చర్చి యొక్క బబులోను చెరపై

అందుకే లేఖనాలలో "ఒప్పందం, నిబంధన, ప్రభువు యొక్క ఒడంబడిక" అనే పదాలు నిరంతరం ఉపయోగించబడతాయి; మరియు వీటి ద్వారా దేవుడు మరణించబోతున్నాడని సూచించబడింది. "ఎందుకంటే ఎక్కడ నిబంధన ఉంటుందో, అక్కడ నిబంధన చేసినవాని మరణం కూడా తప్పనిసరిగా ఉంటుంది." (హెబ్రీ. 9:16.) దేవుడు ఒక నిబంధన చేసినందున, ఆయన మరణించడం అవసరమైంది. అయితే, ఆయన మనిషిగా మారితే తప్ప మరణించలేడు; అందువల్ల "నిబంధన" అనే ఈ ఒక్క పదంలోనే క్రీస్తు యొక్క అవతారం మరియు మరణం రెండూ ఇమిడి ఉన్నాయి.

వీటన్నిటి నుండి, దివ్యబలిపూజ యొక్క ప్రయోజనం ఏమిటో, దాని దుర్వినియోగం ఏమిటో; దానికి ఏది యోగ్యమైన సన్నాహమో, ఏది అయోగ్యమైన సన్నాహమో ఇప్పుడు స్పష్టంగా తెలుస్తోంది. మనం చెప్పినట్లుగా, దివ్యబలిపూజ ఒక వాగ్దానం అయితే, ఏ కర్మల ద్వారా, ఏ బలం ద్వారా, ఏ యోగ్యతల ద్వారా కాకుండా, కేవలం విశ్వాసం ద్వారా మాత్రమే మనం దానిని సమీపించగలము. ఎందుకంటే, వాగ్దానం చేసే దేవుని వాక్యం మనకు ఎక్కడ ఉందో, అక్కడ దానిని అంగీకరించే మనిషి పక్షాన విశ్వాసం ఉండాలి; అందువల్ల మన రక్షణకు ప్రారంభం విశ్వాసమేనని స్పష్టమవుతోంది. ఆ విశ్వాసం, వాగ్దానం చేసే దేవుని వాక్యంపై ఆధారపడి ఉంటుంది. ఆయన, మన ప్రయత్నాలతో సంబంధం లేకుండా, తన ఉచితమైన మరియు అనర్హమైన కరుణతో మనలను కాపాడి, తన వాగ్దాన వాక్యాన్ని మనకు అందిస్తాడు. "ఆయన తన వాక్యమును పంపి వారిని స్వస్థపరచెను." (కీర్తనలు 17:20). ఆయన మన కర్మలను స్వీకరించి మనలను రక్షించలేదు. అన్నిటికంటే ముందుగా దేవుని వాక్యం వస్తుంది; దాని తరువాత విశ్వాసం, విశ్వాసం తరువాత ప్రేమ వస్తాయి. ఆ ప్రేమ, ఏ కీడు చేయదు గనుక, ప్రతి మంచి కార్యాన్ని చేస్తుంది; అవును, అది ధర్మశాస్త్రమును నెరవేర్చుటకు దోహదముగా నుండును. విశ్వాసం ద్వారా తప్ప మనిషి దేవుణ్ణి కలుసుకోవడానికి లేదా ఆయనతో వ్యవహరించడానికి మరో మార్గం లేదు. మనిషి తన క్రియల వలన కాదు, దేవుడే తన వాగ్దానం ద్వారా రక్షణకు కర్త; కాబట్టి ప్రతిదీ ఆయన శక్తివంతమైన వాక్యముపై ఆధారపడి ఉంది, దానిలోనే ఇమిడి ఉంది మరియు భద్రపరచబడింది. ఆ వాక్యము ద్వారానే ఆయన మనలను కన్నాడు, తద్వారా మనం ఆయన సృష్టికి ఒక విధమైన ప్రథమ ఫలాలుగా ఉండగలము.

కాబట్టి, పతనానంతరం ఆదాము తిరిగి లేపబడవలసి వచ్చినప్పుడు, దేవుడు సర్పముతో ఇలా వాగ్దానం చేసాడు: "నీకును స్త్రీకిని, నీ సంతానమునకును ఆమె సంతానమునకును నేను వైరము కలుగజేసెదను; ఆమె నీ తలను చిదమగా, నీవు ఆమె మడమను చిదమగా." ఈ వాగ్దాన వాక్యములో,

ఆదాము మరియు అతని సంతానం, ఒక విధంగా చెప్పాలంటే, దేవుని ఒడిలో మోయబడి, ఆయనపై విశ్వాసం ద్వారా కాపాడబడ్డారు; దేవుడు వాగ్దానం చేసినట్లుగా, సర్పం తలను నలుగగొట్టే స్త్రీ కోసం ఓపికతో ఎదురుచూశారు. ఈ విశ్వాసంతో మరియు నిరీక్షణతోనే అతను మరణించాడు; ఆ వాగ్దానం ఎప్పుడు, ఎలా నెరవేరుతుందో తెలియకపోయినా, అది నెరవేరుతుందనే విషయంలో సందేహించలేదు. ఎందుకంటే అటువంటి వాగ్దానం దేవుని సత్యం కాబట్టి, దానిని విశ్వసించి, దాని కోసం ఎదురుచూసే వారిని నరకంలో కూడా కాపాడుతుంది. ఈ వాగ్దానం తరువాత నోవహుకు మరొక వాగ్దానం చేయబడింది; ప్రభువు విందు నిబంధనకు గుర్తుగా మేఘంలోని ఇంద్రధనుస్సు ఇవ్వబడింది; దానిని విశ్వసించగా, అతను మరియు అతని సంతానం దేవుడు తమకు అనుకూలంగా ఉన్నట్లు కనుగొన్నారు. దీని తరువాత, అబ్రాహాము సంతానం ద్వారా భూమిపై ఉన్న సకల వంశాలు ఆశీర్వదించబడతాయని దేవుడు వాగ్దానం చేశాడు. ఇదే అబ్రాహాము ఒడి, దానిలోనే అతని సంతానం స్వీకరించబడ్డారు. చివరగా, మోషేకు మరియు ఇశ్రాయేలు ప్రజలకు, ముఖ్యంగా దావీదుకు, దేవుడు క్రీస్తును గూర్చి అత్యంత స్పష్టమైన వాగ్దానం ఇచ్చాడు; ఆ విధంగా, పూర్వకాలంలో వారికి చేసిన వాగ్దానం యొక్క అర్థం ఏమిటో చివరకు వెల్లడైంది.

