పరిశుద్ధుడు, పరిశుద్ధుడు, పరిశుద్ధుడు: దేవుని పరిపూర్ణతలను ప్రకటించడం

ఇంతకంటే ముఖ్యమైనది ఇంకేముంటుంది? ఆకాశ భూములకు దేవుడైన, స్వయంభూవుడైన, అతీతుడైన, పరిశుద్ధుడైన దేవుడు, సాయంకాలపు చల్లదనంలో తనతో నడవమని మిమ్మల్ని ఆహ్వానిస్తున్నాడు. మీరు ఆయనతో, "ప్రభూ, మీ ఆహ్వానానికి ధన్యవాదాలు, కానీ ఈ రాత్రి నాకు బౌలింగ్ లీగ్ ఉంది" అని అంటారా? మీరు ఆయనతో, "ఈ రాత్రి మిమ్మల్ని కలవాలని నాకు చాలా ఇష్టం, కానీ నేను ఒక ముఖ్యమైన వ్యక్తితో సమావేశం పెట్టుకోవాలి" అని చెబుతారా? జీవించే దేవునికి దగ్గరవ్వలేనంత తీరిక లేనివారు ఎవరూ లేరు. సకల ఆనందానికి మూలమైన ఆయన కోసం, తక్కువ ప్రాముఖ్యత ఉన్నవాటిని, తక్కువ ప్రతిఫలమిచ్చేవాటిని, తక్కువ ఆనందాన్నిచ్చేవాటిని వదులుకోవడానికి తీరిక లేనివారు ఎవరూ లేరు.

లూయిస్ ఇలా అన్నారు:

సువార్తలలో వాగ్దానం చేయబడిన ప్రతిఫలాల యొక్క నిస్సిగ్గు వాగ్దానాలను మరియు ఆ ప్రతిఫలాల యొక్క అద్భుతమైన స్వభావాన్ని మనం పరిశీలిస్తే, మన ప్రభువు మన కోరికలు మరీ బలమైనవి కాదని, మరీ బలహీనమైనవని భావిస్తున్నట్లు అనిపిస్తుంది. మనకు అనంతమైన ఆనందం అందించబడినప్పుడు, మనం సగం మనసుతో ఉండే జీవులం; సముద్రయానం అనే విహారయాత్ర యొక్క అర్థం ఏమిటో ఊహించలేని ఒక అజ్ఞాని అయిన పిల్లవాడు, మురికివాడలో మట్టితో బొమ్మలు చేస్తూనే ఉండాలనుకున్నట్లు మనం ప్రవర్తిస్తాం. మనం చాలా సులభంగా సంతృప్తి చెందుతాం.5

సువార్త యొక్క మహిమ ఏమిటంటే, సర్వోన్నతుడైన, అతీతుడైన, ఆనందభారియైన దేవుడు, క్రీస్తు చేసిన కార్యమునుబట్టి మనకును మన పిల్లలకును సమీపించెను, మరియు అలా కొనసాగును. కాబట్టి, పరిశుద్ధంగా ఉండటానికి దీనిని చేయవద్దు. సంతోషంగా ఉండటానికి దీనిని చేయండి. చివరికి, రెండూ ఒకటే. వ్యక్తిగత పరిశుద్ధత కొరకు మనం చేసే కఠోరమైన ప్రయత్నం దేవుణ్ణి ఏమాత్రం ఆకట్టుకోదు. కానీ మనం ఆయనయందు ఆనందించినప్పుడు దేవుడు ఆనందిస్తాడు. పిల్లలను తీసుకురండి; పిల్లలను ఆయన యొద్దకు రానివ్వండి (మత్తయి 19:14). మీరు ఇప్పుడు ఆయనను మహిమపరచి, ఆనందించేలా దీనిని చేయండి, ఎందుకంటే మనం నిరంతరం ఇదే చేస్తూ ఉంటాము.

గమనికలు

1 వెస్ట్‌మిన్‌స్టర్ షార్టర్ కేటకిజం, ప్రశ్నలు & సమాధానాలు 1.

2 జాన్ పైపర్, డిజైరింగ్ గాడ్.- మెడిటేషన్స్ ఆఫ్ ఎ క్రిస్టియన్ హెడోనిస్ట్ (సిస్టర్స్, ఒరెగాన్: మల్ట్‌నోమా, 1996), 50.

3 మార్వా జె. డాన్, సమయాన్ని రాజసంగా "వృధా" చేయడం: ఆరాధన యొక్క వైభవం

దేవుడు మరియు ప్రపంచం కోసం చర్చిగా ఉండటం (గ్రాండ్ రాపిడ్స్: ఈర్డ్‌మాన్స్, 1999).

4 సి. ఎస్. లూయిస్, దట్ హిడియస్ స్ట్రెంత్ (న్యూయార్క్: మాక్‌మిలన్, 1965), 294.

5 సి. ఎస్. లూయిస్, ది వెయిట్ ఆఫ్ గ్లోరీ అండ్ అదర్ అడ్రెస్సెస్ (న్యూయార్క్: హార్పర్‌కాలిన్స్, 2001), 16.

మనం జీవిస్తున్న ఈ సంస్కృతిలో, ప్రజలలో అత్యధికులు అప్పుడప్పుడు దేవుని ఉనికిని పైపైన అంగీకరిస్తారు కానీ ఆయనను పవిత్రుడిగా దాదాపుగా ఎన్నడూ పరిగణించరు. ఒకవేళ కొందరు ఆయన పవిత్రుడని అంగీకరించినా, చాలా కొద్ది మంది మాత్రమే ఆ పవిత్రతకు దైవిక న్యాయం అనే భావనను జోడిస్తారు. ఇక దేవుడు పవిత్రుడు మరియు న్యాయవంతుడు అని అంగీకరించే కొద్దిమందిని మనం కనుగొనగలిగినా, ఈ అంశాలకు దేవుడు ఉగ్రుడు అనే భావనను జోడించే వారిని కనుగొనడం దాదాపు అసాధ్యం.

ప్రపంచంలో, చివరికి నేటి చర్చిలలో కూడా, దేవుని ప్రేమ, కరుణ మరియు కృప అనేవి ఆయన పరిశుద్ధత, న్యాయం మరియు ఉగ్రతను మింగివేస్తాయని లేదా వాటిని సమర్థవంతంగా అధిగమిస్తాయని ఒక అభిప్రాయం ఉంది. "అమేజింగ్ గ్రేస్" అనే కీర్తనను వాయించడం లేదా పాడటం వినడం సర్వసాధారణం. కానీ కృప అద్భుతమైనదని దాదాపు ఎవరూ నమ్మరు. అది మనం ఊహించుకునే విషయం మాత్రమే.

