శిలువ వద్ద ఏమి జరిగింది

ఫిఫ్త్ అవెన్యూ నుండి రోమ్‌లోని విమానాశ్రయం వరకు ఉన్న నగల దుకాణాలలో, ఒకే ఒక ఆభరణాన్ని సర్వత్రా ప్రదర్శిస్తారు—అదే శిలువ. మతగురువుల వస్త్రాలకు ఈ చిహ్నాన్ని ముందు లేదా వెనుక కుట్టి ఉంటారు. చర్చిలు శిలువను చెక్క, కంచు, కాంక్రీట్ లేదా ఇత్తడితో ప్రదర్శిస్తాయి. సంవత్సరంలోని చివరి నెలలో, కొన్ని కార్యాలయ భవనాలు రాత్రిపూట కొన్ని కిటికీలను శిలువ ఆకారంలో వెలిగిస్తాయి, ఇది మైళ్ల దూరం నుండి కనిపిస్తుంది.

యేసు సిలువకు అర్థం ఏమిటి? మనం వీధిలో ప్రజలను ఆపి ఆ ప్రశ్న అడిగితే, “అది క్రైస్తవ మతానికి ఒక చిహ్నం అనుకుంటాను” లేదా “యేసు ఒక అమరవీరుడు, ఆయనను సిలువకు మేకులతో కొట్టారు” వంటి సమాధానాలు మనకు వినిపించవచ్చు. మరికొందరు అది ఒక కల్పిత కథ అని, లేదా చరిత్ర చదివిన వారు అది రోమన్ న్యాయానికి ఒక ఉదాహరణ అని చెప్పవచ్చు.

"శిలువకు అర్థం ఏమిటి?" అనే ప్రశ్నకు వెనాంటియస్ ఫోర్టునాటస్ అనే కవి మరో సమాధానం ఇచ్చాడు. మనం అడిగితే యేసు స్వయంగా శిలువ గురించి ఎలా మాట్లాడతారో అనే భావనను ఆయన వ్యక్తపరచడానికి ప్రయత్నించాడు. ఆ కవి, యేసును చంపాలనే ఉద్దేశంతో ఉన్న మనుషులు చుట్టుముట్టి ఉండగా, ఆయన శిలువపై ఉన్నట్లుగా చిత్రీకరించాడు.

యేసు వారి వైపు చూసి ఇలా అన్నాడు:

ఆహా, సిలువ చెక్క ఎంత మధురమైనది, ఆ మేకులు ఎంత మధురమైనవి, నీ కోసం నేను చావగలను.

సిలువ గురించిన ఈ అత్యంత వ్యక్తిగతమైన, సన్నిహితమైన దృక్పథాన్నే అపొస్తలుడైన పౌలు ఇలా బోధించాడు, “మానవ అనుభవంలో ఒక మనిషి మరొకరి కోసం తన ప్రాణాన్ని అర్పించడం చాలా అరుదైన విషయం, . . . అయినప్పటికీ, దేవుని అద్భుతమైన ప్రేమకు రుజువు ఇదే: మనం పాపులుగా ఉన్నప్పుడే క్రీస్తు మన కోసం మరణించాడు” (Rom. 5:7-8, Phillips).

గొప్ప వాణిజ్య నగరమైన కొరింతులో పౌలు చేసిన పరిచర్య అంతటి సారాంశం, ఆయన చెప్పిన ఈ మాటలలో సంగ్రహించబడింది: “నేను మీ మధ్య యేసు క్రీస్తును, సిలువ వేయబడిన ఆయనను తప్ప మరేమీ తెలుసుకోకూడదని నిశ్చయించుకున్నాను” (1 కొరింథీ. 2:2).

కొరింథులోని సగటు వ్యక్తి, అమెరికా లేదా ఏదైనా ఐరోపా, ఆఫ్రికా, లేదా ఆసియా దేశంలోని సామాన్యుడు సిలువ గురించి అడిగే ప్రశ్నకు ఇచ్చే సమాధానం లాంటిదే ఇచ్చి ఉండేవాడు. కొరింథీయులు భ్రష్టమైన నైతిక ప్రవర్తనకు పేరుగాంచిన నగరంలో నివసించారు. అది మనం మన కుటుంబాలను పెంచడానికి ఇష్టపడని రకమైన పట్టణం. కొరింథీయులు నాగరికమైన, లైంగికంగా దుర్నీతిపరులైన సమూహం. వారు సిలువను హాస్యాస్పదమైనదిగా, అవివేకమైనదిగా, మరియు మూర్ఖమైనదిగా కూడా భావించారు. ఈ అభిప్రాయంపై వ్యాఖ్యానిస్తూ పౌలు ఇలా అన్నాడు, “దేవుని అవివేకము మనుష్యుల జ్ఞానముకంటె జ్ఞానముగలది, దేవుని బలహీనత మనుష్యుల బలమైనది” (1 కొరింథీ. 1:25).

