ఈ అధ్యాయంలో అపొస్తలుడైన పౌలు క్రైస్తవ స్వేచ్ఛ సిద్ధాంతాన్ని సమర్పిస్తున్నాడు.

విశ్వాసం విషయంలో నా వైఖరిని నేను మార్చుకుంటున్నానని ఒక్క క్షణం కూడా అనుకోవద్దు. విశ్వాసం, నిరీక్షణ కొనసాగాలి. విశ్వాసం ద్వారా మనం నీతిమంతులుగా తీర్చబడతాము, నిరీక్షణ ద్వారా అంతం వరకు సహిస్తాము. అంతేకాక, మనం ప్రేమతో ఒకరికొకరు సేవ చేసుకుంటాము, ఎందుకంటే నిజమైన విశ్వాసం నిష్ఫలమైనది కాదు. అయితే, మన ప్రేమలో లోపాలు ఉన్నాయి. ఆత్మలో నడవమని మిమ్మల్ని కోరడంలో, మన ప్రేమ మనల్ని నీతిమంతులుగా తీర్చడానికి సరిపోదని నేను మీకు సూచిస్తున్నాను.

మీరు శరీరాన్ని వదిలించుకోవాలని నేను కోరడం లేదు, కానీ దానిని అదుపులో ఉంచుకుని లోబరచుకోవాలని కోరుతున్నాను.

17వ వచనం. శరీరము ఆత్మకు విరోధముగాను, ఆత్మ శరీరమునకు విరోధముగాను కోరుచున్నది.

"శరీరము ఆత్మకు విరోధముగాను, ఆత్మ శరీరమునకు విరోధముగాను కోరుచున్నది" అని పౌలు ప్రకటించినప్పుడు, శరీరం మనలను ప్రేరేపించే విషయాలను మనం ఆలోచించకూడదని, మాట్లాడకూడదని లేదా చేయకూడదని ఆయన ఉద్దేశిస్తున్నాడు. "శరీరము పాపమును కోరుచున్నదని నాకు తెలియును. మీరు చేయవలసినది ఆత్మ ద్వారా శరీరమును ఎదిరించుటయే. అయితే మీరు ఆత్మ నాయకత్వమును విడిచిపెట్టి శరీర నాయకత్వమును అనుసరిస్తే, మీరు శరీర దురాశను నెరవేర్చి మీ పాపములలోనే చనిపోతారు" అని ఆయన అంటాడు.

17వ వచనం. మరియు ఇవి ఒకదానికొకటి విరుద్ధమైనవి; కాబట్టి మీరు చేయాలనుకుంటున్న పనులను చేయలేరు.

ఈ ఇద్దరు నాయకులు, అనగా శరీరం మరియు ఆత్మ, తీవ్రమైన విరోధులు. ఈ విరోధం గురించి అపొస్తలుడు రోమీయులకు వ్రాసిన పత్రిక యొక్క ఏడవ అధ్యాయంలో ఇలా వ్రాశాడు: “నా అవయవములలో వేరొక నియమము నా మనస్సు యొక్క నియమముతో యుద్ధము చేయుటయు, నా అవయవములలో ఉన్న పాప నియమమునకు నన్ను చెరపట్టుటయు చూచుచున్నాను. అయ్యో, నేను ఎంత దురదృష్టవంతుడను! ఈ మరణ శరీరము నుండి నన్ను ఎవరు విడిపిస్తారు?”

పండితులు పౌలు యొక్క ఈ ఒప్పుకోలును అర్థం చేసుకోలేక, అతని గౌరవాన్ని కాపాడవలసిన బాధ్యతను తమపై వేసుకున్నారు. క్రీస్తుచే ఎన్నుకోబడిన పాత్ర అయిన వాని అవయవాలలో పాప నియమం ఉండటం వారికి నమ్మశక్యం కానిదిగా మరియు అసంబద్ధమైనదిగా అనిపిస్తుంది. అతను దుష్టుల పక్షాన మాట్లాడుతున్నాడని చెప్పడం ద్వారా, వారు అపొస్తలుడు స్పష్టంగా చెప్పిన మాటను దాటవేస్తారు. కానీ దుష్టులు ఎన్నడూ అంతర్గత సంఘర్షణల గురించి గానీ, పాప బంధనం గురించి గానీ ఫిర్యాదు చేయరు. పాపం వారి విషయంలో తన అదుపులేని మార్గాన్ని అనుసరిస్తుంది. ఇది

పౌలు యొక్క స్వంత ఫిర్యాదు మరియు విశ్వాసులందరి యొక్క అదే ఫిర్యాదు.

