకవేళ అవి కేవలం సూచనలు మాత్రమే అయితే, పాత నిబంధనలోని సంస్కారాల కంటే కొత్త నిబంధనలోని సంస్కారాలకు వేరే ఏ ఆధిక్యత ఉంటుందో స్పష్టంగా కనిపించడం లేదనే ఈ ఒక్క వాదన ద్వారా వారు ఈ నిర్ధారణకు వచ్చారు. అందువల్ల, వారు కొత్త నిబంధనలోని సంస్కారాలకు అంతటి ప్రభావాన్ని ఆపాదించడానికి ప్రేరేపించబడ్డారు, అవి ఘోర పాపంలో ఉన్నవారికి కూడా ప్రయోజనకరమని వారు పేర్కొన్నారు; మరియు బాప్తిస్మ సంస్కారానికి సంబంధించి విశ్వాసం గానీ, కృప గానీ అవసరం లేదని, కానీ మనం మార్గంలో ఎటువంటి అడ్డంకిని, అంటే మళ్ళీ పాపం చేయాలనే వాస్తవ ఉద్దేశాన్ని ఉంచకుండా ఉంటే సరిపోతుందని వారు ప్రకటించారు.

మనం ఈ సిద్ధాంతాలను జాగ్రత్తగా విడిచిపెట్టి, వాటి నుండి పారిపోవాలి, ఎందుకంటే అవి భక్తిహీనమైనవి, అవిశ్వాసమైనవి, విశ్వాసానికి మరియు సంస్కారాల స్వభావానికి విరుద్ధమైనవి. వాటి ప్రాముఖ్యత యొక్క ప్రభావం విషయంలో కొత్త నిబంధనలోని సంస్కారాలు పాత నిబంధనలోని సంస్కారాల నుండి భిన్నంగా ఉంటాయని భావించడం పొరపాటు. రెండూ వాటి ప్రాముఖ్యతలో సమానంగా ఉన్నాయి; ఎందుకంటే ఇప్పుడు బాప్తిస్మం మరియు రొట్టె ద్వారా మనలను రక్షించే అదే దేవుడు, హేబెలును తన బలి ద్వారా, నోవహును ఓడ ద్వారా రక్షించాడు.

అబ్రాహాము సున్నతి ద్వారా, మరియు మిగిలిన పితృపురుషులందరూ వారి వారి సొంత చిహ్నాల ద్వారా ఈ సంస్కారాలను పొందారు. కాబట్టి, వాటి ప్రాముఖ్యత విషయంలో పాత మరియు కొత్త ధర్మశాస్త్ర సంస్కారాల మధ్య ఎటువంటి తేడా లేదు; ధర్మశాస్త్ర కాలంలో పితృపురుషులతోను, ఇతర పితరులతోను దేవుడు వ్యవహరించిన విధానాలన్నింటినీ మనం పాత ధర్మశాస్త్రంగా అర్థం చేసుకుంటే ఇది వర్తిస్తుంది. ఎందుకంటే, పితృపురుషులకు మరియు పితరులకు ఇవ్వబడిన ఆ చిహ్నాలు, మోషే తన ధర్మశాస్త్రంలో స్థాపించిన ధర్మశాస్త్ర సంబంధమైన రూపకాలకు పూర్తిగా భిన్నమైనవి; ఉదాహరణకు, వస్త్రాలు, పాత్రలు, ఆహారం, గృహాలు మొదలైన వాటికి సంబంధించిన యాజకత్వపు ఆచారాలు. ఇవి కొత్త ధర్మశాస్త్ర సంస్కారాల నుండి మాత్రమే కాకుండా, ధర్మశాస్త్రం క్రింద జీవించిన పితరులకు దేవుడు ఎప్పటికప్పుడు ఇచ్చిన చిహ్నాల నుండి కూడా సాధ్యమైనంత భిన్నమైనవి; ఉదాహరణకు, గిద్యోనుకు గొర్రె ఉన్నిలో, మనోహకు అతని బలిలో ఇవ్వబడినవి; అలాగే యెషయా అహాజుకు అర్పించినవి. ఈ సందర్భాలన్నింటిలోనూ, దేవునిపై విశ్వాసం అవసరమైన ఒక వాగ్దానం ఇవ్వబడింది.

ఈ విషయంలో ధర్మశాస్త్ర సంబంధమైన సూచనలు, క్రొత్త లేదా పాత సూచనల కన్నా భిన్నంగా ఉంటాయి. ఎందుకంటే, ధర్మశాస్త్ర సంబంధమైన సూచనలకు విశ్వాసాన్ని కోరే వాగ్దాన వాక్యం జతచేయబడలేదు, కాబట్టి అవి నీతిమంతులుగా తీర్చే సూచనలు కావు. ఎందుకంటే, అవి కేవలం నీతిమంతులుగా తీర్చే విశ్వాస సంస్కారాలు కావు, కానీ క్రియల సంస్కారాలు మాత్రమే. వాటి పూర్తి శక్తి మరియు స్వభావం క్రియలలోనే ఉంది కానీ విశ్వాసంలో కాదు; ఎందుకంటే, వాటిని చేసినవాడు, అతని క్రియ విశ్వాసం లేకుండా ఉన్నప్పటికీ, వాటిని నెరవేర్చినట్లే. ఇప్పుడు మన సూచనలు లేదా సంస్కారాలు 190 మరియు పితరుల సంస్కారాలు ఒక వాగ్దాన వాక్యాన్ని కలిగి ఉన్నాయి, దానికి విశ్వాసం అవసరం మరియు అది ఏ ఇతర క్రియ ద్వారా నెరవేర్చబడదు. అందువల్ల అవి నీతిమంతులుగా తీర్చే సూచనలు లేదా సంస్కారాలు, ఎందుకంటే అవి నీతిమంతులుగా తీర్చే విశ్వాస సంస్కారాలు కానీ క్రియల సంస్కారాలు కావు; కాబట్టి వాటి పూర్తి ప్రభావం క్రియలలో కాకుండా విశ్వాసంలోనే ఉంది. వాటిని విశ్వసించినవాడు ఏ క్రియ చేయకపోయినా వాటిని నెరవేరుస్తాడు.

అందుకే ఈ నానుడి: నీతిమంతులుగా తీర్చేది సంస్కారం కాదు, సంస్కారం మీదున్న విశ్వాసమే. ఈ విధంగా సున్నతి అబ్రాహామును, అతని సంతానాన్ని నీతిమంతులుగా తీర్చలేదు; అయినప్పటికీ అపొస్తలుడు దానిని విశ్వాస నీతికి ముద్ర అని పిలుస్తాడు, ఎందుకంటే సున్నతితో ముడిపడి ఉన్న ఆ వాగ్దానం మీదున్న విశ్వాసం నీతిమంతులుగా తీర్చి, సున్నతి యొక్క అర్థాన్ని నెరవేర్చింది. విశ్వాసం అనేది ఆత్మలో హృదయానికి కలిగే సున్నతి, ఇది అక్షరార్థంలో శరీరానికి కలిగే సున్నతి ద్వారా సూచించబడింది. ఈ విధంగా హేబెలును నీతిమంతునిగా తీర్చింది అతని బలి కాదు, కానీ అతను తనను తాను పూర్తిగా దేవునికి అర్పించుకున్న విశ్వాసమే అని స్పష్టమవుతుంది; ఈ విశ్వాసానికే బాహ్య బలి ఒక సూచన.

కాబట్టి, బాప్తిస్మము ఏ మనిషినీ నీతిమంతునిగా తీర్చదు, లేదా దానివల్ల ఏ ప్రయోజనమూ లేదు; కానీ, బాప్తిస్మముతో జతచేయబడిన ఆ వాగ్దాన వాక్యమందలి విశ్వాసమే; ఎందుకంటే ఇది నీతిమంతునిగా తీర్చి, బాప్తిస్మము యొక్క అర్థాన్ని నెరవేరుస్తుంది. విశ్వాసమంటే పాత మనిషిని అణచివేసి, కొత్త మనిషిని ఆవిర్భవింపజేయడం.