ఈ అధ్యాయంలో, నేను అనేకసార్లు ప్రసంగించిన రెండు బైబిల్ వచనాలను పరిశీలించాలనుకుంటున్నాను. అయినప్పటికీ, నేను చెప్పాలనుకుంటున్న విషయాన్ని ఇంతకు ముందే చెప్పినందుకు నేను క్షమాపణ చెప్పను, ఎందుకంటే ఇవి మనం పదే పదే పరిశీలించాల్సిన విషయాలు. "మీ దేవుడైన యెహోవా దహించు అగ్ని" అని బైబిల్ చెబుతోంది (ద్వితీయోపదేశకాండము 4:24), మరియు మనం దానిని మరచిపోకూడదు.

మొదట, నాతో పాటు 1 దినవృత్తాంతములు 13వ అధ్యాయాన్ని చూడండి:

అప్పుడు దావీదు వేలమంది మరియు వందలమంది అధిపతులతోను, ప్రతి నాయకుడితోను సంప్రదించి, ఇశ్రాయేలు సమాజమంతటితో ఇలా అన్నాడు: "మీకు మంచిదిగా అనిపిస్తే, మరియు అది మన దేవుడైన యెహోవా నుండి వచ్చినదైతే, ఇశ్రాయేలు దేశమంతటా మిగిలివున్న మన సహోదరుల వద్దకు, మరియు వారితో పాటు వారి పట్టణాలలోను, వారి సాధారణ భూములలోను ఉన్న యాజకుల మరియు లేవీయుల వద్దకు మనం వర్తమానం పంపి, వారంతా మన దగ్గరకు సమకూర్చేలా చేద్దాం; సౌలు కాలం నుండి మనం దానిని గూర్చి విచారించలేదు కాబట్టి, మన దేవుని మందసాన్ని మన దగ్గరకు తిరిగి తీసుకువద్దాం." అప్పుడు సమాజమంతయు ఆ విధంగానే చేస్తామని ఒప్పుకుంది, ఎందుకంటే ఆ విషయం వారి దృష్టిలో సరైనదే.

ప్రజలందరి కళ్ళకు కనబడేలా. కాబట్టి దావీదు, ఐగుప్తులోని షిహోరు మొదలుకొని హమాతు ప్రవేశద్వారం వరకు ఇశ్రాయేలీయులందరినీ సమకూర్చి, కిర్యతు యెయారీము నుండి దేవుని మందసాన్ని తీసుకురావడానికి వెళ్ళాడు. మరియు దావీదు, ఇశ్రాయేలీయులందరూ యూదాకు చెందిన కిర్యతు యెయారీములో ఉన్న బాలాకు వెళ్లారు. అక్కడ నుండి కెరూబుల మధ్య నివసించే, తన నామం ప్రకటించబడే దేవుడైన యెహోవా మందసాన్ని తీసుకురావడానికి వెళ్లారు. కాబట్టి వారు అబినాదాబు ఇంటి నుండి ఒక కొత్త బండి మీద దేవుని మందసాన్ని తీసుకువచ్చారు, మరియు ఊజ్జా, అహియో ఆ బండిని నడిపారు. అప్పుడు దావీదు, ఇశ్రాయేలీయులందరూ తమ శక్తికొలది దేవుని ఎదుట గానం చేస్తూ, వీణలు, తంత్రీ వాద్యాలు, తంబురలు, తాళాలు, మరియు బూరలతో సంగీతం వాయించారు. వారు కీదోను కళ్లం దగ్గరకు వచ్చినప్పుడు, ఎద్దులు తడబడటంతో ఊజ్జా మందసాన్ని పట్టుకోవడానికి తన చెయ్యి చాచాడు. అప్పుడు యెహోవా ఉజ్జా మీద కోపించి, అతడు మందసమును ముట్టినందున అతనిని కొట్టెను; అతడు అక్కడ దేవుని ఎదుట మరణించెను. ఉజ్జా మీద యెహోవా కోపించినందున దావీదు కోపించెను; అందువలన ఆ స్థలమునకు నేటికీ పెరెజ్ ఉజ్జా అని పేరు వచ్చియున్నది. ఆ దినమున దావీదు దేవునికి భయపడి, "దేవుని మందసమును నా యొద్దకు ఎలా తెచ్చుకొనగలను?" అని అనుకొనెను. (వచనాలు 1-12)

సెమినరీలో, దైవిక ఆగ్రహపు ఆకస్మిక విపరీతాలను సూచించే బైబిల్ వచనాలు, ఉదాహరణకు ఈ వచనంలో ఉజ్జాను ఎటువంటి హెచ్చరిక లేకుండా చంపినట్లు నమోదు చేయబడిన వృత్తాంతం వంటివి, పాత నిబంధన దేవుని ప్రేరేపిత వాక్యం కాదని, కానీ అది విజ్ఞానశాస్త్ర పరిజ్ఞానం లేని, అపరిపక్వమైన సంచార జాతి ప్రజల యొక్క ఒక జానపద మత వృత్తాంతం మాత్రమేనన్న సత్యాన్ని వెల్లడిస్తాయని నాకు బోధించారు. ఈ సంఘటనలు, యేసులో వెల్లడి చేయబడిన ప్రేమామయుడైన దేవుని గురించిన కొత్త నిబంధన చిత్రణకు పూర్తిగా విరుద్ధమైనవని నాకు బోధించారు. సెమినరీలో నేను చూసింది మార్సియోనైట్ మతవిశ్వాసభ్రష్టత్వం యొక్క పునరుజ్జీవనం, అంటే పాత నిబంధనలోని ఆగ్రహపూరిత దైవం గురించిన అన్ని ప్రస్తావనలను బైబిల్ నుండి తొలగించే ప్రయత్నం.

నాకు నేర్పిన దానికి విరుద్ధంగా, ఈ సంఘటన మరియు దీనిలాంటి ఇతర సంఘటనలు పవిత్ర గ్రంథపు పుటలలో నమోదు చేయబడినందున, వాటిని కనీసం రెండవ చూపు అనే తత్వంతో పరిగణించాల్సిన అవసరం ఉందని నేను నమ్మాను. నేను ఇప్పటికీ అదే నమ్ముతున్నాను. కాబట్టి దేవుని ప్రజల చరిత్రలోని ఈ గందరగోళమైన మరియు భయంకరమైన సంఘటనను మనం మరోసారి పరిశీలిద్దాం.

