పౌలు ఇప్పుడు తన పత్రిక ముగింపుకు వస్తూ, రక్షణగా చాలా తీవ్రంగా వాదిస్తున్నాడు

(9:13); "నా కుమారుడా, ధైర్యంగా ఉండు, నీ పాపములు క్షమించబడినవి" (9:2); "ధైర్యంగా ఉండు, నేను లోకాన్ని జయించాను" (John 16:33); "నశించిపోయిన దానిని వెదకి రక్షించుటకు మనుష్యకుమారుడు వచ్చెను" (Luke 19:10). కాబట్టి మనం చాలా జాగ్రత్తగా ఉండాలి, ఎందుకంటే సాతాను యొక్క అద్భుతమైన మోసాలు మరియు అనంతమైన జిత్తులచేత మనం మోసగించబడి, ఓదార్చేవాడు మరియు రక్షకునికి బదులుగా నిందించేవాడు మరియు ఖండించేవాడు అయిన వానిని మనం స్వీకరించకూడదు: అలాగని అబద్ధ క్రీస్తు, అనగా అపవాది యొక్క ముసుగు క్రింద, మనం నిజమైన క్రీస్తును పోగొట్టుకొని, ఆయనను మనకు నిష్ప్రయోజనంగా చేసుకుంటాము. వ్యక్తిగత మరియు ప్రత్యేకమైన శోధనల గురించి, మరియు వాటిలో మనం ఎలా ప్రవర్తించాలో ఇంతవరకు చెప్పాము.

సున్నతి పొందిన ప్రతివాడు ధర్మశాస్త్రమంతయు పాటించుటకు రుణగ్రస్తుడని నేను మరల సాక్ష్యమిచ్చుచున్నాను. సున్నతి పొందినవారికి క్రీస్తువలన ఏ ప్రయోజనము లేదని పౌలు చెప్పిన మొదటి ఇబ్బంది నిజంగా చాలా గొప్పది; మరియు దాని తరువాత వచ్చేది కూడా ఏమాత్రం తక్కువ కాదు, ఎందుకంటే సున్నతి పొందినవారు ధర్మశాస్త్రమంతటినీ పాటించుటకు రుణగ్రస్తులని ఆయన చెప్పాడు. ఆయన ఈ మాటలను ఆత్మలో ఎంతటి తీవ్రతతో, ఉద్వేగంతో పలికాడంటే, వాటిని ప్రమాణంతో ధృవీకరించాడు: 'నేను సాక్ష్యమిస్తున్నాను,' అంటే, పవిత్రమైన వాటన్నిటి మీద ప్రమాణం చేస్తున్నాను. అయితే ఈ మాటలను ప్రతికూలంగా మరియు సానుకూలంగా రెండు విధాలుగా వివరించవచ్చు. ప్రతికూలంగా, ఈ విధంగా: సున్నతి పొందిన ప్రతివాడు ధర్మశాస్త్రమంతటినీ పాటించుటకు రుణగ్రస్తుడని నేను సాక్ష్యమిస్తున్నాను, అంటే, అతడు ధర్మశాస్త్రంలో ఏ ఒక్క భాగాన్ని కూడా నెరవేర్చడు; అవును, సున్నతి చేసే కార్యంలోనే అతడు సున్నతి పొందలేదు, మరియు ధర్మశాస్త్రాన్ని నెరవేర్చడంలో కూడా అతడు దానిని నెరవేర్చడు, కానీ దానిని అతిక్రమిస్తాడు. మరియు ఈ సందర్భంలో పౌలు చెప్పినదాని యొక్క సరళమైన మరియు నిజమైన అర్థం ఇదేనని నాకు అనిపిస్తుంది.

తరువాత ఆరవ అధ్యాయంలో ఆయన ఇలా వివరిస్తున్నాడు: 'సున్నతి పొందినవారే ధర్మశాస్త్రమును పాటించరు.' అలాగే ఆయన మూడవ అధ్యాయంలో కూడా ఇంతకుముందు ఇలా అన్నాడు: 'ధర్మశాస్త్ర క్రియల సంబంధులైన ప్రతివాడు శాపగ్రస్తుడై యుండును.' ఆయన ఇలా అన్నట్లుగా: మీరు సున్నతి పొందినను, మీరు నీతిమంతులుగాను ధర్మశాస్త్రమునుండి విడుదల పొందినవారుగాను ఉండరు; కానీ ఈ క్రియ వలన మీరు ధర్మశాస్త్రమునకు రుణగ్రస్తులుగాను, దాసులుగాను చేయబడతారు; మరియు మీరు ధర్మశాస్త్రమును నెరవేర్చి, దాని నుండి విడుదల పొందాలని ఎంత ఎక్కువగా ప్రయత్నిస్తారో, అంత ఎక్కువగా దాని కాడిలో మిమ్మల్ని మీరే చిక్కుకొని బంధించుకుంటారు, తద్వారా అది మిమ్మల్ని నిందించి, ఖండించడానికి మరింత శక్తిని పొందుతుంది. ఇది పీత వలె వెనుకకు వెళ్లడం మరియు మురికిని మురికితో కడగడం వంటిది.

పౌలు మాటల సందర్భంగా నేను చెబుతున్న ఈ విషయాన్ని, మఠంలో నాలోనూ, ఇతరులలోనూ అనుభవపూర్వకంగా నేర్చుకున్నాను. తీవ్రమైన ప్రసవ వేదనను అనుభవిస్తూ, కేవలం మనస్సాక్షికి లోబడి, ఉపవాసం, ప్రార్థన, జుట్టు పెంచుకోవడం, రకరకాల వ్యాయామాలతో తమ శరీరాలను శిక్షించుకోవడం, హింసించుకోవడం వంటి వాటిలో తమకు సాధ్యమైనంత వరకు చేసిన ఎందరో వ్యక్తులను నేను చూశాను (తద్వారా చివరికి వారి శరీరాలు ఇనుముతో చేయబడినప్పటికీ పూర్తిగా క్షీణించిపోవాల్సి వచ్చింది). ఇదంతా వారు మనశ్శాంతిని, మనస్సాక్షికి ప్రశాంతతను పొందాలనే ఉద్దేశ్యంతోనే చేశారు: అయినప్పటికీ, వారు ఎంత ఎక్కువగా ప్రసవ వేదన పడ్డారో, అంత ఎక్కువగా భయంతో కుంగిపోయారు. ముఖ్యంగా మరణ సమయం సమీపించినప్పుడు, వారు ఎంతగా భయపడ్డారంటే, మరణశిక్ష విధించబడిన ఎందరో హంతకులు [మరియు ఇతర నేరస్థులు] వీరి కంటే ధైర్యంగా మరణించడం నేను చూశాను, అయినప్పటికీ వారు ఎంతో పవిత్రంగా జీవించారు.

అందువల్ల, ధర్మశాస్త్రాన్ని పాటించేవారు దానిని పాటించరనేది అత్యంత సత్యం. ఎందుకంటే, మనుషులు ధర్మశాస్త్రాన్ని నెరవేర్చడానికి ఎంత ఎక్కువగా ప్రయత్నిస్తారో, అంత ఎక్కువగా దానిని అతిక్రమిస్తారు. అదే విధంగా మేము మనుషుల సంప్రదాయాల గురించి చెప్పి, తీర్పు తీరుస్తాము.

