ఐదవ అధ్యాయంలోని విషయం: అపొస్తలుడు శక్తిని చూపిస్తాడు

ఐదవ అధ్యాయంలోని సారాంశం: విశ్వాసుల నీతిలో విశ్వాసం యొక్క శక్తి ఎలా స్పష్టమవుతుందో అపొస్తలుడు చూపిస్తున్నాడు; ఎందుకంటే ఆదాము నుండి క్రీస్తు వరకు మరణం తన వినాశకరమైన శక్తిని ప్రదర్శించింది. ఈ అధ్యాయంలో పరిశుద్ధ పౌలు గొప్ప ఆనందంతో, అపరిమితమైన ఉల్లాసంతో మాట్లాడాడు. బైబిలు మొత్తంలో ఈ విజయవంతమైన వాక్యానికి సాటివచ్చే మరో అధ్యాయం బహుశా లేదు. ఇక్కడ అపొస్తలుడు దేవుని కృపను, కరుణను అత్యంత స్పష్టంగా వర్ణించి, అది ఎలాంటి స్వభావమో మరియు అది మనపై ఎంత సమృద్ధిగా కుమ్మరించబడిందో చూపిస్తున్నాడు.

విశ్వాసం ద్వారా నీతిమంతులుగా తీర్చబడటం వలన కలిగే సమృద్ధియైన ఆశీర్వాదాలు. కాబట్టి విశ్వాసము వలన నీతిమంతులుగా తీర్చబడిన మనం, మన ప్రభువైన యేసు క్రీస్తు ద్వారా దేవునితో సమాధానము కలిగియున్నాము. ఆయన ద్వారానే, మనము నిలిచియున్న ఈ కృపలోనికి విశ్వాసము ద్వారా ప్రవేశము కలిగి, దేవుని మహిమను గూర్చిన నిరీక్షణతో ఆనందించుచున్నాము. అంతేకాక, శ్రమలు ఓర్పును, ఓర్పు అనుభవాన్ని, అనుభవం నిరీక్షణను కలుగజేస్తాయని ఎరిగి, మనము శ్రమలయందు అతిశయించుచున్నాము. ఆ నిరీక్షణ మనలను సిగ్గుపరచదు; ఎందుకంటే మనకు అనుగ్రహింపబడిన పరిశుద్ధాత్మ ద్వారా దేవుని ప్రేమ మన హృదయములలో కుమ్మరించబడింది. మనము బలహీనులమై యున్నప్పుడు, తగిన కాలమందు క్రీస్తు భక్తిహీనుల కొరకు మరణించెను. నీతిమంతుని కొరకు ఎవడైనను చావడు; అయినను మంచివాని కొరకు కొందరు చావడానికి సాహసిస్తారేమో. మనము పాపులమై యుండగా క్రీస్తు మన కొరకు మరణించెను గనుక దేవుడు మనయెడల తన ప్రేమను కనబరచెను. కాబట్టి, ఇప్పుడు ఆయన రక్తము వలన నీతిమంతులుగా తీర్చబడిన మనము, ఆయన ద్వారా ఉగ్రత నుండి మరింతగా రక్షింపబడతాము. ఎందుకంటే, మనం శత్రువులుగా ఉన్నప్పుడు ఆయన కుమారుని మరణం ద్వారా దేవునితో సమాధానపరచబడితే, సమాధానపరచబడిన తరువాత ఆయన జీవం ద్వారా మనం మరింత ఎక్కువగా రక్షించబడతాము. అంతేకాక, మన ప్రభువైన యేసు క్రీస్తు ద్వారా మనం దేవునిలో ఆనందిస్తాము; ఆయన ద్వారానే మనం ఇప్పుడు ప్రాయశ్చిత్తాన్ని పొందుకున్నాము. కాబట్టి, ఒక మనిషి ద్వారా పాపం లోకంలోకి ప్రవేశించినట్లు, పాపం ద్వారా మరణం కూడా ప్రవేశించింది; ఆ విధంగా మరణం అందరి మీదికి వచ్చింది, ఎందుకంటే అందరూ పాపం చేశారు (5:1-12).

మనకు సమాధానం ఉంది (5:1). దేవుడు ఇప్పుడు మనలను క్రియల ద్వారా కాక విశ్వాసము ద్వారా నీతిమంతులుగా తీర్చాడు గనుక, మనుష్యులతోను, శరీరముతోను, లోకముతోను, అపవాదితోను కాకుండా, హృదయములోను మరియు మనస్సాక్షిలోను ఆయనతో మనకు సమాధానం ఉంది. విశ్వాసులు అంతకంటే ఎక్కువ శ్రమలను ఎదుర్కొంటారు.

మన ప్రభువైన యేసు క్రీస్తు ద్వారా (5:1). అనగా, మన మధ్యవర్తి ద్వారా గానీ, మన ద్వారా కాదు, విశ్వాసం ద్వారా మనం నీతిమంతులుగా తీర్చబడతాము.

మన మధ్యవర్తియైన క్రీస్తు ద్వారా మనము కూడా దేవుని సమీపించగలము, అలాగే విశ్వాసం ద్వారా మనము ఆయనను ప్రేమించి, తెలుసుకొని, ఆయనయందు ఆనందించుదుము.

విశ్వాసం లేకుండా క్రీస్తు ద్వారా దేవుని కృపామయ పాపక్షమాపణకు మరియు నీతిమంతులుగా తీర్చబడటానికి ప్రవేశం లేదు. మన దృఢమైన విశ్వాస ప్రకటన ద్వారా ఇప్పుడు మనము దీనిలో నిలిచియున్నాము.

ఇక్కడ అపొస్తలుడు "శాంతి" అనే పదంతో, ప్రవక్తలందరూ మాట్లాడే శాంతిని, అంటే ఆత్మీయ శాంతిని ఉద్దేశిస్తున్నాడు. ఆయన "దేవునితో సమాధానము" అనే పదబంధం ద్వారా దీనిని సూచిస్తున్నాడు. ఈ శాంతి సరిగ్గా శాంతపరచబడిన మనస్సాక్షిలో మరియు దేవునిపై విశ్వాసంలో ఉంటుంది. దీనికి విరుద్ధంగా, శాంతి లేకపోవడం అంటే ఆత్మీయ ఆందోళన, కలత చెందిన మనస్సాక్షి మరియు దేవునిపై అపనమ్మకం. ఈ శాంతి కారణంగానే క్రీస్తును సమాధానకర్తయగు రాజు అని పిలుస్తారు (యెషయా 9:6). Ephesians 2:14 లో మనకు ఇలా చెప్పబడింది:

"ఆయనే మన సమాధానము, ఆయనే ఇద్దరినీ ఏకం చేసెను"; మరియు ఎఫెసీయులకు 2:17లో మరలా ఇలా ఉంది: "(ఆయన) వచ్చి, దూరముగా ఉన్న మీకును, సమీపముగా ఉన్న వారికిను సమాధానమును ప్రకటించెను." కాబట్టి ఈ మాటను ప్రాపంచిక సమాధానముగా అన్వయించకూడదు, ఎందుకంటే మత్తయి సువార్తలో క్రీస్తు ఇలా అంటున్నాడు

10:34: "నేను భూమి మీద సమాధానమును పంపుటకు వచ్చితినని తలంచకుడి: నేను సమాధానమును పంపుటకు రాలేదు, ఖడ్గమును పంపుటకు వచ్చితిని." John 16:33 లో యేసు ఇలా అంటాడు:

నా యందు మీకు సమాధానము కలుగును. లోకములో మీకు శ్రమ కలుగును.

