పన్నెండవ అధ్యాయంలోని విషయం: అపొస్తలుడు ఉపదేశిస్తున్నాడు

పన్నెండవ అధ్యాయంలోని విషయం: అపొస్తలుడు రోమాలోని క్రైస్తవులకు దేవుడు మరియు పొరుగువారికి సంబంధించిన విషయాలను (దేవుని పట్ల మరియు పొరుగువారి పట్ల వారి కర్తవ్యం*) బోధిస్తున్నాడు.

క్రైస్తవ విశ్వాసులు తమను తాము దేవునికి సజీవ బలిగా ప్రతిష్ఠించుకోవాలి. కాబట్టి సహోదరులారా, దేవుని కరుణనుబట్టి నేను మిమ్మల్ని వేడుకొనుచున్నాను, మీరు మీ శరీరములను దేవునికి పరిశుద్ధముగాను, అంగీకారముగాను ఉన్న సజీవ బలిగా అర్పించుడి; ఇదే మీకు తగిన సేవ. మరియు ఈ లోకమునకు అనుగుణంగా ఉండకండి: కానీ మీ మనస్సును నూతనపరచుట ద్వారా రూపాంతరం చెందండి, తద్వారా దేవుని యొక్క మంచి, అంగీకారయోగ్యమైన, మరియు పరిపూర్ణమైన చిత్తం ఏమిటో మీరు నిరూపించగలరు (12: 1, 2).

కాబట్టి సహోదరులారా, దేవుని కరుణనుబట్టి నేను మిమ్మల్ని బ్రతిమాలుతున్నాను (12:1).

మునుపటి అధ్యాయాలలో అపొస్తలుడు పునాదిని, అనగా క్రీస్తు అయిన నిజమైన పునాదిని (1 కొరింథీ. 3:11), లేదా జ్ఞాని కట్టుకొనే దృఢమైన బండను (మత్తయి 7:24) వేసిన తరువాత; మరలా, అవివేకి కట్టుకొనే ఇసుక వంటి మనుష్యుని స్వంత నీతి మరియు యోగ్యతలు అనే అబద్ధపు పునాదిని ఆయన పడగొట్టిన తరువాత (మత్తయి 7:26), ఇప్పుడు ఈ పునాది (క్రీస్తు) మీద ఆయన బంగారం, వెండి మరియు రత్నాలను కట్టుకొంటున్నాడు (1 కొరింథీ 3:12).

అన్నింటికంటే ముఖ్యంగా, కట్టడమైన (క్రీస్తు పునాది నుండి నిర్మించబడిన పైకప్పు వంటి) సత్కార్యాలకు నిశ్చయమైన, నమ్మదగిన పునాది ఉండాలి. అప్పుడే (విశ్వాసి యొక్క) హృదయం ఈ పునాదిపై నిత్యత్వం వరకు నిలబడి, దానిని కట్టాలని కదలకుండా నిశ్చయించుకుంటుంది, తద్వారా ఆ పునాది వేయబడి నిలిచి ఉంటుంది.

దీనికి విరుద్ధంగా (క్రీస్తు మీద మంచి పనులను నిర్మించడం), కర్మల ద్వారా నీతిమంతులు తమ మంచి పనులతో వస్తారు. వారు విశ్రాంతి పొందాలని కోరుకుంటారు.

166 రోమా పత్రికపై వ్యాఖ్యానం: వారు తమ మనస్సాక్షిపై నమ్మకం ఉంచి, తాము తగినంత చేశామని మరియు సురక్షితంగా ఉన్నామని నమ్ముతారు, వారి స్వంత తీర్పులో వారు చాలా చేశారని భావిస్తే — (అనేక మంచి పనులు).

ఈ కారణంగా — (తన పాఠకులను 'కార్యముల ద్వారా నీతి' అనే తప్పుడు సిద్ధాంతం నుండి దూరంగా ఉంచడానికి) — ఇది జరగకుండా అపొస్తలుడు ఏర్పాటు చేశాడు. వారు (కార్యముల ద్వారా నీతిమంతులుగా ఉన్నవారు) సత్క్రియల కొరకు ప్రయాసపడతారు మరియు వాటిని తమ నీతికి పునాదిగాను, తమ మనస్సాక్షికి ఆశ్రయంగాను, మరియు తమ ఆత్మకు సాంత్వనగాను భావిస్తారు, అయినప్పటికీ సత్క్రియలన్నిటి కంటే ముందు క్రీస్తు ఒక్కడే (పునాది వలె) ఉన్నాడు. మొదట పునాది వేయడానికి ప్రయత్నించినంత అవివేకి అయిన కట్టేవాడు ఇంకెవరైనా ఉన్నారా?

