ఈ తొలి లేఖల నుండి ఇదే భావం గల మరొక భాగాన్ని ఉటంకించడం మంచిది, ఎందుకంటే ఇది కూడా లూథర్ తన తొంభై-ఐదు సిద్ధాంతాలకు ఇచ్చిన తదుపరి వివరణలోని అత్యంత శ్రేష్ఠమైన భాగాలలో ఒకదానికి బీజం వేసింది.2 ఈ లేఖ 1516వ సంవత్సరం ఏప్రిల్ 15వ తేదీన అగస్టీనియన్ సోదరునికి వ్రాయబడింది. లూథర్ ఇలా అంటాడు:— "క్రీస్తు సిలువ ప్రపంచమంతటా పంచిపెట్టబడింది, మరియు ప్రతి ఒక్కరూ దానిలో తమ తమ భాగాన్ని పొందుతున్నారు. కాబట్టి మీరు దానిని తిరస్కరించవద్దు, కానీ దానిని అత్యంత పవిత్రమైన అవశేషంగా స్వీకరించండి; దానిని బంగారు లేదా వెండి పెట్టెలో కాకుండా, బంగారు హృదయంలో, అంటే సున్నితమైన ప్రేమతో నిండిన హృదయంలో భద్రపరచాలి. ఎందుకంటే, క్రీస్తు యొక్క మాంసం మరియు రక్తంతో సంపర్కం ద్వారా సిలువ చెక్క అటువంటి పవిత్రతను పొంది, దాని అవశేషాలు అత్యంత విలువైనవిగా పరిగణించబడితే, నీతిమంతులు లేదా అనీతిమంతుల నుండి అయినా, గాయాలు, హింసలు, బాధలు మరియు మనుషుల ద్వేషం ఎంతగానో అన్ని అవశేషాలలోకెల్లా అత్యంత పవిత్రమైనవిగా పరిగణించబడాలి—కేవలం ఆయన శరీరాన్ని తాకడం ద్వారా మాత్రమే కాకుండా, అత్యంత తీవ్రంగా పరీక్షించబడిన తన హృదయం యొక్క దయ మరియు తన దైవిక సంకల్పం ద్వారా,
1 డి వెట్టే సంపాదకత్వం వహించిన లేఖలు, i. 27.
2 ఈ భాగం కోసం, జర్మనీలో ఇప్పుడే ప్రచురించబడిన లూథర్ రచనల నూతన విమర్శనాత్మక సంచిక మొదటి సంపుటిలోని 613వ పేజీ, 21వ పంక్తిని సూచించడం నాకు ఆనందంగా ఉంది. జర్మన్ చక్రవర్తి పోషణలో తయారు చేయబడిన ఈ అద్భుతమైన సంచిక, ప్రస్తుత స్మరణోత్సవానికి అందించబడిన అన్ని కానుకలలోకెల్లా ఉత్తమమైనది. ఇది ఇతర అన్ని సంచికల స్థానాన్ని భర్తీ చేయాలి, మరియు ఇంగ్లాండ్లోని అన్ని ప్రముఖ గ్రంథాలయాలలో దీనికి స్థానం లభించాలి. ఈ భాగం యొక్క అనువాదం ప్రస్తుత రచయిత యొక్క బాంప్టన్ ఉపన్యాసాలలో, 186వ పేజీలో లభిస్తుంది.
I. లూథర్ జీవితం మరియు బోధన యొక్క ప్రాథమిక సూత్రాలపై. కౌగిలించుకోబడ్డారు, ముద్దుపెట్టుకోబడ్డారు, ఆశీర్వదించబడ్డారు మరియు సమృద్ధిగా ప్రతిష్ఠించబడ్డారు; ఎందుకంటే ఈ విధంగా శాపం ఆశీర్వాదంగా, అపకారం న్యాయంగా, ఆవేశం మహిమగా మరియు సిలువ ఆనందంగా రూపాంతరం చెందాయి."3
నిజానికి, 1517లో లూథర్ ముందుకు రాకముందు వ్రాసిన, మా వద్ద ఉన్న కొన్ని ఉత్తరాలు, అతని నమ్మకాలు ఏ పరిణతి చెందిన ఆలోచన మరియు అనుభవంలో పాతుకుపోయాయో, మరియు అవి కొన్నిసార్లు అజ్ఞానంతో ఆపాదించబడిన నిర్లక్ష్యపు విశ్వాస స్ఫూర్తితో కాకుండా, సిలువ పాఠాల పట్ల ఉన్న ప్రగాఢమైన సానుభూతితో ప్రేరేపించబడ్డాయో అనే విషయాలకు అత్యంత స్పష్టమైన రుజువును అందించడానికి సరిపోతాయి. విశ్వాసం ద్వారా నీతిమంతులుగా తీర్చబడతామనే అతని విశిష్టమైన సిద్ధాంతం యొక్క ఉద్దేశ్యం, పాపం యొక్క పర్యవసానంగా కలిగే బాధ మరియు దుఃఖం నుండి మనుషులకు విముక్తి లభిస్తుందనే హామీని ఇవ్వడం కాదు, కానీ అటువంటి శిక్షల మధ్యలో వారికి మనస్సాక్షికి శాంతిని మరియు హృదయానందాన్ని ఇవ్వడమే. అది ప్రకటించినది ఏమిటంటే, మనుషులు దానిని విశ్వసిస్తే, వారు ఏ క్షణంలోనైనా దేవుని క్షమాపణను పొందగలరు మరియు ఇకపై ఆయన వ్యక్తిగత అనుగ్రహం మరియు ప్రేమ యొక్క నిశ్చయమైన ఆనందంలో జీవించగలరు. ఈ ఆశీర్వాదానికి ఆయన వాగ్దానమే ఏకైక సాధ్యమైన హామీ, మరియు అన్ని ఇతర వాగ్దానాల వలె, దీనిని కూడా విశ్వాసం ద్వారా మాత్రమే అంగీకరించగలము. ప్రతి మనిషి దానిని విశ్వసించమని ఆహ్వానించబడ్డాడు, ఎందుకంటే అది క్రీస్తు కొరకు అందరికీ అందించబడింది; కానీ విషయ స్వభావం రీత్యా, దానిని నమ్మని వారు ఎవరూ దానిని అనుభవించలేరు.
అయితే, ఈ వాగ్దానానికి ఆధారమైన నేపథ్యం, లూథర్ బోధన మధ్యయుగపు బోధనతో ఏ విధంగా ముడిపడి ఉందో తెలియజేసే మరో అద్భుతమైన ఉదాహరణను అందిస్తుంది.
ఇప్పుడే ప్రస్తావించిన దైవిక తీర్పులు మరియు మానవ పాపం గురించిన తీవ్రమైన అవగాహనతో పాటు, మన ప్రభువు యొక్క బాధలు మరియు ఆయన ప్రాయశ్చిత్తం గురించిన భయంకరమైన దర్శనం ఆ కాలపు ఆలోచనలన్నింటినీ ఆవరించింది. సెయింట్ అన్సెల్మ్, తన ‘కూర్ డ్యూస్ హోమో’ గ్రంథంలో, ఈ విషయంపై ఇంతకు ముందు ఎన్నడూ లేనంత లోతైన ధ్యానాన్ని రేకెత్తించారు; మరియు ఈ విషయంలోనూ, ఇతర విషయాలలోనూ, ఆయన స్థాపించిన గొప్ప ఆలోచనా విధానానికి ఆయనే ప్రతీక. ఆయన మనస్సులో ఉన్నట్లే, మధ్యయుగం అంతటా, దైవిక న్యాయం యొక్క భయంకర స్వభావం గురించిన అవగాహనకు అనుపాతంగా, దైవిక ఆగ్రహాన్ని నివారించడానికి బలి మార్గాలకు ప్రాధాన్యత ఇవ్వబడింది.