కీర్తిని పునరుద్ధరించే ప్రయత్నం

ఈ వేడుక కోసం దావీదు రాజు ఇశ్రాయేలు జనాంగమంతటినీ సమావేశపరిచాడు. ఇశ్రాయేలు మతంలో అత్యంత పవిత్రమైన పాత్ర అయిన నిబంధన మందసాన్ని పరిశుద్ధ స్థలానికి తీసుకురావాలని అతను నిర్ణయించుకున్నాడు. ఫిలిష్తీయులు మందసాన్ని పట్టుకుని, తరువాత దానిని తిరిగి ఇచ్చేసినప్పుడు, అది కిర్యత్ యెయారీములోని అబినాదాబు ఇంట్లో ప్రజల జీవనానికి దూరంగా భద్రపరచబడింది (1 సమూయేలు 4-7 చూడండి). దావీదు ఇశ్రాయేలుకు పూర్వ వైభవాన్ని తీసుకురావాలని కోరుకున్నాడు. దేవుని సింహాసనాన్ని దాని సరైన స్థానంలో పునఃస్థాపించాలని అతను ఆకాంక్షించాడు. కాబట్టి, ఈ అమూల్యమైన సరుకును మోయడానికి అతను ఒక కొత్త బండిని తయారు చేయించాడు, మరియు మందసాన్ని మోస్తున్న బండిని లాగుతున్న ఎద్దులను ఉజ్జా మరియు అహియోలతో నడిపించాడు. అది ఒక వైభవోపేతమైన మరియు పండుగ వాతావరణం గల సందర్భం. బండిపై ఉన్న మందసంతో పాటు కీర్తనలు పాడుతున్న గాయక బృందాలు మరియు వీణలు, తాళాలు, ఇతర వాద్యాలు వాయిస్తున్న సంగీతకారులు అనుసరించారు.

అప్పుడు విషాదం సంభవించింది. ఆ గొప్ప ఊరేగింపు అద్భుతంగా సాగుతుండగా, ఎద్దులలో ఒకటి తడబడింది. అలా జరిగినప్పుడు బండి ఒకవైపుకు ఒరిగి, పవిత్రమైన నిబంధన మందసం జారడం ప్రారంభించింది. అకస్మాత్తుగా ఆ మందసం మట్టి, బురదలో పడి అపవిత్రమయ్యే ప్రమాదంలో పడింది. బహుశా ఆ పవిత్ర వస్తువు పట్ల గౌరవ భావంతో ఉజ్జా సహజాతంగా స్పందించి, మందసాన్ని నిలబెట్టడానికి తన చేతిని చాచాడు. లేఖనం ఏమి చెబుతుంది? అతను మందసాన్ని నిలబెట్టి, అది బురదలో పడకుండా ఆపగానే, ఆకాశం తెరుచుకుంది మరియు పరలోకం నుండి ఒక గంభీరమైన స్వరం, "ఉజ్జా, నీకు ధన్యవాదాలు!" అని కేక వేసింది. లేదు, అది అలా జరగలేదు. ఉజ్జా మందసాన్ని తాకిన వెంటనే, అతను దెబ్బతిన్నాడు. దేవుడు తక్షణమే అతనికి శిక్ష విధించాడు.

సెమినరీలో నా పాత నిబంధన ప్రొఫెసర్లు ఈ వాక్యభాగాన్ని బోధించేటప్పుడు ఎంత తంటాలుపడ్డారో! వారు ఇలా అనేవారు, "ఈ సంఘటనను చూస్తున్న ఈ అమాయక హెబ్రీయులకు అది అలానే అనిపించింది, కానీ ఆ పవిత్ర వస్తువును తాకడానికి సాహసించాననే భయం వల్ల కలిగిన గుండెపోటుతోనే ఆ వ్యక్తి నిశ్చయంగా చనిపోయి ఉంటాడు." లేదా నా ప్రొఫెసర్లు ఇలా అనేవారు, "పాత నిబంధన గ్రంథం దేవుని ఉగ్రతను ఏకపక్షంగా, అహేతుకంగా మరియు చంచలంగా చిత్రీకరిస్తుందనడానికి ఇది ఒక సాక్ష్యం." ఒక ప్రొఫెసర్ అయితే యాహ్వే యొక్క "అంధకార కోణం" గురించి, అంటే దేవుని స్వభావంలోనే ఉన్న ఒక దెయ్యపు అంశం గురించి కూడా మాట్లాడారు.

స్పష్టంగా ఈ ప్రొఫెసర్లు సంఖ్యాకాండము 4వ అధ్యాయాన్ని ఎన్నడూ చదవలేదు. యాజక విధులను మరియు బోధన బాధ్యతను దేవుడు లేవీ గోత్రానికి అప్పగించాడు.

లేవీ ఒక పెద్ద గోత్రం, కాబట్టి అది గోత్రాలుగా, ఆ గోత్రాలు కుటుంబాలుగా విభజించబడ్డాయి. లేవీయుల గోత్రాలలో కోహాతీయులు ఒకరు, మరియు గుడారంలోని పవిత్ర పాత్రలను రవాణా చేయడంతో సహా వాటిని సంరక్షించడమే వారి ఏకైక బాధ్యత. మీకు గుర్తుంటే, నిబంధన మందసాన్ని దేవుడే స్వయంగా రూపొందించాడు. అది బంగారంతో కప్పబడిన ఒక చెక్క పెట్టె, మరియు దాని చివర్లలో, మధ్యలో ఉంగరాలు ఉండేవి. గుడారాన్ని ఒక స్థలం నుండి మరొక స్థలానికి తరలించినప్పుడు, కోహాతీయులు ఆ ఉంగరాల గుండా పొడవైన చెక్క కర్రలను ఉంచి, ఆ కర్రలతో మందసాన్ని ఎత్తి కాలినడకన మోసుకెళ్లేవారు. మందసాన్ని తరలించడానికి దేవుడు ప్రత్యేకంగా నిర్దేశించిన పద్ధతి ఇదే. దానిని బండి మీద మోసుకెళ్లకూడదు మరియు కోహాతీయులు దానిని తాకకూడదు. ఈ కారణంగా, దేవుడు ఇలా అన్నాడు, "వారు పవిత్ర వస్తువులను తాకకూడదు, తాకితే చనిపోతారు." ఈ ఆజ్ఞ కోహాతీయులలో తండ్రి నుండి కుమారునికి, మనవనికి తరతరాలుగా అందింది. ప్రతి కోహాతీయునికి అది తెలుసు.

ఉజ్జ, అహియోలు కోహాతీయులే అని మనకు ఖచ్చితంగా తెలియదు, కానీ బహుశా వారు కోహాతీయులే అయి ఉంటారు, లేదంటే వారికి ఈ పని అప్పగించబడి ఉండేది కాదు. దేవుని ఈ ఆజ్ఞ వారికి తెలియదని ఊహించడం కష్టం. అయినప్పటికీ, మందసం పడిపోవడం మొదలైనప్పుడు, ఉజ్జ దానిని తాకాడు.