అందువల్ల Psalm 72:7 లోని "అతని దినములలో నీతిమంతులు వర్ధిల్లుదురు; చంద్రుడు ఉన్నంత కాలము సమృద్ధమైన శాంతి కలుగును" అనే మాటలను, చాలామంది నమ్మినట్లుగా సీజర్ అగస్టస్ పాలనలో ప్రపంచం అనుభవించిన ప్రాపంచిక శాంతిగా కాకుండా, "దేవునితో శాంతి" లేదా ఆధ్యాత్మిక శాంతిగా అన్వయించాలి.

ఈ మాటలలో అపొస్తలుడు అత్యంత సముచితమైన విరుద్ధాంశాన్ని (నాలుగు విధాలుగా) తెలియజేస్తున్నాడు: మొదటిది, విశ్వాసం ద్వారా నీతిమంతునిగా తీర్చబడినవాడు దేవునితో సమాధానమును కలిగియుండును, కానీ లోకంలో శ్రమను పొందును, ఎందుకంటే అతని జీవితం ఆత్మీయమైనది. రెండవది, అనీతిమంతులు లోకంతో సమాధానమును కలిగియుండుదురు, కానీ దేవునితో వేదనను మరియు శ్రమను పొందుదురు, ఎందుకంటే వారి జీవితం శారీరకమైనది. మూడవది, పరిశుద్ధాత్మయగు దేవుడు నిత్యుడు అయినట్లే, నీతిమంతుల సమాధానము మరియు అనీతిమంతుల శ్రమ కూడా నిత్యముగా ఉంటాయి. చివరిది, శరీరము తాత్కాలికమైనది అయినట్లే, నీతిమంతుల శ్రమ మరియు అనీతిమంతుల సమాధానము కూడా తాత్కాలికమైనవిగా ఉంటాయి.

ఆయన ద్వారానే విశ్వాసముచేత మనము కూడా ప్రవేశము కలిగియున్నాము (5:2). చాలా ప్రబోధాత్మకంగా, అపొస్తలుడు ఇక్కడ "మన ప్రభువైన యేసు క్రీస్తు ద్వారా" మరియు "విశ్వాసము ద్వారా" అనే పదాలను అనుసంధానిస్తున్నాడు. క్రీస్తు లేకుండానే దేవుని వద్దకు తమకు ప్రవేశం ఉందని నమ్మేవారి అహంకారాన్ని ఆయన మొదటగా ఖండిస్తున్నాడు; కేవలం వారి విశ్వాసం మాత్రమే రక్షణకు సరిపోతుందన్నట్లుగా వారు భావిస్తారు. వారు విశ్వాసం ద్వారా దేవుని వద్దకు ప్రవేశం పొందాలని కోరుకుంటారు, కానీ క్రీస్తు ద్వారా కాదు, ఆయనను దాటి.

క్రీస్తు తమకు అవసరం లేనట్లుగా వారు ఆయనను ఆశ్రయిస్తారు. క్రీస్తు లేకుండా, కేవలం తమ విశ్వాసంతో దేవుని సన్నిధిని పొందాలన్న వారి కోరిక, క్రీస్తు రక్షణను తిరస్కరించడమే అవుతుంది. అటువంటి విశ్వాసం నిజమైనది కాదు, అది నకిలీది. వారి కపట విశ్వాసం వలన వారు దేవుని సన్నిధిని పొందలేరు, పైగా దేవుని నుండి దూరమైపోతారు.

మరలా, క్రీస్తు ద్వారా రక్షింపబడగలిగినను, విశ్వాసము లేనివారిని అపొస్తలుడు విమర్శిస్తున్నాడు. ఈ రెండూ కలిసి ఉండాలి:

"విశ్వాసము ద్వారా" మరియు "మన ప్రభువైన యేసు క్రీస్తు ద్వారా," తద్వారా క్రీస్తునందలి విశ్వాసముచేత మనము సమస్తమును సాధించి సహించగలము. అయినను, మనము నిష్ప్రయోజకులమని ఒప్పుకొని, క్రీస్తు ద్వారా మాత్రమే మనకు దేవుని యొద్దకు ప్రవేశము కలదని నిశ్చయముగా నమ్మవలెను. విశ్వాస సంబంధమైన కార్యములన్నిటిలో మన ప్రధానమైన లక్ష్యము, మనము క్రీస్తునకును, ఆయన నీతిని అనుగ్రహించు ఆయన కృపకును యోగ్యులమగుటయే అయియుండవలెను.

మనం శ్రమలయందు కూడా అతిశయపడతాము (5:3). ఈ వచనం నుండి దేవుని ద్వివిధమైన ఉగ్రతకు, ద్వివిధమైన దైవిక కరుణకు మరియు ద్వివిధమైన శ్రమకు మధ్య ఉన్న వ్యత్యాసం స్పష్టమవుతుంది; ఎందుకంటే కఠినత్వం (దైవిక ఉగ్రత) నుండి మనకు కలిగే శ్రమ ఒకటి, మరియు దైవిక మంచితనం నుండి వచ్చే శ్రమ మరొకటి. దైవిక ప్రేమ నుండి వచ్చే శ్రమ, ఇక్కడ వర్ణించినట్లుగా, యాదృచ్ఛికంగా వేరొక దానికి దారితీసినప్పటికీ, అది (మనకు) మేలు చేసేదాన్నే చేయగలదు. ఇది శ్రమ యొక్క తప్పు కాదు, కానీ శ్రమను సహించే వాని బలహీనత యొక్క తప్పు. ఆ సందర్భంలో, వాడు శ్రమ యొక్క స్వభావాన్ని, శక్తిని మరియు కార్యాన్ని (ఉద్దేశాన్ని) అర్థం చేసుకోలేక, దాని బాహ్య స్వరూపాన్ని బట్టి మాత్రమే దానికి తీర్పు తీరుస్తాడు. వాడు దాని గురించి తప్పుగా ఆలోచిస్తాడు, అయితే దానిని సాక్షాత్తు క్రీస్తు సిలువగా గౌరవించాలి.

