మూడవ అధ్యాయం యొక్క సారాంశం: యూదులు

వారు మనుష్యుల యెదుట వారిని దూషించి, నిందించి, అపనిందలు వేసి, అన్ని రకాల నీచమైన మాటలతో వారిని ఖండించడం ద్వారా శపిస్తారు. వారు దీన్ని అశ్రద్ధగా చేయరు, కానీ గొప్ప ఉత్సాహంతో చేస్తారు, ఎందుకంటే వారి నోరు శాపాలతో "నిండి" ఉంది, అంటే వారు అత్యంత తీవ్రంగా శపిస్తారు. అలాగే వారి నోరు "చేదు"తో, అంటే ద్వేషపూరితమైన చాడీలతో నిండి ఉంది. వారు నీతిమంతులను వారు వింటుండగా మాత్రమే కాదు; వారు ఏకాంతంగా ఉన్నప్పుడు, అత్యంత నీచమైన దూషణలతో వారిని మురికి కాలువలోకి ఈడ్చుతారు.

రక్తము చిందించుటకు వారి పాదములు వేగముగా ఉన్నవి (3:15). ఇది కూడా అత్యంత స్పష్టమైన వర్ణన. వారు (దుష్ట బోధకులు) తాము తలపెట్టిన దానిని ఎల్లప్పుడూ సాధించలేరు, కానీ తమ భక్తిహీనమైన పథకాలను అమలు చేయడానికి ఒక అవకాశం కోసం ఎల్లప్పుడూ ఎదురుచూస్తూ ఉంటారు. దూషణలు మరియు అపవాదుల ద్వారా సత్య దూతలను ఓడించలేకపోతే, తమ దుష్ట బోధ నశించకూడదనే ఉద్దేశ్యంతో, చివరికి వారిని హత్య ద్వారా తొలగించడానికి చర్యలు తీసుకుంటారు. అపోస్తలుల కార్యముల గ్రంథం నుండి మనం తెలుసుకున్నట్లుగా, యూదులు ఈ మార్గాన్ని గొప్ప పట్టుదలతో అనుసరించారు. కానీ ఈనాడు కూడా దైవిక సత్యానికి ప్రతి శత్రువు తన తప్పుడు సిద్ధాంతాన్ని నిలబెట్టుకోవడానికి అదే విధంగా ప్రవర్తిస్తాడు; ఎందుకంటే నిజానికి, అతనికి "మంచి ఉద్దేశం" ఉంటుంది మరియు "దేవుని ప్రేమ"తో ప్రవర్తిస్తాడు.

వారి మార్గాలలో నాశనం మరియు దుఃఖం ఉన్నాయి (3:16). ఇక్కడ అపొస్తలుడు అటువంటి దుష్ట బోధకుల గతిని వివరిస్తున్నాడు. వారు నాశనం చేత వెంబడించబడతారు, అనగా, యూదుల నుండి మనం నేర్చుకున్నట్లుగా వారు శరీరంలోనూ మరియు ఆత్మలోనూ పడద్రోయబడతారు, నలిపివేయబడతారు మరియు అవమానించబడతారు; ఎందుకంటే "వారు గాలికి కొట్టుకుపోయే పొట్టు వలె ఉన్నారు" (Ps. 1:4). మళ్ళీ, వారు దుఃఖాన్ని, లేదా దుస్థితిని పొందుతారు. క్రైస్తవులు ఎల్లప్పుడూ విజయం సాధించినట్లే, వారు (క్రీస్తును వ్యతిరేకించేవారు) తాము ఏమి చేపట్టినా చివరికి ఎప్పటికీ విజయం సాధించరు. దీనిని కూడా మనం యూదుల నుండి నేర్చుకుంటాము, ఎందుకంటే వారు తమ దుష్టత్వంలో అభివృద్ధి చెందుతున్నప్పుడు, అనేక దురదృష్టాల వలన వారు అణచివేయబడతారు. వారు శాంతి మార్గాన్ని ఎరుగరు (3:17). మీరు శాంతి మార్గాన్ని ఎందుకు ఎరుగరు? ఎందుకంటే అది మరుగునపడి ఉంది, ఎందుకంటే (ఈ) శాంతి ఆత్మీయమైనది మరియు అనేక శ్రమల క్రింద దాగి ఉంది. ఒక క్రైస్తవుడు తన మంచి పేరు, కీర్తి, చివరికి తన ప్రాణాన్ని కూడా కోల్పోయి, శ్రమలకు గురవుతుండగా చూసినప్పుడు, దానిని ఎవరూ నిజంగా శాంతిగా పరిగణించరు. అతడు బ్రతికినంత కాలం, శాంతిని కాదు, సిలువను, శ్రమను తనవిగా ఎంచుకోవాలి. అయినప్పటికీ, ఈ శ్రమ క్రింద దాగి ఉన్న శాంతి ఉంది; దానిని విశ్వసించి, అనుభవించిన వ్యక్తి మాత్రమే ఎరుగును. కానీ దుష్టులు విశ్వసించడానికి ఇష్టపడరు, మరియు వారు (విశ్వాసం యొక్క) అనుభవాన్ని అసహ్యించుకుంటారు. వీటన్నిటి వెనుక వారి అహంకారం ఉంది, అది వారిని (దేవుని శాంతికి) అభేద్యులుగా చేస్తుంది. దుష్టులు శాంతి మార్గాన్ని గ్రహించరు, ఎందుకంటే వారు గర్విష్ఠులు; మరియు వారు దేవునికి భయపడరు కాబట్టి గర్విష్ఠులు.