(ఒకటి ఇప్పటికే ఉన్నప్పుడు) భూమిలో ఇప్పటికే వేయబడిన పునాదిని ఆయన ఉపయోగించరా? మన ప్రయత్నాలు లేకుండానే, క్రీస్తు తనను తాను మన నీతిగా, మన శాంతిగా, మరియు మన మనస్సాక్షికి విశ్రాంతిగా మనకు సమర్పిస్తున్నారు, తద్వారా మనం ఎల్లప్పుడూ దీనిపై కట్టుకోవచ్చు.

(పునాది) మన మంచి పనులు.

ఇప్పటివరకు (అధ్యాయాలు 1-11), ఒక పాపి ఎలా నూతన మానవుడు అవుతాడో అపోస్తలుడు బోధించాడు. John 3:3లో మనకు బోధించినట్లుగా, మనకు నూతన అస్తిత్వాన్ని (జీవితాన్ని) ఇచ్చే నూతన జన్మను ఆయన వివరించాడు. ఇప్పుడు, ఇంకా నూతన మానవుడు కాని వ్యక్తి వ్యర్థంగా భావించే నూతన జన్మ యొక్క (మంచి) క్రియలను ఆయన బోధిస్తున్నాడు. ఎందుకంటే (నూతన) అస్తిత్వం

(జీవితం) (మంచి) పనులకు ముందు వస్తుంది; కానీ (నూతన) ఉనికికి ముందు మొదట 'అనుభవం' (మార్పు) వస్తుంది. కాబట్టి ఒకదాని తర్వాత ఒకటి వస్తాయి: అవతరించడం, ఉనికి మరియు (మంచి పనులు) చేయడం.

(మారుమనస్సు అనేది పూర్తిగా గానీ, పాక్షికంగా గానీ మనిషి స్వేచ్ఛా సంకల్పం వల్ల గానీ, సహకారం వల్ల గానీ జరగదు. కేవలం వాక్యము మరియు సంస్కారముల ద్వారా పరిశుద్ధాత్మ హృదయంలో కలిగించే క్రీస్తునందలి విశ్వాసం వలన మాత్రమే జరుగుతుంది అనే భావాన్ని నొక్కి చెప్పడానికే లూథర్ మారుమనస్సు పొందే చర్యను ఒక "సహనము" లేదా "బాధ" అని పిలుస్తాడు. అందుకని లూథర్ 'పాటి' లేదా 'ఎర్లీడెన్' అనే జర్మన్ పదాన్ని ఉపయోగిస్తాడు, దీని అర్థం బాధ. అయితే, ఈ "బాధ"తో ఎటువంటి నొప్పి ముడిపడి లేదని అర్థం చేసుకోవాలి; ఎందుకంటే, దేవుడు తన స్వచ్ఛమైన కృప ద్వారా మనలో క్రీస్తునందలి విశ్వాసాన్ని నాటడమే మారుమనస్సు యొక్క సారాంశం.)

అపోస్తలుడు క్రైస్తవ నీతిని బోధిస్తున్నప్పుడు, ఆ పత్రిక చివరి వరకు, మనిషి యొక్క స్వంత జ్ఞానాన్ని మరియు స్వీయ సంకల్పాన్ని నిర్మూలించడమే అతని ప్రధాన ఉద్దేశ్యం. ఈ కారణంగానే ఆయన ఈ అత్యంత హానికరమైన తెగులుతో ప్రారంభిస్తాడు, ఎందుకంటే అది ఆశీర్వాదాలనే ఆకర్షణీయమైన ముసుగులో ఆత్మీయ జన్మను నాశనం చేసి, దాని సత్క్రియల ద్వారా దానిని నిర్మూలిస్తుంది. కాబట్టి ఆయన ఇలా అంటాడు: "నేను మిమ్మల్ని వేడుకుంటున్నాను

రోమా 167వ అధ్యాయంపై వ్యాఖ్యానం: "మీరు పొందిన 'దేవుని కరుణల ద్వారా'". మీరు దైవ కృపను వ్యర్థంగా పొందలేదని జాగ్రత్త వహించండి, దానికి బదులుగా మీ శరీరాలను సజీవ బలిగా అర్పించండి. అదే విధంగా అతను II Corinthians 6:1లో ఇలా వ్రాస్తాడు: "కాబట్టి, ఆయనతో కూడ పనివారమైన మేము, మీరు కూడా దేవుని కృపను వ్యర్థంగా పొందవద్దని మిమ్మల్ని వేడుకుంటున్నాము." "మీ శరీరాలను సజీవ బలిగా అర్పించండి" అనడంలో అతని ఉద్దేశ్యం ఏమిటో అతను II Corinthians 6:4 మొదలైన వాటిలో చూపిస్తాడు, అక్కడ అతను ఇలా అంటాడు: "అనేక సహనముతో, శ్రమలలో, అవసరతలలో, బాధలలో," మొదలైనవి.

