పౌలు ఇప్పుడు తన పత్రిక ముగింపుకు వస్తూ, రక్షణగా చాలా తీవ్రంగా వాదిస్తున్నాడు

కాబట్టి పౌలు గలతీయులను కలవరపరిచేవారిని శపించడంలోనూ, వారికి వ్యతిరేకంగా తీర్పు పలకడంలోనూ మంచి చేశాడు. ఆ తీర్పు ఏమిటంటే, వారు బోధించే మరియు చేసే వాటన్నిటితో సహా వారు శపించబడాలి, మరియు వారు నిర్మూలించబడాలని, ప్రత్యేకంగా దేవుని సంఘం నుండి వారు పెకిలించబడాలని, అంటే దేవుడు వారి బోధను గానీ, వారి క్రియలను గానీ పరిపాలించకూడదని, వృద్ధి చేయకూడదని కోరుకోవడం. మరియు ఈ శాపం పరిశుద్ధాత్మ నుండి వస్తుంది. అపొస్తలుల కార్యముల ఎనిమిదవ అధ్యాయంలో పేతురు కూడా శపించినట్లుగా.

మాంత్రికుడైన సైమన్: 'నీ ధనమును నీవును కలిసి నశించిపోవుదువు.'

మరియు పరిశుద్ధ గ్రంథం తరచుగా మనుషుల మనస్సాక్షిని కలవరపరిచే వారిపై శాపాలను ఉపయోగిస్తుంది, ముఖ్యంగా కీర్తనలలో, ఈ విధంగా: 'వారిపై మరణం వచ్చుగాక; వారు సజీవంగా నాశనపు గోతిలోకి దిగిపోవుగాక' (Psalm 5:15); అలాగే: 'పాపులు నరకానికి దింపబడుదురుగాక, మరియు దేవుణ్ణి మరచిపోయిన వారందరూ' (Psalm 9:17).

ఇప్పటివరకు పౌలు బలమైన మరియు శక్తివంతమైన వాదనలతో నీతిమంతులుగా తీర్చబడటమనే స్థానాన్ని బలపరిచాడు.

అంతేకాక, ఆయన ఏదీ విడిచిపెట్టకూడదనే ఉద్దేశ్యంతో, అక్కడక్కడ గద్దింపులు, ప్రశంసలు, ఉపదేశాలు, హెచ్చరికలు మొదలైనవాటిని కలిపాడు. చివరగా, ఈ బోధ నిమిత్తం తాను హింసను అనుభవిస్తున్నానని తన స్వంత ఉదాహరణను కూడా జోడించాడు. తద్వారా, సువార్త కాలంలో అటువంటి అల్లర్లు, వర్గాలు మరియు అపరాధాలు చెలరేగడం చూసినప్పుడు విశ్వాసులందరూ అపరాధం చెందవద్దని, నిరుత్సాహపడవద్దని, బదులుగా సంతోషించి ఆనందించాలని ఆయన హెచ్చరిస్తున్నాడు. ఎందుకంటే, లోకం సువార్తకు వ్యతిరేకంగా ఎంతగా ఆగ్రహిస్తుందో, సువార్త అంతగా వర్ధిల్లి సంతోషంగా ముందుకు సాగుతుంది.

ఈ ఓదార్పు ఈ రోజున మనకు ప్రోత్సాహాన్ని ఇవ్వాలి: ఎందుకంటే, మనం సువార్త సత్యాన్ని ఒప్పుకుంటున్నామనే కారణం తప్ప మరే ఇతర కారణం లేకుండా లోకం మనలను ద్వేషించి, హింసిస్తుందనేది నిశ్చయం. అది మనపై దొంగతనం, హత్య, వ్యభిచారం వంటి ఆరోపణలు చేయదు; కానీ మనం క్రీస్తును నమ్మకంగా, స్వచ్ఛంగా బోధిస్తూ, సత్య సమర్థనను విడిచిపెట్టడం లేదనే కారణంతోనే అది మనలను అసహ్యించుకుని, ద్వేషిస్తుంది.

కాబట్టి, మన ఈ బోధ పవిత్రమైనది మరియు దేవుని నుండి వచ్చినది అనే విషయంలో మనకు ఎటువంటి సందేహం లేదు, ఎందుకంటే లోకం దానిని తీవ్రంగా ద్వేషిస్తుంది; లేకపోతే, లోకం సంతోషంగా అంగీకరించి, స్వీకరించి, సమర్థించని ఇంతటి దుష్టమైన, ఇంతటి అవివేకమైన, మరియు హానికరమైన బోధ మరొకటి లేదు: అంతేకాక, అది దానిని బోధించేవారిని భక్తితో ఆదరించి, పోషించి, పొగిడి, వారి కొరకు చేయగలిగినదంతా చేస్తుంది. కేవలం భక్తి, జీవం మరియు రక్షణ యొక్క సత్య బోధనూ, మరియు దాని పరిచారకులను మాత్రమే అది పూర్తిగా అసహ్యించుకుంటుంది, మరియు వారికి వ్యతిరేకంగా పన్నాగం పన్నే సమస్త ద్వేషాన్ని ప్రయోగిస్తుంది. కాబట్టి, లోకం వాక్యమును ద్వేషించుట వలనే తప్ప మరే ఇతర కారణం చేత మనకు వ్యతిరేకంగా ఇంత క్రూరంగా కంకణం కట్టుకుందనడానికి ఇది ఒక స్పష్టమైన సూచన. అందుచేత, ఈ బోధ వలన యుద్ధాలు, తిరుగుబాట్లు, నేరాలు, మతభేదాలు మరియు అటువంటి ఇతర అనంతమైన ఘోరాలు తప్ప మరేమీ కలగడం లేదని మన విరోధులు మనపై నిందలు మోపినప్పుడు, మనం ఇలా జవాబిద్దాం: ఆ విషయాలను మనం చూసే రోజు ధన్యమైనది. కానీ ప్రపంచమంతా గందరగోళంలో ఉంది. అది మంచిదే: ఎందుకంటే, ప్రపంచం ఇంతగా కలత చెందకపోయి ఉంటే; సైతాను విజృంభించి ఇటువంటి కలహాలను రేకెత్తించకపోయి ఉంటే, మనకు [సువార్త యొక్క] స్వచ్ఛమైన బోధ ఉండేది కాదు. ఎందుకంటే, ఈ కలహాలు, అలజడులు తప్పక సంభవించకుండా దానిని ప్రకటించడం సాధ్యం కాదు. అందువల్ల, మీరు గొప్ప కీడుగా ఎంచుకొను దానిని, మేము ఒక ప్రత్యేకమైన ఆనందంగా భావిస్తున్నాము.