మధ్యయుగాల చివరి కాలంలోని లెక్కలేనన్ని ప్రార్థనలు, ప్రాయశ్చిత్తం చేసుకోవాలనే ప్రగాఢమైన ఆవశ్యకతకు సంబంధించిన అనేక ఒప్పుకోలులే; అవి చివరికి కేవలం లాంఛనప్రాయమైనవిగా మారినప్పటికీ, వాటి అసలు ఉద్దేశం మాత్రం, భయభ్రాంతులకు గురైన పాపపురుషుల మనస్సాక్షి నుండి వెలువడిన క్షమాపణ కొరకు చేసిన ఆర్తనాదాలే.
అదే అవసరాన్ని లోతుగా గ్రహించడంలో లూథర్ సంఘానికి నిజమైన బిడ్డగా నిలిచాడు. ఆయన దానిని అసాధారణమైన సత్యంతో, లోతుతో గ్రహించినందువల్లే, దివ్యబలి అర్పణల ద్వారా లభించలేని మరింత లోతైన సంతృప్తిని వెదకవలసి వచ్చింది. సిలువపై జరిగిన బలియాగం ద్వారా ఆ అవసరం ఒక్కసారే తీర్చబడి, దానికి సమాధానం లభించిందనే సత్యాన్ని ఆయన పునరుద్ఘాటించాడు; ఆ ఒక్క శాశ్వతమైన అర్పణ యొక్క పరిపూర్ణతను ప్రకటించడం ద్వారా, ఆయన "దివ్యబలి అర్పణల బలులు" అన్నింటినీ తుడిచిపెట్టాడు, అదే సమయంలో అవి సాక్ష్యమిచ్చిన ఆకాంక్షకు సమాధానాన్ని కూడా అందించాడు.
సంస్కరణోద్యమంలో ప్రతిపాదించబడిన ప్రాయశ్చిత్త సిద్ధాంతం, గత యుగపు చర్చి వ్యర్థంగా సంతృప్తి పరచడానికి ప్రయత్నించిన మానవ మనస్సాక్షి యొక్క ఆక్రందనకు నిజమైన సమాధానం. దివ్యబలి పూజ (మాస్) ఒక వికృతరూపంగా ఉన్న దివ్య సత్ప్రసాదం, ఈ విధంగా దాని నిజ స్వరూపానికి పునరుద్ధరించబడింది. xxi 3 లెటర్స్, డి వెట్టే సంపాదకత్వంలో, i. p. 19.
I. లూథర్ జీవితం మరియు బోధన యొక్క ప్రాథమిక సూత్రాలపై. మనుషులు చేసే ప్రాయశ్చిత్త బలికి బదులుగా, దేవుడు ప్రసాదించిన ఆశీర్వాదాలకు ప్రతిజ్ఞగా మరియు సాధనంగా వ్యక్తిత్వాన్ని పరిగణించడం. మధ్యయుగ చర్చికి ఇష్టమైన చిహ్నమైన క్రీస్తు శిలువను, సంస్కర్త మరింత లోతైన వాస్తవికతలో, చర్చి సందేశానికి కేంద్ర చిహ్నంగా మరియు తాను మనుషులను పిలిచిన విశ్వాసానికి ఏకైక తగిన ఆధారంగా ఉన్నతంగా నిలబెట్టారు.
ఇప్పుడు, విశ్వాసం ద్వారా నీతిమంతులుగా తీర్చబడటం అనే ఈ సూత్రంలో ఇమిడి ఉన్న క్రైస్తవ జీవిత దృక్పథం, ఈ సంపుటిలో అనువదించబడిన "క్రైస్తవ స్వేచ్ఛపై గ్రంథం"లో అత్యంత సంపూర్ణంగా మరియు అందంగా వ్యక్తీకరించబడింది; మరియు ఆ గ్రంథంలోని బోధన గురించిన ఒక సంక్షిప్త గమనిక, లూథర్ యొక్క ప్రధాన సిద్ధాంతానికి మరియు అతను నొక్కిచెప్పిన ఇతర సూత్రాలకు మధ్య ఉన్న సంబంధాన్ని వివరించడానికి ఉత్తమంగా ఉపయోగపడుతుంది. లియో Xకి రాసిన పరిచయ లేఖ ముగింపులో (పే. 101) వివరించినట్లుగా, అతను దానిని పోప్కు ఒక రకమైన శాంతి కానుకగాను, మరియు తన హృదయంలో ఉన్న ఏకైక లక్ష్యాల ప్రకటనగాను, తన జీవితాన్ని అంకితం చేయాలని కోరుకున్న వాటిగాను రూపొందించాడు. "మీరు దాని పరిమాణాన్ని చూస్తే, ఇది ఒక చిన్న విషయమే," అని అతను అంటాడు, "కానీ నేను పొరపాటు పడకపోతే, మీరు దాని అర్థాన్ని గ్రహిస్తే, ఇది క్రైస్తవ జీవితం యొక్క సంక్షిప్త సారాంశం." వాస్తవానికి, ఇది లూథర్ యొక్క వేదాంతశాస్త్రం యొక్క అత్యంత సంపూర్ణమైన దృక్పథాన్ని, దాని సూత్రాలలో మరియు ఆచరణలో రెండింటిలోనూ అందిస్తుంది; అనివార్యమైన పరిస్థితుల ఒత్తిడిలో అతని ఇతర రచనలు, మరియు ముఖ్యంగా తరువాతి కాలంలోనివి, కలత చెందడానికి కారణమైన వివాదాస్పద అంశాల నుండి ఇది దాదాపు పూర్తిగా విముక్తి పొందింది. ఈ విషయంలో అతని రచనలలో దీనితో పోల్చదగిన ఏకైక భాగం బహుశా అతని 'హౌస్-పోస్టిల్స్' లేదా 'క్రైస్తవ సంవత్సరంలోని ఆదివారాల కొరకు సువార్తల వివరణ' అనే అమూల్యమైన సంకలనం మాత్రమే. అవి అతని కుటుంబ సభ్యుల మధ్య ఇవ్వబడ్డాయి, మరియు అతని ఇద్దరు శిష్యులచే నమోదు చేయబడ్డాయి. అవి అసంపూర్ణంగానే నివేదించబడినప్పటికీ, అవి సువార్త వివరణకు నిధులుగా నిలుస్తాయి. అవి సంస్కర్త విశ్వాసంలోని అత్యంత సున్నితమైన బాల్య స్వభావాన్ని అరుదైన స్థాయిలో ప్రదర్శిస్తాయి, మరియు అతని మేధస్సును విశిష్టంగా నిలిపిన సరళత, భావ కవిత్వం వంటివన్నీ వాటిలో కనిపిస్తాయి. మనం అతని అంతర్గత స్వభావాన్ని అర్థం చేసుకోవాలన్నా, లేదా అతను చూపిన అపారమైన వ్యక్తిగత ప్రభావాన్ని గ్రహించాలన్నా, కేవలం అతని వివాదాస్పద గ్రంథాలు లేదా వ్యాఖ్యానాల ద్వారానే కాకుండా, ఇటువంటి రచనల ద్వారానే లూథర్ను అంచనా వేయాలి.
కానీ దాని సారాంశంలో, అతను బోధించిన సువార్త, అనగా ఒక సన్యాసిగా తన జీవితంలోని శోధనలు, ప్రార్థనలు, ధ్యానాల నుండి అతను నేర్చుకున్న సారం, 'క్రైస్తవ స్వేచ్ఛపై సంక్షిప్త గ్రంథం' అనే సంక్షిప్త గ్రంథంలో తగినంతగా పొందుపరచబడింది.