మీ దేహమును దేవునికి ఇష్టమైన, పరిశుద్ధమైన, సజీవమైన బలిగా అర్పించండి (12:1). దేవునికి చెందిన నిజమైన బలి మనకు వెలుపల గానీ, మనకు చెందిన వాటికి వెలుపల గానీ లేదు; అది తాత్కాలికమైనది మరియు ఒక గడియకు పరిమితమైనది కూడా కాదు, కానీ మనమే ఆ (బలి)గా ఉన్నాము, మనం Proverbs 23:26లో చదివినట్లుగా: "నా కుమారుడా, నీ హృదయమును నాకు దయచేయుము." చనిపోయినవిగా అర్పించబడిన జంతు బలులకు భిన్నంగా ఇది "సజీవమైనది".

అయితే ఈ పదాన్ని, అది తీసుకురావాల్సిన ఆధ్యాత్మిక జీవితానికి, అంటే మంచితనానికి సంబంధించి మరింత బాగా అర్థం చేసుకోవచ్చు. అది "పవిత్రమైనది," అనగా, అపవిత్రమైన వాటి నుండి వేరు చేయబడి, దూరంగా ఉంచబడినది; ఏదైనా ఇతర ఉపయోగం నుండి తీసివేసి, కేవలం దేవునికి యోగ్యమైన ఉపయోగం కోసం ప్రత్యేకించి, అంకితం చేయబడిన దానిలాంటిది, యెహోషువ 3:5లో మనం చదివినట్లుగా.

మిమ్మల్ని మీరు పవిత్రపరచుకోండి: ఎందుకంటే రేపు ప్రభువు మీ మధ్య అద్భుతాలు చేస్తాడు. అన్నింటికంటే ముఖ్యంగా, ఇది మనం దేవునికి రుణపడి ఉన్న పవిత్రతను సూచిస్తుంది. అది "దేవునికి అంగీకారమైనది." సాధారణంగా మంచిని చెడుగా మార్చే మనిషి యొక్క వ్యర్థమైన గొప్పలు చెప్పుకోవడానికి మరియు అహంకారానికి వ్యతిరేకంగా అపొస్తలుడు దీనిని వ్రాశాడు.

పరిశుద్ధంగా ఉండటం కంటే దేవునికి ప్రీతికరంగా ఉండటం శ్రేష్ఠమైనది; ఎందుకంటే, పరిశుద్ధత వంటి వాటి వలన తాము సంతోషపడేవారు, తమకు తాము అసంతృప్తి చెంది, ఇతరుల అసంతృప్తిని లక్ష్యపెట్టకుండా ఉండటం అత్యంత కష్టం.

మీ యోగ్యమైన సేవ ఇదే (12:1). అనగా: నేను ఈ మాట ఎందుకనగా మీరు (దేవునికి) యోగ్యమైన బలిని అర్పించవలెను గాని జంతుబలులను కాదు, ఎందుకనగా నూతన ప్రేమ ధర్మశాస్త్రము ప్రకారము ఇది సరియైనది.

'సేవ' అనే పదానికి అర్థం బలి, లేదా అటువంటి సజీవ బలిని అర్పించడం. ఆయన క్లుప్తంగా ఇలా అంటారు: మీ యోగ్యమైన సేవను, అనగా మీ శరీరాలను సజీవ బలిగా అర్పించండి.

