మొదటి అధ్యాయంలోని విషయం: అపొస్తలుడు తన ప్రేమను వ్యక్తపరుస్తాడు

నేను ఇతరుల మధ్య పొందిన ఫలమును మీ మధ్య కూడా పొందాలనే ఉద్దేశ్యంతో మీ యొద్దకు రావాలని సంకల్పించాను, (ఇంతవరకు నా గుడిసెకు ఆటంకం కలిగింది).

అన్యులారా, నేను గ్రీకులకును, అనాగరికులకును, జ్ఞానులకును, అజ్ఞానులకును విరోధినై యున్నాను. కాబట్టి నా శక్తికొలది,

రోమాలో ఉన్న మీకు కూడా సువార్తను ప్రకటించడానికి నేను సిద్ధంగా ఉన్నాను (1:13-15). ఇక్కడ పౌలు, తనపై రహస్యంగా లేవనెత్తబడే రెండు అభ్యంతరాలను ఎదుర్కొంటాడు. మొదటిది, తన అపొస్తలుల పరిచర్యను గ్రీకు ప్రాంతాల నుండి లాటిన్ ఉపయోగించే ప్రాంతాలకు, నిజానికి వాటికి కూడా విస్తరించినందుకు అతనిపై అహంకారం అనే ఆరోపణ రావచ్చు. మరికొందరు, అప్పటికే విశ్వాసంలో జ్ఞానులుగా, ఉపదేశులుగా ఉన్నవారికి, అంటే రోమాలోని క్రైస్తవులకు, బోధించడానికి ప్రయత్నించినందుకు అతనిపై దుస్సాహసం అనే నింద వేయవచ్చు. అదే విధంగా, ఈ లోకంలోని జ్ఞానులపై తన బోధనలను బలవంతంగా రుద్దడంలో అతని ధైర్యానికి కూడా విమర్శలు రావచ్చు. ఈ అభ్యంతరాలకు అతను ఇలా జవాబిస్తాడు: నేను ఇది యాదృచ్ఛికంగా చేయడం లేదు, కానీ నేను రుణపడి ఉన్న అప్పును తీర్చడానికి చేస్తున్నాను.

"కాబట్టి, నా శక్తికొలది, రోమాలో ఉన్న మీకు కూడా సువార్తను ప్రకటించడానికి నేను సిద్ధంగా ఉన్నాను" అనే మాటలతో పీఠిక ముగిసి, లేఖ సరిగ్గా ప్రారంభమవుతుంది. తన పాఠకులను శ్రద్ధగా వినేలా మరియు ఆయన మాట వినడానికి ఇష్టపడేలా చేయడానికి ఆయన పరిచయం రూపొందించబడింది. తన పదవిని మరియు (దైవిక) వాక్యపు మహిమను కీర్తించడం ద్వారా ఆయన వారి దృష్టిని ఆకర్షిస్తాడు.

వారి సేవకుడిగా మరియు రుణగ్రస్తుడిగా వారి రక్షణకు మాత్రమే సేవ చేస్తానని వాగ్దానం చేయడం ద్వారా ఆయన వారిని వినడానికి సిద్ధపరుస్తాడు.

క్రీస్తు సువార్తను గూర్చి నేను సిగ్గుపడను; ఎందుకనగా, విశ్వసించు ప్రతివానికి అది రక్షణ కలుగజేయు దేవుని శక్తి; మొదట యూదులకు, తరువాత గ్రీకులకును అది శక్తియై యున్నది (1:16). దానిని విశ్వసించు వారందరినీ రక్షించే సువార్త, లేదా, దానిపై నమ్మకం ఉంచు వారందరినీ రక్షించడానికి శక్తివంతమైన (దైవిక) వాక్యమే అది. ఇది నిజంగా దేవుని ద్వారా మరియు దేవుని నుండి వచ్చినదే! "దేవుని శక్తి" అనగా, దేవుడుగా ఆయనే సర్వశక్తిమంతుడు అనగా, ఆయన (ఎవరినైనా లేదా దేనినైనా) శక్తిమంతునిగా లేదా బలవంతునిగా చేసే శక్తి అని మనం అర్థం చేసుకోకూడదు. మనం "దేవుని వరము" గురించి మాట్లాడినట్లే, "దేవుని శక్తి" గురించి కూడా మాట్లాడతాము, అనగా, దేవుని నుండి వచ్చే శక్తి. అపొస్తలుల కార్యములలో మనం ఈ విధంగా చదువుతాము: "పరిశుద్ధాత్మ మీ మీదకు వచ్చిన తరువాత మీరు శక్తిని పొందుదురు"; మళ్ళీ Luke 1:35లో: "సర్వోన్నతుని శక్తి నిన్ను కప్పివేస్తుంది."

40 రోమా పత్రికపై వ్యాఖ్యానం: సువార్తను మానవ శక్తికి భిన్నంగా దేవుని శక్తి అని పిలుస్తారు. మానవుడు తన శారీరక అభిప్రాయం ప్రకారం, తన సొంత బలంతో రక్షణ పొంది, శరీర సంబంధమైన కార్యాలను నెరవేర్చగలడని భావించే సామర్థ్యమే ఈ మానవ శక్తి. కానీ దేవుడు క్రీస్తు సిలువ ద్వారా ఈ సామర్థ్యాన్ని పూర్తిగా రద్దు చేసి, ఇప్పుడు మనకు తన సొంత శక్తిని ఇస్తున్నాడు, దీని ద్వారా ఆత్మీయమైన —

(విశ్వాసి) రక్షణ కొరకు శక్తిని పొందుతాడు. (మనిషి యొక్క సొంత శక్తి నాశనం చేయబడాలి); లేకపోతే దేవుని శక్తి మనలో ఉండదు; ఎందుకంటే ధనవంతులు మరియు శక్తిమంతులు సువార్తను స్వీకరించరు, అలాగే దేవుని శక్తిని కూడా స్వీకరించరు, వ్రాయబడినట్లుగా: "బీదలకు సువార్త ప్రకటించబడును" (Luke 7:22).

విశ్వసించనివాడు సువార్తను గూర్చి సిగ్గుపడి, కనీసం తన హృదయంలోనూ, ప్రవర్తనలోనూ దానికి వ్యతిరేకంగా ప్రవర్తిస్తాడనేది ఈనాటికీ సత్యంగా నిలుస్తోంది; ఎందుకంటే, శరీర సంబంధమైన, లోక సంబంధమైన వాటిలో ఆనందం పొందేవాడు, ఆత్మ సంబంధమైన, దైవ సంబంధమైన వాటిలో ఆనందం పొందలేడు. కాబట్టి, అతడు సువార్తను ప్రకటించడానికి సిగ్గుపడటమే కాకుండా, వ్యక్తిగతంగా దానికి వ్యతిరేకంగా పోరాడి, అది తనను మార్చడానికి నిరాకరిస్తాడు, ఎందుకంటే అతడు వెలుగును ద్వేషించి చీకటిని ప్రేమిస్తాడు.

