రూపాంతరీకరణ సిద్ధాంతం పట్ల లూథర్ తీసుకున్న వైఖరిని ప్రస్తావించడం ప్రయోజనకరంగా ఉండవచ్చు. అతను నొక్కి చెప్పదలచుకున్నది ఏమిటంటే, ఒక వాస్తవమైనది ఉంది.
సంస్కారంలో దైవ సాన్నిధ్యం. ఆ సాన్నిధ్యానికి రూపాంతరీకరణ (Transubstantiation) అవసరమైన వివరణ అనే విషయాన్ని మాత్రమే అతను ఖండించడానికి ప్రయత్నిస్తున్నాడు. మరో మాటలో చెప్పాలంటే, నిజమైన సాన్నిధ్యాన్ని విశ్వసించడానికి రూపాంతరీకరణను విశ్వసించాల్సిన అవసరం లేదు. ఈ దృక్పథానికి మరియు తదనంతరం లూథరన్ దైవవేత్తలు విస్తరించిన ఏకరూపత (Consubstantiation) యొక్క అధికారిక సిద్ధాంతానికి మధ్య స్పష్టమైన వ్యత్యాసం ఉన్నట్లు కనిపిస్తుంది; మరియు ఇంత కష్టమైన విషయాన్ని చర్చించడంలో, కనీసం ఈ గ్రంథంలోనైనా, లూథర్ చూపిన జాగ్రత్త, అతను తన అభిప్రాయాలను ఎంత శక్తివంతంగా నొక్కిచెప్పాడో దానికి భిన్నంగా, వాటిని రూపొందించుకున్నప్పుడు ప్రదర్శించిన నిజమైన మితవాదానికి ఒక ప్రముఖ నిదర్శనం. ఈ గ్రంథంలోని మరో ఆసక్తికరమైన విషయం ఏమిటంటే, రోమన్ పీఠం వివాహ స్వేచ్ఛపై విధించిన కృత్రిమ ఆంక్షలను అతను ఎంత తీవ్రంగా నిరసించాడో. వివాహం వంటి ఇంత కష్టమైన విషయానికి, లేఖనాలలో స్పష్టంగా ప్రకటించబడని ప్రతి ఆంక్షను తిరస్కరించే నియమాన్ని ఒంటరిగా వర్తింపజేస్తున్నప్పుడు, లూథర్ పొరపాట్లను నివారించాడని ఆశించడం అత్యాశే అవుతుంది. I. లూథర్ జీవితం మరియు బోధన యొక్క ప్రాథమిక సూత్రాలపై. కానీ, వివాహ సంబంధానికి సంబంధించిన అన్ని ప్రశ్నలు కేవలం పవిత్ర గ్రంథం యొక్క అధికారానికి మాత్రమే లోబడి ఉండాలి అని ఆయన నొక్కిచెప్పిన సూత్రం యొక్క విలువతో పోలిస్తే అవి కనీసం అల్పమైనవి. ఆ సూత్రం, దాని అంతర్గత శక్తి ద్వారా, లూథర్ గానీ లేదా మరేదైనా దైవవేత్త గానీ చేసే ఏవైనా నిర్దిష్టమైన పొరపాట్లకు ఒక నివారణను అందించింది.
దీనికి విరుద్ధంగా, రోమన్ సూత్రం అత్యంత అపఖ్యాతికరమైన మరియు అపరిమితమైన నమ్యతను అంగీకరించింది; మరియు లూథర్ ప్రవర్తనపై రోమన్ వివాదవాదులు చేసిన ఆరోపణలన్నింటిలో, ఈ విషయంలో వారి ఆరోపణలంతటి ధిక్కారం మరేదానిలోనూ కనిపించదు. వారి చర్చి, తాను సముచితమని భావించే కారణాల దృష్ట్యా, అనుమతించడానికి సిద్ధంగా లేని మినహాయింపులు చాలా తక్కువగా ఉన్నప్పటికీ,
లూథర్ ఈ విషయంలో దైవిక ధర్మాన్ని గురించి ప్రజల మనస్సాక్షిని గుర్తుచేశాడు. అతను వివాహ సంబంధం యొక్క నిజమైన గౌరవాన్ని మరియు పవిత్రతను పునరుద్ఘాటించాడు, మరియు దాని సరైన నియంత్రణకు ప్రమాణంగా పవిత్ర గ్రంథ నియమాన్ని స్థాపించాడు. xxxiv ఈ సంపుటిలో అనువదించబడిన గ్రంథాలలో నొక్కి చెప్పబడిన ప్రధాన సత్యాలు ఇవే, మరియు వాటిని "సంస్కరణ యొక్క మొదటి సూత్రాలు" అని పేర్కొనడం ఒక చారిత్రక వాస్తవాన్ని గుర్తించడమే. వాటి నుండి, మరియు వాటి ద్వారానే, తదుపరి ఉద్యమం మొత్తం రూపొందించబడింది. అవి వివిధ దేశాలలో వివిధ మార్గాల్లో వర్తింపజేయబడ్డాయి; మరియు మన సంస్కర్తలు ప్రదర్శించిన జ్ఞానం మరియు మితత్వం పట్ల ఈ దేశంలో మనం సగర్వంగా ఉన్నాము. కానీ ఆ సూత్రాలను నొక్కి చెప్పినందుకు, మిగిలిన ఐరోపా వలె మనం కూడా లూథర్ యొక్క మేధస్సుకు మరియు ధైర్యానికి రుణపడి ఉన్నామని ఎప్పటికీ మరచిపోకూడదు. ఆ సూత్రాలన్నీ—విశ్వాసం ద్వారా నీతిమంతులుగా తీర్చబడటం,
క్రైస్తవ స్వేచ్ఛ, సామాన్య ప్రజల ఆధ్యాత్మిక హక్కులు మరియు అధికారాలు, సంస్కారాల నిజ స్వరూపం, విశ్వాసానికి మరియు ఆచరణకు అత్యున్నత ప్రమాణంగా పవిత్ర గ్రంథాల ఆధిపత్యం—అనే విషయాలను సంస్కర్త 1520వ సంవత్సరం ఉత్తరార్ధంలో దాదాపు ఏకకాలంలో నొక్కిచెప్పారని ఈ సంపుటిలోని గ్రంథాలు సాక్ష్యమిస్తున్నాయి. ఆయన వాటిని నొక్కిచెప్పిన సమయంలో, రోమన్
చర్చి అప్పటికీ పూర్తి అధికారంలోనే ఉంది; మరియు ఆ మరుసటి సంవత్సరం అతను పోప్ మరియు సామ్రాజ్యం యొక్క సంపూర్ణ అధికారాన్ని ఎదుర్కోవలసి వచ్చింది, మరియు హస్ వంటి గతిని పొందే ప్రమాదం ఉన్నప్పటికీ, ఈ సత్యాలకు కట్టుబడి ఉంటాడా లేదా అని నిర్ణయించుకోవలసి వచ్చింది. అవే ఆ సత్యాలు—తరువాతి సంస్కరణ ఉద్యమం మొత్తానికి మూలస్తంభాలైన సూత్రాలు, వాటిని వార్మ్స్లో విడిచిపెట్టమని అతనికి పిలుపు వచ్చింది; మరియు తన మనస్సాక్షికి వ్యతిరేకంగా ప్రవర్తించడానికి అతను నిరాకరించడం, వాటిని తక్షణమే సజీవమైన చర్యగా మరియు వాస్తవికతగా మార్చింది. 1520 తర్వాత అనేక దశాబ్దాల పాటు, మనం గర్వపడే వివేకంతో మరియు మితత్వంతో ఈ సూత్రాలను ఆంగ్లేయులు పాటించడం ఒక విషయం. ఆ కీలకమైన పోరాటంలో హోరేషియస్గా నిలవడం మరో విషయం. ఈ గొప్ప వాస్తవాలు వాటంతట అవే మాట్లాడుతాయి, మరియు సంస్కర్త జ్ఞాపకార్థం ఇప్పుడు చెల్లించబడుతున్న అపూర్వమైన గౌరవాలను సమర్థించడానికి వాటిని అర్థం చేసుకుంటే సరిపోతుంది.