వారు దేవునికి భయపడితే, క్రీస్తు నీతి మరియు సత్యం ద్వారా మాత్రమే తాము తీర్పు నుండి తప్పించుకోగలమని తెలుసుకుంటారు.

క్రీస్తు ద్వారా మరియు ఆయన యందు ఇదంతయు మనకు అనుగ్రహించిన దేవునికి నిత్యము స్తుతి మరియు మహిమ కలుగును గాక, తద్వారా మనము ఆయన వలన నిజముగా నీతిమంతులుగా తీర్చబడి, ఆయన తీర్పు నుండి తప్పించుకోగలము.

వారి కన్నుల యెదుట దేవుని భయము లేదు (3:18). ఎక్కడ దేవుని భయము ఉండదో, అక్కడ మనుష్యులు గర్విష్ఠులుగాను, అహంకారులుగాను తయారవుతారు; కానీ ఎక్కడ దేవుని భయము ఉంటుందో, అక్కడ మనుష్యులు వినయవంతులుగాను, భక్తిపరులుగాను తయారవుతారు. అయినప్పటికీ, దుష్టులు తాము దేవుని భయమును, అది కూడా అత్యున్నత స్థాయిలో కలిగియున్నామని ఊహించుకుంటారు. వారు సకల సద్గుణములను, ముఖ్యంగా నీతిని, వివేకమును కలిగియున్నామని గొప్పలు చెప్పుకుంటారు. అన్నింటికంటే మించి, తాము దేవుని వెదకుచున్నామని, దేవునికి భయపడుచున్నామని, మరియు అపొస్తలుడు వారికి నిరాకరించిన ప్రతి మంచి కార్యమును చేస్తున్నామని గొప్పలు చెప్పుకుంటారు. (12వ వచనంలో ఉదహరించబడిన) పరిశుద్ధాత్మ మాటలను మనం నిజమైన విశ్వాసంతో అంగీకరించకపోతే, దేవుని ముందు ఎవరూ నీతిమంతులు కారు. మళ్ళీ, నిజంగా నీతిమంతుడైన ఏ ఒక్కరూ కూడా ఇది (తాను నిజంగా నీతిమంతుడనని) తన సొంత శక్తితో సాధ్యమవుతుందని నమ్మలేరు. కాబట్టి, ఇక్కడ చెప్పబడినది సకల మానవులకు సంబంధించిన దైవిక సత్యమని, అది మనలో ప్రతి ఒక్కరికీ వర్తిస్తుందని మనం ఎల్లప్పుడూ విశ్వసించాలి. ఎందుకంటే, స్వభావరీత్యా మనం నీతిమంతులం కాదు, దైవభయం లేనివారం. అందుచేత, మనం మిక్కిలిగా తగ్గించుకొని, దేవుని ఎదుట మన దోషాన్ని, అజ్ఞానాన్ని ఒప్పుకోవాలి. అప్పుడే ఆయనచేత నీతిమంతులుగా తీర్చబడటానికి మనం యోగ్యులమవుతాము.

ధర్మశాస్త్రము చెప్పునది (3:19). ఇక్కడ అపొస్తలుడు, "మేము నీతిమంతులము గనుక (అనగా ధర్మశాస్త్రమునకు విధేయులము గనుక ఆయన చెప్పినది మాకు వర్తించదు" అని చెప్పే వారి (యూదుల) మాయోపాయాన్ని ఎదుర్కొంటాడు. కానీ అది నిశ్చయంగా వర్తిస్తుంది! మరియు ఈ (వారి మాయోపాయం) Romans 3:12లో ఉదహరించబడిన Psalm 14:3 ప్రధానంగా యూదులను ఉద్దేశించి చెప్పబడినదిగా అర్థం చేసుకోవాలని స్పష్టంగా నిరూపిస్తుంది; ఎందుకంటే అన్యజనుల వద్ద రోమా 75వ అధ్యాయమునకు వ్యాఖ్యానములో వెల్లడి చేయబడిన ధర్మశాస్త్రము లేదు, కాబట్టి కీర్తనకారుడు ఇక్కడ వారి గురించి, కనీసం ప్రాథమికంగానైనా, మాట్లాడలేదు.

