ది మాగ్నిఫికాట్

అందువల్ల దేవుడు మనల్ని పేదలుగా, నిస్సహాయులుగా ఉండనిస్తాడు, ఎందుకంటే మనం ఆయన సున్నితమైన బహుమతులను నిష్కళంకంగా ఉంచలేము, సమచిత్తమైన మనస్సును కలిగి ఉండలేము, కానీ ఆయన తన బహుమతులను ఇచ్చే లేదా తీసుకునే విధానాన్ని బట్టి మన ఆత్మలు ఎదగడమో లేదా పతనమవడమో జరగనిస్తాము. కానీ మరియ హృదయం అన్ని వేళలా ఒకేలా ఉంటుంది; ఆమె తన విషయంలో దేవుని చిత్తాన్ని నెరవేరనిస్తుంది మరియు వాటన్నిటి నుండి కేవలం మంచి ఓదార్పును, ఆనందాన్ని మరియు దేవునిపై నమ్మకాన్ని మాత్రమే పొందుతుంది. మనం కూడా అలాగే చేయాలి; అదే సరైన మాగ్నిఫికాట్‌ను గానం చేయడం అవుతుంది.

47. మరియు నా రక్షకుడైన దేవునియందు నా ఆత్మ ఆనందించుచున్నది.

"ఆత్మ" అనగా ఏమిటో మనం చూశాం; అది గ్రహించలేని విషయాలను విశ్వాసంతో పట్టుకుంటుంది.

కాబట్టి, మరియ దేవుణ్ణి తన రక్షకుడని, లేదా తన రక్షణ అని పిలుస్తుంది. అయినప్పటికీ ఆమె దానిని చూడకపోయినా, అనుభూతి చెందకపోయినా, ఆయనే తన రక్షకుడని, తన రక్షణ అని దృఢమైన విశ్వాసంతో నమ్మింది. దేవుడు ఆమెలో చేసిన కార్యం ద్వారా ఈ విశ్వాసం ఆమెకు కలిగింది. మరియు, నిజంగా, ఆమె దేవుణ్ణి తన రక్షకుడని పిలిచినప్పుడు విషయాలను వాటి సరైన క్రమంలో పెడుతుంది.

ఆమె ఆయనను తన రక్షకుడని పిలిచే ముందు ప్రభువును, మరియు ఆయన కార్యాలను వివరించే ముందు ఆమె ఆయనను తన రక్షకుడని పిలుస్తుంది.

తద్వారా ఆమె, కేవలం దేవుణ్ణి ఆయన కోసమే, సరైన క్రమంలో ప్రేమించి స్తుతించాలని, అంతేగానీ స్వార్థపూరితంగా ఆయన నుండి ఏదీ ఆశించకూడదని మనకు బోధిస్తుంది. దేవుడు మంచివాడు కాబట్టి ఆయనను స్తుతించినప్పుడు, ఆయన నిష్కల్మషమైన మంచితనాన్ని మాత్రమే పరిగణించినప్పుడు, మరియు దానిలోనే తన ఆనందాన్ని, సంతోషాన్ని కనుగొన్నప్పుడు ఇది జరుగుతుంది. అది దేవుణ్ణి ప్రేమించి, స్తుతించే ఒక ఉన్నతమైన, స్వచ్ఛమైన మరియు సున్నితమైన పద్ధతి, మరియు అది ఈ కన్య యొక్క ఉన్నతమైన, సున్నితమైన ఆత్మకు చక్కగా సరిపోతుంది.

కానీ అపవిత్రులైన, వక్రబుద్ధి గల ప్రేమికులు, అనగా పరాన్నజీవుల వంటివారు, దేవునిలో తమ స్వప్రయోజనాన్ని వెదకువారు, ఆయన నిష్కపటమైన మంచితనాన్ని ప్రేమించరు, స్తుతించరు. కానీ వారి దృష్టి తమపైనే ఉంటుంది. దేవుడు తమ పట్ల ఎంత మంచివాడో, అనగా ఆయన తన మంచితనాన్ని తమకు ఎంత లోతుగా అనుభూతి చెందేలా చేస్తున్నాడో, తమకు ఎన్ని మంచి కార్యాలు చేస్తున్నాడో మాత్రమే వారు పరిగణిస్తారు. ఈ అనుభూతి కొనసాగినంత కాలం, వారు ఆయనను ఉన్నతంగా గౌరవిస్తారు, ఆనందంతో నిండిపోయి ఆయనను స్తుతిస్తారు. కానీ ఆయన తన ముఖాన్ని దాచుకొని, తన మంచితనపు కిరణాలను ఉపసంహరించుకొని, వారిని నిస్సహాయులుగా, దుఃఖంలో వదిలివేసిన వెంటనే, వారి ప్రేమ, స్తుతి అంతమైపోతాయి. దేవునిలో దాగి ఉన్న నిష్కపటమైన, అనుభూతి చెందని మంచితనాన్ని ప్రేమించి, స్తుతించలేరు. దీని ద్వారా, వారి ఆత్మ దేవునియందు ఆనందించలేదని వారు నిరూపించుకుంటారు.