అయితే, ముగింపులో సంస్కర్త వైఖరి యొక్క ఒక ముఖ్యమైన లక్షణం గురించి ప్రస్తావించడం అప్రస్తుతం కాకపోవచ్చు, ఎందుకంటే అది నేటి కాలంలో విస్మరించబడే ప్రమాదంలో ఉంది. xxxv
ప్రపంచ స్థితిపై ఈ బోధన యొక్క సాధారణ ప్రభావం సుస్పష్టంగా కనిపిస్తుంది. ఇది పవిత్ర గ్రంథంలో ఉన్న దైవ ప్రకటన పరిమితులకు లోబడి, ప్రజలందరికీ, పాలకులకు మరియు పాలితులకు, మతగురువులకు మరియు సామాన్య ప్రజలకు సమానంగా, అప్పటి మతసంబంధమైన వ్యవస్థ నుండి పూర్తి స్వాతంత్ర్యాన్ని పునరుద్ధరించింది.
లేఖనాలు. ఒక్క మాటలో చెప్పాలంటే, లూథర్ స్వంత మాటల్లో, అది క్రైస్తవ స్వేచ్ఛను స్థాపించింది. కానీ ఆ వివరణ చాలా స్పష్టమైనది, దానిని విస్మరిస్తే లూథర్ను పూర్తిగా అపార్థం చేసుకున్నట్లే అవుతుంది. ఈ రోజుల్లో అతన్ని సంపూర్ణ స్వేచ్ఛకు మార్గదర్శకుడిగా చిత్రీకరించడానికి, మరియు అతను మధ్యలోనే ఆగిపోవడాన్ని అతని బోధన మరియు వ్యవస్థలో కేవలం ఒక యాదృచ్ఛిక సంఘటనగా పరిగణించడానికి ప్రయత్నాలు జరుగుతున్నాయి. కానీ దానికి విరుద్ధంగా, ఆ పరిమితి అతని బోధన యొక్క సారాంశంలోనే ఉంది, ఎందుకంటే ఆ బోధన దైవిక వాక్యం మరియు దైవిక వాగ్దానం యొక్క ఆధిక్యత మరియు పరిపూర్ణతపై ఆధారపడి ఉంది. అటువంటి వాక్యం మరియు వాగ్దానం, అటువంటి దైవిక ప్రత్యక్షత, మరియు జీవన ప్రమాణం లేకపోతే...
దేవుడు దానిని మనుష్యుల హృదయాలకు చేరవేయడానికి, మరియు తన స్వంత చట్టాలను అమలు చేయడానికి వచ్చాడని భావించిన లూథర్, అప్పటి అధికారానికి వ్యతిరేకంగా తాను చేసే నిరసన, అది ఎంత అక్రమమైనది మరియు నిరంకుశమైనది అయినప్పటికీ, అత్యంత ప్రమాదకరమని భావించాడు. కానీ ప్రజలు అతని ప్రకటనలోని ధైర్యానికి వెనుకాడి, అతను సమాజపు పునాదులను పడగొడుతున్నాడని వాదించినప్పుడు, అతను వారిని సమాజపు నిజమైన పునాదుల వైపుకు తిరిగి తీసుకువస్తున్నానని, మరియు వారు ఆయనపై విశ్వాసం ఉంచితే దేవుడు తన వాక్యాన్ని, సంకల్పాన్ని కాపాడుతాడని బదులిచ్చాడు. అతని బోధన యొక్క సారాంశం అతని గొప్ప కీర్తనలోని పంక్తులలో సంగ్రహించబడింది:
"దాస్ వోర్ట్ సై సోలెన్ లాసెన్ స్టాహ్న్, ఉండ్ కెయిన్ డాంక్ డాజు హబెన్, ఎర్ ఇస్ట్ బీ అన్స్ వోహ్ల్ ఔఫ్ డెమ్ ప్లాన్ మిట్ సీనెమ్ గీస్ట్ అండ్ గాబెన్."
మానవ స్వభావాన్ని సక్రమంగా నడిపించడానికి అవసరమైన నియమాలను దేవుడు నిర్దేశించాడని, ఆ స్వభావం సంచరించగల పరిమితులను ఆయన తగినంతగా నిర్దేశించాడని, మరియు అది సురక్షితంగా తినకూడని చెట్లను సూచించాడని లూథర్ విశ్వసించాడు. వీటికి మించి ఏ నియమాలనైనా సాధారణ బాధ్యతగా నిర్మించడం, ఇతర ఏ పరిమితులతోనైనా ప్రకృతి స్వేచ్ఛా విహారాన్ని నియంత్రించడం వంటివి స్వేచ్ఛను అన్యాయంగా ఉల్లంఘించడమేనని, అది ప్రమాదకరమైన ప్రతిచర్యను రేకెత్తిస్తుందని ఆయన భావించాడు.
