ఈ తెలుగు ఎడిషన్ యంత్ర సహాయంతో అనువదించబడింది; సమీక్ష కొనసాగుతోంది. అధ్యయనానికి ఆంగ్ల మూల గ్రంథమే ప్రామాణికం. తప్పులు కనిపిస్తే [email protected]కు రాయండి.
అధ్యాయం 3
అధ్యాయం 3
ఏర్పాటుగా దైవ సంకల్పం
కాబట్టి అబ్రాహాము ఉదయాన్నే లేచాడు . . (ఆదికాండము 22:3).
అబ్రహాము నిద్ర నుండి మేల్కొన్న సమయాన్ని సూచించే ఈ సంక్షిప్తమైన, దాదాపు నిరపాయమైన వాక్యం ఎన్నో ఊహాగానాలకు దారితీసింది. దేవుని ఆజ్ఞ మేరకు అత్యంత ఘోరమైన కార్యాన్ని చేయవలసి ఉన్న ఆ రోజున అబ్రహాము ఎందుకు అంత ఉదయాన్నే లేచాడు?
డానిష్ తత్వవేత్త సోరెన్ కీర్కెగార్డ్ 'ఫియర్ అండ్ ట్రెంబ్లింగ్' అనే పేరుతో ఒక పుస్తకం రాశారు, అందులో ఆయన పితామహుడు ఎందుకు తెల్లవారుజామున లేచాడో ఊహించడానికి ప్రయత్నిస్తూ, ఈ పదబంధాన్ని పదే పదే పరిశీలించారు. దేవుడు తన ముందు ఉంచిన పనిలో ఆయనకు విధేయత చూపడంలో ఆయన ఉత్సాహంగా, సుముఖంగా ఉన్నందువల్లనా? లేక దేవుని పిలుపులోని షరతులు ఆయన ఆత్మను ఎంతగానో కలవరపెట్టడం వల్ల, ఆయన నిద్ర వేదనతో నిండిపోయి, ఇకపై నిద్రపోయే ప్రయత్నాలు అసాధ్యమయ్యాయా?
లేఖనం ఈ ప్రశ్నలకు సమాధానం ఇవ్వదు. మన ఊహలను మనమే ఉపయోగించుకోవాలి. అయితే, అబ్రహాము ఉదయాన్నే లేవడానికి సేవ చేయాలనే ఆత్రుత కన్నా, వేదనే ఎక్కువ కారణమని నేను అనుమానిస్తున్నాను. అబ్రహాము కాగితపు సాధువు కాదు. మన మానవత్వానికి సాధారణమైన భావాలు అతనికి ఉన్నాయి, మరియు దేవుడు అతనికి ఆజ్ఞాపించిన పని ఏ మానవుని ఆత్మలోనైనా నిశ్చయంగా భయాన్ని కలిగిస్తుంది. కీర్కెగార్డ్ "నైతికతను తాత్కాలికంగా నిలిపివేయడం" అని పిలిచిన దానిని దేవుడు అబ్రహాము నుండి కోరాడు. ఆయన అబ్రహామును హత్య చేయడానికి పిలిచాడు—మరియు అది ఏదో ఒక సాధారణ నరహత్య కాదు. దేవుడు అబ్రహామును తన సొంత కుమారుడిని చంపమని ఆజ్ఞాపించాడు.
సీనాయి పర్వతం మీద మోషేకు పది ఆజ్ఞలు ఇవ్వక ముందే అబ్రాహాముకు ఈ ఆజ్ఞ ఇవ్వబడింది అనేది నిజం. ధర్మశాస్త్రం ఇంకా రాతి పలకలపై వ్రాయబడలేదు. కాబట్టి, "నీవు నరహత్య చేయకూడదు" అని ఇంకా వ్రాయబడలేదు. కానీ సీనాయి యొక్క ప్రత్యేక ప్రత్యక్షతలో అది ఉచ్చరించబడక ముందే, అది మానవుల హృదయాలలో ప్రకృతిచేత అప్పటికే లిఖించబడి ఉంది. మోషే పుట్టక చాలా కాలం ముందే, సృష్టి క్రమంలో తన సోదరుడిని చంపడం ఒక ఘోరమైన నేరం అని కయీనుకు తెలుసు. అబీ రక్తపు ఆర్తనాదం శతాబ్దాల తరబడి వినిపించింది. ఆ హత్య మరణశిక్ష విధించదగిన నేరం, అది సాక్షాత్తు దేవునికే వ్యతిరేకంగా చేసిన నేరం, ఎందుకంటే మానవ ప్రాణంపై దాడి చేయడం అంటే దేవుని స్వరూపధారిపై దాడి చేయడమే అని నోవహుకు మరియు అతని సంతతికి స్పష్టంగా వెల్లడించబడింది.
లేదు, హత్య దేవుని ధర్మశాస్త్రానికి తీవ్రంగా విరుద్ధమని అబ్రాహాముకు తెలిసి ఉండాలి, అయినప్పటికీ అతను దేవుని మాటలను ప్రత్యక్షంగా మరియు స్పష్టంగా విన్నాడు. ఆ మాటలు, తరువాతి తరాలు అబ్రాహాము యొక్క నిజమైన దేవుడిగా గౌరవించే దేవుని స్వభావం గురించి అతనికి తెలిసిన ప్రతిదానికీ విరుద్ధంగా ఉన్నాయి. ఆ మాటలు, దేవుడు ఒక మానవునిపై విధించే అత్యంత కఠినమైన పరీక్షలలో ఒకదానిలో భాగం. ఈ పరీక్ష గురించి మనం ఆదికాండము 22వ అధ్యాయంలో చదువుతాము:
ఈ సంగతులు జరిగిన తరువాత దేవుడు అబ్రాహామును పరీక్షించి, అతనితో, “అబ్రాహాము!” అని పిలిచెను.
మరియు అతను, "నేను ఇక్కడ ఉన్నాను" అని అన్నాడు.