గొప్ప మేధావులలో తరచుగా కనిపించే విరుద్ధమైన శక్తితో, ఈ గ్రంథంలోని వాదన ప్రారంభంలో పేర్కొన్న రెండు ప్రతిపాదనలలో సంగ్రహించబడింది. "ఒక క్రైస్తవుడు అందరిపై అత్యంత స్వేచ్ఛా ప్రభువు, ఎవరికీ లోబడనివాడు: ఒక క్రైస్తవుడు అందరిపై అత్యంత విధేయత గల సేవకుడు, ప్రతి ఒక్కరికీ లోబడి ఉండేవాడు." ఈ ప్రతిపాదనలలో మొదటిది విశ్వాసం ద్వారా నీతిమంతులుగా తీర్చబడటమనే సిద్ధాంతం యొక్క ఆచరణాత్మక ఫలితాన్ని వ్యక్తపరుస్తుంది. క్రైస్తవుడు దేవుని వాగ్దానాన్ని కలిగి ఉన్నాడు, అది మరియు అది ఇచ్చే హామీ, అతనికి ఇతర అన్ని హక్కులు లేదా సుఖాల కన్నా గొప్ప ఆశీర్వాదం. ఈ వాక్యం మరియు సువార్తతో పోలిస్తే ప్రతిదీ ప్రాముఖ్యత లేనిదిగా మారిపోతుంది. "దేవుని వాక్యం తప్ప మరేదీ లేకుండా ఆత్మ జీవించగలదని, ఆ వాక్యం లేకుండా దాని అవసరాలేవీ తీరవని మనం నిశ్చయంగా, దృఢంగా విశ్వసించాలి. కానీ, ఆ వాక్యం ఉన్నందున, అది సంపన్నమై దేనికీ కొరత లేకుండా ఉంటుంది, ఎందుకంటే అది జీవము, సత్యము, వెలుగు, సమాధానము, నీతి, రక్షణ, ఆనందము, స్వేచ్ఛ, జ్ఞానము, సద్గుణము, కృప, మహిమ మరియు ప్రతి మంచి విషయానికి సంబంధించిన వాక్యం" అని ఆయన అంటారు. "ఈ వాక్యం ఏమిటి?" అని అడిగితే, అపొస్తలుడైన పౌలు దానిని వివరిస్తారని, అనగా "అది దేవుని సువార్త" అని ఆయన సమాధానమిస్తారు.
ఆయన కుమారుడు, మానవరూపం ధరించి, శ్రమపడి, పునరుత్థానం చెంది, పరిశుద్ధపరిచేవాడైన ఆత్మ ద్వారా మహిమపరచబడ్డాడు. క్రీస్తును ప్రకటించడం అంటే ఆత్మకు ఆహారం ఇవ్వడం, దానిని నీతిమంతునిగా తీర్చడం, దానికి స్వేచ్ఛనివ్వడం, మరియు ఆ ప్రకటనను విశ్వసించినట్లయితే దానిని రక్షించడం.
... ఎందుకంటే దేవుని వాక్యాన్ని ఏ క్రియల ద్వారా గానీ, కేవలం విశ్వాసం ద్వారా గానీ స్వీకరించి, గౌరవించగలం.
ఇది కేవలం లూథర్ యొక్క వేదాంతం మాత్రమే కాకుండా, అతని జీవితమంతా ఆధారపడి ఉన్న ప్రధానమైన విషయం. దేవుడు ఈ లోకంలోకి అవతరించి, తన కుమారుని, తన అపోస్తలుల, లేఖనాల మరియు సంఘ వాణి ద్వారా అతనితో మాట్లాడి, అతను కేవలం ఆయనను విశ్వసిస్తే, వర్తమానంలో క్షమాపణను మరియు భవిష్యత్తులో అతని చెడు నుండి అంతిమ విమోచనను వాగ్దానం చేశాడు. లూథర్ దృష్టిలో, అటువంటి వాగ్దానాన్ని కలిగి ఉండటమే మిగతా అన్ని పరిగణనల కంటే గొప్పది, మరియు దానికి సంపూర్ణ విశ్వాసం అవసరం. దేవుని వాగ్దానాన్ని తిరస్కరించడం లేదా సందేహించడం కంటే ఆయనకు చేసే ఘోరమైన అపరాధం మరొకటి లేదు, అదే సమయంలో దానిని విశ్వసించడం కంటే ఆయనకు చేసే గొప్ప గౌరవం మరొకటి లేదు.
విశ్వాసం అనే సద్గుణం యొక్క ప్రాముఖ్యత మరియు విలువ, అది ఆధారపడిన వాగ్దానం ద్వారా పూర్తిగా నిర్ణయించబడుతుంది. ఈ "దేవుని వాగ్దానాలు" పరిశుద్ధత, సత్యం, నీతి, స్వేచ్ఛ మరియు శాంతికి సంబంధించిన మాటలు, మరియు అవి సార్వత్రిక మంచితనంతో నిండి ఉన్నాయి. దృఢమైన విశ్వాసంతో వాటిని హత్తుకునే ఆత్మ, వాటితో ఎంతగానో ఏకమవుతుంది, అంతేకాదు, వాటిలో పూర్తిగా లీనమైపోతుంది. తద్వారా అది వాటిలోని సకల సద్గుణాలను పొందడమే కాకుండా, వాటిచేత పూర్తిగా నిండిపోయి, తృప్తి చెందుతుంది. క్రీస్తు స్పర్శే ఆరోగ్యమైతే, ఆ అత్యంత సున్నితమైన ఆధ్యాత్మిక స్పర్శ, అంతేకాదు వాక్యమును లీనం చేసుకోవడం, వాక్యానికి సంబంధించిన వాటన్నిటినీ ఆత్మకు ఇంకెంత ఎక్కువగా అందిస్తుంది? కాబట్టి, ఈ విధంగా ఆత్మ, క్రియలు లేకుండా కేవలం విశ్వాసం ద్వారానే, దేవుని వాక్యముచేత నీతిమంతునిగా తీర్చబడి, పరిశుద్ధపరచబడి, సత్యం, శాంతి మరియు స్వేచ్ఛలతో నింపబడి, ప్రతి మంచి దానితో సంపూర్ణంగా నింపబడి, నిజంగా దేవుని బిడ్డగా చేయబడుతుంది.
... వాక్యము ఎలా ఉందో, దాని ద్వారా ఆత్మ కూడా అలాగే తయారవుతుంది; అగ్నికి గురైన ఇనుము, అగ్నితో ఐక్యమవడం వలన అగ్నిలాగే ప్రకాశిస్తుంది. అంతేకాక, విశ్వాసం భార్యాభర్తలను ఎలా ఏకం చేస్తుందో, అలాగే క్రీస్తుపై విశ్వాసం ఆత్మను ఆయనతో విడదీయలేని బంధంలో ఏకం చేస్తుంది. ఎందుకంటే, "వారి మధ్య ఒక నిజమైన వివాహం, నిజానికి, అన్ని వివాహాలలోకెల్లా అత్యంత పరిపూర్ణమైన వివాహం జరిగితే—మానవ వివాహాలు ఈ ఒకే గొప్ప వివాహానికి బలహీనమైన నమూనాలు మాత్రమే—అప్పుడు వారి వద్ద ఉన్న మంచి మరియు చెడు విషయాలతో సహా అన్నీ ఉమ్మడిగా వారి సొంతం అవుతాయి; తద్వారా క్రీస్తుకు ఏది ఉందో, దానిని విశ్వసించే ఆత్మ తనదిగా స్వీకరించి గర్వించవచ్చు, మరియు ఆత్మకు ఏది చెందినదో, దానిని క్రీస్తు తనదిగా చెప్పుకోవచ్చు... ఈ విధంగా, క్రీస్తుపై తనకున్న విశ్వాసమనే హామీ ద్వారా, విశ్వసించే ఆత్మ సమస్త పాపాల నుండి విముక్తి పొంది, మరణానికి భయపడకుండా, నరకం నుండి సురక్షితంగా ఉండి, తన భర్త అయిన క్రీస్తు యొక్క నిత్య నీతి, జీవం మరియు రక్షణతో నింపబడుతుంది."
ఈ వాక్యభాగాలను లోతుగా పరిశీలించడం అత్యవసరం, ఎందుకంటే, సంస్కర్త తాను ప్రస్తావించిన 24వ అధ్యాయం యొక్క ప్రభావాన్ని మానవ హృదయంలోని ఏదో ఒక సహజ గుణానికి ఆపాదించినంత కాలం, ఆయన గొప్ప సిద్ధాంతం యొక్క శక్తిని గ్రహించడం అసాధ్యం. సృజనాత్మక శక్తి దేవుని వాక్యము మరియు వాగ్దానమే. కానీ ఇది ఒక వ్యక్తిని ఈ లోకానికి అతీతమైన ఒక స్థాయిలోకి పిలుస్తుంది, అతనితో మాట్లాడే దైవిక ప్రేమపై విశ్రమించమని ఆజ్ఞాపిస్తుంది, మరియు క్రీస్తులో సాక్షాత్తు దేవునితోనే ఉన్న ప్రత్యక్ష నిబంధన అనే శాశ్వతమైన పునాదిపై అతన్ని నిలబెడుతుంది. సిద్ధాంతాలలో వలెనే, దీనిలో కూడా
I. లూథర్ జీవితం మరియు బోధన యొక్క ప్రాథమిక సూత్రాలపై.
తన గ్రంథంలో, బాధ అనే క్రమశిక్షణ నుండి ఇది ఏ విధంగానూ మినహాయింపును సూచించదని లూథర్ పునరుద్ఘాటించాడు.