ప్రతి నోరు మూయబడును గాక, మరియు లోకమంతయు దేవుని యెదుట అపరాధులుగా నుండును గాక (3:19). ధర్మశాస్త్రము మనుష్యులందరు అనీతిమంతులుగా ప్రకటిస్తుంది, ఈ తీర్పు ద్వారానే అందరూ తమను తాము అనీతిమంతులుగా ఒప్పుకోవాలి, ఇకపై తమను తాము నీతిమంతులుగా భావించుకోకూడదు మరియు తమ నీతిని గూర్చి గొప్పలు చెప్పుకోకూడదు, కానీ దేవుని యెదుట తమను తాము అపరాధులుగా అంగీకరించాలి. దేవుణ్ణి స్తుతించడం మరియు మహిమపరచడం అంటే మనం (ఆయన యెదుట) మౌనంగా ఉండటం, మనల్ని మనం (మన మంచి పనులను) పొగడుకోకుండా, మనం నశించిపోయిన పాపులమని నమ్మడం.

ఇక్కడ ఒక ప్రశ్న తలెత్తుతుంది: ధర్మశాస్త్ర క్రియలు లేకుండా ఒక వ్యక్తి ఎలా నీతిమంతుడు కాగలడు, లేదా మన క్రియల నుండి నీతిమంతులుగా తీర్చబడటం ఎలా జరగదు? ఎందుకంటే పరిశుద్ధ యాకోబు ఇలా వ్రాశాడు: "కేవలం విశ్వాసం వలన కాక, క్రియల వలననే ఒక వ్యక్తి నీతిమంతుడుగా తీర్చబడతాడని మనం చూస్తున్నాము" (యాకోబు 2:24).

అలాగే సెయింట్ పాల్ కూడా: "విశ్వాసం... ప్రేమ ద్వారా పనిచేస్తుంది" (గలతీ. 5:6); మరియు: "ధర్మశాస్త్రమును అనుసరించువారు నీతిమంతులుగా తీర్చబడతారు" (రోమా. 2:13). దీనికి మేము ఇలా సమాధానమిస్తాము:

అపొస్తలుడు ధర్మశాస్త్రమునకును విశ్వాసమునకును, అక్షరమునకును కృపకును మధ్య భేదము చూపినట్లే, వాటి వలన కలుగు క్రియల మధ్యను భేదము చూపిస్తాడు. విశ్వాసము మరియు దైవిక కృప లేకుండా, కేవలం ధర్మశాస్త్రం కారణంగా, శిక్షకు భయపడి గానీ లేదా బహుమానమనే ఆకర్షణీయమైన నిరీక్షణతో గానీ ప్రేరేపించబడి చేసే క్రియలను ఆయన "ధర్మశాస్త్ర క్రియలు" అని పిలుస్తాడు. కానీ (క్రైస్తవ) స్వేచ్ఛాస్ఫూర్తితో చేయబడి, దేవుని యెడల ప్రేమ నుండి ప్రవహించే క్రియలను ఆయన విశ్వాస క్రియలు అని పిలుస్తాడు. విశ్వాసము ద్వారా నీతిమంతులుగా తీర్చబడిన వారు మాత్రమే వీటిని చేయగలరు. అయితే, ధర్మశాస్త్ర క్రియల వలన నీతిమంతులుగా తీర్చబడటం ఏ విధంగానూ ప్రోత్సహించబడదు, పైగా అవి దానికి ఆటంకం కలిగిస్తాయి. ఎందుకంటే, ఒక వ్యక్తి తనను తాను అనీతిమంతుడిగా, అందువల్ల నీతిమంతులుగా తీర్చబడవలసిన అవసరం ఉన్నవాడిగా భావించుకోకుండా అవి నిరోధిస్తాయి. ఒక వ్యక్తి క్రియల ద్వారా నీతిమంతుడిగా తీర్చబడతాడని యాకోబు మరియు పౌలు చెప్పినప్పుడు, (నీతిమంతులుగా తీర్చబడటానికి) క్రియలు లేని విశ్వాసం సరిపోతుందని భావించే వారి తప్పుడు అభిప్రాయానికి వ్యతిరేకంగా వారు వాదిస్తారు. నిజమైన విశ్వాసం దాని సరైన క్రియలు లేకుండా ఉంటుందని పౌలు చెప్పలేదు, ఎందుకంటే అవి లేకుండా నిజమైన విశ్వాసం లేదు.

కానీ అతను చెప్పేది ఏమిటంటే, క్రియలతో సంబంధం లేకుండా, విశ్వాసం మాత్రమే నీతిమంతులుగా తీరుస్తుంది. అందువల్ల నీతిమంతులుగా తీర్చబడటానికి ధర్మశాస్త్ర క్రియలు అవసరం లేదు, కానీ Galatians 5:6 లో మనం చదివినట్లుగా, దాని సరైన క్రియలను నెరవేర్చే సజీవ విశ్వాసం అవసరం.

ధర్మశాస్త్రం వలన పాపజ్ఞానం కలుగుతుంది (3:20). అటువంటి పాపజ్ఞానం రెండు విధాలుగా లభిస్తుంది. మొదటిది, (ధర్మశాస్త్రంపై) ధ్యానం చేయడం ద్వారా, మనం Romans 7:7లో చదివినట్లుగా: "ధర్మశాస్త్రం ద్వారా తెలిసియుండక, నాకు దురాశ తెలిసియుండును."