అందువలన అది అతనికి అవివేకంగా మారుతుంది; నిజానికి అది అతనికి పూర్తిగా మూర్ఖత్వంగా కనిపిస్తుంది, I Corinthians 2:14 ప్రకారం: "శరీర సంబంధమైన మనుష్యుడు దేవుని ఆత్మ సంబంధమైన విషయములను అంగీకరించడు; అవి అతనికి అవివేకముగా కనబడును; ఆత్మ సంబంధమైన వివేచన వలననే కలుగును గనుక అతడు వాటిని గ్రహింపలేడు"; లేదా Romans 8:7 ప్రకారం: "శరీర సంబంధమైన మనస్సు దేవునికి విరోధముగా ఉన్నది; అది దేవుని నియమమునకు లోబడదు, లోబడజాలనూ కాదు."

కాబట్టి, తీర్పు ఇదే: సువార్తను విశ్వసించేవాడు, దేవుని శక్తి మరియు జ్ఞానంలో బలవంతుడుగాను, జ్ఞానిగాను ఉండటానికి, మనుష్యుల ఎదుట బలహీనుడుగాను, అవివేకిగాను మారాలి. 1వ అధ్యాయం మొదలైన వాటిలో ఇలా వ్రాయబడింది: "దేవుని అవివేకము మనుష్యుల జ్ఞానముకంటె గొప్పది; దేవుని బలహీనత మనుష్యుల బలముకంటె గొప్పది... శరీర రీత్యా జ్ఞానులు అనేకులు, బలవంతులు, ఉన్నత వంశీయులు అనేకులు పిలువబడలేదు: కానీ జ్ఞానులను సిగ్గుపరచుటకు దేవుడు లోకంలోని అవివేకులను ఎన్నుకున్నాడు; బలవంతులను సిగ్గుపరచుటకు దేవుడు లోకంలోని బలహీనులను ఎన్నుకున్నాడు."

ఎందుకంటే, దానిలోనే దేవుని నీతి విశ్వాసం నుండి విశ్వాసానికి బయలుపరచబడింది: వ్రాయబడినట్లుగా, నీతిమంతుడు విశ్వాసం ద్వారా జీవిస్తాడు (1:17). దేవుని నీతి అంటే, దాని ద్వారానే మనం ఆయన గొప్ప రక్షణకు యోగ్యులమవుతాము, లేదా దాని ద్వారా మాత్రమే మనం నీతిమంతులుగా పరిగణించబడతాము.

ఆయన ఎదుట రోమా 41వ అధ్యాయంపై వ్యాఖ్యానం. మానవ బోధకులు మనుష్యుల నీతిని, అనగా ఎవరు నీతిమంతుడో, లేదా ఒక వ్యక్తి తన దృష్టిలోను మరియు ఇతరుల దృష్టిలోను ఎలా నీతిమంతుడవుతాడో వివరిస్తారు మరియు బోధిస్తారు. సువార్త మాత్రమే దేవుని నీతిని, అనగా ఎవరు నీతిమంతుడో, లేదా ఒక వ్యక్తి దేవుని ఎదుట ఎలా నీతిమంతుడవుతాడో, అనగా దేవుని వాక్యాన్ని నమ్మే విశ్వాసం ద్వారా మాత్రమే ఎలా నీతిమంతుడవుతాడో వెల్లడిస్తుంది. ఈ విధంగా మనం మార్కు సువార్తలో చదువుతాము.

16:16: "విశ్వసించి బాప్తిస్మము పొందినవాడు రక్షింపబడును; విశ్వసించనివాడు శిక్షింపబడును." దేవుని నీతియే మన రక్షణకు కారణం. అయితే ఈ నీతి, దేవుడు తానే దేవునిగా నీతిమంతునిగా ఉండటం వలన కలిగేది కాదు, కానీ సువార్తపై విశ్వాసం ద్వారా ఆయన చేత మనం నీతిమంతులుగా తీర్చబడతాము.

కర్మల ద్వారా లభించే మానవ నీతికి భిన్నంగా దీనిని దైవిక నీతి అని అంటారు. కర్మల ద్వారా లభించే ఈ మానవ నీతిని అరిస్టాటిల్ తన మూడవ గ్రంథంలో స్పష్టంగా వివరిస్తాడు.

నీతిశాస్త్రం. అతని దృష్టిలో, నీతి మనిషి కర్మలను అనుసరిస్తుంది మరియు వాటి ద్వారా కలుగుతుంది; అయితే, దేవుని తీర్పు భిన్నంగా ఉంటుంది, ఎందుకంటే దాని ప్రకారం, నీతి (నీతిమంతునిగా తీర్చబడటం) కర్మలకు ముందు ఉంటుంది మరియు మంచి కర్మలు దాని నుండి ఉద్భవిస్తాయి.

"విశ్వాసం నుండి విశ్వాసానికి" అనే మాటలు వివిధ రకాలుగా వ్యాఖ్యానించబడ్డాయి. కొందరు వాటిని ఈ విధంగా వివరిస్తారు: పాత నిబంధన పితరుల విశ్వాసం నుండి కొత్త నిబంధన విశ్వాసానికి. ఈ వివరణను అంగీకరించవచ్చు, అయినప్పటికీ దీనిని వ్యతిరేకించవచ్చు కూడా; ఎందుకంటే నీతిమంతులు గత తరాల విశ్వాసం ద్వారా జీవించరు, కానీ, వ్రాయబడినట్లుగా, "నీతిమంతుడు (తన) విశ్వాసం ద్వారా జీవిస్తాడు." పితరులు మనం కలిగి ఉన్న సువార్తనే విశ్వసించారు; ఎందుకంటే విశ్వాసం ఒక్కటే, అది మనకు ఉన్నంత స్పష్టంగా వారికి లేకపోయినప్పటికీ.

ఈ మాటల స్పష్టమైన అర్థం ఏమనగా: దేవుని నీతి పూర్తిగా విశ్వాసం నుండి వస్తుంది, అయితే అది నిరంతర వృద్ధి మరియు మరింత స్పష్టత కనబడే విధంగా ఉంటుంది, రెండవ కొరింథీయులలో వ్రాయబడినట్లుగా.

3:18: "మనం ... మహిమ నుండి మహిమకు అదే స్వరూపంలోకి మార్చబడతాము." అందువల్ల "విశ్వాసం నుండి విశ్వాసానికి" అనే మాటలు, విశ్వాసి విశ్వాసంలో మరింతగా ఎదుగుతాడని, తద్వారా నీతిమంతుడిగా తీర్చబడినవాడు (తన జీవితంలో) మరింతగా నీతిమంతుడు అవుతాడని సూచిస్తాయి. ఎవరూ తాము ఇప్పటికే గ్రహించామని (ఫిలిప్పీయులకు 3:13) మరియు అందువల్ల (పరిశుద్ధీకరణలో) పురోగతి సాధించడం మానేశామని అనుకోకూడదనే ఉద్దేశ్యంతో ఆయన దీనిని జతచేశారు; ఎందుకంటే నిజానికి అలా అనుకోవడం అంటే వారు వెనుకబడిపోవడం ప్రారంభించడమే. సెయింట్ అగస్టిన్ తన పుస్తకంలోని పదకొండవ అధ్యాయంలో ఈ మాటలను వివరిస్తారు.

ఆత్మ మరియు అక్షరం గురించి ఈ విధంగా: "నోటితో దానిని ఒప్పుకునే వారి విశ్వాసం నుండి వాస్తవానికి దానికి లోబడే వారి విశ్వాసం వరకు."