"అవును," ఆయన అంటారు, "ఒక వ్యక్తి ఎంత ఎక్కువగా క్రైస్తవుడవుతాడో, అంత ఎక్కువగా అతడు అనేక కీడులకు, బాధలకు, మరణాలకు లోనవుతాడు; దీనిని మనం ప్రథమ పుత్రుడైన క్రీస్తులోనూ, ఆయన పరిశుద్ధ సహోదరులందరిలోనూ చూస్తాము." ఆయన ప్రస్తావించే శక్తి ఒక ఆధ్యాత్మికమైనది, "అది శత్రువుల మధ్యలో, శ్రమల మధ్యలో పరిపాలిస్తుంది. అది మరేమీ కాదు, నా బలహీనతలో నా బలం పరిపూర్ణం కావడం, మరియు నేను అన్నిటినీ నా రక్షణకు ప్రయోజనకరంగా మార్చుకోగలగడం; తద్వారా సిలువ, మరణం కూడా నాకు సేవ చేయడానికి, నా రక్షణ కోసం కలిసి పనిచేయడానికి ప్రేరేపించబడతాయి." "అది ఒక ఉన్నతమైన, శ్రేష్ఠమైన గౌరవం, ఒక నిజమైన, సర్వశక్తివంతమైన ఆధిపత్యం, ఒక ఆధ్యాత్మిక సామ్రాజ్యం; అందులో నేను విశ్వసిస్తే, నా మేలు కోసం కలిసి పనిచేయని మంచి గానీ, చెడు గానీ ఏదీ లేదు."
లూథర్ను ఒక మఠంలోకి తరిమివేసిన ఆధ్యాత్మిక భయభావనలతో, మరియు తన కాలంలోని ఎందరో వలె అతను నిరాశతో మూలుగుతూ, పోరాడిన ఆ భావనలతో ఈ భాషను మనం పోల్చి చూస్తే, అతను అనుభవించిన అపారమైన విమోచనను మనం అర్థం చేసుకోగలం. దైవిక వాగ్దానం అతన్ని "చీకటి నుండి మరియు మరణ ఛాయ నుండి" పైకి లేపి, అతని బంధనాలను పూర్తిగా తెంచేసింది. సంస్కర్త యొక్క ప్రజా జీవితమంతటినీ విశిష్టంగా నిలిపిన నిర్భయమైన మరియు ఆనందకరమైన విశ్వాసానికి ఇదే మూలం. "ఈ విషయాలు విన్నప్పుడు ఎవరి హృదయం తన అంతరంగంలో ఆనందించదు? ఇంత గొప్ప ఓదార్పును పొందిన ఏ హృదయం, ఏ చట్టాల ద్వారా గానీ, కర్మల ద్వారా గానీ పొందలేని క్రీస్తు ప్రేమతో మధురంగా మారదు? అటువంటి హృదయాన్ని ఎవరు గాయపరచగలరు, లేదా దానికి భయం కలిగించగలరు? పాప స్పృహ గానీ, మరణ భయం గానీ దానిపైకి దూసుకువచ్చినా, అది తన శత్రువులను చూసేంత వరకు ప్రభువునందు నిరీక్షించడానికి సిద్ధంగా ఉంటుంది, ఈ కీడులకు భయపడకుండా, నిశ్చలంగా ఉంటుంది," అని ఆయన ఉద్ఘాటించాడు.
అటువంటి ప్రచండమైన భాషలో వ్యక్తపరిచిన ఆ దృఢ విశ్వాసం, ఆనాటి సామాన్య ప్రజల హృదయాల నుండి అదే చీకటి మేఘాన్ని మరియు భయాన్ని తొలగించి, భారంతో, భయంతో వణికిపోతున్న అసంఖ్యాక హృదయాలకు గొప్ప ఆనందపు శుభవార్తగా స్వాగతించబడింది. తమ ముందున్న ఆత్మలు "అలసిపోయి, భారభారంతో" ఉన్నాయనే భావనను వారు ప్రదర్శించడం కంటే లూథర్ బోధనలకు, మరియు ఆయనను అనుసరించిన సంస్కర్తలకు మరేదీ అంత విశిష్టమైనది కాదు. వారి భాష, ఇంతకు ముందే వర్ణించబడిన ఆధ్యాత్మిక ఆందోళన మరియు నిరాశ యొక్క వాతావరణం ప్రబలంగా ఉందని ముందుగానే ఊహిస్తుంది, మరియు దాని నుండి ప్రజలను సువార్త యొక్క ఆనందం, శాంతి మరియు స్వేచ్ఛలోకి నడిపించడమే వారి గొప్ప లక్ష్యం. దాని పర్యవసానంగా, ఆనాటి నైతిక మరియు ఆధ్యాత్మిక ప్రపంచంలోకి ఒక కొత్త విశ్వాసం, నిరీక్షణ మరియు శక్తి ప్రవేశించాయి. తొలి క్రైస్తవ సాహిత్యంలో, ముఖ్యంగా అపోస్తలిక పితరులలో కనిపించే అపరిమితమైన ఆనందం మరియు నిరీక్షణ యొక్క స్వరూపం, మనం పరిశీలిస్తున్నటువంటి ఈ గ్రంథంలోనూ, మరియు సంస్కర్తల మొత్తం మతపరమైన ఆలోచనలోనూ తిరిగి కనిపిస్తుంది; మధ్యయుగాల సుదీర్ఘ వేదన చివరి విముక్తి ఆనందాన్ని మరింత పెంచిందేమో అనిపిస్తుంది.
మన ప్రస్తుత ప్రయోజనం కోసం, ఆ గ్రంథంలోని రెండవ అంశంపై దీర్ఘంగా చర్చించాల్సిన అవసరం లేదు. అందులో లూథర్, "ఒక క్రైస్తవుడు అందరికంటే అత్యంత విధేయత గల సేవకుడు మరియు ప్రతి ఒక్కరికీ లోబడి ఉంటాడు" అనే తన రెండవ ప్రతిపాదనను వివరిస్తాడు. విశ్వాసం యొక్క ప్రాథమిక ప్రాముఖ్యతపై ఎంత పట్టుదలతో ఉన్నాడో, దానధర్మాలు మరియు ఆత్మనిగ్రహం వంటి విధులలో విశ్వాసాన్ని అన్వయించడంపై కూడా లూథర్ అంతే పట్టుదలతో ఉన్నాడని గమనిస్తే సరిపోతుంది. విశ్వాస స్ఫూర్తి, అని ఆయన అంటాడు.
I. లూథర్ జీవితం మరియు బోధన యొక్క ప్రాథమిక సూత్రాలపై.
నీచ స్వభావం యొక్క ప్రేరణలను నిగ్రహించి, అణచిపెట్టడానికి "ఉత్సాహంతో, పట్టుదలతో కృషి చేస్తుంది". "ఇక్కడే పనులు మొదలవుతాయి; ఇక్కడే మనిషి సుఖంగా ఉండకూడదు; ఇక్కడే అతను ఉపవాసాలు, జాగరణలు, శ్రమ మరియు ఇతర సహేతుకమైన క్రమశిక్షణ ద్వారా తన శరీరాన్ని వ్యాయామం చేయించాలి, తద్వారా అది ఆత్మకు లోబడి, అంతరంగానికి మరియు విశ్వాసానికి విధేయత చూపి, అనుగుణంగా మారుతుంది."