సత్క్రియల సిద్ధాంతం ఇప్పుడు జీవిత మరియు సత్క్రియల ఉపదేశాలను, ఆజ్ఞలను అనుసరించండి. ఎందుకంటే అపొస్తలులు విశ్వాసాన్ని బోధించి, మనుష్యుల మనస్సాక్షికి ఉపదేశించిన తరువాత, సత్క్రియల ఆజ్ఞలను జోడించడం వారి ఆచారం. దీని ద్వారా వారు విశ్వాసులను ఒకరిపట్ల ఒకరు ప్రేమ విధులను పాటించమని ప్రోత్సహిస్తారు. మరియు వివేకం కూడా, ఒక విధంగా, సిద్ధాంతంలోని ఈ భాగాన్ని బోధిస్తుంది మరియు అర్థం చేసుకుంటుంది: కానీ విశ్వాస సిద్ధాంతం విషయానికి వస్తే, దానికి ఏమీ తెలియదు. కాబట్టి, క్రైస్తవ సిద్ధాంతం సత్క్రియలను నాశనం చేయదని లేదా పౌర శాసనాలకు వ్యతిరేకంగా పోరాడదని స్పష్టమయ్యేలా, అపొస్తలుడు కూడా మనలను సత్క్రియలలో మరియు నిజాయితీగల బాహ్య ప్రవర్తనలో పాల్గొనమని, మరియు ఒకరితో ఒకరు ప్రేమ మరియు సఖ్యతను పాటించమని ప్రోత్సహిస్తున్నాడు. అందువల్ల, క్రైస్తవులు సత్కార్యాలను నాశనం చేస్తారని, ప్రజాశాంతికి, పౌర నిజాయితీకి మొదలైన వాటికి భంగం కలిగిస్తారని లోకం వారిపై న్యాయబద్ధంగా నిందలు వేయజాలదు. ఎందుకంటే, వారు తమ క్రియలలో విశ్వాసాన్ని జోడిస్తారు గనుక, ప్రపంచంలోని తత్వవేత్తలు మరియు న్యాయాధికారులందరికంటే ఉత్తమంగా సత్కార్యాలను మరియు ఇతర సద్గుణాలన్నింటినీ బోధిస్తారు.

సహోదరులారా, మీరు స్వేచ్ఛ కొరకు పిలువబడితిరి; అయితే మీ స్వేచ్ఛను శరీరాశలకు అవకాశంగా వాడుకోకండి, ప్రేమతో ఒకరికొకరు సేవ చేయండి.

ఆయన ఇలా అంటున్నట్లుగా: మీరు ఇప్పుడు క్రీస్తు ద్వారా స్వేచ్ఛను పొందారు, అనగా, మనస్సాక్షి విషయంలో మరియు దేవుని దృష్టిలో మీరు అన్ని చట్టాలకు అతీతంగా ఉన్నారు: మీరు ధన్యులు మరియు రక్షింపబడినవారు, క్రీస్తే మీ జీవం. కాబట్టి ధర్మశాస్త్రం, పాపం మరియు మరణం మిమ్మల్ని కలవరపరిచి, భయపెట్టినప్పటికీ, అవి మీకు హాని చేయలేవు లేదా మిమ్మల్ని నిరాశకు గురిచేయలేవు. మరియు ఇదే మీ శ్రేష్ఠమైన మరియు అమూల్యమైన స్వేచ్ఛ. ఇప్పుడు ఆ స్వేచ్ఛను శరీరాశలకు అవకాశంగా ఉపయోగించుకోకుండా జాగ్రత్తగా ఉండవలసిన సమయం మీ చేతిలో ఉంది.

విశ్వాస సిద్ధాంతంలో సాతాను రేకెత్తించే చెడులన్నిటిలో ఇది సర్వసాధారణమైనది మరియు అత్యంత హానికరమైనది. అదేమిటంటే, క్రీస్తు మనకు అనుగ్రహించిన ఈ స్వేచ్ఛను వాడు అనేకులలో శరీర స్వేచ్ఛగా మారుస్తాడు. దీని గురించి యూదా కూడా తన పత్రికలో ఇలా వాపోతున్నాడు: 'మన దేవుని కృపను దురాచారంగా మార్చే కొందరు దుష్టులు చొరబడ్డారు'

ఎందుకంటే శరీరం కృపా సిద్ధాంతాన్ని ఏమాత్రం ఎరుగదు; అనగా, మనం కర్మల వలన కాక, కేవలం విశ్వాసం వలననే నీతిమంతులుగా చేయబడతామని, మరియు ధర్మశాస్త్రము మన మీద ఏ అధికారమూ కలిగి ఉండదని దానికి తెలియదు. కాబట్టి, అది విశ్వాస సిద్ధాంతాన్ని విన్నప్పుడు, దానిని దుర్వినియోగం చేసి, దురాచారంగా మారుస్తుంది, మరియు క్రమంగా ఈ విధంగా కూడగట్టుకుంటుంది: మనం ధర్మశాస్త్రం లేకుండా ఉంటే, మన ఇష్టానుసారంగా జీవిద్దాం, ఏ మేలు చేయవద్దు, పేదలకు ఏమీ ఇవ్వవద్దు, మరియు ఏ కీడునూ సహించవద్దు, ఎందుకంటే అలా చేయడానికి మనలను నిర్బంధించే లేదా బంధించే ధర్మశాస్త్రమేదీ లేదు.

అందువలన ఇరువైపులా ప్రమాదం ఉంది; అయినప్పటికీ ఒకటి మరొకదాని కంటే సహించదగినది. కృప గానీ, విశ్వాసం గానీ ప్రకటించబడకపోతే, ఏ మనిషి రక్షించబడలేడు; ఎందుకంటే విశ్వాసం మాత్రమే నీతిమంతునిగా తీర్చి రక్షిస్తుంది. మరోవైపు, విశ్వాసం ప్రకటించబడితే (తప్పనిసరిగా ప్రకటించాలి కాబట్టి), చాలా మంది ప్రజలు విశ్వాస సిద్ధాంతాన్ని శారీరకంగా అర్థం చేసుకుని, ఆత్మ స్వేచ్ఛను శరీర స్వేచ్ఛలోకి లాక్కుంటారు. ఉన్నత వర్గాల వారి, నిమ్న వర్గాల వారి జీవితాలతో సహా అన్ని రకాల జీవితాలలో మనం దీనిని చూడవచ్చు. అందరూ తాము సువార్తను ప్రకటించేవారమని గొప్పలు చెప్పుకుంటారు, క్రైస్తవ స్వేచ్ఛను గూర్చి ప్రగల్భాలు పలుకుతారు, అయినప్పటికీ తమ స్వంత దురాశలకు లోనై, దురాశ, అహంకారం, అసూయ మరియు అటువంటి ఇతర దుర్గుణాలకు తమను తాము అప్పగించుకుంటారు. ఏ మనిషి తన కర్తవ్యాన్ని నమ్మకంగా నిర్వర్తించడు, ఏ మనిషి తన సహోదరుని అవసరాన్ని దయతో తీర్చడు.

ఈ దుఃఖం కొన్నిసార్లు నన్ను ఎంతగానో అసహనానికి గురిచేస్తుంది, అమూల్యమైన ముత్యాలను తమ కాళ్ళ క్రింద తొక్కేసే అటువంటి పందులు ఇంకా పోప్ యొక్క నిరంకుశత్వంలోనే ఉండిపోవాలని నేను చాలాసార్లు కోరుకుంటాను; ఎందుకంటే ఈ గొమొర్రా ప్రజలు శాంతి సువార్త ద్వారా పరిపాలించబడటం అసాధ్యం.

అంతేకాక, వాక్యాన్ని బోధించే మనం కూడా, అజ్ఞానమనే చీకటిలో ఉన్నప్పుడు చేసినంత గొప్ప ఉత్సాహంతో, శ్రద్ధతో మన కర్తవ్యాన్ని సువార్త వెలుగులో నెరవేర్చడం లేదు. ఎందుకంటే, క్రీస్తు మనకోసం సంపాదించిన స్వేచ్ఛ గురించి మనకు ఎంత ఎక్కువ నిశ్చయత ఉంటుందో, వాక్యాన్ని ఉపయోగించడంలో, ప్రార్థన చేయడంలో, మేలు చేయడంలో, మరియు కష్టాలను సహించడంలో మనం అంతగా ఉదాసీనంగా, నిర్లక్ష్యంగా ఉంటాము.