76 రోమా పత్రికపై వ్యాఖ్యానం ఇలా చెప్పింది, 'నీవు ఆశించకూడదు'. రెండవదిగా, అనుభవం ద్వారా, అంటే ధర్మశాస్త్రాన్ని నెరవేర్చడానికి ప్రయత్నించడం ద్వారా, లేదా దాని బాధ్యతలను నెరవేరుస్తామని మనం భావించడం ద్వారా ధర్మశాస్త్రం ద్వారా అని చెప్పవచ్చు. అప్పుడు ధర్మశాస్త్రం మనకు పాపం చేయడానికి ఒక కారణంగా మారుతుంది, ఎందుకంటే అప్పుడు చెడు వైపు మొగ్గుచూపే, కానీ మంచి చేయమని ధర్మశాస్త్రం ద్వారా ప్రేరేపించబడిన మనిషి యొక్క వక్రబుద్ధి, మంచిని చేయడానికి మరింత అయిష్టంగా మరియు విముఖంగా మారుతుంది. తాను ప్రేమించే దాని నుండి దూరం చేయబడటాన్ని అది ద్వేషిస్తుంది; మరియు అది ప్రేమించేది పాపమే, ఈ విషయాన్ని మనం Genesis 8:21 నుండి నేర్చుకుంటాము. కానీ అదే విధంగా, ధర్మశాస్త్రం చేత బలవంతం చేయబడి, అయిష్టంగా దానికి లోబడే మనిషి, పాపం మరియు చెడు తన ఆత్మలో ఎంత లోతుగా పాతుకుపోయాయో చూస్తాడు.

అతని వద్ద ధర్మశాస్త్రం లేకపోయి, దానిని అనుసరించడానికి ప్రయత్నించకపోతే, అతను దీనిని ఎన్నటికీ గమనించడు. అపొస్తలుడు ఇక్కడ ఈ ఆలోచనను కేవలం ప్రస్తావించాడు, ఎందుకంటే అతను 5వ మరియు 7వ అధ్యాయాలలో దీనిని మరింత పూర్తిగా చర్చించాలనుకుంటున్నాడు. ధర్మశాస్త్రంలోని క్రియలు నీతిమంతులుగా తీర్చకపోతే ఆ ధర్మశాస్త్రం నిరుపయోగం అవుతుందనే అభ్యంతరాన్ని అతను ఇక్కడ కేవలం ఖండిస్తున్నాడు.

విశ్వాసం ద్వారా క్రీస్తు నీతి రక్షించి ధర్మశాస్త్రాన్ని స్థాపిస్తుంది. అయితే ఇప్పుడు ధర్మశాస్త్రం లేకుండా దేవుని నీతి బయలుపరచబడినది; ధర్మశాస్త్రము మరియు ప్రవక్తల ద్వారా దానికి సాక్ష్యమివ్వబడింది; యేసు క్రీస్తునందలి విశ్వాసము ద్వారా కలుగు దేవుని నీతి, విశ్వసించు వారందరి కొరకును మరియు వారందరి మీదను కలుగుచున్నది. ఏలయనగా భేదమేమియు లేదు; అందరు పాపము చేసి దేవుని మహిమను పొందలేకపోయారు. క్రీస్తు యేసునందున్న విమోచనము ద్వారా ఆయన కృపచేత వారు ఉచితముగా నీతిమంతులుగా తీర్చబడుతున్నారు. గడిచిపోయిన పాపముల క్షమాపణ కొరకు, దేవుని సహనము ద్వారా తన నీతిని ప్రకటించుటకు, దేవుడు తన రక్తమునందు విశ్వాసము ద్వారా ఆయనను ప్రాయశ్చిత్తముగా నియమించాడు. నేను చెప్పేదేమంటే, ఈ సమయంలో ఆయన నీతిని ప్రకటించుటకు, ఆయన నీతిమంతుడై, యేసునందు విశ్వసించువానిని నీతిమంతునిగా తీర్చును. అయితే అతిశయము ఎక్కడ ఉంది? అది తొలగించబడింది. ఏ ధర్మశాస్త్రము ద్వారా? కర్మల ధర్మశాస్త్రమా? కాదు: కానీ విశ్వాస ధర్మశాస్త్రము ద్వారా. కాబట్టి ధర్మశాస్త్ర క్రియలు లేకుండా విశ్వాసము ద్వారా ఒక మనిషి నీతిమంతునిగా తీర్చబడతాడని మేము నిర్ధారిస్తున్నాము. ఆయన యూదులకు మాత్రమే దేవుడా? ఆయన క్రీస్తుకు కూడా దేవుడు కాదా? అన్యులనా? అవును, అన్యుల నుండి కూడా: ఎందుకంటే దేవుడు ఒక్కడే, ఆయన విశ్వాసం ద్వారా సున్నతి పొందినవారిని, మరియు విశ్వాసం ద్వారా సున్నతి పొందనివారిని నీతిమంతులుగా తీరుస్తాడు. అలాంటప్పుడు మనం విశ్వాసం ద్వారా ధర్మశాస్త్రాన్ని రద్దు చేస్తామా?