అదేవిధంగా, అతను ఇతరుల సేవకు తనను తాను అర్పించుకుంటాడు; వారికి అటువంటి సేవను అందించాలనే ఉద్దేశ్యంతోనే అతను తన శరీరాన్ని క్రమశిక్షణలో ఉంచి, దానిని తగిన శక్తితో, ఆరోగ్యంగా ఉంచుకుంటాడు. తన పక్షాన ఎలాంటి యోగ్యత లేకపోయినా, దేవుడు తన స్వచ్ఛమైన మరియు ఉచితమైన కరుణతో, యోగ్యత లేని సృష్టి అయిన తనపై క్రీస్తులో నీతి మరియు రక్షణ యొక్క సమస్త ఐశ్వర్యాలను కురిపించాడనే నమ్మకంతో అతను ప్రారంభిస్తాడు; అందువల్ల, ఇది నిజమని నమ్మడానికి విశ్వాసం తప్ప అతనికి ఇక ఏదీ అవసరం లేదు.
అటువంటి తండ్రి తన అమూల్యమైన సంపదలతో అతన్ని ముంచెత్తినప్పుడు, ఆయనకు ప్రీతికరమైనవని, ఆయన దృష్టిలో అంగీకారయోగ్యమైనవని తనకు తెలిసిన వాటన్నిటినీ అతను స్వేచ్ఛగా, సంతోషంగా, మరియు స్వచ్ఛందమైన ఉత్సాహంతో చేయవద్దా? "కాబట్టి, క్రీస్తు నాకు తనను తాను అనుగ్రహించుకున్నట్లే, నేను కూడా నా పొరుగువానికి ఒక విధమైన క్రీస్తుగా నన్ను నేను అనుగ్రహించుకుంటాను; మరియు నా పొరుగువానికి అవసరమైనది, ప్రయోజనకరమైనది మరియు మేలు చేసేది అని నేను గ్రహిస్తే తప్ప ఈ జీవితంలో మరేమీ చేయను, ఎందుకంటే విశ్వాసం ద్వారా నేను క్రీస్తునందు సకల మంచి విషయాలలో అభివృద్ధి చెందుతున్నాను" అని అతను అంటాడు. ఈ ఆచరణాత్మకమైన విషయాలే, ఒక వ్యక్తి తాను లోబడి ఉండే క్రమశిక్షణను మరియు తాను పాటించే ఆచారాలను నిర్ణయించుకోవడానికి కొలమానాన్ని అందిస్తాయి. వాటిని వాటికోసం పాటించరు, కానీ ఒక లక్ష్యాన్ని సాధించే సాధనాలుగా మాత్రమే పాటిస్తారు, అందువల్ల వాటిని పాటించడంలో ఏదో గొప్పతనం ఉన్నట్లుగా ఎన్నడూ మితిమీరి ఆచరించరు. అవి కట్టడాల నిర్మాణపు పరంపరల వంటివి, అసలు భవన నిర్మాణంలో తాత్కాలిక సహాయంగా మాత్రమే విలువైనవి. మేము కర్మకాండలను ఖండించము; అంతేకాదు, మేము వాటికి అత్యున్నత విలువనిస్తాము. కర్మలే నిజమైన నీతి అని భావించే అభిప్రాయాన్ని మాత్రమే మేము ఖండిస్తాము. ఈ సూత్రాలను నొక్కిచెబుతూ,
లూథర్ తన కాలంలో ప్రబలంగా ఉన్న, మరియు మతానికి అసలైన సారం అని సర్వత్రా భావించబడిన, దురాచార మరియు ఆచారబద్ధమైన కట్టుబాట్ల యొక్క అపశకునపు పెరుగుదలను ఖచ్చితంగా సమూలంగా నరికేశాడు. అతను, ఒక విధంగా చెప్పాలంటే, అటువంటి ఆచారాలను తమకు సంబంధం లేనివిగా, బయటి నుండి చూడటానికి మరియు కేవలం ఆచరణాత్మక ప్రయోజనం కోసమే వాటిని తగ్గించడానికి లేదా పునర్వ్యవస్థీకరించడానికి ప్రజలకు వీలు కల్పించాడు. కానీ, 'డి లిబర్టేట్' యొక్క రెండవ భాగంలో ఉన్నదానికంటే సరైన ఆత్మనిగ్రహానికి మరియు నిజమైన దాతృత్వానికి సంబంధించిన మరింత గంభీరమైన ఉపదేశాలు మరెక్కడా దొరకవు.
అయితే, ఈ గ్రంథంలోని సూత్రాల ద్వారా ఎంత శక్తివంతమైన సంస్కరణా సాధనం ప్రజల చేతుల్లో ఉంచబడిందో స్పష్టమవుతుంది. క్రీస్తు యొక్క 27వ వాగ్దానం ప్రకారం, ప్రతి క్రైస్తవుడు తన ఆత్మ యొక్క శాశ్వత అవసరాలకు సంబంధించి, అన్ని బాహ్య మరియు మానవ పరిస్థితుల నుండి విముక్తుడని ప్రకటించబడ్డాడు. నిజానికి, ఉన్న వ్యవస్థను కూల్చివేయడం గానీ, లేదా సహేతుకంగా సమర్థించగల ఏదైనా అధికారాన్ని కించపరచడం గానీ లూథర్ ఉద్దేశానికి లేదా మొగ్గుకు పూర్తిగా విరుద్ధం. మనం పరిశీలిస్తున్న ఈ గ్రంథానికి ముందుమాటగా ఉన్న, పోప్ లియోకు ఆయన రాసిన లేఖ, రోమ్ ఆస్థానం యొక్క దుర్వినియోగాలను నిర్దాక్షిణ్యంగా ఖండిస్తూనే, రోమ్ పీఠం పట్ల ఆయన గౌరవంలో నిజాయితీగా ఉన్నాడని చూపిస్తుంది. కానీ, ఆ పీఠం గానీ లేదా ఏదైనా ప్రస్తుత చర్చి అధికారం గానీ తమ అధికారాన్ని దుర్వినియోగం చేసి, దురాచారాలను సంస్కరించడానికి నిరాకరిస్తే, చివరికి ఆత్మను శిక్షించాలని ప్రకటించే శక్తి సమర్థన సూత్రం ద్వారా ఆయనకు లభించింది.
