కాబట్టి, ప్రవక్తలు ప్రత్యేకంగా తాత్కాలిక శ్రమల గురించి మాట్లాడినప్పటికీ, పౌలు దానిని తనదైన అర్థంలో, స్వేచ్ఛా సంకల్పానికి వ్యతిరేకంగా ఉపయోగిస్తాడు. కానీ ఈ విషయాన్ని నేను ఇప్పుడు ప్రస్తావించదలచుకోలేదు, ఎందుకంటే ఈ విషయానికి సంబంధం లేని ప్రశ్నలతో నేను తరచుగా నిమగ్నమై, విసుక్కోకూడదనుకుంటున్నాను. అయితే, మనం దేవుని శ్రమ కలిగించే చేతిలో మట్టి అయితే, స్వేచ్ఛా సంకల్పం తీసివేయబడదని ఎంతవరకు నిరూపించగలమో నాకు తెలియదు; లేదా డయాట్రైబ్ ఈ వ్యత్యాసంపై ఎందుకు పట్టుబట్టాడో కూడా తెలియదు. ఎందుకంటే, మన ఇష్టానికి వ్యతిరేకంగా దేవుని నుండి మనపైకి శ్రమలు వస్తాయనేది నిస్సందేహం; మరియు మనం ఇష్టపడినా, ఇష్టపడకపోయినా వాటిని భరించవలసిన అవసరం మనపై ఉంది. వాటిని ఇష్టపూర్వకంగా భరించమని మనకు ఉపదేశించినప్పటికీ, వాటిని నివారించే శక్తి మన చేతుల్లో లేదు.
విభాగం 31. 1 తిమోతి 2:20 లోని అభ్యంతరం తిరస్కరించబడింది.
కానీ, ఈ ఉపమానాన్ని ప్రవేశపెట్టడం ద్వారా పౌలు తన వాదనలో స్వేచ్ఛా సంకల్పాన్ని మినహాయించలేదని డయాట్రైబ్ తన అభ్యంతరాన్ని ఎలా ముందుకు తెస్తుందో వినడం ప్రయోజనకరం.
ఆమె రెండు అసంబద్ధతలు ఉన్నాయని అభ్యంతరం వ్యక్తం చేస్తుంది; వాటిలో ఒకటి ఆమె లేఖనాల నుండి గ్రహించినది, మరొకటి హేతువు నుండి గ్రహించినది. లేఖనాధారితమైనది ఈ క్రింది విధంగా ఉంది.
2 తిమోతి 2:20లో పౌలు, ఒక గొప్ప ఇంట్లో బంగారం, వెండి, చెక్క, మట్టితో చేసిన పాత్రలు ఉంటాయని, వాటిలో కొన్ని ఘనతకు, మరికొన్ని అవమానానికి ఉపయోగపడతాయని చెప్పినప్పుడు, ఆయన వెంటనే, "ఒక వ్యక్తి వీటి నుండి తనను తాను శుద్ధి చేసుకుంటే, అతడు ఘనతకు పాత్ర అవుతాడు," మొదలైనవి జతచేస్తాడు. దీనిపై డయాట్రైబ్ ఈ విధంగా వాదిస్తాడు:
ఒక మనిషి మట్టి మూత్రపాత్రతో, "నువ్వు మలవిసర్జన చేసుకుంటే, గౌరవనీయమైన పాత్ర అవుతావు" అని చెప్పడం కంటే మూర్ఖత్వం ఇంకేముంటుంది? అయితే, వివేకం గల ఒక పీపాతో ఈ మాటను సరిగ్గానే చెప్పవచ్చు; ఎందుకంటే, తన యజమాని సంకల్పం ఏమిటో హెచ్చరించినప్పుడు, దానికి అనుగుణంగా సర్దుకుపోయే సామర్థ్యం దానికి ఉంటుంది.
ఈ సూచనల నుండి, ఆ ఉపమానం అన్ని విధాలా సరిపోదని, మరియు అది దేనినీ నిరూపించలేనంతగా తిప్పికొట్టబడిందని ఆమె గ్రహించవచ్చు. ఈ అభ్యంతరాన్ని తోసిపుచ్చుతూ నేను మొదటగా చెప్పేదేమిటంటే, పౌలు "ఒక మనిషి తన సొంత మలినం నుండి తనను తాను శుద్ధి చేసుకుంటే" అని అనలేదు, కానీ "వీటి నుండి" అని అన్నాడు; అంటే, "నిందకు పాత్రులైన వాటి నుండి" అని.
కాబట్టి దీని భావం ఏమిటంటే, ఒక వ్యక్తి ఈ భక్తిహీన బోధకుల నుండి వేరుగా ఉండి, వారితో కలవకుండా ఉంటే, అతడు ఘనతకు పాత్ర అవుతాడు, మొదలైనవి. అయితే, ఒకవేళ పౌలు యొక్క ఈ వాక్యానికి, డయాట్రైబ్ ఇవ్వాలనుకుంటున్న దానికంటే ఎక్కువ ప్రభావం ఏమీ లేదని — అంటే, ఈ ఉపమానం దేనినీ నిరూపించదని — నేను కూడా అంగీకరిస్తే ఏమవుతుంది?
మనం చర్చిస్తున్న రోమా 9:13 వచనంలోని ఆ భాగంలో పౌలు ఉద్దేశం కూడా అదే అని ఆమె ఎలా నిరూపిస్తుంది? వేరొక వాక్యాన్ని ఉటంకించి, దాని ఉద్దేశం అదేనా లేక భిన్నమైనదా అనే దాని గురించి ఏమాత్రం పట్టించుకోకపోతే సరిపోతుందా? వ్యాఖ్యానంలో ఇంతకంటే తేలికైన లేదా సర్వసాధారణమైన వైఫల్యం మరొకటి లేదు.
నేను తరచుగా చూపినట్లుగా, లేఖనంలోని వేర్వేరు భాగాలను ఒకేలా ఉన్నాయని సమాంతరంగా పోల్చడం కంటే, లేఖనాన్ని పోల్చడమే మేలు. అందువల్ల, (ఇక్కడ డయాట్రైబ్ తనను తాను గొప్పగా చెప్పుకోవడానికి ఆధారంగా చేసుకున్న) పాఠాల సారూప్యత, ఆమె ఖండిస్తున్న మన ఈ ఉపమానం కంటే కూడా మరింత ప్రభావహీనమైనది. కానీ వాదనకు దిగకుండా, పౌలు రచనలలోని ఈ భాగాలన్నీ ఒకే అర్థాన్ని ఇస్తాయని నేను అంగీకరిస్తాను; మరియు ఒక ఉపమానం, అది వర్ణించే విషయంతో అన్ని విధాలా ఎల్లప్పుడూ సరిపోలదు (నిస్సందేహంగా, ఇది నిజం). నిజానికి, ఒకవేళ అలా సరిపోలితే, అది ఉపమానం గానీ, రూపకం గానీ కాకుండా, అదే అసలు విషయం అవుతుంది, 'ఉపమానం తడబడుతుంది, అది ఎల్లప్పుడూ నాలుగు కాళ్ల మీద పరుగెత్తదు' అనే సామెత ప్రకారం.