పాపియైన మానవునికి క్రీస్తు సువార్త ఎందుకు అవసరం? సత్యమును దుర్నీతితో పట్టుకొనియున్న మనుష్యుల సమస్త భక్తిహీనతకును, దుర్నీతికిని వ్యతిరేకముగా దేవుని ఉగ్రత ఆకాశము నుండి బయలుపరచబడినది; ఎందుకనగా, దేవుని గూర్చి తెలియదగినది వారిలో బయలుపరచబడినది; దేవుడు దానిని వారికి తెలియజేసెను. ఎందుకనగా, ప్రపంచ సృష్టి నుండి ఆయన అదృశ్యమైనవి, అనగా ఆయన నిత్యశక్తియు దేవత్వమును, సృష్టించబడిన వాటి వలన స్పష్టముగా కనబడుచున్నవి; అందువలన వారికి ఏ సాకును లేదు. ఎందుకనగా, వారు దేవుని ఎరిగియుండియు, ఆయనను దేవునిగా ఘనపరచలేదు, కృతజ్ఞత చూపలేదు; కానీ వారి ఊహలలో వ్యర్థులయ్యారు, మరియు వారి అవివేక హృదయము అంధకారమయమయ్యింది. తాము జ్ఞానులమని చెప్పుకొంటూ, వారు అవివేకులయ్యారు, మరియు అక్షయమైన దేవుని మహిమను క్షయమైన మనుష్యుల, పక్షుల, చతుష్పాద జంతువుల, మరియు పాకే పురుగుల ప్రతిమగా మార్చారు. కాబట్టి దేవుడు కూడా వారి హృదయాలలోని దురాశల ద్వారా వారిని అపవిత్రతకు అప్పగించాడు, వారు తమ శరీరాలను తమ మధ్య అవమానపరచుకున్నారు. వారు దేవుని సత్యాన్ని అబద్ధంగా మార్చి, నిరంతరం ఆశీర్వదింపబడిన సృష్టికర్త కంటే సృష్టిని ఎక్కువగా ఆరాధించి, సేవించారు. ఆమేన్.

ఈ కారణముచేత దేవుడు వారిని నీచమైన కోరికలకు అప్పగించెను; ఏలయనగా వారి స్త్రీలు కూడ సహజమైన దానిని విడిచి, ప్రకృతి విరుద్ధమైన దానిని అనుసరించిరి. అటువలె పురుషులును స్త్రీతో సహజమైన దానిని విడిచిపెట్టి, ఒకరినొకరు దురాశతో కృంగిరి; పురుషులు పురుషులతో అసహ్యమైన కార్యములు చేయుచు, తమ తప్పునకు తగిన ప్రతిఫలమును తమయందే పొందిరి.

మరియు వారు తమ జ్ఞానములో దేవుని ఉంచుకొనుటకు ఇష్టపడనందున, దేవుడు వారిని తగని కార్యములు చేయుటకు భ్రష్టమైన మనస్సుకు అప్పగించెను; వారు సమస్త దుర్నీతి, వ్యభిచారము, దుష్టత్వము, లోభము, కపటత్వముతో నిండియుండి, అసూయ, నరహత్య, వాదోపవాదము, మోసము, కపటత్వముతో నిండియుండి, కొండెగాళ్ళుగా, దేవుని ద్వేషించువారిగా, దౌర్జన్యపరులుగా, గర్విష్ఠులుగా, అహంకారులుగా, చెడును కల్పించేవారిగా, తల్లిదండ్రులకు అవిధేయులుగా, వివేకం లేనివారిగా, నిబంధనను మీరినవారిగా, సహజమైన ప్రేమ లేనివారిగా, శాంతములేనివారిగా, కనికరములేనివారిగా ఉన్నారు. అటువంటి కార్యములు చేయువారు మరణమునకు పాత్రులని దేవుని తీర్పును ఎరిగియుండియు, వారు అట్టి కార్యములను చేయుటయే కాక, వాటిని చేయువారిని చూచి ఆనందించుదురు.

ఎందుకంటే, సత్యమును దుర్నీతితో పట్టుకొనియున్న మనుష్యుల భక్తిహీనతకును దుర్నీతికిని వ్యతిరేకముగా దేవుని ఉగ్రత పరలోకము నుండి బయలుపరచబడినది (1:18). ఇక్కడ అపొస్తలుడు, మనుష్యులందరూ పాపంలోను, అవివేకంలోను జీవిస్తున్నారని చూపించడం ప్రారంభిస్తాడు, తద్వారా వారు తమ జ్ఞానం మరియు (క్రియల) నీతి వ్యర్థమని గ్రహించి, వారికి క్రీస్తు నీతి అవసరమని తెలుసుకుంటారు. దీనిని ఆయన, అన్నిటికంటే ముందుగా, అన్యజనుల నైతిక స్థితిని వర్ణించడం ద్వారా వివరిస్తాడు. అపొస్తలుడు ప్రధానంగా ఈ లోకంలోని జ్ఞానులను, శక్తిమంతులను దృష్టిలో ఉంచుకున్నాడు. వారు (సువార్తకు) తలవంచుకొంటే, అప్పుడు వారి ప్రజలైన సామాన్యులు కూడా సుముఖంగా తలవంచుతారు.

రోమా 43వ అధ్యాయంపై వ్యాఖ్యానం దీనిని అంగీకరిస్తుంది. వారు సువార్తను మరియు క్రీస్తు సిలువ వాక్యాన్ని అత్యంత తీవ్రంగా వ్యతిరేకించి, ఇతరులను దానికి వ్యతిరేకంగా రెచ్చగొట్టారు అనే కారణంతో కూడా ఆయన ఇలా చేస్తాడు. అందువల్ల, వారొక్కరే అతిక్రమణదారులు అన్నట్లుగా ఆయన వారిపై పాపభారం మరియు అపరాధాన్ని మోపి, వారికి దేవుని ఉగ్రతను ప్రకటిస్తాడు. (ఈ లోకంలోని) జ్ఞానులకు మరియు శక్తిమంతులకు ఉన్నంత పూర్తిగా అవివేకంగా సువార్త మరెవరికీ కనిపించదు, ఎందుకంటే అది వారి భావనలకు విరుద్ధంగా ఉంటుంది.

(19వ వచనంలో) "దేవునికి తెలియబడగల" అనే పదాలను, ఉదాహరణకు, "దేవుని గూర్చిన జ్ఞానం" వంటి ఒక అమూర్త వ్యక్తీకరణతో ఉత్తమంగా అనువదించవచ్చు.

