మొదటి భాగం. మానవ తరాల రికార్డులు మరియు

[70] హనోకు ఇప్పుడు జీవిస్తున్న ఆ జీవితం ఎలాంటిదో, ఇంకా రక్తమాంసాలతో జీవిస్తున్న మనం తెలుసుకోలేము. హనోకు తన శరీరంతో పరలోకానికి కొనిపోబడ్డాడని తెలుసుకుంటే చాలు. ఈ విషయాన్ని పితృపురుషులు ప్రత్యక్షత ద్వారా స్పష్టంగా అర్థం చేసుకుని ఉంటారు, మరియు మరణించబోతున్నందున, వారికి ఈ ఓదార్పు అవసరమైంది. ఈ విషయం కూడా మనకు తెలుసు. కానీ ఆ పవిత్ర పితృపురుషుడు ఇప్పుడు ఏమి చేస్తున్నాడో, ఎక్కడ ఉన్నాడో, మరియు ఎలా జీవిస్తున్నాడో మనకు తెలియదు. అతను జీవిస్తున్నాడని మనకు తెలుసు; మరియు అతను జీవిస్తున్న జీవితం ఈ జంతు జీవితంలాంటిది కాదని, కానీ అతను దేవునితో ఉన్నాడని కూడా మనకు తెలుసు.

మన ముందున్న ఈ పాఠం ఈ విషయాన్ని స్పష్టంగా ప్రకటిస్తోంది.

[71] ఈ వాస్తవం, మనం పరిశీలిస్తున్న కథనాన్ని ఎంతగానో గుర్తుండిపోయేలా చేస్తుంది, ఎందుకంటే పాత, ఆదిమ ప్రపంచం ముందు ఒక మంచి జీవితం యొక్క నిరీక్షణను ఉంచే ఉద్దేశ్యంతో దేవుడు దీనిని ఉపయోగించాలని ఉద్దేశించాడు. అదేవిధంగా, ధర్మశాస్త్రం ఉన్న రెండవ ప్రపంచానికి, దేవుడు ఏలీయా మాదిరిని ఇచ్చాడు; అతడు కూడా పరలోకానికి కొనిపోబడి, తన సొంత సేవకుడైన ఎలీషా కళ్లెదుటే ప్రభువుచే కొనిపోబడ్డాడు. మనం ఇప్పుడు క్రొత్త నిబంధనలో, ఒకరకంగా చెప్పాలంటే మూడవ ప్రపంచంలో ఉన్నాము. మన గొప్ప విమోచకుడైన క్రీస్తు స్వయంగా మనకు మహిమాన్వితమైన మాదిరిగా ఉన్నారు; ఆయన తన పరిశుద్ధులలో అనేకులను తనతో తీసుకువెళ్లి పరలోకానికి ఆరోహణమయ్యారు.

ప్రతి యుగానికి మృతుల పునరుత్థానమునకు ఒక సాక్ష్యమును స్థాపించుట దేవుని చిత్తమై యుండెను. ఆ విధంగా ఆయన, భ్రష్టమైన మరియు అనేక విధములుగా దుర్భరమైన ఈ జీవితం నుండి, సాధ్యమైన అన్ని ఆకర్షణల ద్వారా మన మనస్సులను మరల్చగలడు. అయినప్పటికీ, ఈ జీవితంలో ఆయనకు ప్రీతికరమైనంత కాలం, మనము అన్ని ప్రజా మరియు వ్యక్తిగత బాధ్యతలను విశ్వాసముతో నెరవేర్చుట ద్వారా, మరియు ప్రత్యేకంగా ఇతరులకు పరిశుద్ధతను మరియు దేవుని గూర్చిన జ్ఞానాన్ని బోధించుట ద్వారా, దేవునికి సంతోషంగా సేవ చేస్తాము. కానీ, అపొస్తలుడు చెప్పినట్లుగా, మనకు ఇక్కడ "నిశ్చయమైన నివాస స్థలము" లేదు. మనకు ముందుగా వెళ్ళిన క్రీస్తు, మన కొరకు నిత్య నివాసములను సిద్ధపరచుటకు మనకంటే ముందే వెళ్ళిపోయాడు.

[72] మనలో చాలామంది ఇటువంటి విషయాలను అసంబద్ధమైనవిగా, నమ్మకానికి తగినంత యోగ్యమైనవి కావు అని భావించినట్లే, ఈ కథనాన్ని కూడా చాలామంది హాస్యాస్పదంగా భావించారనడంలో సందేహం లేదు. ప్రపంచం ఎప్పుడూ ఒకేలా ఉంటుంది.

ఆ కారణంగా, పరిశుద్ధులు మరియు విశ్వాసులు వాటిని చదివి, అర్థం చేసుకుని, విశ్వసించి, పాటించేలా ఈ విషయాలు దైవిక అధికారంతో వ్రాయబడి, నమోదు చేయబడ్డాయి. అవి మరణం మరియు పాపంపై సాధించిన స్పష్టమైన విజయాన్ని మన దృష్టికి తీసుకువస్తాయి, మరియు ధర్మశాస్త్రంపై, దేవుని ఉగ్రత మరియు తీర్పుపై హనోకు సాధించిన విజయంలో మనకు నిశ్చయమైన ఓదార్పును అందిస్తాయి. భక్తిపరులకు, జలప్రళయానికి పూర్వం ఉన్న ఈ వ్రాతప్రతుల కంటే ఎక్కువ కృపను మరియు ఆనందాన్ని ఇచ్చేది మరొకటి లేదు.

[73] కానీ క్రొత్త నిబంధన నిజంగా దేవుని దయతో నిండి పొంగిపోతుంది.