కానీ, డయాట్రైబ్ చేసిన పొరపాటు, తప్పు ఇక్కడే ఉంది: మిగతా అన్నిటికంటే ఎక్కువగా చూడవలసిన పోలిక యొక్క కారణాన్ని ఆమె విస్మరిస్తుంది, అంతేకాక పదాల విషయంలో పట్టుబడుతూ, వాదనాత్మకంగా వ్యవహరిస్తుంది. హిలరీ చెప్పినట్లుగా, అర్థాన్ని కేవలం ఉపయోగించిన పదాల నుండే కాకుండా, వాటికి దారితీసిన కారణాల నుండి కూడా వెతకాలి. అందువల్ల, ఒక ఉపమానం యొక్క శక్తి ఆ ఉపమానానికి గల కారణంపై ఆధారపడి ఉంటుంది. అలాంటప్పుడు, పౌలు ఉపమానాన్ని ఉపయోగించిన విషయాన్ని డయాట్రైబ్ ఎందుకు విడిచిపెట్టి, ఆ ఉపమానానికి గల కారణానికి మించి అతను చెప్పిన దాని దగ్గరే ఆగిపోతుంది?
'ఒక మనిషి తనను తాను శుద్ధి చేసుకుంటే' అని అతను చెప్పిన మాట ఉపదేశానికి సంబంధించినది; 'గొప్ప ఇంట్లో పాత్రలు ఉంటాయి' మొదలైన పదబంధాలు బోధనకు సంబంధించినవి. కాబట్టి, పౌలు మాటలు మరియు భావాలన్నింటినీ బట్టి, అతను పాత్రల వైవిధ్యం మరియు వాటి ఉపయోగం గురించి ఒక ప్రకటన చేస్తున్నాడని మీరు అర్థం చేసుకోవచ్చు.
కాబట్టి దీని అర్థం ఏమిటంటే, 'ఇప్పుడు చాలామంది విశ్వాసం నుండి వైదొలగుతున్నారు గనుక, దేవుని పునాది స్థిరంగా నిలిచియున్నదనే నిశ్చయమైన నమ్మకం తప్ప మనకు వేరే ఓదార్పు లేదు; దానికి ఈ ముద్ర ఉంది: ప్రభువు తనవారిని ఎరుగును, మరియు ప్రభువు నామాన్ని పిలిచే ప్రతి ఒక్కరూ పాపము నుండి వైదొలగుతారు.'
ఇప్పటివరకు మనకు ఈ ఉపమానం యొక్క కారణం మరియు దాని సారం తెలిసింది; అదేమిటంటే, ప్రభువు తనవారిని ఎరుగును. ఆ తర్వాత అసలు ఉపమానం వస్తుంది; అదేమిటంటే, వేర్వేరు పాత్రలు ఉన్నాయి, వాటిలో కొన్ని ఘనత కొరకు, మరికొన్ని అవమానం కొరకు.
ఇక్కడితో ఈ సిద్ధాంతం ముగుస్తుంది; అదేమిటంటే, 'పాత్రలు వాటంతట అవే సిద్ధపడవు, వాటి యజమానుడే వాటిని సిద్ధపరుస్తాడు.' రోమా 9:21 కూడా ఇదే అర్థాన్ని ఇస్తుంది:
'కుమ్మరికి శక్తి కలదు,' మొదలైనవి. ఈ విధంగా, పౌలు యొక్క ఉపమానం చెక్కుచెదరకుండా నిలిచి ఉంది మరియు దేవుని ముందు స్వేచ్ఛా సంకల్పం శూన్యమని నిరూపించడానికి ఇది అత్యంత ప్రభావవంతంగా ఉంది.
వీటి తరువాత, "ఎవరైనా వీటి నుండి తనను తాను శుద్ధి చేసుకుంటే;" అనే ఉపదేశం వస్తుంది. పైన చెప్పిన దాని నుండి ఈ మాటల యొక్క శక్తి బాగా తెలుసు.
దీని నుండి, అతను తనను తాను శుద్ధి చేసుకోగలడని అనుసరించదు. నిజానికి, ఈ మాటల ద్వారా ఏదైనా నిరూపించబడితే, అది కృప లేకుండానే స్వేచ్ఛా సంకల్పం తనను తాను శుద్ధి చేసుకోగలదనేదే — ఎందుకంటే పౌలు, 'కృప ఎవరినైనా శుద్ధి చేస్తే' అని అనలేదు, కానీ 'అతను తనను తాను శుద్ధి చేసుకుంటే' అని అన్నాడు. అయితే, ఆజ్ఞార్థక మరియు సంయోజక క్రియల గురించి చాలా చెప్పబడింది. మరియు గమనించవలసిన విషయం ఏమిటంటే, ఈ ఉపమానం సంయోజక క్రియలలో కాకుండా, సూచక క్రియలలో వ్యక్తపరచబడింది. ఎన్నుకోబడినవారు మరియు తిరస్కరించబడినవారు ఉన్నట్లే, ఘనతకు పాత్రులు మరియు అవమానానికి పాత్రులు కూడా ఉన్నారు. ఒక్క మాటలో చెప్పాలంటే, ఈ తప్పించుకునే ధోరణిని అంగీకరిస్తే, పౌలు యొక్క మొత్తం వాదన నేలకూలుతుంది. కానీ, తప్పు కుమ్మరిలో కాకుండా పాత్రలో ఉందని స్పష్టంగా కనిపిస్తే, కుమ్మరిగా ఉన్న దేవునికి వ్యతిరేకంగా సణుగుతున్న వ్యక్తులను అతను ఎందుకు పరిచయం చేస్తాడు?
శాపానికి అర్హుడు శాపగ్రస్తుడయ్యాడని వింటే ఎవరు సణుగుతారు?
విభాగం 32. ఈ ఉపమానం నుండి హేతువు యొక్క అభ్యంతరం, దాని ధైర్యంతో వ్యక్తపరచబడింది.
ఈ విమర్శ, 'మేడమ్ రీజన్' నుండి రెండవ అసంబద్ధతను వెలికితీస్తుంది, దానిని సాధారణంగా ఇలా పిలుస్తారు: 'తప్పు పాత్రకు కాదు, కుమ్మరికి ఆపాదించాలి: ప్రత్యేకించి అతనే మట్టిని సృష్టించి, దానికి ఆకారం ఇచ్చే కుమ్మరి కాబట్టి. ఇదిగో శాశ్వత అగ్నిలోకి విసిరివేయబడిన పాత్ర, తనకు తాను యజమాని కాకపోవడం అనే తప్పు తప్ప మరే తప్పు చేయలేదు.'