అందువల్ల, నూతన సంస్కారములు ప్రాచీన సంస్కారముల నుంచి భిన్నమైనవని చెప్పలేము, ఎందుకంటే బాప్తిస్మ సంస్కారము విషయమై ఆ రెండింటిలోనూ ఒకే విధమైన దైవిక వాగ్దానాలు మరియు అదే విశ్వాస స్ఫూర్తి ఉన్నాయి; కానీ వాగ్దాన వాక్యము కారణంగా అవి ప్రాచీన రూపకాల నుంచి పోల్చలేనంతగా భిన్నంగా ఉన్నాయి, ఆ వాగ్దాన వాక్యమే ఈ వ్యత్యాసానికి ఏకైక మరియు అత్యంత ప్రభావవంతమైన సాధనం. ఈ విధంగా, నేటి కాలంలో వస్త్రధారణ, ప్రదేశాలు, మాంసములు మరియు అనంతమైన వైవిధ్యభరితమైన ఆచారాల వైభవం, నిస్సందేహంగా ఆత్మలో నెరవేర్చబడవలసిన శ్రేష్ఠమైన కార్యాలకు సూచనగా ఉన్నాయి; అయినప్పటికీ, వాటితో ఏ దైవిక వాగ్దాన వాక్యమూ ముడిపడి లేదు కాబట్టి, వాటిని బాప్తిస్మము మరియు రొట్టె యొక్క సూచనలతో ఏ విధంగానూ పోల్చలేము. అవి మనుష్యులను నీతిమంతులుగా తీర్చలేవు, లేదా వారికి ఏ విధంగానూ ప్రయోజనం చేకూర్చలేవు, ఎందుకంటే వాటి నెరవేర్పు విశ్వాసం లేకుండా వాటిని ఆచరించడంలో లేదా నిర్వర్తించడంలోనే ఉంది; ఎందుకంటే అవి చేయబడినప్పుడు లేదా నిర్వర్తించబడినప్పుడు, అవి నెరవేరుతాయి. ఈ విధంగా అపొస్తలుడు ఆ విషయాల గురించి మాట్లాడుతాడు, "వాటిని ఉపయోగించుట వలన సమస్తము నశించిపోవును; మనుష్యుల ఆజ్ఞలను, బోధలను అనుసరించి." (కొలొస్సయులకు 2:22) ఇప్పుడు సంస్కారములు వాటిని చేయడం వలన కాదు గాని, వాటిని విశ్వసించడం వలన నెరవేరుతాయి.

కాబట్టి, సంస్కారములలో నీతిని ప్రసాదించే ప్రభావవంతమైన శక్తి అంతర్లీనంగా ఉందని గానీ, లేదా అవి కృప యొక్క ప్రభావవంతమైన చిహ్నాలని గానీ చెప్పడం సత్యం కాదు. ఈ విషయాలు దైవిక వాగ్దానాన్ని ఎరుగక, విశ్వాసానికి గొప్ప హాని కలిగించే విధంగా చెప్పబడ్డాయి; ఒకవేళ వాటితో పాటు సంశయం లేని విశ్వాసం ఉన్నట్లయితే, అవి అత్యంత నిశ్చయంగా మరియు అత్యంత ప్రభావవంతంగా కృపను ప్రసాదిస్తాయనే అర్థంలో మనం వాటిని ప్రభావవంతమైనవి అని పిలిస్తే తప్ప. కానీ ఆ రచయితలు వాటికి ఆపాదించే ప్రభావం ఈ రకమైనది కాదనేది దీని నుండి స్పష్టమవుతుంది, ఎందుకంటే వారు మార్గంలో ఎటువంటి అడ్డంకిని సృష్టించనంత వరకు, దుష్టులు మరియు అవిశ్వాసులతో సహా మనుష్యులందరికీ అవి ప్రయోజనకరమైనవని వారు నొక్కి చెబుతున్నారు; అవిశ్వాసమే అన్ని అడ్డంకులలోకెల్లా అత్యంత మొండిది మరియు కృపకు అత్యంత విరోధమైనది కానట్లుగా. ఈ విధంగా వారు సంస్కారాన్ని ఒక ఆజ్ఞగాను, విశ్వాసాన్ని ఒక క్రియగాను చిత్రీకరించడానికి ప్రయత్నించారు. ఎందుకంటే, కేవలం నేను దానిని స్వీకరించినందువల్ల ఒక సంస్కారం నాకు కృపను ప్రసాదిస్తే, అప్పుడు నేను కృపను పొందేది నిశ్చయంగా నా స్వంత క్రియల ద్వారానే కానీ విశ్వాసం ద్వారా కాదు; మరియు నేను సంస్కారంలో ఏ వాగ్దానాన్ని గ్రహించను, కానీ దేవునిచే స్థాపించబడి, ఆజ్ఞాపించబడిన ఒక సూచనను మాత్రమే గ్రహిస్తాను. దీని నుండి, ఈ సెంటెన్సెస్ వేదాంతులు సంస్కారాలను ఎంత పూర్తిగా తప్పుగా అర్థం చేసుకున్నారో స్పష్టమవుతుంది, ఎందుకంటే వారు విశ్వాసాన్ని గానీ, సంస్కారాలలోని వాగ్దానాన్ని గానీ పరిగణనలోకి తీసుకోకుండా, కేవలం సూచనకు మరియు దాని ఉపయోగానికి మాత్రమే అంటిపెట్టుకుని ఉండి, మనలను విశ్వాసం నుండి క్రియల వైపుకు, వాక్యం నుండి సూచన వైపుకు తీసుకువెళతారు.

కాబట్టి, నేను చెప్పినట్లుగా, వారు సంస్కారాలను బానిసత్వంలోకి తీసుకురావడమే కాకుండా, తమకు సాధ్యమైనంత వరకు వాటిని పూర్తిగా తొలగించారు.

కాబట్టి మన కళ్ళు తెరిచి, చిహ్నం కంటే వాక్యం వైపు, చిహ్నం యొక్క కార్యం లేదా ఉపయోగం కంటే విశ్వాసం వైపు ఎక్కువగా చూడటం నేర్చుకుందాం; మరియు దైవిక వాగ్దానం ఎక్కడ ఉందో, అక్కడ విశ్వాసం అవసరమని మనం అర్థం చేసుకుందాం; మరియు ఈ రెండూ ఎంత అవసరమైనవంటే, ఒకటి లేకుండా మరొకటి ఏమాత్రం ప్రభావం చూపలేదని కూడా అర్థం చేసుకుందాం. మనకు వాగ్దానం లేకపోతే మనం విశ్వసించలేము, అలాగే విశ్వసించకపోతే వాగ్దానం కూడా ప్రభావవంతం కాదు; అయితే ఈ రెండూ పరస్పరం పనిచేస్తే, అవి సంస్కారాలలో నిజమైన మరియు నిశ్చయమైన ప్రభావాన్ని కలుగజేస్తాయి. అందువల్ల, వాగ్దానం మరియు విశ్వాసం లేకుండా సంస్కారంలో ప్రభావాన్ని వెతకడం వ్యర్థమైన ప్రయత్నం మరియు శిక్షకు గురికావడమే. అందుకే క్రీస్తు ఇలా అంటారు: "విశ్వసించి బాప్తిస్మము పొందినవాడు రక్షింపబడును, విశ్వసించనివాడు శిక్షింపబడును." (మార్కు 16:16). ఈ విధంగా సంస్కారంలో విశ్వాసం ఎంత అవసరమో ఆయన చూపిస్తున్నారు.