అయితే మనుష్యులు దేవుని ఎదుటకును, ఆయన హేతుబద్ధమైన మరియు దయగల నియమముల ఎదుటకును తేబడాలి, xxxvi ఆయన వారి తండ్రి అని, ఆయన ఆంక్షలన్నియు వారి మేలు కొరకే అని వారికి బోధించబడాలి,
వారి సంస్కరణ కొరకు ఆయన విధించిన శిక్షలు, వారి అంతిమ మేలు కొరకు స్వేచ్ఛపై ఆయన విధించిన నియంత్రణలన్నిటితో, మీరు కదిలించలేని ఒక అధికారాన్ని స్థాపించినట్లే. దాని క్రింద మానవ స్వభావం సురక్షితంగా అభివృద్ధి చెందడానికి వదిలివేయవచ్చు. ఈ విశ్వాసంలో, కానీ కేవలం దీనిలో మాత్రమే, ఆయన మనుషుల సహజ ప్రవృత్తులకు స్వేచ్ఛనిచ్చాడు; వివాహ జీవితం, గృహస్థ జీవితం, మరియు అన్ని చట్టబద్ధమైన వృత్తులు, విశ్వాసంతో మరియు దేవుని చిత్తానికి విధేయతతో కొనసాగించినంత వరకు, పవిత్రమైనవి మరియు దైవికమైనవి అని ఆయన మనుషులకు బోధించాడు. దాని ఫలితంగా, సంస్కరణను స్వీకరించిన ప్రతిచోటా, జాతీయ శక్తులలో, సాహిత్యంలో, అన్ని సామాజిక పరిణామాలలో, మరియు ప్రకృతి శాస్త్రంలో ఒకే విధంగా నూతన జీవం వెల్లివిరిసింది. కానీ ఈ విధంగా సాధించిన స్వేచ్ఛను మనం గౌరవించి, జరుపుకుంటున్నప్పుడు, ఇది ముఖ్యంగా ఒక క్రైస్తవ స్వేచ్ఛ అని, మరియు మరే ఇతర స్వేచ్ఛ నిజంగా స్వేచ్ఛాయుతమైనది కాదనే విషయాన్ని మనం మరచిపోకుండా, లేదా ఇతరులను మరచిపోనివ్వకుండా జాగ్రత్తపడాలి. లూథర్ యొక్క మొత్తం కృషి, మరియు అతని మొత్తం శక్తి, దేవునితో మనకున్న వ్యక్తిగత సంబంధాన్ని, మరియు దేవుడు మనకు ఇచ్చిన ప్రత్యక్ష ప్రకటన, వాగ్దానం, మరియు ఆజ్ఞను గుర్తించడంలోనే ఉంది. ఏ రూపంలో ఉన్నప్పటికీ, ఆ దైవ ప్రకటన యొక్క వాస్తవికతను మరుగుపరిచే, దాని స్థానంలో కేవలం ఏవైనా సహజ నియమాలను లేదా శక్తులను ప్రతిస్థాపించే ఏవైనా ప్రభావాలు, లూథర్ యొక్క కార్యాన్ని నాశనం చేస్తున్నాయి మరియు అతని అత్యంత ఆవశ్యక సూత్రాలకు విరుద్ధంగా ఉన్నాయి. అతను గొప్ప సంస్కర్త అయితే, దానికి కారణం అతను గొప్ప దైవవేత్త కావడమే; అతను ప్రజల స్నేహితుడు అయితే, దానికి కారణం అతను దేవుని స్నేహితుడు కావడమే. xxxvii
II. జర్మనీలో సంస్కరణల రాజకీయ గమనం (1517-1546.) II.
జర్మనీలో సంస్కరణల రాజకీయ గమనం.
(1517–1546.) ప్రొఫెసర్ బుఖైమ్ ద్వారా.
సంస్కరణ యొక్క రాజకీయ గమనం xxxviii I. xxxix ఎనిమిదవ శతాబ్దం చివరిలో రోమ్లో జరిగిన చార్లెస్ ది గ్రేట్ పట్టాభిషేకం వలె, ఒక దేశపు విధిపై ఇంత శాశ్వతమైన మరియు హానికరమైన ప్రభావాన్ని చూపిన మరో శాంతియుత సంఘటన చరిత్ర పుటలలో దాదాపుగా నమోదు కాలేదు. అప్పటి క్రైస్తవ ప్రపంచంలో అత్యంత శక్తివంతమైన పాలకుడైన పోప్ లియో తలపై చక్రవర్తి కిరీటాన్ని ఉంచడం ద్వారా...
III. ఇది క్రైస్తవ ప్రపంచం మొత్తం మీద, మరీ ముఖ్యంగా జర్మనీ దేశం మీద, ఒక ఆధ్యాత్మిక ఆధిపత్యాన్ని ప్రతీకాత్మకంగా స్థాపించింది. కొత్త సీజర్ను, ఆధ్యాత్మిక అధిపతితో పాటు క్రైస్తవ ప్రపంచానికి లౌకిక అధిపతిగా కూడా పరిగణించాలని చెప్పబడిన మాట వాస్తవమే. కానీ, తరువాతి వారే సీజర్కు పట్టాభిషేకం చేసినందున, సార్వభౌమ పోంటిఫ్, సార్వభౌమ చక్రవర్తిపై తనకు తానే ఉన్నతమైన అధికారాన్ని ఆపాదించుకున్నాడనేది స్పష్టమైంది.
ఆ పట్టాభిషేకం వల్ల కలిగిన మరో ప్రతికూలత ఏమిటంటే, కొత్తగా సృష్టించబడిన ఆ హోదా యొక్క విచిత్ర స్వభావం. ఇది జర్మనీకి "జర్మన్ జాతి యొక్క పవిత్ర రోమన్ సామ్రాజ్యం" అనే పేరును వర్తింపజేయడం ద్వారా స్పష్టమైంది. ఈ పరస్పర విరుద్ధమైన బిరుదు యొక్క ఉద్దేశ్యం ఏమిటంటే, జర్మన్ చక్రవర్తులు గ్రీకుల నుండి సంక్రమించిన వారసత్వం ద్వారా రోమన్ సీజర్ల యొక్క వారసులు మరియు ఉత్తరాధికారులు అనే భావనను తెలియజేయడం. వారు జర్మన్ రాచరికానికి చెందిన జర్మన్ సార్వభౌములు కాదు, కానీ జర్మన్ సామ్రాజ్యానికి చెందిన రోమన్ చక్రవర్తులు.5
ప్రాచీన జర్మన్ రాజరికం వాస్తవానికి రద్దు చేయబడలేదన్నది నిజమే, కానీ ఇటీవలి కాలంలోని మరింత ఆడంబరమైన వైభవం దానిని ఎంతగానో కనుమరుగు చేసిందంటే, కాలక్రమేణా దాని పూర్వ ఉనికి దాదాపు పూర్తిగా మరచిపోయింది, లేదా కనీసం దానిని ధిక్కారంతో చూశారు; ఎంతగా అంటే, పద్నాలుగో శతాబ్దానికి చెందిన జర్మన్ సార్వభౌముడు—హెన్రీ VII.—తనను "రోమన్ల రాజు" అని పిలవడానికి బదులుగా "జర్మనీ రాజు" అని పిలవడాన్ని అవమానంగా భావించాడు. జర్మన్ ఎలక్టోరల్ ప్రిన్సెస్ కూడా "రోమన్ సెనేటర్ల" విధులను తామే నిర్వర్తిస్తున్నామని చెప్పుకున్నారు. జర్మనీ ఇప్పుడిప్పుడే అభివృద్ధి చెందడం ప్రారంభించిన సమయంలో దానిపై ఈ విధంగా విదేశీ ముద్ర పడింది.