ఒకవేళ సాతాను మనలను ఆత్మీయ శోధనలతో అంతరంగంలోనూ, మన విరోధుల హింసలతో బాహ్యంగానూ, అంతేకాక మన తోటివారి తిరస్కారం మరియు కృతఘ్నతతోనూ వేధించకపోతే, మనము సకల సత్కార్యముల విషయమై పూర్తిగా అజాగ్రత్తగా, నిర్లక్ష్యంగా మరియు విముఖంగా తయారవుతాము. అలా కాలక్రమేణా మనము క్రీస్తును గూర్చిన జ్ఞానాన్ని, విశ్వాసాన్ని కోల్పోయి, వాక్య పరిచర్యను విడిచిపెట్టి, శరీరానికి సుఖవంతమైన జీవితాన్ని వెతుక్కుంటాము. మనలో చాలామంది ఈ పని చేయడం ప్రారంభిస్తారు, ఎందుకంటే వారు వాక్య పరిచర్యలో ప్రయాసపడుతూ, తమ శ్రమతో జీవించలేకపోవడమే కాకుండా, సువార్త ప్రకటించడం ద్వారా పోపు యొక్క దాస్య బంధనాల నుండి తాము విడిపించిన వారి చేతనే అత్యంత దీనంగా చూడబడతారు. ఈ మనుష్యులు, పాపభరితమైన మరియు అభ్యంతరకరమైన క్రీస్తును విడిచిపెట్టి, క్రీస్తును కాక తమ కడుపులను తామే సేవించుకుంటూ, ఈ ప్రస్తుత జీవిత వ్యవహారాలలో చిక్కుకుపోతారు. అయితే దాని ఫలం ఏమిటో రాబోయే కాలంలో అనుభవం ద్వారా వారు తెలుసుకుంటారు.

కాబట్టి, వాక్యము కలిగిన మనలను అపవాది అన్నిటికంటే ఎక్కువగా కాచుకొనియున్నాడనియు (మిగిలినవారిని తన ఇష్టానుసారం చెరలోను, బానిసత్వంలోను ఉంచుతాడనియు), మరియు మన నుండి ఆత్మ స్వేచ్ఛను తీసివేయుటకు, లేదా కనీసం దానిని శరీర స్వేచ్ఛగా మార్చుటకు శక్తియు శ్రమించుచున్నాడనియు మనకు తెలియును గనుక, క్రీస్తు మరణము ద్వారా సంపాదించబడిన ఈ ఆత్మ స్వేచ్ఛను, తమ శారీరక స్వేచ్ఛకు ఒక కారణంగాను, లేదా (పేతురు చెప్పినట్లుగా) తమ దుష్టత్వమునకు ముసుగుగాను ఉపయోగించుకోకూడదని, పౌలు మాదిరినిబట్టి మేము మా సహోదరులకు ప్రత్యేక శ్రద్ధతోను, పట్టుదలతోను బోధించి, ప్రోత్సహిస్తున్నాము; వారు ప్రేమ ద్వారా ఒకరికొకరు సేవ చేయాలని కోరుతున్నాము.

కాబట్టి క్రైస్తవులు ఈ స్వేచ్ఛను దుర్వినియోగం చేయకూడదనే ఉద్దేశ్యంతో, నేను చెప్పినట్లుగా, అపొస్తలుడు పరస్పర ప్రేమ అనే నియమం ద్వారా వారి శరీరంపై కాడిని మరియు బంధనాన్ని విధించాడు. అందువల్ల, నీతిమంతులు క్రీస్తు నిమిత్తం దేవుని ఎదుట తమ మనస్సాక్షి ప్రకారం ధర్మశాస్త్ర శాపం నుండి, పాపం నుండి మరియు మరణం నుండి విముక్తులుగా ఉన్నారని గుర్తుంచుకోవాలి. కానీ శరీరం విషయానికి వస్తే, వారు దాసులుగా ఉన్నారు మరియు పౌలు యొక్క ఈ ఆజ్ఞ ప్రకారం ప్రేమతో ఒకరికొకరు సేవ చేయాలి. కాబట్టి ప్రతి ఒక్కరూ తమ వృత్తిలో తమ పనిని శ్రద్ధగా చేయడానికి మరియు తమ శక్తి మేరకు తమ పొరుగువారికి సహాయం చేయడానికి ప్రయత్నించాలి. పౌలు ఇక్కడ మన నుండి కోరుతున్నది ఇదే: 'ప్రేమతో ఒకరికొకరు సేవ చేయండి.'

ఏ క్రియలు క్రైస్తవులకు స్వేచ్ఛను ఇవ్వక, శరీర సంబంధమైన విషయంలో వారిని బానిసత్వంలో బంధిస్తాయి.

అంతేకాకుండా, మనం ఒకరిపట్ల ఒకరు పాటించవలసిన మరియు ఆచరించవలసిన ఈ పరస్పర ప్రేమ సిద్ధాంతాన్ని శారీరక స్వభావం గల మనుషుల తలల్లోకి బలవంతంగా ఎక్కించలేము, లేదా అది వారి హృదయాల్లోకి ఇంకదు.

క్రైస్తవులు ఈ సిద్ధాంతాన్ని సంతోషంగా స్వీకరించి, పాటిస్తారు. ఇతరులు, స్వేచ్ఛ గురించి బోధించిన వెంటనే, ఈ విధంగా నిర్ధారణకు వస్తారు: నేను స్వేచ్ఛగా ఉంటే, నాకు ఇష్టమైనది నేను చేయవచ్చు; ఇది నా సొంతం, అలాంటప్పుడు నాకు ఎంత వస్తే అంతకు నేను దానిని ఎందుకు అమ్మకూడదు? అంతేకాక, మన మంచి పనుల ద్వారా మనం రక్షణ పొందలేము కాబట్టి, పేదలకు మనం ఎందుకు ఏదైనా ఇవ్వాలి? మొదలైనవి. ఈ విధంగా వారు అత్యంత నిర్లక్ష్యంగా శరీర కాడిని, బంధనాన్ని విదిలించుకుని, ఆత్మ స్వేచ్ఛను దురాశగా మరియు శారీరక స్వేచ్ఛగా మార్చుకుంటారు. కానీ అటువంటి నిర్లక్ష్యపు ధిక్కారులతో మేము చెప్పేదేమంటే (వారు మమ్మల్ని నమ్మకపోయినా, ఎగతాళి చేసినా), వారు తమ శరీరాలను, తమ ఆస్తులను తమ స్వంత దురాశల ప్రకారం వాడుకుంటే (నిజానికి వారు అలాగే చేస్తారు, ఎందుకంటే వారు పేదలకు సహాయం చేయరు, అవసరంలో ఉన్నవారికి అప్పు ఇవ్వరు, కానీ బేరసారాలలో తమ సహోదరులను మోసం చేస్తూ, ఎలాగైనా, ఏ విధంగానైనా తమకు దొరికినదంతా లాక్కుంటూ, దోచుకుంటూ ఉంటారు), మేము వారితో చెప్పేదేమంటే (నేను చెబుతున్నాను), వారు స్వతంత్రులు కారు, తమ స్వేచ్ఛ గురించి ఎంత గొప్పలు చెప్పుకున్నా, వారు క్రీస్తును మరియు క్రైస్తవ స్వేచ్ఛను కోల్పోయారు, సైతానుకు బానిసలయ్యారు, మరియు క్రైస్తవ స్వేచ్ఛ అనే పేరుతో, పోప్ యొక్క నిరంకుశత్వంలో ఉన్నప్పటి కంటే ఏడు రెట్లు అధ్వాన్నంగా ఉన్నారు. ఎందుకంటే వారిలో నుండి వెళ్లగొట్టబడిన సైతాను, తనకంటే అధ్వాన్నమైన ఏడు ఇతర దుష్టశక్తులను చేర్చుకొని, తిరిగి వారిలోనికి ప్రవేశించాడు: అందువల్ల ఈ మనుష్యుల అంతం వారి ఆరంభం కంటే అధ్వాన్నంగా ఉంటుంది (Matthew 12:43 ff.).