రక్షకుని పట్ల వారికి నిజమైన ప్రేమ, ఆయన నిష్కపటమైన మంచితనం పట్ల స్తుతి లేవు. వారు తమ రక్షకుని కంటే తమ రక్షణలో, దాత కంటే బహుమతిలో, సృష్టికర్త కంటే సృష్టిలో ఎక్కువగా ఆనందించారు. ఎందుకంటే వారు సమృద్ధిలోనూ, లేమిలోనూ, ఐశ్వర్యంలోనూ, పేదరికంలోనూ సమచిత్తమైన మనస్సును కాపాడుకోలేరు; సెయింట్ పాల్ చెప్పినట్లుగా (ఫిలిప్పీయులకు 4:12): "సమృద్ధిగా ఉండుట ఎలాగో, లేమితో బాధపడుట ఎలాగో నాకు తెలుసు."

ఇక్కడ Psalm 49:18 లోని మాటలు వర్తిస్తాయి: "నీవు వారికి మేలు చేసినప్పుడు వారు నిన్ను స్తుతిస్తారు."

అంటే: "వారు నిన్ను కాదు, తమను తామే ప్రేమిస్తారు; వారికి నీ మంచి మరియు ఆహ్లాదకరమైన విషయాలు మాత్రమే ఉంటే, వారు నిన్ను ఏమాత్రం పట్టించుకోరు." క్రీస్తు కూడా తనను వెదకిన వారితో ఇలా అన్నారు (John 6:26): "నిజంగా, నిజంగా నేను మీతో చెబుతున్నాను, మీరు సూచనలు చూసినందువల్ల కాదు, రొట్టెలు కడుపునిండా తిన్నందువల్లనే నన్ను వెదకుతున్నారు."

అటువంటి అపవిత్రమైన మరియు అసత్యమైన ఆత్మలు దేవుని వరములన్నిటినీ అపవిత్రపరుస్తాయి మరియు ఆయన వారికి అనేక వరములను, ముఖ్యంగా రక్షణ వరమును ఇవ్వకుండా అడ్డుకుంటాయి. దీనికి ఈ క్రిందిది ఒక మంచి ఉదాహరణ: ఒకసారి ఒకానొక భక్తిగల స్త్రీ ఒక దర్శనంలో బలిపీఠం దగ్గర ముగ్గురు కన్యలు కూర్చొని ఉండటాన్ని చూసింది. ఆరాధన జరుగుతున్నప్పుడు ఒక అందమైన బాలుడు బలిపీఠం నుండి దూకి, మొదటి కన్యను అత్యంత స్నేహపూర్వకంగా సమీపించి, ఆమెను ముద్దులతో ముంచెత్తి, ఆమె ముఖం వైపు ప్రేమగా చూసి నవ్వాడు. తరువాత అతను రెండవ కన్యను సమీపించాడు, కానీ ఆమెతో అంత స్నేహపూర్వకంగా లేడు; అతను ఆమెను ముద్దుపెట్టుకోలేదు, కానీ ఆమె ముసుగు ఎత్తి, ఆమెకు ఒక ఆహ్లాదకరమైన చిరునవ్వు ఇచ్చాడు. కానీ మూడవ కన్య విషయంలో అతను స్నేహపూర్వకమైన సూచన కూడా చేయలేదు, ఆమె ముఖం మీద కొట్టి, ఆమె జుట్టును లాగి, ఆమెను తన నుండి తోసివేసి, ఆమెతో అత్యంత అమర్యాదగా ప్రవర్తించాడు. తరువాత అతను వేగంగా బలిపీఠం మీదకు తిరిగి పరుగెత్తి అదృశ్యమయ్యాడు.

ఆ తర్వాత ఆ స్త్రీకి ఆ దర్శనం ఈ విధంగా వివరించబడింది: ముగ్గురు కన్యలలో మొదటిది అపవిత్రమైన మరియు స్వార్థపూరితమైన స్వభావాలకు సూచనగా ఉంది, అలాంటి వారిపై దేవుడు అనేక మేలులను కురిపించాలి మరియు వారి సంకల్పం

వారు ఆయనను అనుసరించడం కంటే ఆయనే ఆయనను అనుసరించాలి; వారు లేమిని అనుభవించడానికి ఇష్టపడరు, కానీ ఎల్లప్పుడూ దేవునిలోనే ఆనందాన్ని, ఓదార్పును పొందాలని కోరుకుంటారు మరియు ఆయన మంచితనంతో సంతృప్తి చెందరు. రెండవ కన్య, దేవుని సేవను ప్రారంభించి, కొన్నింటిని వదులుకోవడానికి ఇష్టపడే, కానీ అన్నింటినీ వదులుకోవడానికి లేదా అన్ని స్వార్థపూరిత కోరికలు, భోగాల నుండి విముక్తి పొందడానికి ఇష్టపడని స్వభావాలకు ఒక సూచనగా ఉంది. వారు ఆయన నిష్కపటమైన మంచితనాన్ని ప్రేమించడం, స్తుతించడం నేర్చుకునేలా, దేవుడు అప్పుడప్పుడు వారిపై కరుణించి, తన మంచి విషయాలను వారికి అనుభూతి చెందేలా చేయాలి. కానీ మూడవ కన్య, ఆ పేద సిండ్రెల్లాకు—లేమి, దుఃఖం తప్ప మరేమీ లేదు; ఆమె దేనినీ అనుభవించాలని కోరుకోదు మరియు