జోనాథన్ ఎడ్వర్డ్స్ ఈ అంశంపై ఒక ప్రసంగం చేశారు. ఉజ్జా చేసిన పాపం అహంకారమని ఆయన అన్నారు. అహంకారమా? నిబంధన మందసం బురదతో తాకడం వల్ల మలినం కాకుండా లేదా పాడుకాకుండా ఉండేలా చూడటానికి అతను తన ప్రాణాన్ని పణంగా పెట్టలేదా? పాపియైన మానవుని చేతిని తాకడం కంటే బురదను తాకడమే గొప్ప అపవిత్రత అని ఉజ్జా భావించడంలోనే అతని అహంకారం కనిపిస్తుందని ఎడ్వర్డ్స్ అన్నారు. బురద అంటే నీటితో కలిసిన మట్టి తప్ప మరేమిటి? మట్టిలో గానీ, బురదలో గానీ స్వతహాగా పాపభరితమైనది ఏమీ లేదు. ఒకవేళ నిబంధన మందసం నేలను తాకి ఉంటే, భూమి దానిని అపవిత్రం చేసి ఉండేది కాదు. కానీ ఉజ్జాలో పాపం ఉంది. భూమిని తాకడం కంటే అతని శరీరాన్ని తాకడమే చాలా ఎక్కువ అపవిత్రత. అందుకే దేవుడు కోహాతీయులను మందసాన్ని ముట్టుకోవద్దని ఆజ్ఞాపించాడు. కానీ ఉజ్జా అహంకారంతో ఆ ఆజ్ఞను ఉల్లంఘించి, తద్వారా ఇశ్రాయేలులోని అత్యంత పవిత్రమైన వస్తువును అపవిత్రపరిచాడు, కాబట్టి దేవుడు అతనికి మరణశిక్ష విధించాడు.

వింత అగ్నితో ఆడుకోవడం

లేవీయకాండము 10వ అధ్యాయంలో ఇలాంటి సంఘటన గురించే మనం చదువుతాము: "అప్పుడు అహరోను కుమారులైన నాదాబు, అబీహులలో ప్రతివాడు తన ధూపపాత్రను తీసుకొని దానిలో నిప్పు వేసి, దానిమీద ధూపం వేసి, యెహోవా ఆజ్ఞాపించని అపవిత్రమైన అగ్నిని ఆయన సన్నిధిలో అర్పించెను. అంతట యెహోవా సన్నిధినుండి అగ్ని బయలుదేరి వారిని దహించివేయును, వారు యెహోవా సన్నిధిలో మరణించిరి" (వ. 12). అక్కడ ఏమి జరుగుతోంది? నాదాబు, అబీహు బలిపీఠం మీద అర్పించిన ఆ వింత అగ్ని ఏమిటి? నాకు తెలియదు. కానీ ఆ అగ్నిలో ఏముండి అది అపవిత్రమైనదో, అది దేవునికి ప్రీతికరంగా లేదు. ఈ యువ యాజకులు కేవలం ప్రయోగాత్మక ఆరాధనలో నిమగ్నమయ్యారు. బహుశా వారు దేవుడు నియమించిన ఆరాధనా క్రమాన్ని సంఘానికి మరింత నచ్చే విధంగా మార్చాలనుకుని ఉండవచ్చు. ఒకవేళ అదే నిజమైతే, వారు ఆరాధన యొక్క ప్రాథమిక సూత్రాన్ని కోల్పోయారు - మన ఆరాధనా విధానం మనకు ప్రీతికరమైన దాని ద్వారా కాకుండా దేవునికి ప్రీతికరమైన దాని ద్వారా నిర్ణయించబడాలి.

బైబిల్లో ఇప్పటివరకు నమోదైన అత్యంత "విజయవంతమైన" ఆరాధన కార్యక్రమం పాత నిబంధనలో కనిపిస్తుంది. అది హాజరు విషయంలో అన్ని రికార్డులను బద్దలు కొట్టింది, మరియు అందులోని గానం ఎంత ఉత్సాహంగా ఉందంటే, అది మైళ్ల దూరంలో ఉన్న ఒక పర్వతం మీద కూడా వినిపించింది. ఈ వేడుకను విన్న వారిలో ఒకడు, ఏదో యుద్ధం మొదలైందని అనుకున్నాడు. కానీ అతను పరిశీలించడానికి సమయం తీసుకున్నప్పుడు, అది యుద్ధం కాదని కనుగొన్నాడు. దానికి బదులుగా, అది ఒక బంగారు దూడతో కూడిన ఆరాధన కార్యక్రమం (నిర్గమకాండము 32). విగ్రహారాధన పద్ధతుల కంటే ఎక్కువ జనసమూహాలను ఆకర్షించేది మరొకటి లేదు.

అయితే నాదాబు, అబీహులు ఇశ్రాయేలీయుల ఆరాధనను మెరుగుపరచడానికి మాత్రమే ప్రయత్నిస్తున్నారు. వారు బలి అర్పించడానికి ఒక కొత్త పద్ధతిని కనుగొన్నారు. వారు బలిపీఠం మీద ఒక ప్రత్యేకమైన అగ్నిని అర్పించారు, వారు అలా చేసిన వెంటనే, బలిపీఠం నుండి అగ్ని బయలుదేరి వారిని దహించివేసింది.

ఈ భయంకరమైన సంఘటనకు అహరోను ఎలా స్పందించాడు? ఒక్క క్షణం వెనక్కి వెళ్లి ఊజ్జా మరణం గురించి చూద్దాం. 1 దినవృత్తాంతముల ప్రకారం, ఊజ్జా మందసమును తాకినందుకు దేవుడు అతని మీద కోపించి చంపబడ్డాడు. దేవుని ఉగ్రత వలన ఊజ్జా శిక్షించబడినప్పుడు, ఇంకెవరికి కోపం వచ్చింది? దావీదుకు. దేవుని ఉగ్రతను ఎదుర్కోవడంలో దావీదు కూడా ఇబ్బంది పడ్డాడు. కానీ దావీదు కంటే చాలా కాలం ముందు, దేవుడు తన ఉగ్రతతో అహరోను కుమారులను శిక్షించిన సంఘటన జరిగింది. అహరోను మనసులో ఏం జరుగుతోంది? అతను ఒక తండ్రి. అతను ఇలా అంటున్నట్లు నేను చూడగలను: "దేవా, నీవు ఏమి చేశావు? వీరు నా కుమారులు. వారు నా అడుగుజాడల్లో నడుస్తున్నారు. వారు చేసింది కేవలం బలిపీఠం మీద ఉన్న అగ్నితో కొద్దిగా ఆడుకోవడమే." కాబట్టి, స్పష్టమైన వేదనతో, అతను వెళ్లి మోషేతో మాట్లాడాడు. గ్రంథం మనకు ఇలా చెబుతుంది:

అప్పుడు మోషే అహరోనుతో, "యెహోవా సెలవిచ్చినదేమనగా:

కాబట్టి అహరోను మౌనంగా ఉన్నాడు. (వ. 3)

బైబిలులో తరచుగా అతిశయోక్తిని తగ్గించి చెప్పడం కనిపిస్తుంది, ఇది దానికి ఒక ఉదాహరణ. ఇక్కడ 3వ వచనంలో మీరు అంతరార్థాన్ని గ్రహించాలి. మోషే ఇలా అన్నాడు: “ఆరోను, యెహోవా సెలవిచ్చినదేమనగా, నీవు ప్రతిష్ఠింపబడినప్పుడు, ఆయన నిన్ను ప్రత్యేకించి, ఒక పవిత్రమైన పిలుపు కొరకు ప్రతిష్ఠించినప్పుడు యెహోవా చెప్పిన మాట నీకు జ్ఞాపకము లేదా? ఆయనను సమీపించువారు ఆయనను పరిశుద్ధునిగా ఎంచవలెనని ఆయన చెప్పెను.” స్పష్టంగా, దేవుడు ఈ ఆజ్ఞను యాజకులకు ఇచ్చియున్నాడు. కానీ నాదాబు, అబీహులు ఆయన సన్నిధికి వచ్చినప్పుడు దేవుణ్ణి పరిశుద్ధునిగా ఎంచడానికి బదులుగా, అపవిత్రంగా ప్రవర్తించారు.