II. జర్మనీలో సంస్కరణల రాజకీయ గమనం (1517-1546). అనాగరిక స్థితి నుండి ఉద్భవించడం జర్మన్లపై అత్యంత హానికరమైన ప్రభావాన్ని చూపింది, ఎందుకంటే ఇది వారి జాతీయ స్వభావం యొక్క స్వేచ్ఛా వికాసాన్ని దాని సహజ గమనం నుండి మళ్లించింది.
అందువల్ల, 799వ సంవత్సరం క్రిస్మస్ పండుగ ముందు రోజున, జర్మనీ రెండవసారి జయించబడిందని నిజంగా చెప్పవచ్చు, రోమన్ల చేత కాకపోయినా, రోమ్ చేతనే.
రెండు తలల సామ్రాజ్యంలో, ప్రపంచ పరిపాలనలోని రెండు ప్రధాన వర్గాలైన లౌకిక, మత వర్గాల మధ్య సంఘర్షణ చెలరేగడానికి ఎక్కువ కాలం పట్టలేదు. చార్లెస్ ది గ్రేట్ పాలన వైభవం, అతని ప్రభుత్వ దృఢత్వం, వివేకం ఉన్నప్పటికీ, అతని హయాంలోనే ఈ వైరుధ్యం స్పష్టంగా కనిపించింది. మత వర్గాల ఆక్రమణలు, అధికార విభజనను వారు ఏ అర్థంలో గ్రహించారో త్వరలోనే వెల్లడించాయి. ఇది 'సింహభాగం' అనే పాత సామెత యొక్క ఆచరణాత్మక రూపం. ప్రతీదీ మత వర్గాల కోసమే చేయాలి, వారు లేకుండా ఏదీ జరగకూడదు. ఈ ఆశయం చార్లెస్ ది గ్రేట్ వారసుల హయాంలో మరింత బహిరంగంగా, ప్రభావవంతంగా వ్యక్తమైంది. వారి పాలనలోని అంతర్గత కలహాలు, లౌకిక విషయాలలో మత వర్గాలు జోక్యం చేసుకోవడంలో వారి విజయానికి ఎంతగానో దోహదపడ్డాయి.
"ది ఫౌలర్" లేదా మరింత సముచితంగా "జర్మన్ సామ్రాజ్య స్థాపకుడు" అని పిలువబడే హెన్రీ I (919–936) యొక్క శక్తివంతమైన పాలనలో, మరియు అతని కుమారుడైన ఓథో ది గ్రేట్ (936–973) యొక్క మరింత వైభవమైన పాలనలో, అంతేకాదు, మొదటి ఫ్రాంకిష్ చక్రవర్తుల క్రింద కూడా
(1024–1056) కాలంలో, రోమన్ మతాధికారుల అధికారం గణనీయంగా క్షీణించగా, మరోవైపు స్వదేశంలో జర్మన్ మతగురువుల ప్రభావం బాగా పెరిగింది; ఈ పరిస్థితి, కఠినమైన పోప్ గ్రెగొరీ VII.కి మరియు ఉద్రేకపూరిత, డోలాయమాన చక్రవర్తి హెన్రీ IV. (1056–1106)కి మధ్య జరిగిన సంఘర్షణలో ఒక శక్తివంతమైన కారణంగా నిలిచింది. జర్మనీకి చెందిన, తమను తాము "రోమన్ సెనేటర్లు" అని పిలుచుకునే వారి పెత్తందారీ వ్యవహారాలతో కలిసి, ఇది జర్మన్ సామ్రాజ్యం పతనానికి దారితీసింది. పోప్ పదవి ఇప్పుడు తన అధికారం మరియు వైభవం యొక్క పరాకాష్టలో ఉంది, అందువల్ల గ్రెగొరీ VII. గర్వంగా పోప్ను సూర్యునితో, చక్రవర్తిని చంద్రునితో పోల్చగలిగాడు; మరియు హెన్రీ IV. చివరికి కనోస్సా వద్ద తన అవమానానికి ప్రతీకారం తీర్చుకోవడంలో విజయం సాధించినప్పటికీ, అతను దాని అవమానాన్ని ఎన్నడూ తుడిచివేయలేకపోయాడు, అంతేకాకుండా, ప్రజల మనస్సులలో గట్టిగా పాతుకుపోయిన తన ఓడిపోయిన శత్రువు ప్రాతినిధ్యం వహించిన ఆలోచనలను అణచివేయడం లేదా నిర్మూలించడం కూడా అతనికి సాధ్యపడలేదు. పోప్ తన పరిపాలనా పీఠం నుండి వెళ్లగొట్టబడినప్పటికీ, ప్రజలు ఆయన ఆధిపత్యాన్ని విశ్వసించారు; ఎందుకంటే ఆయన రాజ్యం ఆధ్యాత్మికమైనది మరియు క్రైస్తవ విశ్వాసుల హృదయాలలో ఆయనకు ఒకరకమైన అదృశ్య సింహాసనం ఉండేది. తప్పులు చేసిన పోప్ కూడా చర్చికి కనిపించే ప్రతినిధిగానే ఉండేవారు. చాలా వరకు పూజారులు అన్ని పరిస్థితులలోనూ ఆయనకు విశ్వాసపాత్రులుగానే ఉన్నారు. అయితే, చక్రవర్తులు మరియు రాకుమారుల విషయంలో పరిస్థితి అలా లేదు.
మొదటిగా, వారికి సంపూర్ణ అధికారం లేదు; రెండవది, తమను తమకు సమానులుగా భావించుకునే వ్యక్తులచే వారు ఎన్నుకోబడ్డారు; చివరగా, కారణాలు ఏవైనప్పటికీ, వారు తమ సింహాసనాన్ని కోల్పోయిన క్షణం నుండి ప్రజల విధేయతపై వారికి ఉన్న హక్కు పోయింది. మతగురువులు శక్తివంతమైన పోప్ను కోరుకున్నారు, ఎందుకంటే ఆయనే వారి ప్రయోజనాలకు సహజ సంరక్షకుడు. అదే సమయంలో, జర్మన్ రాకుమారులు శక్తివంతమైన చక్రవర్తిని వ్యతిరేకించారు, ఎందుకంటే వారు తమ స్వాతంత్ర్యం మరియు స్థానిక అధికారం కోసం వణికిపోయారు.