బాప్తిస్మ సంస్కారం గురించి చెప్పాలంటే, ఆ సంస్కారం లేకుండా కూడా ఆయన మనలను రక్షించగలడు; మరియు ఈ కారణంగానే ఆయన, "విశ్వసించనివాడు" అని చెప్పినప్పుడు, "మరియు బాప్తిస్మము పొందనివాడు" అని జోడించలేదు.

అందువల్ల బాప్తిస్మం మరణం మరియు పునరుత్థానం అనే రెండు విషయాలను సూచిస్తుంది; అంటే, సంపూర్ణమైన మరియు పరిపూర్ణమైన నీతిని. పరిచారకుడు శిశువును నీటిలో ముంచినప్పుడు, అది మరణాన్ని సూచిస్తుంది; అతడు శిశువును తిరిగి బయటకు తీసినప్పుడు, అది జీవాన్ని సూచిస్తుంది. పౌలు ఈ విషయాన్ని ఈ విధంగా వివరిస్తాడు: “కాబట్టి తండ్రి మహిమచేత క్రీస్తు మృతులలోనుండి లేపబడినట్లు, మనమును నూతన జీవములో నడుచుకొనునట్లు, బాప్తిస్మమువలన ఆయనతో కూడ మరణములోనికి పాతిపెట్టబడితిమి.” (రోమా. 6:4). ఈ మరణం మరియు పునరుత్థానాన్ని మనం నూతన సృష్టి, పునరుత్పత్తి, మరియు ఆత్మీయ జన్మ అని పిలుస్తాము; మరియు ఈ మాటలను, అనేకులు అర్థం చేసుకున్నట్లుగా, పాప మరణం మరియు కృపా జీవం గురించి కేవలం అలంకారికంగా మాత్రమే కాకుండా, నిజమైన మరణం మరియు పునరుత్థానం గురించి కూడా అర్థం చేసుకోవాలి. ఎందుకంటే, ఈ జీవితంలో మనం భరించే పాప శరీరం నాశనం అయ్యే వరకు, బాప్తిస్మానికి కల్పితమైన అర్థం లేదు, మనలో పాపం చనిపోదు లేదా కృప పూర్తిగా లేవదు; ఎందుకంటే, అపొస్తలుడు చెప్పినట్లుగా, మనం శరీరంలో ఉన్నంత కాలం, శరీర కోరికలు మనలో పనిచేస్తాయి మరియు వాటిచే ప్రేరేపించబడతాయి. కాబట్టి మనం విశ్వసించడం ప్రారంభించినప్పుడు, అదే సమయంలో ఈ లోకానికి మరణించి, భవిష్యత్తు జీవితంలో దేవుని కొరకు జీవించడం ప్రారంభిస్తాము; తద్వారా విశ్వాసం నిజంగా మరణం మరియు పునరుత్థానం; అనగా, మనం మునిగి తేలే ఆత్మీయ బాప్తిస్మం.

కాబట్టి, పాపక్షమాపణ బాప్తిస్మానికి ఆపాదించబడినప్పుడు, అది సరిగానే ఆపాదించబడింది; కానీ ఆ పదబంధం యొక్క అర్థం బాప్తిస్మాన్ని పూర్తిగా వ్యక్తపరచడానికి చాలా తేలికైనది మరియు బలహీనమైనది, ఎందుకంటే బాప్తిస్మం అనేది మరణం మరియు పునరుత్థానాలకు ఒక చిహ్నం వంటిది. ఈ కారణంగా, ఆ పదం యొక్క అర్థం మరియు ఆ మర్మం యొక్క సూచన ప్రకారం, బాప్తిస్మం పొందినవారు పూర్తిగా మునగాలని నేను కోరుకుంటున్నాను; అలా చేయడం అవసరమని నేను అనుకోవడం లేదు, కానీ బాప్తిస్మం వంటి సంపూర్ణమైన మరియు పరిపూర్ణమైన దానికి, క్రీస్తుచే నిస్సందేహంగా స్థాపించబడిన విధంగానే, దాని చిహ్నం కూడా సంపూర్ణత మరియు పరిపూర్ణతలో ఉండటం మంచిది. ఎందుకంటే ఒక పాపి కడగబడటం కంటే చనిపోవడమే ఎక్కువ అవసరం, తద్వారా అతను పూర్తిగా మరొక సృష్టిగా నూతనపరచబడతాడు, మరియు ఆ విధంగా బాప్తిస్మంలో తాను ఎవరితో పాటు చనిపోయి తిరిగి లేస్తాడో ఆ క్రీస్తు యొక్క మరణం మరియు పునరుత్థానాలతో అతనిలో అనుగుణ్యత ఉంటుంది. ఎందుకంటే క్రీస్తు చనిపోయి తిరిగి లేచినప్పుడు ఆయన మర్త్యత్వం నుండి కడగబడ్డాడని మనం చెప్పినప్పటికీ, ఆయన పూర్తిగా మార్చబడి నూతనపరచబడ్డాడని చెప్పడం కంటే అది బలహీనమైన వ్యక్తీకరణ అవుతుంది; కాబట్టి, మనం పాపం నుండి కడగబడ్డామని చెప్పడం కంటే, బాప్తిస్మం ద్వారా మరణం మరియు నిత్యజీవానికి పునరుత్థానం మనకు సూచించబడ్డాయని చెప్పడంలో ఎక్కువ తీవ్రత ఉంది. 193

ఇక్కడ కూడా మనం చూసేదేమిటంటే, బాప్తిస్మమనే సంస్కారం, దాని చిహ్నం విషయంలో కూడా, కేవలం ఒక క్షణానికి సంబంధించిన విషయం కాదు, కానీ అది శాశ్వతమైన స్వభావాన్ని కలిగి ఉంటుంది. ఎందుకంటే, ఆ కార్యం త్వరగా ముగిసిపోయినప్పటికీ, దానిచే సూచించబడిన విషయం మరణం వరకు, అవును, ఆఖరి దినమైన పునరుత్థానం వరకు నిలిచి ఉంటుంది. ఎందుకంటే మనం బ్రతికినంత కాలం, బాప్తిస్మం ద్వారా సూచించబడిన దానినే మనం ఎల్లప్పుడూ చేస్తూ ఉంటాము; అంటే, మనం మరణించి తిరిగి లేస్తూ ఉంటాము. నేను చెప్పేదేమిటంటే, మనం కేవలం మన భావోద్వేగాలలోనూ, ఆత్మీయంగానూ, లోక పాపాలను, వ్యర్థమైన వాటిని విడిచిపెట్టడం ద్వారా మాత్రమే మరణించడం లేదు; కానీ వాస్తవానికి మనం ఈ శారీరక జీవితాన్ని విడిచిపెట్టి, భవిష్యత్ జీవితాన్ని గ్రహించడం ప్రారంభిస్తున్నాము, తద్వారా ఈ లోకం నుండి తండ్రి వద్దకు నిజమైన (వారు పిలిచే విధంగా) మరియు శారీరక ప్రయాణం కూడా జరుగుతుంది.

అందువల్ల, బాప్తిస్మం యొక్క ప్రభావాన్ని చాలా చిన్న మరియు సంకుచితమైన పరిమాణాలకు తగ్గించి, దాని ద్వారా కృప ప్రసాదించబడుతుందని చెప్పేవారి పొరపాటుకు మనం దూరంగా ఉండాలి.