I. లూథర్ జీవితం మరియు బోధన యొక్క ప్రాథమిక సూత్రాలపై. మానవుడు అది లేకుండా ఉండలేడు. ఏదేమైనా ఆ రోజుల్లో—మరియు బహుశా మన రోజుల్లో కూడా కొన్నిసార్లు అనుకున్నదానికంటే ఎక్కువ స్థాయిలో—ఈ నమ్మకం ఏదైనా ప్రభావవంతమైన సంస్కరణ ఉద్యమానికి అవసరమైన ఆధారాన్ని అందించింది. చర్చి చరిత్రకారుడైన గీసెల్లర్, సంస్కరణ యొక్క ప్రారంభ చరిత్రపై తన అద్భుతమైన వివరణలో గమనించినట్లుగా, పోప్ పదవికి ప్రజల నుండే బలమైన మద్దతు లభించింది. చర్చి మరియు మతాధికారుల అవినీతి వలన కలిగిన అసంతృప్తి మరియు అసహ్యం ఉన్నప్పటికీ, పోప్ మరియు మత పెద్దల వ్యవస్థకు అపారమైన, అనిశ్చితమైన అధికారం ఉందని ప్రజలు నమ్మేవారు. పోప్ ఏదో ఒక విధంగా, వర్తమానంలోనే కాకుండా పరలోకంలో కూడా ప్రభావవంతంగా ఉండే ఆధ్యాత్మిక శక్తులకు సర్వోన్నత నిర్వాహకుడని విశ్వసించారు; తత్ఫలితంగా, చర్చికి సంబంధించిన ఏదైనా వివాదం సంక్షోభానికి చేరుకున్నప్పుడు, ప్రజలు పోప్ అధికారాన్ని నేరుగా ధిక్కరించడానికి వెనుకాడారు. వారు దాని అధికారిక ఖండనకు గురైతే, తాము నిలబడటానికి తమకు ఎటువంటి దృఢమైన ఆధారం లేదని వారు భావించారు; అందువల్ల, సాధ్యమైనంత బలమైన అర్థంలో, పాలకుల అంతిమ నిర్ణయం ఎల్లప్పుడూ దాని ఆధీనంలో ఉండేది. లూథర్ను నడిపించిన నమ్మకాలు ఈ అహంకారాన్ని వెంటనే నాశనం చేశాయి. "జీవితానికి, నీతిమంతులుగా తీర్చబడటానికి మరియు క్రైస్తవ స్వేచ్ఛకు ఒకే ఒక్కటి అవసరం, అదే దేవుని అత్యంత పవిత్రమైన వాక్యం, క్రీస్తు సువార్త" అని ఆయన ప్రకటించారు. మనం చూసినట్లుగా, "దేవుని వాక్యం తప్ప మరేదీ లేకుండా ఆత్మ జీవించగలదు" అని ఆయన నిశ్చయంగా మరియు దృఢంగా ప్రకటించారు. వాక్యం మరియు సంస్కారాల పరిపాలనలో, ఈ సువార్తను ఆత్మకు అందించడం మరియు దానికి అనుగుణమైన విశ్వాసాన్ని రేకెత్తించడం క్రైస్తవ పరిచర్య యొక్క కర్తవ్యం. కానీ ఆ పరిపాలనకు వాగ్దానం విడదీయరాని విధంగా జతచేయబడలేదు, మరియు రక్షణకు ఉన్న ఏకైక మార్పులేని నియమం ఏమిటంటే "నీతిమంతులు విశ్వాసం ద్వారా జీవిస్తారు." ఈ సూత్రం ద్వారా, మతాధికారుల ఆధ్యాత్మిక శక్తుల పట్ల ఉన్న అస్పష్టమైన భయం తొలగిపోయింది, మరియు మనుష్యులకు నిజమైన క్రైస్తవ స్వేచ్ఛ లభించింది.
కానీ ఆ సూత్రం ఇంకా ముందుకు సాగింది; ఎందుకంటే అది మతగురువుల మాదిరిగానే సామాన్య క్రైస్తవులకు కూడా ఆధ్యాత్మిక సామర్థ్యాలు మరియు శక్తులు ఉన్నాయని సమర్థించింది. క్రైస్తవ పురుషులందరూ యాజకత్వపు విశేషాధికారానికి అర్హులు, మరియు "ఇతరుల కొరకు ప్రార్థించుటకును, దేవుని సంబంధమైన విషయాలను ఒకరికొకరు బోధించుకొనుటకును దేవుని సన్నిధిలో కనబడటానికి యోగ్యులు." సార్వత్రికంగా గుర్తించబడినట్లుగా, అవసరమైన సందర్భంలో, సామాన్య క్రైస్తవుల చేత బాప్తిస్మాన్ని చెల్లుబాటు అయ్యే విధంగా ఇవ్వవచ్చు.
ఈ విషయంలో అత్యంత నిస్సందేహమైన అధికారం కలిగిన దైవశాస్త్రవేత్తలు కూడా, పవిత్ర కమ్యూనియన్ యొక్క చెల్లుబాటు అయ్యే నిర్వహణ బిషప్ అధికారం ద్వారా పరిచారకుని అభిషేకంపై ఆధారపడి ఉండదని గుర్తించారు.4 లూథర్ తదనుగుణంగా, సాధారణంగా మతగురువులకు మాత్రమే పరిమితం చేయబడిన సామర్థ్యాలను క్రైస్తవులందరూ వాస్తవంగా కలిగి ఉంటారని నొక్కిచెప్పారు. ఆ పరిమితి అపోస్తలుల అధికారం నుండి క్రమబద్ధమైన వారసత్వ బదిలీపై సరిగ్గా ఆధారపడి ఉందా, లేదా పరిచారక నియామకాన్ని క్రైస్తవ సమాజం లేదా సంఘం మొత్తంగా నియమించడం ద్వారా తగినంతగా ప్రదానం చేయవచ్చా అనేది ఈ సూత్రంపై ఒక ద్వితీయ అంశంగా మారుతుంది. లూథర్ రెండవ ప్రత్యామ్నాయానికి అనుకూలంగా అత్యంత నిశ్చయంతో ప్రకటించారు; కానీ అతని బోధన యొక్క ముఖ్యమైన అంశం ఈ ప్రశ్నకు అతీతమైనది. ఏ హక్కుతోనైనా 4 ఉదాహరణకు, ఆంగ్లో-కాథలిక్ థియాలజీ లైబ్రరీలో బిషప్ కోసిన్ రచనలు, అనుబంధం, సంపుటి i., 31 చూడండి.
I. లూథర్ జీవితం మరియు బోధన యొక్క ప్రాథమిక సూత్రాలపై. మత పరిచర్యను ఒక నిర్దిష్ట వర్గానికి మాత్రమే పరిమితం చేయవచ్చనేది గమనార్హం కాగా, ఆయన నొక్కిచెప్పినదేమిటంటే, మతగురువుల విధులు కేవలం పరిచర్యకు సంబంధించినవి మాత్రమేనని, మరియు వాస్తవంగా అందరూ కలిగి ఉన్న అధికారాలను వారు అందరి తరపున వినియోగిస్తారని. ఈ సూత్రాన్ని లూథర్ ఈ సంపుటిలో అనువదించబడిన గ్రంథాలలో మొదటిదైన "29వ శతాబ్దపు క్రైస్తవ ప్రభువులకు ప్రసంగం"లో నొక్కిచెప్పారు.
"క్రైస్తవ సమాజ సంస్కరణకు సంబంధించి జర్మన్ జాతి." ఈ గ్రంథం బహుశా జర్మన్ జాతి మొత్తానికి అత్యంత విస్తృతంగా మరియు నేరుగా విజ్ఞప్తి చేసినది. తనపై బహిష్కరణ ఉత్తర్వు (బుల్) సిద్ధం అవుతున్న తరుణంలోనే లూథర్ దీనిని పూర్తి చేశారు, మరియు ఇది, బహుశా మరేదానికన్నా ఎక్కువగా, ప్రజలలో మరియు వారి లౌకిక నాయకులలో ఆ ఉత్తర్వు యొక్క ప్రభావాన్ని నిర్వీర్యం చేయడానికి దోహదపడింది. ఇది ఆగష్టు 1520లో వెలువడింది, మరియు ఆ నెల 18వ తేదీ నాటికే నాలుగు వేలకు పైగా ప్రతులు పంపిణీ చేయబడ్డాయి—ఆనాటి సాహిత్య స్థితిని పరిగణనలోకి తీసుకుంటే ఇది ఒక అద్భుతమైన ప్రసరణ. అయితే, ఈ గ్రంథం యొక్క ఇంతటి ప్రజాదరణను చూసినప్పుడు పాఠకుడు ఆశ్చర్యపోడు, ఎందుకంటే ఇందులో అద్భుతమైన శక్తి, నిష్కపటత్వం, హాస్యం, వివేకం, మరియు అదే సమయంలో తీవ్రమైన నైతిక ఆగ్రహం కనిపిస్తాయి.