మరియు ఆయన ఇలా అన్నాడు, "ఇప్పుడు నీ కుమారుడైన, నీకు ప్రియుడైన నీ ఏకైక కుమారుడైన ఇస్సాకును తీసుకొని మోరియా దేశానికి వెళ్లి, నేను నీకు చెప్పబోయే పర్వతాలలో ఒకదాని మీద అతన్ని దహనబలిగా అర్పించు." (ఆదికాండము 22:1-2)
అబ్రహాము జీవితంలోని ఒక హృదయవిదారక సంఘటన యొక్క ఈ సంక్షిప్త సారాంశంలో చాలా విషయాలు ఇమిడి ఉన్నాయి. దేవుడు అతన్ని ఒక పరీక్షకు పిలిచాడు; నిజానికి అబ్రహాముకు అది అత్యున్నతమైన పరీక్ష. అప్పటి వరకు అబ్రహాము జీవితం అసాధారణమైన విశ్వాసంతో నిండి ఉంది. ఒక అపరిచిత, పరాయి దేవుని పిలుపు మేరకు, తన స్వదేశాన్ని, తనకు ప్రియమైన వాటన్నిటినీ విడిచిపెట్టి, ఒక అజ్ఞాత దేశానికి ప్రయాణించిన వ్యక్తి ఇతనే. ఈ దేవుడు అతనికి ఒక అద్భుతమైన వాగ్దానం చేసి, ఆ వాగ్దానాన్ని ఒక పవిత్రమైన నిబంధనతో ముద్రించాడు. అబ్రహాము తన వృద్ధాప్యంలో ఒక గొప్ప జాతికి తండ్రి అవుతాడని, అతని సంతానం ఆకాశంలోని నక్షత్రాల వలె, సముద్రంలోని ఇసుక వలె విస్తరిస్తారని దేవుడు వాగ్దానం చేశాడు.
అబ్రాహాము భార్యయైన శారా ముసలిదై గొడ్రాలుగా ఉన్నప్పుడు అతనికి ఆ వాగ్దానం వచ్చింది. అయినప్పటికీ అబ్రాహాము దేవుని నమ్మి, ఆ వాగ్దానం ఏదో ఒక రోజు నెరవేరుతుందని, తన వారసుడు దమస్కుకు చెందిన తన సేవకుడైన ఎలీజరు కాకుండా, తన సొంత కుమారుడే, అనగా తన రక్తమాంసమున తన ఎముకలోని ఎముకనైన కుమారుడే అవుతాడని నిరీక్షణతో నమ్మాడు.
నిజానికి, ఆ వాగ్దానం నెరవేరేలా చూసుకోవడానికి అబ్రాహాము తన వంతు చర్యలు తీసుకున్నాడు; అతడు తన భార్య దాసి అయిన హాగరు ద్వారా ఒక బిడ్డను కన్నాడు. ఈ కుమారుడే ఇష్మాయేలు, అతడు వాగ్దానం చేయబడిన కుమారుడు కాదు. ఆ వాగ్దానం కూడా త్వరగా నెరవేరలేదు. తన భార్య గర్భం దాల్చడం కోసం అబ్రాహాము సంవత్సరాల తరబడి ఎదురుచూశాడు. తాను ఎప్పటికైనా బిడ్డను కంటాననే ఆలోచనకే ఆమె నవ్వింది. ఆమెకు గుర్తుంది
ఆమె నిజానికి ఒక కుమారుడిని కన్నప్పుడు ఆమె నవ్వింది; ఆ బిడ్డకు ఐజాక్ అని పేరు పెట్టారు, దాని అర్థం "నవ్వు".
ఇస్సాకు పుట్టినప్పుడు, దేవుడు తనకు చేసిన వాగ్దానం రక్తమాంసాలతో నెరవేరడాన్ని అబ్రాహాము చూశాడు. అసాధ్యమైన కల నెరవేరింది, మరియు నిబంధన వాగ్దాన బీజం సజీవంగా, క్షేమంగా ఉంది. ఇప్పుడు, వాగ్దానపు బిడ్డను చంపమని దేవుడు అబ్రాహామును కోరినప్పుడు, అతడు అన్నిటికంటే పెద్ద పరీక్షను ఎదుర్కొన్నాడు.
దేవుని ఆజ్ఞలోని నిబంధనలు అత్యంత నిర్దిష్టంగా ఉన్నాయని మనం గమనించాలి. ఆయన అబ్రాహామును కేవలం "నీ కుమారుని చంపు" అని ఆజ్ఞాపించలేదు. ఒకవేళ ఆ ఆజ్ఞ అంత అస్పష్టంగా ఉండి ఉంటే, అబ్రాహాము నేరుగా ఇష్మాయేలు వద్దకు వెళ్లి బలిపీఠం మీద అతన్ని అర్పించి ఉండేవాడని మనం ఊహించి ఉండేవాళ్ళం. కానీ, దేవుడు ఏ సందేహానికీ తావు ఇవ్వలేదు. తాను ప్రేమించిన కుమారుని తీసుకోమని ఆయన అబ్రాహామును ఆజ్ఞాపించాడు. ఎవరిని వధించాలనే విషయంలో ఏమాత్రం సందేహం లేకుండా, దేవుడు ఇలా అన్నాడు: "ఇప్పుడు నీ కుమారుడైన, నీకు ప్రియుడైన నీ ఏకైక కుమారుడైన ఇస్సాకును తీసుకో. . . ." ఒకవేళ అలా చెప్పబడిన పేరు ఇష్మాయేలు అయి ఉంటే, బహుశా అబ్రాహాము అర్థం చేసుకోగలిగేవాడేమో. కానీ ఇస్సాకు? నిజానికి ఇస్సాకు అతని ఏకైక కుమారుడు. నిశ్చయంగా, అబ్రాహాము తన ప్రాణం కంటే ఎక్కువగా ప్రేమించిన కుమారుడు అతనే. అతనికి ఇస్సాకు కంటే విలువైనది ఏదీ లేదు. కానీ మోరియా పర్వతం మీద బలి అర్పించడానికి పేరు పెట్టబడినది వాగ్దాన పుత్రుడైన, అబ్రాహాము భవిష్యత్ సంతానానికి ఏకైక నిరీక్షణ అయిన ఇస్సాకునే.