ఈ విధంగా మనం అన్నిటికంటే పరిపూర్ణమైన వాగ్దానమైన క్రొత్త నిబంధన వాగ్దానానికి వస్తాము. దీనిలో జీవం మరియు రక్షణ స్పష్టమైన మాటలలో ఉచితంగా వాగ్దానం చేయబడి, ఆ వాగ్దానాన్ని విశ్వసించే వారికి అనుగ్రహించబడతాయి. క్రీస్తు ఈ నిబంధనను "క్రొత్త నిబంధన" అని పిలవడం ద్వారా, పాత నిబంధన నుండి దీనిని స్పష్టంగా వేరు చేశాడు. మోషే ద్వారా ఇవ్వబడిన పాత నిబంధన పాపక్షమాపణ గురించిన వాగ్దానం కాదు, నిత్య ఆశీర్వాదాల గురించినది కూడా కాదు, కానీ తాత్కాలికమైన వాటి గురించినది, అనగా కనాను దేశపు ఆశీర్వాదాల గురించినది; మరియు దాని ద్వారా ఎవరూ ఆత్మలో నూతనపరచబడి, పరలోక వారసత్వాన్ని పొందేందుకు సిద్ధపడలేరు.

అందువలన, క్రీస్తుకు సూచనగా, వివేకము లేని గొర్రెపిల్లను వధించుట ఆవశ్యకమైయుండెను; దాని రక్తమునందు అదే నిబంధన స్థిరపరచబడెను; ఈలాగు, రక్తము ఎలా ఉందో, నిబంధన కూడా అలాగే ఉంటుంది; బలి ఎలా ఉందో, వాగ్దానం కూడా అలాగే ఉంటుంది. ఇప్పుడు క్రీస్తు ఇలా అంటున్నాడు, "నూతన నిబంధన నా రక్తమునందు ఉంది," అది ఇతరుల రక్తమునందు కాదు, కానీ ఆయన సొంత రక్తమునందు ఉంది; దాని ద్వారా పాపక్షమాపణ కొరకు ఆత్మ ద్వారా కృప వాగ్దానం చేయబడింది, తద్వారా మనం వారసత్వాన్ని పొందగలుగుతాము.

కాబట్టి, దాని సారాంశం పరంగా చూస్తే, దివ్యబలి అనేది వాస్తవానికి క్రీస్తు యొక్క పైన పేర్కొన్న మాటలైన "తీసుకోండి, తినండి" మొదలైనవి తప్ప మరేమీ కాదు. ఆయన ఇలా అంటున్నట్లు అనిపిస్తుంది:—"ఓ మానవుడా, పాపివి మరియు శిక్షకు పాత్రుడవైన నీవు, కరుణామయుడైన తండ్రి చిత్తానుసారంగా, నేను నిన్ను ప్రేమించే స్వచ్ఛమైన మరియు స్వేచ్ఛాయుతమైన ప్రేమను బట్టి, నీ యోగ్యతలకు గానీ, ప్రార్థనలకు గానీ ముందుగా, నీ పాపములన్నిటి క్షమాపణను మరియు నిత్యజీవాన్ని ఈ మాటల ద్వారా నీకు వాగ్దానం చేస్తున్నాను. నా ఈ తిరుగులేని వాగ్దానం గురించి నీవు అత్యంత నిశ్చయంగా ఉండటానికి, నా మరణం ద్వారానే దానిని ధృవీకరిస్తాను; నేను నా శరీరాన్ని ఇచ్చి, నా రక్తాన్ని చిందించి, ఈ వాగ్దానానికి గుర్తుగా మరియు జ్ఞాపకార్థంగా ఆ రెండింటినీ నీకు అప్పగిస్తాను. నీవు వాటిని స్వీకరించినప్పుడల్లా, నన్ను జ్ఞాపకం చేసుకో; నీ పట్ల నా ప్రేమను మరియు అనుగ్రహాన్ని ప్రకటించి, స్తుతించు; మరియు కృతజ్ఞతలు తెలియజేయు."

దీని నుండి మీరు గ్రహించేదేమిటంటే, దివ్యబలిపూజను యోగ్యంగా స్వీకరించడానికి విశ్వాసం, ఈ వాగ్దానంపై నమ్మకంతో నిలవడం, క్రీస్తు తన ఈ మాటలలో సత్యవంతుడని విశ్వసించడం, మరియు ఈ అపారమైన ఆశీర్వాదాలు మనకు అనుగ్రహించబడ్డాయని సందేహించకపోవడం తప్ప మరేదీ అవసరం లేదు.

ఈ విశ్వాసం వలన హృదయంలో సహజమైన, అత్యంత మధురమైన అనురాగం త్వరగా కలుగుతుంది, దాని ద్వారా మనిషి ఆత్మ విస్తరించి, సుసంపన్నమవుతుంది; అంటే, క్రీస్తునందు విశ్వాసులకు పరిశుద్ధాత్మ ద్వారా అనుగ్రహించబడిన ప్రేమ. ఈ విధంగా విశ్వాసి, ఆ దయాగుణం గల మరియు ఉపకారం చేసే నిబంధనకర్త అయిన క్రీస్తు వైపుకు కొనిపోబడి, పూర్తిగా వేరొక మరియు నూతన మనిషిగా మారతాడు. క్రీస్తు యొక్క ఈ అమూల్యమైన వాగ్దానం తనకే చెందుతుందని సంశయం లేని విశ్వాసంతో నమ్మితే, క్రీస్తునందు ఎవరు ఆనంద బాష్పాలు కార్చరు, అంతేకాదు, ఆనందంతో ప్రాణాలు అర్పించడానికి కూడా సిద్ధపడరు? ఎంతో భిన్నమైన ప్రవర్తనకు అర్హుడైన ఒక అనర్హ పాపికి, తనంతట తానుగా గొప్ప సంపదలను మరియు నిత్య వారసత్వాన్ని అందించి, వాగ్దానం చేసి, ఇచ్చే అటువంటి ఉపకారిని ప్రేమించకుండా ఎలా ఉండగలడు?