నిందారోపణ తన నిజ స్వరూపాన్ని ఇంత బహిరంగంగా బయటపెట్టుకునేది ఈ స్థలంలో తప్ప మరెక్కడా లేదు. ఎందుకంటే, అపవిత్రులైన మనుష్యులు అన్నట్లుగా పౌలు వర్ణించిన మాటలు ఇక్కడ వినబడతాయి: 'ఆయన ఎందుకు తప్పు పడుతున్నాడు? ఆయన చిత్తాన్ని ఎవరు ఎదిరిస్తున్నారు?' (నిజమే, ఇది వేరే మాటల్లో చెప్పబడింది, కానీ అదే అర్థంతో.) ఇది హేతువు గ్రహించలేని, సహించలేని సత్యం. ఎన్నో యుగాలుగా స్వీకరించబడిన శ్రేష్ఠమైన ప్రతిభ గల ఎందరో వ్యక్తులకు కోపం తెప్పించేది ఇదే! ఇక్కడ, నిజంగా, వారు దేవుడు మానవ ధర్మశాస్త్రం ప్రకారం నడుచుకోవాలని, తమకు ఏది సరైనదిగా అనిపిస్తుందో అది చేయాలని; లేదా దేవుడుగా ఉండటం మానేయాలని డిమాండ్ చేస్తున్నారు.
మహారాజు గారి రహస్యాల వలన దేవునికి ఏ ప్రయోజనమూ ఉండదు. ఆయన తానెందుకు దేవుడో, లేదా న్యాయ ఛాయలు లేనివాటిని ఎందుకు సంకల్పిస్తాడో, చేస్తాడో కారణం చెప్పనివ్వండి.
— మీరు ఒక చెప్పులు కుట్టేవాడిని లేదా దర్జీని మీ తీర్పు పీఠం వద్దకు పిలిచి నిలబడమని చెప్పినట్లుగా ఉంది. జస్టినియన్ కోడెక్స్లో గానీ, లేదా అరిస్టాటిల్ యొక్క నీతిశాస్త్రంలోని ఐదవ పుస్తకంలో గానీ నిర్దేశించిన నియమాలకు అతీతంగా దేవుడు మాట్లాడినప్పుడు మరియు ప్రవర్తించినప్పుడు, ఆయన నీతిమంతుడు మరియు మంచివాడు అని నమ్మడం ద్వారా ఆయనకు అంతటి గౌరవాన్ని ఇవ్వడం శరీరానికి తగదు. ఆ సృష్టికర్త యొక్క మహోన్నత శక్తి తన సృష్టిలోని ఒక్క మలినానికి కూడా లొంగిపోనివ్వండి, మరియు ప్రసిద్ధ కోరిసియన్ గుహ తన ప్రేక్షకులతో స్థానాలు మార్చుకొని, వారిని చూసి భయభక్తులతో నిలబడాలి, వారు దానిని చూసి భయభక్తులతో కాదు! కాబట్టి, అటువంటి శాపానికి అర్హత పొందకుండా ఉండలేని వ్యక్తిని దేవుడు శపించడం హాస్యాస్పదం. మరియు ఇది శరీరానికి అంతటి హాస్యాస్పదమైన విషయం కాబట్టి, "ఆయన తాను కరుణించగోరిన వారిపై కరుణ చూపుతాడు, మరియు తాను కోరిన వారిని కఠినపరుస్తాడు" అనే మాట కూడా అసత్యమై ఉండాలి. రోమా 9:18 కానీ ఆయనను అదుపులో పెట్టాలి, మరియు దేవునికి చట్టాలు నిర్దేశించాలి, తద్వారా మన తీర్పు ప్రకారం మొదట అర్హత పొందని ఏ ఒక్కరినీ ఆయన ఖండించకుండా ఉంటాడు. ఈ విధంగా మాత్రమే వారు పౌలుతో మరియు అతని ఉపమానంతో సంతృప్తి చెందగలరు; అనగా, వారు అనుమతిస్తారు
పౌలు దానిని గుర్తు చేసుకోవడంలో అర్థం లేదని చెప్పడం సరికాదు. పైగా, వారు దానిని ఎంతగానో మితంగా చేస్తారు, డయాట్రైబ్ వివరణ ప్రకారం, ఇక్కడ కుమ్మరి మునుపటి యోగ్యతల కారణంగా అవమానానికి గురయ్యే పాత్రను తయారుచేస్తాడు — సరిగ్గా దేవుడు కొంతమంది యూదులను వారి అవిశ్వాసం కారణంగా తిరస్కరించి, అన్యజనులను వారి విశ్వాసం కారణంగా చేర్చుకున్నట్లే. అయితే దేవుని కార్యము మన యోగ్యతలను పరిగణించే విధంగా ఉంటే, మనుష్యులు ఎందుకు సణుగుతూ, వాదిస్తారు? 'ఆయన ఎందుకు తప్పు పడుతున్నాడు?' అని వారు ఎందుకు అంటారు?
ఆయన చిత్తాన్ని ఎవరు ఎదిరిస్తారు?' పౌలు వారి నోళ్లను మూయించాల్సిన అవసరం ఏముంది?
తన యోగ్యత వలనే తాను శిక్షించబడితే ఎవరు ఆశ్చర్యపడగలరు (కోపగించుకునేవారు, వాదించేవారు ఎవరైనా ఉన్నారని నేను అడగను)? మళ్ళీ, కుమ్మరి యోగ్యతలకు, నియమాలకు లోబడి ఉంటే, తనకు ఇష్టమైనది తయారుచేసే అతని శక్తి గతి ఏమవుతుంది? అతనికి తన ఇష్టానుసారం చేయడానికి అనుమతి లేదు, కానీ తాను చేయవలసినది చేయవలసి ఉంటుంది.
యోగ్యతల పట్ల గౌరవం అనేది, తనకు నచ్చినది చేసే అధికారం మరియు స్వేచ్ఛకు పూర్తిగా విరుద్ధంగా ఉంటుంది. ఈ విషయాన్ని ఉపమానంలోని గృహస్థుడు నిరూపిస్తాడు; హక్కుల ప్రకారం పంపిణీ చేయాలని డిమాండ్ చేసిన తన పనివారి సణుగుడుకు వ్యతిరేకంగా, తనకున్న మంచి వస్తువులను వినియోగించుకోవడంలో తన ఇష్టానుసార స్వేచ్ఛను అతను వ్యతిరేకిస్తాడు. డయాట్రైబ్ యొక్క వ్యాఖ్యానాన్ని చెల్లనిదిగా చేసే పరిగణనలలో ఇవి కూడా కొన్ని.
విభాగం 33. రక్షింపబడిన వారి రక్షణను ఎందుకు వ్యతిరేకించకూడదు అని అడగడం ద్వారా ఇది మరింతగా బట్టబయలు చేయబడింది.