- 149 దేవుడు మంచివాడని తెలుసుకోవడంతో ఆమె సంతృప్తి చెందుతుంది, ఆమె దానిని ఒక్కసారి కూడా అనుభవించకపోయినా సరే, అది అసాధ్యమైనప్పటికీ. ఆమె రెండు పరిస్థితులలోనూ సమచిత్తమైన మనస్సును కలిగి ఉంటుంది మరియు ఆమె దానిని అనుభవించినప్పుడు ఎంతగానో ప్రేమిస్తుందో, అనుభవించనప్పుడు కూడా అంతే ప్రేమిస్తుంది మరియు స్తుతిస్తుంది. మంచి విషయాలు ఇవ్వబడినప్పుడు ఆమె వాటిపై పడిపోదు, అవి తీసివేయబడినప్పుడు దూరమైపోదు. అటువంటిదే క్రీస్తు యొక్క నిజమైన వధువు, ఆమె ఆయనతో ఇలా అంటుంది: "నేను నీది కాదు, నిన్నే కోరుకుంటున్నాను; నాకు మేలు జరిగినప్పుడు నీవు నాకు ప్రియమైనవాడవు కాదు, కీడు జరిగినప్పుడు ప్రియమైనవాడవు కాదు."

అటువంటి ఆత్మలు (యెషయా 30:21)లో వ్రాయబడిన దానిని నెరవేరుస్తాయి: "నీవు దేవుని నీతి మార్గమునుండి ఎడమవైపున గాని, కుడివైపున గాని తొలగిపోకూడదు." అనగా, వారు దేవుణ్ణి సమంగా, సరిగ్గా ప్రేమించి, స్తుతించాలి మరియు తమ స్వప్రయోజనాన్ని లేదా సుఖాన్ని వెదకకూడదు. దావీదు అటువంటి ఆత్మనే కలిగియున్నాడు; అతని కుమారుడైన అబ్షాలోముచేత యెరూషలేము నుండి వెళ్లగొట్టబడి, శాశ్వతంగా వెలివేయబడి, తన రాజ్యాన్ని మరియు దేవుని అనుగ్రహాన్ని కోల్పోయే ప్రమాదం ఉన్నప్పుడు, అతడు ఇలా అన్నాడు (2 సమూయేలు 15:25, 26): "యెహోవా దృష్టిలో నాకు దయ కలిగిన యెడల, ఆయన నన్ను తిరిగి రప్పించును; ఆయన 'నీయందు నాకు సంతోషము లేదు' అని చెప్పిన యెడల, ఇదిగో, నేను ఇక్కడ ఉన్నాను." ఓహ్, అది ఎంత స్వచ్ఛమైన ఆత్మ! అత్యంత తీవ్రమైన కష్టంలో కూడా దేవుణ్ణి ప్రేమించడం, స్తుతించడం మరియు ఆయన మంచితనాన్ని అనుసరించడం మానలేదు! అటువంటి ఆత్మ ఇక్కడ దేవుని తల్లియైన మరియ ద్వారా వ్యక్తమవుతోంది. అటువంటి అత్యంత గొప్ప మంచి విషయాల మధ్య నిలబడి, ఆమె వాటిపై పడిపోదు లేదా వాటిలో తన స్వంత ఆనందాన్ని వెతకదు, కానీ దేవుని నిష్కపటమైన మంచితనాన్ని ప్రేమిస్తూ, స్తుతిస్తూ తన ఆత్మను పవిత్రంగా ఉంచుకుంటుంది; దేవుడు వాటిని తన నుండి తీసివేసి, తన ఆత్మను దీనంగా, దిగంబరంగా మరియు అవసరంలో వదిలివేయడానికి సిద్ధంగా, ఇష్టంగా ఉంటుంది.

ఇప్పుడు, పేదరికం, అగౌరవం మరియు బలహీనతల మధ్య కంటే సంపద, గౌరవం మరియు అధికారం మధ్య మితంగా ఉండటం చాలా కష్టం, ఎందుకంటే అవి దుష్కార్యాలకు బలమైన ప్రేరకాలు. కాబట్టి మరియమ్మ యొక్క అద్భుతమైన స్వచ్ఛమైన ఆత్మ మరింత గొప్ప ప్రశంసకు అర్హమైనది, ఎందుకంటే, అటువంటి అపారమైన గౌరవాలు ఆమెపై కురిపించబడినప్పటికీ, ఆమె వాటిని తనను ప్రలోభపెట్టడానికి అనుమతించదు, కానీ వాటిని చూడనట్లే ప్రవర్తిస్తుంది, "మార్గంలో స్థిరంగా మరియు సరిగ్గా" ఉంటుంది, తాను చూడని లేదా అనుభూతి చెందని దేవుని మంచితనాన్ని మాత్రమే పట్టుకొని ఉంటుంది, తాను అనుభూతి చెందే మంచి విషయాలను విస్మరిస్తుంది, మరియు దానిలో ఆనందాన్ని పొందదు లేదా తన స్వంత సుఖాన్ని వెదకదు. ఈ విధంగా ఆమె నిజంగా గానం చేయగలదు,

"నా ఆత్మ నా రక్షకుడైన దేవునియందు ఆనందించుచున్నది." అది నిజానికి కేవలం విశ్వాసంలోనే ఉప్పొంగే ఆత్మ; తాను అనుభవించిన దేవుని మంచి విషయాలలో కాదు, కానీ తాను అనుభవించని, మరియు కేవలం విశ్వాసం ద్వారానే తాను ఎరిగిన తన రక్షణ అయిన దేవునియందు మాత్రమే ఆనందించును. అటువంటివే నిజమైన దీనమైన, దిగంబరమైన, ఆకలితో ఉన్న, మరియు దేవునికి భయపడే ఆత్మలు, వాటిని మనం క్రింద చూడబోతున్నాము.8