మీ మనస్సు నూతనపరచుట వలన మీరు రూపాంతరము పొందుడి (12:2). ఈ విధంగా అపొస్తలుడు (క్రైస్తవ) పురోగతిని వివరిస్తున్నాడు; ఎందుకంటే ఆయన అప్పటికే క్రైస్తవులైన వారిని ఉద్దేశించి మాట్లాడుతున్నాడు. క్రైస్తవ జీవితం అంటే నిశ్చలంగా ఉండటం కాదు, కానీ మంచి నుండి మరింత శ్రేష్ఠమైన దాని వైపు పయనించడం. సెయింట్ బెర్నార్డ్ (క్లైర్వాక్స్ కు చెందినవాడు) సరిగ్గా ఇలా అంటాడు: "మీరు ఎప్పుడైతే శ్రేష్ఠులుగా మారాలని కోరుకోవడం మానేస్తారో, అప్పుడు మీరు మంచివారుగా ఉండటం మానేసినట్లే." ఒక చెట్టుకు పచ్చని ఆకులు, పువ్వులు ఉన్నప్పటికీ, అవి పువ్వులతో పాటు ఫలాలను ఇవ్వకపోతే దానికి ప్రయోజనం లేదు. ఈ కారణంగా

(ఫలించనందున) — అనేకులు (నామమాత్రపు క్రైస్తవులు) తమ పుష్పించే దశలోనే నశించిపోతారు. మానవుడు (క్రైస్తవుడు) ఎల్లప్పుడూ దిగంబర స్థితిలో, ఎల్లప్పుడూ పరిణామ దశలో, ఎల్లప్పుడూ సంభావ్యతా స్థితిలో, ఎల్లప్పుడూ క్రియాశీలత స్థితిలో ఉంటాడు. అతడు ఎల్లప్పుడూ పాపంలో మరియు ఎల్లప్పుడూ నీతిమంతునిగా తీర్చబడే స్థితిలో ఉంటాడు. అతడు ఎల్లప్పుడూ పాపి, కానీ ఎల్లప్పుడూ పశ్చాత్తాపపడేవాడు కూడా, కాబట్టి ఎల్లప్పుడూ నీతిమంతుడే. మనం కొంత పాపులం, కొంత నీతిమంతులం, కాబట్టి పశ్చాత్తాపపడేవారము తప్ప మరేమీ కాదు. మరింత మంచివాడు కాలేనంత మంచివాడు ఎవరూ లేరు; మరింత చెడ్డవాడు కాలేనంత చెడ్డవాడు ఎవరూ లేరు.

ఈ (వాస్తవాన్ని) అపొస్తలుడు చాలా చక్కగా ఇలా తెలియజేస్తున్నాడు: "మీ మనస్సును నూతనపరచుకొనుట వలన మీరు రూపాంతరము పొందుడి." రోజురోజుకూ జరుగుతూ, మరింతగా పురోగమిస్తున్న మనస్సు యొక్క ఆ నూతనపరచుటను నొక్కి చెప్పడానికే ఆయన "మీ మనస్సును నూతనపరచుకొనుట వలన" అని జతచేస్తున్నాడు. ఈ నూతనపరచుట, ఈ క్రింది మాటల ప్రకారం జరుగుతుంది, II Corinthians 4:16: "అంతరంగ పురుషుడు దినదినము నూతనపరచబడును"; లేదా Colossians 3:10: "మీ మనస్సు యొక్క ఆత్మయందు నూతనపరచబడుడి"; లేదా "తనను సృజించిన వాని స్వరూపమునుబట్టి జ్ఞానమందు నూతనపరచబడిన నూతన పురుషుని ధరించుకొనుడి."

దేవుని యొక్క మంచి, అంగీకారయోగ్యమైన, మరియు పరిపూర్ణమైన చిత్తం ఏమిటో మీరు నిరూపించుటకు (12:2). దేవుని 'మంచి' చిత్తం ఏమిటంటే మనం మంచి చేయాలి. 'అంగీకారయోగ్యమైన' చిత్తం ఏమిటంటే మనం పవిత్రంగా ఉండి, మనల్ని మనం పరిశుద్ధంగా ఉంచుకోవాలి. దేవుని 'పరిపూర్ణమైన' చిత్తం ఏమిటంటే మనం కేవలం దేవుణ్ణి మాత్రమే సంతోషపెట్టాలని కోరుకోవాలి. అయితే, ఈ త్రివిధ దైవిక చిత్తాన్ని నిరూపించడం అనేది మనస్సు యొక్క పరివర్తన లేదా నూతనీకరణ ద్వారా వస్తుందని అపొస్తలుడు చెప్పినప్పుడు, ఆయన మాటలతో వ్యక్తపరచగలిగే దానికంటే చాలా లోతైన, మనం అనుభవం ద్వారా మాత్రమే నేర్చుకోగలిగే దాని గురించి ఆలోచిస్తూ ఉండవచ్చు. విశ్వాసం మాత్రమే మనస్సును పరివర్తన చెందించి, దేవుని చిత్తాన్ని మనం నిరూపించగల చోటికి మనల్ని నడిపిస్తుంది. అపోస్తలుడు ఈ విషయాన్ని గురించి ఇలా చెబుతున్నాడు: "అప్పుడు మీరు... పరిశుద్ధులందరితో కలిసి దాని వెడల్పు, పొడవు, లోతు, మరియు ఎత్తు ఏమిటో గ్రహించగలరు; మరియు జ్ఞానానికి మించిన క్రీస్తు ప్రేమను తెలుసుకోగలరు, తద్వారా మీరు దేవుని సంపూర్ణతతో నింపబడతారు."