ప్రభువు విందును గూర్చి మనకున్న ఒక గొప్ప దుస్థితి ఏమిటంటే, లోకంలో అనేక ఆరాధనలు జరుగుతున్నప్పటికీ, వాటిలో మన ఎదుట ఉంచబడిన గొప్ప వాగ్దానాలను మనలో కొద్దిమంది మాత్రమే లేదా ఎవరూ గుర్తించడం లేదు, పరిగణించడం లేదు, లేదా గ్రహించడం లేదు. ఇక ఆరాధనలో మన అత్యంత ముఖ్యమైన, కాదంటే మన ఏకైక శ్రద్ధను కోరే విషయం ఏమిటంటే, ఆరాధననే ఏర్పరిచే క్రీస్తు యొక్క ఈ మాటలను మరియు వాగ్దానాలను నిరంతరం మన కళ్ళ ముందు ఉంచుకోవడం; మనం వాటిని ధ్యానించి, జీర్ణం చేసుకోవాలి, మరియు ఈ దైనందిన స్మరణ ద్వారా వాటిపై మన విశ్వాసాన్ని అభ్యసించి, పోషించుకొని, వృద్ధి చేసుకొని, బలపరచుకోవాలి. "నన్ను జ్ఞాపకము చేసుకొనుటకై దీనిని చేయండి" అని క్రీస్తు చెప్పినప్పుడు ఆయన ఆజ్ఞాపించేది ఇదే. ఆ వాగ్దానాన్ని ప్రజలకు విశ్వసనీయంగా అందించి, దానిని ప్రశంసించి, వారిలో దానిపై విశ్వాసాన్ని కలిగించడం ఒక సువార్తికుని పని. ఈ గొప్ప వాగ్దానానికి బదులుగా మానవ సంప్రదాయాలను బోధించే వారి భక్తిహీనమైన కట్టుకథల సంగతి అటుంచితే, ఆరాధన క్రీస్తు యొక్క వాగ్దానమని తెలిసిన వారు ఎంతమంది ఉన్నారు?

వారు క్రీస్తు యొక్క ఈ మాటలను బోధించినప్పటికీ, వాటిని ఒక వాగ్దానంగా లేదా నిబంధనగా బోధించరు, అందువల్ల వాటిపై విశ్వాసాన్ని కలిగించరు.

మన ప్రస్తుత బానిసత్వంలో ఇది ఒక విచారకరమైన విషయం, ఈ రోజుల్లో క్రీస్తు యొక్క ఆ మాటలను ఏ సామాన్యుడూ వినకూడదని అత్యంత జాగ్రత్త తీసుకుంటున్నారు, అవి సామాన్య ప్రజలకు అప్పగించడానికి చాలా పవిత్రమైనవి అన్నట్లుగా. యాజకులమైన మేము ఎంత పిచ్చివాళ్ళమంటే, ప్రతిష్ఠాపన వాక్యాలు అని పిలువబడే వాటిని రహస్యంగా ఉచ్చరించే హక్కును కేవలం మాకే ఆపాదించుకుంటాము; మరియు ఆ విధంగా చేయడం మాకు కూడా ప్రయోజనకరం కాదు, ఎందుకంటే మేము వాటిని విశ్వాసాన్ని పెంచే వాగ్దానాలుగా గానీ లేదా నిబంధనగా గానీ ఎన్నడూ చూడము. ఏదో మూఢనమ్మకం మరియు అపవిత్రమైన భావన ప్రభావంతో, మేము ఆ మాటలను విశ్వసించడానికి బదులుగా వాటిని గౌరవిస్తాము. మన ఈ దుస్థితిలో సైతాను మన మధ్య ఎలా పనిచేస్తాడంటే, అతను సంఘానికి దివ్యబలిపూజలో ఏమీ మిగల్చకపోయినా, భూమి యొక్క ప్రతి మూలా దివ్యబలిపూజలతో, అంటే దేవుని నిబంధన యొక్క దుర్వినియోగాలు మరియు అపహాస్యాలతో నిండి ఉండేలా చూసుకుంటాడు; మరియు ప్రపంచం దాని గొప్ప శాపాన్ని పెంచుకోవడానికి విగ్రహారాధన అనే ఘోరమైన పాపాలతో మరింత ఎక్కువగా నిండిపోయేలా చేస్తాడు. మన వక్రమైన భావాలతో దేవుని వాగ్దానాలను దుర్వినియోగం చేసి, వాటిపై ఉన్న విశ్వాసాన్ని పూర్తిగా నిర్లక్ష్యం చేయడం లేదా నాశనం చేయడం కంటే ఘోరమైన విగ్రహారాధన పాపం ఇంకేముంటుంది?

నేను చెప్పినట్లుగా, దేవుడు వాగ్దాన వాక్యం ద్వారా తప్ప మనుష్యులతో ఎన్నడూ వ్యవహరించలేదు, వ్యవహరించడు. మరలా, మనం కూడా ఆయన వాగ్దాన వాక్యంపై విశ్వాసంతో తప్ప దేవునితో వ్యవహరించలేము. ఆయన మన క్రియలను పట్టించుకోడు, వాటి అవసరం ఆయనకు లేదు,—అయినప్పటికీ వాటి ద్వారానే మనం ఇతరులతో మరియు మనతో మనం వ్యవహరిస్తాము;—కానీ ఆయన వాగ్దానాల విషయంలో మనం సత్యవంతులుగా ఎంచబడాలని, ఓపికతో అట్టివారిగా పరిగణించబడాలని, తద్వారా విశ్వాసం, నిరీక్షణ మరియు ప్రేమతో ఆరాధించబడాలని ఆయన కోరుకుంటాడు. మన సొంత ప్రయత్నాల ద్వారా కాకుండా, ఆయన కనికరం, వాగ్దానం మరియు బహుమతి నుండి ప్రతి ఆశీర్వాదాన్ని మనం పొంది, నిలుపుకున్నప్పుడు, ఆయన మనలో మహిమపరచబడతాడు. ఇదే దేవునికి మనం అర్పించవలసిన నిజమైన ఆరాధన మరియు సేవ. కానీ వాగ్దానపు మాటలు మనకు అందించబడనప్పుడు, విశ్వాసానికి ఎలాంటి అభ్యాసం ఉంటుంది? మరియు విశ్వాసం లేకుండా ఎవరు నిరీక్షించగలరు? ఎవరు ప్రేమించగలరు? విశ్వాసం, నిరీక్షణ మరియు ప్రేమ లేకుండా ఎలాంటి సేవ ఉంటుంది? కాబట్టి, ప్రభువు విందు విషయానికి వస్తే, నేటి కాలంలో యాజకులు మరియు సన్యాసులందరూ, వారి బిషప్‌లు మరియు వారి పై అధికారులందరితో సహా, దివ్యబలిపూజ లేదా సంస్కారం, లేదా దేవుని వాగ్దానం పట్ల తమ అజ్ఞానం, దుర్వినియోగం మరియు అపహాస్యం ద్వారా విగ్రహారాధకులుగా ఉంటూ అత్యంత ప్రమాదకరమైన స్థితిలో జీవిస్తున్నారనడంలో ఎటువంటి సందేహం లేదు.