వీటన్నిటి నుండి, ఈ రోజుల్లో లోకం మంచి క్రియలను గూర్చి బోధించి ప్రజల చెవులను నింపే అబద్ధ బోధకులతో, అబద్ధ పరిశుద్ధులతో ఎంతగా నిండిపోయిందో మనం తెలుసుకొని నిర్ధారించవచ్చు. వారిలో మంచి క్రియలు ఎలా చేయాలో బోధించేవారు కొద్దిమందే ఉన్నారు, కానీ అధికశాతం మంది తాము స్వయంగా కల్పించుకొని, స్థాపించుకున్న మానవ సిద్ధాంతాలను, క్రియలను బోధిస్తారు. దురదృష్టవశాత్తు, వారిలో శ్రేష్ఠులు కూడా ఈ "సమమైన, సరళమైన మార్గానికి" ఎంతగానో దూరమై, కేవలం దేవుని మంచితనం కొరకు కాకుండా, తమ స్వంత ఆనందం కొరకు మంచి క్రియలను, దైవభక్తితో కూడిన జీవితాన్ని బోధిస్తూ ప్రజలను నిరంతరం "కుడివైపుకు" నడిపిస్తారు. ఎందుకంటే, ఒకవేళ పరలోకం గానీ నరకం గానీ లేకపోయి, వారు దేవుని మంచి వరాలను అనుభవించలేకపోయి ఉంటే, ఆయన మంచి కార్యాలను ప్రేమించకుండా, స్తుతించకుండా వదిలివేసేవారు. ఈ మనుషులు కేవలం పరాన్నజీవులు, జీతగాళ్ళు; కుమారులు కాదు, దాసులు; వారసులు కాదు, పరదేశులు. దేవుడు ప్రేమించి, స్తుతించవలసిన, మరియు వారు ఆయనకు చేయవలసిన పనులనే ఆయన కొరకు చేయవలసిన విగ్రహాలుగా తమను తామే మార్చుకుంటారు. వారిలో ఆత్మ లేదు, దేవుడు వారి రక్షకుడు కూడా కాదు. ఆయన మంచి బహుమతులే వారి రక్షకుడు, మరియు వాటితో పాటు దేవుడు వారి సేవకునిగా వారికి సేవ చేయాలి. వారు ఇశ్రాయేలు ప్రజలు, వారు అరణ్యంలో పరలోకపు రొట్టె తినడంతో తృప్తి చెందక, మాంసం, ఉల్లిపాయలు మరియు వెల్లుల్లిని కూడా కోరుకున్నారు (సంఖ్యాకాండము 11:4–6).

అయ్యో, ఇప్పుడు ప్రపంచమంతా, మఠాలన్నీ, చర్చిలన్నీ అటువంటి వారితో నిండిపోయాయి. వారందరూ తమ తప్పుడు, వక్రమైన, మరియు అస్థిరమైన స్వభావంతో నడుస్తూ, ఇతరులను కూడా అలాగే చేయమని ప్రోత్సహిస్తూ, పురికొల్పుతారు. వారు సత్కార్యాలను ఎంతగానో హెచ్చించి, వాటి ద్వారా తాము స్వర్గాన్ని సంపాదించుకోగలమని ఊహించుకుంటారు. కానీ అన్నిటికంటే ముఖ్యంగా ప్రకటించవలసింది, తెలుసుకోవలసింది దేవుని నిష్కల్మషమైన మంచితనాన్నే. దేవుడు ఏ కర్మల యోగ్యత లేకుండా, కేవలం మన మంచితనం వలనే మనలను ఎలాగైతే రక్షిస్తాడో, అలాగే మనం కూడా ప్రతిఫలాన్ని గానీ, స్వార్థాన్ని గానీ ఆశించకుండా, కేవలం దేవుని నిష్కల్మషమైన మంచితనం కోసమే కార్యాలు చేయాలని మనం నేర్చుకోవాలి. వాటిలో మనం ఆయన సంతోషాన్ని తప్ప మరేమీ కోరుకోకూడదు, ప్రతిఫలం గురించి ఆందోళన చెందకూడదు. మనం వెతకకుండానే అది దానంతట అదే వస్తుంది. ఎందుకంటే, ప్రతిఫలం లేదా సుఖం గురించి ఆలోచించకుండా, స్వచ్ఛమైన మరియు సరైన స్ఫూర్తితో మనం మంచి చేస్తే, ప్రతిఫలం రాకుండా ఉండటం అసాధ్యమే అయినప్పటికీ, దేవుడు అటువంటి స్వార్థపూరితమైన మరియు అపవిత్రమైన స్ఫూర్తిని సహించడు, దానికి ఎన్నటికీ ప్రతిఫలం లభించదు. ఒక కుమారుడు తన తండ్రికి వారసుడిగా, కేవలం తండ్రి కోసమే, ఇష్టపూర్వకంగా మరియు ప్రతిఫలం ఆశించకుండా సేవ చేస్తాడు. కానీ కేవలం వారసత్వం కోసం తన తండ్రికి సేవ చేసే కుమారుడు నిజంగా దుష్ట సంతానం అవుతాడు మరియు తన తండ్రిచే విడిచిపెట్టబడటానికి అర్హుడు.