ఒక మనిషి తన మనస్సాక్షిని శాంతింపజేయడానికి ఎంత ఎక్కువగా ప్రయత్నిస్తాడో, అంత ఎక్కువగా దానిని కలవరపెట్టి, హింసిస్తాడు. నేను సన్యాసిగా ఉన్నప్పుడు, నా మఠం యొక్క కఠినమైన నియమాల ప్రకారం జీవించడానికి సాధ్యమైనంత వరకు ప్రయత్నించాను: నేను గొప్ప భక్తితో పాప పరిహారార్థ క్రియలు చేసుకునేవాడిని, మరియు నా పాపాలన్నింటినీ లెక్కించుకునేవాడిని (అయినప్పటికీ అంతకు ముందు ఎల్లప్పుడూ చాలా పశ్చాత్తాపంతో ఉండేవాడిని), మరియు నేను చాలా తరచుగా పాపొప్పుకోలుకు తిరిగి వెళ్ళేవాడిని, మరియు నాకు విధించబడిన ప్రాయశ్చిత్తాన్ని పూర్తిగా ఆచరించేవాడిని: అయినప్పటికీ, ఇవన్నీ చేసినా నా మనస్సాక్షి ఎన్నడూ పూర్తిగా ధృవీకరించబడలేదు, కానీ ఎల్లప్పుడూ సందేహంలోనే ఉండి, ఇలా అనేది: ఫలానాది నువ్వు సరిగ్గా చేయలేదు; నీలో తగినంత పశ్చాత్తాపం [మరియు దుఃఖం] లేదు; ఈ పాపాన్ని నీ పాపొప్పుకోలులో విడిచిపెట్టావు, మొదలైనవి. అందువల్ల, మనుషుల సంప్రదాయాల ద్వారా నా బలహీనమైన, చంచలమైన మరియు వేదన చెందుతున్న మనస్సాక్షికి సహాయం చేయడానికి నేను ఎంత ఎక్కువగా ప్రయత్నించానో, అంత ఎక్కువగా నేను బలహీనంగా, సందేహాస్పదంగా మరియు వేదనకు గురయ్యాను. అందువలన, నేను మనుష్యుల సంప్రదాయాలను ఎంత ఎక్కువగా పాటించానో, అంత ఎక్కువగా వాటిని అతిక్రమించాను, మరియు నా క్రమం ద్వారా నీతిని వెదకుటలో, నేను దానిని ఎన్నడూ పొందలేకపోయాను: ఎందుకంటే (పౌలు చెప్పినట్లుగా) క్రీస్తును గూర్చిన వాగ్దానం మరియు శుభవార్త లేకుండా, ధర్మశాస్త్ర క్రియల ద్వారా, మరీ ముఖ్యంగా మనుష్యుల సంప్రదాయాల ద్వారా మనస్సాక్షిని శాంతింపజేయడం అసాధ్యం.

కాబట్టి ధర్మశాస్త్రము వలన నీతిమంతులుగా తీర్చబడి, జీవము పొందాలని కోరుకునేవారు, సుంకరులు, పాపులు, వేశ్యల కంటే నీతికి మరియు జీవానికి చాలా దూరంగా ఉన్నారు. ఎందుకంటే వీరు తమ సొంత క్రియల మీద ఆధారపడలేరు, ఎందుకంటే వాటి వలన కృపను మరియు పాపక్షమాపణను పొందగలమని వారు ఆశించలేరు. ధర్మశాస్త్రం ప్రకారం చేసిన నీతి మరియు క్రియలు నీతిమంతులుగా తీర్చకపోతే, ధర్మశాస్త్రానికి విరుద్ధంగా చేసిన పాపాలు ఎలా నీతిమంతులుగా తీర్చగలవు? కాబట్టి ఈ విషయంలో వారు నీతిమంతులుగా తీర్చేవారి కంటే చాలా మెరుగైన స్థితిలో ఉన్నారు: ఎందుకంటే వారి సొంత క్రియల మీద వారికి ఎలాంటి ఆధారం లేదు; అది క్రీస్తు మీదున్న నిజమైన విశ్వాసాన్ని పూర్తిగా తీసివేయకపోయినా, దానికి గొప్ప ఆటంకం కలిగిస్తుంది. దీనికి విరుద్ధంగా, పైకి పాపాలు చేయకుండా ఉండి, లోకం దృష్టిలో పరిశుద్ధంగా, నిందారహితంగా జీవించే నీతిమంతులు, తమ నీతిని గూర్చిన అభిప్రాయం లేకుండా ఉండలేరు; క్రీస్తు మీదున్న నిజమైన విశ్వాసం దానితో నిలబడలేదు. ఈ కారణంగా, వారు సుంకరులు మరియు వేశ్యల కంటే ఎక్కువ దీనస్థితిలో ఉంటారు. ఎందుకంటే, నీతిమంతులు చేసే విధంగా, దేవునికి కోపం వచ్చినప్పుడు తమ సత్కార్యాలను ఆయన నిత్యజీవంతో ప్రతిఫలమివ్వాలని వారు ఆయన ముందు అర్పించరు; వారికి అర్పించడానికి ఏమీ లేదు; కానీ క్రీస్తు నిమిత్తం తమ పాపాలు క్షమించబడాలని కోరుకుంటారు. కాబట్టి, దానివలన తాను నీతిమంతుడిగా తీర్చబడతాననే అభిప్రాయంతో ధర్మశాస్త్రాన్ని పాటించేవాడు, ధర్మశాస్త్రమంతటినీ పాటించడానికి రుణపడి ఉంటాడు; అంటే, అతను ధర్మశాస్త్రంలోని ఒక్క అక్షరాన్ని కూడా పాటించడు. ఎందుకంటే ధర్మశాస్త్రం నీతిమంతులుగా తీర్చేందుకు ఇవ్వబడలేదు, కానీ పాపాన్ని బయలుపరచడానికి, భయపెట్టడానికి, నిందించడానికి మరియు ఖండించడానికి ఇవ్వబడింది. అందువలన ఒక మనిషి ధర్మశాస్త్రం ద్వారా తన మనస్సాక్షికి సహాయం చేయడానికి ఎంత ఎక్కువగా ప్రయత్నిస్తాడో, అంతగా దానిని అనిశ్చితంగా మరియు గందరగోళంగా చేసుకుంటాడు. తమ సంప్రదాయాల ద్వారా మనస్సాక్షి శాంతిని పొందడానికి తీవ్రంగా కృషి చేసే సన్యాసులను అడగండి, వారి జీవన విధానం దేవునికి ప్రీతికరమైనదని, మరియు దాని కారణంగా వారు దేవుని అనుగ్రహం పొందారని వారు నిశ్చయంగా చెప్పగలరా అని. వారు సత్యాన్ని ఒప్పుకుంటే, ఇలా సమాధానమిస్తారు: నేను నిష్కళంకంగా జీవిస్తూ, నా సన్యాస సంఘాన్ని పాటించడానికి పూర్తి శ్రద్ధ చూపుతున్నప్పటికీ, నా ఈ విధేయత దేవునికి ప్రీతికరమైనదో కాదో నేను నిశ్చయంగా చెప్పలేను.

పితరుల జీవిత చరిత్రలలో మనం ఆర్సెనియస్ గురించి చదువుతాము (ఇతని గురించి నేను ఇంతకు ముందు ప్రస్తావించాను).