బాప్తిస్మమనే సంస్కారమును గూర్చి, ఈ కృప ఆ తరువాత పాపం వలన క్రుంగిపోతుందని; మరియు బాప్తిస్మము ఇప్పుడు పూర్తిగా నిరుపయోగమైనట్లుగా, మనం అప్పుడు వేరొక మార్గంలో పరలోకానికి వెళ్ళాలని కొందరు వాదిస్తారు. నీవు ఈ విధంగా తీర్పు తీర్చవద్దు, కానీ బాప్తిస్మము యొక్క ప్రాముఖ్యత ఎంత గొప్పదంటే, నీవు దానిలోనే జీవించి, దానిలోనే మరణించగలవని గ్రహించు; మరియు పశ్చాత్తాపము ద్వారా గానీ లేదా మరే ఇతర మార్గము ద్వారా గానీ, నీవు బాప్తిస్మము యొక్క ప్రభావానికి తిరిగి రావడం తప్ప మరేమీ చేయలేవని, మరియు నీవు దేనికోసం బాప్తిస్మము పొందావో, మరియు నీ బాప్తిస్మము దేనిని సూచించిందో దానిని తిరిగి చేయుటకే నీవు వెళ్ళగలవని గ్రహించు. నిరాశతో నీవు రక్షణకు తిరిగి రావడానికి నిరాకరిస్తే తప్ప, బాప్తిస్మము దాని ప్రభావాన్ని ఎన్నడూ కోల్పోదు. నీవు కొంతకాలం ఆ గుర్తు నుండి దూరంగా సంచరించవచ్చు, కానీ ఆ కారణంగా ఆ గుర్తు దాని ప్రభావాన్ని కోల్పోదు. ఈ విధంగా నీవు సంస్కారము ద్వారా ఒక్కసారే బాప్తిస్మము పొందావు, కానీ నీవు విశ్వాసము ద్వారా నిరంతరం బాప్తిస్మము పొందవలసి ఉంటుంది, మరియు నిరంతరం మరణించి, నిరంతరం జీవించవలసి ఉంటుంది. బాప్తిస్మము నీ దేహమంతటినీ మ్రింగివేసి, దానిని తిరిగి బయలుపరిచింది; అలాగే బాప్తిస్మము యొక్క సారం నీ జీవితమంతటినీ, దేహముతోను ఆత్మతోను మ్రింగివేసి, చివరి దినమున తేజస్సు మరియు అమరత్వమనే వస్త్రమును ధరింపజేసి దానిని తిరిగి ఇవ్వాలి. ఈ విధంగా మనం బాప్తిస్మము యొక్క సారంతో పాటు దాని సూచన లేకుండా ఎన్నడూ ఉండము; అంతేకాక, చివరి దినమున ఆ సూచన యొక్క సంపూర్ణ అర్థాన్ని మనం నెరవేర్చే వరకు, మనం నిరంతరం మరిన్నిసార్లు బాప్తిస్మము పొందుతూ ఉండాలి.

కాబట్టి, ఈ జీవితంలో శరీరాన్ని అణచివేసి, ఆత్మను ఉత్తేజపరిచే విధంగా మనం చేసే ప్రతి పని బాప్తిస్మంతో ముడిపడి ఉందని మనం చూస్తాము; మరియు మనం ఈ జీవితం నుండి ఎంత త్వరగా విడుదల పొందుతామో, అంత వేగంగా మన బాప్తిస్మం యొక్క అర్థాన్ని నెరవేరుస్తాము; మరియు మనం ఎంత ఎక్కువ శ్రమలను సహిస్తామో, అంత సంతోషంగా బాప్తిస్మం యొక్క ఉద్దేశ్యాన్ని నెరవేరుస్తాము. అమరవీరులు ప్రతిరోజూ మరణశిక్షకు గురై, వధకు సిద్ధంగా ఉన్న గొర్రెలుగా లెక్కించబడిన ఆ రోజులలో సంఘం అత్యంత సంతోషంగా ఉండేది; ఎందుకంటే అప్పుడు బాప్తిస్మం అనే శక్తి సంఘంలో పూర్తి శక్తితో పరిపాలించింది, అయితే ఇప్పుడు మానవ కార్యాలు మరియు సిద్ధాంతాల సమృద్ధి కారణంగా మనం దానిని పూర్తిగా విస్మరించాము. మనం జీవించే జీవితమంతా ఒక బాప్తిస్మంగా ఉండాలి మరియు బాప్తిస్మం యొక్క చిహ్నాన్ని లేదా సంస్కారాన్ని నెరవేర్చాలి; ఎందుకంటే మనం మిగతా అన్ని విషయాల నుండి విడుదల చేయబడి, కేవలం బాప్తిస్మానికి, అంటే మరణం మరియు పునరుత్థానానికి అప్పగించబడ్డాము.

మన ఈ మహిమాన్వితమైన స్వేచ్ఛ మరియు బాప్తిస్మమును గూర్చిన ఈ జ్ఞానం ఈనాడు బానిసత్వంలో ఉండటానికి, రోమన్ పోంటిఫ్ యొక్క నిరంకుశత్వం తప్ప మరెవరిని మనం నిందించగలం? ప్రధాన కాపరిగా, అందరికంటే ఎక్కువగా ఆయనే ఈ స్వేచ్ఛను, ఈ జ్ఞానాన్ని ప్రకటించి, దానిని నొక్కి చెప్పి ఉండవలసింది; పౌలు చెప్పినట్లుగా: "మనుష్యుడు మనలను క్రీస్తు పరిచారకులుగాను, దేవుని మర్మములకు గృహనిర్వాహకులుగాను ఎంచుకొనవలెను." (1 కొరింథీ. 4:1.) కానీ అతని ఏకైక ఉద్దేశ్యం తన శాసనాలు మరియు చట్టాల ద్వారా మనలను పీడించడం, మరియు తన నిరంకుశ అధికారానికి మనలను బానిసలుగా చిక్కులో పెట్టడమే. పోప్ ఈ మర్మాలను బోధించడంలో విఫలమయ్యే భక్తిహీనమైన మరియు హేయమైన విధానం గురించి చెప్పనవసరం లేదు, ఏ హక్కుతో ఆయన మనపై చట్టాలను స్థాపించాడని నేను అడుగుతున్నాను? బాప్తిస్మము ద్వారా మనకు ఇవ్వబడిన మన ఈ స్వేచ్ఛను బానిసత్వంలోకి తీసుకురావడానికి ఆయనకు ఎవరు అధికారం ఇచ్చారు? నేను చెప్పినట్లుగా, మన జీవితాంతం మనం నెరవేర్చవలసిన ఒకే ఒక ఉద్దేశ్యం ఉంది, అదేమిటంటే, బాప్తిస్మం పొందడం, అనగా ఆత్మ నిగ్రహం కలిగి ఉండటం, మరియు క్రీస్తునందు విశ్వాసంతో జీవించడం. ఈ విశ్వాసాన్ని మాత్రమే, అన్నిటికంటే ముఖ్యంగా ప్రధాన కాపరి బోధించి ఉండవలసింది. కానీ ఇప్పుడు విశ్వాసం గురించి ఒక్క మాట కూడా చెప్పబడలేదు, అయినా క్రియలు మరియు ఆచారాలకు సంబంధించిన అనంతమైన చట్టాల ద్వారా సంఘం నలిపివేయబడుతోంది; బాప్తిస్మపు యోగ్యత మరియు జ్ఞానం తీసివేయబడుతున్నాయి; క్రీస్తు విశ్వాసానికి ఆటంకం కలుగుతోంది.