ఈ మాటలు అపారమైన ఓదార్పును ఇస్తాయి; ఎందుకంటే అప్పుడే మనపై శ్రమలు వచ్చినప్పుడు, మనం ధైర్యంగా ఉండాలి, ఎందుకంటే అది దేవుని సత్సంకల్పం. అందువల్ల, మనకు అసంతృప్తి కలిగించే విషయాలు జరిగినప్పుడు మనం ఎంతో సంతోషించాలి. దేవుని 'సత్సంకల్పం' చెడు నుండి మంచిని సృష్టిస్తుంది. దేవుని 'అంగీకారయోగ్యమైన' సంకల్పం అటువంటి మంచిని సంతోషంగా ప్రేమించేలా మనల్ని ప్రేరేపిస్తుంది. అది ఈ మంచిని మనకు అంగీకారయోగ్యంగా చేస్తుంది మరియు అది చెడు అయినప్పటికీ, దానితో ఏకీభవించేలా చేస్తుంది. దేవుని 'పరిపూర్ణమైన' సంకల్పం (ఆయనయందు) సంతోషించే వారందరినీ నిత్యము పరిపూర్ణులనుగా చేసి (ధన్యమైన) ముగింపుకు తీసుకువస్తుంది.

క్రీస్తునందు క్రైస్తవ విశ్వాసులు తమ పొరుగువారిని ప్రేమించాలి. ఎందుకంటే, నాకు అనుగ్రహింపబడిన కృపనుబట్టి మీలో ప్రతి ఒక్కరితో నేను చెప్పేదేమంటే, తాను తలంచవలసిన దానికంటే ఎక్కువగా తనను తాను తలంచుకోవద్దు; కానీ దేవుడు ప్రతి ఒక్కరికి ఎంత విశ్వాస పరిమాణాన్ని ఇచ్చాడో, అంతటిని బట్టి వివేకంతో తలంచాలి. ఎందుకంటే, ఒకే శరీరంలో మనకు అనేక అవయవాలు ఉన్నట్లే, ఆ అవయవాలన్నిటికీ ఒకే విధమైన పని ఉండదు: అలాగే, మనమందరం అనేకులమైనప్పటికీ, క్రీస్తులో ఒకే శరీరంగా ఉన్నాము, మరియు మనలో ప్రతి ఒక్కరం ఒకరికొకరు అవయవాలుగా ఉన్నాము. కాబట్టి, మనకు అనుగ్రహింపబడిన కృపనుబట్టి మనకు వేర్వేరు వరాలు ఉన్నాయి. అవి ఏవంటే, ప్రవచనం అయితే, మన విశ్వాస పరిమాణాన్ని బట్టి ప్రవచిద్దాం; పరిచర్య అయితే, మన పరిచర్యను కొనసాగిద్దాం; లేదా బోధించేవాడు అయితే, బోధనను కొనసాగిద్దాం; లేదా ప్రోత్సహించేవాడు అయితే, ప్రోత్సాహాన్ని ఇద్దాం: ఇచ్చేవాడు సరళంగా ఇవ్వాలి; పరిపాలించేవాడు శ్రద్ధగా చేయాలి; కరుణ చూపించేవాడు సంతోషంగా కరుణించాలి. ప్రేమ కపటం లేకుండా ఉండాలి. చెడును అసహ్యించుకోండి; మంచిని హత్తుకోండి. సహోదర ప్రేమతో ఒకరిపట్ల ఒకరు దయగల ప్రేమను కలిగి ఉండండి; ఒకరినొకరు గౌరవించుకొనుటకు; పనిలో సోమరులవ్వక; ఆత్మయందు ప్రగాఢత కలిగి; ప్రభువును సేవించుచు; నిరీక్షణయందు ఆనందించుచు; శ్రమయందు ఓర్పు కలిగి; ప్రార్థనయందు నిరంతరము కొనసాగుచు; పరిశుద్ధుల అవసరతలనుబట్టి పంచిపెట్టుచు; ఆతిథ్యమిచ్చుచుండవలెను. మిమ్మును హింసించువారిని దీవించుడి; దీవించుడి గాని శపించకుడి. సంతోషించువారితో సంతోషించుడి, ఏడ్చువారితో ఏడవుడి. ఒకరియెడల ఒకరు ఏకమనస్కులై యుండుడి. ఉన్నతమైనవాటిని ఆశించక, దీనులైనవారిని కనికరించుడి. మీ స్వంత అహంకారమందు జ్ఞానులవ్వకుడి.