అతడు చాలా కాలం అత్యంత పరిశుద్ధతతో, నిగ్రహంతో జీవించినప్పటికీ, మరణం సమీపించిందని భావించినప్పుడు, అతడు మిక్కిలి దుఃఖించి, భయపడసాగాడు. తన జీవితమంతా పరిశుద్ధంగా జీవించి, ఎడతెరిపి లేకుండా దేవుణ్ణి సేవించినప్పటికీ, మరణానికి ఎందుకు భయపడుతున్నావని అడగగా, అతడు ఇలా జవాబిచ్చాడు: "మనుష్యుల తీర్పు ప్రకారం నేను నిందారహితుడిగానే జీవించాను, కానీ దేవుని తీర్పులు మనుష్యుల తీర్పుల వంటివి కావు. కాబట్టి, నా జీవితంలోని పరిశుద్ధత మరియు కఠోర తపస్సు ద్వారా నేను మరణ భయాన్ని, భీభత్సాన్ని తప్ప మరేమీ పొందలేదు." ఒకవేళ అతడు రక్షింపబడితే, తన సొంత నీతినంతటినీ విడిచిపెట్టి, కేవలం దేవుని కరుణపైనే ఆధారపడి, ఇలా చెప్పి ఉండాలి: "నా పాపముల నిమిత్తము శ్రమపడి, సిలువ వేయబడి, మరణించిన మన ప్రభువైన, దేవుని కుమారుడైన యేసుక్రీస్తును నేను నమ్ముచున్నాను," మొదలైనవి.

రెండవ వివరణ కూడా అదే చెబుతోంది. సున్నతి పొందినవాడు, ధర్మశాస్త్రమంతటినీ పాటించవలసిన బాధ్యత కూడా కలిగియున్నాడు. ఎందుకంటే, మోషేను ఒక విషయంలో అంగీకరించినవాడు, తప్పనిసరిగా ఆయనను అన్ని విషయాలలోనూ అంగీకరించాలి. ధర్మశాస్త్రంలోని ఒక భాగాన్ని తప్పనిసరిగా పాటించేవాడు, దానిలోని మిగిలిన అన్ని భాగాలను కూడా పాటించవలసిన బాధ్యతను కలిగి ఉంటాడు.

సున్నతి మాత్రమే అవసరమని, మోషే యొక్క మిగిలిన ఆజ్ఞలు అవసరం లేదని చెప్పడం వలన ఏ ప్రయోజనమూ లేదు.

ఏ కారణం చేతనైతే నీవు సున్నతిని పాటించవలసి ఉన్నావో, అదే కారణం చేత ధర్మశాస్త్రమంతటినీ పాటించవలసి ఉన్నావు. ఇప్పుడు, ధర్మశాస్త్రమంతటినీ పాటించవలసి ఉండటం అంటే, పరోక్షంగా క్రీస్తు ఇంకా రాలేదని చూపించడమే. ఇది నిజమైతే, మాంసములు, స్థలములు, మరియు సమయములకు సంబంధించిన యూదుల ఆచారాలన్నిటినీ, ధర్మశాస్త్రములన్నిటినీ మనం పాటించవలసి ఉంటుంది; మరియు యూదుల రాజ్యాన్ని, యాజకత్వాన్ని రద్దు చేసి, ప్రపంచమంతటా ఒక కొత్త రాజ్యాన్ని స్థాపించడానికి క్రీస్తు ఇంకా రావలసి ఉన్నాడని ఎదురుచూడవలసి ఉంటుంది. కానీ లేఖనమంతయు, దాని కొనసాగింపునకు సంబంధించిన వచనాలు కూడా స్పష్టంగా ప్రకటిస్తున్నదేమనగా, క్రీస్తు ఇప్పటికే వచ్చాడని, ఆయన మరణం ద్వారా మానవజాతిని విమోచించాడని, ఆయన ధర్మశాస్త్రాన్ని రద్దు చేశాడని, మరియు ప్రవక్తలందరూ ఆయన గురించి ముందుగా చెప్పిన వాటన్నిటినీ ఆయన నెరవేర్చాడని. కాబట్టి ధర్మశాస్త్రము రద్దు చేయబడి, తీసివేయబడినందున, ఆయన మనకు కృపను, సత్యమును అనుగ్రహించాడు. కాబట్టి ధర్మశాస్త్రము గాని దాని క్రియలు గాని కాదు, వచ్చిన క్రీస్తు మీదున్న విశ్వాసమే ఒక మనిషిని నీతిమంతునిగా చేస్తుంది.

ఆ కాలంలో అబద్ధ అపోస్తలులు చేసినట్లుగా, ఈనాడు కొందరు తమకు అత్యంత ఇష్టమైన మోషే ఆజ్ఞలలో కొన్నింటికి మనలను బంధించాలని చూస్తున్నారు. కానీ దీనిని ఏ మాత్రం సహించరాదు. ఎందుకంటే మనం ఇస్తే

మోషే ఏ విషయంలోనైనా మనపై పరిపాలన చేయడానికి మనకు అనుమతి ఇచ్చినా, మనం అన్ని విషయాలలో ఆయనకు విధేయులుగా ఉండటానికి కట్టుబడి ఉన్నాము. అందువల్ల, మోషే యొక్క ఏ ధర్మశాస్త్రముతోనూ మనం భారపడము. ఆయనను మన మధ్య చదవాలని, క్రీస్తు యొక్క ప్రవక్తగాను మరియు సాక్షిగాను ఆయన మాటలను వినాలని మేము అంగీకరిస్తున్నాము; అంతేకాక, ఆయన నుండి మనం మంచి ధర్మశాస్త్రములకు మరియు పవిత్రమైన జీవితమునకు మంచి ఉదాహరణలను తీసుకోవాలని కూడా అంగీకరిస్తున్నాము. కానీ, ఏ విధంగానూ మన మనస్సాక్షిపై ఆయనకు ఆధిపత్యం చెలాయించడానికి మేము అనుమతించము.

ఈ సందర్భంలో అతడు చనిపోయి పాతిపెట్టబడాలి, అతని సమాధి ఎక్కడ ఉందో ఎవరికీ తెలియకూడదు. పూర్వ వివరణ, అనగా వ్యతిరేకమైనది, నాకు మరింత సముచితంగా మరియు మరింత ఆధ్యాత్మికంగా అనిపిస్తుంది: అయినప్పటికీ రెండూ మంచివే, మరియు రెండూ ధర్మశాస్త్ర నీతిని ఖండిస్తాయి. మొదటిది ఏమిటంటే; మనం ధర్మశాస్త్రం ద్వారా నీతిని పొందటానికి ఎంత దూరంగా ఉన్నామంటే, మనం ధర్మశాస్త్రాన్ని నెరవేర్చడానికి ఎంత ఎక్కువగా ప్రయత్నిస్తామో, అంత ఎక్కువగా ధర్మశాస్త్రాన్ని అతిక్రమిస్తాము. రెండవది ఏమిటంటే, ధర్మశాస్త్రంలోని ఏ భాగాన్నైనా నెరవేర్చాలనుకునేవాడు, ధర్మశాస్త్రం మొత్తాన్ని పాటించడానికి బాధ్యత వహించాలి.

మరియు ముగింపుగా, ధర్మశాస్త్రం ద్వారా నీతిమంతులుగా తీర్చబడే వారికి క్రీస్తు వలన ఏమాత్రం ప్రయోజనం లేదు.