దేవుడు కాపాడుగాక: అవును, మనము ధర్మశాస్త్రమును స్థాపిస్తాము (3:21-31).

కానీ ఇప్పుడు ధర్మశాస్త్రం లేకుండా దేవుని నీతి బయలుపరచబడింది (3:21). సెయింట్ అగస్టిన్ తన పుస్తకంలోని తొమ్మిదవ అధ్యాయంలో ఇలా వ్రాశాడు

ఆత్మ మరియు అక్షరమును గూర్చి: "ఆయన దేవుని నీతిని గూర్చి మాట్లాడలేదు, దాని ద్వారా దేవుడు నీతిమంతుడయ్యాడు, కానీ ఆయన భక్తిహీనులను నీతిమంతులుగా తీర్చినప్పుడు ఒక వ్యక్తికి తొడిగించే నీతిని గూర్చి మాట్లాడాడు." మళ్ళీ పదకొండవ అధ్యాయంలో ఆయన ఇలా వ్యాఖ్యానించాడు: "అయితే ఇప్పుడు ధర్మశాస్త్రం లేకుండానే దేవుని నీతి బయలుపరచబడింది; అనగా, ధర్మశాస్త్ర క్రియలు లేకుండా, లేదా ధర్మశాస్త్ర సహాయం లేకుండా, దేవుడు కృపాత్మ ద్వారా విశ్వాసికి దానిని అనుగ్రహిస్తాడు. ధర్మశాస్త్రం ద్వారా దేవుడు మనిషి కళ్ళు తెరుస్తాడు, తద్వారా అతను తన నిస్సహాయతను చూసి, విశ్వాసం ద్వారా ఆయన కరుణను ఆశ్రయించి స్వస్థత పొందుతాడు." కాబట్టి అపొస్తలుడు, దేవుని నీతిని, దాని ద్వారా ఆయన స్వభావసిద్ధంగా నీతిమంతుడయ్యాడు, వర్ణించలేదు, కానీ (దాని ద్వారా ఒక పాపి నీతిమంతునిగా తీర్చబడతాడు) దానిని వారు క్రీస్తునందు విశ్వాసం ద్వారా మాత్రమే పొందగలరు.

ధర్మశాస్త్రం మరియు ప్రవక్తలచే సాక్ష్యమివ్వబడుతోంది (3:21). దీనికి ఒక ఉదాహరణ మనకు Habakkuk 2:4లో ఉంది: "నీతిమంతుడు తన విశ్వాసం ద్వారా జీవిస్తాడు." సెయింట్ అగస్టిన్ తన పుస్తకంలోని పదమూడవ అధ్యాయంలో ఇలా అంటాడు

ఆత్మ మరియు అక్షరం గురించి: "క్రియల ధర్మశాస్త్రం బెదిరింపుతో ఆజ్ఞాపించే దానినే, విశ్వాస ధర్మశాస్త్రం విశ్వాసం ద్వారా నెరవేరుస్తుంది." పంతొమ్మిదవ అధ్యాయంలో ఆయన ఇలా వ్యాఖ్యానించారు: "మనం కృపను వెదకడం కోసం ధర్మశాస్త్రం ఇవ్వబడింది. మనం ధర్మశాస్త్రాన్ని నెరవేర్చడం కోసం కృప ఇవ్వబడింది. అది నెరవేరకపోవడానికి ధర్మశాస్త్రం తప్పు కాదు, కానీ మనిషి యొక్క శారీరక మనస్సే కారణం. మనం దైవ కృప ద్వారా స్వస్థత పొందాలంటే, ఈ అపరాధాన్ని ధర్మశాస్త్రం బయలుపరచాలి."

యేసు క్రీస్తునందలి విశ్వాసము వలన కలుగు దేవుని నీతి (3:22). ఇది అత్యంత ముఖ్యమైన చేర్పు, మరియు ఇది అహంకారంతో అభ్యంతరం చెప్పే వారి తిరుగుబాటు మనస్తత్వానికి వ్యతిరేకంగా చెప్పబడింది, వారు ఇలా అంటారు: "సరే, అయితే, మేము అనీతిమంతులమని మాకు తెలుసు; మేము చెడు వైపు మొగ్గు చూపుతామని మరియు అంతర్గతంగా మేము దేవునికి శత్రువులమని కూడా మాకు తెలుసు. కాబట్టి మేము దేవుని ముందు నీతిమంతులుగా తీర్చబడాలని నమ్ముతున్నాము, కానీ దీనిని మా ప్రార్థనలు, పశ్చాత్తాపం మరియు ఒప్పుకోలు ద్వారా సాధించాలని కోరుకుంటున్నాము. మాకు క్రీస్తు వద్దు, ఎందుకంటే దేవుడు క్రీస్తు లేకుండా కూడా తన నీతిని మాకు ఇవ్వగలడు." దీనికి అపొస్తలుడు ఇలా జవాబిస్తాడు:

అటువంటి దుష్టమైన కోరికను దేవుడు నెరవేర్చడు, నెరవేర్చలేడు కూడా. ఎందుకంటే క్రీస్తు దేవుడు; నీతిమంతులుగా తీర్చబడటానికి కావలసిన నీతి కేవలం యేసు క్రీస్తుపై విశ్వాసం ద్వారా మాత్రమే మనకు ఇవ్వబడుతుంది. కాబట్టి దేవుడు దానిని సంకల్పించాడు, మరియు దానిని చేయడానికి ఆయన సంతోషిస్తున్నాడు, మరియు దీనిని ఆయన ఎన్నటికీ మార్చడు. మరి దానిని ఎదిరించేవారు ఎవడు?