ఎవరికీ కీడుకు ప్రతిగా కీడు చేయవద్దు. అందరి దృష్టిలో యోగ్యమైనవి చేయండి. మీకు సాధ్యమైతే, మీ శక్తికొలది అందరితో సమాధానముగా జీవించండి. ప్రియులారా, మీరే ప్రతీకారము చేయకుడి, దేవుని ఉగ్రతకు చోటివ్వండి. ఏలయనగా, ‘ప్రతీకారము నాది, నేనే ప్రతిఫలమిచ్చెదను’ అని యెహోవా సెలవిచ్చుచున్నాడు.

కాబట్టి నీ శత్రువు ఆకలితో ఉంటే అతనికి ఆహారం పెట్టు, దాహంతో ఉంటే అతనికి నీరు ఇవ్వు; అలా చేయడం ద్వారా నీవు అతని తలపై నిప్పుల కుప్పను పోస్తావు. కీడుకు లొంగిపోవద్దు, కానీ మేలుతో కీడును జయించు (12:3-21).

దేవుడు ప్రతి మనిషికి ఎంత విశ్వాస పరిమాణాన్ని ఇచ్చాడో, దానిని బట్టి వివేకంతో ఆలోచించండి (12:3). ఇదంతా ఆయన ఐక్యత కోసమే రాశాడు; ఎందుకంటే, ప్రజలు తమ పిలుపు యొక్క సరైన పరిధులలో ఉండకుండా, తమ సొంత పరిచర్యను నిర్లక్ష్యం చేసి, ఇతరుల పరిచర్యలో చొరబడినప్పుడు కలిగేంత విభజనకు మరేదీ కారణం కాదు. దేవుడు ప్రతి వ్యక్తికి అన్ని వరాలను ఇవ్వడు, ఈ విషయాన్ని మనం I Corinthians 12:4-11 నుండి నేర్చుకుంటాము, అక్కడ

170 రోమా పత్రికపై వ్యాఖ్యానం అపోస్తలుడు మన పాఠ్యభాగం యొక్క అర్థాన్ని దాని అత్యంత విస్తృత స్థాయిలో వివరిస్తాడు.

సమస్త వరములను పంచిపెట్టువాడు దేవుడే గానీ, వాటన్నిటినీ ఒక్క వ్యక్తికే అనుగ్రహించడు గనుక, తనకే అన్నీ ఉన్నాయని, ఇతరులకు ఏమీ లేవని ఎవరూ హెచ్చించుకోకూడదు; ఎందుకంటే ఈ (అహంకారం) వలన సంఘ ఐక్యత నాశనమవుతుంది. గ్రీకులకు ఒక (శ్రేష్ఠమైన) సూక్తి ఉంది:

ప్రతి ఒక్కరూ తాను నేర్చుకున్న కళను అభ్యసించాలి.

"విశ్వాసపు కొలత" అనే పదాన్ని, ఇతర వరాలను మినహాయించి, ఏ మేరకు విశ్వాసం ఇవ్వబడుతుందో ఆ విశ్వాసపు పరిధి అనే అర్థంలో అర్థం చేసుకోవచ్చు. కానీ, వివిధ వరాలు విశ్వాసపు కొలతను బట్టి ఇవ్వబడతాయని అపొస్తలుడు నొక్కిచెబుతున్నాడు కాబట్టి, మనం దానిని విశ్వాస వరాల కొలత అని అర్థం చేసుకోవాలి, ఎందుకంటే విశ్వాసంతో అనేకులు...

ఆత్మీయ వరాలు ఇవ్వబడతాయి. అందువల్ల, ఒకే విశ్వాసం కలిగిన విశ్వాసులు కూడా, వేర్వేరు పరిమాణాల్లో వరాలను కలిగి ఉంటారు.