శ్రమ సహనమును కలుగజేయునని తెలిసికొనుట (5:3). విశ్వాసముగలవాడు గ్రంథములో చెప్పబడిన శ్రేష్ఠమైనవన్నియు మర్మముగా పొందును. శ్రమ ద్వారా వారు శోధించబడి అత్యున్నతస్థాయిలో శుద్ధీకరించబడతారు. శ్రమ మనలో ఏ సద్గుణాలను కనుగొంటుందో, వాటిని మరింత సంపూర్ణంగా అభివృద్ధి చేస్తుంది. ఎవరైనా శారీరక స్వభావం కలవాడు, బలహీనుడు, గ్రుడ్డివాడు, దుష్టుడు, కోపిష్టి, అహంకారి మొదలైన లక్షణాలు కలవాడైతే, శ్రమ అతడిని మరింత శారీరక స్వభావం కలవాడిగా, బలహీనుడిగా, గ్రుడ్డివాడిగా, దుష్టుడిగా మరియు చిరాకుపడేవాడిగా చేస్తుంది. మరోవైపు,

రోమా 91వ అధ్యాయంపై వ్యాఖ్యానం: ఒక వ్యక్తి ఆత్మీయత, బలం, జ్ఞానం, భక్తి, సౌమ్యత మరియు వినయం కలిగి ఉంటే, అతను మరింత ఆత్మీయత, శక్తి, జ్ఞానం, భక్తి, సౌమ్యత మరియు వినయం పొందుతాడు, కీర్తనకారుడు చెప్పినట్లుగా: "నీవు నన్ను విశాలపరిచావు, ఎప్పుడు

తమ కోపాన్ని గానీ, అసహనాన్ని గానీ తమకు అపరాధం చేసిన వారి మీదకు లేదా శ్రమ మీదకు ఆపాదించేవారు అవివేకంగా మాట్లాడుతారు. శ్రమ మనుషులను అసహనపరులుగా చేయదు, కానీ వారు అసహనపరులని రుజువు చేస్తుంది. కాబట్టి ప్రతి ఒక్కరూ శ్రమ నుండి తన హృదయం ఎలాంటిదో నేర్చుకోవచ్చు.

పవిత్ర శిలువ అవశేషాలను పైకి గౌరవిస్తూ, శ్రమ మరియు బాధల నుండి పారిపోయి, వాటిని అసహ్యించుకునే వారు అజ్ఞానులు, అపరిపక్వమైనవారు మరియు నిజానికి కపట స్వభావం కలవారు. పవిత్ర గ్రంథం శ్రమను ఒక ప్రత్యేక అర్థంలో క్రీస్తు శిలువ అని పిలుస్తుంది, ఉదాహరణకు Matthew 10:38లో ఇలా ఉంది: "తన శిలువను ఎత్తుకొని నన్ను వెంబడించనివాడు నాకు యోగ్యుడు కాడు."

ఈ సిలువను మోయడానికి నిరాకరించేవాడు క్రైస్తవుడు కాడు, కేవలం ఒక తుర్క్ మరియు క్రీస్తుకు శత్రువు అని ప్రతి ఒక్కరూ నిశ్చయించుకోవాలి; ఎందుకంటే ఇక్కడ అపొస్తలుడు "మేము శ్రమలనుబట్టి అతిశయిస్తాము" అని చెప్పినప్పుడు, ఆయన విశ్వాసులందరినీ ఉద్దేశించి మాట్లాడుతున్నాడు.

మరియు Acts 14:22 లో మనం ఇలా చదువుతాము: "ఎన్నో శ్రమల ద్వారానే మనం దేవుని రాజ్యంలోకి ప్రవేశించాలి." "ప్రవేశించాలి" అంటే శ్రమ యాదృచ్ఛికంగా వస్తుందని, లేదా అది మన ఎంపికకు సంబంధించిన విషయమని, లేదా మనం దానిని స్వీకరించవచ్చు లేదా వదిలివేయవచ్చని అర్థం కాదు. అనేక లేఖన భాగాలలో మన

ప్రభువును "రక్షకుడు" మరియు "ఆపదలో ఆదుకునేవాడు" అని పిలుస్తారు. దీని అర్థం ఏమిటంటే, శ్రమను సహించడానికి ఇష్టపడని వారందరూ, ఆయనకున్న గౌరవ బిరుదులను మరియు నామాలను దోచుకుంటారు. అటువంటి వారికి మన ప్రభువు ఎన్నటికీ రక్షకుడు కాడు, ఎందుకంటే తాము శిక్షకు లోనయ్యామని వారు ఒప్పుకోరు. వారికి దేవుడు ఎన్నటికీ శక్తిమంతుడు, జ్ఞాని మరియు దయగలవాడు కాడు, ఎందుకంటే బలహీనులు, అవివేకులు మరియు శిక్షకు లోనయ్యే సృష్టిగా వారు ఆయనను ఘనపరచడానికి ఇష్టపడరు.

అనుభవం నిరీక్షణను కలుగజేస్తుంది (5:4). ఇక్కడ అనుభవాన్ని శ్రమ యొక్క లక్ష్యంగా, లేదా శ్రమ ద్వారా సాధించవలసిన మంచిగా అర్థం చేసుకోవాలి. దేవుడు మొదట పరీక్షించని వారిని ఎవరినీ నీతిమంతులుగా అంగీకరించడు. కానీ ఆయన మనలను శ్రమ అనే అగ్ని ద్వారా పరీక్షిస్తాడు, మనం Psalm 11:5 లో చదివినట్లుగా: "యెహోవా నీతిమంతులను పరీక్షించును."

మనం నిజంగా దేవుణ్ణి ఆయన కోసమే ప్రేమిస్తున్నామో లేదో తెలుసుకోవడం కోసం, దేవుడు మనలను ఈ విధంగా పరీక్షిస్తాడు. అందువలన మనం 24వ వచనంలో ఇలా చదువుతాము: "దేవా, నన్ను శోధించి నా హృదయాన్ని తెలుసుకో; నన్ను పరీక్షించి నా ఆలోచనలను తెలుసుకో; నాలో ఏదైనా దుష్టమార్గం ఉందో లేదో చూసి, నన్ను నిత్య మార్గంలో నడిపించు." దేవుడు మనలను శ్రమల ద్వారా పరీక్షించకపోతే, మనం రక్షింపబడటం అసాధ్యం.

92 రోమా పత్రికపై వ్యాఖ్యానం: నిరీక్షణ సిగ్గుపరచదు (5:5). శ్రమ మనిషి నమ్మిన ప్రతిదాన్నీ తీసివేసి, అతడిని దిగంబరంగా, నిస్సహాయుడిగా వదిలివేస్తుంది.