కొరింతులో క్రీస్తు సిలువను గూర్చిన బోధ యూదులకు అభ్యంతరకరంగాను, తత్వవేత్తలైన గ్రీకులకు అవివేకంగాను అనిపించింది. ఆ తత్వవేత్తలు తమ మానసిక సామర్థ్యాలపై మితిమీరిన విశ్వాసంతో ఉండటం వలన, తాము దైవిక రహస్యాలను ఛేదించగలమని నమ్మారు. అయితే, ప్రాకృతిక మనుష్యుడు (అనగా తనలో దేవుని ఆత్మ నివసించని మనుష్యుడు) దేవుని విషయాలను గ్రహించలేడని పౌలు చెప్పాడు. పాపం సత్యం గురించిన మన అవగాహనను వక్రీకరించిందని, దానివల్ల మనం దేవుని గురించిన సత్యాన్ని గుర్తించలేకపోతున్నామని ఆయన ఉద్దేశము.

సిలువను గూర్చి బైబిలులో ఉన్న బోధ మనకు అర్థవంతంగా అనిపించాలంటే, దేవుని ఆత్మ మన మనస్సులను తెరవాలి. దేవుని నుండి మనం వేరుగా ఉండటం వలన మన మనస్సులను ఒక ముసుగు కప్పివేస్తుందని లేఖనాలు బోధిస్తున్నాయి.

బయటివారికి సిలువ హాస్యాస్పదంగా అనిపించవచ్చు. కానీ దాని పరివర్తన శక్తిని అనుభవించిన వారికి, అది ప్రతి వ్యక్తి యొక్క మరియు ప్రపంచం యొక్క రుగ్మతలకు ఏకైక నివారణగా మారింది.

ఇంత శక్తి అందుబాటులో ఉన్నప్పటికీ, సిలువ వేయబడిన క్రీస్తు గురించిన సువార్త ఇప్పటికీ లక్షలాది మందికి ప్రాముఖ్యత లేనిదిగానే ఉంది. పౌలు విశ్లేషించిన వైఫల్యాన్నే వారు ప్రతిబింబిస్తున్నారు, ఆయన ఇలా ప్రశ్నించాడు, “ఈ లోకపు తత్వవేత్త, రచయిత మరియు విమర్శకుడు తమ జ్ఞానమంతటి వలన ఏమి చూపించగలరు? దేవుడు ఈ లోకపు జ్ఞానాన్ని వెర్రితనంగా కనబడేలా చేయలేదా? ఎందుకంటే, లోకం తన జ్ఞానంతో దేవుణ్ణి తెలుసుకోలేకపోయిన తరువాత, ఆయన తన జ్ఞానంతో సువార్త సందేశం యొక్క ‘సరళత’ ద్వారా విశ్వసించే వారందరినీ రక్షించాలని ఎంచుకున్నాడు” (1 కొరింథీ. 1:20-21, ఫిలిప్స్).

సిలువ సందేశాన్ని మనం అవివేకమని ఎలా ముద్ర వేయగలం? మన వ్యక్తిగత జీవితాలతో, మన కుటుంబాలతో, మన సమాజంతో మనం ఎంత బాగా రాణించామంటే, మనమే జ్ఞానులమని చెప్పుకోగలమా? మనం మేధావులమనే నటనను విడిచిపెట్టి, మనలోని మేధావులు కూడా జీవితాన్ని చూసి అయోమయానికి గురవుతారని గుర్తించాల్సిన సమయం ఆసన్నమైంది.