ఈ భయంకరమైన ఆజ్ఞ తర్వాతే అబ్రహాము తెల్లవారుజామున లేచాడు. లేఖన కథనం ఇలా కొనసాగుతుంది:
కాబట్టి అబ్రాహాము ఉదయాన్నే లేచి తన గాడిదకు జీను కట్టి, తన కుమారుడైన ఇస్సాకును, తన ఇద్దరు పనివారిని వెంటబెట్టుకొని, దహనబలి కొరకు కట్టెలు చీల్చి, లేచి దేవుడు తనకు చెప్పిన స్థలమునకు వెళ్ళెను. (ఆదికాండము 22:3)
ఈ కథలోని వివరాలు ఆశ్చర్యకరంగా ఉన్నాయి. అబ్రహాము తెల్లవారుజామున లేచిన తర్వాత తన గాడిదకు జీను కట్టడానికి పూనుకున్నాడని మనకు చెప్పబడింది. ఈ విషయం గురించి నాకు సందేహం కలుగుతోంది. అబ్రహాము తన కాలంలోని అత్యంత ధనవంతులలో ఒకడు. అతని ఆజ్ఞలను పాటించడానికి లెక్కలేనంత మంది సేవకులు ఉండేవారు. అతడు వృద్ధుడు కూడా. ఇంతటి వృద్ధుడు, ధనవంతుడు గాడిదకు జీను కట్టడం వంటి నీచమైన పనిలో నిమగ్నమవుతాడని నేను ఊహించను. అయినప్పటికీ అబ్రహాము ఈ పనిని ఒంటరిగానే చేశాడు.
దహన సంస్కారంలో ఉపయోగించే కట్టెలను అతనే స్వయంగా చీల్చాడని కూడా మాకు చెప్పబడింది.
సమర్పణ. ఈ చర్య అత్యంత వికృతంగా ఉంది. ఇది ఆత్మపీడనమా? అతను కట్టెలు నరుకుతున్నప్పుడు అసలు అతని మనసులో ఏం జరుగుతోంది? మార్టిన్ లూథర్ ఒకప్పుడు తన గురించి తాను గమనించినట్లుగా, ఈ శారీరక శ్రమతో అతను ఏదైనా భావోద్వేగ విరేచనాన్ని కోరుకుంటున్నాడా? ఆయన చెప్పినదాని ప్రకారం, తనకు విషాదం ఆవరించినప్పుడు లేదా కుంగుబాటు దాడి చేసినప్పుడు, తనను వేధిస్తున్న దాని నుండి మనసును మళ్లించడానికి అతను తన దృష్టిని ఏదైనా శారీరక పని వైపు మళ్లిస్తాడు.
నాకు ఒకప్పుడు ఒక పియానో టీచర్ ఉండేవారు. ఆమె తండ్రి ఒక వైద్య మిషనరీ. ఆయన మందుల సంచిలో చేయి పెట్టి, ప్రాణాంతకమైన మోతాదులో మాత్రలు మింగడంతో, ఆమె పసి మనవరాలు చనిపోయింది. ఆ పాప మరణంతో నా పియానో టీచర్ తీవ్ర దుఃఖానికి లోనయ్యారు. తన దుఃఖం తన ఆత్మ నుండి వేళ్ల ద్వారా కీబోర్డులోకి ప్రవహిస్తున్నట్లు అనుభూతి చెందగలనని, అందుకే పియానో వద్ద సాంత్వన పొందానని ఆమె నాతో చెప్పారు. బహుశా ఆ గొడ్డలి అబ్రహాము యొక్క కీబోర్డు కావచ్చు; అది ఆ ఉదయం అతని తీవ్రమైన భావోద్వేగాన్ని విడుదల చేయడానికి ఒక భౌతిక వాహకం. గొడ్డలితో వేసే ప్రతి వేటుతో, అతని కళ్ళు మూసుకుపోయే బాధ ఆ చెక్కలోకి విడుదలవుతోంది.
సన్నాహక పనులు పూర్తయినప్పుడు, అబ్రహాము మరొకసారి లేచి, దేవుడు ఆజ్ఞాపించిన స్థలానికి బయలుదేరాడు. శతాబ్దాల తరువాత అతని గొప్ప కుమారుడు చేసినట్లే, ఆ పితామహుడు తన గమ్యమనే పర్వతం వైపు దృఢ నిశ్చయంతో నిలబడ్డాడు. దానికి పట్టిన దూరం మరియు సమయం వలన ఆ ప్రయాణం నిస్సందేహంగా మరింత దుర్భరంగా మారింది. అబ్రహాము ఆ కార్యాన్ని త్వరగా పూర్తి చేయగలడని కాదు. ముందు ఏమి జరగబోతోందో ఆలోచించడానికి అతనికి సమయం ఉంది.
మోరియా పర్వతానికి అబ్రహాము చేసిన ప్రయాణంలో అతని మనసులో ఏముందో అర్థం చేసుకోవడం నాకు కష్టం, అసాధ్యం కాకపోయినా. దేవుని మహిమ కొరకు నా కుమారుని వధించమని పిలవబడిన అనుభవం నాకు ఎన్నడూ కలగలేదు. దానితో పోలిస్తే నా సొంత అనుభవంలో దానికి అత్యంత సమీపమైనది కూడా ఏమాత్రం ప్రాముఖ్యత లేనిదిగా అనిపిస్తుంది. అది నా కుమారుని విషయంలో కాదు, నా కుక్క విషయంలో జరిగింది.