వాగ్దానం మరియు విశ్వాసం అనే రెండు విషయాలు ఒకే సమయంలో అవసరమని ఎవరైనా సులభంగా అర్థం చేసుకోవచ్చు. వాగ్దానం లేకుండా మనం విశ్వసించడానికి ఏమీ ఉండదు; విశ్వాసం లేకుండా వాగ్దానం నిరుపయోగం, ఎందుకంటే విశ్వాసం ద్వారానే అది స్థాపించబడి, నెరవేర్చబడుతుంది. అందువల్ల, దివ్యబలిపూజ ఒక వాగ్దానం తప్ప మరేమీ కానందున, దానిని కేవలం విశ్వాసంతో మాత్రమే సమీపించి, స్వీకరించగలమని మనం సులభంగా నిర్ధారించవచ్చు; విశ్వాసం లేకుండా చేసే ఏ ప్రార్థనలు, సన్నాహాలు, పనులు, చిహ్నాలు లేదా సంజ్ఞలు అయినా భక్తి కార్యాల కన్నా భక్తిహీనతకు ప్రేరేపించేవే అవుతాయి. ప్రజలు ఈ విషయాలన్నింటిపై దృష్టి సారించినప్పుడు, తాము ధర్మబద్ధంగా బలిపీఠాన్ని సమీపిస్తున్నామని ఊహించుకోవడం నిరంతరం జరుగుతుంది; అయినప్పటికీ, వాస్తవానికి, వారు తమతో తెచ్చుకునే అవిశ్వాసం కారణంగా, దానిని సమీపించడానికి అంతకంటే ఎక్కువ అనర్హులు ఎన్నడూ ఉండరు. ప్రతిరోజూ మీరు ప్రతిచోటా ఎంతమంది బలులు అర్పించే యాజకులను చూసి ఉంటారు; వారు తగని వస్త్రధారణల వలననో, కడుక్కోని చేతుల వలననో, లేదా ప్రార్థనలలో ఏదైనా సంకోచం వలననో ఏదైనా చిన్న పొరపాటు చేస్తే, దుఃఖించి, తాము ఒక మహా ఘోరమైన నేరం చేసినట్లుగా భావిస్తారు! అదే సమయంలో, దివ్యబలి ఆరాధన విషయానికొస్తే, అనగా దైవిక వాగ్దానం విషయానికొస్తే, వారు దానిని పట్టించుకోరు, నమ్మరు; అంతేకాదు, దాని ఉనికి గురించే వారికి ఏమాత్రం తెలియదు. ఓ, మన కాలపు అనర్హమైన మతమా, యుగాలన్నిటిలోకెల్లా అత్యంత భక్తిహీనమైన, కృతఘ్నమైన మతమా!

అందువల్ల, దివ్యబలిపూజను ఒక దైవిక వాగ్దానంగా విశ్వసించే విశ్వాసం తప్ప, దానికి తగిన సన్నాహం గానీ, దాని న్యాయమైన ఉపయోగం గానీ లేదు. కాబట్టి బలిపీఠాన్ని సమీపించబోయేవాడు గానీ, దివ్యబలిపూజను స్వీకరించబోయేవాడు గానీ, తన దేవుడైన ప్రభువు ఎదుట ఒట్టి చేతులతో కనబడకుండా జాగ్రత్తపడాలి.

అతనికి దివ్యబలి పూజ మీద గాని, క్రొత్త నిబంధన మీద గాని విశ్వాసం లేకపోతే, అతడు శూన్యంగా ఉంటాడు; ఈ అవిశ్వాసం కంటే దేవుని సత్యానికి వ్యతిరేకంగా అతడు చేయగల ఘోరమైన పాపకార్యం ఇంకేముంటుంది? తన శక్తికొలది, అతడు దేవుణ్ణి అబద్ధికునిగా చేసి, ఆయన వాగ్దానాలను నిష్ఫలం చేస్తాడు. కాబట్టి, దేవుని యొక్క ఏ ఇతర వాగ్దానాన్ని వినడానికి నీవు ఏ స్ఫూర్తితో వెళ్తావో, అదే స్ఫూర్తితో దివ్యబలి పూజకు వెళ్లడమే అత్యంత సురక్షితం; అంటే, అనేక కార్యాలు చేయడానికి, అనేక కానుకలు తీసుకురావడానికి సిద్ధపడకుండా, ఆ ఆజ్ఞలో నీకు వాగ్దానం చేయబడిన వాటన్నిటినీ, లేదా యాజకుని పరిచర్య ద్వారా వాగ్దానం చేయబడినట్లుగా నీకు ప్రకటించబడిన వాటన్నిటినీ విశ్వసించి, స్వీకరించడానికి సిద్ధపడాలి. నీవు ఈ స్ఫూర్తితో రాకపోతే, దమ్మును సమీపించకుండా జాగ్రత్తపడాలి; ఎందుకంటే నీవు నిశ్చయంగా తీర్పునకు సమీపిస్తావు.

అందుకే, దివ్యబలిపూజ యొక్క సకల శక్తి క్రీస్తు యొక్క ఆ మాటలలోనే ఇమిడి ఉందని నేను సరిగ్గానే చెప్పాను. ఆ మాటలలో ఆయన, తన శరీరం వారి కొరకు ఇవ్వబడిందని మరియు తన రక్తం వారి కొరకు చిందించబడిందని విశ్వసించే వారందరికీ పాపక్షమాపణ ఇవ్వబడుతుందని సాక్ష్యమిచ్చారు. కాబట్టి, దివ్యబలిపూజలో పాల్గొనబోయే వారు క్రీస్తు యొక్క మాటలను శ్రద్ధగా మరియు సంపూర్ణ విశ్వాసంతో ధ్యానించడం కంటే మరేదీ అంత అవసరం కాదు; ఎందుకంటే వారు అలా చేయకపోతే, మిగతాదంతా వ్యర్థమే. దేవుడు తన వాగ్దానాలన్నిటిలోనూ, అది మరింత విశ్వసనీయంగా నెరవేర్చబడటానికి మరియు మనుష్యుల మనస్సులలో మరింత బలంగా నాటుకుపోవడానికి, తన వాగ్దానానికి సంబంధించిన ఏదో ఒక గుర్తును, చిహ్నాన్ని లేదా జ్ఞాపకార్థ చిహ్నాన్ని ఇవ్వడం ఎల్లప్పుడూ ఆయన అలవాటుగా ఉన్నాడనేది నిశ్చయంగా నిజం. ఈ విధంగా, భూమి మరొక జలప్రళయంతో నాశనం చేయబడదని ఆయన నోవహుకు వాగ్దానం చేసినప్పుడు, ఆయన మేఘంలో తన ధనుస్సును ఇచ్చి, ఆ విధంగా తన నిబంధనను జ్ఞాపకం చేసుకుంటానని చెప్పారు. అబ్రాహాము సంతానం భూమిని వారసత్వంగా పొందుతారని ఆయన వాగ్దానం చేసినప్పుడు, విశ్వాసం ద్వారా కలిగే నీతికి ముద్రగా ఆయన సున్నతిని ఇచ్చారు. ఈ విధంగా గిద్యోనుకు, తన వాగ్దానాన్ని ధృవీకరించడానికి ఆయన ఎండిన మరియు మంచుతో తడిసిన ఉన్నిని ఇచ్చారు.