నిశ్చయంగా ఒకే విశ్వాసం, ఒకే బాప్తిస్మం, ఒకే సంఘం, ఒకే ప్రభువు, ఒకే ఆత్మ, ఒకే దేవుడు ఉన్నారని Ephesians 4:4-6 లో మనకు చెప్పబడింది. అయినప్పటికీ, ఈ ఒకే విశ్వాసంలో, ఈ ఒకే సంఘంలో, (క్రీస్తు) ఆధిపత్యంలోని ఈ ఒకే ప్రాంతంలో వేర్వేరు వరాలు ఉన్నాయి.

విశ్వాస పరిమాణాన్ని బట్టి ప్రవచిద్దాం (12:6).

గ్రీకు పదబంధానికి అర్థం "విశ్వాసంతో ఏకీభవిస్తూ, లేదా విశ్వాసానికి అనుగుణంగా." అంటే క్రైస్తవులు విశ్వాసాన్ని మరియు దాని సూత్రాలను దాటి వెళ్ళకూడదు. విశ్వాసం ప్రవచనానికి అనుగుణంగా ఉంటుంది (ఎందుకంటే అది దానిపై నమ్మకం ఉంచుతుంది). ఇక్కడి నుండి అపొస్తలుడు పొరుగువారి పట్ల ప్రేమ అనే ఆజ్ఞను వివరిస్తాడు. ఇంతటి ప్రాముఖ్యమైన అపొస్తలుని నుండి, నిజానికి సాక్షాత్తు పరిశుద్ధాత్ముని నుండే వస్తున్న ఇంతటి ముఖ్యమైన మరియు స్వయంసిద్ధమైన ఉపదేశాన్ని ప్రజలు ఎంత తక్కువగా పట్టించుకుంటారో చూస్తే ఆశ్చర్యం కలుగుతుంది.

దానికి బదులుగా, మనం చర్చి భవనాల నిర్మాణం, పారిష్‌ల విస్తరణ, నిధుల సమీకరణ మొదలైన వ్యర్థమైన విషయాలను ఎంచుకుంటాము.

వీటన్నిటినీ మేము గొప్ప భక్తిగా భావిస్తాము మరియు ఇక్కడ అపోస్తలుడు ఆజ్ఞాపించిన దాని గురించి మేము ఏమాత్రం చింతించము. గర్వం, అహంకారం, దురాశ, విలాసం, అహంకారం మరియు వీటికి (దుర్గుణాలకు) సంబంధించిన ఇతర విషయాలను కూడా నేను ప్రస్తావించను.

లేదా పరిచర్య, మన పరిచర్యను మనమే కొనసాగించుదాం (12:7). ఇక్కడ పరిచారకులు అనగా పాస్టర్లు, డీకన్లు వంటి సంఘసంబంధమైన పదవులలో సేవచేయువారందరూ, మరియు పవిత్రమైన కార్యములు చేయువారందరూ; అంతేకాకుండా, దేవుని వాక్యముతో వ్యవహరించువారు కాకుండా, వాక్య పరిచారకులకు సహాయము చేయువారు కూడా ఇందులో ఉన్నారు, అపొస్తలుడు తరచుగా తన సహాయకుల గురించి మాట్లాడినట్లుగా. దీనికి వ్యతిరేకంగా

అక్కడ అన్నిటికంటే ముందుగా, తమ సొంత పదవిని తృణీకరించి, బోధించాలని కోరుకునే ఆశావహులు అపరాధం చేస్తారు. వారికి అవసరమైన సిద్ధాంత బోధన మాత్రమే కాదు, బోధనా వరం కూడా లేదు. ఎందుకంటే మనుషులు విద్యావంతులుగా, తెలివైనవారుగా ఉండటం మాత్రమే సరిపోదు, వారు నిజంగా బోధించడానికి దేవునిచే పిలువబడటానికి దేవుని కృపావరాన్ని (బోధించే) కూడా కలిగి ఉండాలి. ప్రభువు ఇలా అంటున్నాడు: "కాబట్టి, తన పంటలోనికి పనివారిని పంపమని పంట యజమాని అయిన ప్రభువును ప్రార్థించండి." అందువల్ల, ఎలా బోధించాలో తెలియనివారు లేదా పిలువబడనివారు, వారికి బోధించే సామర్థ్యం ఉన్నప్పటికీ, తమ (తక్కువ) పదవితో సంతృప్తి చెందాలి.