బాప్తిస్మ సంస్కారం విషయమై నేను చెప్పేదేమంటే, ఒక క్రైస్తవుని స్వంత అంగీకారంతో తప్ప, పోపకు గానీ, బిషప్‌కు గానీ, లేదా మరే ఇతర వ్యక్తికి గానీ ఒక్క అక్షరాన్ని కూడా అతనిపై బంధనంగా మార్చే హక్కు లేదు. దీనికి భిన్నంగా ఏది చేసినా అది నిరంకుశ స్ఫూర్తితో చేయబడినట్లే; అందువల్ల, ప్రార్థనలు, ఉపవాసాలు, దానధర్మాలు, మరియు పోప తన శాసనాలన్నింటిలో ఆజ్ఞాపించే మరియు కోరే మరే ఇతర విషయాలనైనా కోరడానికి మరియు ఆజ్ఞాపించడానికి అతనికి అస్సలు హక్కు లేదు; ఆ శాసనాలు ఎంత అన్యాయమైనవో అంతటినీ కలిగి ఉన్నాయి. మరియు అతను అలాంటి ప్రయత్నం చేసినప్పుడల్లా సంఘ స్వేచ్ఛకు వ్యతిరేకంగా పాపం చేస్తాడు. అందువల్ల, నేటి చర్చి పెద్దలు సంఘ స్వేచ్ఛకు, అంటే కలప, రాయి, పొలాలు మరియు డబ్బుకు (ఎందుకంటే ఈ రోజుల్లో మతపరమైన విషయాలు ఆధ్యాత్మిక విషయాలకు పర్యాయపదాలుగా మారాయి) గట్టి మద్దతుదారులుగా ఉన్నప్పటికీ, వారు తమ తప్పుడు బోధనల ద్వారా సంఘం యొక్క నిజమైన స్వేచ్ఛను బానిసత్వంలోకి తీసుకురావడమే కాకుండా, దానిని పూర్తిగా నాశనం చేస్తున్నారు. అవును, తుర్కు దేశస్థుడు చేయగలిగిన దానికంటే ఎక్కువగా; "మీరు మనుష్యులకు దాసులుగా ఉండకుడి" అని చెప్పిన అపొస్తలుని మనస్సాక్షికి ఇది విరుద్ధం. (1 కొరింథీ. vii: 23.) మనం వారి నిరంకుశ శాసనాలకు మరియు చట్టాలకు లోబడినప్పుడు, మనం నిజంగా మనుష్యులకు దాసులుగా చేయబడతాము.

ఈ దుష్టమైన మరియు నీచమైన నిరంకుశత్వానికి పోప్ శిష్యులు సహకరిస్తున్నారు. వారు ఈ ధ్యేయము కొరకు క్రీస్తు పలికిన "మిమ్మల్ని విన్నవాడు నన్ను విన్నట్లే" అనే మాటను వక్రీకరించి, వకారం చేస్తున్నారు. వారు ఈ మాటలను తమ సొంత సంప్రదాయాలకు మద్దతుగా చేసుకుని వక్రీకరిస్తున్నారు; అయితే, ఈ మాటను క్రీస్తు అపొస్తలులు సువార్తను ప్రకటించడానికి వెళ్తున్నప్పుడు వారికి చెప్పారు, కాబట్టి దీనిని కేవలం సువార్తకు మాత్రమే సంబంధించినదిగా అర్థం చేసుకోవాలి. అయినప్పటికీ, ఈ వ్యక్తులు సువార్తను విస్మరించి, ఈ మాటను తమ సొంత కల్పనలకు అనుగుణంగా మార్చుకుంటున్నారు. క్రీస్తు ఇలా అంటున్నాడు: "నా గొఱ్ఱలు నా స్వరం వింటాయి, కానీ అపరిచితుల స్వరం ఎరుగవు." ఈ కారణంగానే, పోప్‌లు క్రీస్తు స్వరాన్ని పలకడానికి సువార్త మనకు వారసత్వంగా ఇవ్వబడింది; కానీ వారు తమ సొంత స్వరాన్ని పలుకుతున్నారు, మరియు తమ స్వరం వినబడాలని నిశ్చయించుకున్నారు. తాను బాప్తిస్మమివ్వడానికి కాక, సువార్తను ప్రకటించడానికే పంపబడ్డానని అపొస్తలుడు కూడా తన గురించి తాను చెప్పుకున్నాడు; అందువల్ల, పోప్ సువార్తను మరియు క్రీస్తును బోధించినప్పుడు తప్ప, అతని సంప్రదాయాలను స్వీకరించడానికి గానీ, అతని మాట వినడానికి గానీ ఎవరూ బాధ్యులు కారు; మరియు అతడు స్వయంగా అత్యంత స్వేచ్ఛాయుతమైన విశ్వాసాన్ని తప్ప మరేదీ బోధించకూడదు. అయితే, క్రీస్తు "మిమ్మల్ని విన్నవాడు నన్ను విన్నట్లే" అని చెప్పినప్పుడు, పోప్ కూడా ఇతరుల మాటలను ఎందుకు వినరు? క్రీస్తు పేతురుతో మాత్రమే "నిన్ను విన్నవాడు" అని చెప్పలేదు. చివరిగా, ఎక్కడైతే నిజమైన విశ్వాసం ఉంటుందో, అక్కడ తప్పనిసరిగా విశ్వాస వాక్యం కూడా ఉండాలి. అలాంటప్పుడు, విశ్వాస వాక్యం కలిగిన తన విశ్వాసి అయిన సేవకుని మాటలను అవిశ్వాసి అయిన పోప్ ఎందుకు వినరు?

మతగురువుల మధ్య అంధత్వం, అంధత్వమే రాజ్యమేలుతోంది.

అయితే మరికొందరు, మరింత సిగ్గులేకుండా, చట్టాలు చేసే అధికారాన్ని పోప్‌కు ఆపాదిస్తారు; ఈ మాటల ఆధారంగా వాదిస్తారు: "నీవు భూమిమీద దేనిని బంధిస్తావో అది పరలోకంలో బంధించబడుతుంది; మరియు నీవు భూమిమీద దేనిని విడిపిస్తావో అది పరలోకంలో విడిపించబడుతుంది." (మత్తయి 16:19). అక్కడ క్రీస్తు పాపాలను బంధించడం మరియు విడిపించడం గురించి మాట్లాడుతున్నారు, అంతేగానీ యావత్ సంఘాన్ని బానిసత్వంలోకి తీసుకువచ్చి, దానిని అణచివేయడానికి చట్టాలు చేయడం గురించి కాదు. ఈ విధంగా పోప్ యొక్క నిరంకుశత్వం అన్ని విషయాలలో తన సొంత తప్పుడు సూత్రాల ప్రకారమే పనిచేస్తుంది; అదే సమయంలో అది దేవుని మాటలను బలవంతంగా వక్రీకరించి, వక్రీకరిస్తుంది. క్రీస్తు చెప్పిన మాట ప్రకారం, "ఎవడైనా నీ కుడి చెంప మీద కొడితే, అతనికి ఎడమ చెంప కూడా తిప్పు" (మత్తయి 5:39), లోకం తమపై విధించే మరే ఇతర హింసనైనా భరించినట్లే, క్రైస్తవులు ఈ శాపగ్రస్తమైన నిరంకుశత్వాన్ని కూడా సహించవలసిందేనని నేను ఒప్పుకుంటున్నాను. కానీ నేను దీని గురించి ఫిర్యాదు చేస్తున్నాను, ఆ దుర్మార్గుడు

బాప్తిస్మమనే సంస్కారానికి సంబంధించి, పోంటిఫ్‌లు తాము అలా ప్రవర్తించడానికి న్యాయమైన అధికారం కలిగి ఉన్నామని గొప్పలు చెప్పుకుంటారు, మరియు తమ ఈ బబులోనులో తాము క్రైస్తవ ప్రపంచ ప్రయోజనాలను కాపాడుతున్నామని నటిస్తారు; ఈ భావనను ప్రజలందరూ స్వీకరించేలా వారు ఒప్పించారు. ఒకవేళ వారు ఈ పనులను తెలిసి, బహిరంగంగా ప్రకటించిన భక్తిహీనతతో, నిరంకుశత్వంతో చేసి ఉంటే, లేదా మనం భరించింది కేవలం హింస మాత్రమే అయితే, ఈలోగా ఈ జీవిత పాప పరిహారార్థ సాధనకు మరియు బాప్తిస్మమును నెరవేర్చడానికి ఈ విధంగా మనకు లభించిన ప్రయోజనాలను మనం ప్రశాంతంగా లెక్కించుకోవచ్చు, మరియు మనకు జరిగిన అన్యాయానికి మనస్సాక్షితో గర్వపడే పూర్తి హక్కును కలిగి ఉండవచ్చు. కానీ వాస్తవానికి, స్వేచ్ఛ విషయంలో మన మనస్సాక్షిని చిక్కుల్లో పడేయాలని వారు కోరుకుంటున్నారు, తద్వారా వారు చేసేదంతా మంచి పనే అని మనం నమ్మాలి, మరియు వారి దుర్మార్గపు చర్యలను నిందించడం గానీ, వాటి గురించి ఫిర్యాదు చేయడం గానీ చట్టవిరుద్ధమని మనం భావించాలి. తోడేళ్ళై ఉండి, వారు గొర్రెల కాపరులుగా కనపడాలని కోరుకుంటారు; క్రీస్తు విరోధులై ఉండి, క్రీస్తు వలె గౌరవించబడాలని కోరుకుంటారు.