దేవునిని పరిశుద్ధునిగా పరిగణించకుండా, ఆరాధన జరపడంలో మన ప్రాథమిక బాధ్యత దేవుని మహిమను ప్రదర్శించడం, యావత్ సంఘం ఎదుట ఆయన మహోన్నతత్వాన్ని బయలుపరచడమేనని గ్రహించకుండా, ఆయన సన్నిధిలోకి రావడానికి సాహసించినప్పుడు, మనము కాపరులుగా ఎంత తరచుగా దేవునికి అంతే అపవిత్రమైన ఆరాధనను అర్పిస్తున్నాము? మనం దీని గురించి ఆలోచించాలి.

మోషే ఈ విషయాన్ని గుర్తు చేసినప్పుడు అహరోను ఏమి చేశాడని గ్రంథం చెబుతోంది? మరలా, మోషే అద్భుతమైన సంక్షిప్తతను ఉపయోగించాడు. ఆయన ఇలా వ్రాశాడు, "కాబట్టి అహరోను మౌనంగా ఉన్నాడు." అహరోను చేయడానికి ఇంకేమీ లేదు. వాదనకు తావు లేదు. దేవుడు ఇలా చెప్పాడు, "నా దగ్గరకు వచ్చేవారు నన్ను పరిశుద్ధునిగా పరిగణిస్తారు."

ఆ వచనం ఇంకా ఇలా చెబుతోంది, "మోషే అహరోను మామ అయిన ఉజ్జీయేలు కుమారులైన మీషాయేలును, ఎల్జాఫానును పిలిచి, ‘దగ్గరకు రండి, మీ సహోదరులను పరిశుద్ధ స్థలము ఎదుట నుండి శిబిరములో నుండి బయటకు తీసుకువెళ్ళండి’ అని వారితో చెప్పాడు" (వ. 4). నాదాబును, అబీహును చంపిన తరువాత, దేవుడు ఇప్పుడు కొంచెం దయచూపి, అహరోను కుటుంబం వారి మృతదేహాలను తీసుకుని, సరైన పద్ధతిలో ఖననం చేయడానికి బయటకు తీసుకువెళ్ళడానికి అనుమతించాడా? లేదు. మృతదేహాలను "శిబిరములో నుండి" తీసుకువెళ్ళాలని మోషే చెప్పాడు. మనకు ఇలా చెప్పబడింది, "కాబట్టి వారు దగ్గరకు వెళ్లి...

మోషే చెప్పినట్లుగా, వారి చొక్కాలు పట్టుకుని వారిని శిబిరం నుండి బయటకు తీసుకువెళ్లారు" (వ. 5).

తరువాత వచ్చేదాన్ని గమనించండి:

మోషే అహరోనుతోను, అతని కుమారులైన ఎలెయజరుతోను, ఇతామారుతోను ఇలా చెప్పాడు: "మీరు చనిపోకుండా, ప్రజలందరి మీద దేవుని ఉగ్రత వచ్చుకుండా ఉండేందుకు, మీ తలలను కప్పుకోవద్దు, మీ వస్త్రాలను చింపుకోవద్దు. అయితే యెహోవా రగిలించిన ఈ మంటను గూర్చి మీ సహోదరులైన ఇశ్రాయేలు వంశస్థులందరూ దుఃఖించాలి. యెహోవా అభిషేక తైలం మీ మీద ఉన్నందున, మీరు చనిపోకుండా ఉండేందుకు సమాజపు గుడారం ద్వారం నుండి బయటకు వెళ్లకూడదు." వారు మోషే మాట ప్రకారం చేశారు. (వ. 6-7)

మోషే ద్వారా దేవుడు ఏమి చెప్పాడో మీరు చూస్తున్నారా? "నాదాబు, అబీహుల దేహాలు శిబిరంలో ఉండటం నాకు ఇష్టం లేదు. ఎవరూ వారి వస్త్రాలు చించుకొని, దుమ్ము, బూడిదలో విలపించడం నాకు ఇష్టం లేదు. ఈ మనుషుల కోసం అంత్యక్రియలు జరపడం నాకు ఇష్టం లేదు. వారు నా పరిశుద్ధ స్థలాన్ని అపవిత్రం చేశారు. వారి దేహాలను, వారితో సంబంధం ఉన్న ప్రతిదాన్నీ శిబిరం బయటకు తీసుకువెళ్లాలని నేను కోరుకుంటున్నాను, ఎందుకంటే వారు తమ అసత్య ఆరాధనతో నన్ను అపవిత్రపరిచారు."

దైవిక ఆగ్రహం యొక్క చిత్రాలు

బహుశా అమెరికా గడ్డపై చేసిన ప్రసంగాలలోకెల్లా అత్యంత ప్రసిద్ధమైనది, పద్దెనిమిదవ శతాబ్దంలో కనెక్టికట్‌లోని ఎన్‌ఫీల్డ్‌లో జోనాథన్ ఎడ్వర్డ్స్ చేసిన ప్రసంగం. ఆ ప్రసంగం పేరు మీకు బహుశా తెలిసే ఉంటుంది: "కోపంగా ఉన్న దేవుని చేతుల్లో పాపులు." నేను ఆ ప్రసంగాన్ని మొదటిసారి కళాశాలలో చదివాను; క్రూరమైన ప్రసంగానికి ఉదాహరణగా దాన్ని తప్పనిసరిగా చదవాల్సి ఉండేది. అప్పట్లోనే నేను అనుకున్నాను, ఒక క్రూరమైన ప్రసంగీకుడు తన సంఘానికి నరకం అనే స్థలం లేదని చెప్పడానికి తన శక్తిమేర ప్రయత్నిస్తూ, వారు అందులోకి పడిపోవడం తప్పదని రహస్యంగా ఆనందిస్తాడని. కానీ ఎడ్వర్డ్స్ క్రూరమైనవాడు కాదు. ఆయన దేవుణ్ణి, ప్రజలను ప్రేమించాడు. వారి అంతిమ గమ్యం గురించి ఆయన శ్రద్ధ వహించాడు, అందుకే వారిని క్రీస్తు వద్దకు పారిపోయేలా ప్రోత్సహించడానికి నరకపు భయానకతల గురించి ప్రసంగించాడు.