48. ఆయన తన దాసియైన నా దీనస్థితిని లక్ష్యపెట్టెను. ఇదిగో, ఇకమీదట తరతరాలవారు నన్ను ధన్యురాలని పిలుస్తారు.

- 150 "అల్పస్థితి" అనే పదాన్ని కొందరు "వినయం" అని అనువదించారు, కన్య మరియ తన వినయాన్ని గురించి ప్రస్తావించి, దాని గురించి గొప్పలు చెప్పుకున్నట్లుగా; అందువల్ల కొందరు ఉన్నతాధికారులు కూడా తమను తాము వినయవంతులమని పిలుచుకుంటారు.9 కానీ అది పూర్తిగా తప్పు, ఎందుకంటే దేవుని దృష్టిలో ఏ మంచి విషయాన్ని గూర్చి గొప్పలు చెప్పుకున్నా పాపం మరియు నాశనం తప్పదు. ఆయన దృష్టిలో మనం, యోగ్యత లేని మనపై ఆయన అనుగ్రహించే ఆయన స్వచ్ఛమైన కృప మరియు మంచితనాన్ని గూర్చి మాత్రమే గొప్పలు చెప్పుకోవాలి; తద్వారా మన ప్రేమ మరియు స్తుతి మాత్రమే కాకుండా, ఆయన ప్రేమ మరియు స్తుతి మాత్రమే మనలో నివసించి మనలను కాపాడుతుంది. ఈ విధంగా చేయమని సొలొమోను మనకు బోధిస్తున్నాడు (సామెతలు 25:6, 7): "రాజు ఎదుట నిన్ను నీవే గొప్పగా చూపించుకోవద్దు, గొప్పవారి స్థానంలో నిలబడవద్దు (అనగా, నీవు గొప్పవాడివని నటించవద్దు); ఎందుకంటే రాజు ఎదుట నిన్ను కించపరచడం కంటే, 'ఇక్కడికి పైకి రా' అని చెప్పించుకోవడం మేలు." ఇంతటి స్వచ్ఛమైన మరియు నీతిమంతురాలైన కన్యకు అటువంటి గర్వం మరియు అహంకారం ఎలా ఆపాదించబడతాయి?

ఆ కన్య, దేవుని ఎదుట తన వినయాన్ని గూర్చి గొప్పలు చెప్పుకుంటున్నట్లుగానా? ఎందుకంటే వినయం అన్ని సద్గుణాలలోకెల్లా అత్యున్నతమైనది, మరియు మనుషులలో అత్యంత గర్విష్ఠులు తప్ప మరెవరూ దానిని కలిగి ఉన్నామని గొప్పలు చెప్పుకోలేరు. వినయాన్ని ఎరిగినవాడు దేవుడు ఒక్కడే; ఆయనే దానిని వివేచించి వెలుగులోకి తెస్తాడు; కాబట్టి నిజంగా వినయవంతుడైన వానికంటే వినయం గురించి తక్కువ తెలిసినవాడు మరొకడు లేడు.

లేఖన వాడుకలో, "తగ్గించడం" అంటే "కిందికి దించడం," లేదా "శూన్యం చేయడం." అందువల్ల, లేఖనాలలో క్రైస్తవులను తరచుగా పేదవారు, శ్రమపడినవారు, తృణీకరించబడినవారు అని పిలుస్తారు.10 ఈ విధంగా, Psalm 116:10: "నేను మిక్కిలి శ్రమపడియున్నాను"—అంటే, తగ్గించబడ్డాను. కాబట్టి, వినయం అంటే పేదవారు, రోగులు, ఆకలితో, దాహంతో ఉన్నవారు, చెరసాలలో ఉన్నవారు, బాధపడుతున్నవారు మరియు మరణిస్తున్న వారి వలె నిర్లక్ష్యం చేయబడిన, తృణీకరించబడిన మరియు హీనమైన స్థితి తప్ప మరేమీ కాదు. యోబు తన శ్రమలలో, దావీదు తన రాజ్యం నుండి వెళ్లగొట్టబడినప్పుడు, మరియు క్రీస్తు అలాగే అందరూ అటువంటివారే.

క్రైస్తవులు, వారి కష్టాలలో. అవే మేము పైన చెప్పిన లోతులు, అనగా దేవుని కన్నులు కేవలం వాటిలోకి మాత్రమే చూస్తాయి, కానీ మనుషుల కన్నులు కేవలం ఉన్నత శిఖరాల వైపు, అంటే వైభవోపేతమైన, మహిమాన్వితమైన మరియు ధైర్యమైన ప్రదర్శనను కనబరిచే వాటి వైపు మాత్రమే చూస్తాయి. అందువల్ల లేఖనాలలో (జెకర్యా 12:4) యెరూషలేమును దేవుని కన్నులు తెరచిన నగరం అని పిలుస్తారు.

అంటే, క్రైస్తవ ప్రపంచం అగాధంలో ఉంది మరియు ప్రపంచం దానిని తృణీకరిస్తుంది; అందువల్ల దేవుడు దానిని చూస్తాడు, మరియు ఆయన దృష్టి ఎల్లప్పుడూ దానిపైనే నిలిచి ఉంటుంది, ఆయన Psalm 32:8లో చెప్పినట్లుగా: "నేను నీపై నా దృష్టిని నిలుపుతాను."