మేము ఇలాంటి వృత్తాంతాలను తోసిపుచ్చనప్పటికీ, మా వద్ద వీటికంటే ఎంతో శ్రేష్ఠమైన ఇతర వృత్తాంతాలు ఉన్నాయి. దేవుని కుమారుడే స్వయంగా ఆకాశానికి ఆరోహణమై, దేవుని కుడిచేతి వైపున ఆసీనుడై ఉన్నాడు. ఆయనలో సర్పం యొక్క తల పూర్తిగా నలిగిపోవడాన్ని, మరియు పరదైసులో కోల్పోయిన జీవం తిరిగి పొందబడటాన్ని మనం చూస్తాము. ఇది హనోకు మరియు ఏలీయా యొక్క ఆరోహణ కంటే గొప్పది; అయినప్పటికీ, ఆదిమ లోకానికి మరియు ధర్మశాస్త్రం కలిగిన దాని తరువాతి లోకానికి కూడా ఈ రీతిలో ఓదార్పును అందించడం దేవుని చిత్తమే.

[74] ఈ ఐదు అధ్యాయాలలో ఉన్న ప్రధాన సిద్ధాంతం ఏమిటంటే, మనుష్యులు మరణించి తిరిగి జీవించారు. ఆదాము ద్వారా మనుష్యులందరూ మరణించారు. కానీ హేబెలు మరియు ఎనోకు చరిత్ర సాక్ష్యమిచ్చినట్లుగా, విశ్వాసులు వాగ్దానం చేయబడిన సంతానం ద్వారా తిరిగి జీవించారు. ఆదాము ద్వారా, సేతుకు మరియు ఇతరులందరికీ మరణం నియమించబడింది; అందువల్ల ప్రతి ఒక్కరి గురించి ఇలా వ్రాయబడింది: "మరియు అతడు మరణించాడు." కానీ హేబెలు మరియు ఎనోకు మృతుల నుండి పునరుత్థానాన్ని మరియు అమర జీవితాన్ని వివరిస్తారు. దీని ఉద్దేశ్యం ఏమిటంటే, మనం మరణంలో నిరాశ చెందకూడదు, కానీ వాగ్దానం చేయబడిన సంతానంలో విశ్వాసులు జీవిస్తారని మరియు నీటి నుండి గానీ, అగ్ని నుండి గానీ, ఉరికొయ్య నుండి గానీ, లేదా సమాధి నుండి గానీ దేవునిచే తీసుకోబడతారని స్థిరమైన నిశ్చయతను కలిగి ఉండాలి. మనం జీవించాలని కోరుకుంటున్నాము, మరియు మనం జీవిస్తాము, అనగా వాగ్దానం చేయబడిన సంతానం ద్వారా నిత్యజీవితం, ఇది గడిచిపోయిన తర్వాత కూడా నిలిచి ఉంటుంది.

భాగం IV. లామెక్ మరియు అతని కుమారుడు నోవహు.

5:28-29. లామెకు నూట ఎనభై రెండు సంవత్సరములు బ్రతికి ఒక కుమారుని కనెను. యెహోవా శపించిన ఈ భూమి వలన కలుగు మన చేతిపనియందు ఇతడు మనకు ఓదార్పునిచ్చునని చెప్పుచు, అతనికి నోవహు అని పేరు పెట్టెను.

[75] ఈ వృత్తాంతంలో మోషే నోవహు పేరును యాదృచ్ఛికంగా మాత్రమే ప్రస్తావించాడు, ఇది నిశ్చయంగా కొంత జాగ్రత్తగా పరిశీలించదగినది. హనోకును దేవుడు ఈ జీవితం నుండి మరొక అమర జీవితంలోకి తీసుకువెళ్ళినప్పుడు లామెకు జీవించి ఉన్నాడు. మనలాంటి ఒక మనిషి, భర్త, కుటుంబం ఉన్నవాడు, కుమారులు, కుమార్తెలు, ఇల్లు, పొలాలు మరియు పశువులు ఉన్న హనోకు, ఒక దీనస్థితి నుండి నిత్యజీవితంలోకి కొనిపోబడిన అసాధారణ అద్భుతంలో దేవుని గొప్ప మహిమ ప్రత్యక్షమైనప్పుడు, వాగ్దాన నెరవేర్పుకు సాక్ష్యమిచ్చే ఆ సంతోషకరమైన రోజు సమీపించిందని నిర్ధారించుకునేంతగా పరిశుద్ధ పితరులు ఆనందంతో నిండిపోయి, ప్రజ్వరిల్లారు. హనోకు ప్రభువుతో ఉండటానికి జీవించి కొనిపోబడటం దైవిక కరుణ యొక్క ఒక ముఖ్యమైన ప్రదర్శనగా కనిపించింది.

[76] ఆదాము, హవ్వలు వాగ్దానాన్ని పొందిన తరువాత, తమ నిరీక్షణలో ఎంతగా లీనమయ్యారంటే, తమలాంటి మనిషిని చూసిన ఆనందంలో, వారు కయీనును వాగ్దానం చేయబడిన సంతానంతో సమానంగా భావించారు. అలాగే, నా అభిప్రాయంలో, లామెకు తన కుమారునికి నోవహు అని పేరు పెట్టి, ఇలా చెప్పినప్పుడు అటువంటి భక్తిపూర్వకమైన పొరపాటు చేశాడు: ఇతడే మనకు ఓదార్పునిస్తాడు, మరియు ఈ జీవితంలోని శ్రమల నుండి, దుఃఖాల నుండి మనలను విడిపిస్తాడు. ఆది పాపం, మరియు దాని శిక్ష, ఇప్పుడు అంతమైపోతాయి. మనం ఇప్పుడు మన పూర్వపు నిర్దోష స్థితికి పునరుద్ధరించబడతాము. ఆదాము పాపం కారణంగా భూమిపై ఉన్న శాపం ఇప్పుడు అంతమైపోతుంది; మరియు పాపం కారణంగా మానవ జాతిపై విధించబడిన ఇతర కష్టాలన్నీ కూడా అంతమైపోతాయి.