మిద్యానీయులపై విజయం గురించిన ప్రభువు విందు వాగ్దానాన్ని గూర్చి, సిరియా మరియు సమరియా రాజులపై విజయం అనే వాగ్దానంపై అహాజుకు ఉన్న విశ్వాసాన్ని ధృవీకరించడానికి ఆయన యెషయా ద్వారా ఒక సూచనను ఇచ్చాడు. దేవుని వాగ్దానాలకు సంబంధించిన ఇటువంటి అనేక సూచనల గురించి మనం లేఖనాలలో చదువుతాము.

అలాగే దివ్యబలిపూజలో, అన్ని వాగ్దానాలలో మొదటిదైన దానిలో, ఆయన అంత గొప్ప వాగ్దానానికి జ్ఞాపకార్థంగా ఒక సూచనను ఇచ్చారు, అదేమిటంటే, రొట్టె మరియు ద్రాక్షారసంలో తన స్వంత శరీరాన్ని మరియు తన స్వంత రక్తాన్ని ఉంచి, "నా జ్ఞాపకార్థం దీనిని చేయండి" అని చెప్పారు. ఈ విధంగా బాప్తిస్మంలో ఆయన వాగ్దానపు మాటలకు నీటిలో ముంచడం అనే సూచనను జతచేస్తారు. దీని నుండి దేవుని ప్రతి వాగ్దానంలో రెండు విషయాలు మన ముందు ఉంచబడతాయని మనం చూస్తాము, అవి వాక్యం మరియు సూచన. వాక్యాన్ని మనం నిబంధనగా, మరియు సూచనను సంస్కారంగా అర్థం చేసుకోవాలి; ఈ విధంగా, దివ్యబలిపూజలో, క్రీస్తు వాక్యం నిబంధన, రొట్టె మరియు ద్రాక్షారసం సంస్కారం. మరియు సూచన కంటే వాక్యంలో ఎక్కువ శక్తి ఉన్నట్లే, సంస్కారం కంటే నిబంధనలో ఎక్కువ శక్తి ఉంటుంది. ఒక వ్యక్తి సూచన లేదా సంస్కారం లేకుండా వాక్యాన్ని లేదా నిబంధనను కలిగి ఉండి, ఉపయోగించగలడు. "విశ్వసించుము, అప్పుడు నీవు భుజించినట్లే" అని అగస్టిన్ అంటాడు; కానీ వాగ్దానం చేసే ఆయన వాక్యాన్ని తప్ప మనం దేనిని విశ్వసిస్తాము? అందువల్ల నేను ప్రతిరోజూ, అంతేకాదు ప్రతి గంటకూ దివ్యబలిపూజలో పాల్గొనగలను; ఎందుకంటే, నాకు కావలసినంత తరచుగా, నేను క్రీస్తు మాటలను నా ఎదుట ఉంచుకొని, వాటి ద్వారా నా విశ్వాసాన్ని పోషించుకొని బలపరచుకోగలను; మరియు నిజానికి ఇదే ఆత్మీయ భోజనపానీయము.

ఈ విషయంలో సెంటెన్సెస్ గ్రంథకర్తలు మన కోసం ఎంతగా కృషి చేశారో ఇక్కడ మనం చూడవచ్చు.

మొదటిగా, వారిలో ఒక్కరు కూడా మొత్తపు సారాంశమైన దానిని, అనగా నిబంధన మరియు వాగ్దాన వాక్యాన్ని పట్టించుకోరు; తద్వారా వారు విశ్వాసాన్ని మరియు దివ్యబలిపూజ యొక్క సమస్త సద్గుణాన్ని నాశనం చేస్తారు. రెండవదిగా, దానిలోని రెండవ భాగమైన, అనగా చిహ్నం లేదా సంస్కారంతో మాత్రమే వారు వ్యవహరిస్తారు; కానీ దీనిలో కూడా వారు విశ్వాసాన్ని బోధించరు, బదులుగా దివ్యబలిపూజ యొక్క వారి స్వంత సన్నాహాలు, ప్రదర్శనలు, భాగస్వామ్యాలు మరియు ఫలాలను బోధిస్తారు. చివరికి వారు దోషపు అగాధానికి చేరుకున్నారు, మరియు రూపాంతరీకరణ మరియు ఇతర విషయాలకు సంబంధించిన అనంతమైన తాత్విక అల్ప విషయాలలో తమను తాము చిక్కుల్లో పడేసుకున్నారు; తద్వారా వారు సమస్త విశ్వాసాన్ని, మరియు నిబంధన మరియు సంస్కారం యొక్క జ్ఞానాన్ని మరియు నిజమైన ఉపయోగాన్ని నాశనం చేశారు; మరియు క్రీస్తు ప్రజలు—ప్రవక్త చెప్పినట్లుగా—చాలా రోజుల పాటు తమ దేవుణ్ణి మరచిపోయేలా చేశారు. అయితే ప్రార్థనలో పాల్గొనడం వలన కలిగే వివిధ ఫలాలను ఇతరులు వివరించడాన్ని నీవు వదిలిపెట్టు. నీ శత్రువుల ఎదుట దేవుడు నీ కొరకు ఒక విందును సిద్ధం చేశాడని ప్రవక్తతో పాటు నీవు కూడా చెప్పి, విశ్వసించుటకు నీ మనస్సును నిమగ్నం చేయుము. ఆ విందులో నీ విశ్వాసం పోషించబడి బలపడుతుంది. ఇప్పుడు, నీ విశ్వాసం కేవలం దైవిక వాగ్దాన వాక్యం ద్వారా మాత్రమే పోషించబడుతుంది; ఎందుకంటే మనిషి కేవలం రొట్టెతోనే జీవించడు, కానీ దేవుని నోటి నుండి వచ్చే ప్రతి మాట ద్వారా జీవిస్తాడు. (మత్తయి 4:4). కాబట్టి, ప్రార్థనలో, నీ ఆత్మకు అన్ని రకాల ఆహారం మరియు పవిత్రమైన పోషణతో నిండిన అత్యంత వైభవమైన విందు వలె, వాగ్దాన వాక్యాన్ని అన్నిటికంటే ఎక్కువగా నీవు నిశితంగా చూడాలి; దీనిని నీవు అన్నిటికంటే ఎక్కువగా గౌరవించాలి; మరణం మరియు నీ పాపాలన్నిటి మధ్యలో కూడా, నీ నమ్మకమంతా దీనిపైనే ఉంచి, దీనిని గట్టిగా పట్టుకోవాలి. నీవు ఇలా చేసినట్లయితే, కొందరు మూఢనమ్మకంతో కల్పించుకున్నట్లుగా, సమూహ ఫలాలలోని ఆ చుక్కల వంటివాటిని, అల్పమైనవాటిని మాత్రమే కాకుండా, జీవానికి మూలమైన, అనగా ప్రతి మంచి విషయానికి ఆధారమైన వాక్యమందలి విశ్వాసాన్ని కూడా నీవు పొందుతావు; క్రీస్తు చెప్పినట్లుగా, "నా యందు విశ్వాసముంచువాని కడుపులోనుండి నదులు ప్రవహించును."