దేవుడు దానిని వారికి చూపించెను (1:19). ఈ మాటలు, భూసంబంధమైన వరాలన్నిటినీ వాటి దాతగా దేవుడే అని ఆపాదించాలని ప్రకటిస్తున్నాయి; ఎందుకంటే ఇక్కడ అపొస్తలుడు దేవుని గురించిన సహజ జ్ఞానం గురించి మాట్లాడుతున్నాడు, వివరణాత్మక మాటలు దీనిని రుజువు చేస్తున్నాయి: "ప్రపంచ సృష్టి నుండి ఆయన అదృశ్య విషయాలు స్పష్టంగా కనిపిస్తున్నాయి." ఈ ప్రకటన మనకు ఏమి చెబుతుందంటే, ప్రపంచం ఆరంభం నుండి దేవుని అదృశ్య విషయాలు (ప్రపంచంలో) జరిగే (దైవిక) కార్యకలాపాలను హేతుబద్ధంగా గ్రహించడం ద్వారా ఎల్లప్పుడూ గుర్తించబడ్డాయి. అందువల్ల, మానవులందరికీ, ప్రత్యేకించి విగ్రహారాధకులందరికీ, దేవుని గురించి, ముఖ్యంగా ఆయన దైవత్వం మరియు ఆయన సర్వశక్తి గురించి స్పష్టమైన జ్ఞానం ఉండేది. వారు చేసిన విగ్రహాలను "దేవుళ్ళు" అని, చివరికి "దేవుడు" అని పిలవడం ద్వారా దీనిని నిరూపించారు, మరియు వారు వాటిని శాశ్వతమైనవిగా, సర్వశక్తివంతమైనవిగా, కనీసం తమకు సహాయం చేయగలంత బలంగా ఉన్నాయని పూజించారు. ఇది వారి హృదయాలలో ఒక దైవిక సార్వభౌముని గురించిన జ్ఞానం ఉందని నిరూపిస్తుంది. అటువంటి గుణాలు నిజంగా దేవునికి మాత్రమే చెందుతాయని వారికి నమ్మకం లేకపోయి ఉంటే, వారు ఒక రాయికి గానీ, రాయి రూపంలో ఉన్న దైవానికి గానీ దైవిక గుణాలను ఎలా ఆపాదించి ఉండేవారు! దేవుడు శక్తిమంతుడు, అదృశ్యుడు, న్యాయవంతుడు, అమరుడు మరియు మంచివాడు అని వారికి స్పష్టంగా తెలుసు. కానీ (నిజమైన దేవునికి మాత్రమే చెందిన) దైవిక గుణాలను తమ విగ్రహాలకు ఆపాదించడంలో వారు పొరబడ్డారు.

ప్రపంచ సృష్టి నుండి (1:20). ప్రపంచం ఉనికిలోకి వచ్చినప్పటి నుండి దేవుడు సుపరిచితుడే అనే వాస్తవాన్ని ఈ వాక్యం నొక్కి చెబుతుంది. దేవుని అదృశ్య విషయాలు అన్ని సమయాలలోనూ చూడవచ్చు,

(తయారు చేయబడిన వాటి ద్వారా అవి అర్థం చేసుకోబడతాయి).

మన పాఠంలో అపొస్తలుడు (కొందరు అనుకుంటున్నట్లుగా) రోమీయులను మాత్రమే కాకుండా, యావత్ అన్యజనుల ప్రపంచాన్ని గద్దిస్తున్నాడు. ఆయన చెప్పిన మాటల నుండి ఇది స్పష్టమవుతుంది: "యూదులు, అన్యజనులు అందరూ పాపానికి లోనయ్యారని మేము ముందే నిరూపించాము." కాబట్టి ఆయన ఎవరినీ మినహాయించలేదు, ఎందుకంటే ఆయన స్పష్టంగా "అందరూ" అని ప్రస్తావిస్తున్నాడు. అయినప్పటికీ, ఆయన రోమీయులను మరియు వారి జ్ఞానులను మరింత కఠినంగా తీర్పు తీరుస్తున్నాడు, ఎందుకంటే వారు తమ ఆధిపత్యం, అధికారం మరియు తత్వశాస్త్రం ద్వారా ప్రపంచాన్ని నడిపించారు.

సువార్త పరిచారకులు అన్నిటికంటే ముందుగా ప్రజల పాలకులను, ఆలోచనాపరులను గద్దించాలని ఈ లేఖనం మనకు యాదృచ్ఛికంగా బోధిస్తుంది; అయితే, అది వారి అస్తవ్యస్తమైన, గందరగోళ మనస్సు నుండి వెలువడే సొంత మాటలతో కాదు, కానీ వారు దైవిక వాక్యానికి విరుద్ధంగా ఎలా ప్రవర్తిస్తూ పాపం చేస్తున్నారో సువార్త ద్వారా వారికి చూపించడం ద్వారా గద్దించాలి. అటువంటి సాక్షుల సమూహం నిజానికి చాలా చిన్నది!

వారి అవివేక హృదయం అంధకారమయమైంది (1:21). ఒక వ్యక్తి డబ్బును తన స్వాధీనంలోకి తెచ్చుకోవడానికి ప్రయత్నించకుండా, కేవలం దానిని చూడటానికే వెతకడం ఎంత అవివేకమో, అలాగే అన్యజనులు దేవుణ్ణి ఎరిగినప్పటికీ, ఆయనను గూర్చిన కేవలం జ్ఞానంతోనే సంతృప్తి చెంది, దానిలోనే గర్వపడ్డారు. వారు ఆయన ఆరాధనను, ప్రత్యేకంగా ఆయనకు అంతర్గతంగా అంకితమవ్వడాన్ని మనస్సులో నుండి విడిచిపెట్టారు. తమను తాము జ్ఞానులమని చెప్పుకుంటూ, వారు అవివేకులయ్యారు (1:22). ఇది ఒక సువర్ణ సూత్రం, ఇది అన్ని సందర్భాలలోనూ (దేవుని పట్ల తమ విధిని నిర్వర్తించడంలో మనుషులు విఫలమైనప్పుడు) నిజమవుతుంది, ఎందుకంటే ప్రత్యేకమైన దానికి ఏది నిజమో, అది సాధారణమైన దానికి కూడా నిజం. (బీమా చేయబడిన వ్యక్తి కాకుండా) మరొక వ్యక్తి నోటిలో

అపోస్తలుడు) ఈ (ప్రకటన) అయితే, అది పూర్తిగా వేరే విషయం అవుతుంది.

తమను తాము నిజంగా అవివేకులమని భావించుకునేవారు (అంటే, భక్తిపరులైన, వినయవంతులైన విశ్వాసులు) నిజమైన జ్ఞానులు. దీనికి విరుద్ధంగా, తాము శక్తిమంతులమని, పలుకుబడి గలవారమని, మరియు గొప్పవారమని గొప్పలు చెప్పుకునేవారు, మనుషుల దృష్టిలో (అలాంటి వరాల గురించి) గొప్పలు చెప్పుకున్నప్పటికీ, దేవుని దృష్టిలో బలహీనులు, వికృతులు మరియు నీచులు. ఎందుకంటే వారు (తమ వరాలను మరియు మంచి గుణాలను బట్టి) అతిశయపడతారు.

మరియు అక్షయమైన దేవుని మహిమను క్షయమైన మనుష్యుని పోలికగల విగ్రహముగా మార్చిరి (1:23). మరో మాటలో చెప్పాలంటే, వారు (తమకు తెలిసిన) దేవుణ్ణి ఘనపరచలేదు, కానీ (దేవుని గురించిన) తమ సొంత భావనలను ఘనపరిచారు. నేను ఈ వ్యాఖ్యానాన్ని సమర్థిస్తాను, ఎందుకంటే ఇశ్రాయేలీయులు కూడా బయలుకు మరియు బంగారు దూడలకు దైవిక గౌరవం చూపారని ఆరోపించబడ్డారు, అయినప్పటికీ, నిస్సందేహంగా, వారు ఈ రూపాలు మరియు విగ్రహాల క్రింద సత్య దేవుణ్ణి ఆరాధించాలని అనుకున్నారు. కానీ దేవుడు వారిని నిషేధించాడు.