నేను స్వేచ్ఛ మరియు మనస్సాక్షి పక్షాన బిగ్గరగా కేక వేస్తున్నాను, మరియు నేను విశ్వాసంతో ప్రకటిస్తున్నాను, మనుషులు గానీ దేవదూతలు గానీ, క్రైస్తవుల మీద ఎలాంటి చట్టాన్ని అయినా, వారు స్వయంగా కోరుకున్నంత వరకు తప్ప, ఏమాత్రం న్యాయంగా విధించలేరు; ఎందుకంటే మేము అన్నిటి నుండి స్వేచ్ఛగా ఉన్నాము. ఒకవేళ అలాంటి చట్టాలు మాపై విధించబడితే, మా స్వేచ్ఛా స్పృహను కాపాడుకునే విధంగా మేము వాటిని సహించాలి. ఆ అన్యాయాన్ని మేము భరించినా, దానిలో గర్వపడినా కూడా, ఆ స్వేచ్ఛకు అన్యాయం జరుగుతోందని మేము తెలుసుకొని స్థిరంగా నిరసించాలి; నిరంకుశుడిని సమర్థించకుండా, లేదా ఆ నిరంకుశత్వానికి వ్యతిరేకంగా సణుగకుండా జాగ్రత్త వహించాలి. "మీరు మంచిని అనుసరించేవారైతే, మీకు హాని చేసేవాడు ఎవడు?" (1 పేతురు 3:13). దేవునిచేత ఎన్నుకోబడినవారికి అన్నీ మేలుకే జరుగుతాయి. అయితే, బాప్తిస్మము యొక్క మహిమను మరియు క్రైస్తవ స్వేచ్ఛ యొక్క సంతోషాన్ని అర్థం చేసుకున్నవారు, లేదా వాటిని పోప్ యొక్క నిరంకుశత్వంగా గ్రహించగలిగినవారు చాలా కొద్దిమందే ఉన్నారు కాబట్టి—నా వంతుగా నేను 197 నా మనస్సును విడిపించుకొని, నా మనస్సాక్షిని రక్షించుకుంటాను. పోప్‌కు మరియు పాపిస్టులందరికీ నేను గట్టిగా ప్రకటిస్తున్నాను, వారు తమ చట్టాలు మరియు సంప్రదాయాలన్నింటినీ పక్కనపెట్టి, క్రీస్తు సంఘాలకు స్వేచ్ఛను పునరుద్ధరించి, ఆ స్వేచ్ఛను బోధించేలా చేయకపోతే, ఈ దుర్భరమైన బానిసత్వంలో నశించిపోతున్న ఆత్మలన్నింటి మరణానికి వారే దోషులు అవుతారు, మరియు పోప్ పదవి నిజానికి బబులోను రాజ్యం మరియు నిజమైన క్రీస్తు విరోధి తప్ప మరేమీ కాదు. ఎందుకంటే, తన బోధనల ద్వారా మరియు తన శాసనాల ద్వారా సంఘంలో ఆత్మల పాపాన్ని, నాశనాన్ని పెంచేవాడే తప్ప పాపపురుషుడు మరియు నాశన పుత్రుడు ఇంకెవరు? అతడు ఇంకా తాను ప్రభువు అన్నట్లుగా సంఘంలోనే కూర్చుని ఉంటాడు.

దేవుడా? ఈ పరిస్థితులన్నీ ఎన్నో యుగాలుగా పోప్ యొక్క నిరంకుశత్వం ద్వారా నెరవేర్చబడ్డాయి. అది విశ్వాసాన్ని ఆర్పివేసింది, సంస్కారాలను అంధకారం చేసింది, సువార్తను అణచివేసింది; అదే సమయంలో అది తన సొంత చట్టాలను అంతులేకుండా విధించి, విస్తరింపజేస్తూనే ఉంది; ఆ చట్టాలు దుష్టమైనవి, అపవిత్రమైనవి మాత్రమే కాకుండా, అత్యంత అజ్ఞానమైనవి మరియు అనాగరికమైనవి కూడా.

కాబట్టి మన బానిసత్వపు దుస్థితిని చూడండి. "జనములతో నిండిన పట్టణము ఏలక ఏకాకిగా కూర్చుండబెట్టుకొనెనుగా, అది విధవరాలిగా ఎలా అయిపోయెనుగాను? జనములలో గొప్పదిగాను, రాష్ట్రములలో రాకుమార్తెగాను ఉన్న అది, ఇప్పుడు కప్పము చెల్లించుదానిగా ఎలా అయిపోయెనుగాను? దాని ప్రియులందరిలో దానిని ఓదార్చువాడు ఒక్కడూ లేడు; దాని స్నేహితులందరు దానికి ద్రోహము చేసిరి." (విలాపవాక్యములు 1:1, 2). ఈ రోజుల్లో క్రైస్తవుల మనస్సులను ఆక్రమించుకోవడానికి ఎన్నో శాసనాలు, ఎన్నో ఆచారాలు, ఎన్నో వర్గాలు, ఎన్నో వృత్తులు, ఎన్నో పనులు ఉన్నాయి, దానివల్ల వారు తమ బాప్తిస్మాన్ని మరచిపోతున్నారు. మిడతలు, గొంగళి పురుగులు, మరియు దోమ పురుగుల వంటి ఈ సమూహం వలన, తాను బాప్తిస్మం పొందానని ఏ మనిషి కూడా గుర్తుంచుకోలేడు.

బాప్తిస్మమనే సంస్కారమును గూర్చి, అతడు బాప్తిస్మము పొందెను, లేదా ఆ బాప్తిస్మములో అతడు ఏమి పొందెను. బాప్తిస్మము పొందు శిశువులవలె మనము ఉండవలెను; వారు ఏ ఉత్సాహముచేతను, ఏ క్రియలచేతను నిమగ్నం కాకుండా, కేవలం తమ బాప్తిస్మము యొక్క మహిమయందు విశ్రాంతియు, భద్రముగాను, అన్ని విషయములలో స్వేచ్ఛగా ఉంటారు. మనము కూడా క్రీస్తునందు శిశువులమై, నిరంతరము బాప్తిస్మము పొందుచున్నాము.

నేను చెప్పిన దానికి వ్యతిరేకంగా, దేవుని వాగ్దానాన్ని పొందలేని లేదా తమ బాప్తిస్మమునందు విశ్వాసం ఉంచలేని శిశువుల బాప్తిస్మము నుండి బహుశా ఒక వాదనను లేవనెత్తవచ్చు; మరియు అందువల్ల విశ్వాసం అవసరం లేదని, లేదా శిశువుల బాప్తిస్మము వ్యర్థమని చెప్పబడవచ్చు. దీనికి నేను జవాబిచ్చేదేమనగా, అందరూ చెప్పేదే, శిశువులకు ఇతరుల విశ్వాసం ద్వారా, అనగా వారిని బాప్తిస్మమునకు తీసుకువచ్చేవారి విశ్వాసం ద్వారా సహాయం లభిస్తుంది. ఎందుకంటే, దేవుని వాక్యం బోధించబడినప్పుడు, ఏ శిశువు కంటే తక్కువగా ఇంద్రియ జ్ఞానం మరియు భావోద్వేగాలు లేని దుష్టుని హృదయాన్ని మార్చగలంత శక్తివంతమైనదిగా ఉన్నట్లే, ఆ శిశువును విశ్వాసంలోకి తీసుకువచ్చే సంఘం యొక్క ప్రార్థనల ద్వారా—ఆ ప్రార్థనలకు అన్నీ సాధ్యమే—ఆ శిశువులో నింపబడిన విశ్వాసం ద్వారా ఆ శిశువు మార్చబడి, శుద్ధి చేయబడి, నూతనపరచబడుతుంది.