ఆయన చిత్తమా? అయితే, అది నిజమైతే, క్రీస్తునందు విశ్వాసం ద్వారా నీతిమంతులుగా తీర్చబడాలని కోరుకోకపోవడం కంటే పెద్ద అహంకారం మరొకటి లేదు.

ఎందుకంటే అందరూ పాపం చేసి, దేవుని మహిమను పొందలేకపోయారు (3:23).

మనుష్యులు (దేవుని ఎదుట) గర్వపడటానికి ఏ సద్గుణం లేనివారు. దేవుని ఎదుట గొప్పలు చెప్పుకోవడానికి వారికి ఏమాత్రం నీతి లేదు, 1వ అధ్యాయంలో మనం చదివినట్లుగా, "ఏ శరీరమును ఆయన సన్నిధిలో అతిశయించకూడదు." 1వ అధ్యాయంలో అపొస్తలుడు ఇలా అంటున్నాడు: "అబ్రాహాము క్రియల వలన నీతిమంతునిగా తీర్చబడితే, అతడు అతిశయపడటానికి కారణం ఉంది; కానీ అంతకు ముందు కాదు..."

దేవుడు." అలాగే వారు (స్వనీతిమంతులైన యూదులు) మనుష్యుల యెదుట తమ క్రియలనుబట్టి అతిశయపడటానికి కారణం కలిగి ఉండవచ్చు. కానీ దేవుని యెదుట వారికి ఏ అతిశయమూ లేదు. దేవుని యెదుట నిజమైన అతిశయము నీతి, జ్ఞానము మరియు ఆత్మీయ బలము. వీటన్నిటినీ దేవుని నుండి వచ్చినవిగాను, ఆయన కృపచేత మనకు ఉచితముగా ఇవ్వబడినవిగాను ఉన్నాయి. వీటియందు మనము దేవుని యందును, దేవుని విషయమైను అతిశయపడతాము (ఆయనే దాత).

క్రీస్తు యేసునందున్న విమోచనము ద్వారా ఆయన కృపచేత ఉచితముగా నీతిమంతులుగా తీర్చబడుట (3:24). దేవుడు మన పాపముల కొరకు ఏ ప్రాయశ్చిత్తమును కోరక తన కృపచేత మనలను ఉచితముగా నీతిమంతులుగా తీర్చును; మన పాపముల కొరకు ప్రాయశ్చిత్తము చేయుటకై ఆయన మన నిమిత్తము యేసు క్రీస్తును మరణమునకు అప్పగించెను. కాబట్టి ఇప్పుడు ఆయన తన కుమారుని వలన విమోచించబడిన వారిని తన కృపచేత ఉచితముగా నీతిమంతులుగా తీర్చుచున్నాడు.

(అతను ఇంకా ఇలా అంటాడు: "క్రీస్తు యేసునందున్న విమోచన ద్వారా").

ఆయన రక్తమునందు విశ్వాసము ద్వారా ప్రాయశ్చిత్తముగా ఉండుటకు దేవుడు ఎవరిని నియమించెనో (3:25). ఇది గందరగోళంగా మరియు కష్టంగా ఉండే వాక్యభాగం, దీనిని ఈ క్రింది విధంగా వివరించి, అర్థం చేసుకోవాలి: దేవుడు అనాది నుండి క్రీస్తును మన పాపముల కొరకు ప్రాయశ్చిత్తముగా నియమించి, నియమించాడు, కానీ అది కేవలం ఆయనను విశ్వసించే వారి కొరకు మాత్రమే. క్రీస్తు తన రక్తం ద్వారా మాత్రమే మన కొరకు ప్రాయశ్చిత్తము కావాలని కోరుకున్నాడు, అనగా, ఆయన మొదట తన రక్తాన్ని చిందించి మన కొరకు పరిహారం చేయవలసి వచ్చింది. మరియు దేవుడు వీటన్నిటినీ "తన నీతిని ప్రకటించుటకు" చేసాడు, అనగా, మానవులందరూ పాపులని మరియు వారికి ఆయన నీతి అవసరమని తెలియజేయడానికి.

క్రీస్తు మనకోసం శ్రమపడి, తన శ్రమ ద్వారా మన పాపపరిహారార్థ బలి అయ్యాడన్న వాస్తవమే, మనం (స్వభావరీత్యా) నీతిమంతులం కాదని, మరియు ఎవరికోసమైతే ఆయన ప్రాయశ్చిత్తమయ్యాడో ఆ మనం, క్రీస్తు ప్రాయశ్చిత్తం ద్వారా మన పాపాలకు క్షమాపణ లభించినందున, మన నీతిని కేవలం దేవుని నుండి మాత్రమే పొందాలని రుజువు చేస్తుంది.