మంచిని విడిచిపెట్టే పాపం, నిశ్చయంగా చెడును చేసే పాపానికి దారితీస్తుంది. ఈ కారణంగా, అన్యజనులు సత్య దేవుని ఆరాధనను నిర్లక్ష్యం చేయడం ద్వారా ఎలా పాపం చేశారో చూపించిన తరువాత, అపొస్తలుడు ఇప్పుడు వారు అబద్ధ దేవుళ్ళ ఆరాధనను, లేదా విగ్రహారాధనను స్థాపించడం ద్వారా (నిశ్చయంగా) ఎలా పాపం చేశారో చూపిస్తున్నాడు.

రోమా 45వ అధ్యాయంపై వ్యాఖ్యానం: మనస్సు స్వభావరీత్యా ఒకదాని నుండి వైదొలగినప్పుడు, అది తప్పనిసరిగా మరొకదానికి అలవాటు పడుతుంది. సృష్టికర్తను తిరస్కరించినవాడు సృష్టిని ఆరాధించవలసి ఉంటుంది.

అలాగే మనిషి తన ఆత్మ విషయంలో "అక్షయమైనవాడు". కానీ అన్యజనులు దేవుణ్ణి తమలో ఉన్న ఆత్మ వలె ఆయనను చేయడంలో విఫలమవడం ద్వారా కూడా ఆయనను అగౌరవపరిచారు. వారు ఆయనను కేవలం మనిషి యొక్క శారీరక స్వరూపం వలె, లేదా అతని శరీర ప్రతిబింబం వలె మాత్రమే చేశారు, దాని ప్రకారం అతడు "క్షయమైనవాడు".

మరియు పక్షులకు, మరియు నాలుగు కాళ్ళ జంతువులకు, మరియు ప్రాకే జీవులకు. (1:23).

అన్యమతస్థుల గ్రంథాలను చదివిన వారికి ఇదంతా తెలిసిన విషయమే.

అపోస్తలుడు నక్షత్రాలను, లేదా ఖగోళ వస్తువులను, మరియు అలాంటి ఇతర విషయాలను ప్రస్తావించలేదు, ఎందుకంటే సహజంగానే మనిషి చేసిన వస్తువులను ఆరాధించేవారు, దేవుడు చేసిన వాటిని కూడా ఆరాధిస్తారు. ఈ విధంగా అపోస్తలుడు పరోక్షంగా తక్కువ ప్రాముఖ్యత ఉన్న మరియు సర్వసాధారణమైన దాని నుండి వాదిస్తున్నాడు. నిజానికి, దేవుడు కోరినట్లుగా కాకుండా, ఆయనను గూర్చిన తమ ఊహాగానాల ప్రకారం ఆయనను ఘనపరిచేవారు ఇప్పటికీ చాలామంది ఉన్నారు. దీనికి రుజువు, అత్యంత మూర్ఖమైన వింతైన మూఢనమ్మకాల ఆచారాలే (ఈ రోజుల్లో ప్రబలంగా ఉన్నవి). మనుషులు దేవుడు కోరిన దానిని నిర్లక్ష్యం చేసి, ఆయన తమను మరియు తమ కోరికలను అనుసరిస్తాడని భావిస్తూ, తమకు తాముగా ఎంచుకున్న క్రియల ద్వారా ఆయనను ఘనపరిచినప్పుడు, అది నిశ్చయంగా దేవుని మహిమను ఒక ప్రతిమగా లేదా మనసులోని కల్పనగా మార్చడమే అవుతుంది; ఆయన తనను తాను బయలుపరచుకున్న మార్గానికి భిన్నమైనవాడైనట్లుగా వారు భావిస్తారు.

ఆయన తన వాక్యములో తనను తాను ఉంచుకున్నాడు. ఈ కారణంగా దేవుడు నేటికీ అనేకులను వారి వ్యర్థమైన మనస్సులకు మరియు భ్రష్టమైన హృదయాలకు అప్పగిస్తున్నాడు.

పాఠంలో (అన్యమత) వికృత ప్రవర్తన యొక్క దశలను లేదా సోపానాలను గమనించండి.

వారి విగ్రహారాధనలో మొదటి మెట్టు కృతజ్ఞత లేకపోవడం: వారు కృతజ్ఞత చూపలేదు. కాబట్టి సాతాను పతనమవకముందు తన సృష్టికర్త యెదుట కృతఘ్నతను కనబరచాడు. దాతను మరచి, దేవుని బహుమతులను తాను కృపతో పొందనట్లుగా అనుభవించేవాడు, త్వరలోనే ఆత్మసంతృప్తితో నిండిపోతాడు. తర్వాతి మెట్టు అహంకారం: వారు

వారి ఊహలలో వ్యర్థులయ్యారు. ఈ దశలో మనుషులు తమను తాము, సృష్టినిబట్టి ఆనందిస్తారు, తమకు ప్రయోజనకరమైన వాటిని అనుభవిస్తారు.

ఈ విధంగా వారు తమ ఊహలలో, అనగా తమ ప్రణాళికలు, ప్రయత్నాలు మరియు కృషి అన్నింటిలో వ్యర్థులవుతారు. వాటిలో మరియు వాటి ద్వారా వారు తాము కోరుకున్నది ఏదైనా వెతుకుతారు; అయినప్పటికీ, వారి ప్రయత్నాలన్నీ వ్యర్థమే అవుతాయి, ఎందుకంటే వారు తమను తాము మాత్రమే కోరుకుంటారు: తమ కీర్తి, సంతృప్తి మరియు ప్రయోజనం. మూడవ మెట్టు అంధత్వం; ఎందుకంటే, సత్యం లేక మరియు అందులో మునిగిపోయి

46 రోమా పత్రికపై వ్యాఖ్యానం: వ్యర్థతలో, మనిషి తన భావన మరియు ఆలోచనలన్నింటిలో తప్పనిసరిగా గుడ్డివాడవుతాడు, ఎందుకంటే ఇప్పుడు అతను దేవుని నుండి పూర్తిగా వైదొలగిపోయాడు. నాల్గవ మెట్టు లేదా దశ ఏమిటంటే, మనిషి దేవుని నుండి పూర్తిగా వైదొలగడం, మరియు ఇది అన్నిటికన్నా ఘోరమైనది; ఎందుకంటే అతను దేవుణ్ణి కోల్పోయినప్పుడు, సాతాను చిత్తానుసారంగా అతన్ని అన్ని రకాల అవమానాలకు మరియు దుర్గుణాలకు అప్పగించడం తప్ప దేవునికి చేయడానికి ఇంకేమీ మిగలదు.