అయితే, దేవుడు నరకానికి వెళ్ళేవారి యోగ్యతలను కూడా పరిగణిస్తాడని అనుకుందాం. అలాంటప్పుడు, ఆయన రక్షింపబడినవారి యోగ్యతలను కూడా చూస్తాడని మనం అదే విధంగా వాదించి, అంగీకరించలేమా? మనం హేతువును అనుసరించాలనుకుంటే, అనర్హులకు కిరీటం పెట్టడం ఎంత అన్యాయమో, అనర్హులను శిక్షించడం కూడా అంతే అన్యాయం. కాబట్టి, దేవుడు పూర్వపు యోగ్యతల ఆధారంగానే నీతిమంతులుగా తీర్పు తీర్చాలని మనం నిర్ధారించుకుందాం; లేకపోతే, ఆయన దుష్ట, దుర్మార్గులైన మనుషులతో సంతోషిస్తూ, వారికి ప్రతిఫలాలతో కిరీటం పెట్టి భక్తిహీనతకు ఆహ్వానిస్తున్నాడని, ఆయన అన్యాయస్థుడని మనం ప్రకటించాల్సి వస్తుంది. కానీ, మన దేవుడు ఇలాంటివాడే అయితే, మనకు శ్రమ — అప్పుడు మనం నిజంగా దీనమైన జీవులమవుతాము. ఎందుకంటే అప్పుడు రక్షింపబడేది ఎవరు?
మానవ హృదయం ఎంత పనికిమాలినదో చూడండి! దేవుడు యోగ్యత లేని అనర్హులను రక్షించినప్పుడు — నిజానికి, ఎన్నో దోషాలు ఉన్నప్పటికీ భక్తిహీనులను నీతిమంతులుగా తీర్చినప్పుడు — ఈ హృదయం ఆయనను అన్యాయం చేశాడని నిందించదు. తన తీర్పు ప్రకారం అది అత్యంత అన్యాయమైనప్పటికీ, ఆయన ఎందుకు అలా కోరుకుంటున్నాడని ఈ హృదయం అహంకారంతో ప్రశ్నించదు. కానీ అది తనకు ప్రయోజనకరంగా మరియు ఆమోదయోగ్యంగా ఉన్నందున, అది దానిని న్యాయమైనదిగా, మంచిదిగా భావిస్తుంది. కానీ దేవుడు అనర్హులను ఖండించినప్పుడు — అది తనకు నష్టదాయకమని చూసి — ఇది అన్యాయం, ఇది సహించరానిది. ఇక్కడే ఆవేశం, సణుగుడు, మరియు దూషణ వస్తాయి.
కాబట్టి, డయాట్రైబ్ మరియు ఆమె స్నేహితులు ఈ విషయంలో న్యాయాన్ని అనుసరించి కాకుండా, తమ ప్రయోజనాలకు భంగం కలుగుతుందా లేదా అనేదానిని బట్టి తీర్పు ఇస్తారని మీరు గమనించవచ్చు. ఆమె కేవలం న్యాయాన్ని మాత్రమే పరిగణనలోకి తీసుకుంటే, అనర్హులను ఖండించడానికి ఎలాగైతే వాదిస్తుందో, అలాగే అనర్హులకు పట్టాభిషేకం చేయడానికి కూడా దేవునితో వాదించేది.
అనర్హులను రక్షించినందుకు దేవుణ్ణి ఎంతగా ప్రశంసిస్తుందో, అంతేగా అనర్హులను ఖండించినందుకు కూడా ఆమె ఆయనను పొగుడుతుంది మరియు ఘనపరుస్తుంది. ఈ విషయాన్ని మన స్వంత తీర్పుకు వదిలివేస్తే, ప్రతి సందర్భంలోనూ సమానమైన అన్యాయం ఉంది — నిరపరాధి అయిన హేబెలును చెరసాలలో వేయడం లేదా అతనికి మరణశిక్ష విధించడం ఎంత అన్యాయమో, కయీనును అతని హత్యకు ప్రశంసించి రాజుగా చేయడం కూడా అంతే అన్యాయం కాకపోతే తప్ప. కాబట్టి, అనర్హులను రక్షించినందుకు వివేకం దేవుణ్ణి ప్రశంసిస్తూ, అనర్హులను ఖండించినందుకు ఆయనను తప్పు పడుతున్నట్లు కనుగొనబడినప్పుడు, ఆమె దేవుణ్ణి దేవునిగా ప్రశంసించడం లేదని, కానీ తన స్వంత వ్యక్తిగత ప్రయోజనాలను ప్రోత్సహించేవాడిగా ప్రశంసిస్తోందని దోషిగా నిలుస్తుందని చెప్పవచ్చు. మరో మాటలో చెప్పాలంటే, ఆమె దేవునిలో తనను మరియు తన స్వంత విషయాలను చూసుకొని వాటిని ప్రశంసిస్తుంది; దేవుణ్ణి మరియు దేవుని విషయాలను కాదు. అయితే, నిజం ఏమిటంటే, అనర్హులకు కిరీటం పెట్టినందుకు మీరు దేవునితో సంతోషిస్తే, అనర్హులను ఖండించినందుకు మీరు ఆయనతో అసంతృప్తి చెందకూడదు. ఆయన ఒక విషయంలో న్యాయవంతుడైతే, రెండవ విషయంలో ఎందుకు కాదు? మొదటి సందర్భంలో, ఆయన అనర్హులపై అనుగ్రహాన్ని మరియు కరుణను కురిపిస్తాడు; రెండవ సందర్భంలో, ఆయన అనర్హుల మీద తన ఉగ్రతను, కఠినత్వాన్ని కురిపిస్తాడు. రెండు సందర్భాలలోనూ, మనుష్యుల తీర్పు ప్రకారం అది మితిమీరినది మరియు అన్యాయమైనది, కానీ ఆయన దృష్టిలో అది న్యాయమైనది మరియు సత్యమైనది. ఎందుకంటే, ఆయన అనర్హులకు కిరీటం పెట్టడం ఎంతవరకు న్యాయమో ప్రస్తుతం గ్రహించలేము.
— కానీ ఆయన ఇకపై నమ్మబడని ఆ స్థలానికి మనం వచ్చినప్పుడు, ఆయనను మన ముఖము విప్పి చూస్తాము, అది ఎలాగో మనం చూస్తాము. 2 కొరింథీ 3:18 కాబట్టి, అనర్హులను ఆయన ఖండించడం ఎంతవరకు న్యాయమో ప్రస్తుతం అర్థం చేసుకోవడం కష్టం; కానీ కుమారుడు వచ్చేవరకు మనం దానిని విశ్వాసంతో స్వీకరిస్తాము. విభాగం 34. లేఖనాలను కొన్ని పరిమితులతో అర్థం చేసుకోవాలి.