దేవుడు క్రీస్తు ప్రాయశ్చిత్తం ద్వారా మాత్రమే మన పాపాలను క్షమించి, విశ్వాసం ద్వారా మనలను నీతిమంతులుగా తీరుస్తాడు అనే వాస్తవం ద్వారా, ఆయన నీతి అందరికీ ఎంత అవసరమో ఆయన చూపిస్తాడు. క్రీస్తులో పాపాలు క్షమించబడని వారు ఎవరూ లేరు.

గడిచిపోయిన పాపాల గురించి (3:25). అంటే, ఆయన నీతి ప్రత్యక్షపరచబడటానికి (క్రీస్తు ప్రాయశ్చిత్తం ద్వారా) ముందు చేసిన పాపాలు. నీతిమంతులు క్రీస్తు ద్వారా మాత్రమే నీతిమంతులుగా తీర్చబడతారని లోకానికి తెలియకముందు ఈ పాపాలు చేయబడ్డాయి.

దేవుని సహనం ద్వారా (3:25). దేవుడు పాపులను సహనంతో సహించకపోయి ఉంటే, పాపక్షమాపణ గానీ, ఆయన నీతికి రుజువు గానీ ఎన్నటికీ ఉండేది కాదు. దేవుడు పాపులను క్షమించడానికే వారిని ఎంతో సహనంతో సహిస్తాడు. ఆయన తన నీతిని బయలుపరచడానికే వారిని క్షమిస్తాడు.

రోమా 79వ అధ్యాయంపై వ్యాఖ్యానం మరియు ఆయన (క్రీస్తు) రక్తమునందు విశ్వాసము ద్వారా పాపులు పొందు నీతిమంతులుగా తీర్చబడుట, (అఫోస్టల్ జతచేసినట్లుగా: "ఆయన నీతిమంతుడై యుండునట్లును, యేసునందు విశ్వాసముంచువానిని నీతిమంతునిగా తీర్చునట్లును").

"దేవుని సహనం ద్వారా గడిచిపోయిన పాపాల క్షమాపణ కొరకు" అనే మాటలను కొందరు ఈ విధంగా వివరిస్తారు: దేవుడు చూపించాడు

పాత నిబంధన పితరుల యెడల ఆయన నీతి. ఆయన తన సహనము ద్వారా వారి పాపములను క్షమించెను; అనగా, క్రీస్తు ద్వారా చేయబడబోయే వాగ్దాన ప్రాయశ్చిత్తమును దృష్టిలో ఉంచుకొని ఆయన అలా చేసెను. అయితే నేను ఈ వివరణను ఇష్టపడతాను: గడిచిపోయిన పాపములను క్షమించుట ద్వారా, సమస్త మనుష్యులను నీతిమంతులుగా తీర్చువాడు తానేనని దేవుడు బయలుపరచుకొనుచున్నాడు. ఆయన కృపాయుతమైన పాపక్షమాపణ, ఆయన నీతిమంతుడైన దేవుడనియు, నీతిమంతులుగా తీర్చుటకు శక్తి కేవలం ఆయనకే ఉన్నదనియు రుజువు చేయుచున్నది. ఈ మాటలతో ఆయన అవివేకులైన అభ్యంతరకారులకు జవాబు కూడా ఇచ్చుచున్నాడు: అయితే, దేవుడు ధర్మశాస్త్రమును నెరవేర్చెను; అందువలన, ఇక మీదట ఆయన పాపమును ఆపాదించడు. గతంలో పాపముగా భావింపబడిన దానిని ఆయన ఇక పాపముగా పరిగణించడు. అందువలన, మనము మన ఇష్టానుసారం పాపము చేయవచ్చును, ఎందుకనగా పూర్వము పాపముగా ఉన్నది ఇక పాపము కాదు.

అయితే గర్వం ఎక్కడ ఉంది? అది తొలగించబడింది. (3:27). కర్మకాండమును గూర్చిన ధర్మశాస్త్రము గర్వమును పెంచి, అహంకారమును వృద్ధిచేయును; ఎందుకనగా, ధర్మశాస్త్రమును నెరవేర్చుట వలన తానొక నీతిమంతుడనని తలంచుకొనువాడు, నిశ్చయముగా గర్వించుటకు తగిన దానిని కలిగియున్నాడు. యూదులు పైకి ధర్మశాస్త్రమును పాటిస్తారు గనుక, తమను తాము నీతిమంతులుగా భావించుకొందురు.

అందువల్ల వారు (క్రీస్తునందలి విశ్వాసం ద్వారా కృపచేత) నీతిమంతులుగా తీర్చబడాలని కోరుకోరు. వారు క్రీస్తు నీతిని కోరుకోరు, ఎందుకంటే తాము ఇప్పటికే నీతిని కలిగి ఉన్నామని వారు సంపూర్ణంగా నమ్ముతారు.