అదే విధంగా, మానవుడు మరింత సూక్ష్మమైన ఆధ్యాత్మిక విగ్రహారాధనలోకి దిగజారుతాడు, ఇది నేడు నలుదిక్కులా వ్యాపించి ఉంది. కృతజ్ఞత లేకపోవడం మరియు వ్యర్థమైన వాటిపై ప్రేమ (తన సొంత జ్ఞానం, లేదా నీతి, లేదా సాధారణంగా చెప్పినట్లుగా, తన "మంచి ఉద్దేశం"పై ప్రేమ) మానవుడిని ఎంతగా భ్రష్టు పట్టిస్తాయంటే, అతను గద్దింపును కూడా అంగీకరించడు, ఎందుకంటే ఇప్పుడు తన ప్రవర్తన మంచిదని మరియు దేవునికి ప్రీతికరమైనదని అతను భావిస్తాడు. తాను కరుణామయుడైన దేవుణ్ణి ఆరాధిస్తున్నానని అతను ఇప్పుడు ఊహించుకుంటాడు, కానీ వాస్తవానికి అతనికి అలాంటి దేవుడు లేడు; నిజానికి, అతను జీవించే దేవుని కంటే తన సొంత తర్క కల్పననే మరింత భక్తితో ఆరాధిస్తాడు. అయ్యో, కృతజ్ఞత లేకపోవడం ఎంత పెద్ద చెడు! అది వ్యర్థమైన వాటిపై కోరికను పుట్టిస్తుంది, మరియు ఇది మళ్ళీ అంధత్వాన్ని పుట్టిస్తుంది; అంధత్వం విగ్రహారాధనను పుట్టిస్తుంది, మరియు విగ్రహారాధన దుర్గుణాల వరదకు దారితీస్తుంది. దీనికి విరుద్ధంగా, కృతజ్ఞత దేవునిపై ప్రేమను కాపాడుతుంది, అందువల్ల హృదయం ఆయనకే అంకితమై ప్రకాశవంతమవుతుంది. వెలుగుతో నిండినవాడై, అతను జీవించే దేవుణ్ణి మాత్రమే ఆరాధిస్తాడు మరియు అటువంటి నిజమైన ఆరాధన వెంటనే అనేక సద్గుణాలకు దారితీస్తుంది.

అందువలన దేవుడు కూడా వారిని అపవిత్రతకు అప్పగించెను. (1:24). ఈ అప్పగింత కేవలం దేవుని అనుమతి వలన మాత్రమే కాదు, ఆయన చిత్తము మరియు ఆజ్ఞ వలన జరిగింది. దేవుడు తన చిత్తానికి వ్యతిరేకంగా ప్రవర్తించేలా అహాబును ఒప్పించమని అబద్ధపు ఆత్మను ఆజ్ఞాపించాడని I Kings 22:22-23లో మనకు స్పష్టంగా చెప్పబడింది. ఇదే విషయాన్ని మనం II Samuel 16:10 మరియు ఇతర వాక్యభాగాల నుండి కూడా తెలుసుకుంటాము. దేవుడు చెడును నివారిస్తాడు కాబట్టి ఎవరినీ చెడుకు అప్పగించలేడు అనే అభ్యంతరానికి, దైవిక ప్రేమ దృక్కోణం నుండి చూస్తే ఇది సరైనదేనని మేము సమాధానమిస్తాము. కానీ దేవుడు తన కఠినమైన న్యాయం ప్రకారం అతిక్రమించేవారితో వ్యవహరించినప్పుడు,

దుష్ట పాపిని మరింత కఠినంగా శిక్షించడం కోసం, ఆయన తన ఆజ్ఞలను మరింత ఘోరంగా ఉల్లంఘించడానికి అనుమతిస్తాడు. అప్పగించబడిన పాపి దృక్కోణం నుండి చూస్తే, ఇది నిజానికి దేవుని పక్షాన ఒక "అనుమతి"యే, ఎందుకంటే ఆయన తన రక్షించే హస్తాన్ని అతని నుండి ఉపసంహరించుకొని అతన్ని విడిచిపెడతాడు. కానీ ఇది దేవుని నీతియుక్తమైన తీర్పు ప్రకారమే జరుగుతుంది, ఎందుకంటే తాను అత్యంత ద్వేషించేవానికి (అనగా అపవాదికి) ఒక పాపిని అప్పగించడం ఆయన విధించే అత్యంత కఠినమైన శిక్ష.

రోమా 47వ అధ్యాయంపై వ్యాఖ్యానం: దీని నుండి, పాపం ఆయన (శిక్షాత్మక) చిత్తానుసారంగా సంభవించినప్పటికీ, దేవుడు పాపాన్ని కోరుకుంటాడని మనం నిర్ధారించకూడదు. దానికి విరుద్ధంగా, ఆయన పాపాన్ని తీవ్రంగా ద్వేషిస్తాడని ఇది చూపిస్తుంది. దేవుడు పాపాన్ని దానికదే ఎన్నడూ కోరుకోడు, కానీ దానికి అర్హులైన వారిపై తన శిక్షాత్మక తీర్పును అమలు చేయడానికి ఆయన పాపాన్ని అనుమతిస్తాడు. అయితే, ఆ శిక్ష సరిగ్గా పాపం కాదు, కానీ దానితో ముడిపడి ఉన్న తిరస్కారం.

విగ్రహారాధకులందరూ ఈ ఘోరమైన దుర్గుణాలన్నింటినీ చేశారని చెప్పడం అపొస్తలుని ఉద్దేశ్యం కాదని స్పష్టమవుతోంది; నిస్సందేహంగా చాలామంది వాటిలో కొన్నింటిని మాత్రమే చేశారు. కొందరు ఒక విధంగా పాపం చేస్తే, మరికొందరు మరో విధంగా చేశారు, కానీ వారందరి విషయంలోనూ దేవుని తీర్పు పనిచేసింది. ఉదాహరణకు, కొంతమంది రోమన్ కాన్సల్‌ల వలె, (ఇక్కడ వర్ణించినటువంటి) అటువంటి దుర్గుణాలకు ఏమాత్రం లోబడని వారు చాలామంది ఉన్నారని స్పష్టమవుతోంది; నిజానికి, అత్యంత పవిత్రంగా, సద్గుణవంతులుగా ఉన్నవారు కూడా చాలామంది ఉండి ఉండవచ్చు. అయినప్పటికీ, వారందరూ విగ్రహారాధకులే.

పౌలు ఇక్కడ సరైన క్రమంలో పేర్కొన్న "దేవుడు వారిని అప్పగించాడు" అనే తన మూడు వాక్యాల ద్వారా, ఆయన దైవిక శిక్ష తప్పనిసరిగా పాపులందరిపై (అదే విధంగా) అమలు చేయబడిందని చెప్పదలచుకున్నాడని కూడా మనం నమ్మకూడదు. దేవుడు తన తీర్పులో నిర్ణయించినట్లే, కొందరు మూడు దుర్గుణాలకూ, మరికొందరు ఒకదానికి, ఇంకొందరు రెండు దుర్గుణాలకు అప్పగించబడి ఉండవచ్చు. అపొస్తలుడు చూపించదలచుకున్నది ఏమిటంటే, అందరూ పాపులేనని మరియు క్రీస్తు కృప అవసరమైనవారని.