దీని ద్వారా పౌలు ఉద్దేశం, ధర్మశాస్త్రం క్రీస్తును స్పష్టంగా తిరస్కరించడమేనని స్పష్టమవుతోంది. దేవుడు ఇశ్రాయేలు ప్రజలకు ఇచ్చిన మోషే ధర్మశాస్త్రం క్రీస్తును తిరస్కరిస్తుందని పౌలు ధైర్యంగా చెప్పడం ఒక ఆశ్చర్యకరమైన విషయం. అలాంటప్పుడు దేవుడు దానిని ఎందుకు ఇచ్చాడు? క్రీస్తు రాకడకు ముందు, మరియు ఆయన శరీరధారిగా ప్రత్యక్షమవక ముందు, ధర్మశాస్త్రం అవసరం. 'ఎందుకంటే ధర్మశాస్త్రం మనలను క్రీస్తు దగ్గరకు నడిపించే గురువు.' కానీ ఇప్పుడు క్రీస్తు ప్రత్యక్షమయ్యాడు కాబట్టి, మనం ఆయనయందు విశ్వాసముంచినంతవరకు, మనం ఇక ఆ గురువు క్రింద లేము. దీని గురించి మనం ఇంతకుముందు, మూడవ అధ్యాయం చివరలో, తగినంతగా మాట్లాడాము. కాబట్టి నీతికి ధర్మశాస్త్రం అవసరమని బోధించేవాడు, క్రీస్తును మరియు ఆయన మేలులన్నిటినీ స్పష్టంగా తిరస్కరిస్తున్నట్లే.

దేవుడు అబద్ధికుడు, అవును ఆయన ధర్మశాస్త్రమును కూడా అబద్ధిగా చేయును: ఎందుకంటే ధర్మశాస్త్రమే క్రీస్తును గూర్చియు, ఆయనను గూర్చి చేయబడిన వాగ్దానములను గూర్చియు సాక్ష్యమిచ్చుచున్నది, మరియు ఆయన ధర్మశాస్త్ర సంబంధమైన రాజు కాక కృప సంబంధమైన రాజుగా ఉండునని అది ముందుగానే ప్రవచించింది.

ధర్మశాస్త్రము వలన నీతిమంతులుగా తీర్చబడిన వారెవరైనా, మీరు క్రీస్తు నుండి రద్దు చేయబడినవారై (లేదా వేరు చేయబడినవారై), కృప నుండి పడిపోయినవారై ఉన్నారు. ఇక్కడ పౌలు తనను తాను వివరిస్తూ, తాను కేవలం ధర్మశాస్త్రం గురించి గానీ, సున్నతి క్రియల గురించి గానీ మాట్లాడటం లేదని, కానీ దాని ద్వారా నీతిమంతులుగా తీర్చబడతామని మనుష్యులు కలిగియున్న విశ్వాసం మరియు అభిప్రాయం గురించి మాట్లాడుతున్నానని చూపిస్తున్నాడు. ఆయన ఇలా అంటున్నట్లుగా: నేను ధర్మశాస్త్రాన్ని గానీ సున్నతిని గానీ పూర్తిగా ఖండించను (ఎందుకంటే ధర్మశాస్త్రం ప్రకారం నేను త్రాగడానికి, తినడానికి, మరియు యూదులతో సహవాసం చేయడానికి నాకు హక్కు ఉంది: తిమోతికి సున్నతి చేయడం నాకు హక్కు ఉంది); కానీ క్రీస్తు ఇంకా రాలేదన్నట్లుగా, లేదా ఇప్పుడు ఉన్నప్పటికీ, ఆయన ఒక్కడే నీతిమంతులుగా తీర్చలేడన్నట్లుగా ధర్మశాస్త్రం ద్వారా నీతిమంతులుగా తీర్చబడాలని చూడటమే నేను ఖండించేది: ఎందుకంటే ఇది క్రీస్తు నుండి వేరు చేయబడటమే.

కాబట్టి ఆయన ఇలా అంటున్నాడు: 'మీరు రద్దు చేయబడ్డారు,' అనగా, మీరు క్రీస్తు లేకుండా పూర్తిగా శూన్యంగా ఉన్నారు, క్రీస్తు మీలో లేడు, ఆయన ఇకపై మీలో పని చేయడు: మీరు క్రీస్తు యొక్క జ్ఞానంలో, ఆత్మలో, సహవాసంలో, అనుగ్రహంలో, స్వేచ్ఛలో, జీవంలో, లేదా కార్యాలలో పాలుపంచుకోరు, కానీ మీరు ఆయన నుండి పూర్తిగా వేరు చేయబడ్డారు, అందువలన ఆయనకు మీతో ఇక ఏ సంబంధమూ లేదు, మీకు ఆయనతోనూ ఏ సంబంధమూ లేదు.

పౌలు చెప్పిన ఈ మాటలను శ్రద్ధగా గమనించాలి: ధర్మశాస్త్రం ద్వారా నీతిమంతులుగా తీర్చబడాలని కోరుకోవడం అంటే, క్రీస్తు నుండి వేరుపడటమే మరియు ఆయనను పూర్తిగా నిష్ప్రయోజనంగా మార్చడమే. ధర్మశాస్త్రానికి వ్యతిరేకంగా ఇంతకంటే బలంగా ఇంకేమి చెప్పగలం? ఈ పిడుగుకు వ్యతిరేకంగా దేనిని నిలబెట్టగలం?

కాబట్టి క్రీస్తు మరియు ధర్మశాస్త్రం ఒకే హృదయంలో కలిసి ఉండటం అసాధ్యం; ఎందుకంటే ధర్మశాస్త్రం లేదా క్రీస్తులలో ఒకరు స్థానం ఇవ్వాలి. అయితే క్రీస్తు మరియు ధర్మశాస్త్రంపై నమ్మకం కలిసి ఉండగలవని నీవు అనుకుంటే, నీ హృదయంలో క్రీస్తు నివసించడం లేదని, కానీ క్రీస్తు స్వరూపంలో ఉన్న అపవాది నివసిస్తున్నాడని నీవు నిశ్చయించుకో. వాడు నిన్ను నిందిస్తూ, భయపెడుతూ, నీతి కొరకు ధర్మశాస్త్రాన్ని మరియు దాని క్రియలను నీ నుండి కఠినంగా కోరుతున్నాడు. ఎందుకంటే నిజమైన క్రీస్తు (నేను ముందే చెప్పినట్లుగా) నీ పాపాలకు నిన్ను లెక్క అడగడు, లేదా నీ సొంత మంచి క్రియలపై నమ్మకం ఉంచమని నిన్ను ఆజ్ఞాపించడు. మరియు క్రీస్తును గూర్చిన నిజమైన జ్ఞానం, లేదా విశ్వాసం, నీవు నీతి కొరకు మంచి క్రియలు చేశావా లేదా శిక్ష కొరకు చెడు క్రియలు చేశావా అని వాదించదు; కానీ ఈ విధంగా ముగిస్తుంది: నీవు మంచి క్రియలు చేసినట్లయితే, నీవు నీతిమంతుడవు కావు; లేదా నీవు చెడు క్రియలు చేసినట్లయితే, నీవు శిక్షకు పాత్రుడవు కావు. నేను మంచి క్రియలను పొగడను, చెడు క్రియలను మెచ్చుకోను. అయితే నీతిమంతులుగా తీర్చబడుట విషయమై నేను చెప్పేదేమంటే, మనం క్రీస్తును ఎలా పట్టుకొని ఉండగలమో చూసుకోవాలి; లేకపోతే, ధర్మశాస్త్రం ద్వారా నీతిమంతులుగా తీర్చబడాలని మనం ప్రయత్నిస్తే, ఆయన మనకు నిష్ప్రయోజనుడు అవుతాడు. ఎందుకంటే, నా దుష్కార్యముల వలనను, నా సత్కార్యములు లేకుండాను, క్రీస్తు ఒక్కడే నన్ను నీతిమంతునిగా తీరుస్తాడు. నాకు క్రీస్తును గూర్చి ఈ నమ్మకం ఉంటే, నేను నిజమైన క్రీస్తును పట్టుకొని ఉంటాను. కానీ, రక్షణ కొరకు ఆయన నా నుండి ధర్మశాస్త్రాన్ని, క్రియలను కోరుతున్నాడని నేను అనుకుంటే, అప్పుడు ఆయన నాకు నిష్ప్రయోజనుడు అవుతాడు, మరియు నేను ఆయన నుండి పూర్తిగా వేరు చేయబడతాను.