మన విషయానికొస్తే, సువార్తను ప్రకటించమని దేవుడు మనకు ఆజ్ఞాపించాడు. ఆ సువార్త, విశ్వసించిన వారికి క్రీస్తు నిమిత్తం ధర్మశాస్త్రం, పాపం, మరణం మరియు దేవుని ఉగ్రత నుండి ఉచితంగా స్వేచ్ఛను ఇస్తుంది. సువార్త ద్వారా ఇప్పుడు ప్రకటించబడిన ఈ స్వేచ్ఛను మరుగుపరచడం గానీ, రద్దు చేయడం గానీ మన శక్తిలో లేదు. ఎందుకంటే క్రీస్తు దానిని మనకు ఉచితంగా ఇచ్చి, తన మరణం ద్వారా దానిని సంపాదించుకున్నాడు. అలాగే, తమ శరీరాలతో గానీ, వస్తువులతో గానీ ఇతరులకు సహాయం చేయమని, శరీర సంబంధమైన దురాచారాలలోకి మరియు దుర్నీతిలోకి దూసుకుపోయే ఆ పందులను మనం బలవంతం చేయలేము. అందువల్ల, మనం చేయగలిగినది చేస్తాము, అంటే, వారు అలా చేయకూడదని వారిని శ్రద్ధగా హెచ్చరిస్తాము. ఈ హెచ్చరికల ద్వారా మనం ఏమీ సాధించలేకపోతే, ఆ విషయాన్ని దేవునికి అప్పగిస్తాము, మరియు ఆయన తన మంచి సమయంలో ఈ అపహాసకులకు న్యాయమైన శిక్షతో ప్రతిఫలం ఇస్తాడు. ఈలోగా మనకు ఓదార్పు ఏమనగా, దైవభక్తిగల వారి విషయమై మన ప్రయాస వ్యర్థం కాదు; వారిలో అనేకులు నిస్సందేహంగా మన పరిచర్య ద్వారా అపవాది బంధనాల నుండి విడిపించబడి, ఆత్మ స్వేచ్ఛలోనికి మార్చబడతారు.

ఆత్మ సంబంధమైన ఈ స్వేచ్ఛ యొక్క మహిమను గుర్తించి, మరోవైపు ప్రేమతో ఇతరులకు సేవ చేయడానికి సిద్ధంగా ఉండి, శరీర సంబంధమైన విషయాలలో తమ సహోదరులకు రుణపడి ఉన్నామని ఎరిగిన వీరు (వీరు కొద్దిమందే అయినప్పటికీ), ఈ స్వేచ్ఛను దుర్వినియోగం చేసే లెక్కలేనంతమంది మనల్ని నిరుత్సాహపరచగలిగే దానికంటే ఎక్కువగా మనకు ఆనందాన్ని కలిగిస్తారు.

పౌలు ఇక్కడ చాలా సముచితమైన మరియు స్పష్టమైన మాటలను ఉపయోగిస్తున్నాడు, ఆయన ఇలా అంటున్నాడు: 'సహోదరులారా, మీరు స్వేచ్ఛలోనికి పిలువబడియున్నారు.' మరియు ఆయన శరీర స్వేచ్ఛ గురించి మాట్లాడుతున్నాడని ఎవరూ కలగనకూడదు కాబట్టి, ఆయన తాను ఉద్దేశించిన స్వేచ్ఛ ఏ విధమైనదో వివరిస్తూ ఇలా అంటున్నాడు; 'మీ స్వేచ్ఛను శరీరాశలకు అవకాశంగా ఉపయోగించుకోవద్దు, కానీ ప్రేమ ద్వారా ఒకరినొకరు సేవించుకోండి.' అందువల్ల ప్రతి క్రైస్తవుడు తెలుసుకోవలసినదేమనగా, మనస్సాక్షి విషయానికి వస్తే, ధర్మశాస్త్రం, పాపం మరియు మరణంపై క్రీస్తు అతడిని అధిపతిగా చేసాడు, కాబట్టి వాటికి అతనిపై ఏ అధికారమూ లేదు. దీనికి విరుద్ధంగా, ప్రేమ ద్వారా తన పొరుగువారిని సేవించడానికే ఈ బాహ్య బానిసత్వం తన శరీరంపై విధించబడిందని కూడా అతడు తెలుసుకోవాలి. క్రైస్తవ స్వేచ్ఛను వేరే విధంగా అర్థం చేసుకునేవారు, తమ నాశనానికి సువార్త యొక్క ప్రయోజనాలను అనుభవిస్తారు మరియు వారు ఇంతకుముందు పోపు క్రింద ఉన్నదానికంటే క్రీస్తు నామం క్రింద ఘోరమైన విగ్రహారాధకులుగా ఉంటారు. ఇప్పుడు పౌలు, పది ఆజ్ఞల నుండి ప్రేమ ద్వారా ఒకరినొకరు సేవించుకోవడం అంటే ఏమిటో ప్రకటించడానికి ప్రయత్నిస్తున్నాడు.

ఎందుకంటే ధర్మశాస్త్రమంతయు ఒక్క మాటలో నెరవేర్చబడినది; అదేమిటంటే, నీ పొరుగువానిని నీవలెనే ప్రేమించవలెను. పౌలు, క్రైస్తవ బోధకు పునాది వేసిన తరువాత, దాని మీద బంగారం, వెండి, మరియు రత్నాలను కట్టడానికి అలవాటుపడ్డాడు. ఇప్పుడు, అతనే కొరింథీయులతో చెప్పినట్లుగా, యేసు క్రీస్తు, లేదా క్రీస్తు నీతి తప్ప వేరొక పునాది లేదు (1 Corinthians 3:11). ఈ పునాది మీద అతడు ఇప్పుడు మంచి క్రియలను, అవును నిజంగా మంచి క్రియలను కడుతున్నాడు: వీటన్నిటినీ అతడు ఒకే ఆజ్ఞలో ఇమిడ్చాడు: 'నీ పొరుగువానిని నీవలెనే ప్రేమించవలెను.' ప్రేమ ద్వారా ఒకరినొకరు సేవించాలని నేను చెప్పినప్పుడు, ధర్మశాస్త్రం వేరొకచోట చెప్పిన దానినే నేను ఉద్దేశిస్తున్నట్లుగా ఉంది: 'నీ పొరుగువానిని నీవలెనే ప్రేమించవలెను' (Leviticus 19:18). మరియు ఇది నిజంగా లేఖనాలను మరియు దేవుని ఆజ్ఞలను వ్యాఖ్యానించడం. ఈ పదం గురించి పండితుల అభిప్రాయం

'ప్రేమ' పూర్తిగా చల్లనిది మరియు వ్యర్థమైనది; ఎందుకంటే ప్రేమించడం అంటే ఒకరి శ్రేయస్సును కోరుకోవడం తప్ప మరేమీ కాదని, లేదా ప్రేమ అనేది మనస్సులో అంతర్లీనంగా ఉండే ఒక గుణమని, దాని ద్వారా ఒక వ్యక్తి హృదయంలో దయాగుణం అనే కదలికను లేదా చర్యను ప్రేరేపిస్తాడని అంటారు. అది పూర్తిగా నగ్నమైన, నిస్సారమైన మరియు గణితపరమైన దాతృత్వం, అది (ఒక విధంగా చెప్పాలంటే) మూర్తీభవించదు, పని చేయడానికి కూడా పూనుకోదు. కానీ పౌలు దాతృత్వం ఒక సేవకునిగా ఉండాలని, అది సేవకుని పాత్రలో లేకపోతే అది దాతృత్వం కాదని అంటాడు.