1971లో నేను లిగోనియర్ మినిస్ట్రీస్ను ప్రారంభించినప్పుడు, మా పనికి సహాయం చేస్తున్న దాత నుండి నాకు రెండు జర్మన్ షెపర్డ్ కుక్కపిల్లల ప్రత్యేక బహుమతి లభించింది. శ్రీమతి డోరా హిల్మన్, పామ్ సండే రోజున జన్మించిన రెండు కుక్కపిల్లలను మా కుటుంబానికి ఇచ్చారు. ఆమె వాటికి హల్లెలూయా మరియు హోసన్నా అని పేర్లు పెట్టారు. వాటిలో ఆడది హాలీ, మగది హోసీ. అవి ఛాంపియన్ జాతికి చెందినవి; ఆ పిల్లల తండ్రి కెనడియన్ గ్రాండ్ విక్టర్, మరియు పిల్లలను కన్న ఆడ కుక్క పిట్స్బర్గ్కు చెందిన ప్రసిద్ధ మెల్లన్ కుటుంబం యొక్క ఛాంపియన్. హోసీ ఒక అద్భుతమైన జంతువు, అది ఒక క్లాసిక్ సేబుల్ జర్మన్ షెపర్డ్.
హోసీకి రెండు నెలల వయసు ఉన్నప్పుడు, ఒక ఉదయం అది కుక్కల కోసం ఉన్న చిన్న తలుపు గుండా వంటగదిలోకి వచ్చింది. దాని తల సాధారణం కంటే దాదాపు రెండింతలు ఉబ్బి ఉంది. అది తూలుతూ, అయోమయ స్థితిలో ఉంది. దానికి తేనెటీగల గూడు తగిలి, తలపై చాలా తేనెటీగలు కుట్టాయని నేను వెంటనే అనుకున్నాను. చికిత్స కోసం దాన్ని పశువైద్యుని వద్దకు హడావిడిగా తీసుకువెళ్లాను. పశువైద్యుడు దాన్ని పరీక్షించినప్పుడు, దాని తలపై మూడు లోతైన కోరల గాయాలను కనుగొన్నాడు. అవి స్పష్టంగా విషపూరితమైన పాము, బహుశా కాపర్హెడ్ లేదా రాటిల్స్నేక్ అయి ఉంటుందని అతను గుర్తించాడు. ఆ పాము ఆ చిన్న కుక్కకు ప్రాణాంతకమయ్యేంత విషాన్ని ఎక్కించింది. తాను ఒక జంతువులో చూసిన పాముకాటు కేసులలో ఇదే అత్యంత తీవ్రమైనదని పశువైద్యుడు ప్రకటించి, నాకు ఒక భయంకరమైన రోగ నిర్ధారణను చెప్పాడు. విషపూరిత పాములకు చంపే సామర్థ్యం ఉంటుందనేది అతిగా అంచనా వేయబడిందని, వాటి కాటు తీవ్రత కాటుకు గురైన జంతువు యొక్క శారీరక పరిమాణం, శరీరంలో విషం ఎక్కించిన ప్రాంతం, మరియు పాము ఎక్కించిన విషం పరిమాణం వంటి అనేక అంశాలపై ఆధారపడి ఉంటుందని అతను వివరించాడు. ఈ అన్ని కారణాల వల్ల ఆ కుక్కపిల్ల తీవ్రమైన ప్రమాదంలో ఉంది. హోసీ బ్రతకాలంటే కొన్ని తీవ్రమైన సంక్షోభ దశల గుండా వెళ్ళవలసి ఉంటుందని పశువైద్యుడు వివరించారు.
తొలి సంక్షోభం, తొలి షాక్ను మరియు విషం యొక్క ప్రభావాన్ని తట్టుకుని బతకడం. రెండవది, తీవ్రమైన వాపు వల్ల కలిగే సంక్షోభం. జంతువుల కళ్ళు వాచి మూసుకుపోయి, అవి తాత్కాలికంగా అంధత్వానికి గురైనప్పుడు, అవి బ్రతకాలనే కోరికను పూర్తిగా కోల్పోయినట్లు కనిపిస్తాయని ఆయన అన్నారు. ప్రాణాంతకం కాగల ద్వితీయ ప్రతిచర్యలను కూడా ఆయన వివరించారు.
అతను విష నిరోధక ఇంజెక్షన్లు మరియు ఇతర మందులు ఇచ్చి, రాబోయే నలభై ఎనిమిది గంటలు చాలా కీలకమైనవని నాకు చెప్పారు. రెండు రోజుల తరువాత, హోసీ ప్రాథమిక సంక్షోభ దశ నుండి బయటపడిందని, కానీ అతను రెండు వారాల పాటు పశువైద్య ఆసుపత్రిలోనే ఉండవలసి ఉంటుందని తెలియజేయడానికి పశువైద్యుడు ఫోన్ చేశారు. ఆ సమయం గడిచిన తరువాత, హోసీ ఇంటికి తీసుకురావడానికి తగినంతగా కోలుకున్నాడని తెలియజేయడానికి పశువైద్యుడు మళ్ళీ ఫోన్ చేశారు. ఆ వార్తతో నేను ఎంతో ఉపశమనం పొందాను.
అప్పుడు పశువైద్యుడు ఒక హెచ్చరిక జారీ చేశారు. ఇలాంటి విషప్రయోగాల వల్ల కలిగే ద్వితీయ ప్రతిచర్యగా, కాటు వల్ల ప్రభావితమైన చర్మ కణజాలం నశించిపోతుందని ఆయన నాకు చెప్పారు. ఆ విషం ఆ కణజాలాన్ని చంపేసిందని, దానివల్ల అది కుళ్ళిపోయి కుక్క ముఖం నుండి అక్షరాలా రాలిపోయిందని ఆయన వివరించారు. కుక్క ముఖం భయంకరంగా, శాశ్వతంగా వికృతంగా మారిపోయిందని, కాబట్టి నేను ఒక భయంకరమైన దృశ్యానికి సిద్ధంగా ఉండాలని ఆయన అన్నారు.