ఇది తన స్వంత ప్రాపంచిక మరియు ఆధ్యాత్మిక సత్కార్యాల ద్వారా సహాయం మరియు రక్షణను వెదకకుండా అతడిని నిరోధిస్తుంది. చివరికి, ఇది అతడిని ప్రతి సృష్టి పట్ల నిరాశ చెందేలా, తన నుండి దృష్టి మరల్చేలా, మరియు తనను, మిగతా అన్నింటినీ విడిచిపెట్టి, కేవలం దేవుని (సృష్టికర్త) నుండి మాత్రమే సహాయం కోరేలా చేస్తుంది. కీర్తనకారుడు చెప్పినట్లుగా: "అయినను యెహోవా, నీవే నాకు కేడెముగాను, నా ఘనతగాను, నా తల ఎత్తువాడవుగాను ఉన్నావు." "నిరీక్షణ" అంటే ఇదే, మరియు (శ్రమ అనే) అనుభవం ద్వారా అటువంటి నిరీక్షణ మనలో బలపడుతుంది. మరోవైపు, తమ సద్గుణాలపై నమ్మకం ఉంచి, శ్రమను సహనంతో సహించని దుష్టులు, దాని ద్వారా తాము శోధించబడటానికి అనుమతించుకోరు, మనం కేవలం దేవునిపైనే నమ్మకం ఉంచాలని వారు ఎన్నడూ కనుగొనలేరు. కాబట్టి చివరి పరీక్ష (శ్రమ) వచ్చినప్పుడు మరియు వారి సద్గుణాలు మరియు యోగ్యతలు అన్నీ నశించిపోయినప్పుడు, వారు నిరాశాపూరితమైన శాశ్వతత్వంలోకి కూరుకుపోయినప్పుడు, వారు పర్వతాలకు ఇలా మొరపెడతారు: "మాపై పడండి" (Luke 23:30).

వారు ఊహించుకున్న ఆశ అసలు ఆశే కాదు, అది కేవలం తమ సొంత క్రియల మీద, నీతి మీద ఉన్న వక్రమైన, అహంకారపూరితమైన నమ్మకం మాత్రమే.

ఎందుకంటే దేవుని ప్రేమ మన హృదయాలలో కుమ్మరించబడింది. నిరీక్షణ సిగ్గుపరచదు, ఎందుకంటే దేవుని ప్రేమ, అనగా దేవుని నుండి వచ్చిన ప్రేమ మరియు ఆయన పట్ల మనలో కదలని విధేయతను కలిగించే ప్రేమ, మన హృదయాలలో కుమ్మరించబడింది. ఈ ప్రేమను మనం మన యోగ్యతల వలన కాక కృప వలన పొందుతాము; మరియు అది శ్రమలను సహించడానికి మనల్ని ఇష్టపడేలా చేస్తుంది. మనుషులు ఇష్టపడక, చంచలమైన మనస్సు కలిగి ఉంటే, వారు పరిశుద్ధాత్మ ద్వారా దానిని సహించలేరు. ఈ వాక్యంపై సెయింట్ అగస్టిన్ ఇలా వ్యాఖ్యానించారు: "అపోస్తలుడు అంచెలంచెలుగా మనలను ప్రేమ వైపు నడిపిస్తాడు, అది పరిశుద్ధాత్మ నుండి మనకు బహుమతిగా లభించిందని ఆయన అంటాడు. కృప ద్వారా తన పరిశుద్ధాత్మను మనకు అనుగ్రహించే దేవునికే మనం మన స్వంతమని చెప్పుకునే వాటన్నిటినీ ఆపాదించాలని ఆయన దాని ద్వారా మనకు చూపిస్తాడు."

మన సొంత బలంతో ఇది అసాధ్యమైనప్పటికీ, శ్రమలో మనం ఎందుకు అతిశయించగలమో చూపే పరిశుద్ధాత్మ యొక్క అదనపు ప్రేరణగా లేదా ఉపదేశంగా ఈ మాటలను మనం అర్థం చేసుకోవాలి. ఇది మన సొంత శక్తి యొక్క ఫలితం కాదు, కానీ పరిశుద్ధాత్మ ద్వారా మనకు ఇవ్వబడిన దైవిక ప్రేమ నుండి వస్తుంది.

మనం గమనించవలసిన విషయాలు: 1. అది కుమ్మరించబడింది, కాబట్టి అది మనలో పుట్టలేదు లేదా మన ద్వారా ఉద్భవించలేదు. 2. అది పరిశుద్ధాత్మ ద్వారా కలుగుతుంది, కాబట్టి కేవలం నైతిక స్థాయిలో ఉండే మంచి అలవాట్లను మనం సంపాదించుకున్నట్లుగా, మన సద్గుణ ప్రయత్నాల ద్వారా దీనిని సంపాదించుకోలేము. 3. అది మన హృదయాలలో, అంటే రోమా పత్రిక 93వ అధ్యాయంలో చెప్పినట్లుగా మన అస్తిత్వపు అంతర్భాగంలో ఉంటుంది; నీటిపై నురుగు తేలియాడుతున్నట్లుగా కేవలం ఉపరితలంపై మాత్రమే కాదు. అటువంటి (పైపైన) ప్రేమ, ప్రేమించామని ఊహించుకుంటూ, నటించే కపటులది. 4. అది మనకు ఇవ్వబడింది, అంటే మనం దానికి అర్హులం కాదు, ఎందుకంటే మనం దానికి పూర్తి వ్యతిరేకమైన దానికి అర్హులం. 5. మనం ప్రాణులను ప్రేమించే జడమైన మరియు హీనమైన ప్రేమకు భిన్నంగా దీనిని ప్రేమ (కారిటాస్) అని పిలుస్తారు.

అది ఒక అమూల్యమైన మరియు యోగ్యమైన ప్రేమ. దాని ద్వారా మనం ప్రేమించే దానిని అత్యున్నతంగా గౌరవిస్తాము, మనం అన్నిటికంటే దేవుణ్ణి గౌరవించినట్లుగా, లేదా ఆయనను అత్యున్నత గౌరవంతో ప్రేమించినట్లుగా. కేవలం ఆయన వరాల కోసమో లేదా ఏదైనా ప్రయోజనం కోసమో దేవుణ్ణి ప్రేమించేవాడు, ఆయనను అత్యంత నీచమైన ప్రేమతో, అంటే పాపపు కోరికతో ప్రేమిస్తున్నాడు. అటువంటి (లౌకిక) ప్రేమ అంటే దేవుణ్ణి ఉపయోగించుకోవడమే కానీ, దేవునిలో ఆనందించకపోవడం. 6. దేవుని సంబంధమైన ప్రేమ, ఎందుకంటే కేవలం దేవుణ్ణి మాత్రమే అలా ప్రేమిస్తారు. పొరుగువారిని దేవుని నిమిత్తం ప్రేమిస్తారు, అంటే దేవుడు దీనిని కోరుకుంటాడు కాబట్టి.