ధర్మశాస్త్ర సంబంధులు దేవుడు ధర్మశాస్త్రంలో పలికినట్లుగా ఆయనతో ఇలా అంటారు:

"నీవు మాకు ఆజ్ఞాపించినదానిని మేము చేసియున్నాము." అయితే, విశ్వాసముగలవారు: "మేము దానిని చేయలేము, చేయలేదు కూడా; కానీ నీవు మాకు ఆజ్ఞాపించినదానిని మేము చేయగలిగేలా మాకు కృపను ప్రసాదించు" అని అంటారు. కాబట్టి ధర్మశాస్త్ర సంబంధులు గర్విష్ఠులుగాను, అహంకారులుగాను ఉండగా, విశ్వాసముగలవారు వినయవంతులుగాను, తమ సొంత నీతిని తృణీకరిస్తారు.

కాబట్టి, దేవునిపై విశ్వాసం ఉంచే ఆత్మీయ ప్రజలు తమ జీవితాంతం, తాము (కృపచేత) నీతిమంతులుగా తీర్చబడి, అంతం వరకు విశ్వాసంలో నిలవాలని తమ హృదయాలతో, పెదవులతో మరియు తమ ప్రవర్తన అంతటితో ప్రార్థిస్తారు. తాము దానిని గ్రహించామని భావించి, (పరిశుద్ధీకరణ కొరకు తమ ప్రయత్నాన్ని) విరమించుకోకూడదని కూడా వారు ప్రార్థిస్తారు. చివరగా, తాము చేసిన ఏ పని ద్వారా కూడా (జీవపు) నీతిని పొందామని భావించకూడదని వారు ప్రార్థిస్తారు. వారి జీవితం పాపభారంతో ఉన్నంత కాలం, వారు ఎల్లప్పుడూ వెతుకుతూనే ఉంటారు.

80 రోమా పత్రికపై వ్యాఖ్యానం, పరిపూర్ణమైన నీతి (జీవితపు) తరువాత, అది, ఒక విధంగా చెప్పాలంటే, బయట వేచి ఉంటుంది.

కాబట్టి ఒక వ్యక్తి విశ్వాసం ద్వారా నీతిమంతుడిగా తీర్చబడతాడని మేము నిర్ధారించాము (3:28).

'మేము నిర్ధారిస్తున్నాము' అనే మాటలను, విశ్వాస నీతికి ఏదైనా సందేహం ముడిపడి ఉన్నట్లుగా 'మేము అనుకుంటున్నాము' అనే అర్థంలో తీసుకోకూడదు, ఎందుకంటే అటువంటి సందేహం దుష్టమైనది. ఆ పదబంధానికి అసలు అర్థం: మేము అత్యంత నిశ్చయంగా మరియు దృఢంగా నమ్ముతున్నాము; నిజానికి, మాకు తెలుసు; లేదా, పాపులు విశ్వాసం ద్వారా నీతిమంతులుగా తీర్చబడతారని నమ్మడానికి మేము (దైవ వాక్యం ద్వారా) ప్రేరేపించబడ్డాము.

మనం "ధర్మశాస్త్ర క్రియలు లేకుండా" నీతిమంతులుగా తీర్చబడతామని అపొస్తలుడు చెప్పినప్పుడు, ఆయన విశ్వాస మరియు కృపా క్రియల గురించి మాట్లాడటం లేదు; ఎందుకంటే అటువంటి క్రియలు చేసేవాడు, ఆ క్రియలు చేయడం ద్వారా తాను నీతిమంతుడిగా తీర్చబడ్డానని నమ్మడు. (అటువంటి విశ్వాస క్రియలు చేస్తున్నప్పుడు), విశ్వాసి (విశ్వాసం ద్వారా) నీతిమంతుడిగా తీర్చబడాలని కోరుకుంటాడు. "ధర్మశాస్త్ర క్రియలు" అని అపొస్తలుడు చెప్పేదాని అర్థం ఏమిటంటే, తమను తాము నీతిమంతులుగా భావించుకునేవారు, ఆ క్రియలు చేయడం ద్వారా తాము నీతిమంతులుగా తీర్చబడ్డామని, తద్వారా తమ క్రియల కారణంగా నీతిమంతులయ్యామని నమ్మే క్రియలు. మరో మాటలో చెప్పాలంటే, వారు మంచి చేస్తున్నప్పుడు నీతిని వెదకరు, కానీ తమ క్రియల ద్వారా తాము ఇప్పటికే నీతిని పొందామని గొప్పలు చెప్పుకోవాలని మాత్రమే కోరుకుంటారు.

ఒక్కడే దేవుడు, ఆయన విశ్వాసం ద్వారా నీతిమంతులుగా తీరుస్తాడు (3:30).

విశ్వాసులమైన మనం మన పాపాలలో ఆనందించనంత వరకు, క్రీస్తు మన పాపాలన్నిటినీ తీసివేస్తాడు. కానీ (విశ్వాసం ద్వారా) అవి ఇకపై మన పాపాలు కావు, ఆయన పాపాలే; దానికి బదులుగా ఆయన నీతి మనకు లభిస్తుంది.