అయితే, ఈ కుమ్మరి మరియు మట్టి ఉపమానం పట్ల తీవ్ర అసంతృప్తితో ఉన్న ఈ విమర్శకురాలు, దానిచేతనే వేధించబడుతున్నందుకు చాలా ఆగ్రహానికి గురవుతుంది. చివరికి ఆమె, పవిత్ర గ్రంథంలోని వివిధ వాక్యభాగాలను ఉదహరించే తీవ్ర స్థాయికి దిగజారుతుంది; వాటిలో కొన్ని సర్వస్వాన్ని మనిషికి ఆపాదిస్తున్నట్లుగా, మరికొన్ని సర్వస్వాన్ని కృపకు ఆపాదిస్తున్నట్లుగా కనిపిస్తాయి. ఆపై ఆమె తన ఆవేశంలో, ఈ రెండింటినీ ఒక వివేకవంతమైన వివరణతో అర్థం చేసుకోవాలని, వాటిని కఠినంగా తీసుకోకూడదని వాదిస్తుంది. లేకపోతే, మనం ఈ ఉపమానాన్ని సమర్థిస్తే, ఆమె ప్రతిగా ఆజ్ఞార్థక మరియు సంయోజక వాక్యభాగాలతో, ముఖ్యంగా పౌలు యొక్క ఈ వాక్యంతో మనల్ని సమర్థించడానికి సిద్ధంగా ఉంటుంది: "ఒక మనిషి వీటి నుండి తనను తాను శుద్ధి చేసుకుంటే." ఇక్కడ ఆమె పౌలు తనను తానే ఖండించుకుంటున్నట్లుగా చిత్రీకరిస్తుంది, మరియు ఒక వివేకవంతమైన వివరణ అతనికి సహాయపడకపోతే, ఆమె సర్వస్వాన్ని మనిషికి ఆపాదిస్తుంది. 'అయితే, కృపకు చోటు కల్పించే విధంగా ఇక్కడ వాక్యభాగం యొక్క వివరణను అనుమతిస్తే, స్వేచ్ఛా సంకల్పానికి చోటు కల్పించే విధంగా కుమ్మరి ఉపమానం కూడా ఒక అర్హతను ఎందుకు అనుమతించకూడదు?'
మీరు ఆ మాటలను సరళమైన అర్థంలో తీసుకున్నా, ద్వంద్వార్థంలో తీసుకున్నా, లేక వంద అర్థాలలో తీసుకున్నా నాకు ఫరవాలేదని నా సమాధానం. నేను చెప్పేది ఏమిటంటే, ఈ "నిబ్బరమైన" వివరణ ద్వారా మీరు ఏమీ పొందలేరు, మరియు (మీరు పొందాలనుకుంటున్న మరియు నిరూపించాలనుకుంటున్న దానిలో) దేనినీ నిరూపించలేరు. దీని ద్వారా నిరూపించబడవలసింది ఏమిటంటే, స్వేచ్ఛా సంకల్పం ఏ మంచినీ కోరుకోలేదు.
కానీ ఈ సందర్భంలో, "ఒక మనిషి వీటి నుండి తనను తాను శుద్ధి చేసుకుంటే," అనే వాక్య నిర్మాణం సంయోజకంగా ఉన్నందున, ఏదీ రుజువు కాలేదు, ఏదీ రుజువు కాలేదు, ఎందుకంటే పౌలు కేవలం ఉపదేశిస్తున్నాడు. లేదా మీరు డయాట్రైబ్ యొక్క పర్యవసానాన్ని జోడించి, మనిషి తనను తాను శుద్ధి చేసుకోలేకపోతే అతని ఉపదేశం వ్యర్థమని చెబితే, అప్పుడు దైవకృప లేకుండానే స్వేచ్ఛా సంకల్పం అన్నీ చేయగలదని రుజువు అవుతుంది. అందువల్ల, డయాట్రైబ్ తన వాదనను తానే తప్పు అని నిరూపించుకుంటుంది.
అందువల్ల, ఈ వివరణను బోధించే ఏదైనా లేఖన భాగం కోసం నేను ఇప్పటికీ ఎదురుచూస్తున్నాను; తమ సొంత ఆలోచనలతో దీనిని కల్పించుకునే వారిని నేను నమ్మను. సమస్తమును మనిషికి ఆపాదించే ఏ వాక్య భాగం కూడా కనబడలేదని నేను ఖండిస్తున్నాను. "ఒక మనిషి వీటి నుండి తనను తాను శుద్ధి చేసుకుంటే" అని పౌలు చెప్పినప్పుడు, అతను తనతో తానే విభేదిస్తున్నాడని కూడా నేను ఖండిస్తున్నాను. పౌలులోని ఈ వైరుధ్యం ఎంత కల్పితమో, దాని నుండి ఆమె బలవంతంగా రాబట్టిన వివరణ కూడా అంతే కష్టపడి కల్పించినదని నేను ధృవీకరిస్తున్నాను; మరియు ఈ రెండూ నిరూపించబడలేదు. నేను నిజంగా ఒప్పుకుంటున్నదేమిటంటే: ఆమె చెప్పిన "వాటిని నెరవేర్చే శక్తి మనకు లేకపోతే ఆజ్ఞలు వ్యర్థం" వంటి నిందారోపణల పర్యవసానాలు మరియు అనుబంధాలతో లేఖనాలను విస్తరించడం సబబే అయితే, అప్పుడు పౌలు నిజంగా తనతో తానే విభేదిస్తున్నట్లే, మరియు సమస్త లేఖనాలు అతనితో విభేదిస్తున్నట్లే; ఎందుకంటే అప్పుడు లేఖనం మునుపటి కంటే భిన్నంగా తయారవుతుంది. అలాగైతే, స్వేచ్ఛా సంకల్పం ప్రతిదీ చేయగలదని కూడా ఆమె నిరూపించాలనుకుంటుంది. కానీ అలాంటప్పుడు, 'దేవుడే సర్వకర్త' అనే ఆమె ప్రకటనకు, ఆమె వేరేచోట చెప్పిన మాటలు కూడా విరుద్ధంగా ఉంటే ఆశ్చర్యమేముంది? కానీ, ఈ విధంగా జోడించబడిన ఈ లేఖనభాగం మనతోనే కాక, స్వేచ్ఛా సంకల్పం ఏ మంచినీ కోరుకోలేదని నిర్ధారించిన డయాట్రైబ్తో కూడా పోరాడుతోంది. కాబట్టి ఆమె అన్నిటికంటే ముందుగా తనను తాను సమర్థించుకొని, ఈ రెండు విషయాలు పౌలుతో ఎలా ఏకీభవిస్తాయో చెప్పాలి: స్వేచ్ఛా సంకల్పం ఏ మంచినీ కోరుకోలేదు; మరియు 'ఒక మనిషి తనను తాను శుద్ధి చేసుకుంటే, అతను తనను తాను శుద్ధి చేసుకోగలడు, లేదంటే ఆ మాట వ్యర్థం.' కాబట్టి, డయాట్రైబ్ ఈ కుమ్మరి ఉపమానంతో తీవ్రంగా పీడింపబడి, దానిచేత అధిగమించబడిందని, మరియు దాని శక్తి నుండి తప్పించుకోవడమే ఆమె ప్రయత్నమంతా అని మీరు చూస్తున్నారు.