ఇప్పుడు, ప్రేమ యొక్క ఆజ్ఞలను ఇస్తున్నప్పుడు, అతడు దారిలో రహస్యంగా అబద్ధ బోధకులను తాకుతాడు: వారికి వ్యతిరేకంగా తన సత్క్రియల సిద్ధాంతాన్ని సమర్థించి, స్థాపించడానికి అతడు వారికి వ్యతిరేకంగా బలంగా నిలబడతాడు. అతడు ఇలా అన్నట్లుగా ఉంది: ఓ గలతీయులారా, నేను ఇప్పటివరకు మీకు సత్యమైన మరియు ఆత్మీయ జీవితాన్ని బోధించాను, మరియు ఇప్పుడు కూడా నిజమైన సత్క్రియలు ఏమిటో మీకు బోధిస్తాను. అబద్ధ అపోస్తలులు కేవలం ప్రోత్సహించే వ్యర్థమైన మరియు అవివేకమైన ఆచార కార్యాలు, దాతృత్వ కార్యాల కంటే చాలా తక్కువైనవని మీరు తెలుసుకోవాలనే ఉద్దేశ్యంతో నేను దీనిని చేస్తాను. ఎందుకంటే దుష్ట బోధకులందరి మరియు భ్రాంతికరమైన ఆత్మల అవివేకం మరియు పిచ్చితనం ఎంతలా ఉంటుందంటే, వారు నిజమైన పునాదిని మరియు స్వచ్ఛమైన సిద్ధాంతాన్ని విడిచిపెట్టడమే కాకుండా; ఎల్లప్పుడూ తమ మూఢనమ్మకాలలో కొనసాగుతూ, నిజమైన సత్క్రియలను ఎన్నడూ సాధించలేరు. అందువల్ల (పౌలు చెప్పినట్లుగా) వారు పునాది మీద కలప, గడ్డి మరియు పొట్టు తప్ప మరేమీ కట్టరు (1 Corinthians 3:12). కాబట్టి, క్రియలను అత్యంత తీవ్రంగా సమర్థించిన ఆ అబద్ధ అపోస్తలులు, క్రైస్తవులు ఒకరినొకరు ప్రేమించుకోవాలని, తమ పొరుగువారికి అన్ని అవసరాలలో, కేవలం తమ ఆస్తితోనే కాక, తమ శరీరంతో, అనగా నాలుకతో, చేతితో, హృదయంతో, మరియు తమ పూర్తి బలంతో సహాయం చేయడానికి సిద్ధంగా ఉండాలని వంటి ప్రేమ క్రియలను బోధించలేదు లేదా వాటిని పాటించమని కోరలేదు. కానీ వారు కేవలం సున్నతిని పాటించాలని, దినాలు, నెలలు, సంవత్సరాలు మరియు సమయాలను గమనించాలని మాత్రమే కోరారు; మరియు ఇతర మంచి క్రియలలో దేనినీ వారు బోధించలేకపోయారు.

ఎందుకంటే వారు క్రీస్తు అనే పునాదిని నాశనం చేసి, విశ్వాస సిద్ధాంతాన్ని అంధకారమయం చేసిన తర్వాత, సత్క్రియల యొక్క నిజమైన ఉపయోగం, అభ్యాసం లేదా అభిప్రాయం ఏదీ మిగిలి ఉండటం అసాధ్యం. చెట్టును తీసివేస్తే, ఫలం తప్పక నశించిపోతుంది. అదే విధంగా ఈనాటి మతశాఖలు సత్క్రియల సిద్ధాంతంలో మాయ చేయబడి, తప్పక కల్పితమైన మరియు మూఢనమ్మకాలతో కూడిన రకాల క్రియలను బోధిస్తాయి.

వారు క్రీస్తును తీసివేసి, చెట్టును నరికివేసి, పునాదిని పడగొట్టారు; అందువలన వారు ఇసుక మీద కట్టుకుంటారు మరియు కట్టెలు, గడ్డి, పొట్టు తప్ప మరేమీ నిలబెట్టలేరు. వారు ప్రేమ, వినయం మొదలైనవాటిని గొప్పగా ప్రదర్శిస్తారు, కానీ యోహాను చెప్పినట్లుగా, వారు నిజంగా ప్రేమిస్తారు.

'క్రియల ద్వారా మరియు సత్యం ద్వారా కాదు, కేవలం మాటల ద్వారా మరియు నాలుకతో మాత్రమే,' మొదలైనవి. వారు గొప్ప పరిశుద్ధతను కూడా ప్రదర్శిస్తారు, దాని ద్వారా వారు మనుషులను ఎంతగా మోసం చేస్తారంటే, వారు వారి పనులు చాలా అద్భుతంగాను మరియు దేవునికి ప్రీతికరంగాను ఉన్నాయని తీర్పు తీరుస్తారు. కానీ నీవు ఈ పనులను వాక్య వెలుగులో చూస్తే, అవి కేవలం స్థలాలు, సమయాలు, వస్త్రధారణ, వ్యక్తుల పట్ల పక్షపాతం మొదలైన వాటికి సంబంధించిన అల్పమైన మరియు పనికిరాని విషయాలని నీవు కనుగొంటావు. అందువల్ల, దైవభక్తిగల బోధకులు విశ్వాస సిద్ధాంతాన్ని బోధించినంతగానే సత్క్రియల సిద్ధాంతాన్ని కూడా బోధించడం అవసరం.

ఎందుకంటే సాతాను వారిద్దరినీ ద్వేషిస్తాడు మరియు వారిని తీవ్రంగా దాడి చేస్తాడు. అయినప్పటికీ, మొదట విశ్వాసం నాటబడాలి; ఎందుకంటే విశ్వాసం లేకుండా మంచి పని ఏమిటో, లేదా దేవునికి ఏది ప్రీతికరమో అర్థం చేసుకోవడం అసాధ్యం.

మరియు దీని ద్వారా సాతాను సత్క్రియల సత్యబోధను ఎంతగా ద్వేషిస్తాడో మనం చూడవచ్చు.