"ప్రభువు యొక్క జీవజల భోజనమును గూర్చి." (యోహాను 7:38); మరియు మరలా, "నేను ఇచ్చే నీటిని త్రాగినవాడు ఎన్నడూ దప్పిక తీరడు; నేను ఇచ్చే ఆ నీరు అతనిలో నిత్యజీవమునకు ఊటగా ఉబుకుచున్న నీటి ఊటగా ఉండును." (యోహాను 4:14.)

మనల్ని చుట్టుముట్టి, దివ్యబలి యొక్క ప్రయోజనాలను మనం పొందకుండా నిరోధించే రెండు కష్టాలు ఉన్నాయి. వాటిలో ఒకటి, మన పరమానందమైన నీచత్వం వలన, మనం పాపులం మరియు అటువంటి గొప్ప ఆశీర్వాదాలకు అనర్హులం. రెండవది—ఒకవేళ మనం అర్హులమైనప్పటికీ—ఆ ఆశీర్వాదాల యొక్క గొప్పతనం ఎంత గొప్పదంటే, బలహీన స్వభావం గలవారు వాటిని కోరడానికి గానీ, ఆశించడానికి గానీ సాహసించలేరు.

పాపక్షమాపణ మరియు నిత్యజీవం కొరకు కోరికతో కాకుండా, వాటి ద్వారా లభించే ఆశీర్వాదాల గొప్పతనాన్ని ఎవరైనా సరిగ్గా అంచనా వేస్తే, వారు మొదట విస్మయానికి లోనుకాకుండా ఉంటారు—అవి ఏమనగా, దేవుణ్ణి తన తండ్రిగా కలిగి ఉండటం, దేవుని బిడ్డగా ఉండటం, మరియు సమస్త మంచి వాటికి వారసుడిగా ఉండటం. స్వభావంలోని ఈ ద్వంద్వ బలహీనతను ఎదుర్కోవడానికి, నీవు క్రీస్తు వాక్యాన్ని పట్టుకొని, నీ సొంత బలహీనత గురించిన ఈ ఆలోచనల కంటే దానిపైనే నీ దృష్టిని మరింత బలంగా నిలపాలి. ఎందుకంటే ప్రభువు కార్యాలు గొప్పవి, మరియు మనం వెతకగల లేదా గ్రహించగల వాటన్నిటికంటే మించి ఆయన అనుగ్రహించుటకు శక్తిమంతుడు. నిజానికి, ఆయన కార్యాలు మన యోగ్యతను, మన సామర్థ్యాన్ని, మన సంపూర్ణ గ్రహణశక్తిని మించిపోకపోతే, అవి దైవికమైనవి కావు. ఈ విధంగానే క్రీస్తు మనలను ప్రోత్సహిస్తూ ఇలా అంటున్నాడు: "చిన్న మంద, భయపడకుడి; రాజ్యమును మీకు అనుగ్రహించుట మీ తండ్రికి ఇష్టమే." (లూకా 12:32.) క్రీస్తు ద్వారా మనపై కుమ్మరించబడిన దేవుని యొక్క ఈ ఊహకు అందని అపారమైన కరుణ, మన వంతుగా, అన్నిటికంటే ఎక్కువగా ఆయనను ప్రేమించేలా, అత్యంత పరిపూర్ణమైన నమ్మకంతో మనల్ని మనం ఆయనపై అప్పగించుకునేలా, అన్నింటినీ తృణీకరించేలా, మరియు ఆయన కోసం అన్నింటినీ సహించడానికి సిద్ధంగా ఉండేలా చేస్తుంది. అందువల్లనే ఈ సంస్కారాన్ని ప్రేమ ఊట అని సరిగ్గా పిలుస్తారు.

ఇక్కడ మనం మానవ వ్యవహారాల నుండి ఒక ఉదాహరణ తీసుకోవచ్చు. ఒకవేళ ఏదైనా అత్యంత ధనవంతుడైన ప్రభువు, ఒక బిచ్చగాడికి గానీ, లేదా ఒక అనర్హుడైన, పనికిమాలిన సేవకుడికి గానీ వెయ్యి బంగారు నాణేలను వీలునామాగా రాసిస్తే, అటువంటి వ్యక్తి తన అనర్హతను గానీ, ఆ వారసత్వం యొక్క గొప్పతనాన్ని గానీ లెక్కచేయకుండా, వాటిని నిశ్చయంగా ధైర్యంగా కోరి స్వీకరిస్తాడు. ఎవరైనా వీటిని అభ్యంతరాలుగా ఆయన ముందు ఉంచితే, ఆయన ఏమని సమాధానమిస్తాడని మీరు అనుకుంటున్నారు? ఆయన నిశ్చయంగా ఇలా సమాధానమిస్తాడు: "దానితో నీకేంటి? నేను పొందుతున్నది నా అర్హత వల్ల గానీ, నా సొంత హక్కు వల్ల గానీ పొందినది కాదు. నేను దానికి అనర్హుడనని, నా అర్హతకు మించినది పొందుతున్నానని నాకు తెలుసు; అంతేకాదు, నేను దానికి పూర్తి విరుద్ధమైన దానికి అర్హుడిని. కానీ నేను కోరుతున్నది ఒక వీలునామా హక్కు ద్వారా, మరొకరి మంచితనం వల్ల పొందుతున్నాను; ఇంతటి అనర్హుడైన నాకు అలాంటి వారసత్వాన్ని ఇవ్వడం అనర్హమైన పని కానప్పుడు, దాన్ని స్వీకరించడానికి నా అనర్హత నన్ను ఎందుకు సంకోచించేలా చేయాలి? అంతేకాదు, నేను ఎంత అనర్హుడినైతే, మరొకరి నుండి లభించే ఈ ఉచిత అనుగ్రహాన్ని అంత సులభంగా స్వీకరిస్తాను." అటువంటి తర్కాలతో, మన మనస్సాక్షిని దాని సందేహాలన్నింటికీ, ఆందోళనలన్నింటికీ వ్యతిరేకంగా సన్నద్ధం చేసుకోవాలి, తద్వారా మనం క్రీస్తు యొక్క ఈ వాగ్దానాన్ని సంశయం లేని విశ్వాసంతో పట్టుకోగలుగుతాము. మన స్వంత ఒప్పుకోలు, ప్రార్థనలు మరియు సన్నాహాలపై ఎటువంటి నమ్మకంతో మనం సమీపించకూడదని అత్యంత జాగ్రత్త వహించాలి; మనం వీటన్నిటిపై నిరాశ చెంది, క్రీస్తు వాగ్దానంపై ఉన్నతమైన నమ్మకంతో రావాలి—ఎందుకంటే ఇక్కడ పరిపాలించవలసింది వాగ్దాన వాక్యమే—మరియు స్వచ్ఛమైన విశ్వాసంతో రావాలి, అదే ఏకైక సరిపోయే సన్నాహం.