తమ సొంత శరీరాలను అవమానపరచుకొనుటకు (1:24). చాలా జాగ్రత్తగా మరియు ఉపమాన పద్ధతిలో అపొస్తలుడు అన్యజనుల వికృత ప్రవర్తనల గురించి మాట్లాడుతూ, వారిని "అపవిత్రత" మరియు "అవమానం" వంటి పదాలతో గద్దించాడు. I Corinthians 6:9,10 లో ఆయన (మరింత స్పష్టంగా) ఇలా వ్రాశాడు:

"మోసపోకండి: వ్యభిచారులు, విగ్రహారాధకులు, జారత్వము చేయువారు, స్త్రీలవలె ప్రవర్తించువారు, లేదా పురుషులతో స్వయంతృప్తి పొందువారు... దేవుని రాజ్యమును వారసత్వముగా పొందరు." ఇదే విధంగా Ephesians 5:3 మరియు II Corinthians 12:21 లలో కూడా ఉంది. శరీరాన్ని గౌరవించడం (కనీసం ఈ ఒక్క విషయంలోనైనా) అంటే పవిత్రంగా మరియు ఇంద్రియ నిగ్రహంతో ఉండటం, లేదా దానిని సరిగ్గా ఉపయోగించడం కాబట్టి, శరీరం యొక్క సహజ ఉపయోగాన్ని మార్చడం ద్వారా దానిని దుర్వినియోగం చేయడం అంటే దానిని అగౌరవపరచడమే. వ్యభిచారం మరియు అలాంటి పవిత్రత ఉల్లంఘనల ద్వారా మాత్రమే కాకుండా, (ఇక్కడ పేర్కొనబడిన) నీచమైన వికృత ప్రవర్తనల ద్వారా మరింత ఎక్కువగా శరీరం అవమానపరచబడి, అత్యంత నీచంగా దిగజార్చబడుతుంది.

సాధారణంగా, ఒక యువకుడి హృదయంలో దేవుని పట్ల భక్తి అనే మెరుపు ఏమాత్రం లేనప్పుడు, అతను దేవుని గురించి ఏమాత్రం పట్టించుకోకుండా, అదుపు లేకుండా తన దారిలో తాను వెళ్ళినప్పుడు, అతను ఇంకా పవిత్రంగా ఉన్నాడని భావించడం కష్టం. తప్పనిసరిగా అతనిలో శరీరం లేదా ఆత్మ సజీవంగా ఉంటుంది, కాబట్టి శరీరం లేదా ఆత్మలో ఏదో ఒకటి ఆధిపత్యం చెలాయిస్తుంది.

శరీరాశలపై విజయం సాధించడానికి, భక్తిపూర్వక ప్రార్థన ద్వారా వాటి నుండి పారిపోవడం కంటే సురక్షితమైన మార్గం మరొకటి లేదు.

ఆయన నిరంతరం ధన్యుడు. ఆమేన్ (1:25). అపొస్తలుడు తన యూదుల భక్తి కారణంగా ఈ దీవెనను స్పష్టంగా చేర్చాడు; ఎందుకంటే యూదు బోధకులు దేవుని గురించి ప్రస్తావించినప్పుడల్లా, కయఫా "నీవు క్రీస్తువా, ధన్యుని కుమారుడవా?" అని అడిగినప్పుడు చేసినట్లుగా, వారు దానికి "పరిశుద్ధుడు," లేదా "ధన్యుడు" వంటి పదాలను జతచేస్తారు. (మార్కు 1:25).

14:61). కానీ అయ్యో, ఈనాటికీ చాలామంది ప్రజలు దేవుని గురించి అయోగ్యమైన తలంపులు కలిగి, దేవుడు ఫలానా ఫలానా అని ధైర్యంగా, అహంకారపూరితంగా ప్రకటిస్తున్నారు. మహిమగల దేవుడు తమ తర్కం మరియు తీర్పు కన్నా అత్యున్నతుడని ఒప్పుకునే గౌరవాన్ని వారు ఆయనకు ఇవ్వరు. కానీ వారు తమ సొంత అభిప్రాయాలను (దేవుని గురించి) ఎంతగానో హెచ్చించుకుంటారు, ఒక పేద చెప్పులు కుట్టేవాడి తోలును విమర్శించినంత సులభంగా లేదా భయం లేకుండా దేవునిని విమర్శిస్తారు. దేవుని నీతి మరియు కరుణ తాము ఊహించుకున్నట్లే ఉన్నాయని వారు అనుకుంటారు; దేవుని గంభీరమైన విషయాలను సైతం ఎరిగిన ఆత్మ వారిలో లేకపోయినప్పటికీ, తమ అహంకారంలో, తాము ఆయనతో నిండిపోయినట్లుగా, అవును, ఆయనతో నిండిపోయిన దానికంటే ఎక్కువగా ఉన్నట్లుగా గొప్పలు చెప్పుకుంటారు. అలాగే మతభ్రష్టులు, యూదులు, మరియు గర్వ మనస్సు గలవారందరూ, నిజానికి దైవ కృపకు వెలుపల ఉన్నవారందరూ చేస్తారు. పరిశుద్ధాత్మ లేనివాడు ఎవ్వడూ నిశ్చయంగా దేవునిని సరిగ్గా విమర్శించలేడు. ఆయన లేకుండా మనుష్యులు, అది ఆయన నీతి గురించైనా, ఆయన కరుణ గురించైనా, తమ గురించి అయినా, ఇతరుల గురించి అయినా, అబద్ధపు తీర్పు తీరుస్తారు మరియు బోధిస్తారు. దేవుని ఆత్మ మన స్వంత ఆత్మకు సాక్ష్యమివ్వాలి (Rom. 8:16).

వారు దేవుణ్ణి తమ జ్ఞానంలో ఉంచుకోవడానికి ఇష్టపడలేదు (1:28).

ఈ కారణంగానే దేవుడు వారిని నానావిధమైన దుర్గుణాలలోకి వదిలివేశాడు, ఎందుకంటే దుర్గుణాలు నిజానికి (అపొస్తలుడు ఇక్కడ చూపినట్లుగా) అనేక రకాలుగా కనిపిస్తాయి.

వీరందరి విషయంలో, లేదా వీరిలో కొందరి విషయంలో, దేవుడు అన్యజనులను, లేదా మనం చెప్పాలంటే, వారిలో కొందరిని విడిచిపెట్టాడు. వారందరూ నరహంతకులు లేదా (ఇక్కడ పేర్కొనబడిన) ఇతర అతిక్రమణలన్నింటికీ బానిసలు కారు. దేవుడు శిక్షించేటప్పుడు, పాపులు ఒకే విధంగా పాపం చేసినప్పటికీ, వారందరినీ ఒకే విధంగా విడిచిపెట్టడు. దీనికి కారణం ఆయన నిగూఢమైన దైవిక తీర్పులో, అలాగే ఒక పాపి మంచి పని చేయవచ్చు, మరొకడు ఏ మంచి పని చేయకపోవచ్చు లేదా కనీసం చాలా తక్కువ మంచి చేయవచ్చు అనే పరిస్థితిలో వెతకాలి. ఏదేమైనా, దేవుడు ఆపుతాడు

రోమా 49వ అధ్యాయంపై వ్యాఖ్యానం: ప్రతి అహంకారపు నోటిని ఆయన అణచివేస్తాడు, తద్వారా పాపాన్ని శిక్షించడమో లేదా సద్గుణానికి బహుమానం ఇవ్వడమో చేసే ఏ నియమాన్ని ఆయనకు ఎవరూ నిర్దేశించలేరు. అందువల్ల ఆయన మనుష్యులను అదే విధంగా పాపం చేయడానికి అనుమతిస్తాడు, అయినప్పటికీ ఆయన కొందరిపై కరుణ చూపి వారిని క్షమిస్తాడు, మరికొందరి హృదయాలను కఠినపరిచి వారిని ఖండిస్తాడు. అదేవిధంగా ఆయన కొందరిని (బాహ్యంగా) మంచి చేయడానికి మరియు నీతివంతమైన జీవితాన్ని గడపడానికి అనుమతిస్తాడు, అయినప్పటికీ ఆయన ఒకరిని తిరస్కరించి విసిరివేస్తాడు మరియు మరొకరిని స్వీకరించి ఉన్నతపరుస్తాడు.