II. జర్మనీలో సంస్కరణల రాజకీయ గమనం (1517-1546.) ఒకవేళ జర్మన్ చక్రవర్తులు, "రోమన్ రాజులు" అనే గర్వాంతకమైన బిరుదుకు—కనీసం నమ్మశక్యంగానైనా—అర్హులవ్వాలనే ఆశతో, ఇటలీలో రాజరికం అనే భ్రమను నిరంతరం వెంబడిస్తూ ఉండకపోయి ఉంటే, వారు తమ పూర్తి శక్తిని స్వదేశంలో తమ అధికారాన్ని పటిష్టం చేసుకోవడానికి కేటాయించి, పోపులు మరియు ప్రిన్స్-ఎలెక్టర్లకు దీటుగా నిలబడగలిగి ఉండేవారు. అయితే, దురదృష్టవశాత్తు, వారు ఒక మాయా జ్వాల వలె, ఇటలీలోని ఆస్తుల యొక్క భ్రమ కలిగించే వైభవానికి నిరంతరం ఆకర్షితులయ్యారు; తద్వారా జర్మనీ యొక్క ఉత్తమ శక్తులను నైతిక మరియు భౌతిక వినాశనానికి నడిపించి, తమ మాతృదేశాన్ని కుట్రపూరిత పూజారులకు మరియు ఆశావహులైన ప్రభువులకు సులభమైన బలిపశువుగా వదిలివేశారు. దీని ఫలితంగా, పదకొండవ శతాబ్దం చివరి నాటికి, జర్మనీ చక్రవర్తికి, ఇప్పుడు పూర్తిగా రోమ్పై ఆధారపడిన పూజారులపై గానీ, లేదా వారి జాగీర్లు వంశపారంపర్యంగా మారిన ప్రభువులపై గానీ ఎటువంటి ప్రభావం లేకుండా పోయింది; అతనికి చక్రవర్తి హోదాలో చెప్పుకోదగ్గ రాజ్యాలు గానీ, వాస్తవ ఆదాయం గానీ లేవు. సీజర్ల వారసుడు, సమస్త క్రైస్తవ ప్రపంచ పాలకుడు అనే గొప్ప బిరుదులు తప్ప అతని వద్ద మరేమీ లేదు.
ఈ పరిస్థితులలో సహజంగానే జాతీయ జీవితం మరియు సంస్కృతి యొక్క పురోగతి అంతా కుంటుపడింది. అది అంతర్గతంగా వాటంతట అవే పుట్టలేదు, బయటి నుండి కూడా ఎటువంటి ప్రేరణ పొందలేదు. ఇటాలియన్లతో సంబంధం వల్ల జర్మన్లు మేధోపరంగా ఏ విధంగానూ ప్రయోజనం పొందలేదు. ఓడిపోయినవారు తరచుగా తమను గెలిచినవారికి గురువులుగా మారారు; కానీ అది కేవలం గెలిచినవారు ఓడిపోయిన దేశంలో స్థిరపడి దానిని తమ నివాసంగా చేసుకున్నప్పుడు మాత్రమే జరిగింది. అయితే, తమ పాలకుల ఆదేశాల మేరకు, సాహసం, యుద్ధం మరియు దోపిడీ కోరికలతో ప్రేరేపించబడి ఆల్ప్స్ పర్వతాలను దాటిన జర్మన్ సమూహాలు, ఇటలీలోని పూల మైదానాలలో మరియు వర్ధమాన పట్టణాలలో ఎన్నడూ ఒకే సమూహంగా శాశ్వతంగా స్థిరపడలేదు. ఇటలీలో జరిగిన రక్తపాత యుద్ధాల నుండి ప్రాణాలతో బయటపడిన వారిలో చాలామంది అక్కడి தயாரிப்பைக்கும் శీతల వాతావరణంలో మరణించారు; మిగిలినవారు తరచుగా దోపిడీతో సంపన్నులై, సాధారణంగా భ్రష్టుపట్టిన నైతిక విలువలతో మలినమై స్వదేశానికి తిరిగి వచ్చారు. అందువల్ల, ఇటలీలో శాశ్వత స్థిరనివాసం వల్ల తమకు లభించి ఉండే ఆ చిన్న ప్రయోజనాన్ని కూడా జర్మన్లు పొందలేకపోయారు — ఎందుకంటే ఆ సమయంలో ఇటాలియన్లకు అత్యున్నత అర్థంలో ఎలాంటి సాహిత్యం గానీ, సంస్కృతి గానీ లేవు.
హోహెన్స్టాఫెన్ (1138–1254) కాలానికి ముందు జర్మన్ల మేధో జీవితం వికసించడం ప్రారంభం కాలేదు. దురదృష్టవశాత్తు, ఫ్రెడరిక్ I. (బార్బరోస్సా) మరియు ఫ్రెడరిక్ II. ఇద్దరూ దాదాపు నిరంతరం పోప్లు మరియు ఇటాలియన్లతో యుద్ధాలలో నిమగ్నమై ఉండేవారు. ఈ ఇద్దరు రాజులు, ముఖ్యంగా రెండవవాడు, జర్మనీ అంతర్గత వ్యవహారాలను పూర్తిగా నిర్లక్ష్యం చేశారు. ఫలితంగా, గ్వెల్ఫ్లు మరియు గిబెల్లిన్ల మధ్య జరిగిన రక్తపాత పోరాటానికి ఆ దేశం బలైంది. దీని ఫలితంగా, జర్మనీలోని హోహెన్స్టాఫెన్ రాజవంశానికి చెందిన చివరి రాజు అయిన కాన్రాడ్ IV, ఏమాత్రం రాజ అధికారం లేకుండా పరిపాలించాడు. 1254లో అతని మరణంతో, పాత జర్మన్ సామ్రాజ్యం విచ్ఛిన్నమైంది.
సామ్రాజ్యం సంపూర్ణమైందని చెప్పవచ్చు. xliii అంతరాయ కాలం (1254–1273) యొక్క అరాచక సమయాల్లో జర్మన్ శక్తి
సాధారణ అరాచకత్వం మధ్య రాచరిక రాజ్యం మరింతగా బలపడింది. అయితే, కేవలం దేశ వ్యవహారాలకే పరిమితమైన రుడాల్ఫ్ వాన్ హాప్స్బర్గ్ (1273–1291) ద్వారా శాంతిభద్రతలు పునరుద్ధరించబడ్డాయి. జర్మనీ రాజు ఎలా ఉండాలనే దానిపై అతనికి సరైన అవగాహన ఉండేది, మరియు అతను రోమ్తో ఒక సామ్రాజ్యంగా ఉన్న వినాశకరమైన బంధం నుండి ఆమెను—తాత్కాలికంగా మాత్రమే అయినప్పటికీ—విముక్తి కల్పించాడు.