ఇవి ధర్మశాస్త్ర నీతికి, మరియు మనిషి సొంత నీతికి వ్యతిరేకంగా ఉన్న భయంకరమైన శిక్షలు మరియు బెదిరింపులు. అంతేకాక, అవి నీతిమంతులుగా తీర్చబడతారనే విషయాన్ని ధృవీకరించే అత్యంత నిశ్చయమైన సూత్రాలు కూడా. కాబట్టి ఇదే అంతిమ ముగింపు: నీవు క్రీస్తునైనా విడిచిపెట్టాలి, లేదా ధర్మశాస్త్ర నీతినైనా విడిచిపెట్టాలి. నీవు క్రీస్తును నిలుపుకుంటే, దేవుని దృష్టిలో నీవు నీతిమంతుడవు: కానీ నీవు ధర్మశాస్త్రానికి కట్టుబడి ఉంటే, క్రీస్తు వల్ల నీకు ఏ ప్రయోజనమూ ఉండదు; నీవు ధర్మశాస్త్రమంతటినీ పాటించవలసి ఉంటుంది, మరియు నీకు వ్యతిరేకంగా ఇప్పటికే ఈ శిక్ష విధించబడింది: 'నెరవేర్చని ప్రతివాడు శపించబడినవాడు' మొదలైనవి.

(Deuteronomy 27:26). మేము ధర్మశాస్త్రం గురించి చెప్పినట్లే, మనుషుల సంప్రదాయాల గురించి కూడా చెబుతున్నాము: పోప్ తన మతపరమైన పక్షపాతంతో, ఇప్పటివరకు తాను నమ్మిన వాటన్నిటినీ తిరస్కరించాలి, లేదా క్రీస్తు వారికి నిష్ప్రయోజనంగా ఉంటాడు. దీని ద్వారా పోప్ బోధ ఎంత హానికరమైనదో, ఎంత వినాశకరమైనదో మనం స్పష్టంగా చూడవచ్చు. ఎందుకంటే అది మనుషులను క్రీస్తు నుండి పూర్తిగా దూరం చేసి, ఆయనను పూర్తిగా నిష్ప్రయోజనంగా చేసింది. యిర్మీయా ఇరవై మూడవ అధ్యాయంలో దేవుడు ఈ విధంగా ఫిర్యాదు చేస్తున్నాడు: తన ప్రజలు తన నామాన్ని మరచిపోయేలా చేయడానికి, ప్రవక్తలు అబద్ధాన్ని మరియు తమ సొంత హృదయాలలోని కలలను ప్రవచించారు. కాబట్టి, అబద్ధ ప్రవక్తలు ధర్మశాస్త్రం యొక్క సరైన వ్యాఖ్యానాన్ని, మరియు భూమి మీద ఉన్న సమస్త జనులు ఆశీర్వదించబడవలసిన అబ్రాహాము సంతానం గురించిన సత్య బోధను విడిచిపెట్టి, ప్రజలు తమ దేవుణ్ణి మరచిపోయేలా తమ సొంత కలలను బోధించినట్లే; అదే విధంగా, పాపిస్టులు క్రీస్తు గురించిన సువార్తను అంధకారం చేసి, దాని రూపాన్ని పాడుచేసి, దానిని నిష్ఫలం చేశారు. వారు కర్మల సిద్ధాంతాన్ని తప్ప మరేమీ బోధించలేదు మరియు ప్రకటించలేదు, దాని ద్వారా వారు ప్రపంచమంతటినీ క్రీస్తు నుండి దూరం చేశారు. ఈ విషయాన్ని శ్రద్ధగా ఆలోచించేవాడు భయపడి వణకకుండా ఉండలేడు.

మీరు కృప నుండి పడిపోయారు. అనగా, మీరు ఇక కృపా రాజ్యంలో లేరు. ఓడలో ఉన్నవాడు సముద్రంలో ఏ వైపు పడితే ఆ వైపు పడితే ఆ వైపు మునిగిపోతాడో, అలాగే కృప నుండి పడిపోయినవాడు కూడా తప్పక నశించిపోతాడు. కాబట్టి, ధర్మశాస్త్రం ద్వారా నీతిమంతుడిగా తీర్చబడాలని కోరుకునేవాడు, తన ఓడను పాడుచేసుకుని, నిత్య మరణ ప్రమాదంలోకి తనను తాను నెట్టుకున్నాడు. ఒక మనిషి మోషే ధర్మశాస్త్రాన్ని పాటించాలని కోరుకుని, తద్వారా దేవుని కృపను, అనుగ్రహాన్ని కోల్పోవాలని అనుకోవడం కంటే పిచ్చి మరియు దుష్టమైన పని ఇంకేముంటుంది? అలా చేస్తే, నీవు నీ మీద కోపాన్ని, అన్ని కీడులను పోగుచేసుకోకుండా ఉండలేవు.

ఇప్పుడు, నైతిక నియమం ద్వారా నీతిమంతులుగా తీర్చబడే వారు దైవకృప నుండి పడిపోతే, తమ సొంత సంప్రదాయాలు మరియు ప్రమాణాల ద్వారా నీతిమంతులుగా తీర్చబడే వారు ఎక్కడికి పడిపోతారో దయచేసి చెప్పండి? నరకపు అగాధంలోకి. ఎంతమాత్రం కాదు: వారు పరలోకానికి ఎగిరిపోతారు; ఎందుకంటే వారే మనకు అలా బోధించారు.

ఎవరైతే సెయింట్ ఫ్రాన్సిస్, [డొమినిక్, బెనెడిక్ట్,] లేదా అలాంటి ఇతరుల నియమం ప్రకారం జీవిస్తారో, వారిపై దేవుని శాంతి మరియు కరుణ ఉంటుందని వారు అంటారు; మరియు మరలా: పవిత్రత, విధేయత మొదలైనవాటిని పాటించి, కాపాడుకునే వారందరూ నిత్యజీవాన్ని పొందుతారు. కానీ ఈ వ్యర్థమైన మరియు దుష్టమైన చిన్న విషయాలను నీ వెనుక వదిలిపెట్టి, పౌలు ఇక్కడ నీకు ఏమి బోధిస్తున్నాడో, మరియు క్రీస్తు ఏమి బోధిస్తున్నాడో ఆలకించు, ఆయన ఇలా అంటున్నాడు: 'దేవుని కుమారునియందు విశ్వాసముంచువాడు నిత్యజీవము పొందును; కుమారునియందు విశ్వాసముంచనివాడు జీవమును చూడడు, గాని దేవుని ఉగ్రత అతనిపై నిలిచియుండును' (John 3:36); మరియు మరలా: 'విశ్వాసముంచనివాడు ఇదివరకే తీర్పు పొందియున్నాడు' (John 3:18).