సెయింట్ పాల్ కూడా 28వ వచనంలో ఇలా అంటున్నాడు: "జ్ఞానులను సిగ్గుపరచడానికి దేవుడు లోకంలో వెర్రితనాన్ని ఎంచుకున్నాడు."

బలవంతులను సిగ్గుపరచడానికి దేవుడు లోకంలో బలహీనమైన వాటిని ఎంచుకున్నాడు. ఉన్నవాటిని నాశనం చేయడానికి, దేవుడు లోకంలో నీచమైనవిగా, తృణీకరించబడినవిగా ఉన్నవాటిని, చివరికి ఉనికిలో లేనివాటిని కూడా ఎంచుకున్నాడు. ఈ విధంగా ఆయన లోకాన్ని దాని సకల జ్ఞానంతో, శక్తితో సహా అవివేకంగా మార్చి, మనకు వేరొక జ్ఞానాన్ని, శక్తిని ఇస్తాడు. కాబట్టి, అగాధంలో ఉన్నవాటిని, నిర్లక్ష్యం చేయబడినవాటిని ఆయన పరిగణించడం ఆయన నైజం కాబట్టి, నేను 'వినయం' అనే పదాన్ని 'శూన్యత' లేదా 'నీచ స్థితి' అని అనువదించాను. అందువల్ల, మరియ చెప్పేదాని అర్థం ఇదే: "రాజులు, గొప్ప ప్రభువుల కుమార్తె అయిన ధనవంతురాలైన, ప్రసిద్ధురాలైన, ఉన్నతమైన, శక్తివంతమైన రాణిని ఆయన ఎంచుకోగలిగినప్పటికీ, దేవుడు బీద, తృణీకరించబడిన, దీనమైన కన్యనైన నన్ను పరిగణించాడు. దేశంలో అత్యున్నత స్థానంలో ఉన్న అన్నాస్ లేదా కయఫా కుమార్తెను ఆయన ఎంచుకోగలిగేవాడు." కానీ ఆయన తన నిర్మలమైన, దయగల కన్నులను నాపై ప్రసరింపజేసి, దీనస్థితిలో ఉన్న నాలాంటి ఒక కన్యను ఉపయోగించుకున్నారు. దీనివల్ల, ఎవరూ తాము దీనికి అర్హులమన్నట్లుగా ఆయన సన్నిధిలో అతిశయపడకూడదు, మరియు ఇదంతా నా యోగ్యత లేదా అర్హత ఎంతమాత్రం కాక, కేవలం ఆయన కృప మరియు మంచితనమేనని నేను ఒప్పుకోవాలి.

ఇప్పుడు, ఈ సున్నితమైన కన్య యొక్క స్థితి ఎంత దీనమైనదో మరియు దేవుడు ఆమెను అంత గొప్ప కృపతో చూడటం అనే ఈ గౌరవం ఆమెకు ఎంత అనూహ్యంగా లభించిందో మేము పైన¹² వివరంగా వివరించాము. అందువల్ల ఆమె తన యోగ్యతను బట్టి గానీ, అయోగ్యతను బట్టి గానీ గర్వపడదు, కానీ కేవలం దైవిక దృష్టిని బట్టి మాత్రమే గర్వపడుతుంది. ఆ దృష్టి ఎంత శ్రేష్ఠమైనది మరియు దయగలదంటే, ఆయన అంత దీనమైన కన్యను చూడటానికి, మరియు ఆమెను అంత మహిమాన్వితమైన, గౌరవప్రదమైన రీతిలో చూడటానికి అంగీకరించాడు. అందువల్ల, ఆమె తన కన్యత్వాన్ని బట్టి కాకుండా, తన వినయాన్ని బట్టి గర్వపడిందని భావించేవారు ఆమెకు అన్యాయం చేస్తున్నారు. ఆమె ఈ రెండింటిలో దేనినీ బట్టి గర్వపడలేదు, కానీ దేవుని దయగల దృష్టిని బట్టి మాత్రమే గర్వపడింది. అందువల్ల ఇక్కడ ప్రాధాన్యత 'దీన స్థితి' అనే పదం మీద కాకుండా, 'చూడబడ్డాడు' అనే పదం మీద ఉంది.

ఎందుకంటే ఆమె వినయం కాదు, దేవుని అనుగ్రహమే ప్రశంసించదగినది. ఒక రాజు ఒక పేద బిచ్చగాడి చేయి పట్టుకున్నప్పుడు, ప్రశంసించవలసింది ఆ బిచ్చగాడి దీనత్వం కాదు, ఆ రాజు యొక్క దయ మరియు మంచితనమే.