ఎందుకంటే, మనుషులందరి మనస్సులలో ఒక విధమైన సహజ జ్ఞానం నాటబడి ఉన్నప్పటికీ (Romans 2:14), దాని ద్వారా ఇతరులు తమకు ఎలా చేయాలని కోరుకుంటారో, తాము కూడా ఇతరులకు అలాగే చేయాలని వారు సహజంగా గ్రహిస్తారు (మరియు ఈ మరియు ఇలాంటి ఇతర అభిప్రాయాలనే మనం సహజ నియమం అని పిలుస్తాము, ఇవే మానవ హక్కుకు మరియు అన్ని మంచి పనులకు పునాది); అయినప్పటికీ, సైతాను యొక్క దుష్టత్వం వలన మనిషి యొక్క వివేకం ఎంతగానో భ్రష్టమై, అంధకారమైపోయింది, దానివల్ల అది తాను పుట్టిన ఈ జ్ఞానాన్ని గ్రహించదు; లేదా, దేవుని వాక్యం ద్వారా హెచ్చరించబడినప్పుడు, అది దానిని గ్రహించినప్పటికీ (అది సైతాను యొక్క శక్తి), తెలిసి కూడా దానిని నిర్లక్ష్యం చేసి, తృణీకరిస్తుంది. అంతేకాకుండా, ఈ కీడు కూడా సంభవిస్తుంది, సైతాను న్యాయాధికారులందరినీ మరియు మతభ్రష్టులను అటువంటి పిచ్చితో బాధిస్తాడు, దానివల్ల వారు మంచి పనుల యొక్క నిజమైన సిద్ధాంతాన్ని నిర్లక్ష్యం చేసి, తాము కల్పించుకున్న కొన్ని చిన్నపిల్లల ఆచారాలను లేదా వికారమైన పనులను మాత్రమే బోధిస్తారు. విశ్వాసం తెలియని తర్కం ఈ విషయాలను ఘనపరచి, వాటిలో ఆశ్చర్యకరంగా ఆనందిస్తుంది.

కాబట్టి పోప్ పరిపాలన కాలంలో, దేవుడు ఆజ్ఞాపించని లేదా కోరని ఆ అవివేకమైన మరియు నిష్ప్రయోజనమైన పనులను మనుష్యులు గొప్ప ఆనందంతో, శ్రద్ధతో, ఉత్సాహంతో, మరియు అధిక మూల్యం చెల్లించి చేశారు. విలువలేని వాటి పట్ల అదే ఉత్సాహాన్ని ఈనాటి మత శాఖల వారిలో, వారి శిష్యులలో, ప్రత్యేకంగా అనబాప్టిస్టులలో మనం గమనిస్తున్నాము. కానీ మన సంఘాలలో, సత్క్రియల గురించిన సత్య బోధ అత్యంత శ్రద్ధగా బోధించబడుతున్నప్పటికీ, అక్కడ ఎంతటి సోమరితనం మరియు ఉదాసీనత రాజ్యమేలుతున్నాయో తలచుకుంటే ఆశ్చర్యం కలుగుతుంది. మనం మనుష్యులను మంచిగా పనిచేయమని, ఒకరిపట్ల ఒకరు ప్రేమ చూపమని, కడుపు నింపుకోవాలన్న చింతను విడిచిపెట్టమని మొదలైనవాటిని ఎంతగా ప్రోత్సహించి, ప్రేరేపిస్తామో, వారు దైవభక్తికి సంబంధించిన అన్ని అభ్యాసాల పట్ల అంతగా బద్ధకస్తులు మరియు సిద్ధపడనివారుగా తయారవుతారు. కాబట్టి, సాతాను విశ్వాస బోధనే కాక, సత్క్రియల బోధనూ తీవ్రంగా ద్వేషిస్తాడు. అందుకని, ఒకవైపు వాడు మన ప్రజలు దానిని నేర్చుకోకుండా, ఒకవేళ నేర్చుకున్నా దానిని ఆచరించకుండా అడ్డుకుంటాడు. మరోవైపు, వేషధారులు, మతభ్రష్టులు దానిని పూర్తిగా నిర్లక్ష్యం చేసి, దానికి బదులుగా అవివేకమైన ఆచారాలను లేదా కొన్ని హాస్యాస్పదమైన, కల్పితమైన కార్యాలను బోధిస్తారు. వాటివలన శరీర సంబంధులైన మనుష్యులు మాయలో పడి మోసపోతారు. ఎందుకంటే లోకం సువార్త మరియు విశ్వాసం ద్వారా కాదు, ధర్మశాస్త్రం మరియు సున్నతి ద్వారా పరిపాలించబడుతుంది.

కాబట్టి అపొస్తలుడు, విశ్వాసము యొక్క శుద్ధమైన బోధను విని, స్వీకరించిన తరువాత, క్రైస్తవులు సత్క్రియలు చేయుటకు అభ్యాసము చేయాలని గట్టిగా ప్రోత్సహిస్తున్నాడు. ఎందుకనగా, నీతిమంతులుగా తీర్చబడిన వారిలో కూడా పాపపు శేషములు ఇంకను నిలిచియున్నవి; అవి విశ్వాసమునకు విరోధముగా ఉండి దానిని అడ్డగించునట్లు, మనము సత్క్రియలు చేయుటకు కూడా ఆటంకపరుస్తాయి. అంతేకాక, పరిశుద్ధులలో ఆత్మను ఎదిరించి, దుష్టులలో బలీయముగా ఏలుచున్న మనుష్యుని బుద్ధియు శరీరమును, పరిసయ్యుల మూఢనమ్మకముతో సహజముగా ఆనందించును. అనగా, అది దేవుని వాక్యముతో కాక, తన సొంత ఊహలతో ఆయనను కొలవుటలో ఎక్కువ ఆనందమును పొందును, మరియు దేవుడు ఆజ్ఞాపించిన వాటికంటే, తాను ఎన్నుకున్న కార్యములను అధికమైన ఆసక్తితో చేయును.

కాబట్టి దైవభక్తిగల బోధకులు సత్య విశ్వాస సిద్ధాంతాన్ని బోధించినంత శ్రద్ధగా, నిష్కపటమైన ప్రేమను గానీ, సత్య క్రియల సిద్ధాంతాన్ని గానీ బోధించి, ప్రోత్సహించాలి. అందువలన, 'నీ పొరుగువానిని నీవలెనే ప్రేమించవలెను' అనే ఈ ఆజ్ఞను తాను పూర్తిగా ఎరిగియున్నానని ఎవ్వరూ తలంచకూడదు.

నిజానికి, మాటల విషయంలో ఇది చాలా సంక్షిప్తమైనది మరియు సులభమైనది: అయితే, బోధించడంలో, నేర్చుకోవడంలో మరియు జీవించడంలో దీనిని సరిగ్గా ఆచరించి, నెరవేర్చే బోధకులను మరియు వినేవారిని నాకు చూపించండి. అందువల్ల, 'ప్రేమ ద్వారా ఒకరికొకరు సేవ చేయండి' అనే మాటలు, మరియు 'నీ పొరుగువారిని నీవలెనే ప్రేమించాలి' అనే మాటలు కూడా ఆత్మతో నిండి ఉన్నాయి, కానీ విశ్వాసులలో ఎవరూ వాటిని తగినంతగా పరిగణించరు, ప్రోత్సహించరు మరియు ఆచరించరు. మరియు (ఇది ఆశ్చర్యకరమైనది) విశ్వాసులకు ఈ శోధన ఉంటుంది, వారు చేయవలసిన ఎంత చిన్న విషయాన్నైనా విడిచిపెట్టినట్లయితే, వెంటనే వారి మనస్సాక్షి గాయపడుతుంది; కానీ వారు (ప్రతిరోజూ చేసే విధంగా) దానధర్మాల [విధులను] నిర్లక్ష్యం చేసినా లేదా తమ పొరుగువారి పట్ల యథార్థమైన మరియు సోదర ప్రేమను, ఆప్యాయతను చూపకపోయినా అంతగా కలత చెందరు. ఎందుకంటే వారు దానధర్మాల ఆజ్ఞ కంటే తమ సొంత మూఢనమ్మకాలకే ఎక్కువ ప్రాధాన్యత ఇస్తారు, ఈ జీవితంలో వారు వాటి నుండి పూర్తిగా విముక్తి పొందలేరు.