ఇప్పుడు, మనుషుల సంప్రదాయాలు, క్రియలు, ప్రమాణాలు, యోగ్యతలు మొదలైన వాటికి సంబంధించి పాపిస్టులు బోధించిన సిద్ధాంతం (ఈ విషయాన్ని గమనించాలి) లోకంలో అత్యంత సాధారణమైనదిగా ఉన్నట్లే, అది మిగతా అన్నిటికంటే ఉత్తమమైనదిగా, అత్యంత నిశ్చయమైనదిగా కూడా భావించబడింది: దీని ద్వారా అపవాది తన రాజ్యాన్ని అత్యంత బలంగా స్థాపించుకున్నాడు. కాబట్టి, గాలికి పొట్టు కొట్టుకుపోయినట్లుగా, ఈ రోజు మనం దేవుని వాక్య శక్తితో ఈ సిద్ధాంతాన్ని ఖండించి, జయించినప్పుడు, సాతాను మనపై ఇంత క్రూరంగా విజృంభించడంలో, ప్రతిచోటా నిందలను, దూషణలను రేకెత్తించడంలో, మరియు ప్రపంచమంతటినీ మనపై గురిపెట్టడంలో ఆశ్చర్యం లేదు. అప్పుడు ఎవరైనా, "మనం మౌనంగా ఉండి ఉంటే బాగుండేది, అప్పుడు ఈ కీడులేవీ రేకెత్తేవి కావు కదా?" అని అంటారా? కానీ మనలను హింసించే లోకపు క్రోధాన్ని పట్టించుకోవడం కన్నా, మనం ఎవరి మహిమను చాటిచెబుతున్నామో ఆ దేవుని అనుగ్రహాన్ని ఎక్కువగా గౌరవించాలి. నిశ్చయంగా మనం ఘనపరచి, సకల సృష్టికంటే శ్రేష్ఠులుగా ఎంచవలసిన దేవునితో పోలిస్తే పోపు మరియు ఈ ప్రపంచమంతటితో ఏపాటివారు? అంతేకాక, మన సిద్ధాంతాన్ని నాశనం చేయడానికి లేదా కనీసం దాని రూపాన్ని చెడగొట్టడానికి సైతాను రేకెత్తించే అల్లర్లను, అపరాధాలను భక్తిహీనులు మరింతగా పెంచి పోషిస్తున్నారు.

దీనికి విరుద్ధంగా, అన్ని అల్లర్లు, వర్గాలు మరియు అపరాధాల కన్నా ఎంతో ఉన్నతమైనదని మేము భావించే ఈ సిద్ధాంతం యొక్క అమూల్యమైన లాభాన్ని మరియు ఫలాన్ని మేము నొక్కి చెబుతాము. నిజానికి మేము బలహీనులము, మరియు మట్టి పాత్రలలో పరలోకపు నిధిని మోస్తున్నాము; కానీ ఆ పాత్రలు ఎంత పెళుసుగా ఉన్నప్పటికీ, ఆ నిధి మాత్రం అమూల్యమైనది (2 Corinthians 4:7.).

'మీరు కృప నుండి పడిపోయారు' అనే ఈ మాటలను నిర్లిప్తంగా లేదా తేలికగా పరిగణించకూడదు; ఎందుకంటే అవి బరువైనవి మరియు గొప్ప ప్రాముఖ్యమైనవి. కృప నుండి పడిపోయినవాడు, యేసు క్రీస్తు తన మరణ పునరుత్థానాల ద్వారా మన కొరకు సంపాదించిన ప్రాయశ్చిత్తాన్ని, పాపక్షమాపణను, నీతిని, స్వేచ్ఛను మరియు జీవాన్ని పూర్తిగా కోల్పోతాడు; దానికి బదులుగా అతడు దేవుని ఉగ్రతను, తీర్పును, పాపాన్ని, మరణాన్ని, అపవాది బానిసత్వాన్ని మరియు నిత్య నరకాన్ని తన కొరకు కొనుక్కుంటాడు.

మరియు ఈ స్థలం విశ్వాసం గురించిన మన సిద్ధాంతాన్ని, అనగా నీతిమంతులుగా తీర్చబడటమనే విషయాన్ని, బలంగా ధృవీకరించి, బలపరుస్తుంది; మరియు ఈ విషయాన్ని మనం బోధిస్తున్నందువల్ల, మనలను పాషండులని ముద్రవేసి హింసించి, ఖండించే పాపిస్టుల క్రూరమైన ఆగ్రహం నుండి మనలను అద్భుతంగా ఓదారుస్తుంది. నిజానికి ఈ స్థలం విశ్వాసానికి మరియు కృపకు శత్రువులైన, అనగా క్రియల ద్వారా నీతిని వెదకే వారందరూ, కృప, జీవం మరియు నిత్య రక్షణ అయిన వాక్యమును హింసించి, దూషించకుండా ఉండటానికి భయపడాలి. కానీ వారు ఎంత కఠినహృదయులై, మొండివారైయున్నారంటే, చూస్తూ కూడా చూడరు, వింటూ కూడా వినరు (మత్తయి).

13:13) [మరియు వారు చదివినప్పుడు] అపొస్తలుడు వారికి విమోచించిన ఈ భయంకరమైన తీర్పును [వారు దానిని అర్థం చేసుకోరు]. కాబట్టి వారిని వారి మానాన వారిని వదిలేద్దాం; ఎందుకంటే వారు గ్రుడ్డివారు, మరియు గ్రుడ్డివారికి నాయకులు (Matthew 15:14).

ఎందుకంటే మనము ఆత్మ ద్వారా విశ్వాసముచేత నీతి నిరీక్షణ కొరకు కనిపెట్టుచున్నాము. ఇక్కడ పౌలు ఈ విషయాన్ని ఒక విశేషమైన ముగింపుతో సంగ్రహిస్తూ ఇలా అంటున్నాడు: మీరు ధర్మశాస్త్రమునుబట్టియు, సున్నతినిబట్టియు, క్రియలనుబట్టియు నీతిమంతులుగా తీర్చబడెదరు; అయినను మనము ఈ మార్గముల వలన నీతిమంతులుగా తీర్చబడగోరము, లేనియెడల క్రీస్తు మనకు నిష్ప్రయోజనుడై, మనము ధర్మశాస్త్రమంతటిని నెరవేర్చుటకు రుణగ్రస్తులమై, ఆలాగున కృపనుండి తొలగిపోవుదుము; అయినను మనము ఆత్మ ద్వారా విశ్వాసముచేత నీతి నిరీక్షణ కొరకు కనిపెట్టుచున్నాము. ఇక్కడ ప్రతి పదాన్ని శ్రద్ధగా గమనించాలి, ఎందుకంటే అవి సారాంశమైనవి మరియు శక్తివంతమైనవి.