సంఘం ఒక దుష్ట వయోజనుడిని ముందుకు తీసుకువచ్చి అతని కోసం ప్రార్థిస్తే, అతను ఏ సంస్కారంలోనైనా మార్పుకు లోనవవచ్చని నేను సందేహించను; సువార్తలో మనం చదివినట్లుగా, పక్షవాత రోగి ఇతరుల విశ్వాసం ద్వారా స్వస్థత పొందాడు. ఈ కోణంలో కూడా, నూతన ధర్మశాస్త్ర సంస్కారాలు, తమ మార్గంలో ఎలాంటి అడ్డంకిని సృష్టించని వారిపైనే కాకుండా, అడ్డంకిని సృష్టించే అత్యంత మొండివారిపై కూడా కృపను ప్రసాదించడంలో ప్రభావవంతంగా ఉన్నాయని నేను నిస్సంకోచంగా అంగీకరిస్తాను. సంఘ విశ్వాసం మరియు విశ్వాస ప్రార్థన ఏ కష్టాన్ని తొలగించలేవు?

ఈ శక్తి ద్వారా స్తెఫను అపొస్తలుడైన పౌలును మార్చాడని నమ్ముతారా? కానీ ఈ సందర్భాలలో సంస్కారాలు వాటి స్వంత శక్తితో కాకుండా, విశ్వాసం యొక్క శక్తితోనే తమ కార్యాన్ని చేస్తాయి; అది లేకుండా, నేను చెప్పినట్లుగా, వాటికి ఏమాత్రం ప్రభావం ఉండదు.

ఇంకా పుట్టని, కానీ కేవలం చెయ్యి లేదా పాదం మాత్రమే కనిపించే శిశువుకు బాప్తిస్మం ఇవ్వవచ్చా అనే ప్రశ్న తలెత్తింది. ఈ విషయంలో నేను తొందరపడి తీర్పు ఇవ్వదలచుకోలేదు, మరియు నాకే తెలియదని ఒప్పుకుంటున్నాను. వారు తమ అభిప్రాయానికి ఆధారంగా చేసుకున్న కారణం, అంటే ఆత్మ మొత్తం శరీరంలోని ప్రతి భాగంలోనూ ఉంటుందనేది సరిపోతుందో లేదో కూడా నాకు తెలియదు; ఎందుకంటే బాహ్యంగా బాప్తిస్మం పొందేది ఆత్మ కాదు, శరీరమే. మరోవైపు, కొందరు వాదిస్తున్నట్లుగా, ఇంకా పుట్టనివాడు తిరిగి జన్మించలేడని నేను చెప్పలేను; అయినప్పటికీ అది చాలా బలమైన వాదన. ఈ ప్రశ్నను నేను పరిశుద్ధాత్మ నిర్ణయానికి వదిలివేస్తున్నాను, మరియు ఈలోగా ప్రతి ఒక్కరూ తమ మనస్సులో పూర్తిగా నిశ్చయించుకోవాలని కోరుకుంటున్నాను.

నేను ఒక విషయాన్ని జోడించాలనుకుంటున్నాను, దాని గురించి నేను ప్రతి ఒక్కరినీ ఒప్పించగలిగితే బాగుండునని కోరుకుంటున్నాను; అదేమిటంటే, మతపరమైన సంస్థలకు సంబంధించినవి అయినా, తీర్థయాత్రలకు సంబంధించినవి అయినా, లేదా ఏ విధమైన పనులకైనా సంబంధించినవి అయినా, అన్ని రకాల ప్రమాణాలను పూర్తిగా తొలగించాలి, లేదా కనీసం వాటికి దూరంగా ఉండాలి, మరియు మతపరమైన ఆచారాలు, సత్కార్యాలతో నిండి ఉన్న బాప్తిస్మ స్వేచ్ఛలోనే మనం మిగిలి ఉండాలి. ప్రమాణాల పట్ల అతిగా కీర్తించబడే ఈ నమ్మకం బాప్తిస్మాన్ని ఎంతగా దెబ్బతీస్తుందో, మరియు క్రైస్తవ స్వేచ్ఛ గురించిన జ్ఞానాన్ని ఎంతగా మరుగుపరుస్తుందో మాటల్లో చెప్పడం అసాధ్యం; ప్రమాణాల పట్ల ఈ మితిమీరిన వ్యామోహం, వాటిని చేసే విషయంలో ఆలోచనారహితమైన తొందరపాటు వల్ల ఆత్మలకు రోజురోజుకూ పెరుగుతున్న వర్ణనాతీతమైన, అనంతమైన ప్రమాదం గురించి చెప్పనక్కర్లేదు. ఓ అత్యంత దుర్మార్గులైన బిషప్‌లారా, అత్యంత దురదృష్టవంతులైన పాస్టర్లారా, మీరు మీ 199వ తేదీన నిద్రపోతున్నారు.

బాప్తిస్మమనే సంస్కారము విషయమై మీ స్వంత కోరికలను తీర్చుకొని ఆనందించండి, కానీ యోసేపు యొక్క తీవ్రమైన మరియు ప్రమాదకరమైన శ్రమ పట్ల మీకు జాలి లేదు!

ఒక సాధారణ శాసనం ద్వారా అన్ని ప్రమాణాలను, ముఖ్యంగా శాశ్వతమైన వాటిని రద్దు చేసి, ప్రజలందరినీ వారి బాప్తిస్మపు ప్రమాణాలకు తిరిగి పిలవడం, లేదా కనీసం తొందరపడి ఏ ప్రమాణం చేయవద్దని అందరినీ హెచ్చరించడం మంచిది; అంతేకాక, ప్రమాణాలను ఆహ్వానించడమే కాకుండా, వాటిని చేయడానికి మార్గంలో ఆలస్యం మరియు ఇబ్బందులను సృష్టించాలి. మనం బాప్తిస్మ సమయంలో ఒక గొప్ప ప్రమాణం చేస్తాము, మనం నెరవేర్చగలిగే దానికంటే పెద్దది; మరియు మన ప్రయత్నాలన్నింటినీ దీనికే కేటాయిస్తే, మనకు చేయడానికి చాలా పని ఉంటుంది. కానీ ఇప్పుడు మనం చాలా మందిని మతంలోకి మార్చడానికి సముద్రాన్ని, భూమిని చుట్టి వస్తున్నాము; మనం ప్రపంచాన్ని యాజకులతో, సన్యాసులతో, సన్యాసినులతో నింపుతున్నాము; మరియు వీరిందరినీ శాశ్వత ప్రమాణాలలో బంధిస్తున్నాము. ఈ విషయంలో వాదించే వారిని మనం కనుగొంటాము, మరియు ప్రమాణం యొక్క ఆమోదంతో చేసిన పనులు, ప్రమాణాలతో సంబంధం లేకుండా చేసిన పనుల కంటే ఉత్తమమైనవని, స్వర్గంలో ప్రాధాన్యత పొందుతాయని మరియు చాలా ఉన్నతమైన ప్రతిఫలాన్ని పొందుతాయని వాదిస్తారు. గుడ్డి మరియు భక్తిహీన పరిసయ్యులారా! కొందరు నీతిని, పరిశుద్ధతను క్రియల గొప్పతనాన్ని బట్టి, వాటి సంఖ్యను బట్టి, లేదా వాటిలోని మరేదైనా గుణాన్ని బట్టి కొలుస్తారు; అయితే దేవుని దృష్టిలో అవి కేవలం విశ్వాసం ద్వారానే కొలవబడతాయి; ఎందుకంటే ఆయన దృష్టిలో విశ్వాసంలో తేడా ఉన్నంత వరకు తప్ప, క్రియల విషయంలో వేరే తేడా ఏమీ లేదు.