పశువైద్యుడు చెప్పిన హెచ్చరికలన్నీ నేను చూడబోయే దృశ్యానికి నన్ను సరిగ్గా సిద్ధం చేయలేకపోయాయి.
నా కుక్క గురించి. హోసీని తీసుకురావడానికి నేను ఆసుపత్రికి వెళ్ళినప్పుడు, దాని ముఖ కణజాలం ఎంతగా కుళ్ళిపోయిందంటే, దాని ముఖాన్ని కప్పి ఉన్న చర్మం ఊడిపోయింది. కుళ్ళిపోతున్న మాంసం దుర్వాసన వస్తున్న ఆ నగ్నమైన నరాలను, కణజాలాన్ని నేను చూశాను. నేను ఆ కుక్కను నా చేతుల్లోకి తీసుకుని, ఇంటికి తీసుకెళ్ళడానికి నా కారు సీటు మీద కూర్చోబెట్టాను. చర్మ కణజాలం త్వరగా నయం కావడానికి, రాబోయే వారాల పాటు రోజుకు రెండుసార్లు హోసీ ముఖానికి పూయవలసిన ఒక ప్రత్యేకమైన లేపనంతో నిండిన పెద్ద సీసాను పశువైద్యుడు నాకు ఇచ్చాడు. ఆ లేపనం పూసేటప్పుడు ధరించడానికి అతను నాకు ఒక జత సర్జికల్ గ్లౌజులను కూడా ఇచ్చాడు.
నేను కుక్కతో ఇంటికి వచ్చినప్పుడు, గ్యారేజీలో దాని కోసం ఒక ప్రత్యేక పడకను సిద్ధం చేశాను. కుళ్ళిపోయిన మాంసం నుండి వస్తున్న దుర్వాసన చాలా తీవ్రంగా ఉండటంతో హోసీని ఇంట్లోకి తీసుకురాలేకపోయాను. ఆ తర్వాత దాని ముఖానికి మొదటి విడత మందు పూయడం మొదలుపెట్టాను. అది ఒక మరచిపోలేని అనుభవం. ఆ జంతువు దగ్గరకు రావడానికే నాలో తీవ్రమైన అసహ్యం కలిగింది, ఇక అన్ని రకాల భయంకరమైన పదార్థాలతో నిండిన ఆ ముఖాన్ని తాకడం గురించి చెప్పనక్కర్లేదు. నా భయాన్ని లేదా అసహ్యాన్ని ఆ కుక్క గ్రహించినట్లుగా, అది తన సహజమైన సిగ్గుతో నా ముందు ముడుచుకుపోయినట్లు అనిపించింది. ఇది ఇకపై ఛాంపియన్ జాతికి చెందిన, అసాధారణమైన అందం గల గర్వించదగిన యువ జర్మన్ షెపర్డ్ కాదు. అది చూడటానికి ఒక జాలిగొలిపే నమూనాలా ఉంది. ఆ విషం యొక్క తొలి ప్రభావంతోనే అది చనిపోయి ఉంటే, సంబంధిత వ్యక్తులందరికీ, ముఖ్యంగా హోసీకి మంచిదేమో అని నేను ఆశ్చర్యపోయాను.
మొదటిసారి ఆయింట్మెంట్ పూయడానికి నేను హోసీ పక్కన మోకరిల్లినప్పుడు నాలో కలిగిన తీవ్రమైన భావాలను వివరించడం కొంచెం అతిగా భావోద్వేగంగా అనిపించవచ్చని నాకు తెలుసు, కానీ ఆ సమయంలో ఆ భావాలు చాలా స్పష్టంగా ఉన్నాయి. నేను సర్జికల్ గ్లౌజులు వేసుకుని, ఆ దుర్వాసనకు ఊపిరి బిగబట్టి, నా ముందున్న ఆ వికారమైన ముఖాన్ని తాకడానికి నన్ను నేను బలవంతం చేసుకున్నాను. నేను అలా చేస్తున్నప్పుడు, మనిషికి, జంతువుకు మధ్య కాదనలేని ఒక అనుబంధం ఏర్పడింది. అది కరుణ, ఆప్యాయతలతో నిండిన క్షణం. అతనికి ఈ శ్రద్ధ చూపడంలో నేను పడుతున్న కష్టాన్ని ఆ కుక్క అర్థం చేసుకున్నట్లుగా అనిపించింది. నేను దాన్ని అతని కళ్ళలో చూడగలిగాను. కుక్కలకు ఆత్మలు ఉంటే, హోసీ కళ్ళు అతని హృదయానికి కిటికీలు. గ్లౌజులు వేసుకున్న చేతులతో నేను అతని చర్మాన్ని తాకినప్పుడు ఒక ముఖ్యమైన ప్రేమ బంధం ఏర్పడింది. ఆ ఆయింట్మెంట్ అతనికి ఉపశమనం కలిగిస్తోందని తక్షణమే స్పష్టమైంది. ఆ క్షణంలో ఏర్పడిన బంధం ఎంత బలమైనదంటే, ఆ ఆయింట్మెంట్ పూయడానికి నేను గ్లౌజులు వేసుకోవడం అదే చివరిసారి. ఆ తర్వాత నుండి, ఏమాత్రం అసహ్యం లేకుండా, రోజుకు రెండుసార్లు నా చేతులతోనే అతని ముఖానికి ఆ ఆయింట్మెంట్ పూశాను.
రోజులు, వారాలు గడిచేకొద్దీ, హోసీ ఆరోగ్యం తిరిగి పుంజుకుని, తిరిగి జీవించసాగింది.