ఆయన తన అలవాటు ప్రకారం 'విశ్వాసము వలన మనము నీతిమంతులుగా తీర్చబడ్డాము' లేదా 'విశ్వాసము ద్వారా ఆత్మ ద్వారా' అని చెప్పడమే కాకుండా, విశ్వాసానికి సంబంధించిన పూర్తి విషయాన్ని గ్రహించేలా నిరీక్షణను కూడా చేర్చి, 'నీతిని గూర్చిన నిరీక్షణ కొరకు మనము కనిపెట్టుచున్నాము' అని కూడా జతచేస్తున్నాడు. ఆయన 'విశ్వాసము ద్వారా ఆత్మ ద్వారా మనము' అని చెప్పినప్పుడు, 'ఆత్మ' అనే పదంలో ఒక వ్యతిరేకతను గమనించాలి. ఆయన ఇలా అన్నట్లుగా: మనము శరీరము వలన కాక, ఆత్మ ద్వారా నీతిమంతులుగా తీర్చబడాలని కోరుకొనడం లేదు; మరియు ఆ ఆత్మ, పాషండులు గొప్పలు చెప్పుకునే విధంగా, తనకు తానే యజమానిగా ఉండే ఒక కల్పిత ఆత్మ కాకుండా; కానీ మన ఆత్మ విశ్వాస సంబంధమైనది.

ఆత్మ మరియు విశ్వాసం గురించి ఆయన ఇంతకుముందు విస్తృతంగా మాట్లాడాడు; కానీ ఇక్కడ ఆయన కేవలం ఇలా చెప్పడమే కాదు:

'విశ్వాసము ద్వారా ఆత్మ వలన మనము నీతిమంతులుగా తీర్చబడ్డాము,' కానీ ఆయన ఇలా జతపరుస్తున్నాడు: 'నీతి అనే నిరీక్షణ కొరకు మనము ఎదురుచూస్తున్నాము,' ఇది ఒక కొత్త చేర్పు.

లేఖనముల రీతి ప్రకారం, నిరీక్షణ అనే పదాన్ని రెండు విధాలుగా అర్థం చేసుకుంటారు, అనగా, నిరీక్షించుచున్న దాని కొరకు మరియు నిరీక్షించువాని ప్రేమ కొరకు. నిరీక్షించుచున్న దాని కొరకు అనే పదాన్ని కొలొస్సయులకు రాసిన పత్రిక మొదటి అధ్యాయంలో ఇలా అర్థం చేసుకున్నారు: 'పరలోకంలో మీ కొరకు నిక్షిప్తం చేయబడిన నిరీక్షణ నిమిత్తం,' అనగా మీరు నిరీక్షిస్తున్న విషయం. నిరీక్షించువాని ప్రేమ కొరకు అనే పదాన్ని రోమీయులకు రాసిన పత్రిక ఎనిమిదవ అధ్యాయంలో ఇలా అర్థం చేసుకున్నారు: 'ఎందుకంటే మనం నిరీక్షణ ద్వారా రక్షింపబడ్డాము,' మొదలైనవి. కాబట్టి ఈ సందర్భంలో కూడా నిరీక్షణ అనే పదాన్ని రెండు విధాలుగా అర్థం చేసుకోవచ్చు, అందువల్ల అది ద్వంద్వార్థాన్ని ఇస్తుంది. మొదటిది: మనం ఆత్మ ద్వారా విశ్వాసముతో నీతి నిరీక్షణ కొరకు కనిపెట్టుచున్నాము, అనగా, నిరీక్షించుచున్న నీతి, అది నియమిత సమయంలో నిశ్చయంగా ప్రత్యక్షమవుతుంది. రెండవది: మనము ఆత్మ ద్వారా విశ్వాసముతో నీతి కొరకు నిరీక్షణతోను, ఆకాంక్షతోను కనిపెట్టుచున్నాము; అనగా మనము నీతిమంతులమై యున్నాము, అయినను మన నీతి ఇంక బయలుపరచబడలేదు గాని నిరీక్షణయందు నిలిచియున్నది (Romans 8:24). ఎందుకనగా మనము ఇక్కడ బ్రదుకుచున్నంత కాలము మన శరీరములో పాపము నిలిచియుండును; మన శరీరములోను, అవయవములలోను ఒక నియమము కలదు, అది మన మనస్సు యొక్క నియమమునకు విరోధముగా తిరుగుబాటు చేసి, మనలను పాప సేవకు చెరపట్టుచున్నదిగా నడిపించును (Romans 7:13).

ఇప్పుడు, ఈ శరీరాశలు విజృంభించి రాజ్యమేలుతున్నప్పుడు, మరోవైపు మనం ఆత్మ ద్వారా వాటితో పోరాడినప్పుడు, నిరీక్షణకు చోటు ఉంది. నిజమే, విశ్వాసం ద్వారా మనం నీతిమంతులుగా తీర్చబడటం ప్రారంభించాము; దాని ద్వారానే మనం ఆత్మ యొక్క ప్రథమ ఫలాలను పొందుకున్నాము, మరియు మనలో శరీర హస్తప్రయోగం కూడా ప్రారంభమైంది; అయినప్పటికీ మనం ఇంకా సంపూర్ణంగా నీతిమంతులం కాలేదు. కాబట్టి మనం సంపూర్ణంగా నీతిమంతులుగా తీర్చబడవలసి ఉంది, మరియు దీని కోసమే మనం నిరీక్షిస్తున్నాము. కాబట్టి మన నీతి ఇంకా మన స్వాధీనంలో లేదు, కానీ నిరీక్షణ కింద ఉంది. ఇది ఒక మధురమైన మరియు దృఢమైన ఓదార్పు, దీని ద్వారా తమ పాపాన్ని అనుభవిస్తూ, అపవాది యొక్క ప్రతి అగ్ని బాణానికి భయపడుతూ, బాధపడే మరియు కలత చెందిన మనస్సాక్షులు అద్భుతంగా ఓదార్చబడతాయి. ఎందుకంటే మనస్సాక్షి సంఘర్షణలో పాపభావన, దేవుని ఉగ్రత, మరణం, నరకం మరియు ఇతర భయాలన్నీ అద్భుతంగా బలంగా ఉంటాయి; అనుభవం ద్వారా నేను స్వయంగా నేర్చుకున్నది ఇదే. అప్పుడు శోధించబడిన వారికి ఈ విధంగా ఉపదేశించవలెను: సహోదరా, నీవు నీ నీతిని గూర్చి ఇంద్రియగోచరమైన అనుభూతిని పొందాలని కోరుకుంటున్నావు; అనగా, నీకు పాపమునుబట్టి కలిగినటువంటి నీతి అనుభూతినే నీవు పొందాలని ఆశిస్తున్నావు: కానీ అది జరగదు.

అయితే నీ నీతి పాపభావనను, మరియు నీవు దేవుని ఎదుట నీతిమంతుడననే నిరీక్షణను అధిగమించాలి. అనగా, నీ నీతి నీ స్వంత భావన మీద ఆధారపడి ఉండదు, కానీ అది తగిన సమయంలో బయలుపరచబడుతుందనే నీ నిరీక్షణ మీద ఆధారపడి ఉంటుంది. అందుచేత, నిన్ను కలవరపరిచి, భయపెట్టే పాపభావనను బట్టి నీవు తీర్పు తీర్చకూడదు, కానీ విశ్వాస వాగ్దానాన్ని మరియు సిద్ధాంతాన్ని బట్టి తీర్పు తీర్చాలి; దాని ద్వారా నీకు క్రీస్తు వాగ్దానం చేయబడ్డాడు; ఆయనే నీ పరిపూర్ణమైన మరియు నిత్యమైన నీతి. ఈ విధంగా, అంతరంగ ప్రేమలో ఉన్న నా నిరీక్షణ, సమస్త భయాలు మరియు పాపభావనల మధ్యలో, నేను నీతిమంతుడననే నిరీక్షణ కొరకు విశ్వాసం ద్వారా ప్రేరేపించబడుతుంది. అంతేకాకుండా, ఇక్కడ నిరీక్షణ అంటే దేనికోసం నిరీక్షించబడుతుందో అది అని అర్థం చేసుకుంటే, ఒక వ్యక్తి ఇప్పుడు చూడనిది, కాలక్రమేణా పరిపూర్ణంగా మరియు స్పష్టంగా బయలుపరచబడుతుందని నిరీక్షిస్తున్నాడని అర్థం చేసుకోవాలి.