తగిన సమయంలో క్రీస్తు మన కొరకు మరణించాడు. మనము ఇంకా బలహీనంగా ఉన్నప్పుడు, అనగా మనము నీతిమంతులుగా గానీ, పరిశుద్ధులుగా గానీ లేకుండా, నిస్సహాయులుగా మరియు నశించిపోతున్నవారిగా (అనగా భక్తిహీనులుగా, వ. 6) ఉన్నప్పుడు ఆయన మరణించాడు.

5:10 వచనాలలో అపొస్తలుడు ఇలా అంటున్నాడు: "మనం శత్రువులుగా ఉన్నప్పుడు, దేవునితో సమాధానపరచబడ్డాము." (అదేవిధంగా 8వ వచనంలో కూడా: "మనం ఇంకా పాపులుగా ఉన్నప్పుడే, క్రీస్తు మన కోసం మరణించాడు.")

మరీ ముఖ్యంగా, సమాధానపరచబడిన మనము ఆయన జీవము వలన రక్షింపబడతాము (5:10). యేసు క్రీస్తు యొక్క పునరుత్థానం మరియు జీవం మన ఆత్మీయ పునరుత్థానానికి మరియు ఆత్మీయ జీవానికి ఒక కారణం, అనగా ఒక ప్రభావవంతమైన సాధనం; ఎందుకంటే అది మనలను విశ్వసించేలా మరియు (పాపం నుండి) లేచేలా చేస్తుంది, మనం చదివినట్లుగా: "నీవు నీ నోటితో ప్రభువైన యేసును ఒప్పుకొని, దేవుడు ఆయనను మృతులలో నుండి లేపినాడని నీ హృదయములో విశ్వసించిన యెడల నీవు రక్షింపబడెదవు." క్రీస్తు మరణంలో మనము ఆత్మీయ జీవం కొరకు మరణిస్తాము, మనం చదివినట్లుగా: "మనలో యేసు క్రీస్తులోనికి బాప్తిస్మము పొందినవారందరు ఆయన మరణములోనికి బాప్తిస్మము పొందితిరి, అందువలన మనము కూడా నూతన జీవములో నడుచుకొనవలెను."

కాబట్టి, ఒక్క మనిషి ద్వారా పాపం లోకంలోకి ప్రవేశించింది, మరియు పాపం ద్వారా మరణం వచ్చింది (5:12). (ఇక్కడ అపోస్తలుడు చూపిస్తున్నాడు) ఒక్క మనిషి ద్వారా నీతి లోకంలోకి వచ్చింది. కానీ అతను మధ్యలో చేర్చిన ఒక అప్రస్తుత విషయం తర్వాత దీనిని చర్చిస్తాడు. "మరియు పాపం ద్వారా మరణం" అనే మాటలు అతను ఆది పాపం గురించి మాట్లాడుతున్నాడని స్పష్టంగా చూపిస్తున్నాయి; ఎందుకంటే మరణం పాపం ద్వారా వస్తే, చనిపోయే చిన్నపిల్లలు కూడా పాపం చేసినవారే. కాబట్టి దీనిని వాస్తవ పాపం అనే అర్థంలో అర్థం చేసుకోకూడదు. అపోస్తలుడు

94 రోమా పత్రికపై వ్యాఖ్యానం ఇక్కడ వాస్తవ పాపం గురించి కాకుండా, ఆది పాపం గురించి మాట్లాడుతోందని ఈ క్రింది వాటి ద్వారా కూడా నిరూపించబడింది:

1. ఆయన ఇలా అంటాడు: "ఒకే వ్యక్తి ద్వారా." ఈ ప్రకటన గురించి సెయింట్ అగస్టిన్, "పాపాలకు తగిన శిక్ష మరియు వాటి క్షమాపణ" అనే తన పుస్తకంలోని మొదటి అధ్యాయంలో పెలాజియన్లకు వ్యతిరేకంగా ఇలా వ్రాశాడు: "కాబట్టి, ఒకరి నుండి అందరికీ వ్యాప్తి చెందడం ద్వారా సంక్రమించిన ఆ పాపం మరియు మరణం గురించి ప్రస్తావించిన అపోస్తలుడు, మానవ జాతి వ్యాప్తికి ఆరంభం అయిన మూలపురుషుడిగా అతడిని చిత్రీకరిస్తున్నాడు."

2. ఆయన ఇలా అంటున్నాడు: "ఒక్కరి ద్వారా." వాస్తవ పాపం అనేకుల ద్వారా లోకంలోకి వస్తుంది, ఎందుకంటే ప్రతి వ్యక్తి ద్వారా అతని ప్రత్యేకమైన పాపం లోకంలోకి ప్రవేశపెట్టబడుతుంది.

3. ఆయన ఇలా అంటున్నాడు: "పాపం లోకంలోకి ప్రవేశించింది." వాస్తవ పాపం నిజానికి లోకంలోకి ప్రవేశించదు, కానీ ప్రతి వ్యక్తి యొక్క వాస్తవ పాపాలు అతిక్రమించిన వారి తలపై భారం మోపుతాయి. ఇక్కడ "లోకం" అనే పదం స్వర్గ భూములను సూచించదు, కానీ లోకంలో నివసించే మానవులను సూచిస్తుంది, అపోస్తలుడు Romans 3:6లో చెప్పినట్లుగా: "అలాంటప్పుడు దేవుడు లోకాన్ని ఎలా తీర్పు తీరుస్తాడు?" In 5:19లో ఆయన ఈ పదాన్ని ఈ మాటలతో వివరిస్తాడు: "ఒక మనిషి అవిధేయత వలన అనేకులు పాపులుగా చేయబడ్డారు."

4. ఆయన ఇలా అంటున్నాడు: "మరియు పాపం వలన మరణం." నిశ్చయంగా మనుషుల మరణం కేవలం వారి వ్యక్తిగత పాపాల వలన మాత్రమే సంభవించదు, ఎందుకంటే వాస్తవ పాపాలు చేయని వారు కూడా మరణిస్తారు. అందువల్ల ఇక్కడ 'అపోస్డే' అనే పదం ఏ ప్రత్యేక (వాస్తవ) పాపాలనూ ఉద్దేశించడం లేదు.

5. ఆయన ఇలా అంటున్నాడు: "కాబట్టి మరణం అందరి మీదికి వచ్చింది." ఒక వ్యక్తి యొక్క సొంత పాపానికి సంబంధించి ఇది నిజం: మరణం దానిని అనుసరిస్తే, పాపం చేసినవానికి మాత్రమే అది వస్తుంది, ధర్మశాస్త్రం Deuteronomy 24:16 లో చెప్పినట్లుగా: "ప్రతి మనిషి తన సొంత పాపం నిమిత్తం మరణశిక్షకు గురికావాలి."

6. అపొస్తలుడు "పాపం" గురించి మాట్లాడుతూ, ఒకే ఒక్క (ఆది) పాపాన్ని ఏకవచనంలో ప్రస్తావించాడు. ఒకవేళ ఆయన దీనిని వాస్తవ పాపాల గురించిగా అర్థం చేసుకోవాలని కోరుకుంటే, ఆయన బహువచనంలో ఇలా చెప్పవలసి వచ్చేది: "అనేక అపరాధముల వలన."