ఇంతలో, ఆమె తాను సమర్థించడానికి పూనుకున్న ఆశయానికి తన వ్యాఖ్యానం ఎంత హాని చేస్తుందో, మరియు తనను తాను ఎలా ఖండించుకుంటూ, అపహాస్యం పాలు చేసుకుంటుందో పట్టించుకోవడం లేదు.
విభాగం 35. లూథర్ ఎల్లప్పుడూ లేఖనాల సంపూర్ణ స్థిరత్వాన్ని సమర్థించాడు — ధృవీకరించబడిన వ్యతిరేకతలలో దానిని వివరిస్తాడు.
దీనికి విరుద్ధంగా, నేను ముందే చెప్పినట్లుగా, నేను ఎన్నడూ వ్యాఖ్యానాల పట్ల అత్యాశపడలేదు, అలాగే 'చేయి చాపుము;' అనగా 'కృప దానిని చాపును' అని నేను ఎన్నడూ మాట్లాడలేదు. ఇవి నా గురించి నిందారోపణలు చేసే ఆమె తన స్వప్రయోజనం కోసం అల్లిన కట్టుకథలు. లేఖనముల మాటలలో ఎటువంటి వైరుధ్యం లేదని, ఒక చిక్కుముడిని విప్పడానికి 'వివరణ' అవసరం లేదని నేను ఎల్లప్పుడూ దృఢంగా చెప్తూ వచ్చాను. స్వేచ్ఛా సంకల్పాన్ని సమర్థించేవారే లేనిచోట చిక్కుముడులు వేస్తారు, మరియు తమకు తామే వ్యత్యాసాలను కల్పించుకుంటారు. ఉదాహరణకు; 'ఒక మనిషి తనను తాను శుద్ధి చేసుకుంటే,' మరియు 'దేవుడు సర్వమును జరిగించును,' అనే ఆ రెండు సూక్తులు ఏ విధంగానూ ఒకదానికొకటి వ్యతిరేకం కావు. అలాగే (ఒక చిక్కుముడిని విప్పడానికి) దేవుడు ఏదో చేస్తాడు, మనిషి ఏదో చేస్తాడు అని చెప్పవలసిన అవసరం కూడా లేదు. ఈ రెండు వాక్యాలలో మొదటిది ఒక సంయోజక వాక్యం, అది మనిషిలోని ఏ కార్యాన్ని గానీ, శక్తిని గానీ ధృవీకరించదు లేదా ఖండించదు, కానీ మనిషిలో ఎలాంటి కార్యము లేదా శక్తి ఉండాలో నిర్దేశిస్తుంది. ఇక్కడ అలంకారికం ఏమీ లేదు, వివరించాల్సిన అవసరం ఉన్నది ఏమీ లేదు: మీరు తీవ్ర విమర్శల పద్ధతిలో పర్యవసానాలను, దోషాలను జోడించకపోతే, పదాలు సరళంగా ఉంటాయి, భావం సరళంగా ఉంటుంది.
అప్పుడు, నిజానికి, భావం అసంబద్ధంగా మారుతుంది. కానీ అది ఎవరి తప్పు? పాఠంది కాదు, దాన్ని వక్రీకరించిన వారిది.
"దేవుడు సర్వమును జరిగించును," అనే రెండవ వాక్యభాగం ఒక సూచనాత్మక వాక్యం, ఇది సమస్త కార్యం, సమస్త శక్తి దేవునిదేనని ధృవీకరిస్తుంది. అయితే, ఒక వాక్యభాగం మానవ శక్తితో ఏమాత్రం సంబంధం లేదని చెప్పగా, మరొకటి సర్వాన్ని దేవునికి ఆపాదిస్తుంది. ఈ రెండు వాక్యాలు ఏ విషయంలో విభేదిస్తున్నాయి?
అంతేకాదు, అవి ఒకదానితో ఒకటి సంపూర్ణంగా ఏకీభవించడం లేదా? కానీ, 'అసాధ్యాలను ఆజ్ఞాపించడం వ్యర్థం' అనే ఈ శారీరక ఆలోచనను మనసులో పెట్టుకోవడం వల్ల, నిందారోపణ ఆమె తలమీద, చెవులమీద ఎంతగా ముంచెత్తబడిందంటే, ఆమె తనను తాను నిగ్రహించుకోలేకపోతుంది. ఆమె ఎప్పుడైతే ఒక ఆజ్ఞార్థక లేదా సంయోజక క్రియను వింటుందో, వెంటనే దానికి తన సొంత సూచనాత్మక పర్యవసానాలను జోడిస్తూ, 'ఏదో ఒకటి ఆజ్ఞాపించబడింది, కాబట్టి మనం దానిని చేయగలము, లేకపోతే దానిని ఆజ్ఞాపించడం అవివేకం అయ్యేది' అని అంటుంది. దీని ఆధారంగా, ఆమె తన విజయాల గురించి ప్రతిచోటా గొప్పలు చెప్పుకుంటూ ముందుకు సాగుతుంది; తన సొంత ఊహతో పాటు ఆ పర్యవసానాలు కూడా దైవిక అధికారం వలెనే స్థిరమైన విషయమని తాను నిరూపించినట్లుగా ప్రవర్తిస్తుంది. దీని ఆధారంగా, పవిత్ర గ్రంథంలోని కొన్ని భాగాలలో ప్రతిదీ మనిషికి ఆపాదించబడిందని; లేదా అందువల్ల ఆ చోట్ల ఒక వైరుధ్యం, ఒక అసంగతత్వం ఉందని, దానిని ఒక వివరణతో నివారించాలని ప్రకటించడానికి ఆమె వెనుకాడదు.
పవిత్ర గ్రంథంలో ఒక్క అక్షరం కూడా ధృవీకరణ లేకుండా, ఇదంతా ఆమె సొంత మెదడులోని కల్పన అని ఆమె గ్రహించలేకపోతోంది — అంతేకాకుండా, ఇది ఎంతటి కల్పన అంటే, దానిని అంగీకరిస్తే, అది ఆమెను మించిన బలమైన ఖండనను మరెవరినీ కలిగించదు. ఎందుకంటే, (ఆమె ఏదైనా నిరూపించాలనుకుంటే) దీని ద్వారా స్వేచ్ఛా సంకల్పం అన్నీ చేయగలదని నిరూపించలేదా? ఆమె నిరూపించడానికి పూనుకున్న దానికి ఇది పూర్తిగా విరుద్ధం.