[77] ఇటువంటి పరిగణనలు, తన తాత నొప్పి, అనారోగ్యం మరియు మరణం లేకుండా పరలోకానికి కొనిపోబడ్డాడనే వాస్తవాన్ని ఆధారంగా చేసుకుని, త్వరలో మొత్తం పరలోకం ప్రవేశపెట్టబడుతుందనే ఆశను లామెక్‌కు కలిగించాయి. భూమిని పునరుద్ధరించబోయే వాగ్దానం చేయబడిన సంతానం నోవహు అని అతను నిర్ధారించాడు. శాపం తొలగించబడబోతోందనే ఈ భావన స్పష్టమైన పదాలలో వ్యక్తపరచబడింది. అది నిజం కాదు; ఆది పాపం మొదట తొలగించబడకపోతే, పాప శాపం గానీ దాని శిక్ష గానీ తొలగించబడదు.

[78] పవిత్ర గ్రంథాలను కలుషితం చేసే రబ్బీలు నిశ్చయంగా అసహ్యానికి అర్హులు. ఈ వాక్య భాగానికి వారి వ్యాఖ్యానం ఇది: భూమిని సాగు చేయడానికి సులభమైన మార్గాన్ని చూపించడం ద్వారా ఆయన మన చేతుల కష్టార్జితం నుండి మనకు విశ్రాంతిని ఇస్తాడు. నాగలితో, ఎద్దుల కాడితో భూమి దున్నబడుతుంది; మనిషి చేతితో తవ్వే ప్రస్తుత పద్ధతి అంతమవుతుంది.

లైరా ఈ వ్యాఖ్యానంతో సంతృప్తి చెంది, దానినే అనుసరించడం నాకు ఆశ్చర్యం కలిగిస్తుంది. మనుష్యులలో కీర్తిని పొందడం కోసం, యూదులు ఒక ఆధ్యాత్మిక అర్థానికి బదులుగా భౌతిక అర్థాన్ని ఆపాదించి, లేఖనాలను వక్రీకరించే మార్పులేని పద్ధతి గురించి అతనికి తెలిసి ఉండవలసింది. తన కుమారుడైన నోవహు జననం పట్ల కలిగిన ఆనందాన్ని, కేవలం గర్భానికి సంబంధించిన ఒక ప్రయోజనం కారణంగా ఆయన అలా వ్యక్తపరిచారనే దానికంటే, ఆ పవిత్ర పితామహుడిని మరింత కించపరిచే మాట ఇంకేముంటుంది?

[79] కాదు; అతని మనస్సును ఆందోళనతో నింపినది ఇంతకంటే చాలా పెద్ద విషయం. అది దేవుని ఉగ్రత, మరణం, మరియు ఈ జీవితంలోని ఇతర విపత్తులన్నీ. వాగ్దానం చేయబడిన సంతానమైన నోవహు ఈ కీడులను అంతం చేస్తాడని అతని ఆశ. అందువల్లనే అతను తన కుమారుని జననమునకు ఆనందముతో ఉప్పొంగిపోయాడు, మంచి విషయాలను ప్రవచించాడు, మరియు అదే ఆశలో తనతో చేరమని ఇతరులను పిలిచాడు. గుడ్డి యూదులు పిచ్చిగా వాగే విధంగా, అతని ఆలోచనలు నాగలి మీద గానీ, ఎద్దుల మీద గానీ, లేదా ఈ ప్రస్తుత జీవితానికి సంబంధించిన ఇతర అల్పమైన విషయాల మీద గానీ నిలవలేదు. శాపం లేని పూర్వపు ధన్యమైన పరలోక స్థితిని పునరుద్ధరించే రాబోయే సంతానం తన కుమారుడైన నోవహు అనే ఆశతో అతను నిజంగా నిండిపోయాడు. అతను ఇలా అన్నట్లుగా:

ఇప్పుడు మన చేతుల శ్రమలోనే శాపాన్ని అనుభవిస్తున్నాము. భూమిని సాగు చేయడానికి మనం కష్టపడి చెమటోడుస్తున్నాము, అయినా అది మనకు ప్రతిఫలంగా ముళ్ళ పొదలు, కంటకాలు తప్ప మరేమీ ఇవ్వడం లేదు.

కానీ ఒక నూతనమైన, సంతోషకరమైన యుగం ఉదయిస్తుంది. పాపం అంతమవుతుంది కాబట్టి, పాపం కారణంగా భూమిపై విధించబడిన శాపం అంతమవుతుంది. మన ముందున్న వాక్యభాగం యొక్క నిజమైన అర్థం ఇదే.