7. ఆయన ఇలా అంటున్నాడు: "దానివలన అందరూ పాపం చేశారు." ఒకరి సొంత (వాస్తవ) పాపం మరొకరి పాపం కాదు, దానివల్ల మనుషులందరూ పాపం చేసినట్లు కాదు, కానీ ప్రతి వ్యక్తి తన సొంత (వాస్తవ) పాపాలను చేస్తాడు.

8. ఆయన ఇలా అంటున్నాడు: "ధర్మశాస్త్రం వచ్చేవరకు పాపం లోకంలో ఉండేది." అంటే, (వాస్తవ) పాపానికి శిక్ష గుర్తించబడింది, కానీ (ఆది) పాపానికి కాదు. మోషేకు ముందు కూడా వాస్తవ పాపం ఉండేది మరియు

రోమా 95వ అధ్యాయంపై వ్యాఖ్యానం ప్రకారం, పాపికి శిక్ష విధించబడింది. కానీ మోషే (తన హవ్వ ద్వారా) దానిని తెలియజేసే వరకు ఆది పాపం గురించి తెలియదు.

9. అతను ఇలా అంటాడు. "(వారు) ఆదాము చేసిన అతిక్రమణను పోలిన పాపము చేయలేదు." పెలాజియస్ వివరించినట్లుగా, ఆదాము వంటి అతిక్రమణలు చేసే వారందరూ, దానిని పోలిన, అనుకరించిన పాపాన్ని కాకుండా, నిజమైన అతిక్రమణ ద్వారా పాపం చేస్తారు.

10. ఆది పాపం ద్వారా ఆదాము రాబోయే వానికి సూచనగా అయ్యాడని ఆయన అంటున్నాడు, కానీ ప్రతి వ్యక్తిగత పాపం ద్వారా అది జరగదు, ఎందుకంటే అలా జరిగితే ప్రతి పాపి రాబోయే వానికి సూచనగా ఉంటాడు. కానీ ఇప్పుడు ఆదాము మాత్రమే క్రీస్తుకు సూచనగా ఉన్నాడు, ఎందుకంటే అతని ఈ ఒక్క పాపం అందరి మీదికి వచ్చింది.

అయితే, ఆది పాపం అంటే ఏమిటి? అపోస్తలుని ప్రకారం, అది కేవలం సంకల్పంలో ఒక మంచి గుణం లేకపోవడం మాత్రమే కాదు, లేదా (మంచి చేయడానికి) మనిషి యొక్క నీతి మరియు సామర్థ్యాన్ని కోల్పోవడం మాత్రమే కాదు. అది అతని శరీరం మరియు ఆత్మ యొక్క శక్తులన్నింటినీ, అతని సంపూర్ణ బాహ్య మరియు అంతర్గత పరిపూర్ణతలను కోల్పోవడం. దీనికి తోడు, అది చెడు పట్ల అతని మొగ్గు, మంచి పట్ల అతని విముఖత, వెలుగు మరియు జ్ఞానం పట్ల అతని విముఖత, తప్పు మరియు చీకటి పట్ల అతని ప్రేమ, మంచి పనుల నుండి అతని పలాయనం మరియు వాటి పట్ల అతని అసహ్యం, మరియు పాపమైన వాటిని వెతకడం. అందువల్ల మనం Psalm 14:3లో ఇలా చదువుతాము: "వారందరూ పక్కకు తొలగిపోయారు, వారందరూ కలిసి అపవిత్రులయ్యారు; మంచి చేసేవాడు ఒక్కడూ లేడు, ఒక్కడూ లేడు"; మరియు Genesis 8:21లో: "మనిషి హృదయం యొక్క ఊహ అతని యవ్వనం నుండి చెడ్డది." మత్తయి సువార్తలో ప్రభువు చెప్పినట్లుగా, వాస్తవ పాపాలు ముఖ్యంగా మనలో నుండి వస్తాయి.

15:19: "హృదయములో నుండి దుష్ట తలంపులు, నరహత్యలు, వ్యభిచారములు, జారత్వములు, దొంగతనములు, అబద్ధ సాక్ష్యములు, దూషణలు బయలుదేరును." అయితే ఆది మనలోనికి ప్రవేశిస్తుంది; మనము దానిని చేయము గాని, దానిని సహిస్తాము. మనము పాపి కుమారులము గనుక పాపులం. పాపి తనవంటి పాపిని మాత్రమే కనగలడు.

ఆదాము యొక్క ఆపాదించబడిన అతిక్రమం; క్రీస్తు యొక్క ఆపాదించబడిన నీతి (ధర్మశాస్త్రము వచ్చువరకు లోకములో పాపము ఉండెను; అయితే ధర్మశాస్త్రము లేనప్పుడు పాపము ఆపాదించబడదు. అయినను, ఆదాము అతిక్రమమునుబట్టి పాపము చేయనివారి మీద కూడా, ఆదాము మొదలుకొని మోషే వరకు మరణము ఏలెను. ఆదాము రాబోవు వానికి సూచనగా ఉన్నాడు. అయితే అపరాధమువలెనే ఉచితమైన బహుమానము ఉండును. ఒకని అపరాధము వలన అనేకులు మరణిస్తే, దేవుని కృపయు, ఆ కృపా వరమును, అనగా ఒక్క మనుష్యుడైన యేసు ద్వారా కలుగు బహుమానమును మరెంతో అధికముగా కలుగును.)

క్రీస్తు అనేకులకు సమృద్ధిగా అనుగ్రహించెను. పాపము చేసిన ఒక్కని వలన కలిగినట్లు ఈ బహుమానము కలుగును; ఏలయనగా, ఒక్కని వలన తీర్పు శిక్షకు వచ్చెను, కానీ ఈ ఉచిత బహుమానము అనేక అపరాధములనుండి నీతినింపజేయుటకు వచ్చెను. ఏలయనగా, ఒక్క మనుష్యుని అపరాధము వలన మరణము వాని మీద ఏలుచున్న యెడల, మరి ఎక్కువగా, సమృద్ధియైన కృపను మరియు నీతియనుబట్టియైన బహుమానమును పొందినవారు, ఒక్కడైన యేసు క్రీస్తు వలన జీవములో ఏలుదురు.

కాబట్టి, ఒకని అపరాధము వలన మనుష్యులందరి మీద శిక్షావిధి వచ్చినట్లు, ఒకని నీతి వలన మనుష్యులందరి మీద జీవమునకు నీతిమంతులుగా తీర్చుటకు ఉచితమైన బహుమానము వచ్చెను. ఏలయనగా, ఒక మనుష్యుని అవిధేయత వలన అనేకులు పాపులుగా చేయబడినట్లు, ఒకని విధేయత వలన అనేకులు నీతిమంతులుగా చేయబడెదరు. అంతేకాక, అపరాధము అధికమగుటకు ధర్మశాస్త్రము ప్రవేశించెను. అయితే పాపము అధికమైన చోట కృప మరి అధికమగును; ఏలయనగా, పాపము మరణము వరకు ఏలినను, ఆలాగే మన ప్రభువైన యేసు క్రీస్తు ద్వారా నీతి వలన కృప నిత్యజీవమునకు ఏలవచ్చును (5:13-21).