సమస్త దుర్నీతితో నిండియుండుట (1:29). లేఖనములో, హెబ్రీ భాషా అధ్యయనం చూపిస్తున్నట్లుగా, దుర్నీతికి మరియు పాపానికి మధ్య వ్యత్యాసం ఉంది. (లాటిన్‌లో ఇనిస్టిటియా మరియు ఇనిక్విటాస్ ఉన్నాయి.)

దుర్నీతి — (సరైన దానికి అనుగుణంగా నడుచుకోకపోవడం) — అనగా అవిశ్వాస పాపం, లేదా విశ్వాసం నుండి ప్రవహించే నీతి లేకపోవడం, ఉదాహరణకు, విశ్వసించేవాడు నీతిమంతుడు; మరియు విశ్వసించనివాడు దుర్నీతిమంతుడు (cf Rom. 1:17; Mark 16:16).

విశ్వసించనివాడు అవిధేయుడు; మరియు అవిధేయుడు అనీతిమంతుడు. పాపము — (సరియైన దానిని అతిక్రమించడం) — అనగా, భక్తి పట్ల తమకున్న మూర్ఖపు ఉత్సాహంతో మనుషులు తమకు తామే ఎంచుకునే స్వీయనీతి అనే పాపం. మనం ఇలా కూడా చెప్పవచ్చు: మనిషి తాను చేయవలసిన విధిని నిర్లక్ష్యం చేసి, (దైవ వాక్యానికి విరుద్ధంగా) తన దృష్టిలో మంచిదిగా కనిపించే దానిని చేయడంలో పాపము ఇమిడి ఉంటుంది. అయితే, మనిషి తనకు మంచిదిగా కనిపించే దానిని (అది దైవ వాక్యానికి విరుద్ధమైనప్పటికీ) పక్కన పెట్టి, తాను చేయవలసిన దానిని చేయడంలో సరియైన ప్రవర్తన వ్యక్తమవుతుంది. పౌర నీతి విషయంలో, వాస్తవానికి, వేరే నియమాలు వర్తిస్తాయి.

. . . దుష్టత్వంతో నిండియుండటం (1:29). దుష్టత్వం అంటే, తనకు లభించిన మంచి ఉన్నప్పటికీ చెడు చేయాలనే మనిషిలోని వక్రబుద్ధి; నిజానికి, దేవుడు తనకు ఇచ్చిన మంచి వాటిని కూడా వాడు చెడు పనుల కోసం దుర్వినియోగం చేస్తాడు. దీనికి విరుద్ధంగా, మంచితనం అంటే, తనకు జరిగిన అన్యాయం వల్ల తన ప్రయత్నానికి ఆటంకం కలిగినా లేదా అడ్డుపడినా కూడా మంచి చేయాలనే మనిషిలోని సరైన స్వభావం; మంచితనం చెడును కూడా మంచికి సేవ చేసేలా చేస్తుంది. తనకు అంతా బాగున్నంత కాలం, తనకు ఏ విధంగానూ ప్రతిఘటన ఎదురుకానంత కాలం కేవలం మంచి చేసే వ్యక్తి, క్రైస్తవ అర్థంలో మంచివాడు కాడు. ఈ క్రైస్తవ అర్థంలో మంచిగా ఉండటానికి, కేవలం లౌకిక పరంగా మాత్రమే మంచిగా ఉండే వారికి అర్హత లేదు, మనం Matthew 7:18లో చదివినట్లుగా: "మంచి చెట్టు చెడ్డ ఫలాలను ఫలించదు, అలాగే చెడిపోయిన చెట్టు మంచి ఫలాలను ఫలించదు."

ఇదే విధమైన వైరుధ్యంలో "దయ" మరియు "దయ" అనే పదాలు నిలుస్తాయి. దయ అంటే ఇతరులకు సహాయం చేయాలనే మరియు మేలు చేయాలనే హృదయపూర్వక కోరిక. ఇది రెండు రకాలు. క్రైస్తవ, లేదా పరిపూర్ణమైన, దయ అనేది కృతజ్ఞతను ఎదుర్కొన్నా లేదా కృతఘ్నతను ఎదుర్కొన్నా ఎల్లప్పుడూ ఒకే విధంగా ఉంటుంది. అపరిపూర్ణమైన మానవ, లేదా ప్రాపంచిక దయ అనేది ప్రశంసను పొందినంత కాలం మాత్రమే కొనసాగుతుంది, కానీ కృతఘ్నతను లేదా మరేదైనా చెడును ఎదుర్కొన్నప్పుడు ఆగిపోతుంది. Matthew 5:48 లో మనం ఇలా చదువుతాము: "పరలోకంలో ఉన్న మీ తండ్రి పరిపూర్ణుడైనట్లు మీరును పరిపూర్ణులుగా ఉండండి"; మరియు Luke 6:35 లో: "అయితే మీ శత్రువులను ప్రేమించండి, మేలు చేయండి, మరియు ప్రతిఫలం ఏమీ ఆశించకుండా అప్పు ఇవ్వండి; అప్పుడు మీ ప్రతిఫలం గొప్పగా ఉంటుంది, మరియు మీరు సర్వోన్నతుని పిల్లలవుతారు: ఎందుకంటే ఆయన కృతఘ్నుల పట్ల మరియు చెడు పట్ల దయగలవాడు." దీనికి విరుద్ధంగా, దురుద్దేశం అనేది ఇతరులను బాధపెట్టాలనే వికృతమైన, ద్వేషపూరిత ప్రవృత్తి.

తన సంపూర్ణ దుష్టత్వంలో మానవుడు, కేవలం చెడ్డవారికే కాక, కృతజ్ఞత గల మరియు మంచివారికి కూడా హాని చేస్తాడు. అది నిజంగా పశుప్రాయమైన దుష్టత్వం. క్రైస్తవ దయ గురించి Galatians 5:22లో ఇలా వ్రాయబడింది: "ఆత్మ ఫలము... దయ, మంచితనము."

దుష్టత్వంతో నిండి ఉండటం (1:29). దుష్టత్వం అంటే మంచిని ఉద్దేశపూర్వకంగా విడిచిపెట్టడానికి మరియు చెడును అడ్డుకోవడానికి ప్రయత్నించే విపరీతమైన ప్రవృత్తి.