అందువలన పౌలు గలతీయులను ఈ మాటలతో గద్దించుచున్నాడు: 'ధర్మశాస్త్రమంతయు ఒక్క మాటలో నెరవేర్చబడినది,' మొదలైనవి. ఆయన ఇలా అన్నట్లుగా: మీరు స్థలముల విషయమై మీ మూఢనమ్మకాలలోను, ఆచారములలోను మునిగిపోయియున్నారు; వాటివలన మీకు గానీ, ఇతరులకు గానీ ప్రయోజనము లేదు; అదే సమయంలో మీరు తప్పక పాటించవలసిన దానధర్మమును నిర్లక్ష్యం చేస్తున్నారు. ఇది ఎంతటి వెర్రితనం! జెరోము ఇలా అంటున్నాడు:

మనం జాగరణ, ఉపవాసం, శ్రమ మొదలైన వాటితో మన శరీరాలను ధరించి, వాటిని ఖర్చుచేస్తాము, కానీ కర్మలకే ఏకైక రాణి, యజమానురాలైన దానధర్మాన్ని నిర్లక్ష్యం చేస్తాము. తమ ఆచారాలు, ఉపవాసం, జాగరణ, వస్త్రధారణ మొదలైన వాటికి సంబంధించిన సంప్రదాయాలను కఠినంగా పాటించే సన్యాసులలో ఇది స్పష్టంగా కనిపిస్తుంది. ఈ విషయంలో వారు ఎంత చిన్న విషయాన్నైనా విడిచిపెడితే, ఘోరమైన పాపం చేసినట్లే.

కానీ వారు దానధర్మాలను నిర్లక్ష్యం చేయడమే కాకుండా, ఒకరినొకరు ప్రాణం పోయేంతగా ద్వేషించుకున్నప్పుడు, వారు పాపం చేయరు, దేవుణ్ణి ఏమాత్రం అపరాధపరచరు.

కాబట్టి ఈ ఆజ్ఞ ద్వారా పౌలు మంచి క్రియలను బోధించడమే కాకుండా, కల్పిత మరియు మూఢనమ్మకాల క్రియలను కూడా ఖండిస్తున్నాడు. ఆయన పునాది మీద బంగారం, వెండి, మరియు విలువైన రాళ్లను కట్టడమే కాకుండా, కట్టెలను పడగొట్టి, గడ్డిని మరియు పొట్టును కాల్చివేస్తాడు.

దేవుడు యూదులకు అనేక ఆచారాలను ఇవ్వడంలో నిజంగా మేలు చేశాడు; ఎందుకంటే దాని ద్వారా ఆయన, మనిషి మనస్సు సహజంగా మూఢనమ్మకాలతో కూడుకున్నదని, దానధర్మాలను ఏమాత్రం పట్టించుకోకుండా, ఆచారాలలో నిమగ్నమై శారీరక నీతిలో ఆనందిస్తుందని సూచించాలనుకున్నాడు.

అయినప్పటికీ, ఈలోగా దేవుడు పాత నిబంధనలోని ఉదాహరణల ద్వారా, తాను ప్రేమను ఎంతగా గౌరవిస్తాడో ఎల్లప్పుడూ సాక్ష్యమిచ్చాడు: దానికే ఆయన ధర్మశాస్త్రం మరియు దాని ఆచారాలు కూడా స్థానం ఇవ్వాలని కోరుకున్నాడు. దావీదు మరియు అతనితో ఉన్నవారు ఆకలితో ఉన్నప్పుడు, తినడానికి ఏమీ లేనప్పుడు, వారు పవిత్రమైన అర్పణ రొట్టెను తిన్నారు; ధర్మశాస్త్రం ప్రకారం దానిని సామాన్య ప్రజలు తినకూడదు, కేవలం యాజకులు మాత్రమే తినాలి (1 Samuel 21:6). క్రీస్తు శిష్యులు విశ్రాంతి దినాన రోగులను స్వస్థపరిచి, విశ్రాంతి దినాన్ని ఉల్లంఘించారు (యూదులు అన్నట్లుగా) (Matthew 12:1 ff., 10 ff.). ఈ విషయాలన్నీ ధర్మశాస్త్రం లేదా ప్రేమ అన్ని చట్టాలు మరియు ఆచారాల కంటే ముందు ఉండాలని, మరియు మన పొరుగువారి పట్ల ప్రేమను మించినది ఏదీ దేవుడు మన నుండి కోరడని చూపిస్తున్నాయి. క్రీస్తు కూడా ఇదే విషయాన్ని సాక్ష్యమిస్తూ, ఇలా అన్నాడు: 'మరియు రెండవది దీనిని పోలి ఉంటుంది' (మత్తయి).

ధర్మశాస్త్రమంతయు ఒక్క మాటలో నెరవేర్చబడినది. ఆయన ఇలా అన్నట్లుగా ఉంది: ధర్మశాస్త్రమును గూర్చి మీరెందుకు భారము మోస్తున్నారు? ధర్మశాస్త్ర సంబంధమైన ఆచారముల గూర్చి, అనగా మాంసములు, దినములు, స్థలములు, మరియు అట్టి ఇతర విషయముల గూర్చి, అనగా మీరు ఎలా తినాలి, త్రాగాలి, మీ పండుగలను ఆచరించాలి, బలి అర్పించాలి మొదలైన వాటి గూర్చి మీరెందుకు ఇంతగా ప్రయాసపడి కలవరపడుతున్నారు? ఈ మూర్ఖపు పనులను విడిచిపెట్టి, నేను చెప్పేది వినండి:

'నీ పొరుగువానిని నీవలెనే ప్రేమించవలెను' అనే ఈ ఒక్క మాటలో ధర్మశాస్త్రమంతయు ఇమిడి ఉంది. దేవుడు ధర్మశాస్త్ర సంబంధమైన ఆచారములను గైకొనుటయందు సంతోషించడు, ఆయనకు వాటి అవసరము కూడా లేదు. ఆయన మీ నుండి కోరునది ఏమనగా, ఆయన పంపిన క్రీస్తునందు మీరు విశ్వాసముంచవలెను; ఆయనయందు మీరు పరిపూర్ణులై సమస్తమును పొందియున్నారు. అయితే, దేవునికి అత్యంత అంగీకారయోగ్యమైన సేవయైన విశ్వాసమునకు మీరు ధర్మశాస్త్రములను కూడా చేర్చినయెడల, 'నీ పొరుగువానిని నీవలెనే ప్రేమించవలెను' అనే ఈ చిన్న ఆజ్ఞలో ధర్మశాస్త్రములన్నియు ఇమిడి ఉన్నాయని మీరు నిశ్చయించుకొనుడి. ఈ ఆజ్ఞను గైకొనుటకు ప్రయత్నము చేయుడి; దీనిని గైకొనుట ద్వారా మీరు ధర్మశాస్త్రములన్నిటిని నెరవేర్చినవారై యున్నారు.