ధర్మశాస్త్రం వచ్చేవరకు పాపం లోకంలో ఉంది (5:13). సెయింట్ అగస్టిన్ తన ‘అర్హులైన వారి గురించి’ అనే పుస్తకంలోని పదవ అధ్యాయంలో దీనిని వివరిస్తాడు.

పాపాలకు శిక్ష మరియు వాటి క్షమాపణ ఈ క్రింది విధంగా ఉన్నాయి: "ధర్మశాస్త్రం ద్వారా పాపాన్ని తీసివేయడం సాధ్యపడలేదు, సహజమైన ధర్మశాస్త్రం ద్వారా గానీ, ప్రత్యక్షపరచబడిన ధర్మశాస్త్రం ద్వారా గానీ కాదు; ఎందుకంటే ధర్మశాస్త్ర క్రియల ద్వారా ఎవరూ నీతిమంతులుగా తీర్చబడలేరు." మరొక పుస్తకంలో ఆయన "ధర్మశాస్త్రం ముగిసే వరకు" అనే పదబంధాన్ని, ధర్మశాస్త్రం యొక్క ముగింపు అయిన క్రీస్తు వరకు దాని పూర్తి కాలానికి సూచిస్తారు.

(లూథర్ స్వయంగా ఈ వివరణను ఇష్టపడతాడు.*) ధర్మశాస్త్రం వచ్చేవరకు పాపం గుర్తించబడలేదు, ధర్మశాస్త్రం ద్వారా పాపజ్ఞానం కలిగింది కాబట్టి ఆ ధర్మశాస్త్రమే పాపాన్ని కలుగజేసింది.

అయినప్పటికీ, ఆదాము నుండి మోషే వరకు మరణం ఏలింది (5:14). అంటే, పాపానికి శిక్ష అయిన మరణం, మానవులందరికీ అనుభవం ద్వారా బాగా తెలుసు, కానీ మరణానికి కారణం అయిన పాపం వారికి తెలియదు. మరణం కేవలం మోషే వరకు మాత్రమే ఏలింది అనే విధంగా మనం ఈ మాటలను అర్థం చేసుకోకూడదు, ఎందుకంటే మోషే కూడా మరణించాడు, మరియు లోకాంతం వరకు మానవులందరూ మరణిస్తూనే ఉంటారు. కానీ మోషే విషయంలో మరణం ఏలింది అంటే, మరణం ఎందుకు అంత శక్తివంతంగా ఏలుతుందో మానవులకు తెలియదు.

ఆదాము చేసిన అతిక్రమమును పోలిన పాపము చేయనివారు (5:14). సెయింట్ అగస్టిన్ ఈ వాక్యాన్ని ఈ క్రింది విధంగా వివరిస్తారు: "ఆదాము వలె తమ స్వంత ఇష్టంతో ఇంకా పాపము చేయనివారిపై" (మరణం వారిపై ఏలింది). అంటే, అందరూ పాపం చేశారు, కేవలం వాస్తవ పాపం వలన మాత్రమే కాదు, కానీ అదే అపరాధభావం కారణంగా.

(ఆదాము గురించి). (ఈ వాక్యభాగం మొత్తానికి లూథర్ చేసిన వ్యాఖ్యానంలో, ఇక్కడ అపొస్తలుడు ఆదాము యొక్క అపరాధాన్ని అతని సంతతి వారందరికీ ఆపాదించడం గురించి మాట్లాడుతున్నాడనే వాస్తవాన్ని నొక్కి చెబుతాడు.)

రాబోయే వానికి సూచన ఎవరు (5:14). ఆదాము క్రీస్తుకు ఎలా సూచనగా ఉన్నాడు? ఆదాము తన మరణానికి కారణమయ్యాడు

రోమా 97 గ్రంథ వ్యాఖ్యానం: వారి సంతానం, వారు నిషిద్ధ వృక్ష ఫలమును తినకపోయినప్పటికీ, క్రీస్తు తన సంబంధులైన వారికి, వారు ఏ నీతిని సంపాదించుకోకపోయినప్పటికీ, నీతిని పంచిపెట్టువాడు అయ్యాడు; ఎందుకంటే సిలువ ద్వారా ఆయన సమస్త మనుష్యులకు (నీతిని) సంపాదించిపెట్టాడు.

ఆదాము చేసిన పాపపు రూపము మనలో ఉన్నది, ఎందుకంటే అతను చేసినట్లే మనం కూడా పాపం చేసినట్టుగానే చనిపోతాము. క్రీస్తు రూపము మనలో ఉన్నది, ఎందుకంటే అతను చేసినట్లే మనం కూడా సంపూర్ణ నీతిని నెరవేర్చినట్టుగానే జీవిస్తాము. కానీ అపరాధము జరిగినట్టుగా ఉచిత బహుమానము ఉండదు (5:15). ఆదిపాపం ఆదాము చేసిన పాపము వలన కలిగింది. అతని పిల్లలుగా మనం ఈ పాపాన్ని భరిస్తాము మరియు దాని కారణంగా మనం దోషులము, ఎందుకంటే ఆదాము తన స్వభావంతో తన పాపాన్ని అందరికీ బదిలీ చేస్తాడు. ఆ పాపం ద్వారా అతడు పాపిగా మరియు దుష్టుడిగా మారినట్లే, అతడు పాపులను మరియు దుష్టులను మాత్రమే కంటాడు, అనగా, సమస్త కీడుకు మొగ్గుచూపి మంచిని ఎదిరించేవారిని.

ఒకే వ్యక్తి అయిన యేసు క్రీస్తు ద్వారా కలుగు దేవుని కృపయు, ఆయన కృపా వరమును అనేకులకు అధికముగా విస్తరింపజేసితమి (5:17). ఒకరి పాపము ఎలా ఉందో, మరొకరి కృప కూడా అలాగే ఉంటుంది. మన సొంత పాపమేమీ లేకపోయినా, మనకు విధించబడిన శిక్ష ద్వారా ఒకరి పాపం ఎలా బయటపడుతుందో, అలాగే మన యోగ్యత లేకుండానే ఆయన నీతి మనకు అనుగ్రహించబడటం ద్వారా మరొకరి కృప కూడా బయటపడుతుంది.

మరియు పాపం చేసినవాని వలన ఈ వరము కలుగుచున్నది కాదు (5:17). (నీతిమంతులుగా తీర్చబడుట అనే) ఉచితమైన వరము, కేవలం పాపి అయిన ఒక్క పాపానికి వ్యతిరేకంగా మాత్రమే ఇవ్వబడదు; మరో మాటలో చెప్పాలంటే, (ఆదాము) చేసిన ఒక్క అతిక్రమణ వలన మనకు కలిగిన ఆ ఒక్క శిక్ష నుండి మాత్రమే కృపా వరము మనలను విడిపించదు.

ఒక మనిషి చేసిన అపరాధము వలన మరణము ఏలుచున్న యెడల, వారు మరి ఎక్కువగా... యేసు క్రీస్తు అను ఒక్కని వలన జీవములో ఏలుదురు (5:17). దేవుని అపారమైన కృపను ఘనపరచడానికి అపొస్తలుడు అదే భావాన్ని ఎప్పటికప్పుడు కొత్త మరియు విభిన్నమైన పదాలలో పునరావృతం చేస్తాడు.

ఒకని అపరాధము వలన సమస్త మనుష్యుల మీద శిక్షావిధి వచ్చెను (5:18). ఇక్కడ అపొస్తలుడు "సమస్తము" అని చెప్పుచున్నాడు; మొదటిది, ఆదాము నుండి పుట్టిన వారందరూ (విశ్వాసము ద్వారా) తిరిగి జన్మింపబడినందున.

క్రీస్తు; మరియు రెండవదిగా, ఆదాము ద్వారా తప్ప శరీర సంబంధమైన జననం ఎలాగైతే లేదో, అలాగే క్రీస్తు ద్వారా తప్ప ఆత్మ సంబంధమైన జననం కూడా లేదు.

ఒక మనుష్యుని అవిధేయత వలన అనేకులు పాపులుగా చేయబడినట్లు, ఒకని విధేయత వలన అనేకులు నీతిమంతులుగా చేయబడతారు (5:19). ఇక్కడ

98 రోమా పత్రికపై వ్యాఖ్యానం: అపోస్తలుడు "అనేకులు" అని మాట్లాడాడు, "అందరూ" అని కాదు. దీని ద్వారా, మునుపటి వచనంలో ఆయన నొక్కిచెప్పింది పాపుల లేదా నీతిమంతుల సంఖ్య మీద కాదని, పాపానికి మరియు కృపకు ఉన్న శక్తి మీద అని చూపించాడు.

పాపం ఎంత శక్తివంతమైనదంటే, ఒకే ఒక్క అతిక్రమణ అనేకులను, లేదా అందరినీ తప్పుదారి పట్టించింది. అలాంటప్పుడు దైవ కృప మరింత శక్తివంతమైనది; ఎందుకంటే, ఆ ఒక్క కృపా కార్యమే (క్రీస్తు ప్రాయశ్చిత్తం), ప్రజలు దానిని కోరుకుంటే, అనేకులను, నిజానికి మానవులందరినీ అనేక పాపాల నుండి రక్షించగలదు.

దీనికి సంబంధించి సెయింట్ క్రిసోస్టోమ్ ఇలా అంటారు: "ఒక యూదుడు మిమ్మల్ని అడిగితే, ఒక్కరి శక్తి ద్వారా ఇది ఎలా సాధ్యమని..."

క్రీస్తు వలన లోకం రక్షించబడింది, అలాంటప్పుడు అవిధేయుడైన ఒక్క ఆదాము వలన లోకమంతా ఎలా నాశనమైందో ఆయన్నే అడగండి.

15వ వచనంలో అపొస్తలుడు "దేవుని కృప"ను "కృపా వరం"తో అవి రెండూ వేర్వేరు అన్నట్లుగా అనుసంధానిస్తాడు. మనం దేవుని కృపను మన యోగ్యత ద్వారా పొందము, కానీ తండ్రి క్రీస్తుకు అనుగ్రహించిన ఉచిత బహుమానంగా పొందుతామనే వాస్తవాన్ని నొక్కి చెప్పడానికే ఆయన ఇలా చేస్తాడు. Ephesians 4:8 ప్రకారం, ఆయన దానిని మనుష్యులకు అనుగ్రహించుటకై అనుగ్రహించాడు: "ఆయన ఉన్నత స్థానమునకు ఆరోహణమైనప్పుడు . . . (ఆయన) మనుష్యులకు బహుమానములు ఇచ్చెను." కానీ నిజానికి "దేవుని కృప" మరియు "కృపా వరం" రెండూ ఒక్కటే, అదేమిటంటే, క్రీస్తు ద్వారా కృపచేత దేవుడు మనకు అనుగ్రహించే నీతి.

అపరాధము అధికమగుటకై ధర్మశాస్త్రము ప్రవేశించెను (5:20). "ధర్మశాస్త్రము ప్రవేశించెను" అనే వాక్యం పాపం నిలిచియున్నదని, నిజానికి అది (ధర్మశాస్త్రము వలన) వృద్ధి చెందిందని చూపిస్తుంది; ఎందుకంటే, మనిషి యొక్క పాపపు కోరికలకు వ్యతిరేకమైన వాటిని ఆజ్ఞాపించడం ద్వారా మరియు అతని (పాపపు) వాంఛలను నిషేధించడం ద్వారా పాపాన్ని అధికం చేయడానికి ధర్మశాస్త్రం పాపాన్ని అనుసరించింది. "అపరాధము అధికమగుటకై" అనే మాటలు ఉద్దేశాన్ని సూచించవు, కానీ ఫలితాన్ని సూచిస్తాయి. (ఈ వాక్యం యొక్క) భావం: ధర్మశాస్త్రమును అతిక్రమించడం ద్వారా ఆది పాపమును గూర్చిన జ్ఞానం కలిగింది. ఈ విధంగా సెయింట్ అగస్టిన్ తన "రోమీయులకు వ్రాసిన పత్రిక నుండి ప్రతిపాదనలు"లో ఇలా అంటాడు: "ధర్మశాస్త్రము ఏ ఉద్దేశంతో ఇవ్వబడిందో యూదులకు అర్థం కాలేదని ఈ మాటలతో ఆయన స్పష్టంగా చూపిస్తున్నాడు; ఎందుకంటే అది పాపులను బ్రతికించడానికి ఇవ్వబడలేదు — విశ్వాసం ద్వారా బ్రతికించేది (దైవ) కృప మాత్రమే — కానీ ధర్మశాస్త్రమును తమ సొంత శక్తితో పాటించాలని అహంకారంతో వాదించేవారు పాపమనే బలమైన సంకెళ్ళతో ఎంత గట్టిగా బంధించబడి, చెరలో ఉంచబడ్డారో చూపించడానికి ఇవ్వబడింది." కాబట్టి మానవజాతి ధర్మశాస్త్రం నుండి సహాయం మరియు స్వస్థతను పొందలేదు, కానీ వారి వ్యాధి (పాపం) పెరుగుదలను మాత్రమే పొందింది.