అవసరమైన ప్రత్యేక శిక్షణ, పిలుపు, మరియు బోధించే కృపావరం లేకపోయినా, బోధించడం ద్వారా తాము ఎంతో ఎక్కువ ఫలాలను ఇస్తామని ప్రజలను నమ్మించే మంచి ఉద్దేశం ఎంత హాని చేస్తుందో ఆశ్చర్యంగా ఉంది. దేవుడు (ప్రసంగించడానికి) ప్రజలను పిలిచినప్పుడు, ఆయన ఈ వరం ఉన్నవారిని పిలుస్తాడు, లేదా ఆ పిలుపుతో పాటు ఆ వరాన్ని ప్రసాదిస్తాడు. అటువంటి (దైవిక) కృప లేకుండా మనుష్యులు గాలిని కొడతారు (I కొరింథీ.

9:26), లేదా వారు గొప్పలు చెప్పుకునే ఫలం వారి అవివేకపు ఊహలో మాత్రమే ఉంది. బిషప్‌లు మరియు అబ్బట్‌లచే అక్కడక్కడా ప్రసంగ పీఠంపై ఉంచబడిన మూర్ఖులు మరియు పూర్తిగా అసమర్థులైన వ్యక్తుల గురించి నేను ప్రస్తావించను. మనం కోరుకున్నప్పటికీ, వారిని పిలువబడినవారుగా మరియు పంపబడినవారుగా మనం నిజంగా పరిగణించలేము, ఎందుకంటే ఇక్కడ వారు అసమర్థులు మరియు అనర్హులు.

(వ్యక్తులు) దేవుని ఉగ్రతకు గురవుతారు, అది మన పాపాల నిమిత్తం మన నుండి ఆయన వాక్యాన్ని తొలగించి, వదరుడు, పిచ్చివాళ్ళలా మాట్లాడేవారి పెరుగుదలకు అనుమతిస్తుంది.

బోధించువాడు, బోధనను గూర్చి (12:7). గొప్ప పాండిత్యం లేకపోయినప్పటికీ, చాలామందికి బోధించే వరం ఉంటుంది. మరికొందరికి ఈ రెండూ ఉంటాయి, మరియు వీరే ఉత్తమ బోధకులు, ఉదాహరణకు, అగస్టీన్, ఆంబ్రోస్, జెరోమ్. ఎవరైతే అటువంటి వరాలను ఉపయోగించకుండా, ఇతర విషయాలతో నిమగ్నమై ఉంటారో, వారు అపొస్తలుడు, నిజానికి, దేవుడు ఆజ్ఞాపించిన దానికి వ్యతిరేకంగా పాపం చేస్తారు. ఇక్కడ అపొస్తలుడు అన్నింటికంటే ముఖ్యంగా (దైవపరంగా) పిలువబడిన వారి గురించి మాట్లాడుతున్నాడు. అదే విధంగా, ఆయన తన లేఖలన్నింటిలోనూ తన పిలుపును ఎల్లప్పుడూ నొక్కి చెబుతాడు, ఎందుకంటే దైవ పిలుపు లేకుండా పదవి గానీ, బోధన గానీ వర్ధిల్లదు. అందువల్ల, సాతాను కార్యము వలన, (పిలువబడని) కొందరు బోధించడానికి సాహసించినప్పుడు, దానికి విరుద్ధంగా బోధకులు బోధించడం నుండి పారిపోతారు, తద్వారా దేవుని వాక్యానికి రెండు విధాలుగా ఆటంకం కలుగుతుంది. 1 కొరింథీయులలో

172 Romans 12:28 పై వ్యాఖ్యానం, ఇక్కడ వలె, అపొస్తలుడు బోధకుని పదవిని మూడవ స్థానంలో ఉంచుతాడు.

ఉపదేశించువాడు ఉపదేశమును గూర్చి ఉపదేశించును (12:8). ఉపదేశము మరియు బోధన ఈ విషయంలో ఒకదానికొకటి భిన్నంగా ఉంటాయి, ఎందుకంటే బోధన అజ్ఞానుల కొరకు ఉద్దేశించబడింది మరియు ఉపదేశము తెలిసిన వారి కొరకు ఉద్దేశించబడింది. బోధకుడు పునాది వేస్తాడు, అయితే ఉపదేశకుడు ఆ పునాదిపై కడతాడు.

I Corinthians 3:6లో అపొస్తలుడు ఈ విధంగా వ్రాశాడు: "నేను నాటాను, అపోల్లో నీరు పోశాడు"; మరియు I Corinthians 3:10లో: "నేర్పరియైన ప్రధాన శిల్పివలె నేను పునాది వేశాను, మరొకరు దానిపై కట్టుచున్నారు."