రెండు అర్థాలూ సరైనవే; కానీ, నిరీక్షణ అనే ప్రేమకు సంబంధించిన మొదటి అర్థమే అధికమైన ఓదార్పును ఇస్తుంది. ఎందుకంటే నా నీతి ఇంకా పరిపూర్ణం కాలేదు, అది ఇంకా అనుభూతి చెందబడదు: అయినప్పటికీ నేను నిరాశ చెందను; ఎందుకంటే నేను నమ్ముకున్న క్రీస్తును విశ్వాసం నాకు చూపిస్తుంది, మరియు విశ్వాసం ద్వారా నేను ఆయనను పట్టుకున్నప్పుడు, నేను అపవాది యొక్క అగ్ని బాణాలతో పోరాడతాను, మరియు పాపభావనకు వ్యతిరేకంగా నిరీక్షణ ద్వారా నేను మంచి ధైర్యాన్ని పొందుతాను, పరలోకంలో నా కోసం పరిపూర్ణమైన నీతి సిద్ధంగా ఉందని నాకు నేను నిశ్చయత కల్పించుకుంటాను. కాబట్టి ఈ రెండు మాటలూ సత్యమే: నాలో ప్రారంభమైన ఆ నీతి ద్వారా నేను ఇప్పటికే నీతిమంతుడనయ్యాను, మరియు పాపానికి వ్యతిరేకంగా అదే నిరీక్షణతో నేను లేపబడ్డాను, మరియు పరలోకంలో పరిపూర్ణమైన నీతి యొక్క సంపూర్ణ పరిసమాప్తి కోసం ఎదురుచూస్తున్నాను. ఈ విషయాలు ఆచరణలో పెట్టినప్పుడు తప్ప సరిగ్గా అర్థం చేసుకోబడవు.

విశ్వాసానికీ నిరీక్షణకూ మధ్య ఉన్న తేడా ఏమిటి? ఇక్కడ ఒక ప్రశ్న తలెత్తుతుంది, విశ్వాసానికీ నిరీక్షణకూ మధ్య ఉన్న తేడా ఏమిటి?

వాదోపవాద పండితులు ఈ విషయంలో ఎంతో శ్రమించారు, కానీ వారు ఎన్నడూ ఏ నిశ్చయతను చూపలేకపోయారు. అవును, పరిశుద్ధ లేఖనాలలో ఎంతో శ్రద్ధతో, ఇంకా పరిపూర్ణమైన ఆత్మ మరియు అవగాహనతో ప్రయాసపడే మనకు (ఇది ఏమాత్రం అహంకారం లేకుండా చెప్పబడుతున్న మాట), ఏ భేదాన్నీ కనుగొనడం కష్టం. ఎందుకంటే విశ్వాసానికి, నిరీక్షణకు మధ్య ఎంత గొప్ప సంబంధం ఉందంటే, ఒకటి మరొకదాని నుండి వేరుగా ఉండదు. అయినప్పటికీ, వాటి మధ్య ఒక భేదం ఉంది; అది వాటి వేర్వేరు కార్యాలు, పనిచేసే విధానంలోని వైవిధ్యం, మరియు వాటి లక్ష్యాల నుండి గ్రహించబడింది.

మొదటగా, అవి తమ విషయ విషయంలో [అనగా, అవి ఆధారపడే ఆధారం విషయంలో] విభిన్నంగా ఉంటాయి: ఎందుకంటే విశ్వాసం గ్రహణశక్తిపై ఆధారపడి ఉంటుంది, మరియు నిరీక్షణ సంకల్పంపై ఆధారపడి ఉంటుంది. కానీ వాస్తవానికి వాటిని వేరు చేయలేము, కృపాసనంలోని రెండు కెరూబుల వలె ఒకటి మరొకదానిని గౌరవిస్తుంది.

రెండవదిగా, అవి తమ పనితీరు విషయంలో భిన్నంగా ఉంటాయి. ఎందుకంటే విశ్వాసం ఏమి చేయాలో తెలియజేస్తుంది, అది బోధిస్తుంది, నిర్దేశిస్తుంది మరియు నడిపిస్తుంది, మరియు అది ఒక జ్ఞానం. నిరీక్షణ అనేది ఒక ప్రోత్సాహం, అది మనస్సును కదిలించి, అది బలముగా, ధైర్యముగా మరియు సాహసముగా ఉండేలా చేస్తుంది; తద్వారా అది ప్రతికూలతలలో సహించి ఓర్చుకుంటుంది, మరియు వాటి మధ్యలోనే మంచి వాటి కోసం నిరీక్షిస్తుంది.

మూడవదిగా, వాటి లక్ష్యం విషయంలో అవి భిన్నంగా ఉంటాయి [అనగా, అవి చూసే ప్రత్యేక విషయం]. ఎందుకంటే విశ్వాసం యొక్క లక్ష్యం సత్యం, దానిని నిశ్చయంగా హత్తుకొనమని అది మనకు బోధిస్తుంది, మరియు వాగ్దానం చేయబడిన దాని యొక్క వాక్యం మరియు వాగ్దానంపై అది దృష్టి సారిస్తుంది. నిరీక్షణ యొక్క లక్ష్యం దేవుని మంచితనం, మరియు అది వాక్యంలో వాగ్దానం చేయబడిన దానిపై, అనగా విశ్వాసం మనకు నిరీక్షణగా బోధించే విషయాలపై దృష్టి సారిస్తుంది.

నాలుగవదిగా, అవి క్రమంలో విభిన్నంగా ఉంటాయి: ఎందుకంటే విశ్వాసం అన్ని శ్రమలకు ముందు జీవానికి ప్రారంభం (హెబ్రీయులు 11.), కానీ నిరీక్షణ తరువాత, శ్రమల తరువాత వస్తుంది (రోమీయులు 5.).

ఐదవదిగా, అవి పనిచేసే విధానంలో వైవిధ్యం కలిగి ఉంటాయి: ఎందుకంటే విశ్వాసం ఒక బోధకుడు మరియు న్యాయాధిపతి, అది దోషాలకు మరియు మతభ్రష్టత్వాలకు వ్యతిరేకంగా పోరాడుతుంది, ఆత్మలను మరియు సిద్ధాంతాలను తీర్పు తీరుస్తుంది; కానీ నిరీక్షణ ఒక యుద్ధ సేనాధిపతి వలె శ్రమకు, సిలువకు, అసహనానికి, భారమైన ఆత్మకు, బలహీనతకు, నిరాశకు మరియు దూషణకు వ్యతిరేకంగా పోరాడుతుంది, మరియు అది అన్ని కీడుల మధ్యలో కూడా మంచి వాటి కోసం ఎదురుచూస్తుంది.