సిలువను కేంద్రంగా చేసుకున్న సందేశం ద్వారా దేవుడు స్త్రీపురుషులను విజయవంతంగా మారుస్తాడు. ఆయన విధానం మన వ్యాధిని గుర్తించి, సరైన ఔషధాన్ని అందిస్తుంది. మన వైఫల్యాలకు ప్రత్యామ్నాయంగా ఆయన తన జ్ఞానాన్ని అందిస్తాడు.

మన దైనందిన జీవితంలో, మనకు అర్థం కాని ఎన్నో సహాయాల వల్ల మనం ప్రయోజనం పొందుతాము. మనం సింక్ దగ్గరకు వెళ్లి నీటి కుళాయిని తెరుస్తాము, కానీ ఆ నీటి మూలం ఏమిటో, లేదా అది పైపుల ద్వారా మన దగ్గరకు ఎలా వచ్చిందో తెలుసుకోవడానికి ఒక్క క్షణం కూడా ఆగము. మరి డాక్టర్ రాసిన ప్రిస్క్రిప్షన్ సంగతేంటి? మనం దాన్ని చదవలేము లేదా విశ్లేషించలేము. మనల్ని బాగుచేయడానికి డాక్టర్ యొక్క జ్ఞానం మరియు అధికారంపై ఆధారపడటం వల్ల, మనం ఎక్కువ అని భావించే మొత్తాన్ని చెల్లిస్తాము.

అదే విధంగా మనం సిలువ యొక్క లోతైన ప్రాముఖ్యతను పూర్తిగా గ్రహించలేకపోవచ్చు, కానీ దాని నుండి మనం ప్రయోజనం పొందవచ్చు, ఎందుకంటే పాప సమస్యకు బైబిల్ మనకు అధికారిక సమాధానాన్ని ఇస్తుంది.

శిలువ వద్ద ఏమి జరిగింది?

యేసు క్రీస్తు జీవితంలో మరియు పరిచర్యలో సిలువ ప్రధాన కేంద్ర బిందువు. క్రీస్తు మరణించడం దేవునికి ఇష్టం లేదని, కానీ దానికి అనుగుణంగా తన ప్రణాళికలను సర్దుబాటు చేసుకోవలసి వచ్చిందని కొందరు భావిస్తారు. అయితే, సిలువ అనేది దేవునికి తరువాత తట్టిన ఆలోచన కాదని లేఖనం చాలా స్పష్టంగా తెలియజేస్తుంది. క్రీస్తు “దేవుని ముందుగా నిర్ణయించిన ప్రణాళిక మరియు పూర్వజ్ఞానం ద్వారా అప్పగించబడ్డాడు” (Acts 2:23).

మోసంతో ఈ ప్రపంచం యొక్క హక్కు పత్రంపై అక్రమ హక్కులను పొందిన సాతానును ఓడించడానికి దేవుడు సిలువను రూపొందించాడు. సాతాను తన తెలివైన వాగ్దానాలన్నిటితో ఏదేను తోటలో మనిషిని దేవుని నుండి వేరు చేసినప్పుడు, అతను ఆదాము, హవ్వలను మోసగించినవాడు మాత్రమే కాదు. అతను ఏదో ఒక రహస్య పద్ధతిలో మనిషిపై ఒక రకమైన బూటకపు ఆధిపత్యాన్ని ప్రదర్శించడం ప్రారంభించాడు. తన అహంకారపూరిత హింసలో, క్రీస్తు హత్యకు గురయ్యేలా చేసి ఆయన పరిచర్యను ఆపడానికి సాతాను తన అత్యంత భయంకరమైన దాడిని చేశాడు. కానీ సాతాను దేవునిచే ఆపబడి, తన సొంత ఉచ్చులోనే చిక్కుకున్నాడు. దేవుడు ఈ లోకాన్ని ఎంతగా ప్రేమిస్తున్నాడంటే, సాతాను చేయగల అత్యంత ఘోరమైన దానికి తన సొంత కుమారుడే గురికావడానికి ఆయన అనుమతించగలడని అతను గ్రహించలేదు. సాతాను తప్పుగా అంచనా వేశాడు. అతను దేవుని ప్రేమ యొక్క గొప్పతనాన్ని మరియు ఆయన ప్రణాళికలోని జ్ఞానాన్ని అర్థం చేసుకోలేకపోయాడు.

సిలువ వద్ద సాతాను శక్తి విచ్ఛిన్నమైంది. “అపవాది క్రియలను నాశనము చేయుటకై దేవుని కుమారుడు ప్రత్యక్షమాయెను” (1 John 3:8).

సాతానుకు ఎంత పెద్ద దెబ్బ తగిలింది! వాడు ఇప్పటికీ ఒక జిత్తులమారి వేషధారి అయినప్పటికీ, సిలువపై క్రీస్తు సాధించిన విజయంతో వాడి నాశనం నిశ్చయపరచబడింది. “మరణమునుబట్టి ఆయన అధికారముగలవానిని, అనగా అపవాదిని, నిస్సారపరచుటకై మరణమునుబట్టి చేసెను” (హెబ్రీ. 2:14). చరిత్రలోనే అతిపెద్ద ఓటమిగా అనిపించినది, గొప్ప విజయంగా పరిణమించింది.

సిలువ ద్వారా, దేవుడు సాతానును ఓడించడమే కాకుండా, తనను మరియు మానవుడిని ఏకం చేశాడు. సాతాను బంధించి ఉంచిన దాసులను క్రీస్తు విడిపించి, వారిని తనతో సమాధానపరిచాడు. ఈ అద్భుతమైన దైవిక ప్రణాళికను బైబిలు ఈ మాటలలో వివరిస్తుంది: “యుగములకు పూర్వమే మన మహిమ నిమిత్తము దేవుడు ముందుగా నిర్ణయించిన గుప్తమైన జ్ఞానమును మేము మర్మముగా చెప్పుచున్నాము; ఈ లోకపు పాలకులలో ఎవ్వరూ ఆ జ్ఞానాన్ని గ్రహించలేదు; ఒకవేళ వారు దానిని గ్రహించి ఉంటే, మహిమగల ప్రభువును సిలువ వేసి ఉండేవారు కాదు” (1 కొరింథీ. 2:7-8).

సిలువ ఒక శాశ్వత రహస్యాన్ని బయలుపరిచింది. ఇది “చాలా కాలం నుండి రహస్యంగా ఉంచబడిన మర్మం, కానీ ఇప్పుడు వ్యక్తపరచబడింది” (Rom. 16:25-26).

ఒకే వ్యక్తి అయిన ఆదాము మానవాళిని నాశనానికి నడిపించడం సాధ్యమైతే, ఒకే వ్యక్తి దానిని విమోచించడం ఎందుకు సాధ్యం కాకూడదు? బైబిలు ఇలా చెబుతోంది, “ఆదామునందు అందరూ మరణించినట్లు, క్రీస్తునందు అందరూ జీవింపబడతారు” (1 కొరింథీ. 15:22).

సిలువ కోసం దేవుడు ఎంత మూల్యం చెల్లించాడు?

మన స్వంత బాధలు, కోరికలు మరియు భావోద్వేగాలతో నిండిన మానవులుగా, తన ఏకైక కుమారుడిని సిలువకు వెళ్ళనివ్వడంలో దేవునికి అయిన మూల్యాన్ని ఊహించేంతగా మన మనస్సులను విస్తరించడం మనకు దాదాపు అసాధ్యం. ఆయన మన పాపాలను మరే ఇతర పద్ధతిలోనైనా క్షమించగలిగి ఉంటే, ప్రపంచ సమస్యలను మరే ఇతర మార్గంలోనైనా పరిష్కరించగలిగి ఉంటే, దేవుడు యేసును మరణించడానికి అనుమతించి ఉండేవాడు కాదు.

తాను చంపబడటానికి ముందు రోజు రాత్రి గెత్సేమనే తోటలో యేసు ఇలా ప్రార్థించారు, “నా తండ్రీ, సాధ్యమైతే ఈ కప్పు నా యొద్ద నుండి తొలగిపోవుగాక” (మత్తయి 26:39), మరో మాటలో చెప్పాలంటే, ఓ దేవా, మానవ జాతిని విమోచించడానికి వేరే మార్గం ఏదైనా ఉంటే, దాన్ని కనుక్కో! వేరే మార్గం లేదు. ఆ తర్వాత ఆయన, “నా ఇష్టప్రకారం కాదు, నీ ఇష్టప్రకారమే” (మత్తయి 26:39) అని ప్రార్థించారు.

యేసు ఆ ప్రార్థన చేసినప్పుడు, ఆయన కేవలం మరణించడం అనే సాధారణ క్రియ గురించి మాత్రమే ఆలోచించలేదని అర్థం చేసుకోవడం ముఖ్యం. ఆయన జీవితం ఎంత విశిష్టమైనదో, ఆయన మరణం కూడా అంతే విశిష్టమైనది. ఆయన మరణించినప్పుడు ఆయనకు సంభవించినది గతంలో ఏ ఇతర వ్యక్తికీ ఎన్నడూ జరగలేదు, భవిష్యత్తులోనూ ఎవరికీ జరగదు. దీనిని అర్థం చేసుకోవాలంటే, క్రీస్తు భూలోక పరిచర్యకు ముందు, పాత నిబంధన వరకు వెనక్కి వెళ్లి దేవుడు మనకు చేసిన ప్రత్యక్షతను మనం పరిశీలించాలి.

సనాతన యూదు మతం దేవుని కృపపై స్థాపించబడింది. దేవుడు ఇశ్రాయేలుతో ఒక నిబంధన సంబంధంలోకి ప్రవేశించి, తనను తాను వారి దేవుడిగా ప్రకటించుకున్నాడు మరియు వారు తన ప్రజలుగా ఉండాలని ప్రత్యేకంగా పేర్కొన్నాడు (ద్వితీయోపదేశకాండము 7:6). ఇటువంటి సంబంధంతో, వారు ఆయన పట్ల తమ ప్రేమను ఎలా వ్యక్తపరచాలి? పాత నిబంధన ధర్మశాస్త్రంలో వర్ణించబడినట్లుగా ఆయన చిత్తాన్ని నెరవేర్చడమే దానికి సమాధానం. కానీ ప్రజలు ధర్మశాస్త్రాన్ని పరిపూర్ణంగా పాటించలేకపోయారు, మరియు వారు దానిని అతిక్రమించినప్పుడు పాపం చేశారు. బైబిలు చెప్పినట్లుగా, “పాపమంటే ధర్మశాస్త్రాన్ని అతిక్రమించడమే” (1 John 3:4, KJV).

దేవాలయంలోని బలులు, ఒక వ్యక్తి యొక్క పాప దోషం మరియు శిక్ష అతని నుండి మరొకరికి బదిలీ చేయబడవచ్చని స్పష్టంగా చూపించడానికి దేవుడు ఉద్దేశించినవి. పాత నిబంధన విషయంలో, ఒక పరిపూర్ణమైన జంతువు ప్రతీకాత్మకంగా శిక్షను భరించి వధించబడింది.

ప్రజలు దానిని పాటించలేరని తెలిసినప్పటికీ దేవుడు ధర్మశాస్త్రాన్ని ఎందుకు ఇచ్చాడు? ధర్మశాస్త్రం ఒక అద్దంలా ఇవ్వబడిందని బైబిలు బోధిస్తుంది. మనం దానిలోకి చూసినప్పుడు, నిజమైన నీతి ఏమిటో మనకు కనిపిస్తుంది. పది ఆజ్ఞలు దేవునికి ప్రీతికరమైన జీవితాన్ని వివరిస్తాయి. పాపం వలన మనం దేవుని నుండి వేరు చేయబడితే, ధర్మశాస్త్రం మన పాపాన్ని బయటపెట్టి, మన నిజమైన ఆధ్యాత్మిక స్థితిని మనకు ఎదురుగా నిలుపుతుంది. ఆ అద్దం అంత ఆకర్షణీయమైన ప్రతిబింబాన్ని చూపించదు!

పాపానికి ప్రాయశ్చిత్తం చేయవలసి వచ్చింది, కాబట్టి ఆదిలో దేవుడు బలి అర్పణ వ్యవస్థను స్థాపించాడు, దాని ద్వారా మనం చివరకు దేవునితో సరైన సంబంధంలోకి తీసుకురాబడగలిగాము. పాత నిబంధన కాలంలో, పాపం చేసినవారు జంతు బలులను తెచ్చి దేవునికి అర్పించేవారు. ఈ బలులు, ఇంకా రాబోయే గొప్ప బలికి ఛాయలుగా ఉండేవి.

లేవీయకాండము 4వ అధ్యాయంలో, నాయకుడు బలి అర్పించవలసిన పరిస్థితిని మోషే వివరించాడు. మనం దానిని ఏడు దశలలో ఆలోచించవచ్చు:

1. “నాయకుడు పాపము చేసినప్పుడు . . . 2. అతడు తన అర్పణ కొరకు ఒక మేకను తేవాలి, 3. అది లోపము లేని మగ మేక అయి ఉండాలి. 4. అతడు ఆ మగ మేక తల మీద తన చెయ్యి ఉంచి 5. దానిని వధించాలి . . .; అది పాప పరిహారార్థ బలి. 6. అప్పుడు యాజకుడు ఆ పాప పరిహారార్థ బలి రక్తములో కొంత తీసుకొని . . . దానిని బలిపీఠపు కొమ్ముల మీద పూయాలి . . . 7. ఈ విధంగా యాజకుడు అతని పాపము విషయమై ప్రాయశ్చిత్తము చేయును, అప్పుడు అతడు క్షమించబడును” (వ. 22-26).

ఈ క్రమాన్ని గమనించండి. మానవుడు పాపం చేసి దేవుని క్షమాపణ కోరుకుంటున్నాడు. అతను ఒక పరిపూర్ణమైన జంతువును యాజకుని వద్దకు తీసుకువచ్చి దాని తలపై తన చేతిని ఉంచుతాడు. ప్రతీకాత్మకంగా, ఆ క్షణంలో అతని పాపం వలన అతను అనుభవిస్తున్న అపరాధం మరియు శిక్ష ఆ జంతువుకు సంక్రమిస్తుంది. అప్పుడు అతను దానిని పాప పరిహారార్థ బలిగా వధిస్తాడు, మరియు యాజకుడు దాని రక్తంలో కొంత భాగాన్ని బలిపీఠంపై ఉంచుతాడు.

దీని ప్రాముఖ్యత ఏమిటి? ఇది మనిషి చేసిన పాపానికి ప్రాయశ్చిత్తం. దేవునికి, పాపికి మధ్య చెడిపోయిన సంబంధానికి బదులుగా, ఈ “ప్రాయశ్చిత్తం” జరిగి, దేవునిచే “అతడు క్షమించబడతాడు”.

పాపానికి శిక్షను మరొకరికి బదిలీ చేయవచ్చు కాబట్టి, పాపులకు నిరీక్షణ ఉందని చూపించడానికి ఆ బలులు దృశ్యమాన సాధనాలుగా ఉన్నాయి. అయితే, అవి కేవలం చిహ్నాలు మాత్రమే, ఎందుకంటే “ఎద్దుల మరియు మేకల రక్తం పాపాలను తీసివేయడం అసాధ్యం” (Heb 10:4). కానీ, ఒకనాడు సిలువ వద్ద తాను చేయబోయే దానిని బట్టి దేవుడు వారిని క్షమించగలడు. యేసు, “శాశ్వత కాలము కొరకు పాపముల నిమిత్తము ఒక్కసారే బలి అర్పించి, దేవుని కుడిచేతి వైపున కూర్చుండెను” (హెబ్రీ. 10:12).

దేవుడు రక్తదాహంతోనో లేదా అన్యాయస్థుడైనో బలులను ప్రారంభించలేదు. ఆయన మనల్ని రెండు విషయాలపై దృష్టి పెట్టాలని కోరుకున్నాడు: మొదటిది, పాపం యొక్క అసహ్యకరమైన స్వభావం, మరియు రెండవది, దేవుడే స్వయంగా తన న్యాయపు డిమాండ్లను శాశ్వతంగా నెరవేర్చే సిలువ. “మేకల మరియు దూడల రక్తము ద్వారా కాదు, తన స్వంత రక్తము ద్వారానే ఆయన [యేసు] ఒక్కసారే పరిశుద్ధ స్థలములో ప్రవేశించి, నిత్య విమోచనను సంపాదించెను” (హెబ్రీ. 9:12).

క్రీస్తు పాప పరిహారం చేసినప్పుడు, ఆయన దోషులైన స్త్రీపురుషుల స్థానంలో నిలబడ్డాడు. క్రీస్తు యొక్క వ్యక్తిగత అవమానం, వేదన, బాధ మరియు మరణంతో కూడిన ప్రాయశ్చిత్తం లేకుండా, దేవుడు ఆకాశమంతటా వ్రాయబడిన ఒక విధమైన స్వర్గపు పత్రం జారీ చేయడం ద్వారా, ఒక దైవిక శాసనం ద్వారా పాపాలను క్షమించి ఉంటే, అప్పుడు దేవుడు పాపం పట్ల ఉదాసీనంగా ఉన్నాడని మనం భావించవచ్చు. తత్ఫలితంగా మనమందరం పాపం చేస్తూనే ఉంటాము, మరియు భూమి ఒక సజీవ నరకంగా మారుతుంది.

యేసు పడిన శ్రమలో, ప్రాయశ్చిత్త కార్యంలో దేవుని భాగస్వామ్యం మనకు కనిపిస్తుంది. పాపం దేవుని హృదయాన్ని చీల్చింది. మండుతున్న ప్రతి మేకును, ఈటెను దేవుడు అనుభవించాడు. మండే సూర్యుడిని దేవుడు అనుభవించాడు. తనను హింసించేవారి అవమానాన్ని, శరీరంపై పడిన దెబ్బలను దేవుడు అనుభవించాడు. సిలువలో, మనిషి పాపపు అపరాధాన్ని భరిస్తున్న దేవుని బాధపడే ప్రేమ ఉంది. ఈ ప్రేమ మాత్రమే పాపి హృదయాన్ని కరిగించి, రక్షణ కొరకు పశ్చాత్తాపానికి తీసుకురాగలదు. “పాపమెరుగని ఆయనను [యేసును] మన నిమిత్తము పాపముగా చేసెను” (2 కొరింథీ. 5:21).

కమ్యూనియన్‌కు కారణం

చాలామందికి ప్రభువు బల్ల ఆరాధన అర్థం కాదు. వారి దృష్టిలో, ప్రభువు బల్ల ఆరాధనకు ఎలాంటి ఆధ్యాత్మిక అర్థం లేదు. అయినప్పటికీ, ప్రభువు బల్ల ఆరాధన యొక్క సారాంశం సిలువయే. ప్రభువు బల్లలో, యేసు తనను తాను ప్రాయశ్చిత్త బలిగా అర్పించబడిన గొర్రెపిల్లతో పోల్చుకొని, తన శిష్యులతోను మరియు తనయందు విశ్వాసముంచబోవు వారందరితోను, “ఇది మీ నిమిత్తము విరువబడిన నా శరీరము” అని చెప్పెను. ఇది ఆయన సిలువపై చేసిన దానికి ప్రతీక. పావసమును అర్పించినప్పుడు, పాపక్షమాపణ కొరకు ఆయన రక్తము చిందింపబడిందనే వాస్తవంపై నొక్కి చెప్పబడుతుంది. రొట్టె మరియు ద్రాక్షారసము అనేవి ప్రాయశ్చిత్తము మరియు క్షమాపణ యొక్క వాస్తవికతను మనకు తెలియజేస్తాయి. మనం వాటిని తాకవచ్చు, రుచి చూడవచ్చు మరియు చూడవచ్చు. మన చేతులలో రొట్టె ఉంది, కానీ మన హృదయాలలో క్రీస్తు ఉన్నాడు. మన చేతిలో పావసము ఉంది, కానీ ఆయన రక్తము ద్వారా కలిగే క్షమాపణ యొక్క ప్రయోజనాలు మన హృదయాలలో ఉన్నాయి.

ఎడిన్‌బర్గ్‌లోని న్యూ కాలేజీకి చెందిన జాన్ డంకన్ అత్యంత ప్రసిద్ధ స్కాటిష్ వేదాంతవేత్తలలో ఒకరు. ఒకసారి స్కాట్లాండ్ చర్చిలో ప్రసాద స్వీకరణ జరుగుతున్నప్పుడు, ఒక పదహారేళ్ల చిన్న అమ్మాయి వద్దకు ప్రసాదపు పదార్థాలు వచ్చినప్పుడు, ఆమె అకస్మాత్తుగా తన తలను పక్కకు తిప్పింది. తాను దానిని తాగలేనని, ఆ గిన్నెను తీసివేయమని ఆమె పెద్దాయనకు సైగ చేసింది. జాన్ డంకన్ తన పొడవైన చేయిని చాచి, ఆమె భుజాన్ని తాకి, ఆప్యాయంగా ఇలా అన్నారు, “తీసుకో, అమ్మాయ్, ఇది పాపుల కోసం!”

నేను ఇదంతా ఎలా అర్థం చేసుకోగలను?

క్రీస్తు మరణంలో మన మానవ అవగాహనకు అందని ఒక మర్మం ఉంది. అంతటి ఘోరమైన మూల్యం చెల్లించడానికి తన కుమారుని పంపడంలో దేవుని ప్రేమ యొక్క లోతు మానవ మనస్సు కొలవలేనిది. కానీ మనం దానిని విశ్వాసంతో అంగీకరించాలి, లేదంటే మనం నిరంతరం అపరాధభారాలను మోస్తూనే ఉంటాము. క్రీస్తు చేసిన ప్రాయశ్చిత్తాన్ని మనం అంగీకరించాలి గానీ, మన సొంత ప్రాయశ్చిత్తం చేసుకోవడానికి ప్రయత్నించకూడదు, కానీ అలా మనం ఎన్నటికీ చేయలేము. రక్షణ కేవలం క్రీస్తు ద్వారా, కేవలం విశ్వాసం ద్వారా, మరియు కేవలం దేవుని మహిమ కొరకే లభిస్తుంది.

మనకు రావలసిన శిక్షను క్రీస్తు భరించాడు.

నా స్నేహితుడు మరియు సహోద్యోగి అయిన క్లిఫ్ బారోస్, శిక్షను భరించడం గురించి నాకు ఈ కథ చెప్పారు. తన పిల్లలు మాట విననప్పుడు, తానే వారి తరపున శిక్ష అనుభవించిన సమయాన్ని ఆయన గుర్తుచేసుకున్నారు. “నేను చేయవద్దని చెప్పిన పనినే వాళ్ళు చేశారు. మళ్ళీ అదే పని చేస్తే నేను వాళ్ళను శిక్షించాల్సి వస్తుందని వాళ్లతో చెప్పాను. నేను పని నుండి తిరిగి వచ్చి చూసేసరికి, వాళ్ళు నా మాట విననట్టే ఉన్నారు. నా గుండె బద్దలైనట్టయింది. నేను వాళ్ళను అస్సలు శిక్షించలేకపోయాను.”

ప్రేమగల ఏ తండ్రి అయినా క్లిఫ్ యొక్క సందిగ్ధతను అర్థం చేసుకోగలడు. మనలో చాలామంది అదే పరిస్థితిని ఎదుర్కొని ఉంటాము. అతను కథను ఇలా కొనసాగించాడు: “బాబీ, బెట్టీ రూత్ చాలా చిన్నవాళ్ళు. నేను వాళ్ళను నా గదిలోకి పిలిచి, నా బెల్టు, చొక్కా తీసేసి, వీపు మీద ఏమీ లేకుండా మంచం దగ్గర మోకరిల్లాను. వాళ్ళిద్దరితో నన్ను బెల్టుతో పదిసార్లు కొట్టించుకున్నాను. వాళ్ళ ఏడుపు మీరు విని ఉండాల్సింది! అంటే, వాళ్ళ ఏడుపు! వాళ్ళకి అది చేయడం ఇష్టం లేదు. కానీ నేను దానికి శిక్ష అనుభవించాల్సిందే అని చెప్పాను, దాంతో వాళ్ళు వెక్కి వెక్కి ఏడుస్తూ నేను చెప్పినట్లే చేశారు.”

ఆ సంఘటన గుర్తుకురాగానే క్లిఫ్ నవ్వాడు. “నేను గొప్ప హీరోనేమీ కాదని ఒప్పుకోవాలి. అది బాధపెట్టింది. మళ్ళీ అలా చేస్తానని నేను ఎప్పుడూ చెప్పలేదు, కానీ వాళ్ళకి విషయం అర్థమైంది కాబట్టి, మళ్ళీ వాళ్ళని కొట్టాల్సిన అవసరం కూడా రాలేదు. అదంతా ముగిశాక మేమిద్దరం ముద్దు పెట్టుకుని కలిసి ప్రార్థన చేసుకున్నాం.”

మన హృదయాలను, మనస్సులను దిగ్భ్రాంతికి గురిచేసే ఆ అనంతమైన రీతిలో, క్రీస్తు మన గత, వర్తమాన, భవిష్యత్ పాపాలకు శిక్షను చెల్లించాడని మనకు తెలుసు.

అందుకే ఆయన సిలువపై మరణించాడు.