దేవుని ఆగ్రహాన్ని వర్ణించే స్పష్టమైన చిత్రాల కారణంగా ఎడ్వర్డ్స్ ఉపన్యాసాన్ని తరగతి గదులలో ఉపయోగించారు. అటువంటి చిత్రాలను ఉపయోగించినందుకు ఎడ్వర్డ్స్ విమర్శలకు గురయ్యాడు, కానీ ప్రమాదకరమైన పరిస్థితిని వివరించడానికి అతను ఉపయోగించిన చిత్రాలలో అత్యధిక భాగం

పశ్చాత్తాపపడని ప్రజలు స్వయంగా లేఖనాల నుండే తీసుకోబడ్డారు. ఆయన ప్రధాన వాక్యభాగం, "తగిన కాలమందు వారి పాదము జారును" (ద్వితీయోపదేశకాండము 32:35), గాలికి అటూ ఇటూ ఊగుతున్న తాడు వంతెనపై ఒక వ్యక్తి లోతైన అగాధాన్ని దాటుతున్నట్లు చిత్రీకరిస్తుంది. ఆ వంతెన పలకలు నాచుతో కప్పబడి జారుగా ఉండి, పూర్తిగా కుళ్ళిపోయిన వాటిని కప్పివేస్తాయి. అందువల్ల, అతను జారి అగాధంలో పడిపోయే ముందు, వంతెనపై అతను వేసే ప్రతి అడుగు అతని చివరి అడుగు కావచ్చు. అటువంటి పతనం కేవలం సంభవనీయం కాదు, అది అనివార్యం. పాపులు పశ్చాత్తాపపడకపోతే, కాలక్రమేణా వారి పాదాలు జారిపోతాయని దేవుడు వారిని హెచ్చరించాడు.

వరద నీటిని నిలువరించే ఆనకట్టను మరొక రూపకంగా ఉపయోగించారు. దేవుని ఉగ్రత ఆనకట్ట వెనుక నిల్వ చేయబడిన ఆ నీటిలాంటిదని ఎడ్వర్డ్స్ చెప్పారు. కత్రినా తుఫాను వల్ల న్యూ ఓర్లీన్స్‌లో జరిగిన విధ్వంసాన్ని టీవీలో చూస్తున్నప్పుడు నాకు ఈ ప్రసంగం గుర్తుకు వచ్చింది. వార్తా కార్యక్రమాలు పెరుగుతున్న నీటి పరిమాణాన్ని చూపించాయి, ఇది న్యూ ఓర్లీన్స్ చుట్టూ ఉన్న కట్టలకు తీవ్రమైన ముప్పును కలిగించింది. కట్టలలో ఒకటి తెగిపోయినప్పుడు, టన్నుల కొద్దీ నీరు ఉప్పొంగి నగరంలోని కొన్ని ప్రాంతాలను ముంచెత్తుతుంది. దేవుని ఉగ్రత పేరుకుపోతున్న ఆ నీటిలాంటిదని ఎడ్వర్డ్స్ చెప్పారు. ఆయన అపొస్తలుడైన పౌలు బోధను ఉదహరించారు: "అయితే మీ కఠినమైన మరియు పశ్చాత్తాపపడని హృదయం కారణంగా, దేవుని నీతిగల తీర్పు బయలుపరచబడే ఉగ్రత దినాన మీ కొరకు ఉగ్రతను కూడబెట్టుకుంటున్నారు." అనుమానం లేని వ్యక్తి ఆనకట్ట ఎప్పటికీ తెగిపోతుందనే భయం లేకుండా సీయోనులో నిశ్చింతగా నిద్రపోతాడు.

ఆ తర్వాత ఎడ్వర్డ్స్, పాత నిబంధనలోని రూపకాల నుండి మళ్ళీ స్వీకరించి, విల్లు అనే ఉపమానాన్ని ఉపయోగించారు. కీర్తనకారుడు ఇలా వ్రాశాడు, "ఒకడు పశ్చాత్తాపపడకపోతే, దేవుడు తన ఖడ్గానికి పదును పెడతాడు; ఆయన తన విల్లును వంచి సిద్ధం చేశాడు" (కీర్తన. 7:12a). దేవుడు వింటినారిపై తన వేళ్లను ఉంచి, దానిని ఎక్కుపెట్టడం గురించి ఆలోచిస్తున్నాడని కాదు. విల్లు అప్పటికే వంగి ఉంది మరియు ఆయన బాణం పశ్చాత్తాపపడని పాపి యొక్క హృదయం వైపు గురిపెట్టి ఉంది. ఆ బాణం దాని లక్ష్యాన్ని చేరకుండా ఆపుతున్న ఏకైక విషయం, దానిని పట్టుకున్న దేవుని హస్తమే. కానీ పాపి పశ్చాత్తాపపడకపోతే, దేవుడు తన ఉగ్రత అనే బాణాన్ని ప్రయోగిస్తాడనేది అనివార్యం.

నిస్సందేహంగా, ఎడ్వర్డ్స్ ఉపన్యాసంలో అత్యంత స్పష్టమైన రూపకం సాలెగూడులోని సాలెపురుగు. ఎడ్వర్డ్స్ యుక్తవయసులో ఉన్నప్పుడు, సాలెపురుగుల ప్రవర్తనపై ఒక సాంకేతిక వ్యాసం రాశారు, కాబట్టి ఆయనకు సాలెపురుగులు మరియు వాటి గూళ్ల గురించి మంచి అవగాహన ఉంది.

ఉదాహరణకు, సాలెగూడు మీద ఒక బరువైన రాయిని జారవిడిచినప్పుడు, ఆ గూడు దానిని ఆపలేదని, పైగా ఆ రాయి చీలిపోతుందని ఆయనకు తెలుసు. అదే విధంగా, ప్రజలు ఊహించుకునే నీతి దేవుని ఉగ్రతను ఆపలేదని ఆయన అన్నారు.

ఆ తర్వాత, ఎడ్వర్డ్స్ అదే పోలికను మార్చి, పశ్చాత్తాపపడని పాపిని మంటపై ఉంచిన సాలీడుతో పోల్చారు. ఆయన ఇలా అన్నారు:

ప్రతి క్షణం నిన్ను అగ్నిలో పడకుండా పట్టి ఉంచుతున్నది దేవుని హస్తం తప్ప మరేదీ కాదు.... దైవ కోపాగ్ని జ్వాలలు దాని చుట్టూ ప్రజ్వరిల్లుతూ, ప్రతి క్షణం దాన్ని కాల్చి, ముక్కలు చేయడానికి సిద్ధంగా ఉండగా, నీవు ఒక సన్నని దారంపై వేలాడుతున్నావు; మరియు ఏ మధ్యవర్తితోనూ నీకు సంబంధం లేదు, నిన్ను నువ్వు రక్షించుకోవడానికి పట్టుకోవడానికి ఏమీ లేదు, కోపాగ్నిని ఆపడానికి ఏమీ లేదు, నీ సొంతంగా ఏమీ లేదు, నువ్వు చేసినది ఏదీ లేదు, ఒక్క క్షణం అయినా నిన్ను కాపాడమని దేవుడిని ప్రేరేపించడానికి నువ్వు చేయగలది ఏదీ లేదు.