II. జర్మనీలో సంస్కరణల రాజకీయ గమనం (1517-1546.) అర్ధ శతాబ్దానికి పైగా తరువాత, ఎలక్టోరల్ ప్రిన్సెస్ ఈ దిశగా మరో అడుగు ముందుకు వేశారు. రెన్స్లో కుర్వెరిన్ (1338) లేదా "ఎన్నికల సంఘం" ఏర్పాటుతో, జర్మన్ రాజుల ఎన్నిక కేవలం ఎలక్టోరల్ ప్రిన్సెస్పై మాత్రమే ఆధారపడి ఉంటుందని, మరియు ఈ విషయంలో పోప్కు ఏమాత్రం అధికారం లేదనే సూత్రాన్ని స్వీకరించారు. అయితే, ఈ దేశభక్తితో కూడిన చర్యకు, కిరాయి సైనికుడైన చార్లెస్ IV యొక్క అనర్హమైన వ్యవహారాల రూపంలో ఒక ఎదురుదెబ్బ తగిలింది.
(1347–1378), పోప్ నుండి కిరీటాన్ని స్వీకరించడానికి రోమ్కు వెళ్ళాడు. రోమ్తో సంబంధాన్ని పునరుద్ధరించడం ద్వారా, అతను తన సొంత కుమారుడు మరియు వారసుడైన వెంస్లాస్కు అతిపెద్ద ప్రమాదాన్ని కొనితెచ్చుకున్నాడని అతను ఊహించలేదు, బోనిఫేస్ కుట్ర ద్వారా వెంస్లాస్ పదవీచ్యుతుడయ్యాడు.
IX. యాజకులతో, మరియు ఎలక్టోరల్ ప్రిన్సిపాళ్లపై అతని ప్రభావం.
కాలక్రమేణా జర్మనీలో ఒక కొత్త శక్తి—మూడవ వర్గం—ఉద్భవించింది; అదే, సామ్రాజ్యం యొక్క వర్ధమాన నగరాలచే ప్రాతినిధ్యం వహించబడిన మధ్యతరగతి వర్గం. మతగురువులు మరియు ప్రభువుల దోపిడీల నుండి తమను కాపాడే సహజ రక్షకులుగా భావించిన ఈ పౌరులు, సాధారణంగా చక్రవర్తుల పక్షాన నిలిచారు. కానీ, నిజమైన వ్యాపార స్ఫూర్తితో నిండి ఉండటం వల్ల, వారు తమ సద్భావనను ఊరికే వదులుకోలేదు; దానికి పరిహారంగా వారు అనేక రకాల ప్రత్యేక హక్కులను కోరారు. అందువల్ల, చక్రవర్తులు ఇప్పుడు మతగురువులు, ప్రభువులు మరియు పౌరులు అనే మూడు శక్తివంతమైన వర్గాలతో పోరాడవలసి వచ్చింది. మనం చూసినట్లుగా, మొదటి వర్గం వారు తమ ముఖ్య ప్రతినిధుల ద్వారా అన్ని కాలాలలోనూ సామ్రాజ్య అధికారానికి అత్యంత ప్రమాదకరమైన ప్రత్యర్థులుగా ఉండి, దానితో జరిగిన పోరాటాలలో సాధారణంగా విజయం సాధించారు. పోప్ తన పరిపాలనా పీఠాన్ని అవిగ్నాన్కు మార్చిన కాలంలో మాత్రమే, ముఖ్యంగా పోప్ దర్బారు మరియు దాని పరిసరాలలోని దురాచారాల కారణంగా, రోమన్ ఉన్నత వర్గానికి ఒక అడ్డుకట్ట పడింది. xliv
కాన్స్టాన్స్ సభ (1411–1418) శాసనం ద్వారా పోపులు రోమ్కు తిరిగి రావడంతో, పోప్ పదవి తన పూర్వ వైభవాన్ని తిరిగి పొందింది; కానీ ఈ కోల్పోయిన అధికారం యొక్క పునరుద్ధరణ కేవలం బాహ్యమైనది మాత్రమే, ఎందుకంటే జాన్ హస్ యొక్క క్రూరమైన మరణశిక్షతో—దీనిని ఏ వివేకవంతుడైన రోమన్ కాథలిక్ కూడా సమర్థించాలని ఎన్నడూ అనుకోలేదు—పోప్ పదవికి అత్యంత ఘోరమైన దెబ్బ తగిలింది. ఆ అవమానకరమైన నేరం రోమన్ మతాధికార వ్యవస్థకు మరియు సభల గౌరవానికి అత్యంత ప్రతికూలమైన సమయంలో జరిగి ఉండేది కాదు. ఎందుకంటే, విశ్వ రోమన్ కాథలిక్కుల సార్వభౌమ ప్రతినిధులుగా, ఆ సభలు కనీసం కొన్ని సమయాల్లోనైనా, తమ అధికారాన్ని నేరుగా క్రీస్తు నుండి పొందినట్లు చెప్పుకునేవి.
కాథలిక్ చర్చి. ప్రఖ్యాత ఫ్రెంచ్ వేదాంతవేత్తలైన కార్డినల్ పీటర్ డి'ఐలీ మరియు ఛాన్సలర్ జాన్ గెర్సన్ ప్రతిపాదించిన చర్చి సంస్కరణలు అప్పటికే అనేకమంది మేధావుల ఆమోదాన్ని పొందాయి, మరియు విక్లిఫ్ సిద్ధాంతాలు కూడా జాన్ హస్ మరియు అతని శిష్యుల బోధనల ద్వారా క్రైస్తవ సమాజంలోని అధిక భాగం ప్రజల హృదయాలలో సానుభూతితో కూడిన ప్రతిధ్వనిని పొందాయి. ఒకవేళ కాన్స్టాన్స్ సభ బోహేమియన్ సంస్కర్త పట్ల ఉదారంగా కాకుండా, కేవలం న్యాయంగా ప్రవర్తించి ఉంటే, సాధారణంగా పోప్ల మీద సభల ఆధిపత్యం బహుశా శాశ్వతంగా స్థాపించబడి ఉండేది; అయితే, ఆ పరిస్థితి లేకపోవడంతో, తదుపరి గొప్ప సభ—బాసెల్లో (1431–1449)—పోప్కు లొంగిపోవాల్సి వచ్చింది, మరియు రోమన్ మతాధికార వ్యవస్థ దాని పూర్వపు బలం మరియు శక్తితో మరోసారి పునఃస్థాపించబడింది.
అయితే, కాన్స్టాన్స్ మరియు బాసెల్ సమావేశాల ఫలితాలు జర్మనీకి ముఖ్యంగా వినాశకరంగా పరిణమించాయి. మొదటిది హుస్సైట్ల భయంకరమైన యుద్ధాలకు దారితీయగా, రెండవది...
II. జర్మనీలో సంస్కరణల రాజకీయ గమనం (1517-1546) ఫ్రెడరిక్ III చేతుల్లో సామ్రాజ్య అధికారాన్ని ఉంచడానికి పరోక్ష కారణమైంది.
(1440–1493), పోప్కు గట్టి అనుచరుడు మరియు జర్మన్ సామ్రాజ్యానికి ఇంకా మిగిలి ఉన్న కొద్దిపాటి హక్కులు మరియు విశేషాధికారాలను ఆయనకు అప్పగించాడు. ఇప్పుడు సామ్రాజ్యపు వైభవం కేవలం నామమాత్రంగానే మిగిలింది; ఎందుకంటే, హీరెన్ చెప్పినట్లుగా, "సింహాసనంపై అర్ధ శతాబ్దానికి పైగా నిద్రపోయిన" ఫ్రెడరిక్, అసలు జర్మనీని ఎంతమాత్రం పట్టించుకోలేదు అంటే, అతను పూర్తి ఇరవై ఏడు సంవత్సరాల పాటు దానికి దూరంగా ఉన్నాడు. అందుకే, సామ్రాజ్య అధికారం అత్యంత కనిష్ట స్థాయికి పడిపోగా, పోప్ ఆధిపత్యం మునుపెన్నడూ లేనంతగా పెరగడంలో ఆశ్చర్యం లేదు, మరియు చక్రవర్తి పోప్కు కేవలం ఒక ఉపగ్రహంగా మిగిలిపోయాడు. ఈ పరిస్థితులలో జర్మన్ రాకుమారులు తమ మందకొడి పాలకుడికి వ్యతిరేకంగా గళం విప్పడం ప్రారంభించారు; కానీ ప్రభావవంతమైన మరియు చాకచక్యమైన రెండవ పయస్ మద్దతు అతనికి ఉండటంతో, చర్చి యొక్క దురాక్రమణలకు వ్యతిరేకంగా నిలబడటానికి వారు చేసిన ప్రయత్నాలన్నీ వృధా అయ్యాయి.
అయితే, 1486లో ఫ్రెడరిక్ III కుమారుడైన మాక్సిమిలియన్ను ఎలక్టోరల్ ప్రిన్సెస్ "రోమన్ రాజు"గా ఎన్నుకోవడంతో ఒక కొత్త వ్యవస్థ ఆవిర్భవించింది. ఆ యువరాజు, వివిధ మంజూరులకు బదులుగా రాయితీలు ఇవ్వాలన్న ఎస్టేట్స్ యొక్క రాజ్యాంగపరమైన డిమాండ్లకు తలొగ్గాడు. కలహాలు శాశ్వతంగా రద్దు చేయబడ్డాయి, కామర్గెరిచ్ట్ అనే స్వతంత్ర న్యాయస్థానం స్థాపించబడింది, మరియు జర్మనీ ఒక కొత్త సామ్రాజ్య రాజ్యాంగాన్ని పొందింది. అయినప్పటికీ, సాహసోపేతమైన మాక్సిమిలియన్కు మరియు ఇంపీరియల్ ఎస్టేట్స్కు మధ్య దాదాపు నిరంతరం ఘర్షణలు జరుగుతూనే ఉన్నాయి, తత్ఫలితంగా వారి మధ్య ఎలాంటి అనుసంధాన బంధం లేకపోవడంతో, ఇరు పక్షాలు తీవ్రంగా లక్ష్యంగా పెట్టుకున్న జాతీయ ఐక్యత సాధించబడలేదు. జర్మనీ పాక్షిక విముక్తి కోసం మాక్సిమిలియన్ తీసుకున్న ఏకైక చర్య, పోప్ చేత పట్టాభిషేకం చేయబడకుండానే "రోమ్ యొక్క ఎన్నికైన రాజు" అనే బిరుదును స్వీకరించడం, అంతేకాక, అతను జర్మనీ రాజు అనే పురాతన బిరుదును కూడా స్వీకరించాడు. అయితే, ఈ హోదా యొక్క ఉద్దేశ్యం, అదే సమయంలో ఆధ్యాత్మిక విషయాలలో రోమ్ నుండి విడిపోవాలనే భావనను తెలియజేయడం కాదు. అది త్వరలోనే నెరవేరబోతోంది, కానీ సీజర్ల ఊహాజనిత కిరీటాన్ని ధరించిన వారి వల్ల గానీ, లేదా ఒక రాజసభ శాసనాల వల్ల గానీ కాదు. శతాబ్దాలుగా రోమ్ చేత జర్మనీ నీచమైన బంధనంలో ఉంచబడిన ఘోరమైన బానిసత్వాన్ని ఛేదించే బాధ్యత ఒక సామాన్య కుటుంబంలో పుట్టిన వ్యక్తిపై పడింది.
II. xlvi పూర్వకాలంలో జర్మనీ తన దయనీయమైన వికేంద్రీకరణ నుండి పొందిన కొన్ని వరాలలో ఒకటి, దేశవ్యాప్తంగా విద్యా మరియు ఇతర ప్రయోజనకరమైన సంస్థల స్థాపన. ఈ సంస్థలు మారుమూల ప్రాంతాలకు కూడా చేరుకున్నాయి; ఇతర రాజకీయ పరిస్థితులలో ఏ ప్రభుత్వమూ అటువంటి సంస్థను స్థాపించడం గురించి ఆలోచించి ఉండేది కాదు. ఈ కారణంగానే సంస్కృతి మరియు విజ్ఞానం—ముఖ్యంగా విజ్ఞానం—ఇతర దేశాల కంటే జర్మనీలో ఎక్కువగా వ్యాపించాయి. ఒక పట్టణం కంటే ఒక గ్రామాన్ని పోలి ఉండే విట్టెన్బర్గ్ అనే ప్రాముఖ్యత లేని ప్రదేశాన్ని, ఒక గొప్ప కేంద్రీకృత ప్రభుత్వం విశ్వవిద్యాలయానికి కేంద్రంగా ఎంచుకుంటుందా? అదీగాక, అప్పటికే గొప్ప ఖ్యాతిని పొంది, మంచి నిధులతో నడుస్తున్న లీప్జిగ్ మరియు ఎర్ఫర్ట్ విశ్వవిద్యాలయాలు ఉండగా? అయినప్పటికీ, "జ్ఞాని" అని పిలువబడే సాక్సనీ యువరాజు ఫ్రెడరిక్ ఈ పనిని చేశారు. ఆయన స్వయంగా పాండిత్య విద్యను అభ్యసించారు, మరియు అది ఆయన చట్టబద్ధమైన హక్కు.