[80] కానీ పవిత్ర తండ్రి మోసగించబడ్డాడు. ఆ పునరుద్ధరణను తీసుకువచ్చే మహిమ మానవ కుమారునికి కాదు, దేవుని కుమారునికి చెందింది. రబ్బీలు అవివేకులు. భూమి మనుషుల చేతులతో కాకుండా ఎద్దుల సహాయంతో తవ్వబడినప్పటికీ, మనిషి చేతి శ్రమ ఆగలేదు. హనోకు, తన అనువాదం ద్వారా, కడుపుకు అనుకూలమైన శారీరక సుఖాన్ని కాదు, పాపం మరియు మరణం నుండి విమోచనను వెల్లడిస్తాడు. లామెకు అదనంగా, పూర్వ స్థితి పునరుద్ధరణ కోసం ఆశించాడు. తన తాత హనోకులో ఈ మార్పు యొక్క ప్రారంభాన్ని చూస్తానని అతను నమ్మాడు, మరియు విమోచన, లేదా అన్ని విషయాల పునరుద్ధరణ, సమీపంలో ఉందని నిశ్చయత పొందాడు. అలాగే హవ్వ, మనం ఇప్పటికే గమనించినట్లుగా, తన తొలి కుమారుడైన కయీనును కన్నప్పుడు, "యెహోవా సహాయంతో నేను ఒక మనిషిని పొందాను, పాపం మీద విధించబడిన ఈ శిక్షలన్నిటినీ తీసివేసి, మన పునరుద్ధరణను తీసుకువచ్చేవాడు" అని చెప్పింది. కానీ,

ప్రపంచ పునరుద్ధరణ కోసం ఉన్న తన తీవ్రమైన ఆకాంక్షలో మంచివాడు, పవిత్రుడు అయిన లామెక్ మోసపోయాడు, హవ్వ కూడా మోసపోయింది.

[81] ఈ ఆందోళనలన్నీ ఆ పవిత్ర పితృపురుషులు ఆ గొప్ప "సమస్తమును పునరుద్ధరించుట" కొరకు ఎలా ఆకాంక్షించారో, ఆశించారో మరియు నిట్టూర్చారో స్పష్టంగా చూపిస్తాయి అపొస్తలుల కార్యములు

3:21. కయీను విషయంలో హవ్వ పొరబడి మోసపోయినట్లే, వీరు కూడా ఈ విషయంలో పొరబడినప్పటికీ, విమోచన కొరకు వారికున్న ఈ కోరిక పరిశుద్ధాత్మ వలన కలిగినదే, మరియు అది వాగ్దానం చేయబడిన సంతానం యందు వారి విశ్వాసం యొక్క సత్యతను, స్థిరత్వాన్ని నిరూపించింది.

హవ్వ తన కుమారునికి కయీను అని, మరియు లామెకు తన కుమారునికి నోవహు అని పేరు పెట్టినప్పుడు, ఈ పేర్లు సృష్టి అంతటి యొక్క జనన కేకలు మాత్రమేనని అపొస్తలుడు వర్ణిస్తున్నాడు. సృష్టి అంతా కలిసి మూలుగుతూ, ప్రసవ వేదన పడుతూ, మృతుల పునరుత్థానం, పాప విమోచనం, సమస్తము యొక్క పునరుద్ధరణ, మరియు దేవుని కుమారుల ప్రత్యక్షత కొరకు ఆసక్తిగా ఎదురుచూస్తూ చేసిన కేకలు అవి. దీని ప్రకారం, అత్యంత సరళమైన మరియు సత్యమైన అర్థం ఏమిటంటే, పాపం వలన కలిగే శ్రమలు మరియు కష్టాల నుండి హనోకు విముక్తి పొందడం ద్వారా భవిష్యత్ జీవిత వాస్తవికతను చూసిన తరువాత, లామెకుకు ఒక కుమారుడు జన్మించాడు, అతనికి అతను నోవహు అని పేరు పెట్టాడు.

విశ్రాంతి అని అర్థం వచ్చే నోవహు, పాప శాపం నుండి మరియు పాపం నుండి కూడా అతని ద్వారా విమోచన జరుగుతుందనే నిరీక్షణకు ఒక వ్యక్తీకరణ. ఈ వ్యాఖ్యానం విశ్వాస ఉపమానానికి అనుగుణంగా ఉండి, పునరుత్థానం మరియు నిత్యజీవితం గురించిన నిరీక్షణను ధృవీకరిస్తుంది.

[82] మనం కనీసం శుభ్రపరచడానికి కూడా అర్హులం కాని ఆ పుణ్యాత్ములు భవిష్యత్ జీవితం కోసం ఎంతగానో ఆరాటపడటం, మన కాలపు భయంకరమైన కృతఘ్నతకు వింతగా విరుద్ధంగా ఉంది. కలిగి ఉండటానికి మరియు కోరుకోవడానికి మధ్య ఎంత గొప్ప వ్యత్యాసం! ఆ పితృపురుషులు అత్యున్నతమైన పవిత్రత గలవారు, అత్యున్నత వరాలతో సన్నద్ధులైనవారు, ప్రపంచ వీరులు! వారిలో రాబోయే సంతానం కోసం అత్యంత బలమైన కోరికను మనం చూస్తాము; అదే వారి గొప్ప నిధి; వారు క్రీస్తు కోసం దాహంతో, ఆకలితో, తహతహలాడుతూ, ఆరాటపడుతున్నారు! మరి మన మధ్య క్రీస్తును కలిగి, ఆయన ప్రత్యక్షపరచబడి, అర్పించబడి, మహిమపరచబడి, దేవుని కుడిచేతి వైపున కూర్చొని మన కోసం విజ్ఞాపన చేస్తున్నాడని ఎరిగిన మనము — ఆయనను ఏ ఇతర సృష్టి కన్నా ఎక్కువగా తృణీకరిస్తాము మరియు ధిక్కరిస్తాము!

అయ్యో, దాని దయనీయత! అయ్యో, దాని పాపం!

[83] ప్రపంచంలోని వివిధ యుగాల మధ్య ఉన్న వ్యత్యాసాన్ని గమనించండి! ఆదిమ యుగం అత్యంత శ్రేష్ఠమైనది మరియు పవిత్రమైనది. అది యావత్ మానవ జాతి యొక్క అత్యంత శ్రేష్ఠమైన ఆభరణాలను కలిగి ఉంది. జలప్రళయం తరువాత కూడా అనేకమంది గొప్ప మరియు ప్రముఖ పురుషులు — పితృపురుషులు, రాజులు మరియు ప్రవక్తలు — ఉన్నారు; మరియు వారు జలప్రళయానికి ముందున్న పితృపురుషులతో సమానమైనవారు కానప్పటికీ, వారిలో కూడా క్రీస్తు కోసం ఒక ప్రకాశవంతమైన ఆకాంక్ష కనిపించింది, క్రీస్తు చెప్పినట్లుగా: "నేను మీతో చెప్పునదేమనగా, అనేకమంది ప్రవక్తులును రాజులును మీరు చూచుచున్న వాటిని చూడగోరి, మీరు వినుచున్న వాటిని వినగోరి, వినగోరి," Lk 10:24. ఆపై మన స్వంత యుగం, అనగా నూతన యుగము ఉంది.

నిబంధన; దీనికే క్రీస్తు ప్రత్యక్షపరచబడ్డాడు. ఈ యుగం, ఒక విధంగా చెప్పాలంటే, ప్రపంచం మొత్తపు వ్యర్థం మరియు మలినం వంటిది. అది క్రీస్తును మించిన అమూల్యమైనదిగా దేనినీ ఎరుగని క్రీస్తును మించి మరేదానినీ తృణీకరించదు.

[84] ఈ తీవ్రమైన పరిస్థితికి కారణం ఏమిటి? నిశ్చయంగా, మన శరీరం, లోకం మరియు సైతాను. సామెత ప్రకారం, మనకు ఉన్నదానిని మనం పూర్తిగా అసహ్యించుకుంటాము:

ఓమ్నే రారుమ్ కారమ్; vilescit quotidianum.

అరుదైనదంతా ప్రియమైనది; ఇక్కడున్నది నీచమైనది.

మరియు ఈ కవితాత్మక సత్యం సముచితమైనది:

మినిట్ ప్రాసెంటియా ఫామ్. "ఫ్యాన్సీ ఎంత ఉన్నతంగా ఉందో చూపు స్థాయి."

దైవ ప్రకటన విషయానికి వస్తే, మనం పితృపురుషుల కన్నా చాలా ధనవంతులం.

కానీ తులనాత్మకంగా తక్కువ స్థాయి ప్రకటన పట్ల వారి భక్తి గొప్పదిగా ఉండేది; వారు పెండ్లికుమారుని ప్రేమించేవారు. మరోవైపు, మనము ఆ కొవ్వుపట్టిన, ఉబ్బిన, విచ్చలవిడి సేవకులము; ఎందుకంటే మన దగ్గర వాక్యము ఉంది మరియు దాని సమృద్ధి వలన మనము మునిగిపోయాము.

[85] మొదటి లోకం ఎంత శ్రేష్ఠమైనదిగా, పవిత్రమైనదిగా ఉందో, అంతటితో ఈ చివరి రోజుల లోకం చెడ్డదిగా, దుష్టమైనదిగా ఉంది. దేవుడు మొదటి, ఆదిమ లోకాన్ని విడిచిపెట్టకుండా, ఒకదాని తర్వాత ఒకటిగా రాజ్యాలను, ప్రభుత్వాలను పడగొట్టి రెండవ లోకాన్ని నాశనం చేశాడన్న వాస్తవాన్ని దృష్టిలో ఉంచుకుంటే, హగ్గయి చెప్పినట్లుగా, జనముల వాంఛనీయుడైన క్రీస్తు మనకు అలసట పుట్టించేంతగా తనను తాను బలవంతపెడుతున్నప్పటికీ, భద్రతలో ఉంటూ ఆయనను తృణీకరించే ఈ చివరి రోజుల లోకం యొక్క అంతం ఎలా ఉంటుందని మనం ఆశించాలి!

5:32. నోవహుకు ఐదు వందల సంవత్సరములు వచ్చెను; అతడు షేము, హాము, యాఫెతులను కనెను.

[86] ఇక్కడ కూడా మనం ఆశ్చర్యకరమైన సంక్షిప్తతను చూస్తాము. తన అలవాటు ప్రకారం, మోషే అతి ముఖ్యమైన మరియు గొప్ప విషయాలను సాధ్యమైనంత తక్కువ మాటల్లో వ్యక్తపరిచాడు, దీనిని అజ్ఞాన పాఠకుడు గమనించకుండా వదిలేస్తాడు. కానీ మీరు బహుశా ఇలా అడగవచ్చు, నోవహుకు ఐదు వందల సంవత్సరాల వయస్సులో మొదటిసారి కుమారులు పుట్టడంలో ఉన్న ప్రాముఖ్యత ఏమిటి? ఎందుకంటే, ఆ 500 సంవత్సరాల కాలంలో నోవహుకు పిల్లలు లేకపోతే, అతను ఆ సుదీర్ఘ కాలం పాటు ఫలహీనత అనే తీవ్రమైన పరీక్షను సహించి ఉండాలి లేదా, నాకు మరింత ఎక్కువగా అనిపించినట్లుగా, అతను ఆ సంవత్సరాలన్నిటిలో వివాహానికి దూరంగా ఉండి, అత్యద్భుతమైన పవిత్రతకు ఉదాహరణగా నిలిచి ఉండాలి. నేను ఇక్కడ పాపిస్టుల హేయమైన పవిత్రత గురించి మాట్లాడటం లేదు; మన పవిత్రత గురించి కూడా కాదు. ప్రవక్తలను, అపొస్తలులను, మరియు నిస్సందేహంగా పవిత్రంగా, పరిశుద్ధంగా ఉన్న ఇతర పితృపురుషులలో కొందరిని కూడా చూడండి. కానీ పురుష శక్తి ఉండి కూడా, ఐదు వందల సంవత్సరాలు వివాహం లేకుండా పవిత్రమైన జీవితాన్ని గడపగలిగిన ఈ నోవహుతో పోలిస్తే వారంటే ఏమాత్రం?

[87] ఇప్పుడు మన కాలంలోని పురుషులలో, ముప్పై ఏళ్ళ వయసులో స్త్రీతో పరిచయం లేనివాడు వెయ్యి మందిలో ఒక్కడు కూడా ఉండడు. అంతేకాకుండా, నోవహు ఎన్నో శతాబ్దాల పాటు అవివాహితుడిగా జీవించిన తరువాత, చివరకు ఒక భార్యను తీసుకుని, పిల్లలను కన్నాడు; ఈ చివరి వాస్తవమే అతను దీనికి ముందు వివాహానికి తగిన స్థితిలో ఉన్నాడని మరియు బ్రహ్మచర్యం పాటించడానికి అతనికి ఒక నిర్దిష్ట కారణం ఉందని రుజువు చేస్తుంది.

[88] మొదటిగా, అటువంటి సాటిలేని పవిత్రత తప్పనిసరిగా దేవుడిచ్చిన ఒక ప్రత్యేకమైన వరం అని స్పష్టమవుతోంది. అది దాదాపు దేవదూతల స్వభావాన్ని ప్రదర్శించింది. 500 సంవత్సరాలు భార్య లేకుండా జీవించడం మానవ స్వభావంలో సాధ్యమయ్యే విషయంలా అనిపించదు. రెండవదిగా, నోవా యొక్క ఈ ఐదు శతాబ్దాల పవిత్రత, ప్రపంచం పట్ల అతనికున్న ఒక స్పష్టమైన అసంతృప్తిని వ్యక్తపరుస్తుంది. తన మామ, అత్తల వంశస్థులు రాక్షసులుగా, నిరంకుశులుగా మారి, ప్రపంచాన్ని హింసతో నింపడాన్ని చూసినందువల్లనే అతను వివాహానికి దూరంగా ఉన్నాడని మనం నిర్ధారించగలమా? దాని పర్యవసానంగా, అలాంటి పిల్లలు కలగడం కన్నా అసలు పిల్లలు లేకుండా ఉండటమే మేలని అతను భావించాడు.

మరియు నా నమ్మకం ఏమిటంటే, పితృపురుషులు గానీ లేదా ఏదైనా దేవదూత గానీ అలా చేయమని హెచ్చరించి, ఆజ్ఞాపించి ఉండకపోతే, అతను అసలు వివాహం చేసుకునేవాడే కాదు. 500 సంవత్సరాలు వివాహానికి దూరంగా ఉన్న అతను, తన మిగిలిన జీవితమంతా కూడా దూరంగానే ఉండిపోయి ఉండవచ్చు.

[89] ఈ విధంగా మోషే అత్యంత గంభీరమైన వాస్తవాలను క్లుప్త పదాలలో వివరిస్తాడు, మరియు, పవిత్రత వైఫల్యం స్పష్టమైన పదాలలో ప్రస్తావించబడినందున అజ్ఞాన పాఠకుడు ఎప్పటికీ గమనించలేని విషయాన్ని, అతను ఆదిమ ప్రపంచంలోని ఇతర నివాసులందరి కంటే నోవహు పవిత్రతను ప్రశంసిస్తాడు, అతన్ని దేవదూతల పవిత్రత మినహా మిగతా అన్నింటికీ ఒక ఉదాహరణగా నిలబెడతాడు.

[90] యూదులు, వారి ఆచారం ప్రకారం, దేవుడు వరదతో ప్రపంచాన్ని నాశనం చేస్తాడని తెలిసినందువల్ల నోవహు శతాబ్దాలుగా భార్యను నిరాకరించాడని ఒక కట్టుకథను అల్లి చెబుతారు. కాబట్టి, ఒకవేళ నోవహు, మిగతా పితృపురుషులందరిలాగే, తన జీవితపు తొలి భాగంలో — అంటే, అతనికి సుమారు వంద సంవత్సరాలు లేదా అంతకంటే తక్కువ వయస్సు ఉన్నప్పుడు — వివాహం చేసుకుని ఉంటే, అతను 400 సంవత్సరాల వ్యవధిలో ప్రపంచాన్ని జనావాసం చేసి ఉండేవాడు; అప్పుడు దేవుడు ఆ తండ్రిని మరియు అతని సంతతి మొత్తాన్ని నాశనం చేయవలసి వచ్చేది. ఈ కట్టుకథకు వారు మరొక కట్టుకథను కూడా జోడిస్తారు, అదేమిటంటే, సున్నతి పొందిన వారిలో షెము మొదటివాడు కాబట్టి అతన్ని జ్యేష్ఠుడు అని పిలిచారట.

[91] ఒక్క మాటలో చెప్పాలంటే, ఈ యూదులు ప్రతిదాన్నీ భ్రష్టు పట్టించి, తమ శారీరక వాంఛలకు, ఆశయాలకు అనుగుణంగా వక్రీకరిస్తారు. వారు చెప్పే కారణం వల్లే నోవహు వివాహానికి దూరంగా ఉంటే, మిగతా పితృపురుషులందరూ అదే కారణంతో వివాహానికి, పితృత్వానికి ఎందుకు దూరంగా ఉండలేదు? అందువల్ల రబ్బీల ఈ వ్యాఖ్యానాలు పనికిమాలినవి, అర్థరహితమైనవి. శక్తివంతమైన వ్యక్తి అయిన నోవహు ఐదు వందల సంవత్సరాలు వివాహానికి దూరంగా ఉండటం ఒక ప్రత్యేక వరం అనే అసలు కారణాన్ని వారు ఎందుకు నొక్కి చెప్పరు? కాలక్రమేణా అటువంటి సంయమనం పాటించిన ఒక్క ఉదాహరణ కూడా కనబడదు.

[92] ఆదికాండము గ్రంథం పాపిస్టులకు తీవ్ర ఆగ్రహం కలిగిస్తుంది, ఎందుకంటే తండ్రులు కుమారులను, కుమార్తెలను కన్నారని అందులో తరచుగా ప్రస్తావించబడింది. పితృపురుషులు తమ భార్యల పట్ల అపారమైన ప్రేమను కలిగి ఉన్నారని నమోదు చేయడం తప్ప ఈ గ్రంథంలో మరేమీ లేదని వారు అంటారు; మరియు మోషే అటువంటి విషయాలను అంత వివరంగా ప్రస్తావించడం అసభ్యకరమని వారు భావిస్తారు. కానీ, వారి హృదయాల అపవిత్రతలో, వారు అత్యున్నతమైన పవిత్రతను అపవిత్రం చేయకుండా ఉండలేరు.

[93] ప్రపంచమంతటిలో ఉన్న పవిత్రతకు సంబంధించిన అత్యుత్తమ ఉదాహరణలను మీరు నిజంగా చూడాలనుకుంటే, పితృపురుషులు వృద్ధాప్యం వచ్చేవరకు వివాహం చేసుకోలేదని మోషే వివరించిన గ్రంథాన్ని చదవండి. వారిలో నోవహు ఒక ప్రథమ శ్రేణి నక్షత్రంలా ప్రకాశిస్తాడు, ఎందుకంటే అతను తన జీవితంలో ఐదు వందలవ సంవత్సరానికి చేరుకునే వరకు వివాహం చేసుకోలేదు. పోప్‌ల పాలనలో అటువంటి విశిష్టమైన పవిత్రత ఉదాహరణలను మీరు ఎక్కడ కనుగొంటారు? పోప్ అనుచరులలో కొందరు తమ శరీరాలతో వాస్తవంగా పాపం చేయకపోయినప్పటికీ, వారి మనస్సులు ఎంత నీచంగా, అపరిశుభ్రంగా ఉన్నాయి! ఇదంతా వివాహం పట్ల వారికున్న ధిక్కారానికి తీర్పు, ఎందుకంటే వివాహాన్ని దేవుడే స్వభావ భ్రష్టత్వానికి నివారణగా రూపొందించాడు.

[94] నోవహు వివాహానికి దూరంగా ఉండటానికి మరొక కారణం చెప్పబడింది. అతను వివాహాన్ని ఖండించలేదు, లేదా దానిని అపవిత్రమైన లేదా అశుద్ధమైన జీవన విధానంగా పరిగణించలేదు; కానీ పెద్ద పితృపురుషుల సంతతి వారు కయీనీయుల భక్తిహీన తరం స్థాయికి దిగజారిపోవడాన్ని అతను చూశాడు. అటువంటి పిల్లలను తాను సహించలేనని అతను భావించాడు; దానికి బదులుగా, అతను దైవభయంతో లోకాంతము కొరకు వేచి ఉన్నాడు. ఆ తర్వాత అతను వివాహం చేసుకొని, పిల్లలను కన్నప్పుడు, నిస్సందేహంగా దేవుని యొక్క ఏదో ఒక ప్రత్యేకమైన హెచ్చరిక మరియు ఆజ్ఞ కారణంగానే అలా చేశాడు.

[95] ఇక్కడ నోవహు కుమారులు ఏ క్రమంలో జన్మించారు అనే విషయంపై సహజంగా ఒక ప్రశ్న తలెత్తుతుంది. ఈ విషయాన్ని మనం విచారించడం ప్రయోజనకరంగా ఉంటుంది, తద్వారా ప్రపంచ సంవత్సరాల గణనకు నమ్మకమైన ఆధారం లభిస్తుంది.

సాధారణ అభిప్రాయం ప్రకారం, నోవహుకు షేము మొదటి కుమారుడు, ఎందుకంటే అతని పేరు వరుస క్రమంలో మొదటగా పేర్కొనబడింది. అయితే, లేఖన సాక్ష్యం ప్రకారం యాఫెతు మొదటి కుమారుడు, షేము రెండవవాడు, మరియు హాము చివరివాడు అని మనం నిర్ధారించవలసి వస్తుంది. దీని సత్యం ఈ క్రింది విధంగా నిరూపించబడింది: జలప్రళయం జరిగిన రెండు సంవత్సరాల తరువాత, షేము తన 100వ ఏట, తన కుమారుడైన అర్పక్షదును కనెను. కాబట్టి జలప్రళయం వచ్చినప్పుడు షేము వయస్సు 98 సంవత్సరాలు, మరియు షేము పుట్టినప్పుడు నోవహు వయస్సు 498 సంవత్సరాలు. కానీ యాఫెతు స్పష్టంగా షేము కంటే ముందే పుట్టాడు, ఎందుకంటే అతడు అన్నయ్య. కాబట్టి, జలప్రళయం వచ్చినప్పుడు చిన్న తమ్ముడైన హాము మాత్రమే పుట్టాడని స్పష్టంగా తెలుస్తుంది.

నోవహుకు 500 సంవత్సరాల వయస్సు.

[96] యాఫెతు కంటే ముందు షేమును పేర్కొనడానికి కారణం, ఎల్లప్పుడూ శారీరక కీర్తిని కోరుకునే యూదులు తప్పుగా వాదించినట్లుగా, అతడు మొదట సున్నతి చేయించుకున్నాడు అని కాదు, కానీ అతని ద్వారానే వాగ్దానం చేయబడిన సంతానమైన క్రీస్తు రావలసి ఉంది. అదే కారణంతో, అందరికంటే చిన్నవాడైన అబ్రాహాముకు అతని సోదరులైన హారాను, నాహోరుల కంటే ప్రాధాన్యత ఇవ్వబడింది.

[97] కానీ మీరు బహుశా ఇలా అడగవచ్చు, "నోవహుకు ఐదు వందల సంవత్సరములు; మరియు నోవహు షేమును కనెను" అని నిశ్చయంగా చెప్పే వచనంతో ఇది ఎలా ఏకీభవిస్తుంది?

"హామ్ మరియు యాఫెత్"? మీరు ప్రీటెరిట్ నుండి ప్లూపర్ఫెక్ట్‌ను తయారు చేసి, ఆ వాక్యాన్ని ఈ విధంగా చదివితే సామరస్యం పునరుద్ధరించబడుతుంది: — నోవహుకు ఐదు వందల సంవత్సరాల వయస్సు ఉన్నప్పుడు అతడు షేము, హామ్ మరియు యాఫెత్‌లను కనెను. ప్రతి కుమారుడు ఏ సంవత్సరంలో జన్మించాడో మోషే ప్రత్యేకంగా నమోదు చేయలేదు, కానీ నోవహుకు పుట్టిన కుమారుల సంఖ్య మూడుకు చేరిన సంవత్సరాన్ని మాత్రమే ప్రస్తావించాడు. ఈ విధంగా బైబిల్ వృత్తాంతం సామరస్యానికి వస్తుంది.

[98] ఐదవ అధ్యాయం ముగింపులో మోషే పవిత్రతకు అత్యుత్తమ మరియు అత్యంత ముఖ్యమైన ఉదాహరణను అందిస్తాడు. తన జీవితమంతా సాధువుగా మరియు నిగ్రహం కలిగి ఉన్న నోవహు, తన ఐదవ శతాబ్దాన్ని పూర్తి చేసుకున్నప్పుడే వివాహ జీవితాన్ని ప్రారంభించాడు. అప్పటి వరకు, కయీనీయుల దుర్నీతిలోకి జారిపోతున్న యువతరం యొక్క దురాచారాన్ని చూసి విముఖుడై, అతను వివాహాన్ని త్యజించాడు.

అయినప్పటికీ, బ్రహ్మచారిగా పతివ్రతుడిగా ఉండటానికి అతనికి పూర్తి అవకాశం ఉన్నప్పటికీ, దైవ పిలుపు మేరకు అతను విధేయతతో వివాహం చేసుకున్నాడు.

[99] మోషే మొదటి, అసలైన ప్రపంచాన్ని ఐదు చిన్న అధ్యాయాలలో ఈ విధంగా వర్ణించాడు. కానీ కవులు ప్రస్తావించిన నిజమైన స్వర్ణయుగం ప్రారంభంలోనే ఉందని సులభంగా చూడవచ్చు, వారి సమాచారం నిస్సందేహంగా పితరుల సంప్రదాయాలు మరియు ఉచ్చారణలే.

[100] అయితే మనుష్యుల పాపములు అధికమగుటచేత, దేవుడు పాత లోకమును విడిచిపెట్టక, ​​ధర్మశాస్త్ర పరిపాలన క్రింద ఉన్నప్పుడు దానిని విడిచిపెట్టనట్లే, దానిని ఒక జలప్రళయంతో పూర్తిగా నాశనము చేసెను. దాని విగ్రహారాధన మరియు దాని ఆరాధనలోని భక్తిహీనత కారణంగా, ఆయన ఒకదాని తర్వాత మరొక రాజ్యాన్ని పడగొట్టడమే కాకుండా, తన సొంత ప్రజలైన యూదులు కూడా ఆయన చేతిలో వివిధ శ్రమలు మరియు చెరల ద్వారా తీవ్రంగా శిక్షించబడి, చివరకు పూర్తిగా నాశనమయ్యారు. [101] లోకపు మూడవ యుగమైన మన యుగం, అది కృపా యుగమైనప్పటికీ, దూషణలు మరియు హేయమైన కార్యాలతో ఎంతగా నిండి ఉందంటే, వాటిని భాషలో వ్యక్తపరచడమో లేదా వాటి గురించి మానసిక చిత్రాన్ని ఏర్పరచుకోవడమో సాధ్యం కాదు. కాబట్టి ఈ యుగం తాత్కాలిక శిక్షతో కాదు, నిత్య మరణం మరియు నిత్య అగ్నితో, లేదా నేను అలా చెప్పగలిగితే, అగ్ని జలప్రళయంతో శిక్షించబడుతుంది.

ఇంద్రధనస్సు కూడా, దాని రంగులతో పాటు, ఈ విషయాల గురించిన ప్రవచనాత్మక సూచనను కలిగి ఉంది. మొదటి రంగు సముద్రపు ఆకుపచ్చ, ఇది హింస మరియు కామం కారణంగా జలప్రళయపు నీటితో మొదటి ప్రపంచం నాశనమవడాన్ని సూచిస్తుంది; ఇంద్రధనస్సు యొక్క మధ్య రంగు పసుపు, ఇది రెండవ యుగంలోని విగ్రహారాధన మరియు దుష్టత్వానికి దేవుడు ప్రతీకారం తీర్చుకున్న వివిధ విపత్తులను ముందుగా సూచిస్తుంది; ఇంద్రధనస్సు యొక్క మూడవ మరియు చివరి రంగు అగ్నిమయ ఎరుపు, ఎందుకంటే చివరికి అగ్ని ప్రపంచాన్ని దాని అన్ని అపరాధాలు మరియు పాపాలతో సహా దహించివేస్తుంది.