అందులో లూథర్ చర్చి యొక్క అవినీతిని, మరియు రోమ్ రాజసభ జర్మన్ ప్రజలకు కలిగించిన అన్యాయాలను ఖండించాడు. ఇంతటి తీవ్రమైన మరియు ఏకాగ్రతతో కూడిన శక్తితో కొనసాగించబడిన ఇంతటి భారీ అభియోగానికి సాహిత్యంలో సాటి రావడం కష్టం. అందులో ఆరోపించబడిన అభియోగాల సత్యాన్ని కేవలం ఎరాస్మస్ రచనల ద్వారా, ముఖ్యంగా 'ఎన్కోమియం మోరియా' ద్వారానే సమృద్ధిగా నిరూపించవచ్చు; కానీ సామాన్య ప్రజల కార్యాచరణను ప్రేరేపించడానికి అవసరమైన నైతిక శక్తి, మరియు ఆ కార్యాచరణను సమర్థించడానికి అవసరమైన ఆధ్యాత్మిక అంతర్దృష్టి రెండూ ఎరాస్మస్కు కొరవడ్డాయి. లూథర్కు ఈ రెండూ ఉన్నాయి; మరియు ఈ రెండింటి కలయికే అతన్ని అంతటి శక్తివంతమైన శక్తిగా మార్చింది. బహుశా ఇదే అతన్ని మునుపటి సంస్కర్తల నుండి ప్రాథమికంగా వేరు చేస్తుంది. వారు నిర్దిష్టమైన తప్పులు మరియు దుర్వినియోగాలను ఎదుర్కొన్నారు, మరియు వారు లేవనెత్తిన నిరసనలకు అపారమైన గౌరవానికి అర్హులు, మరియు ముఖ్యంగా విక్లిఫ్ మొదటి సంస్కరణ ఉద్యమంలోని ప్రధాన ప్రేరక శక్తులలో ఒకరిగా ఆంగ్లేయుల గౌరవానికి అర్హుడు. కానీ, ఏ సంస్కరణ అయినా ఆచరణ సాధ్యం కాని కేంద్ర సూత్రాన్ని వారు కనీసం తగినంత స్పష్టతతో నొక్కి చెప్పలేదు — అదేమిటంటే, విశ్వాసం ద్వారా నీతిమంతులుగా తీర్చబడటమనే సత్యం కారణంగా, సామాన్య ప్రజలకు మరియు మతగురువులకు సమాన హక్కులు ఉండటం, మరియు ఆత్మ అన్ని మానవ శక్తుల నుండి స్వతంత్రంగా ఉండటం. లూథర్ యొక్క క్రైస్తవ స్వేచ్ఛ సిద్ధాంతం, వ్యక్తులకు మరియు సామాన్య ప్రజలందరికీ సమానంగా విముక్తిని కలిగించింది. అది సమస్త సామాన్య ప్రజలకు, మరియు సామాన్య జీవితంలోని అన్ని వర్గాల వారికి, సంఘం యొక్క ఆధ్యాత్మిక జీవితంలో ఒక ఆధ్యాత్మిక గౌరవాన్ని మరియు ఒక స్థానాన్ని సమర్థించింది.
ఇది అన్ని సహజ అధికారాలకు స్వతంత్ర బాధ్యతా భావాన్ని పునరుద్ధరించింది; మరియు అన్ని సహజ సంబంధాల పవిత్రతను పునరుద్ఘాటించింది. సైద్ధాంతికంగా కాకపోయినా ఆచరణాత్మకంగా, రోమన్ వ్యవస్థ "మతపరమైన" లేదా చర్చి సంబంధమైన వాటితో పోలిస్తే సాధారణ జీవిత సంబంధాలను తక్కువగా చూసింది. లూథర్, స్త్రీ పురుషులందరినీ ఒకే ఆధ్యాత్మిక స్థాయిలో ఉంచడం ద్వారా, అటువంటి ప్రత్యేక హక్కులను తొలగించాడు; మరియు వివాహం, తండ్రిత్వం వంటి సాధారణ విధులలో, మరియు జీవితంలోని సాధారణ బాధ్యతలలో, ఏ చర్చి వ్యవస్థలోనైనా ఉన్నంత స్పష్టమైన మనస్సాక్షిని, గొప్ప ఆధ్యాత్మిక గౌరవాన్ని పురుషులకు అందించాడు.
"జర్మన్ జాతి ఔత్సాహికులకు ప్రసంగం" ఈ సూత్రాలను మరియు వాటిని నేటి ఆచరణాత్మక సమస్యలకు వర్తింపజేయడాన్ని అత్యంత శక్తివంతమైన మరియు జనాదరణ పొందిన రూపంలో ప్రదర్శిస్తుంది;
I. లూథర్ జీవితం మరియు బోధన యొక్క ప్రాథమిక సూత్రాలపై. మరియు కొన్ని వ్యక్తీకరణలు చాలా విస్తృతమైనవిగా మరియు హింసాత్మకమైనవిగా అనిపించినప్పటికీ, ప్రజా మనస్సుకు అత్యంత విస్తృతంగా మరియు బలంగా విజ్ఞప్తి చేయవలసిన అవసరాన్ని లూథర్ తప్పక భావించి ఉంటాడనే విషయాన్ని పరిగణనలోకి తీసుకోవాలి. కానీ ఈ సూత్రాల యొక్క మరొక కోణాన్ని పరిశీలించవలసి ఉంది, అది ఈ సంపుటిలో అనువదించబడిన మూడవ గ్రంథం ద్వారా వివరించబడింది—అది "చర్చి యొక్క బాబిలోనియన్ బందీత్వం" పై గ్రంథం. మనం చూసినట్లుగా, రోమన్ చర్చి యొక్క దురాచారాలను నిర్మూలించడానికి, లూథర్ సామాన్య ప్రజలకు మరియు మతాధికారులకు వారి ఆధ్యాత్మిక స్వేచ్ఛ ప్రాతిపదికన విజ్ఞప్తి చేశారు. కానీ ఆ స్వేచ్ఛ యొక్క వినియోగాన్ని ఏ సూత్రాల ద్వారా మార్గనిర్దేశం చేయాలి మరియు ఏ పరిమితులలో దానిని ప్రయోగించాలి అనేది వెంటనే ఒక కీలకమైన ప్రశ్నగా మారింది. చాలా తక్కువ సమయంలోనే మతోన్మాదులు పుట్టుకొచ్చారు, వారు అటువంటి స్వేచ్ఛను ఎటువంటి పరిమితులు లేకుండానే వినియోగించుకోవాలని వాదించారు మరియు తమ సొంత స్ఫూర్తి అని చెప్పుకునే ప్రమాణాన్ని తప్ప మరే ప్రమాణాన్ని గుర్తించడానికి నిరాకరించారు. కానీ తన గొప్ప సిద్ధాంతం యొక్క అటువంటి దురాచారాలను తిప్పికొట్టడంలో లూథర్ చేసిన సేవ, ఆ సిద్ధాంతాన్ని స్థాపించడంలో చేసిన సేవ తర్వాత రెండవ స్థానంలో మాత్రమే ఉంది. ఆయన నొక్కిచెప్పిన విశ్వాసం మరియు ఆచరణ యొక్క నియమం, నిజానికి ఆయన ప్రాథమిక సూత్రంలో తప్పనిసరిగా ఇమిడి ఉంది. మనం చూసినట్లుగా, ఆయన దృష్టిలో విశ్వాసం అనేది ఒక అమూర్తమైన గుణం కాదు, అది కేవలం దేవుని వాక్యానికి మరియు వాగ్దానానికి ప్రతిస్పందన మాత్రమే. అందువల్ల, లూథర్ దృష్టిలో ఆ వాక్యమే, దాని వివిధ రూపాలలో, క్రైస్తవ జీవితానికి ఏకైక సృజనాత్మక శక్తి. ఒక సాధారణ వాగ్దాన రూపంలో, అది నీతిమంతులుగా తీర్చబడటానికి మరియు మన సంపూర్ణ ఆధ్యాత్మిక ఉనికికి ఆధారం; అదేవిధంగా, పరిశుద్ధ గ్రంథాలలో నమోదు చేయబడిన దాని మరింత సాధారణ రూపంలో, అది ఇక్కడ మరియు ఆ తర్వాత రక్షణకు అవసరమైన విశ్వాసానికి మరియు ఆచరణకు సంబంధించిన అన్ని సత్యాలను కలిగి ఉంటుంది.
లూథర్ దృష్టిలో, దేవుని వాక్యం, అది ఏ రూపంలో ఉన్నప్పటికీ - ఒక సాధారణ వాగ్దానమైనా, ఒక సంస్కారంలో పొందుపరచబడిన వాగ్దానమైనా, లేదా బైబిల్లో నమోదు చేయబడినట్లుగా దేవుని ఆత్మ ద్వారా మానవ ఆత్మకు చేయబడిన వరుస ప్రత్యక్షతలైనా - భూమిపై ఉన్న మిగతా వాస్తవాలన్నింటినీ మరుగునపరిచే ఒక గొప్ప వాస్తవికత.