ఎడ్వర్డ్స్ ప్రసంగం దేవుని ఉగ్రత గురించి అని ప్రజలు నమ్ముతారు, అది నిజమే, కానీ అది దేవుని కృప గురించి ఎక్కువగా అని నేను నమ్ముతాను. ఎడ్వర్డ్స్ ఎన్‌ఫీల్డ్ సంఘానికి ఇలా చెప్పారు, "మీరు ఉదయాన్నే లేచినప్పటి నుండి పాతాళంలో పడిపోకపోవడానికి, దేవుని హస్తం మిమ్మల్ని పైకి లేపడం తప్ప వేరే కారణం లేదు."2 సువార్తను పక్కన పెడితే, మనలో ఎవరూ ఈ రోజు సజీవంగా ఉండి, నరకంలో లేకపోవడానికి వేరే కారణం లేదు.

విచారకరంగా, ఎడ్వర్డ్స్ ప్రసంగం మన సంస్కృతిలో గానీ, మన చర్చిలలో గానీ ఎవరినీ భయపెట్టదు, ఎందుకంటే ప్రజలు ఇప్పుడు నరకాన్ని నమ్మడం లేదు. అన్నిటికంటే పెద్ద అబద్ధం ప్రజలు తమకు తాము చెప్పుకునేదే: "దేవుని ఉగ్రత గురించి నేను దేనికీ భయపడనవసరం లేదు. నా దేవుడు ప్రేమగల దేవుడు." మీ ఆలోచన అదే అయితే, మీ దేవుడు ఒక విగ్రహం.

కృపకు విడదీయరాని హక్కు ఉందా?

దేవుని కరుణ, ప్రేమ మరియు కృప విషయంలో మనం ఎంత కఠినంగా తయారయ్యామో చెప్పడానికి నాకు బాగా నచ్చిన ఉదాహరణ, నా బోధనా వృత్తిలోని రెండవ సంవత్సరంలో జరిగింది. అప్పుడు నాకు రెండు వందల యాభై మందికి బోధించే బాధ్యత అప్పగించబడింది.

కాలేజీలో మొదటి సంవత్సరం చదువుతున్న విద్యార్థులకు పాత నిబంధనపై ఒక పరిచయ కోర్సు. తరగతి మొదటి రోజున, నేను విద్యార్థులకు సిలబస్ ఇచ్చి ఇలా చెప్పాను: "మీరు ఒక్కొక్కటి ఐదు పేజీల చొప్పున మూడు చిన్న వ్యాసాలు రాయాలి. మొదటిది మీరు తరగతికి వచ్చే సెప్టెంబర్ 30న, రెండవది అక్టోబర్ 30న, మరియు మూడవది నవంబర్ 30న సమర్పించాలి. గడువు తేదీలోగా వాటిని తప్పకుండా పూర్తి చేయండి, ఎందుకంటే మీరు అలా చేయకపోతే, మీరు శారీరకంగా వైద్యశాలలో లేదా ఆసుపత్రిలో చేరితే తప్ప, లేదా మీ కుటుంబంలో ఎవరైనా చనిపోతే తప్ప, ఆ అసైన్‌మెంట్‌కు మీకు 'F' గ్రేడ్ వస్తుంది. అందరికీ అర్థమైందా?" వారందరూ, "అవును" అని చెప్పారు.

సెప్టెంబర్ 30న, నా విద్యార్థులలో రెండు వందల ఇరవై ఐదు మంది వారి టర్మ్ పేపర్లతో వచ్చారు. వారిలో ఇరవై ఐదు మంది భయపడి వణుకుతూ వచ్చిన కొత్త విద్యార్థులు ఉన్నారు. వారు ఇలా అన్నారు: "ఓ ప్రొఫెసర్ స్ప్రౌల్, మేము మా సమయాన్ని సరిగ్గా కేటాయించుకోలేదు. మేము హైస్కూల్ నుండి కాలేజీకి మారాల్సిన విధంగా మారలేదు. దయచేసి మమ్మల్ని ఫెయిల్ చేయకండి. దయచేసి మా పేపర్లు పూర్తి చేయడానికి మాకు మరికొన్ని రోజులు సమయం ఇవ్వండి."

నేను ఇలా అన్నాను: "సరే, ఈ ఒక్కసారికి నీకు అవకాశం ఇస్తున్నాను. నీ పత్రాలు సమర్పించడానికి మరో మూడు రోజులు గడువు ఇస్తున్నాను, కానీ మళ్ళీ అలా జరగనివ్వకు."

"అయ్యో, మళ్ళీ అలా జరగనివ్వం," అన్నారు వాళ్ళు. "మీకు చాలా చాలా చాలా ధన్యవాదాలు."

ఆ తర్వాత అక్టోబర్ 30 వచ్చింది. ఈసారి, రెండు వందల మంది విద్యార్థులు తమ టర్మ్ పేపర్లతో వచ్చారు, కానీ యాభై మంది విద్యార్థుల దగ్గర అవి లేవు. నేను, "మీ పేపర్లు ఎక్కడ?" అని అడిగాను.

వారు ఇలా అన్నారు: "ప్రొఫెసర్ గారూ, మీకు తెలుసుగా పరిస్థితి ఏంటో. మాకు మిడ్‌టర్మ్ పరీక్షలు ఉన్నాయి, ఇతర తరగతులకు సంబంధించిన అన్ని రకాల అసైన్‌మెంట్లు కూడా ఉన్నాయి. దానికి తోడు, ఇది హోమ్‌కమింగ్ వారం. మేము కొంచెం వెనుకబడి ఉన్నాము. దయచేసి మాకు ఇంకొక్క అవకాశం ఇవ్వండి."

నేను అడిగాను: "మీ దగ్గర మీ పత్రాలు లేవా? గతసారి నేను చెప్పింది మీకు గుర్తుందా? 'దీన్ని సమయానికి సమర్పించకపోవడం గురించి కనీసం ఆలోచించకండి' అని నేను చెప్పాను. ఇప్పుడు, మీలో యాభై మంది వాటిని పూర్తి చేయలేదు."

"ఓ, అవును, మాకు తెలుసు," అన్నారు వాళ్ళు.

నేను ఇలా అన్నాను: "సరే. మీ పత్రాలను సమర్పించడానికి నేను మీకు మూడు రోజుల గడువు ఇస్తాను. కానీ గడువును పొడిగించడం ఇదే చివరిసారి."

ఏం జరిగిందో మీకు తెలుసా? వాళ్ళు వాటంతట అవే, "ప్రొఫెసర్ స్ప్రౌల్, మేము మిమ్మల్ని ప్రేమిస్తున్నాము, అవును, ప్రేమిస్తున్నాము" అని పాడటం మొదలుపెట్టారు. ఆ క్యాంపస్‌లో నేనే అత్యంత ప్రజాదరణ పొందిన ప్రొఫెసర్‌ని.