ఇంటి లోపల. అతని ముఖం మళ్ళీ కప్పబడింది, సాధారణ చర్మంతో కాదు, గట్టి, తోలులాంటి మచ్చ కణజాలంతో. ఆ మచ్చ కణజాలం ఏర్పడటంతో అతని ముఖం, చాలా మంది కోపంతో కూడిన చిలిపి నవ్వు అని వర్ణించే విధంగా గడ్డకట్టినట్లు కనిపించింది, కానీ నేను దానిని ఒక చిరునవ్వుగా భావించడానికి ఇష్టపడ్డాను.
హోసీ పూర్తి బలాన్ని పుంజుకుంది. పెద్దయ్యాక దాని బరువు దాదాపు వంద పౌండ్లు ఉండేది, దానికి విశాలమైన ఛాతీ మరియు అసాధారణమైన సాధు స్వభావం ఉండేవి. అది నాకు విడదీయరాని తోడుగా మారింది. నేను ఉపన్యాసం ఇస్తున్నప్పుడు అది పోడియం పక్కన నిద్రపోయేది. దాని తోడు హాలీతో కలిసి, అది చక్కటి కుక్కపిల్లల గుంపులను కన్నది, వాటిలో కొన్ని రాష్ట్ర పోలీసుల శునక దళంలో సేవ చేయడానికి శిక్షణ పొందాయి.
అల్లెఘేనీ పర్వతాల అడవులలో రఫ్డ్ గ్రౌస్ పక్షుల కోసం నేను వేటాడుతుండగా, హోసీకి నాతో పాటు అక్కడికి రావడం చాలా ఇష్టం. ఒకసారి నేను హోసీతో ఒంటరిగా వేటాడుతుండగా, నా దారికి అడ్డంగా ఒక ముళ్లకంచె ఎదురైంది. వేటగాళ్ల భద్రతా నియమాల ప్రకారం, నేను స్వయంగా కంచె దాటడానికి ప్రయత్నించే ముందు, నా రైఫిల్ను జాగ్రత్తగా దాని కింద నుండి జారవిడిచాను. నేను కంచె ఎక్కడం ప్రారంభించగానే, నా ఉన్ని కోటు ముళ్లలో చిక్కుకుంది. నన్ను నేను విడిపించుకోవడానికి పెనుగులాడగా, ఆ తీగ బిగుసుకుపోయి, నన్ను తలకిందులుగా కంచె పైనుంచి కిందకు పడేసింది. నేను ఒక రాళ్ల కుప్ప మీద బలంగా పడ్డాను, నా వీపు ఒక పదునైన రాయికి తగలడంతో, నేను దిగ్భ్రాంతికి గురై తాత్కాలికంగా పక్షవాతానికి లోనయ్యాను. నేను ఆ రాళ్లపై కదలకుండా ఉండిపోయాను. హోసీ వెంటనే నా దుస్థితిని గ్రహించి, లాస్సీ లాంటి వీరోచిత చర్యతో, నేను దాని బలమైన మెడను పట్టుకోవడానికి వీలుగా తన ముక్కును నా చేతుల కిందకు జొనిపింది. అది నన్ను రాళ్ల కుప్ప నుండి బయటకు లాగుతుండగా నేను దానిని గట్టిగా పట్టుకున్నాను. కొన్ని క్షణాల తర్వాత నా మొండెంకు స్పర్శ తిరిగి వచ్చింది, నేను నిలబడి సురక్షితంగా ఇంటికి నడవగలిగాను.
రెండు సంవత్సరాల తర్వాత హోసీకి మా వంటగదిలో అకస్మాత్తుగా మూర్ఛ వచ్చింది. నేను దానిని పశువైద్యుని వద్దకు తీసుకువెళ్లాను, ఆయన మందులు ఇచ్చారు, కానీ ఆ మందులు దీర్ఘకాలిక ఉపశమనాన్ని అందించడంలో విఫలమయ్యాయి. కొన్ని వారాల్లోనే హోసీకి రోజుకు ఐదు నుండి ఎనిమిది సార్లు మూర్ఛలు రావడం మొదలైంది. మొదట పాముకాటు వల్ల కుక్క మెదడుకు మిగిలిపోయిన నష్టం ఫలితంగానే ఈ మూర్ఛలు వస్తున్నాయని పశువైద్యుడు అభిప్రాయపడ్డారు; హోసీని "శాశ్వత నిద్రలోకి పంపాలని" ఆయన సిఫార్సు చేశారు.
నేను హోసీని ఇంటికి తీసుకువచ్చి పశువైద్యుడి సలహా గురించి ఆలోచించాను. వైద్యపరంగా అతని ప్రాణాలను తీసే ప్రక్రియ చాలా ఖరీదైనది. నేను నా భార్యతో, "మనం వేటకు వెళ్తున్నట్లుగా హోసీని అడవిలోకి తీసుకువెళ్తే మంచిదేమో. అతను చూడనప్పుడు, నా రైఫిల్తో ఒక్క షాట్తో దయతో, తక్కువ ఖర్చుతో అతని ప్రాణాలను తీయగలను," అన్నాను. కానీ అలా అంటున్నప్పుడే, నేను అది చేయలేనని నాకు తెలుసు. నా రైఫిల్ గురిని సరిచేయడం గురించి ఆలోచిస్తున్నప్పుడు...
హోసీని చూడగానే, నేను దాన్ని చంపేయలేనని నాకు అర్థమైంది. ఆ కుక్కను చంపించడం కోసం పశువైద్యుడి దగ్గరికి కూడా తీసుకువెళ్లలేనని నా భార్యతో ఒప్పుకోవలసి వచ్చింది. ఆ పని జరుగుతోందని నాకు తెలియనప్పుడు, హోసీని పశువైద్యుడి దగ్గరికి తీసుకువెళ్లడానికి ఒక విద్యార్థిని వెతకమని ఆమెను అడిగాను.
రెండు రోజుల తర్వాత నేను లెక్చర్ నుండి ఇంటికి రాగానే, నా భార్య నాతో మెల్లగా, "అంతా అయిపోయింది. హోసీ ఇక లేడు," అని చెప్పింది. నేను ఏడ్చాను.