పౌలు దేవుని ఆజ్ఞలను చాలా చక్కగా వివరిస్తాడు: ఎందుకంటే అతను మోషే యొక్క వాటన్నిటినీ ఒక సంక్షిప్త సారాంశంలోకి తీసుకువచ్చి, అతని నియమాలన్నిటిలో (అవి ఒక విధంగా అనంతమైనవి) 'నీ పొరుగువానిని నీవలెనే ప్రేమించవలెను' అనే ఈ చిన్న వాక్యం తప్ప మరేమీ లేదని చూపిస్తాడు. ఈ పదాల నీచత్వం మరియు సంక్షిప్తతతో [సహజమైన] హేతువుకు అభ్యంతరం కలుగుతుంది; ఎందుకంటే వెంటనే 'క్రీస్తునందు విశ్వసించుము' అని, మరలా 'నీ పొరుగువానిని నీవలెనే ప్రేమించవలెను' అని చెప్పబడుతుంది. అందువల్ల అది విశ్వాస సిద్ధాంతాన్ని మరియు నిజమైన సత్క్రియలను రెండింటినీ తృణీకరిస్తుంది. అయినప్పటికీ, 'క్రీస్తునందు విశ్వసించుము' అనే ఈ నీచమైన మరియు సంక్షిప్తమైన విశ్వాస వాక్యమే విశ్వాసులకు దేవుని శక్తి, దాని ద్వారా వారు పాపం, మరణం, సైతాను మొదలైనవాటిని జయిస్తారు, దాని ద్వారానే వారు రక్షణను [మరియు నిత్యజీవాన్ని] కూడా పొందుతారు. అందువలన ప్రేమ ద్వారా ఒకరికొకరు సేవ చేసుకోవడం, అనగా, దారి తప్పినవానికి ఉపదేశించడం, బాధలో ఉన్నవారిని ఓదార్చడం, బలహీనులను లేవనెత్తడం, నీ పొరుగువానికి సాధ్యమైన అన్ని విధాలుగా సహాయం చేయడం, వారి బలహీనతలను సహించడం, సంఘంలోనూ మరియు పౌర జీవితంలోనూ కష్టాలను, శ్రమలను, కృతఘ్నతను మరియు అవమానాన్ని ఓర్చుకోవడం, న్యాయాధికారికి విధేయులుగా ఉండటం, నీ తల్లిదండ్రులను తగిన విధంగా గౌరవించడం, ఇంట్లో మొండి భార్య మరియు అదుపులేని కుటుంబంతో సహనంగా ఉండటం మొదలైనవి: ఇవి (నేను చెప్పేదేమంటే) హేతువు ఏమాత్రం ప్రాముఖ్యత లేనివిగా భావించే కార్యాలు. కానీ వాస్తవానికి అవి ఎంతటి కార్యాలంటే, వాటి శ్రేష్ఠతను మరియు యోగ్యతను ఈ ప్రపంచమంతా గ్రహించలేదు.

(ఎందుకంటే అది క్రియలను గానీ మరే ఇతర విషయాన్ని గానీ దేవుని వాక్యంతో కొలవదు, కానీ భక్తిహీనమైన, గుడ్డి మరియు అవివేకమైన తర్కం యొక్క తీర్పుతో కొలుస్తుంది); అవును, నిజమైన మంచి క్రియలైన అతి చిన్న మంచి క్రియలలో దేని విలువను కూడా అది ఎరుగదు.

కాబట్టి, దానధర్మాల ఆజ్ఞ తమకు బాగా తెలుసని మనుషులు కలగన్నప్పుడు, వారు పూర్తిగా మోసపోతారు. నిజానికి అది వారి హృదయంలో వ్రాయబడి ఉంటుంది; ఎందుకంటే, ఒక మనిషి మరొక మనిషికి ఎలా చేయాలని కోరుకుంటాడో, అలాగే తాను కూడా మరొక మనిషికి చేయాలని వారు సహజంగానే భావిస్తారు. కానీ దానివల్ల వారు దానిని అర్థం చేసుకున్నారని కాదు; ఎందుకంటే వారు అర్థం చేసుకుని ఉంటే, వారు దానిని ఖచ్చితంగా ఆచరించి, అన్ని పనుల కంటే ప్రేమ మరియు దానధర్మాలకే ఎక్కువ ప్రాధాన్యత ఇచ్చేవారు. విచార వదనంతో, తల వంచుకుని తిరగడం, పెళ్లి చేసుకోకుండా ఉండటం, రొట్టె నీళ్లతో బతకడం, అరణ్యంలో నివసించడం, పేదవారిలా బట్టలు ధరించడం మొదలైన తమ సొంత మూఢనమ్మకాలపు వినోదాలను వారు అంతగా గౌరవించరు. దేవుడు ఆజ్ఞాపించని, ఆమోదించని ఈ వికారమైన మరియు మూఢనమ్మకాలపు పనులను వారు తమంతట తామే కల్పించుకుని, ఎంచుకున్నారు. వాటిని వారు ఎంతో పవిత్రమైనవిగా, శ్రేష్ఠమైనవిగా భావిస్తారు. ఆ విధంగా అవి, సకల సత్కార్యాలకు సూర్యుని వంటి దానధర్మాలను కూడా మరుగున పడేసి, అంధకారం చేస్తాయి. మానవుని వివేకం యొక్క అంధత్వం ఎంత గొప్పదంటే మరియు అది గ్రహించలేనిదిగా ఉందంటే, అది విశ్వాస సిద్ధాంతాన్ని మాత్రమే కాకుండా, బాహ్య ప్రవర్తనను మరియు క్రియలను కూడా సరిగ్గా వివేచించలేకపోతుంది.

అందువలన మనం, రక్షణ విషయంలో దేవుని వాక్యం కంటే మన హృదయ అభిప్రాయాల వైపే సహజంగా ఎక్కువగా మొగ్గుచూపుతాము కాబట్టి, వాటికి వ్యతిరేకంగానూ, అలాగే మన స్వంత సంకల్ప క్రియల యొక్క కపట వేషధారణకు మరియు పవిత్రమైన ప్రదర్శనకు వ్యతిరేకంగానూ బలంగా పోరాడాలి. తద్వారా, ప్రతి మనిషి తన వృత్తిలో చేసే క్రియలు పైకి ఎంత నీచంగా, తృణీకరించదగినవిగా కనిపించినప్పటికీ, వాటికి దేవుని వాక్యపు ఆమోదం ఉంటే వాటిని ఘనపరచడం మనం నేర్చుకుంటాము. దీనికి విరుద్ధంగా, దేవుని ఆజ్ఞ లేకుండా వివేకం ఎంచుకునే క్రియలు ఎంత శ్రేష్ఠమైనవిగా, పవిత్రమైనవిగా కనిపించినప్పటికీ వాటిని తృణీకరించడం కూడా నేర్చుకుంటాము.

ఈ ఆజ్ఞ గురించి నేను వేరొకచోట విస్తృతంగా వివరించాను, కాబట్టి ఇప్పుడు దానిని క్లుప్తంగా ముగిస్తాను. నిజానికి ఇది క్లుప్తంగా చెప్పబడింది: 'నిన్ను నీవు ప్రేమించుకున్నట్లు నీ పొరుగువానిని ప్రేమించుము'; అయినప్పటికీ ఇది చాలా సముచితంగా మరియు ప్రయోజనకరంగా ఉంది. ఒక మనిషి తనకంటే నిశ్చయమైన, ఉత్తమమైన లేదా సమీపమైన ఉదాహరణను ఇవ్వలేడు. అలాగే, దాతృత్వం కంటే ఉన్నతమైన మరియు లోతైన గుణం మరొకటి ఉండదు, పొరుగువాని కంటే శ్రేష్ఠమైన లక్ష్యం మరొకటి ఉండదు. అందువల్ల, ఉదాహరణ, గుణం మరియు లక్ష్యం అన్నీ అత్యంత శ్రేష్ఠమైనవి.