కానీ ఆ తర్వాత నవంబర్ 30 వచ్చింది. ఈసారి వారిలో వందమంది తమ టర్మ్ పేపర్లతో వచ్చారు, కానీ నూట యాభై మంది రాలేదు. వారు ఎంత ప్రశాంతంగా, మామూలుగా ఉండగలరో అంత ప్రశాంతంగా లోపలికి నడుచుకుంటూ రావడం నేను చూశాను. అందుకే నేను, "జాన్సన్!" అని పిలిచాను.

"ఏమిటి?" అని అతను బదులిచ్చాడు.

మీ దగ్గర మీ పత్రం ఉందా?

"దాని గురించి చింతించకండి, ప్రొఫెసర్," అని అతను బదులిచ్చాడు. "రెండు రోజుల్లో దాన్ని మీకు తెచ్చి ఇస్తాను."

ఒక ఫ్రెష్‌మన్‌గా నా జీవితంలో అత్యంత భయంకరమైన వస్తువైన నా చిన్న నల్ల గ్రేడ్ పుస్తకాన్ని చేతిలోకి తీసుకున్నాను. దాన్ని తెరిచి, "జాన్సన్, నీ టర్మ్ పేపర్ లేదే?" అని అడిగాను.

అతను, "కాదు" అని అన్నాడు.

నేను 'ఎఫ్' అని చెప్పి, గ్రేడ్ బుక్‌లో అదే రాశాను. తర్వాత, "నికోల్సన్, నీ టర్మ్ పేపర్ ఉందా?" అని అడిగాను.

లేదు, నా దగ్గర అది లేదు.

ఎఫ్. జెంకిన్స్, మీ టర్మ్ పేపర్ ఎక్కడ ఉంది?

నా దగ్గర అది లేదు.

ఎఫ్.

అప్పుడు, ఆ గుంపు మధ్యలో నుంచి ఎవరో, "ఇది న్యాయం కాదు" అని అరిచారు.

వెనక్కి తిరిగి, "ఫిట్జ్‌గెరాల్డ్, ఆ మాట అన్నది మీరేనా?" అని అడిగాడు.

అతను, "అవును, ఇది న్యాయం కాదు" అని అన్నాడు.

"గత నెల నీ పేపర్ ఇవ్వడంలో ఆలస్యం చేయలేదా?" అని నేను అడిగాను.

"అవును," అని అతను బదులిచ్చాడు.

సరే ఫిట్జ్‌గెరాల్డ్, నేను ఏం చేయబోతున్నానో నీకు చెబుతాను. నీకు న్యాయం కావాలంటే, నీకు న్యాయమే లభిస్తుంది. అందుకే నేను అతని అక్టోబర్ గ్రేడ్‌ను 'ఎఫ్' గా మార్చాను. నేను అలా చేసినప్పుడు, గదిలో ఉన్నవారంతా ఒక్కసారిగా నిట్టూర్చారు. నేను, "ఇంకెవరికి న్యాయం కావాలి?" అని అడిగాను. ఎవరూ ముందుకు రాలేదు.

'మై ఫెయిర్ లేడీ' అనే సంగీత నాటకంలో 'ఐ'వ్ గ్రోన్ అకస్టమ్డ్ టు హర్ ఫేస్' అనే పేరుతో ఒక పాట ఉండేది. అలాగే, ఆ ​​విద్యార్థులు నా దయకు అలవాటు పడ్డారు. మొదటిసారి వారు తమ పత్రాలను ఆలస్యంగా ఇచ్చినప్పుడు, నా దయను చూసి ఆశ్చర్యపోయారు. రెండోసారి, వారికి ఇక ఆశ్చర్యం కలగలేదు; వారు దాదాపుగా అదే నిజమని భావించారు. మూడోసారికి, వారు దానినే డిమాండ్ చేశారు. దయ అనేది ఒక విడదీయరాని హక్కు అని, తామందరూ అర్హులైన ఒక అర్హత అని వారు నమ్మడం మొదలుపెట్టారు.

ఆ సందర్భాన్ని పురస్కరించుకుని నేను నా విద్యార్థులకు ఇలా వివరించాను: "'ఇది న్యాయం కాదు' అని మీరు అన్నప్పుడు మీరేం చేశారో మీకు తెలుసా? మీరు న్యాయాన్ని, కృపను గందరగోళపరిచారు." ఎవరైనా మనకు కృపను ఇవ్వాలని మనం భావించిన క్షణమే, మనం ఇక కృప గురించి ఆలోచించడం లేదని మనకు హెచ్చరికగా మన తలల్లో ఒక గంట మోగాలి. ఎందుకంటే, నిర్వచనం ప్రకారం, కృప అనేది మనం అర్హులం కానిది. అది మనం ఏమాత్రం అర్హులం కాలేనిది. దేవుని ముందు మనకు ఎలాంటి యోగ్యతా లేదు, అయోగ్యత మాత్రమే ఉంది. ఒకవేళ దేవుడు క్రీస్తు లేకుండా ఎప్పుడైనా, ఎప్పుడైనా మనతో న్యాయంగా వ్యవహరిస్తే, మనం నశించిపోతాము. మన పాదాలు నిశ్చయంగా జారిపోతాయి.

ఇప్పుడు ఈ పుస్తకాన్ని చదువుతున్న వారిలో, తాము నరకానికి వెళ్ళబోమని భావించేవారు చాలామంది ఉన్నారు. కానీ దేవుడు ఉన్నట్లయితే (మరియు ఆయన ఉన్నాడు), ఆయన పరిశుద్ధుడైతే (మరియు ఆయన నీతిమంతుడే), ఆయనకు కోపం లేకుండా ఉండటం అసాధ్యం. ఆయన కుమారుని రక్తము ద్వారా మీరు ఆయనతో సమాధానపడకపోతే, మీరు ఎదురుచూడవలసిన ఏకైక విషయం ఆయన కోపమే. అది దైవికమైన కోపం, తీవ్రమైన కోపం, మరియు శాశ్వతమైన కోపం. ఆయనను సమీపించే ప్రతి ఒక్కరూ దేవుణ్ణి పరిశుద్ధునిగా పరిగణించాలి. కాబట్టి మీరు దేవుని సన్నిధిలోకి రావాలనుకుంటే, ఈ విషయాన్ని పరిగణించండి.

మీరు సమీపిస్తున్న దేవుని స్వభావమును గూర్చి, మీరు క్రీస్తు నీతిచేత కప్పబడి వచ్చుదురు.

గమనికలు

1 జోనాథన్ ఎడ్వర్డ్స్, "కోపంగా ఉన్న దేవుని చేతుల్లో పాపులు," సెలెక్ట్ సెర్మాన్స్ (క్రిస్టియన్ క్లాసిక్స్ ఎథెరియల్ లైబ్రరీ)లో, http://www.ccel.org/ccel/edwards/sermons.sinners.html (జనవరి 27, 2010న యాక్సెస్ చేయబడింది).

2 అదే.