నా జీవితంలోని ఈ ఘట్టం ఒక కుక్కకు సంబంధించినది. ఇది నా కుమారునితో నాకు ఎదురైన అనుభవం కాదు. తీవ్రమైన అనారోగ్యంతో ఉన్న ఒక కుక్కను చంపడానికి కూడా నా మనసు ఒప్పుకోలేదు. ఇది అబ్రహాము పరిస్థితికి ఎంత భిన్నమైనదో కదా! అయినప్పటికీ, అబ్రహాము ఎదుర్కొన్న దానిని నా అనుభవం నాకు మరింత లోతుగా అర్థం చేసుకునేలా చేసింది. దేవుడు అబ్రహామును తన కుక్కను చంపమని అడగలేదు; తన కుమారుని, తన ఏకైక కుమారుని, తాను ప్రేమించిన కుమారుని చంపమని దేవుడు ఆజ్ఞాపించాడు.
మూడు రోజుల పాటు అబ్రాహాము మోరియా పర్వతానికి వెళ్లే మార్గంలో తన కుమారుని ప్రక్కన నడిచాడు. ఏమి జరుగుతుందో ఇస్సాకుకు ఏమాత్రం తెలియదు. లేఖనాలు ఇలా చెబుతున్నాయి:
అప్పుడు మూడవ రోజున అబ్రాహాము కన్నులెత్తి దూరమున ఆ స్థలమును చూచెను. అబ్రాహాము తన పనివారితో, “మీరు గాడిదతో ఇక్కడే ఉండండి; నేనును ఈ బాలుడును అక్కడికి వెళ్లి ఆరాధించి, మీ యొద్దకు తిరిగి వస్తాము” అని చెప్పెను. (ఆదికాండము 22:4-5)
మూడు రోజుల దుర్భరమైన ప్రయాణం తర్వాత కూడా, అబ్రహాము, ఇస్సాకు ఇంకా తమ గమ్యస్థానానికి చేరుకోలేదు. మోరియా పర్వతం కనబడుతున్నా, అది ఇంకా చాలా దూరంలో ఉంది. ఆ సమయంలో అబ్రహాము, తాను మరియు తన కుమారుడు ముందుకు సాగుతామని, గాడిదతో ఆగి వేచి ఉండమని తన సేవకులను ఆజ్ఞాపించాడు. తాము ఆరాధన కోసం ఆ పర్వతానికి వెళ్తున్నామని, తిరిగి వస్తామని చెప్పాడు. "మేము... తిరిగి వస్తాము" అని అన్నాడు. అబ్రహాము ఎందుకు అలా అన్నాడో నేను ఊహించగలను. దేవుడు ఏదో ఒక విధంగా తన ఆజ్ఞను ఉపసంహరించుకుంటాడన్న అచంచలమైన విశ్వాసానికి అది నిదర్శనమా? లేక తన సేవకుల నుండి, ఇస్సాకు నుండి తన అసలు ధ్యేయాన్ని దాచడానికి చేసిన ప్రయత్నమా? నాకు తెలియదు, కానీ అతను అలా అన్నప్పుడు అంతా మంచే జరగాలని వేడుకున్నాడని నేను అనుమానిస్తున్నాను.
అబ్రహాముకు, అతని కుమారునికి మధ్య జరిగిన సంభాషణ మరింత హృదయ విదారకంగా ఉంది:
కాబట్టి అబ్రాహాము దహనబలి కట్టెలను తీసుకొని తన కుమారుడైన ఇస్సాకు మీద పెట్టాడు; మరియు
అతడు తన చేతిలో అగ్నిని, ఒక కత్తిని తీసుకొని, వారిద్దరూ కలిసి వెళ్లారు. కానీ ఇస్సాకు తన తండ్రియైన అబ్రాహాముతో, "నా తండ్రీ!" అని అన్నాడు.
అతడు, "ఇదిగో నా కుమారుడా" అని అన్నాడు.
అప్పుడు ఆయన, "ఇదిగో అగ్నియు కట్టెలును యొకటి గాని దహనబలి అర్పించు గొఱ్ఱెపిల్ల ఎక్కడ?" అని చెప్పెను.
అబ్రాహాము, “నా కుమారుడా, దహనబలి కొరకు గొఱ్ఱెపిల్లను దేవుడే సిద్ధపరుస్తాడు” అని అన్నాడు. కాబట్టి వారిద్దరూ కలిసి వెళ్లారు. (ఆదికాండము 22:6-8)
ఏదో లోటు ఉందని ఇస్సాకు గమనించాడు. దహనబలికి కావలసిన కట్టెలు, నిప్పు వారి దగ్గర ఉన్నాయని, కానీ అత్యంత ముఖ్యమైనది మాత్రం లేదని అతను చూశాడు. వధించబడవలసిన గొర్రెపిల్ల ఎక్కడ ఉంది? ఇస్సాకు ఆ ప్రశ్న అడిగినప్పుడు అబ్రాహాము మనసులో ఏమనుకున్నాడో ఎవరు ఊహించగలరు? అతను ఏమని చెప్పగలడు? "నువ్వే అది! నిన్నే బలిగా అర్పించబోతున్నాను." అస్సలు కాదు! దానికి బదులుగా, అబ్రాహాము హెబ్రీ భాషలో "యెహోవా-యీరే" అనే మాటలతో జవాబిచ్చాడు, దాని అర్థం "ప్రభువు సమకూరుస్తాడు."
అబ్రాహాము యొక్క ఈ స్పందన, బైబిల్లో కనిపించే దైవ సంకల్పం గురించిన మొట్టమొదటి ప్రత్యక్ష మరియు స్పష్టమైన ప్రస్తావనను సూచిస్తుంది. మళ్ళీ, ఈ మాట అబ్రాహాము యొక్క విశ్వాస చర్యనా, నిరీక్షణ యొక్క వ్యక్తీకరణా, లేక ఇస్సాకు నుండి ఆశించిన ఫలితాన్ని మరుగుపరచడానికి చేసిన ఒక పరోక్ష ప్రయత్నమా అనేది మనకు తెలియదు. ఏది ఏమైనప్పటికీ, బలి అర్పణ కోసం దేవుడు ఒక గొర్రెపిల్లను సమకూరుస్తాడనే నిరీక్షణతో కూడిన ఈ వాగ్దానంతో, వారిద్దరూ పర్వతం వైపు తమ ప్రయాణాన్ని కొనసాగించారు.