అది వాస్తవమైతే, అలా జరగాల్సిందే; కానీ ఈ సత్యాన్ని లూథర్ అంతటి లోతైన అంతర్దృష్టితో మరెవరూ గ్రహించలేదు. తత్ఫలితంగా, అతని దృష్టిలో, ఒకవైపు దేవుని వాక్య అధికారం నుండి తనకు విముక్తి లభించిందని భావించిన అనబాప్టిస్ట్ ఎంత ఘోరంగా పొరబడ్డాడో, మరోవైపు దాని అధికారాన్ని చర్చి అధికారంతో భర్తీ చేసిన రోమనిస్ట్ కూడా అంతే ఘోరంగా పొరబడ్డారు; మరియు తన గొప్ప సూత్రాన్ని వర్తింపజేస్తూ, సంస్కరణ ఉద్యమాన్ని ముందుకు నడిపించడంలో, ఇరువైపులా ఉన్న తీవ్రవాదులకు వ్యతిరేకంగా లేఖనాల సరైన అధికారాన్ని నిలబెట్టడమే లూథర్ కర్తవ్యం.
ఇప్పుడు, "చర్చి యొక్క బబులోను బందీత్వంపై గ్రంథం"లో అతను ఈ నియమాన్ని, తన ప్రధాన సూత్రంతో కలిపి, రోమ్ చర్చి యొక్క విస్తృతమైన సంస్కార వ్యవస్థకు వర్తింపజేస్తాడు. ఆ చర్చి గుర్తించిన ఏడు సంస్కారాలలో, అతను ఖచ్చితంగా చెప్పాలంటే, బాప్తిస్మం మరియు ప్రభువు విందు అనే రెండింటిని మాత్రమే గుర్తిస్తాడు; మరియు ఈ నిర్ధారణకు, అతను నొక్కిచెబుతున్న కేంద్ర సత్యానికి ఉన్న సంబంధం ఎంతో ఆసక్తికరమైన విషయం. ఇక్కడ కూడా, అతని దృష్టిలో మిగతా అన్నింటినీ అధిగమించే ఏకైక అంశం దేవుని వాగ్దానం లేదా వాక్యానికి ఉన్న అత్యున్నత ప్రాముఖ్యత. కానీ సువార్త క్రింద రెండు సంస్థలు ఉన్నాయి, అవి దైవిక వాగ్దానానికి హామీగా, క్రీస్తు స్వయంగా స్థాపించిన ఒక దృశ్యమాన చిహ్నం ద్వారా మిగతా అన్నింటి నుండి విభిన్నంగా ఉంటాయి. ఆ విధంగా, మరియు అటువంటి ఉద్దేశ్యంతో స్థాపించబడిన ఒక చిహ్నం, ఆత్మకు జీవమైన ఆ దైవిక వాగ్దానాలకు ఒక ప్రత్యేకమైన విలువైన రూపాన్ని ఏర్పరిచింది; మరియు దైవిక వాక్యం మరియు దైవిక వాగ్దానం అన్ని ఇతర సందర్భాలలో అత్యున్నతమైనవి అయినట్లే, ఇవి కూడా అత్యున్నతమైనవిగా మరియు ఏకైకమైనవిగా ఉండాలి xxxii
I. లూథర్ జీవితం మరియు బోధన యొక్క ప్రాథమిక సూత్రాలపై. ఆచారాల మధ్య. సంస్కరించబడిన చర్చిలు గుర్తించిన రెండు మతకర్మలను రోమన్ చర్చి యొక్క మిగిలిన ఐదింటి నుండి వేరుచేసే వ్యత్యాసం, పేర్లకు సంబంధించిన ప్రశ్న కాదు, కానీ విషయాలకు సంబంధించినది. క్రీస్తు స్వయంగా ఆజ్ఞాపించి, ఆయన వాగ్దానాన్ని ఒక దృశ్యమాన ప్రతిజ్ఞలో పొందుపరిచిన ఒక ఆచారాన్ని, కేవలం చర్చి యొక్క అధికారం లేదా ఆచారం ద్వారా స్థాపించబడిన, ఎంతగా ఉపదేశాత్మకమైనవైనా సరే, ఆచారాలతో ఒక్క క్షణం కూడా సమాన స్థాయిలో ఉంచవచ్చా లేదా అనేది ప్రశ్న. ఈ తరగతుల ఆచారాల మధ్య ఒక ప్రధానమైన భేదాన్ని నొక్కి చెప్పడం మరియు క్షమాపణ, ఆధ్యాత్మిక జీవితం అనే రెండు దైవిక ప్రతిజ్ఞలను మిగతా అన్ని సంస్థల కంటే కొలవలేని విధంగా ఉన్నతమైన స్థాయికి తీసుకురావడం లూథర్ బోధన యొక్క సారాంశం. పాపవిమోచనానికి అనుకూలంగా ఒక మినహాయింపును అనుమతించాలా వద్దా అని ఆయన నిజానికి సంకోచిస్తాడు, ఎందుకంటే అది నిస్సందేహంగా క్రీస్తు నుండి వచ్చిన ప్రత్యక్ష వాగ్దానాన్ని తెలియజేస్తుంది; కానీ చివరకు, దానికి ఎటువంటి దృశ్యమాన మరియు దైవికంగా నియమించబడిన చిహ్నం లేదని, మరియు అది చివరికి బాప్తిస్మమనే మతకర్మ యొక్క అనువర్తనం మాత్రమేననే కారణంతో ఆయన దానికి వ్యతిరేకంగా నిర్ణయం తీసుకుంటాడు.
అంతేకాకుండా, ఈ విషయంపై అతని వాదన యొక్క బలాన్ని గ్రహించాలంటే, అతను ఈ రెండు సంస్కారాలకు ఆపాదించిన ప్రభావాన్ని తగిన విధంగా గమనించాలి. వాటికి సంబంధించి అతను నొక్కి చెప్పే ప్రధాన విషయం ఏమిటంటే, అవి క్రీస్తు ద్వారా దేవుని నుండి వచ్చిన ప్రత్యక్ష వాగ్దానాలు, అందువల్ల అవి అత్యంత గంభీరమైన దైవిక వాగ్దానాల యొక్క సంపూర్ణ శక్తిని కలిగి ఉంటాయి. అవి, ఒక విధంగా చెప్పాలంటే, ఆ వాగ్దానాలకు చిహ్నం మరియు ముద్ర వంటివి. అవి దేవుని నుండి వచ్చిన సందేశాలు, అంతేగాని మనిషి చేసే కేవలం భక్తి చర్యలు కావు. బాప్తిస్మంలో ముఖ్యమైన విషయం ఏమిటంటే, మనుషులు తమను గానీ లేదా తమ పిల్లలను గానీ ఆయనకు అంకితం చేసుకోవడం కాదు, కానీ ఆయన తన పరిచారకుని ద్వారా వారికి తన క్షమాపణకు మరియు తన తండ్రిలాంటి సద్భావనకు వాగ్దానం మరియు హామీ ఇవ్వడం. అదేవిధంగా పవిత్రాత్మ ప్రసాదంలో కూడా.
దివ్య సత్ప్రసాదంలో అత్యంత ముఖ్యమైన విషయం ఏమిటంటే, మనిషి చేసే అర్పణ కాదు, కానీ దేవుడు చేసిన క్రీస్తు శరీర రక్తములతో సహవాసం యొక్క వాగ్దానం మరియు హామీ. ఇదే సంస్కారాల గురించిన లూథరన్ మరియు జ్వింగ్లియన్ అని పిలవబడే దృక్పథాల మధ్య ఉన్న తీవ్రమైన వ్యత్యాసాన్ని ఏర్పరుస్తుంది. తరువాతి దృక్పథం ప్రకారం, అవి మనుషులలో తగిన భావాలను మూర్తీభవింపజేసే మరియు ప్రేరేపించే వేడుకలు. మొదటి సూత్రం ప్రకారం, అవి దేవుని నుండి వచ్చిన ప్రత్యక్ష సందేశాలను మరియు వాగ్దానాలను మూర్తీభవించే వేడుకలు.