ఆ తప్పుడు అభిప్రాయాన్ని తొలగించి, నిజమైన వినయానికి, అసత్యమైన వినయానికి మధ్య తేడాను గుర్తించడానికి, మనం కొంచెం పక్కకు మళ్లి, వినయం అనే విషయాన్ని చర్చించవలసి ఉంటుంది, ఈ విషయంలో చాలామంది పూర్తిగా పొరబడుతున్నారు. సెయింట్ పాల్ గ్రీకులో ταπεινοφροσύνη,13 అని, లాటిన్‌లో affectus vilitatis seu sensus humilium rerum అని పిలిచిన దానినే మనం వినయం అని అంటాము—అంటే, అల్పమైన మరియు తృణీకరించబడిన విషయాల పట్ల ప్రేమ మరియు మొగ్గు. ఇప్పుడు ఇక్కడ బావికి నీళ్ళు మోసే చాలామందిని మనం చూస్తాము; అంటే, వారు వినయమైన వస్త్రధారణ, ముఖాలు, హావభావాలు, స్థలాలు మరియు మాటలను నటిస్తారు, కానీ శక్తిమంతులు మరియు ధనవంతులు, పండితులు మరియు సాధువులు, చివరికి దేవుడు కూడా తమను అల్పమైన విషయాలలో ఆనందించే వారిగా పరిగణించాలనే ఉద్దేశ్యంతో అలా చేస్తారు. తాము చేసే పనులను ఎవరూ పట్టించుకోరని వారికి తెలిస్తే, వారు వెంటనే విరమించుకుంటారు. అది ఒక కృత్రిమ వినయం. ఎందుకంటే వారి దుష్ట దృష్టి14, ప్రతిఫలం మరియు ఫలితంపై మాత్రమే నిలిచి ఉంటుంది గానీ, ప్రతిఫలం లేని నీచమైన విషయాలపై కాదు; అందువల్ల, ప్రతిఫలం మరియు ఫలితం ఇకపై ఆకర్షించనప్పుడు, వారి వినయం ఆగిపోతుంది. అటువంటి వారి హృదయం మరియు సంకల్పం నీచమైన విషయాలపై నిలిచి ఉన్నాయని చెప్పలేము; ఎందుకంటే వారిలో వారి ఆలోచనలు, పెదవులు, చేతులు, వస్త్రాలు మరియు బాహ్య ప్రవర్తన మాత్రమే ఉంటాయి, అయితే వారి హృదయం పైకి గొప్ప మరియు ఉన్నతమైన విషయాల వైపు చూస్తుంది, వినయం అనే ముసుగు ద్వారా వాటిని పొందాలని ఆశిస్తుంది. అయినప్పటికీ ఈ వ్యక్తులు తాము వినయవంతులైన సాధువులమని అనుకుంటారు.

కానీ నిజమైన వినయవంతులు వినయం యొక్క ఫలితాన్ని చూడరు, కానీ నిష్కపటమైన హృదయంతో తక్కువ స్థాయి విషయాలను పరిగణిస్తారు మరియు వాటితో సంతోషంగా సహవాసం చేస్తారు. తాము వినయవంతులమనే ఆలోచన వారి మనస్సులోకి ఒక్కసారి కూడా రాదు. ఇక్కడ బావి నుండి నీరు ప్రవహిస్తుంది; ఇక్కడ సహజంగా మరియు అప్రయత్నంగా, వారు వినయపూర్వకమైన ప్రవర్తన, వినయపూర్వకమైన మాటలు, స్థలాలు, ముఖాలు మరియు వస్త్రధారణను అలవరచుకుంటారు, మరియు గొప్ప మరియు ఉన్నతమైన విషయాలను సాధ్యమైనంత వరకు విడిచిపెడతారు. ఈ విధంగా దావీదు ఇలా అంటాడు: "ఓ ప్రభువా, నా హృదయం గర్వపడదు, నా కళ్ళు కూడా అతిగా ఎత్తవు." మరియు ఇలా అంటాడు: "తగ్గించబడినవాడు మహిమలో ఉంటాడు; మరియు తన కళ్ళు వంచేవాడు రక్షించబడతాడు." అందువల్ల గౌరవాలు ఎల్లప్పుడూ వారిపై ఊహించని విధంగా వస్తాయి, మరియు వారి ఉన్నతి వారికి ఆశ్చర్యం కలిగిస్తుంది; ఎందుకంటే వారు తమ తక్కువ స్థాయి స్థానంతో సంతృప్తి చెందారు మరియు ఉన్నత శిఖరాలను ఎన్నడూ ఆశించలేదు. కానీ, కపట వినయవంతులు తమ కీర్తి ప్రతిష్టలు రావడానికి ఎందుకంత ఆలస్యం అవుతున్నాయని ఆశ్చర్యపోతారు; వారి రహస్యమైన అహంకారం వారి నిమ్న స్థితితో సంతృప్తి చెందక, రహస్యంగా ఎప్పటికప్పుడు ఉన్నత శిఖరాలను అధిరోహించాలని ఆకాంక్షిస్తుంది.

కాబట్టి, నేను చెప్పినట్లుగా, నిజమైన వినయం తాను వినయవంతురాలని ఎన్నడూ గ్రహించదు; ఎందుకంటే, ఒకవేళ అది అలా గ్రహిస్తే, అంతటి శ్రేష్ఠమైన సద్గుణాన్ని చూసి గర్వపడుతుంది. కానీ అది తన హృదయపూర్వకంగా, మనస్సుతో, ఇంద్రియాలతో అల్పమైన విషయాలకే అంటిపెట్టుకుని ఉంటుంది, వాటిని నిరంతరం తన కళ్ళముందు ఉంచుకుంటుంది, మరియు తన ఆలోచనలలో వాటిని ధ్యానిస్తుంది. వాటిని తన కళ్ళముందు ఉంచుకోవడం వలన, అది తనను తాను చూడలేదు, తన ఉనికిని కూడా గ్రహించలేదు, ఇక ఉన్నతమైన విషయాల గురించి చెప్పనవసరం లేదు. అందువల్ల, గౌరవం మరియు ఉన్నతి వచ్చినప్పుడు, అవి దానిని అకస్మాత్తుగా పట్టుకుంటాయి మరియు అది ఇతర విషయాల గురించిన ఆలోచనలలో మునిగి ఉండటాన్ని కనుగొంటాయి. ఈ విధంగానే లూకా మనకు చెబుతున్నాడు (Luke 1:29), దేవదూత మాటలకు మరియ కలత చెందింది మరియు ఇది ఎలాంటి పలకరింపు అయి ఉంటుందోనని తన మనస్సులో ఆలోచించింది, ఎందుకంటే ఆమె అలాంటిది ఎన్నడూ ఊహించలేదు. ఒకవేళ అది కయఫా కుమార్తెకు వచ్చి ఉంటే, ఆమె అది ఎలాంటి పలకరింపు అని తన మనస్సులో ఆలోచించి ఉండేది కాదు, కానీ వెంటనే దానిని అంగీకరిస్తూ, "ఓహ్, ఎంత అద్భుతం! ఇది ఇలాగే జరగాలి" అని అనుకుని ఉండేది.

మరోవైపు, అసత్య వినయం తాను గర్విస్తోందని ఎన్నడూ గ్రహించదు; ఎందుకంటే, ఒకవేళ అది ఆ విషయం తెలుసుకుంటే, ఆ వికారమైన దుర్గుణాన్ని గురించి ఆలోచించడం వల్ల అది త్వరలోనే వినయశీలమవుతుంది. కానీ అది హృదయంతో, మనస్సుతో, ఇంద్రియాలతో ఉన్నతమైన విషయాలకు అంటిపెట్టుకుని ఉంటుంది, వాటిని నిరంతరం తన కళ్ళ ముందు ఉంచుకుంటుంది, మరియు తన ఆలోచనలలో వాటిని ధ్యానిస్తుంది. ఇలా చేయడం వల్ల, అది తనను తాను చూడలేదు, తన ఉనికిని కూడా గ్రహించలేదు. అందువల్ల గౌరవాలు దానికి అకస్మాత్తుగానో లేదా ఊహించని విధంగానో లభించవు, కానీ అది వాటి గురించిన ఆలోచనలలో మునిగి ఉన్నప్పుడు లభిస్తాయి. కానీ అగౌరవం మరియు అవమానం దానికి అకస్మాత్తుగా, అది పూర్తిగా భిన్నమైన దాని గురించి ఆలోచిస్తున్నప్పుడు ఎదురవుతాయి.

కాబట్టి, మనుషులను అల్పమైన వాటిపై దృష్టి పెట్టమని బోధించడం ద్వారా వారికి వినయాన్ని నేర్పించడం వ్యర్థం, అలాగే గొప్ప విషయాలపై దృష్టి పెట్టడం వల్ల ఎవరూ గర్వపడరు. వస్తువులు కాదు, మన కళ్ళే మారాలి; ఎందుకంటే మనం మన జీవితాన్ని ఇక్కడ అల్పమైన మరియు గొప్ప విషయాల మధ్యనే గడపాలి. క్రీస్తు చెప్పినట్లుగా, మన కన్ను పెకిలించబడాలి.15 పతనానంతరం ఆదాము, హవ్వలు వేర్వేరు విషయాలను చూశారని మోషే మనకు చెప్పలేదు (ఆదికాండము 3:7), కానీ వారి కళ్ళు తెరవబడి, వారు నగ్నంగా ఉన్నారని చూశారని ఆయన చెప్పాడు, అయితే వారు అంతకు ముందే నగ్నంగా ఉన్నారు మరియు ఆ విషయం వారికి తెలియదు. రాణి ఎస్తేరు తన తలపై విలువైన కిరీటాన్ని ధరించింది, అయినప్పటికీ అది తన కళ్ళకు మురికి గుడ్డలా కనిపించిందని ఆమె చెప్పింది, Esther 14:16 (అపోక్రిఫల్). గొప్ప విషయాలు ఆమె దృష్టి నుండి తొలగించబడలేదు, కానీ శక్తివంతమైన రాణి అయినందున, అవి ఆమె ముందు సమృద్ధిగా ఉన్నాయి, మరియు ఆమె దృష్టిలో ఒక్క అల్పమైన విషయం కూడా లేదు; అయినప్పటికీ ఆమె కళ్ళు వినయంగా ఉన్నాయి, ఆమె హృదయం మరియు మనస్సు ఉన్నతమైన వాటి వైపు చూడలేదు, అందువలన దేవుడు ఆమె ద్వారా అద్భుత కార్యాలను సాధించాడు. అందువల్ల, వస్తువులలో కాదు, మన హృదయ, మనస్సులలో మార్పు రావాలి. అప్పుడు ఉన్నతమైన వాటిని ఎలా తృణీకరించి, దూరంగా ఉండాలో, మరియు అల్పమైన వాటిని ఎలా గౌరవించి, వెదకాలో మనకు మనమే తెలుసుకుంటాము. అప్పుడు వినయం నిజంగా మంచిది, అన్ని విధాలా స్థిరమైనది, అయినప్పటికీ తాను వినయమైనదని దానికి ఎన్నడూ తెలియదు. పరిస్థితులు ఉన్నతమైన వాటి నుండి అల్పమైన వాటికి, గొప్ప వాటి నుండి చిన్న వాటికి ఎలా మారినా, అన్ని పనులూ సంతోషంగా చేయబడతాయి, మరియు హృదయం కలత చెందదు.