చివరకు ఆ కీలక ఘట్టం రానే వచ్చింది:
అప్పుడు వారు దేవుడు అతనికి చెప్పిన స్థలానికి వచ్చారు. అబ్రాహాము అక్కడ ఒక బలిపీఠాన్ని కట్టి, కట్టెలను వరుసగా పేర్చాడు; మరియు అతను తన కుమారుడైన ఇస్సాకును బంధించి, ఆ కట్టెల మీద బలిపీఠం మీద పడుకోబెట్టాడు. అబ్రాహాము తన కుమారుడిని చంపడానికి తన చెయ్యి చాపి కత్తిని తీసుకున్నాడు. (ఆదికాండము 22:9-10)
నిస్సందేహంగా అబ్రహాము తన జీవితంలో చేసిన అత్యంత కష్టమైన పని, తన కుమారుడిని తాళ్లతో బంధించి బలిపీఠం మీద ఉంచడమే. ఈ సమయానికి ఏమి జరుగుతోందో ఇస్సాకుకు పూర్తిగా స్పష్టమై ఉండాలి. అతని ముఖంలోని ఆ భావాన్ని ఊహించుకోండి.
అతను తన తండ్రిని దిగ్భ్రాంతితో, నమ్మలేనట్లుగా చూస్తూ ఉండిపోయాడు. అప్పుడు అబ్రాహాము తన కుమారుని గుండెలో కత్తిని దించడానికి సిద్ధంగా, ఆ కత్తిని తన తల మీదకు ఎత్తాడు. అతను కళ్ళు మూసుకుని వణికిపోయి ఉంటాడని నేను ఖచ్చితంగా చెప్పగలను, ఆ కత్తి అదుపు తప్పి కంపిస్తూ ఉంది. మరియు సాధ్యమైనంత చివరి క్షణంలో పరలోకం నుండి యెహోవా-యీరే స్వరం వినబడింది:
అయితే యెహోవా దూత పరలోకము నుండి అతనికి పిలిచి, “అబ్రాహాము, అబ్రాహాము!” అని పలికెను.
అప్పుడు అతను, "నేను ఇక్కడ ఉన్నాను" అని అన్నాడు.
అప్పుడు ఆయన, "ఆ బాలుని మీద చెయ్యి వేయవద్దు, అతనికి ఏమీ చేయవద్దు; ఎందుకంటే నీ కుమారుని, నీ ఏకైక కుమారుని నాకు అర్పించడానికి వెనుకాడలేదు గనుక, నీవు దేవునికి భయపడతావని ఇప్పుడు నాకు తెలిసింది" అని చెప్పెను.
అప్పుడు అబ్రాహాము కన్నులెత్తి చూడగా, అతని వెనక ఒక పొదలో కొమ్ములతో చిక్కుకొనియున్న ఒక పొట్టేలు కనబడెను. కాబట్టి అబ్రాహాము వెళ్లి ఆ పొట్టేలును పట్టుకొని, తన కుమారునికి బదులుగా దానిని దహనబలిగా అర్పించెను. అబ్రాహాము ఆ స్థలమునకు ‘యెహోవా సమకూరును’ అని పేరు పెట్టెను; నేటి వరకు ‘యెహోవా పర్వతమునందు అది సమకూరును’ అని చెప్పబడుచున్న మాట ప్రకారముగా. (ఆదికాండము 22:11-14)
దైవ సంకల్పం జోక్యం చేసుకుంది. అబ్రాహామును ఆగమని దేవుడు పిలిచాడు. దానికి బదులుగా, పొదలో చిక్కుకున్న ఒక పొట్టేలును ఏర్పాటు చేశారు; అది కేవలం ఆ పొదల చేత మాత్రమే కాదు, సాక్షాత్తు ఆ పొదలను సృష్టించినవాడే చేత చిక్కుకుంది. అబ్రాహాము అన్నిటికంటే గొప్ప పరీక్షలో ఉత్తీర్ణుడయ్యాడు మరియు భవిష్యత్తు గురించిన దేవుని వాగ్దానం నెరవేరుతుందనే నిశ్చయతతో సురక్షితంగా నిలిచాడు. ఇస్సాకు బ్రతికి యాకోబుకు తండ్రి అవుతాడు, యాకోబుకు పన్నెండు మంది కుమారులు జన్మిస్తారు, వారి సంతతియే ఇశ్రాయేలు జనాంగం అవుతుంది.
రెండు వేల సంవత్సరాల తరువాత, దైవ సంరక్షణ యొక్క అత్యున్నత కార్యాన్ని చరిత్ర నమోదు చేసింది. దేవుడు మానవ అవసరాల కోసం అత్యున్నతమైన ఏర్పాటు చేసాడు. ఆయన మరొక గొర్రెపిల్లను, కల్వరి అనే పర్వతం మీద మరణించడానికి నియమించబడిన నిష్కళంకమైన గొర్రెపిల్లను అందించాడు. సాంప్రదాయం ప్రకారం, ఆ ప్రదేశం పాత నిబంధనలోని మోరియా ఉన్న ప్రదేశమే. దేవుడు తన కుమారుడైన, తన ఏకైక కుమారుడైన, తాను ప్రేమించిన యేసును తీసుకుని, ఆ పర్వతం మీదున్న బలిపీఠంపై ఉంచాడు. మరియు ఈసారి ఎవరూ "ఆగండి!" అని అరవలేదు.
↑ పైకి తిరిగి వెళ్లండి