ఈ అతిశయోక్తి మాటల ద్వారా దుష్టులు, తమ కల్పనల గురించి గొప్ప అభిప్రాయాన్ని కల్పించి, మానవ కార్యాలను ఉబ్బించి చూపిస్తారు. దీని ఉద్దేశ్యం, కార్యాల యొక్క ఆడంబరమైన ప్రదర్శనకు సులభంగా ప్రభావితమయ్యే బుద్ధిహీన జనసమూహాన్ని ఆకర్షించడం; ఇది విశ్వాసం యొక్క గొప్ప నాశనానికి, బాప్తిస్మాన్ని మరచిపోవడానికి, మరియు క్రైస్తవ స్వేచ్ఛకు హాని కలిగించడానికి దారితీస్తుంది. ప్రమాణం అనేది ఒక రకమైన చట్టం మరియు దానికి ఒక కార్యం అవసరం కాబట్టి, ప్రమాణాలు పెరిగేకొద్దీ, చట్టాలు మరియు కార్యాలు కూడా పెరుగుతాయని స్పష్టమవుతుంది; వీటి పెరుగుదల వలన విశ్వాసం నశించిపోతుంది, మరియు బాప్తిస్మా స్వేచ్ఛ బానిసత్వంలోకి నెట్టబడుతుంది. ఈ భక్తిహీనమైన ఆకర్షణలతో సంతృప్తి చెందక, మరికొందరు ఇంకా ముందుకు వెళ్లి, మత జీవిత ఉద్దేశ్యం పునరుద్ధరించబడినప్పుడల్లా, మతసంబంధమైన సంఘంలో ప్రవేశం అనేది ఒక కొత్త బాప్తిస్మానిలాంటిదని, దానిని కూడా పునరుద్ధరించుకోవచ్చని వాదిస్తారు. ఈ విధంగా ఈ భక్తులు నీతి, రక్షణ, మరియు మహిమ తమకే ఆపాదించుకుంటారు, మరియు బాప్తిస్మా పొందినవారికి తమతో పోల్చుకోవడానికి ఏమాత్రం ఆస్కారం ఇవ్వరు. సమస్త మూఢనమ్మకాలకు మూలకర్త అయిన రోమన్ పోంటిఫ్, ఆడంబరమైన పదజాలంతో కూడిన శాసనాలు మరియు పాప పరిహార పత్రాల ద్వారా ఈ ఆలోచనలను ధృవీకరిస్తాడు, ఆమోదిస్తాడు మరియు మరింతగా అలంకరిస్తాడు; అయితే బాప్తిస్మాన్ని కనీసం ప్రస్తావించదగినదిగా కూడా ఎవరూ భావించరు. ఈ ఆర్భాటపు ప్రదర్శనల ద్వారా, సులభంగా ప్రభావితమయ్యే క్రీస్తు ప్రజలను వారు కోరుకున్న తప్పుల సుడిగుండాలలోకి వారు తోసివేస్తారు; తద్వారా, తమ బాప్తిస్మానికి కృతజ్ఞత చూపకుండా, ఇతరులు తమ విశ్వాసం ద్వారా చేసే దానికంటే తాము తమ క్రియల ద్వారానే ఉత్తమంగా చేయగలమని వారు ఊహించుకుంటారు.

కాబట్టి, మొండివారి పట్ల కఠినంగా ఉండే దేవుడు కూడా, ఈ భక్తుల గర్వం మరియు కృతజ్ఞత లేకపోవడంపై ప్రతీకారం తీర్చుకోవాలని నిశ్చయించుకుని, వారు తమ మొక్కులను నెరవేర్చడంలో విఫలమయ్యేలా చేస్తాడు, లేదా వాటిని ఎంతో శ్రమతో నెరవేర్చి, విశ్వాసం మరియు బాప్తిస్మం యొక్క కృపను ఎన్నటికీ తెలుసుకోకుండా, వాటిలోనే మునిగి ఉండేలా చేస్తాడు. వారి ఆత్మ దేవుని దృష్టిలో సరిగా లేదు కాబట్టి, వారు తమ కపటంలో చివరి వరకు కొనసాగడానికి ఆయన అనుమతిస్తాడు, మరియు చివరికి వారు ఎల్లప్పుడూ నీతిని వెంబడిస్తూ, దానిని ఎన్నటికీ పొందలేక, ప్రపంచం మొత్తానికి నవ్వులపాత్ర అవుతారు; తద్వారా వారు ఈ సామెతను నెరవేరుస్తారు: "వారి దేశం కూడా విగ్రహాలతో నిండి ఉంది." (యెషయా 2:8).

బాప్తిస్మమనే సంస్కారానికి సంబంధించి, ఒక వ్యక్తి తన స్వంత ఇష్టంతో చేసుకునే ఏ ప్రమాణాన్ని నేను ఖచ్చితంగా నిషేధించను లేదా అభ్యంతరం చెప్పను. ప్రమాణాలను పూర్తిగా ఖండించడం లేదా వాటి విలువను తగ్గించడం నా ఉద్దేశ్యం కాదు; కానీ అటువంటి జీవన విధానాన్ని బహిరంగంగా స్థాపించడం లేదా ధృవీకరించడాన్ని నేను పూర్తిగా వ్యతిరేకిస్తాను. ప్రతి వ్యక్తి తన స్వంత పూచీతో వ్యక్తిగత ప్రమాణాలు చేసుకునే స్వేచ్ఛ కలిగి ఉండటమే చాలు; కానీ ప్రమాణాల నిర్బంధంలో జీవించే బహిరంగ వ్యవస్థను నూరిపోయడం అనేది సంఘానికి మరియు సమస్త నిష్కపటమైన ఆత్మలకు హానికరమైన విషయంగా నేను భావిస్తాను. మొదటిగా, ఇది క్రైస్తవ జీవితానికి చాలా విరుద్ధమైనది, ఎందుకంటే ప్రమాణం అనేది ఒక రకమైన ఆచార సంబంధమైన చట్టం, మరియు మానవ సంప్రదాయం లేదా కల్పనకు సంబంధించిన విషయం; వీటన్నింటి నుండి బాప్తిస్మం ద్వారా సంఘం విముక్తి పొందింది, ఎందుకంటే క్రైస్తవుడు దేవుని చట్టం తప్ప మరే చట్టానికి బద్ధుడు కాదు. అంతేకాకుండా, లేఖనాలలో దీనికి ఎటువంటి ఉదాహరణ లేదు, ప్రత్యేకించి శాశ్వతమైన పవిత్రత, విధేయత మరియు పేదరికం అనే ప్రమాణానికి.

లేఖనాలలో మనకు ఎటువంటి ఉదాహరణ లేని ప్రమాణం చాలా ప్రమాదకరమైనది; దానిని ఏ మనిషిపైనా బలవంతంగా రుద్దకూడదు, అంతకన్నా తక్కువగా దానిని ఒక సాధారణ మరియు బహిరంగ జీవన విధానంగా స్థాపించకూడదు; ఒకవేళ ప్రతి వ్యక్తి తన ఇష్టప్రకారం తన ప్రాణాలకు ప్రమాదం కలిగినా సరే, దానిని చేయడానికి సాహసించడానికి అనుమతించబడకూడదు. ఆత్మ ద్వారా కొద్దిమందిలో మాత్రమే జరిగే కొన్ని కార్యాలు ఉన్నాయి, మరియు వీటిని ఏ విధంగానూ ఒక ఉదాహరణగా గానీ, లేదా ఒక జీవన విధానంగా గానీ ముందుకు తీసుకురాకూడదు. 201