ప్రభువు విందును గూర్చి, ఈ నిబంధనలోని మాటలను మన నుండి దాచిపెట్టడానికి మన దుష్ట బోధకులకు అనుమతినిచ్చిన దేవుని ఉగ్రత ఎంత గొప్పదో వీటన్నిటి నుండి మనం చూస్తున్నాము, మరియు ఆ విధంగా, వారి శక్తి మేరకు, విశ్వాసాన్ని కూడా ఆర్పివేశారు. ఈ విశ్వాస నిర్మూలన తరువాత తప్పనిసరిగా ఏమి జరుగుతుందో స్పష్టంగా తెలుస్తుంది, అదేంటంటే, క్రియల గురించిన అత్యంత దుష్ట మూఢనమ్మకాలు. ఎందుకంటే విశ్వాసం నశించి, విశ్వాస వాక్యం మౌనంగా ఉన్నప్పుడు, వెంటనే దాని స్థానంలో క్రియలు మరియు క్రియల సంప్రదాయాలు పుట్టుకొస్తాయి. వీటి ద్వారా మనం బబులోనులో బానిసత్వంలోకి వెళ్ళినట్లుగా మన స్వంత దేశం నుండి తొలగించబడ్డాము, మరియు మనకు ప్రియమైనవన్నీ మన నుండి తీసివేయబడ్డాయి. అదే విధంగా మాస్ విషయంలో మనకు సంభవించింది, ఇది దుష్టుల బోధనల ద్వారా ఒక మంచి క్రియగా మార్చబడింది, దానిని వారు ఓపస్ ఒపెరాటమ్ అని పిలుస్తారు, మరియు దాని ద్వారా వారు దేవునితో సర్వశక్తిమంతులమని ఊహించుకుంటారు. అందువల్ల వారు పిచ్చి యొక్క పరాకాష్టకు చేరుకున్నారు; మరియు, మొదట కార్యాచరణ శక్తి ద్వారా జనసమూహం ప్రయోజనకరంగా ఉంటుందని తప్పుగా నొక్కిచెప్పిన తరువాత, దానిని అపవిత్రంగా సమర్పించేవానికి అది హానికరమైనప్పటికీ, ఇతరులకు అది ఏ మాత్రం తక్కువ ప్రయోజనకరంగా ఉండదని వారు ముందుకు సాగారు. ఈ ప్రాతిపదికపై వారు తమ దరఖాస్తులను, భాగస్వామ్యాలను, సోదర సంఘాలను, వార్షికోత్సవాలను మరియు అటువంటి అనంతమైన లాభదాయక మరియు ఫలవంతమైన వ్యాపారాలను స్థాపించుకున్నారు.

చెప్పబడిన దానిని మీ జ్ఞాపకంలో స్థిరంగా నిలుపుకొని, దివ్యబలి యొక్క నిజ స్వరూపానికి అత్యంత స్థిరమైన శ్రద్ధను ఇవ్వకపోతే, ఈ తప్పులు ఎన్ని, ఎంత బలంగా, ఎంత లోతుగా పాతుకుపోయి ఉన్నప్పటికీ, మీరు వాటిని ఎదిరించలేరు. దివ్యబలి అనేది క్రీస్తు యొక్క దైవిక వాగ్దానం లేదా నిబంధన తప్ప మరేమీ కాదని, అది ఆయన శరీరం మరియు రక్తం అనే సంస్కారం ద్వారా మనకు అప్పగించబడిందని మీరు విన్నారు. ఇది నిజమైతే, అది ఏ విధంగానూ ఒక కర్మ కాదని, దానిలో ఏ కర్మనూ చేయలేమని, లేదా కేవలం విశ్వాసంతో తప్ప దానిని ఏ విధంగానూ నిర్వహించలేమని మీరు చూస్తారు. ఇప్పుడు విశ్వాసం ఒక కర్మ కాదు, కానీ అది సమస్త కార్యాలకు యజమానురాలు మరియు జీవం. తాను పొందిన వాగ్దానాన్ని గానీ, తనకు ప్రసాదించబడిన వారసత్వాన్ని గానీ, వీలునామా రాసిన వ్యక్తి పట్ల తాను చేసిన మంచి పని అని చెప్పుకునేంత తెలివిలేని మనిషి ఎవరైనా ఉన్నాడా? తనకు సంక్రమించిన వారసత్వంతో పాటు వీలునామా పత్రాలను స్వీకరించినప్పుడు, తాను తన తండ్రికి సేవ చేస్తున్నానని భావించే వారసుడు ఎవరైనా ఉన్నారా? మరి అయితే, మనం దేవుని నిబంధనను ఆయనకు ఏదో మంచి పని చేస్తున్నట్లుగా స్వీకరించడానికి ముందుకు రావడం అనే మన ఈ భక్తిహీనమైన దుందుడుకుతనం ఎక్కడి నుండి వస్తుంది? ఆ నిబంధన గురించిన అటువంటి అజ్ఞానం, మరియు ఆ గొప్ప సంస్కారానికి అటువంటి బానిసత్వం, కన్నీళ్లకు అందని దుఃఖం కాదా? మనకు అనుగ్రహించబడిన ఆశీర్వాదాలకు మనం కృతజ్ఞతతో ఉండవలసిన చోట, మన అహంకారంతో మనం పొందవలసిన దానిని ఇవ్వడానికి ముందుకు వచ్చి, దాత యొక్క కరుణను అపూర్వమైన దుర్మార్గంతో అపహాస్యం చేస్తాము. ఆయన నుండి బహుమతిగా మనం పొందిన దానిని, మన పనిగా భావించి ఆయనకు ఇస్తాము; మరియు ఈ విధంగా మనం నిబంధనకర్తను మనకు తన మంచి బహుమతులను ఇచ్చేవారిగా కాకుండా, వాటిని స్వీకరించేవారిగా మారుస్తాము. అయ్యో, ఇంతటి భక్తిహీనతకు!