విభాగం 36. యోగ్యత మరియు ప్రతిఫలం మొదలైన విషయాలలో, ఆమె తన మాటకే విరుద్ధంగా ప్రవర్తిస్తుంది — ఒక అసంబద్ధతను నిరూపిస్తుంది, మరియు తాను ఏమి నిరూపించాలనుకుంటుందో చెప్పలేకపోతుంది. కానీ వాస్తవానికి, ఆమె ఏమీ నిరూపించదు — పౌలు నిలబడతాడు.
అదే సూత్రం ఆధారంగా ఆమె ఈ మాటలను తరచుగా పునరావృతం చేస్తుంది: 'మనిషి ఏమీ చేయకపోతే, పుణ్యానికి తావు ఉండదు; పుణ్యానికి స్థానం లేనిచోట, శిక్షకు గానీ, ప్రతిఫలానికి గానీ స్థానం ఉండదు.'
మళ్ళీ, ఈ శారీరక వాదనల ద్వారా, నన్ను ఖండించిన దానికంటే తను తనను తాను ఎంత బలంగా ఖండించుకుంటుందో ఆమె గ్రహించలేకపోతోంది.
పొందగలిగే పుణ్యమంతా స్వేచ్ఛా సంకల్పం వల్లేనని తప్ప, ఈ పర్యవసానాలు ఇంకేమి నిరూపిస్తున్నాయి? అలాంటప్పుడు దైవకృపకు తావుంటుంది? అంతేకాకుండా, మీరు చెబితే
స్వేచ్ఛా సంకల్పం చాలా తక్కువ సంపాదిస్తుంది, దైవకృప మిగిలినదంతా సంపాదిస్తుంది, అలాంటప్పుడు పూర్తి ప్రతిఫలాన్ని స్వేచ్ఛా సంకల్పానికే ఎందుకు దక్కుతుంది? మనం కూడా దానికి చాలా తక్కువ ప్రతిఫలాన్ని కల్పించి ఇస్తామా? ప్రతిఫలానికి స్థానం ఉండాలంటే, యోగ్యతకు కూడా స్థానం ఉండాల్సిందే అయితే, ఆ యోగ్యత కూడా ప్రతిఫలమంత గొప్పగా ఉండాలి.
కానీ ఏమీ లేని దాని గురించి నా మాటలను, నా సమయాన్ని ఎందుకు వృధా చేస్తున్నాను? ఈ దుష్ప్రచారం అంతా నిర్మించబడి నిలబడగలిగినా; మరియు మనకున్న యోగ్యతలో కొంత మానవుని పని, కొంత దైవిక పని ఉన్నప్పటికీ — మన యోగ్యత ఇమిడి ఉన్న ఈ పనిని, అది ఏ విధమైనదో, ఎంత విస్తృతమైనదో వారు నిర్వచించలేకపోతున్నారు — అందుకే, మనం మేకల వెంట్రుకల గురించి వాదించుకుంటున్నాము.
అయితే, ఆమె తాను నొక్కిచెబుతున్న విషయాలలో దేనినీ నిరూపించలేదు — అంటే, వైరుధ్యాన్ని గానీ, పరిమితమైన వ్యాఖ్యానాన్ని గానీ — అంతేకాక, సర్వస్వం మనిషికి ఆపాదించే ఒక్క లేఖన భాగాన్ని కూడా ఆమె చూపించలేదు. పైగా, ఈ విషయాలన్నీ ఆమె సొంత కల్పనలే. అందువల్ల, కుమ్మరిని, అతని మట్టిని గూర్చి పౌలు చెప్పిన ఉపమానం చెక్కుచెదరకుండా, తిరుగులేని విధంగా నిలబడుతుంది; మనం ఎలాంటి పాత్రలుగా రూపుదిద్దుకుంటామనేది మన సొంత ఇష్టం మీద ఆధారపడి ఉండదనడానికి ఇది ఒక రుజువు. మరియు, "ఒక మనిషి తనను తాను శుద్ధి చేసుకుంటే," వంటి పౌలు యొక్క ఉపదేశాలు మనం అనుసరించవలసిన నమూనాలు మాత్రమే, కానీ అవి మన పనితీరుకు గానీ, మన ప్రయత్నానికి గానీ రుజువులు కావు. ఫరో కఠినపరచబడటం, ఏశావు, మరియు కుమ్మరి గురించిన ఆ వాక్యభాగాల విషయంలో ఇది చాలు.
సెక్షన్ 37. జనరల్ 6.3 కొనసాగించబడింది.
ఈ విమర్శ, స్వేచ్ఛా సంకల్పానికి వ్యతిరేకంగా లూథర్ ఉదహరించిన భాగాలను కూడా ఖండించే ఉద్దేశ్యంతో, సుదీర్ఘంగా వాటి వద్దకు వస్తుంది. వాటిలో మొదటిది
ఆదికాండము 6:3, "మనుష్యుడు శరీరి గనుక నా ఆత్మ అతనిలో ఎల్లప్పుడు నివసించదు."
ఆమె ఈ వాక్యాన్ని పలు విధాలుగా ఖండిస్తుంది.
మొదటగా, ఇక్కడ 'శరీరం' అనే పదం 'పాపపు అనురాగాన్ని' సూచించదని ఆమె వాదిస్తుంది, కానీ రెండవదిగా, ఆమె మోషే వచనాన్ని విస్తరిస్తుంది. అతని మాట ఆ కాలంలోని మనుషులకు మాత్రమే వర్తిస్తుంది కానీ, మొత్తం మానవ జాతికి కాదు కాబట్టి, ఆమె 'ఆ మనుషులలో' అని చెబుతుంది; — అయినప్పటికీ, నోవహు మినహాయించబడ్డాడు కాబట్టి, ఆమె దానిని ఆ కాలంలోని మనుషులందరికీ కూడా వర్తింపజేయడం లేదు.
చివరగా, జెరోమ్ ప్రకారం, ఈ సామెత హెబ్రీ భాషలో వేరొక అర్థాన్ని సూచిస్తుందని; అది దేవుని కఠినత్వాన్ని కాకుండా ఆయన క్షమాగుణాన్ని సూచిస్తుందని ఆమె వాదిస్తుంది. బహుశా ఆమె మనల్ని ఒప్పించాలనుకుంటున్నది ఏమిటంటే, ఈ సామెత నోవహుకు కాకుండా దుష్టులకు వర్తిస్తుంది కాబట్టి, దేవుని కఠినత్వం కాకుండా ఆయన క్షమాగుణం నోవహుకు వర్తిస్తుంది; మరియు దేవుని కఠినత్వం కాకుండా ఆయన క్షమాగుణం దుష్టులకు వర్తిస్తుంది!