II. జర్మనీలో సంస్కరణల రాజకీయ గమనం (1517-1546.) తన చిన్న ఎన్నికల సంస్థానాన్ని ఒక ఉన్నత పాఠశాలతో అలంకరించాలనే ఆశయం ఉండేది. అందరికీ తెలిసినట్లుగా, ఎలెక్టర్ స్వయంగా చాలా పేదవాడు. అటువంటి విద్యాసంస్థను స్థాపించడానికి అతని వద్ద ఉన్న ఏకైక మార్గం, టర్క్లకు వ్యతిరేకంగా జరిగే యుద్ధం కోసం 1501లో సేకరించిన తన ఎలక్టోరేట్లోని ఇండల్జెన్స్ల అమ్మకం ద్వారా వచ్చిన ఆదాయం మాత్రమే. ఆ డబ్బులు అతని వద్ద జమ చేయబడ్డాయి, మరియు వాటిని ఏ ప్రయోజనం కోసం సేకరించారో ఆ ప్రయోజనం కోసం ఉపయోగిస్తే తప్ప, చక్రవర్తి విజ్ఞప్తి చేసినప్పటికీ వాటిని పోప్కు ఇవ్వడానికి అతను నిరాకరించాడు. ఆ సమయంలో టర్క్లకు వ్యతిరేకంగా యుద్ధం జరగలేదు, కాబట్టి ఫ్రెడరిక్ ఆ డబ్బును కొత్త విశ్వవిద్యాలయ స్థాపన కోసం ఉపయోగించాడు. విట్టెన్బర్గ్ మొదటి జర్మన్ విశ్వవిద్యాలయం కావడం కూడా ఒక ముఖ్యమైన విషయం.
ఈ విశ్వవిద్యాలయానికి దాని "చార్టర్" పోప్ నుండి కాకుండా, అప్పటి జర్మనీ చక్రవర్తి అయిన మాక్సిమిలియన్ I నుండి లభించింది. ప్రిన్స్ ఎలెక్టర్ అనేక మతసంబంధమైన పదవులను కొన్ని ఆచార్య పదవులతో అనుసంధానించాలనే ఉపాయాన్ని మరింతగా ఆలోచించారు, అంతేకాకుండా, విట్టెన్బర్గ్లో స్థిరపడిన అగస్టీన్ ఆర్డర్ సభ్యులు, 1502లో ఆయన స్థాపించిన ఈ విద్యాసంస్థకు కొంతమంది ఉపాధ్యాయులను అందిస్తారని ఆయన ఆశించారు. ఈ కొత్త విశ్వవిద్యాలయానికి ఆ ఆర్డర్తో అనేక విధాలుగా సన్నిహిత సంబంధం ఉండేది. ఇది ప్రత్యేకంగా సెయింట్ అగస్టీన్కు అంకితం చేయబడింది; మరియు ఎర్ఫర్ట్లోని ఆ ఆర్డర్ వికార్ అయిన స్టాపిట్జ్, వేదాంతశాస్త్ర విభాగానికి మొదటి డీన్గా ఉన్నారు. ఆయన ప్రభావం వలనే అనేకమంది అగస్టీన్ సన్యాసులు విశ్వవిద్యాలయానికి పిలుపు అందుకున్నారు, మరియు అలా స్పందించిన వారిలో మార్టిన్ లూథర్ అనే సన్యాసి కూడా ఉన్నారు.
ఒక పేద గని కార్మికుని కొడుకైన అతని తొలి చరిత్ర, వాస్తవానికి, జర్మనీ అంతటా విద్య ఆరోగ్యకరంగా వ్యాప్తి చెందడానికి ఒక ఉదాహరణగా నిలుస్తుంది. అతని తల్లిదండ్రులు పేదవారైనప్పటికీ, అతను పాండిత్య విద్యను అభ్యసించి, తన మతపరమైన మనస్తత్వం కారణంగా సన్యాసి అయ్యాడు. పండితుడు మరియు మతగురువు అనే తన ద్విపాత్రాభినయంలోనే అతను విట్టెన్బర్గ్ విశ్వవిద్యాలయంతో (1508) సంబంధం ఏర్పరచుకున్నాడు, మరియు పాప పరిహార పత్రాలను విచ్చలవిడిగా పంపిణీ చేయడానికి వ్యతిరేకంగా తన ప్రసిద్ధ 95 సిద్ధాంతాలను,6 రచించి ప్రపంచానికి పంపాడు (అక్టోబర్ 31, 1517). లూథర్ కేవలం మతపరమైన ఉద్దేశ్యాలతోనే వేదాంత ప్రపంచానికి తన సవాలును విసిరాడు, మరియు అది ఎలెక్టర్ యొక్క రాజకీయ అభిప్రాయాలతో పూర్తిగా ఏకీభవించింది; కానీ, రాకుమారుడు మరియు సన్యాసి ఇద్దరి ఘనతగా, వారిద్దరి మధ్య పరస్పర అవగాహన లేదని గుర్తుంచుకోవాలి.
95 సిద్ధాంతాల ప్రచురణకు ముందు వారు ఒకరినొకరు ఎన్నడూ చూసుకోలేదు; ఆ విషయంపై వారిద్దరూ ఏకాభిప్రాయంతో ఉన్నప్పటికీ, దాని గురించి ఉత్తర ప్రత్యుత్తరాలు కూడా జరపలేదు. ఫ్రెడరిక్ దానిని ఎల్లప్పుడూ అయిష్టంగానే చూశాడు, మరియు పాప పరిహార పత్రాల (ఇండల్జెన్సెస్) ముసుగులో అంత పెద్ద మొత్తంలో డబ్బును రోమ్కు పంపడాన్ని అతను అసహ్యించుకున్నాడు. వాటి పూర్వపు అమ్మకం ద్వారా వచ్చిన ఆదాయాన్ని అతను ఎలా ఉపయోగించాడో మనం చూశాం. అయితే, ఇప్పుడు తన పేద దేశాన్ని ఆర్థికంగా దెబ్బతీయడానికి జరుగుతున్న ప్రయత్నాన్ని అతను మరింతగా వ్యతిరేకించి ఉండాలి, ఎందుకంటే ఆ అమ్మకం యొక్క ఉద్దేశ్యం పవిత్ర యుద్ధం కాదు—ఒకవేళ దేన్నైనా అలా పిలవగలిగితే—కానీ సెయింట్ పీటర్ చర్చిని నిర్మిస్తున్నారనే ఆరోపణ. ఒకవేళ అది నిజంగా అదే అయితే, లియో X, సెయింట్ పీటర్ చర్చి కోసం సెయింట్ పీటర్ పీఠాన్ని బలహీనపరిచాడని నిజంగా చెప్పవచ్చు. కానీ ప్రజలు నమ్మలేదు. పోప్కు ఆ డబ్బు తన కుటుంబ ప్రయోజనం కోసం అవసరమని గుసగుసలు వినిపించాయి. ఈ మొత్తం వ్యవహారంలో మరో అసహ్యకరమైన అంశం ఏమిటంటే...