బాప్తిస్మాన్ని ఒక మంచి పనిగా భావించేంత అవివేకి ఎవరైనా ఉన్నారా? బాప్తిస్మానికి సిద్ధపడే ఏ అభ్యర్థి అయినా, తాను తన తరపున మరియు ఇతరుల తరపున దేవునికి అర్పించగల ఒక పనిని చేస్తున్నానని ఎప్పుడైనా నమ్మారా? అలాంటప్పుడు, ఒక సంస్కారం మరియు నిబంధనలో ఇతరులకు అందించగల మంచి పని ఏదీ లేనప్పుడు, స్వయంగా ఒక నిబంధన మరియు సంస్కారం మాత్రమే అయిన దివ్యబలిపూజలో కూడా అలాంటిది ఏదీ ఉండదు. అందువల్ల, పాపాల కోసం, ప్రాయశ్చిత్తాల కోసం, మృతుల కోసం, లేదా మన స్వంత లేదా ఇతరుల ఏవైనా అవసరాల కోసం దివ్యబలిపూజను అర్పించడం లేదా వర్తింపజేయడం ఒక స్పష్టమైన మరియు దైవదూషణతో కూడిన పొరపాటు.

ప్రభువు విందును గూర్చి, ఈ మాటలోని స్పష్టమైన సత్యాన్ని మీరు సులభంగా అర్థం చేసుకోగలరు, ఒకవేళ మీరు ఈ వాస్తవాన్ని నిశితంగా గమనిస్తే: ప్రభువు విందు అనేది ఒక దైవిక వాగ్దానం, అది విశ్వాసికి తప్ప మరెవరికీ ప్రయోజనం చేకూర్చదు, ఎవరికీ వర్తించదు, లేదా ఎవరికీ తెలియజేయబడదు; అది కూడా కేవలం అతని సొంత విశ్వాసం ద్వారా మాత్రమే. ప్రతి వ్యక్తి నుండి విశ్వాసం అవసరమయ్యే దేవుని వాగ్దానాన్ని, మరొకరి కోసం ఎవరు స్వీకరించగలరు లేదా వర్తింపజేయగలరు? ఒక వ్యక్తి దానిని విశ్వసించకపోతే, నేను ఆ దేవుని వాగ్దానాన్ని అతనికి ఇవ్వగలనా? లేదా నేను మరొక వ్యక్తి కోసం విశ్వసించగలనా? లేదా నేను మరొకరిని విశ్వసించేలా చేయగలనా? అయినప్పటికీ, నేను ఆ విందును ఇతరులకు వర్తింపజేయగలిగి, తెలియజేయగలిగితే, ఇవన్నీ నేను చేయగలగాలి; ఎందుకంటే ఆ విందులో కేవలం ఈ రెండు విషయాలు మాత్రమే ఉన్నాయి, దేవుని వాగ్దానం, మరియు ఆ వాగ్దానాన్ని స్వీకరించే మనిషి విశ్వాసం. నేను ఇవన్నీ చేయగలిగితే,

నేను ఇతరుల తరపున కూడా సువార్తను విని నమ్మగలను, నేను వేరొకరి కోసం బాప్తిస్మం పొందగలను, నేను వేరొకరి కోసం పాపవిమోచనం పొందగలను, నేను వేరొకరి కోసం బలిపీఠ సంస్కారంలో పాలుపంచుకోగలను; అంతేకాదు, వారి సంస్కారాల పూర్తి జాబితాను అనుసరించి, నేను వేరొకరి కోసం వివాహం చేసుకోగలను, వేరొకరి కోసం యాజకుడిగా అభిషేకించబడగలను, వేరొకరి కోసం స్థిరపరచబడగలను, వేరొకరి కోసం అంత్య అభిషేకం పొందగలను. 174

అబ్రాహాము యూదులందరి తరపున ఎందుకు విశ్వసించలేదు? అబ్రాహాము విశ్వసించిన అదే వాగ్దానంపై ప్రతి ఒక్క యూదుడు విశ్వాసం ఉంచవలసిన అవసరం ఎందుకు ఏర్పడింది? ఈ అభేద్యమైన సత్యాన్ని మనం పాటిద్దాం:—ఎక్కడ దైవిక వాగ్దానం ఉందో, అక్కడ ప్రతి మనిషి తన పక్షాన తానే నిలబడతాడు; వ్యక్తిగత విశ్వాసం అవసరం; ప్రతి మనిషి తన గురించి తానే లెక్క అప్పగించాలి, మరియు తన భారాలను తానే మోయాలి; క్రీస్తు చెప్పినట్లుగా: "విశ్వసించి బాప్తిస్మము పొందినవాడు రక్షింపబడును; విశ్వసించనివాడు శిక్షింపబడును." (మార్కు 16:16). అందువల్ల, ప్రతి మనిషి తన సొంత విశ్వాసం ద్వారా దివ్యబలిపూజను తనకు మాత్రమే ప్రయోజనకరంగా చేసుకోగలడు, మరియు దానిని ఏ విధంగానూ ఇతరులకు అందించలేడు; ఒక యాజకుడు మరొకరి తరపున ఏ మనిషికీ సంస్కారాన్ని అందించలేనట్లే, కానీ అదే సంస్కారాన్ని ప్రతి వ్యక్తికి విడిగా అందిస్తాడు. యాజకులు తమ ప్రతిష్ఠ మరియు పరిపాలన కార్యంలో మన కొరకు పరిచారకులుగా పనిచేస్తారు; వారి ద్వారా మనం ఏదైనా మంచి కార్యాన్ని అర్పించడానికో, లేదా చురుకుగా పాలుపంచుకోవడానికో కాదు; కానీ వారి మాధ్యమం ద్వారా మనం వాగ్దానాన్ని మరియు దాని చిహ్నాన్ని పొంది, నిష్క్రియాత్మకంగా పాలుపంచుకుంటాము. ఈ భావన సామాన్య ప్రజలలో కూడా కొనసాగుతోంది; ఎందుకంటే వారు ఒక మంచి పని చేయాలని చెప్పబడలేదు, కానీ ఒక బహుమతిని స్వీకరించాలని చెప్పబడింది. అయితే యాజకులు తమ సొంత పాపకార్యములను అనుసరించి, దేవుని సంస్కారమును మరియు నిబంధనను పంచిపెట్టి, దాని నుండి అర్పణ చేయుటను ఒక మంచి పనిగా చేసుకున్నారు; వాస్తవానికి వారు దానిని ఒక మంచి బహుమతిగా స్వీకరించవలసియున్నారు.