కానీ, లేఖనాలను ఒక కట్టుకథగా భావిస్తున్నానని ప్రతిచోటా చెప్పే డయాట్రైబ్ యొక్క ఈ మూర్ఖపు మాటలను మనం విస్మరిద్దాం. ఇక్కడ జెరోమ్ తన అల్పమైన పద్ధతిలో ఏమి చెప్పినా నేను పట్టించుకోను. అతను దేనినీ నిరూపించలేదన్నది నిశ్చయం. మరియు మనం జెరోమ్ ఏమనుకుంటున్నాడో విచారించడం లేదు, కానీ లేఖనం యొక్క అర్థం ఏమిటో విచారిస్తున్నాము. లేఖనాలను వక్రీకరించేవారు, దేవుని ఆత్మ తన ఆగ్రహాన్ని ఉద్దేశిస్తున్నట్లు నటించనివ్వండి. ఆమె తన రుజువులో రెండు విధాలుగా విఫలమైందని నేను ధృవీకరిస్తున్నాను: మొదటిది, దేవుని ఆత్మ ఉద్దేశిస్తున్నట్లు లేఖనంలోని ఒక్క వాక్యాన్ని కూడా ఆమె చూపించలేకపోయింది.
దేవుని ఆగ్రహం; దానికి విరుద్ధంగా, దయ మరియు మాధుర్యం సర్వత్రా ఆయనకు ఆపాదించబడ్డాయి; రెండవదిగా, ఒకవేళ అది ఎక్కడో ఒకచోట ఆగ్రహంగా తీసుకోబడిందని ఆమె ఏ విధంగానైనా నిరూపించగలిగినప్పటికీ, దానిని ఇక్కడ కూడా అలాగే తీసుకోవాలని అది తప్పనిసరిగా అనుసరిస్తుందని ఆమె నేరుగా నిరూపించలేరు.
మళ్ళీ, ఆమె శరీరాన్ని బలహీనతగా భావిస్తున్నట్లు నటించనివ్వండి; అదే విధంగా, ఆమె ఇంకా ఏమీ నిరూపించదు. ఎందుకంటే, పౌలు కొరింథీయులను శారీరకమైనవారని పిలిచినప్పటికీ, అతను నిశ్చయంగా వారికి బలహీనతను ఆపాదించాలని ఉద్దేశించలేదు, కానీ తప్పును ఆపాదించాలని ఉద్దేశించాడు.
వారు వర్గాలు మరియు పార్టీలచే పీడింపబడ్డారని ఆయన ఫిర్యాదు చేస్తున్నాడు. ఇది బలహీనత కాదు, లేదా మరింత దృఢమైన సిద్ధాంతాన్ని స్వీకరించలేకపోవడం కాదు, కానీ ద్వేషం అనే పాత పులియబెట్టే పదార్థం, దానిని వారు తొలగించుకోవాలని ఆయన ఆజ్ఞాపిస్తున్నాడు.
హెబ్రీ భాషను పరిశీలిద్దాం. "మనుష్యుడు శరీరి గనుక నా ఆత్మ వానిని ఎల్లప్పుడు తీర్పు తీర్చదు," మోషే చెప్పిన మాటలు అక్షరాలా ఇవే. మనం మన సొంత ఊహలను పక్కన పెడితే, ఆ మాటలు ఉన్నవి ఉన్నట్లుగానే చాలా స్పష్టంగా, సుస్పష్టంగా ఉన్నాయని నేను అనుకుంటున్నాను. కానీ, దానికి ముందు మరియు తరువాత వచ్చే మాటలు, జలప్రళయాన్ని తీసుకురావడంతో ముడిపడి ఉన్నందున, అవి కోపంతో ఉన్న దేవుని మాటలని స్పష్టంగా చూపిస్తున్నాయి. మనుష్య కుమారులు కేవలం శరీర వాంఛల వలన పెండ్లి చేసుకుని, ఆ తర్వాత భూమిని నిరంకుశత్వంతో పీడిస్తున్నందువల్ల అవి వచ్చాయి. ఇది దేవుడు తన కోపం ద్వారా జలప్రళయాన్ని త్వరగా తీసుకురావడానికి ప్రేరేపించింది; లేకపోతే ఆయన భూమిపైకి ఎన్నడూ తీసుకురాని దానిని వంద సంవత్సరాలు కూడా వాయిదా వేయడానికి ఆయన ఇష్టపడలేదు. మోషే మాటలను జాగ్రత్తగా చదవండి, అప్పుడు ఆయన ఉద్దేశం ఇదేనని మీకు స్పష్టంగా తెలుస్తుంది. మీరు వర్జిల్ రచనల శకలాల కోసం వెతుకుతున్నట్లుగా లేఖనాలతో ఆడుకోవడానికి స్వేచ్ఛ పొందితే, అవి అస్పష్టంగా ఉండటంలో లేదా మీరు స్వేచ్ఛా సంకల్పాన్నే కాకుండా, దైవిక సంకల్పాన్ని కూడా స్థాపించడంలో ఆశ్చర్యం ఏముంది? వారికి. ఇది నిజంగా ఒక "పరిమిత వివరణ" ద్వారా చిక్కుముడులను విప్పి, ప్రశ్నలకు ముగింపు పలకడమే!
జెరోమ్ మరియు అతని స్నేహితుడైన ఒరిజెన్, లేఖనాల సరళతను గౌరవించనందున, ఈ అల్పమైన అహంకారాలతో ప్రపంచాన్ని నింపి, ఈ వినాశకరమైన పూర్వవృత్తాంతానికి మూలకారకులుగా నిలిచారు.
దైవిక అధికారం మనుష్యులను శరీరముగా పిలుస్తుందని, మరియు ఆ శరీరము ఏ విధమైనదంటే, దేవుని ఆత్మ వారి మధ్య కొనసాగలేదు, కానీ ఒక నిర్ణీత కాలంలో వారి నుండి ఉపసంహరించబడాలి అని ఈ వాక్యం నుండి నిరూపించబడితే నాకు చాలు. తన ఆత్మ మనుష్యుల మధ్య ఎల్లప్పుడూ తీర్పు తీర్చదని ప్రకటించడం ద్వారా ఆయన ఉద్దేశ్యం ఏమిటో ఆయన క్లుప్తంగా వివరిస్తాడు, దానికోసం ఆయన నూట ఇరవై సంవత్సరాల కాలాన్ని నిర్దేశిస్తాడు, ఆ కాలంలో కూడా ఆయన తీర్పు తీరుస్తాడు. ఆయన ఆత్మను శరీరానికి వ్యతిరేకంగా నిలుపుతాడు, ఎందుకంటే మనుష్యులు శరీరము కాబట్టి ఆత్మను స్వీకరించరు; మరియు ఆయన ఆత్మ కాబట్టి, శరీరాన్ని ఆమోదించలేడు.
దీని నుండి, అతను నూట ఇరవై సంవత్సరాల తర్వాత వైదొలగవలసి ఉంటుందని స్పష్టమవుతోంది. అందువల్ల, మోషే గ్రంథంలోని ఈ భాగాన్ని మనం ఈ విధంగా అర్థం చేసుకోవచ్చు: