- 82 ఆయనే తన నామాన్ని నివసింపజేశాడు. ఇది ఒక מֹו ֵע ד, ఒక నిర్దిష్టమైన మరియు పేర్కొనబడిన స్థలం, జర్మన్ భాషలో మనం దీనిని ein Stifft అని పిలుస్తాము. ఈ విధంగా మనం Ps. 74:8లో ఇలా చదువుతాము: "దేశంలో ఉన్న పండుగలన్నిటినీ మనం రద్దు చేద్దాం." హీబ్రూలో దీని అర్థం: "దేశంలోని מֹו ֵע ד అంతటినీ మనం కాల్చివేద్దాం"; ఇది పండుగలను, పౌర్ణమిని మాత్రమే కాకుండా సమాజ మందిరాలను మరియు పాఠశాలలను కూడా సూచిస్తుంది. ఎందుకంటే, ప్రతి నగరంలో లేవీయులు కొన్ని నిర్దిష్ట దినాలలో చదివి బోధించాలని ధర్మశాస్త్రం నిర్దేశించింది. ఈ కార్యానికి కేటాయించబడిన స్థలాలను יםדִעמֹו ֲ అని పిలిచేవారు. కానీ బలుల కొరకు యెరూషలేములో ఒక స్థలం నియమించబడింది, మరియు అక్కడ బోధన మాత్రమే కాకుండా బలులు కూడా అర్పించబడ్డాయి. అదే కీర్తనలో (74:4) "నిన్ను ద్వేషించువారు నీ ఉత్సవముల మధ్యనుండి అతిశయపడిరి" అనే వాక్యాన్ని మరింత సరిగ్గా "నీ సంఘముల మధ్యనుండి," అనగా నీ వాక్యము బోధించబడుచున్న నీ మందిరముల మధ్యనుండి" అని అనువదించాలి. కానీ ఈ వాక్యభాగంలో అది ఒక సమయాన్ని, అదీ ఒక నిర్దిష్టమైన మరియు ప్రత్యేకమైన సమయాన్ని సూచిస్తుంది.
22. ఆయన అతనితో మాట్లాడటం ముగించిన తరువాత, దేవుడు అబ్రాహాము యొద్ద నుండి పైకి వెళ్ళిపోయాడు.
దేవుడు అబ్రాహాముతో ఇంత సుదీర్ఘంగా సంభాషించిన ఈ వృత్తాంతాన్ని మనకు సిఫార్సు చేసేందుకే మోషే ఈ ముగింపు మాటను జోడించాడు. ఎందుకంటే దేవుడు మాట్లాడినప్పుడు అది అత్యంత ప్రాముఖ్యమైనది. ఆ తర్వాత, చాలా కాలం విరామం తర్వాత, దేవుని వాక్యానికి అనుగుణంగా మనము ప్రతిదీ చేస్తాము.
దేవుడు అబ్రాహాముతో ఈ సంభాషణ జరిపినప్పుడు, ఆయన ఏదో ఒక దృశ్య రూపంలో ప్రత్యక్షమయ్యాడని ఈ ముగింపు వాక్యం రుజువు చేస్తుంది. దేవుడు సాధారణంగా పితృపురుషుల ద్వారా మరియు వాక్య బహిరంగ పరిచర్యలో ఉన్నవారి ద్వారా మాట్లాడతాడు. ఆ తర్వాతి క్రమంలో, బేతేలు మరియు హాయి వద్ద జరిగినట్లుగా ఆయన కలలలో ప్రత్యక్షమవుతాడు; మరియు కొన్నిసార్లు, పైన చెప్పినట్లుగా, దేవుడు అబ్రాహామును నక్షత్రాలను లెక్కించడానికి బయటకు తీసుకువచ్చినప్పుడు జరిగినట్లుగా, ఒక మనిషి తన శరీరం నుండి బయటకు లాగబడినట్లు అనిపించే పారవశ్య స్థితిలో కలిగే దర్శనం ద్వారా కూడా ప్రత్యక్షమవుతాడు. కానీ ప్రస్తుత సందర్భంలో దేవుడు ఒక మనిషి లేదా దేవదూత ద్వారా కాకుండా, ఏదో ఒక దృశ్య రూపంలో ప్రత్యక్షమై అబ్రాహాముతో వ్యక్తిగతంగా మాట్లాడాడు.
ఈ కారణంగానే పరిశుద్ధ గ్రంథం అబ్రాహాముకు ఈ మహిమను ఇస్తుంది మరియు యెషయా (41:8)లో అతన్ని దేవుని స్నేహితుడు మరియు సన్నిహితుడు అని పిలుస్తుంది. ఈ విధంగా క్రీస్తు తన అపొస్తలులను సేవకులు అని పిలవడు; ఆయన వారిని స్నేహితులు అని పిలుస్తాడు.
(మత్తయి 12:49). దేవుడు మనతో సంభాషించడం, మనతో సహవాసం చేయడం నిజంగా చాలా గొప్ప విషయం.
ఈ వరం మనకు కూడా దక్కకుండా పోలేదు. దేవుడు అబ్రాహాముకు ప్రత్యక్షమైనట్లుగా మనకు అసాధారణ రూపంలో ప్రత్యక్షమవ్వకపోయినప్పటికీ, ఆయన సాధారణమైన, అత్యంత స్నేహపూర్వకమైన, మరియు అత్యంత సన్నిహితమైన ప్రత్యక్షత ఇదే: ఆయన వాక్యములో, తాళపుచెవుల వాడకంలో, బాప్తిస్మములో, మరియు ప్రభువు బల్లలో మనకు ప్రత్యక్షమవుతాడు. కానీ సామెత చెప్పినట్లుగా మనం అనుభవిస్తాము: మితిమీరిన చనువు చులకన భావాన్ని పుట్టిస్తుంది. అదేవిధంగా: సాన్నిహిత్యం కీర్తి ప్రతిష్టలను తగ్గిస్తుంది. ఇంకా: రోజువారీ సంఘటనలు విలువలేనివిగా మారిపోతాయి. మరియు సామెతలు 20:14లో సొలొమోను ఇలా ప్రకటిస్తున్నాడు: "'ఇది చెడ్డది, ఇది చెడ్డది' అని ప్రతి కొనుగోలుదారుడు అంటాడు, కానీ అతను వెళ్ళిపోయిన తర్వాత గొప్పలు చెప్పుకుంటాడు."
మోషే, దావీదు, లేదా అగస్టీన్, ఆంబ్రోస్ వంటి గొప్ప వ్యక్తులను చూడాలని మనలో ఎవరమూ మనస్ఫూర్తిగా కోరుకోకుండా ఉండలేము. కానీ ఒకవేళ ఈ వ్యక్తులు ఇక్కడ ఉండి, మనతో ఒకటి రెండు సంవత్సరాలు జీవిస్తే, వారు నిశ్చయంగా తృణీకరించబడతారు. అవును, దేవదూతలు మనతో సహవాసం చేస్తే, వారికి కూడా అదే జరుగుతుంది; అది వారిలో మహిమ లోపించడం వల్ల కాదు, కానీ మన స్వభావం తృణీకరించడానికి, తృణీకరించడానికి మొగ్గు చూపుతుంది కాబట్టి.
కాబట్టి, పితామహుడైన అబ్రాహాము వలె మనం కూడా అతిశయించవచ్చు. నిజానికి, బాప్తిస్మము మరియు ప్రభువు బల్ల అనే పరిచర్య ద్వారా దేవుడు ప్రతిదినం మనతో మాట్లాడటం మరియు సహవాసం చేయడం ద్వారా చూపే దయను అబ్రాహాము స్వయంగా చూసివుంటే, అతడు విస్మయముతోను, ఆనందముతోను మరణించి ఉండేవాడు.
సన్యాసులు తమ పితరులైన బెనెడిక్ట్ మరియు బెర్నార్డ్ల గాథలను గొప్పగా కీర్తిస్తారు, కానీ నిశ్చయంగా, వారు తమ పితరుల గురించి గొప్పలు చెప్పుకునే దానికంటే దేవుడు సాధారణంగా ఏ క్రైస్తవునితోనైనా చాలా విస్తృతంగా మాట్లాడతాడు మరియు చాలా సన్నిహితంగా సహవాసం చేస్తాడు. నిజానికి, ఈ విషయం నా అదుపులో ఉంటే, దేవుడు పరలోకం నుండి నాతో మాట్లాడాలని గానీ లేదా నాకు ప్రత్యక్షమవ్వాలని గానీ నేను కోరుకోను; కానీ నేను కోరుకునేది ఇది—మరియు నా దైనందిన ప్రార్థనలు ఈ లక్ష్యం కోసమే—నేను బాప్తిస్మమనే వరం పట్ల సరైన గౌరవాన్ని మరియు నిజమైన ప్రశంసను కలిగి ఉండాలి, మరియు పరిశుద్ధాత్మ కృప మరియు వరం పొంది, వాక్యముతో ఓదార్చడానికి, ప్రోత్సహించడానికి, హెచ్చరించడానికి, మరియు బోధించడానికి సమర్థులైన సహోదరులను నేను చూడాలి మరియు వినాలి. ఎందుకంటే దేవుని యొక్క ఇంతకంటే శ్రేష్ఠమైన మరియు ప్రయోజనకరమైన ప్రత్యక్షత మీకు ఇంకేమి కావాలి?
అయ్యో, గర్వ స్వభావం గలవారు ఈ విషయాలను తృణీకరిస్తారు, మరియు మనము కూడా వాక్యములో, బాప్తిస్మములో, ప్రభువు బల్ల మొదలైన వాటిలో సాధారణంగా జరిగే కార్యాలకు మనం ఇవ్వవలసిన స్థానాన్ని ఇవ్వడం లేదు. అయితే, మ్యూన్జర్ గొప్పగా చెప్పుకున్నట్లుగా, దేవుడు మనతో ప్రత్యక్షంగా మాట్లాడితే, దానిని మనము ఒక మహిమాన్వితమైన విషయంగా భావిస్తాము.
కానీ ఈ ఫలితం, దైవిక మహిమను నటిస్తున్న సాతాను ఎలాంటి దేవుడో స్పష్టం చేసింది. ఈ వాస్తవాలను తరచుగా గుర్తుంచుకోవాలి, అందుకే నేను వాటిని పునరావృతం చేస్తున్నాను.
క్రొత్త నిబంధనలో జీవించే మనతో అబ్రాహామును పోల్చి చూస్తే, ఈ విషయాన్ని నిష్పక్షపాతంగా పరిశీలిస్తే, చాలా వరకు అతను మనకంటే తక్కువ ప్రాముఖ్యత కలవాడు. నిశ్చయంగా, అతని విషయంలో వ్యక్తిగత వరాలు గొప్పవే; కానీ దేవుడు మనకు ప్రత్యక్షమైనంత సన్నిహితంగా, స్నేహపూర్వకంగా అతనికి ప్రత్యక్షమవ్వలేదు. ఆ ప్రత్యక్షతలు కలిగియుండటం గొప్ప మహిమే, కానీ దేవుడు అతనితో మాట్లాడాడన్న వాస్తవం కంటే అబ్రాహాముకు వాటి వలన కలిగిన గొప్ప లేదా శ్రేష్ఠమైన ప్రయోజనం ఏముంది? అయితే, ఇది మనకు కూడా జరుగుతుంది, నిజానికి ప్రతిరోజూ, మనం కోరుకున్నప్పుడల్లా మరియు కోరుకున్న చోట జరుగుతుంది. మీరు బాప్తిస్మం పొందినప్పుడు మరియు పరిశుద్ధ భోజనంలో పాలుపంచుకున్నప్పుడు ఒక మనిషి మాట వింటారన్నది నిజమే. కానీ మీరు వినే ఆ వాక్యం మనిషిది కాదు; అది జీవముగల దేవుని వాక్యం. ఆయనే మీకు బాప్తిస్మం ఇస్తాడు; ఆయనే మీ పాపాలనుండి మిమ్మల్ని విముక్తి చేస్తాడు; మరియు ఆయన కరుణయందు నిరీక్షించమని ఆయనే మీకు ఆజ్ఞాపిస్తాడు.
లేఖనాల్లో దేవుని దర్శనాలుగా పిలువబడే వీటిని తృణీకరిస్తూ, అదే సమయంలో ఇతర ప్రత్యక్షతల కోసం ఎదురుచూడటం గొప్ప కృతఘ్నత. అందువల్ల, పోప్ పాలనలో, సాతాను వారిని మూర్ఖపు, వెర్రి, మరియు నవ్వు తెప్పించే దర్శనాలతో అపహాస్యం చేసినప్పుడు, అటువంటి వ్యక్తులు నిశ్చయంగా వారు అర్హులైన శిక్షలను పొందారు; అయినప్పటికీ సన్యాసులు వాటి గురించి వాగుతూ, వాటికి అలంకారాలు అద్దుతారు, అంతేకాక, పోపులు కూడా తమ సాక్ష్యం ద్వారా వాటిని గుర్తించి, ధృవీకరించారు.
కానీ అటువంటి కథలను వివేచనతో చదవాలి, మరియు ప్రతి ఒక్కరూ చెప్పేదాన్ని వెంటనే నమ్మకూడదు. అన్ని ప్రత్యక్షతలను విశ్వాస ప్రమాణం ప్రకారం పరీక్షించాలి, మరియు అవి విశ్వాసానికి అనుగుణంగా ఉన్నాయా, లేదా సాధారణంగా జరిగే విధంగా, దైవ వాక్యానికి విరుద్ధంగా ఉన్నాయా అని ప్రశ్నించుకోవాలి. ప్రవక్తలు కూడా దైవ వాక్యానికి విరుద్ధంగా ఏదైనా ప్రకటిస్తే, వారిని కూడా ఈ విధంగానే విచారించాలని మోషే కోరుకుంటున్నాడు.
అయితే, వారు సూచక క్రియలు, అద్భుతాలు చేసినప్పటికీ ప్రజలు వారి మాట వినరు (ద్వితీయోపదేశకాండము 13).
అయితే, డయోనిసియస్ మరియు ఇతరుల గురించి చెప్పబడిన వాటిలాంటి కొన్ని సంఘటనలు నిజమేనని నేను అనుకుంటున్నాను.
అయినప్పటికీ, అవి నాకు ఏమాత్రం పట్టింపు లేనివి. నేను వాటిని పూర్తిగా తృణీకరిస్తున్నానని కాదు; ఎందుకంటే బాప్తిస్మముతో, ప్రభువు బల్లతో, అవును, ఏ భక్తిగల సహోదరునితోనైనా నేను కలిగియుండగల భక్తిపూర్వకమైన సంభాషణతో పోల్చినప్పుడు అవి ఏమీ కాదని నాకు తెలుసు. ఎందుకంటే ఈ ప్రత్యక్షతలు అందరికీ అందుబాటులో ఉన్నాయి, అత్యంత నమ్మదగినవి, మరియు అవి మోసగించలేవు.
కాబట్టి, జీవితాంతం, ప్రతి పనిలో, మరియు ప్రతి పరిస్థితిలో అన్నిటికంటే ముఖ్యంగా దేవుని వాక్యానికే శ్రద్ధ చూపాలని నేర్చుకోండి. పితృపురుషులకు మరియు ప్రవక్తలకు దేవుడు అసాధారణ రీతిలో, కలలలో, దర్శనంలో, లేదా పితృపురుషుల మాటల ద్వారా మరియు కొన్నిసార్లు దేవదూతల ద్వారా కూడా ప్రత్యక్షమయ్యాడు. అటువంటి ప్రత్యక్షతల కోసం లేదా దర్శనాల కోసం మనం ఆశపడము; బాప్తిస్మములోను మరియు వాక్య పరిచర్య అంతటిలోను మనం చూసే దేవుని దర్శనాలకు మరియు ముఖాలకు మన శక్తికొలది మనం తృప్తి చెంది, దేవునికి కృతజ్ఞతలు తెలుపుతాము. అక్కడే ఒక సహోదరుడు తన సహోదరునికి దేవదూతగా మారతాడు. అతడు అతని పాపాలనుండి క్షమాపణ కోరతాడు, ఓదారుస్తాడు, బోధిస్తాడు, బలపరుస్తాడు, హెచ్చరిస్తాడు, బుజ్జగిస్తాడు, మొదలైనవి.
ఇవి మన స్వంత స్వరూపాలు, మరియు మనం వాటిని న్యాయంగా అత్యంత ఉన్నతంగా పరిగణిస్తాము, ఎందుకంటే వాటి ద్వారానే మనం దేవుణ్ణి తెలుసుకొని నిత్యజీవాన్ని పొందుతాము. అందువల్ల, మానవుల గాథలలో లేదా జీవితాలలో ఉన్న తేడాలను గమనించాలి. ఆయన అబ్రాహాముకు ప్రత్యక్షమైనట్లుగా, దేవుడు నాకు ఎన్నడూ ప్రత్యక్షంగా కనిపించకపోతే, ఆయన అలా చేయాలని నేను కోరుకోను కూడా.
అంతేకాకుండా, నన్ను స్పష్టంగా అలా నమ్మమని బలవంతం చేస్తే తప్ప, అది దేవుడే అని నేను నమ్మడానికి ఇష్టపడను, ఎందుకంటే నిత్య రక్షణ కొరకు నేను బాప్తిస్మం పొందడం, సువార్త వినడం, మరియు ఆ తాళాల శక్తి ద్వారా పాపవిమోచనం పొందడం నాకు చాలు.
అయితే, హేరోదు వద్దకు తిరిగి వెళ్ళబోతున్న జ్ఞానులను దేవుడు హెచ్చరించినట్లుగా, ఆయన కలలో నాతో మాట్లాడి ప్రాపంచిక విషయాల గురించి నన్ను హెచ్చరించాలనుకుంటే, అది మంచిదే. కానీ నిత్యజీవం కొరకు, నాకు వేరే ఏ ప్రత్యక్షత అవసరం లేదు. అందువల్ల నేను దేనినీ కోరుకోవడం లేదు. ఒకవేళ నాకు అలాంటిది ఇవ్వబడినా, నేను దానిని నమ్మను, ఎందుకంటే తేజోదూత వేషం వేసుకునే అలవాటు ఉన్న సాతాను కుయుక్తిగలవాడు (2 కొరింథీ. 11:14); ఎందుకంటే దేవుడు బాప్తిస్మములోను మరియు పరిచర్యలోను తనను తాను నాకు సమృద్ధిగా బయలుపరుచుకుంటాడు.
పౌలు ఇలా అంటున్నాడు: "అయితే మన రక్షకుడైన దేవుని మంచితనం, ఆయన ప్రేమ ప్రత్యక్షమైనప్పుడు, మనం చేసిన నీతి క్రియల వలన కాదు గాని, తన సొంత కనికరాన్ని బట్టి, యేసు ద్వారా మన మీద సమృద్ధిగా కుమ్మరించిన పరిశుద్ధాత్మ వలన కలిగే పునరుజ్జీవన స్నానము ద్వారాను, నూతనపరచుట ద్వారాను ఆయన మనలను రక్షించెను."
మన రక్షకుడైన క్రీస్తు, ఆయన కృప వలన మనము నీతిమంతులుగా తీర్చబడి, నిత్యజీవమనే నిరీక్షణగల వారసులమగునట్లు.
ఇది నమ్మదగిన మాట. కాబట్టి మీరు పరిశుద్ధుల వృత్తాంతములను చదివి, వాటిలో అద్భుత కార్యములను, అద్భుత దర్శనములను చూసినట్లయితే, వాటిని వివేకముతో చదివి, ఈ నిశ్చయముతో ఒక నిర్ధారణకు రండి: క్రైస్తవులందరిలో సర్వత్రా కనిపించే ఆ దర్శనం కంటే మహిమాన్వితమైన, వైభవోపేతమైన, మరియు మనకు ప్రయోజనకరమైన దర్శనం మరొకటి లేదు. ఆ దర్శనం ద్వారానే సంఘమంతటికీ అస్తిత్వం ఉంది, అది నిలబెట్టబడుతోంది మరియు కాపాడబడుతోంది. ఈ దర్శనం వాస్తవమైనది మరియు అందరూ దీనిని అనుభవిస్తారు, కానీ అబ్రాహాముకు మరియు ప్రవక్తలకు కనిపించిన దర్శనాలు యాదృచ్ఛికమైనవి మరియు అవి ఆయా వ్యక్తులకు సంబంధించినవి.
సన్యాసుల అర్థరహితమైన ప్రకటనల గురించి నేను ఏమీ చెప్పడం లేదు. అవి శ్రద్ధకు గానీ, గుర్తుంచుకోవడానికి గానీ అర్హమైనవి కావు. చాలా వరకు అవి మోసం చేయడానికి మరియు హాని చేయడానికి సైతాను పన్నిన మాయలు.
అందువల్ల వాటిని విశ్వాస సాదృశ్యం మరియు లేఖన నియమం ప్రకారం తూకం వేయాలి. గ్రెగొరీ యొక్క దర్శనాలు చాలా ప్రసిద్ధమైనవి. అతడు స్వయంగా అవి నిజమని నమ్మాడు, మరియు తన ఉదాహరణ ద్వారా అతడు సంఘాన్ని లెక్కలేనన్ని తప్పులతో నింపాడు; ఎందుకంటే అతడు పరిశుద్ధుల ఆత్మలను చూశానని మరియు వారు విజ్ఞాపన ప్రార్థనలు కోరడం విన్నానని నమ్మాడు—అవి క్రీస్తు ప్రార్థనలు కాదు, ఇంకా భూమిపై జీవిస్తున్న ప్రజల ప్రార్థనలు—అదేవిధంగా వారి క్రియలైన దానధర్మాలు, దివ్యబలి పూజలు, మరియు ఉపవాసాల సహాయాన్ని కూడా కోరాడు.52
అయితే ఈ వాదనలను లేఖన నియమం ప్రకారం తూకం వేయాలి. ఎందుకంటే వీటన్నిటికీ మృతులతోను, భవిష్యత్తు జీవితంతోను ఏమి సంబంధం ఉంది? కానీ గ్రెగొరీ ఈ నియమాన్ని తృణీకరించి, అవి సత్యమని, అవి సన్యాసులందరికీ ఒక మాదిరిగా ఉంటాయని, వారు వాటికి అనుగుణంగా నడుచుకొని సంఘంలో వాటిని బోధించాలని నమ్మాడు.
అందువల్ల, వాక్య పరిచర్య యొక్క మరియు సత్యమైన, రక్షించే ప్రత్యక్షతల యొక్క మహిమ మసకబారింది, మరియు ఆ అర్థరహితమైన ప్రకటనలకు, అవును, ఆ వినాశకరమైన మోసాలకు ప్రత్యేక శ్రద్ధ చూపబడింది. దేవుణ్ణి ఎక్కడ వెదకాలో మరియు నిజంగా ఎక్కడ కనుగొనాలో మనం తెలుసుకోవడం కోసం, దైవిక కరుణ మన కొరకు ఈ వాక్యపు వెలుగును మళ్ళీ ప్రజ్వలింపజేయడం ఒక గొప్ప వరం: రోములో కాదు, స్పెయిన్ యొక్క సుదూర ప్రాంతాలలో కాదు, కానీ బాప్తిస్మములో, సువార్త మాటలలో, తాళపుచెవుల వాడకంలో, మరియు నిజానికి నాతో పాటు దేవుని కుమారునియందు ఒప్పుకొని విశ్వసించే ఏ సహోదరునితోనైనా. ఇవి క్రైస్తవులందరికీ సాధారణమైన ప్రత్యక్షతలు లేదా దర్శనాలు. అంతేకాకుండా, ఈ వాక్యభాగంలో మోషే వివరిస్తున్న ఆ ప్రత్యేక ప్రత్యక్షతలో, దేవుడు అబ్రాహాముతో ఒక అత్యంత సన్నిహిత స్నేహితునితో మాట్లాడినట్లు మాట్లాడటం కంటే మహిమాన్వితమైనది మరియు ముఖ్యమైనది మరొకటి లేదు.
అయినప్పటికీ, మనం కోరుకుంటే, మనకు అదే లభిస్తుంది. నిజానికి, అబ్రహాముకు లభించిన దానికంటే అది మనకు మరింత సమృద్ధిగా లభిస్తుంది. అందువల్ల, ఆయన గనుక జీవించి ఉంటే, ఇంతటి గొప్ప మహిమలను, ఇంతటి గొప్ప దైవిక కరుణ సంపదను మనం ఎంత అవమానకరంగా తృణీకరిస్తున్నామో చూసి ఆయన నిస్సందేహంగా ఆగ్రహించి ఉండేవారు.
అందువల్ల ద్వితీయోపదేశకాండము 4:7లో మోషే కూడా ఈ అనుగ్రహాన్ని గూర్చి గొప్పగా స్తుతించాడు: "మనం ఆయనను పిలిచినప్పుడల్లా మన దేవుడైన యెహోవా మనకు సమీపంగా ఉన్నట్లుగా, మరే గొప్ప జనాంగానికైనా దేవుడు అంత సమీపంగా ఉన్నాడా?" యెషయా (31:9) కూడా యెరూషలేములో దేవునికి తన సింహాసనం మరియు అగ్ని ఉన్నాయనే వాస్తవాన్ని గూర్చి అదే విధంగా ఘనపరుస్తున్నాడు.
నిజానికి క్రొత్త నిబంధనలో మన మహిమ మరింత గొప్పది. దేవుడు మనకు సమీపంగా రావడమే కాకుండా, ఆయన శరీరధారియై మనలో నివసిస్తున్నాడు. అయితే, మనం ఆయనను ముఖాముఖిగా చూసే విధంగా ఆయన స్వరూపం ప్రత్యక్షం కాకపోయినా, ఆయన వాక్యం మరియు కార్యాలు మాత్రం ప్రత్యక్షమవుతాయి. ఇప్పుడు అబ్రాహాము యొక్క విధేయతను గూర్చిన స్తుతి కొనసాగుతుంది; అది మనం అనుకరించడానికి మన ముందు ఉంచబడిన ఒక విషయం.
23. అప్పుడు అబ్రాహాము, దేవుడు తనకు చెప్పినట్లే, అదే రోజు తన కుమారుడైన ఇష్మాయేలును, తన ఇంట్లో పుట్టిన లేదా తన డబ్బుతో కొన్న దాసులందరినీ, అంటే అబ్రాహాము ఇంటి మగవారిలో ప్రతి మగవాడిని తీసుకుని, వారి సున్నతి చేయించాడు.
24. అబ్రాహాము తొంభై తొమ్మిది సంవత్సరాల వయస్సులో ఉన్నప్పుడు, అతని ముందరి చర్మమునకు సున్నతి చేయబడింది.
25. మరియు అతని కుమారుడైన ఇష్మాయేలుకు పదమూడు సంవత్సరాల వయస్సు ఉన్నప్పుడు, అతని ముందరి చర్మమునకు సున్నతి చేయబడింది.
26. అదే రోజు అబ్రాహాము, అతని కుమారుడైన ఇష్మాయేలు సున్నతి చేయించుకున్నారు; 27. మరియు అతని ఇంటిలోని పురుషులందరూ, ఇంట్లో పుట్టినవారు మరియు విదేశీయుడి నుండి డబ్బుతో కొన్నవారు, అతనితో పాటు సున్నతి చేయించుకున్నారు.
ఈ వాక్యాలన్నీ అబ్రాహాము యొక్క విధేయతను ప్రశంసిస్తున్నాయి, అయినప్పటికీ దానిని మనం అబ్రాహాము దాని ద్వారా నీతిమంతుడిగా తీర్చబడ్డాడని వాదించని విధంగా పరిగణించాలి. ఎందుకంటే కర్మలు ఒక వ్యక్తిని నీతిమంతుడిగా తీర్చవు, కానీ నీతిమంతుడు నీతి కార్యాలు చేస్తాడు. అయినప్పటికీ, ఆ కర్మలు విశ్వాసం ఆచరణలో పెట్టబడుతోందని మరియు వాటి ద్వారా అది వృద్ధి చెంది, పుష్టిగా తయారవుతోందని చూపిస్తాయి. ఎందుకంటే అబ్రాహాము ఈ విధేయత కార్యాన్ని నెరవేర్చి, తన కుటుంబంతో కలిసి సున్నతి చేయించుకుంటున్నప్పుడు, మనకు తన వాగ్దానాలను ఇచ్చి మనలను అంగీకరించే దేవుని గురించి విశ్వాసం ఆలోచిస్తుంది.
అందుకే పేతురు (2 Peter 1:10) మన ఎన్నికను సత్క్రియల ద్వారా ధృవీకరించుకోవాలని మనకు చెబుతున్నాడు, ఎందుకంటే ఆ సత్క్రియలు మనలో కృప ప్రభావవంతంగా ఉందని, మనం పిలువబడి ఎన్నుకోబడ్డామని సాక్ష్యమిస్తాయి. మరోవైపు, నిష్క్రియాత్మక విశ్వాసం
ఆచరణలో పెట్టని విశ్వాసం త్వరగా నశించిపోతుంది; కానీ విశ్వాసం నశించినప్పుడు, మనం ఎన్నుకోబడ్డామో లేదో సందేహాస్పదంగా ఉంటుంది. అయితే తన విశ్వాసాన్ని అవిశ్రాంతంగా ఆచరించడంలో అభివృద్ధి చెందేవాడు ఇలా నిర్ధారణకు వస్తాడు: "నేను క్రీస్తుకు విరోధముగా ఉన్న సైన్యములో లేను; నేను క్రీస్తు పక్షమున ఉన్నాను. నేను వాక్యమును ఎరుగను, సంఘమును హింసించను. అందువలన నేను దేవుని రాజ్యమునకు పిలువబడితిని మరియు ఎన్నుకోబడితిని."
కానీ నేను బలహీనత వలన పడిపోయినప్పటికీ, తిరిగి లేస్తాను; నా పాపం గురించి దుఃఖించి, క్షమాపణ కోసం ప్రార్థిస్తాను. ఈ విధంగా పశ్చాత్తాపం మరియు ప్రేమ అనే క్రియల ద్వారానే, నేను బబెలు అగ్నిజ్వాల నుండి గానీ లేదా లోకపు చెత్త నుండి గానీ కాపాడబడిన వారిలో ఒకడనని గ్రహిస్తాను. అందువల్ల, ఈ విధేయత నీతిమంతునిగా తీర్చకపోయినప్పటికీ, అది విశ్వాసానికి సాక్ష్యమిచ్చి, దానిని కనబడేలా వ్యక్తపరుస్తుంది.
అందువల్ల ప్రకటన గ్రంథం (22:11) ఇలా చెబుతోంది: "నీతిమంతుడు ఇంకను నీతిమంతునిగా ఉండును గాక." అవిశ్వాస కార్యములలో నిమగ్నమైన వారు అంతకంతకూ మరింత అవిశ్వాసులుగా ఎలా అవుతారో, మరియు ఆ నిరంతర ప్రయత్నం ద్వారా పాపం ఎలా బలం పుంజుకుంటుందో, అలాగే దీనికి విరుద్ధంగా, దైవభక్తిని పాటించేవారిలో విశ్వాసం వృద్ధి చెందుతుంది. ఫలితంగా, తాము సంఘమునకు చెందినవారమని వారు నిశ్చయముగా నిర్ధారించుకుంటారు.
అంతేకాకుండా, ఈ వాక్యభాగంలో విధేయతకు ఒక అసాధారణమైన ఉదాహరణ మన ముందు ఉంచబడింది. దాదాపు నూరేళ్ళ వయసున్న అబ్రాహాము, ఇదే రోజున తన కుటుంబం అంతటితో సున్నతి చేయించుకోవడం కంటే మూర్ఖమైన, తెలివితక్కువ, అర్థరహితమైన, ఇంకా చెప్పాలంటే మరింత అవమానకరమైన మరియు అసహ్యకరమైన పని ఇంకేముంటుంది? మనమందరం అలవాటుగా చేసే విధంగా, అతడు తనతో తాను వాదించుకోలేదు; ఆందోళన కలిగించే ప్రశ్నలు కూడా అడగలేదు.
కానీ దేవుడు అతనిని విడిచి వెళ్ళిన వెంటనే అతడు తన ఇంటివారిని సమకూర్చి ప్రభువు ఆజ్ఞను నెరవేరుస్తాడు.
ఈ విధేయతను మనకు ఒక ఉదాహరణగా ఉంచుకోవడం మన బాధ్యత.
సన్యాసులు విధేయత గురించి వివిధ చర్చలు జరిపారు. వారు చెప్పినదేమంటే, కొన్ని విధేయతలకు వాటి స్వంత స్వభావం ఉంటుంది, మరికొన్నింటికి పెద్దగా ఏమీ ఉండదు; ఎందుకంటే, మనకు తరచుగా కొన్ని పనులు చేయమని ఆజ్ఞాపించబడతాయి, వాటిని మనం ఎలాంటి చికాకు లేకుండా, ఆనందంగా చేస్తాము. ఉదాహరణకు, ఒక సన్యాసిని ప్రజల మధ్యకు వెళ్ళమని ఆజ్ఞాపించినప్పుడు. ఈ విధేయతకు అంత గొప్ప విలువ ఇవ్వలేదు మరియు దానికి దాని స్వంత స్వభావం ఉందని చెప్పబడింది. మరోవైపు, అసమంజసమైన లేదా కష్టమైన మరియు విసుగు పుట్టించే పనులు చేయమని ఆజ్ఞాపించినప్పటికీ, వాటిని చురుకైన మరియు ఉల్లాసమైన స్ఫూర్తితో చేపడితే, ఆ విధేయతకు దాని స్వంత స్వభావం ఏమీ లేదని చెప్పబడింది మరియు అది తెలివితక్కువ, చిన్నపిల్లల పనులైనప్పటికీ, దానికి గొప్ప ప్రశంసలు లభించాయి.
అయితే, విధేయతకు ఒక పరిపూర్ణ ఉదాహరణను చూడాలనుకుంటే, పితృపురుషుడైన అబ్రహాము సున్నతి చేయించుకోవడం ద్వారా తన విశ్వాసాన్ని ఆచరణలో పెట్టడాన్ని చూడండి. ఒకవేళ అతను హేతుబద్ధంగా ప్రవర్తించి, వాదించాలనుకుంటే, ఇలా అని ఉండేవాడు: "శరీరంలోని ఈ భాగంలో సున్నతి చేయించుకోవడం వల్ల ప్రయోజనం ఏమిటి? దేవుడు మరింత గౌరవప్రదమైన వేరొక భాగాన్ని ఎందుకు ఎంచుకోలేదు? ఈ భాగాన్ని తాకితే అది అసభ్యకరమే, ముఖ్యంగా వయోజనుల విషయంలో."
ఈ ఒక్క రకమైన ఆలోచనా విధానం ఆదామును నిశ్చయంగా మోసగించింది. దేవుని ఆజ్ఞతో సంతృప్తి చెందక, కేవలం ఒక్క చెట్టుకు మాత్రమే దూరంగా ఉండమని దేవుడు ఎందుకు ఆజ్ఞాపించాడో అనే కారణాన్ని కూడా అతను తెలుసుకోవాలని ప్రయత్నించాడు. ప్రజలు ఈ రకమైన ఆలోచనా విధానంలోకి వచ్చినప్పుడు, ఆజ్ఞాపించబడిన పని చేయకుండా వదిలివేయబడుతుంది, లేదా దానికి అభ్యంతరం చెప్పి దానికి వ్యతిరేకంగా చేస్తారు. అందువల్ల, 'ఎందుకు' అని ఆలోచించడం వినాశకరమైనది మరియు విధ్వంసకరమైనది. ఇది నిశ్చితమైన వినాశనాన్ని తెస్తుంది, ప్రత్యేకించి మనం మితిమీరిన ఉన్నత శిఖరాలకు ఎగిరి, పూర్వనిర్ణయం గురించి తత్వశాస్త్రం చెప్పాలనుకున్నప్పుడు.
అయితే మనం అబ్రాహాము ఉదాహరణను గుర్తుంచుకుందాం. అది మనకు బోధించేదేమిటంటే, దేవుని ఎదుట మనం మరలా పిల్లలమై, దేవుడు మనకు ఒక నిర్దిష్టమైన ఆజ్ఞను ఎందుకు లేదా ఎలా ఇచ్చాడనే దాని గురించి వాదించకూడదు; కానీ దేవుడు ఆజ్ఞాపించిన దానికి మనం కేవలం కట్టుబడి విధేయత చూపాలి. అబ్రాహాము కూడా తన వివేకాన్ని అనుసరించాలనుకుంటే, వాదించడానికి అతనికి ఒక కారణం ఉండేది కాదా? సున్నతి ఒక మంచి పని అని చెప్పడానికి దానిలో ఏముంది? దానిలో ప్రయోజనం, మహిమ, యోగ్యత లేకపోవడమే కాకుండా; అది సిగ్గుచేటు, అవమానకరం, నిష్ప్రయోజనం మరియు అసంబద్ధమైనది కూడా.
కాబట్టి, ఇప్పుడు నూరేళ్లవాడైన అబ్రహాము స్పష్టమైన అవమానం లేకుండా నెరవేర్చలేని అంత మూర్ఖపు పని ద్వారా కాకుండా, దేవుడు మరింత ప్రయోజనకరమైన, మరింత అనువైన, మరింత ఆడంబరమైన మరియు శ్రేష్ఠమైన దానిని ఆజ్ఞాపించి ఉండవచ్చని హేతువు నిర్ధారిస్తుంది. దాని ద్వారా అబ్రహాము తన విశ్వాసాన్ని మరియు విధేయతను మరింత సముచితంగా ఆచరణలో పెట్టగలిగేవాడు. కానీ పుణ్యాత్ముడు ఏ వాదననూ చేయడు. తాను ఈ పని చేయడం దేవునికి ఇష్టమని అతనికి తెలిస్తే చాలు. అందువల్ల అతను ఆలస్యం చేయకుండా, తన అభిప్రాయాన్ని గానీ ఇతరుల అభిప్రాయాన్ని గానీ లెక్కచేయకుండా విధేయత చూపుతాడు. ఇది ప్రశంసకు అర్హమైన విధేయత మరియు మనకు ఒక ఉదాహరణగా చూపబడింది.
—స్వయంగా ఏమీ లేకుండా కేవలం దేవుని ఆజ్ఞను అనుసరించే విధేయత వలె.
కాబట్టి, దేవుని కనికరము ద్వారా మనము నీతిమంతులుగా తీర్చబడి, దేవుని ఆధ్వర్యంలో యుద్ధము చేయుటకు పరిశుద్ధుల సహవాసములోనికి పిలువబడిన తరువాత, మనకు ఆజ్ఞాపించబడిన దానిని ఏ వాదన లేకుండా చేద్దాం. సిరాక్ (ఎక్లూస్. 3:22) ప్రకారం, "మనకు మించిన ఉన్నతమైన వాటి కొరకు మనం పోరాడవద్దు." కానీ తనకంటే ఉన్నతమైన విషయాలను పరిశోధించడం మానకుండా, ఆత్రుతతో వాదించేవాడు:
"ఆయన దీనిని ఎందుకు ఆజ్ఞాపిస్తున్నారు?" అని అడిగిన వారు, ఆదాము వలెనే, ఆ కారణం చేత స్వర్గం నుండి బహిష్కరించబడతారు; ఎందుకంటే దైవ మహిమ దీనిని ఏమాత్రం సహించలేదు, మరియు ఇది మన సామర్థ్యానికి మించినది.
చివరి భోజన సమయంలో ప్రభువు శిష్యుల పాదాలు కడగడం ప్రారంభించి పేతురు వద్దకు వచ్చినప్పుడు, అతడు దానిని అనుమతించడానికి నిరాకరించి ఇలా అన్నాడు: "మీరు నా పాదాలు కడగరు కదా?" క్రీస్తు ప్రారంభించిన పని యొక్క ఉద్దేశ్యాన్ని గ్రహించని శారీరక జ్ఞానం నుండి ఈ అవిధేయత పుట్టింది. కానీ క్రీస్తు తాను ఎందుకు ఇలా చేస్తున్నాడో అనే విషయంపై పేతురుతో ఇక వాదించాలనుకోలేదు. ఆయన ఆ ప్రశ్నను మధ్యలోనే ఆపి, విధేయత చూపమని పేతురును హెచ్చరించాడు: "నేను నిన్ను కడగకపోతే, నా రాజ్యంలో నీకు ఏ భాగమూ ఉండదు." అప్పుడు
పేతురు వాదించడం మాని, తన పాదాలను మాత్రమే కాకుండా తన శరీరం మొత్తాన్ని కడగాలని కోరాడు.
86 మనం కూడా అదే విధంగా ఆలోచిద్దాం, అప్పుడు మనం ఎలాంటి వాదన లేకుండా దేవుని ఆజ్ఞలకు లోబడగలం. ఈ విధంగా మనం మన పిలుపును నిశ్చయం చేసుకుంటాం. నిష్క్రియాత్మకత లేదా వాదనలు మరియు ఊహాగానాలు దానిని నిశ్చయం చేయవు; అవి దానిని పూర్తిగా కోల్పోయేలా చేస్తాయి.
కానీ సైతాను యొక్క కుట్రలు మరియు కుతంత్రాల వల్ల విధేయతకు ఆటంకం కలుగుతుంది; ఎందుకంటే వాడు దేవుని నుండి వైదొలగాడు కాబట్టి, మనం కూడా దేవుని నుండి వైదొలగాలని వాడు కోరుకుంటాడు. ఈ కారణంగా వాడు విధేయతను అడ్డుకుంటాడు మరియు నిష్ప్రయోజనమైన, అత్యంత ప్రమాదకరమైన ప్రశ్నలతో మనలను హింసించడానికి ప్రయత్నిస్తాడు. ఈ మూలం నుండే పోప్ పాలనలో అంతులేని వాదోపవాదాల సముద్రం ఉద్భవించింది, కాబట్టి, మీరు పాపిస్టుల సిద్ధాంతం మొత్తాన్ని ఒక్క మాటలో సంగ్రహించాలనుకుంటే, అది కేవలం ఒకే ఒక్క 'ఎందుకు' అని చెప్పడంలో మీరు సరైనవారే అవుతారు.
కాబట్టి, ఈ శోధనకు వ్యతిరేకంగా ఈ ఉదాహరణను అనుసరించాలి: అప్పటికే నూరేళ్ళ వయసున్న అబ్రాహాము, అసహ్యకరమైన అవయవంపై జరిగే సిగ్గుచేటైన, అసహ్యకరమైన, మరియు అవివేకమైన పనిని గూర్చి వాదించలేదు; కానీ దేవుడు దానిని ఆ విధంగానే కోరుకుంటున్నాడని విన్నందున, అతను ఏ ప్రశ్న లేదా వాదన లేకుండా విధేయత చూపడమే కాక, తన కుమారుడిని మరియు తన ఇంటివారందరినీ కూడా అదే విధేయతను చూపమని బలవంతం చేశాడు.
అమాలేకీయులందరినీ, వారి దోచుకున్న సొమ్మునంతటినీ నాశనం చేయమని సౌలుకు ఆజ్ఞ ఇవ్వబడింది. ఈ ఆజ్ఞను పాటించడం మంచిదేనా అని అతను ఆలోచించడం మొదలుపెట్టినందువల్ల, దానిలోని అవివేకం అతని వివేకాన్ని బాధించింది. నిరంకుశత్వం కంటే కరుణే దేవునికి ఎక్కువ ప్రీతికరమైనది అనే కారణంతో ఆ ఆజ్ఞను పాటించకుండా ఉండవచ్చని అతను భావించాడు.
కాబట్టి అతడు రాజు ప్రాణాన్ని విడిచిపెట్టి, దోచుకున్న సొమ్ములో అధిక భాగాన్ని తన వద్ద ఉంచుకుంటాడు. దీని ఉద్దేశ్యం, నిస్సందేహంగా, దేవుని పట్ల తన ఆరాధన మరింత వైభవంగా ఉండాలనేదే. కానీ ఈ ఆడంబరమైన అవిధేయత సౌలును మరియు అతని సంతతి వారందరినీ తిరస్కరించడానికి దారితీస్తుంది. "ఎందుకంటే బలి అర్పించడం కంటే విధేయతే దేవునికి ఎక్కువ ప్రీతికరమైనది" (1 సమూయేలు 15:22).
కాబట్టి దేవుని ఆజ్ఞలకు ఈ అసహ్యకరమైన, వినాశకరమైన 'ఎందుకు' అనే చిన్న పదాన్ని ఎవరూ జోడించవద్దు. కానీ ఆజ్ఞ నిశ్చయమైనప్పుడు, మనం ఎటువంటి వాదన లేకుండా వెంటనే విధేయత చూపాలి, మరియు దేవుడు మనకంటే జ్ఞాని అని మనం నిర్ధారించుకోవాలి. దేవుడు ఒక నిర్దిష్ట ఆజ్ఞను ఎందుకు ఇస్తున్నాడని వాదించేవాడు, వాస్తవానికి దేవుడు జ్ఞాని, నీతిమంతుడు మరియు మంచివాడు అని సందేహిస్తున్నాడు. దేవునికి ఇంతకంటే అసహ్యకరమైన మరియు సహించరాని పాపం ఏది ఉంటుంది? కాబట్టి మనం విశ్వసించాలి—ఇది మన కర్తవ్యంలో భాగం—వాదించకూడదు, ఎందుకంటే ఈ విషయాలు మనం వాదించగలిగేంత గొప్పవి కావు.
దేవుడు మన ఉపదేశాలను అనుసరించివుంటే, ఆయన ఈ గడియలోనే తుర్కును, పోపును సంహరించి, సైతాను ఇప్పుడు చేస్తున్నట్లుగా తన క్రోధాన్ని వెలిబుచ్చడానికి, అదుపులేకుండా విజృంభించడానికి అనుమతించకపోయేవారు. ప్రతిఒక్కరూ దీనిని ఒక ప్రయోజనకరమైన, మంచి పనిగా భావించేవారు. కానీ దేవుని జ్ఞానం ఇది ఒక అవివేకమైన ఆలోచన అని స్పష్టం చేస్తుంది; లేకపోతే విషయాలు ఈ విధంగానే జరిగి ఉండేవి. కాబట్టి, దేవుడు భక్తిహీనులను ఇంత సుదీర్ఘకాలం ఎందుకు సహిస్తున్నాడని మీరు అడిగితే, ఇలా చెబితే సరిపోతుంది: "అది ఆయనకు సంతోషాన్నిస్తుంది, అది లాభదాయకం, అది ప్రయోజనకరం; లేకపోతే ఆయన వేరే విధంగా చేసి ఉండేవారు." ఈ కారణంతో సంతృప్తి చెందక, దేవుని ఉపదేశం వెనుక గల కారణాలను శోధించేవాడు, ఆదాము ఏ ప్రమాదానికి గురయ్యాడో అదే ప్రమాదానికి గురవుతాడు. కాబట్టి, ఈ హానికరమైన 'ఎందుకు' అనేదాన్ని మనం సిలువ వేసి, ఇలా చెబుదాం: "జ్ఞాని అయిన దేవునికి మహిమ కలుగుగాక; కానీ మాకు అవమానం కలుగుగాక!" సైతాను పరదైసులో మన కళ్ళు తెరిచాడు, ఇప్పుడు మన ప్రతీ ప్రయత్నం వాటిని మళ్ళీ మూసివేసి, గుడ్డివిగా మార్చడానికే నిర్దేశించబడింది. ఆదాము కళ్ళు తెరవబడటమే అతని సంతతి వారందరి మరణానికి మరియు శాపానికి కారణం.
అందుకే, మోషే అబ్రాహాము యొక్క విశ్వాసాన్ని, విధేయతను గొప్పగా ప్రశంసించాడు. ఎందుకంటే అబ్రాహాము అన్ని అడ్డంకులను, అభ్యంతరానికి కారణమయ్యే అన్ని కారణాలను తొలగించాడు; అతను వాదించకుండా దేవుని ఆజ్ఞకు లోబడ్డాడు. మనలాగా అతను ఇలా ఆలోచించలేదు: “దేవుడు దీన్ని ఎందుకు ఆజ్ఞాపిస్తున్నాడు? ఈ అవమానకరమైన, సిగ్గుచేటైన పనిలో లాభం ఏమిటి? నూరేళ్ల వయసులో సున్నతి చేయించుకోకుండా నేను రక్షింపబడలేనా?” అతను ఈ హానికరమైన ‘ఎందుకు’ అనే దాని గొంతును కోసి, దానిని తన హృదయం నుండి వేళ్లతో సహా పెకిలించివేశాడు. అతను వివేకాన్ని బంధించి, ఆజ్ఞ ఇచ్చేవాడు నీతిమంతుడు, మంచివాడు, జ్ఞాని అనే ఒకే ఒక్క వాస్తవంలో సంతృప్తిని పొందాడు; అందువల్ల, వివేకం యొక్క అభిప్రాయం ఏదైనప్పటికీ, దానికి అర్థం కాకపోయినప్పటికీ, ఆయన నీతి, మంచి, జ్ఞానమైన వాటిని తప్ప మరేదీ ఆజ్ఞాపించలేడు. ఎందుకంటే దేవుని తీర్పులు మన గ్రహణశక్తికి మించినవి. వివేకం వాటిని గ్రహించలేదు. కాబట్టి, అది వాటి గురించి వాదిస్తే, అది తనను తాను మోసం చేసుకోవడమే కాకుండా, దైవదూషణలో కూడా పడుతుంది. అందువల్ల, ఆ ఆజ్ఞకు గల కారణం మనకు అర్థం కాకపోయినప్పటికీ, మనం వాక్యాన్ని విని, అది ఆజ్ఞాపించేది ఏమిటో అర్థం చేసుకుంటే చాలు.