పౌలు తాను శారీరక వాంఛను అనుభవించానని ఎన్నడూ కాదనలేదు. కొన్నిసార్లు అతడు శారీరక వాంఛ యొక్క ప్రేరేపణలను కూడా అనుభవించి ఉండవచ్చు, కానీ వాటిని అతడు వెంటనే అణచివేసాడనడంలో సందేహం లేదు. మరియు ఏ సమయంలోనైనా అతడు కోపం లేదా అసహనం అనుభవిస్తే, ఆత్మ ద్వారా ఆ భావాలను ఎదిరించాడు. ఇంతటి ఓదార్పునిచ్చే ప్రకటనను కొట్టిపారేయడాన్ని మనం నిష్క్రియగా చూస్తూ ఊరుకోబోము. పండితులు, సన్యాసులు మరియు వారి వంటి ఇతరులు కేవలం శారీరక వాంఛకు వ్యతిరేకంగా మాత్రమే పోరాడారు మరియు తాము ఎన్నడూ సాధించని విజయం గురించి గర్వపడ్డారు. ఈలోగా వారు తమ హృదయాలలో గర్వం, ద్వేషం, తిరస్కారం, అహంభావం, దేవుని వాక్యం పట్ల ధిక్కారం, అవిశ్వాసం, దూషణ మరియు ఇతర శారీరక వాంఛలను దాచుకున్నారు. ఈ పాపాలను వారు ఎన్నడూ పాపాలుగా పరిగణించలేదు కాబట్టి, వాటికి వ్యతిరేకంగా ఎన్నడూ పోరాడలేదు.

క్రీస్తు మాత్రమే మనకు పరిపూర్ణ నీతిని అనుగ్రహించగలడు. కాబట్టి మనం ఎల్లప్పుడూ క్రీస్తును విశ్వసించాలి మరియు ఆయనయందు నిరీక్షించాలి. "విశ్వసించువాడు సిగ్గుపడడు" (Rom. 9:33).

మీ శరీరం ఆత్మతో పోరాడుతున్నట్లు మీకు అనిపించినా లేదా దానిని అదుపులో ఉంచలేకపోయినా నిరాశ చెందకండి. శరీరం జోక్యం చేసుకోకుండా అన్ని విషయాలలో ఆత్మ మార్గదర్శకత్వాన్ని అనుసరించడం మీకు అసాధ్యం. మీరు శరీరాన్ని ఎదిరించి, దాని కోరికలను నెరవేర్చకుండా ఉంటే, మీరు చేయగలిగినదంతా చేస్తున్నట్లే.

నేను సన్యాసిగా ఉన్నప్పుడు, నాకు కామవాంఛ, కోపం, ద్వేషం లేదా అసూయ వంటి చెడు భావోద్వేగాలు కలిగినప్పుడల్లా నేను శాశ్వతంగా దారి తప్పిపోయానని భావించేవాడిని. నా మనస్సాక్షిని శాంతపరచడానికి నేను అనేక విధాలుగా ప్రయత్నించాను, కానీ అది ఫలించలేదు, ఎందుకంటే కామవాంఛ ఎల్లప్పుడూ తిరిగి వచ్చి నాకు విశ్రాంతినిచ్చేది కాదు. నేను నాతోనే ఇలా చెప్పుకున్నాను: "నువ్వు ఫలానా పాపాన్ని, అసూయను, అసహనాన్ని, అలాంటి వాటిని అనుమతించావు. నువ్వు ఈ పవిత్ర సంఘంలో చేరడం వ్యర్థమైంది, నీ మంచి పనులన్నీ నిష్ప్రయోజనమే."

ఆ సమయంలో, "శరీరము ఆత్మకు విరోధముగాను, ఆత్మ శరీరమునకు విరోధముగాను కోరుచున్నది" అనే ఈ వాక్యాన్ని నేను అర్థం చేసుకుని ఉంటే, ఎన్నో రోజుల ఆత్మక్షోభను నేను తప్పించుకోగలిగేవాడిని. నేను నాతోనే ఇలా చెప్పుకొని ఉండేవాడిని: "మార్టిన్, నీకు శరీరము కలదు గనుక నీవు ఎన్నటికీ పాపరహితుడవు కాలేవు. నిరాశపడకుము, శరీరమును ఎదిరించుము."

డాక్టర్ స్టాపిట్జ్ నాతో ఇలా అనేవారని నాకు గుర్తుంది: "నేను మంచి మనిషిగా మారతానని దేవునికి వెయ్యిసార్లు వాగ్దానం చేశాను, కానీ నా వాగ్దానాన్ని ఎప్పుడూ నిలబెట్టుకోలేదు. ఇకపై నేను ఎలాంటి ప్రమాణాలు చేయను."

వాటిని నేను పాటించలేనని అనుభవం నాకు నేర్పింది. క్రీస్తు నిమిత్తము దేవుడు నా యెడల కనికరపడి, నాకు ధన్యమైన నిష్క్రమణను అనుగ్రహిస్తే తప్ప, నేను ఆయన ఎదుట నిలబడలేను." అతనిది దేవునికి ప్రీతికరమైన నిరాశ. ఏ నిజమైన విశ్వాసి తన స్వంత నీతిని నమ్ముకోడు, కానీ దావీదుతో ఇలా అంటాడు, "నీ సేవకునితో తీర్పులోనికి ప్రవేశించవద్దు; ఎందుకంటే నీ దృష్టిలో బ్రతికియున్న ఏ మనిషి కూడా నీతిమంతుడుగా తీర్చబడడు" (Ps. 143:2). మరలా, "ప్రభూ, నీవు దోషములను లెక్కించిన యెడల, ఓ

ప్రభూ, ఎవరు నిలబడగలరు?” (Ps. 130:3.) కేవలం శరీరాశల గురించి తెలుసుకున్నంత మాత్రాన ఏ మనిషి కూడా తన రక్షణను గూర్చి నిరాశ చెందకూడదు. అతడు దానికి లొంగిపోనంత కాలం, దాని గురించి తెలుసుకొని ఉండనివ్వండి. కామ వాంఛ, కోపం, మరియు ఇతర దుర్గుణాల వంటి ప్రవృత్తులు అతడిని కదిలించవచ్చు, కానీ అవి అతడిని కుంగదీయకూడదు. పాపం అతడిపై దాడి చేయవచ్చు, కానీ అతడు దానిని స్వాగతించకూడదు. అవును, ఒక మనిషి ఎంత ఉత్తమమైన క్రైస్తవుడైతే, అంత ఎక్కువగా అతడు ఆ సంఘర్షణ యొక్క వేడిని అనుభవిస్తాడు. కీర్తనలలో మరియు మొత్తం బైబిల్‌లో పశ్చాత్తాపానికి సంబంధించిన అనేక వ్యక్తీకరణలను ఇది వివరిస్తుంది.

ప్రతి ఒక్కరూ తమ ప్రత్యేక బలహీనతను గుర్తించి, దాని నుండి తమను తాము కాపాడుకోవాలి.

మీ బలహీనతను గమనించి, దానితో ఆత్మపూర్వకంగా పోరాడండి. మీరు దానిని పూర్తిగా అధిగమించలేకపోయినా, కనీసం దానితోనైనా పోరాడాలి.

ఈ వివరణ ప్రకారం, చెక్కతో చేయబడి, శారీరక వాంఛలు లేదా కోరికలు ఎన్నడూ కలగనివాడే నిజమైన సాధువు కాదు. నిజమైన సాధువు తన నీతిని ఒప్పుకొని, తన పాపాలు క్షమించబడాలని ప్రార్థిస్తాడు.

సంఘమంతయు పాపక్షమాపణ కొరకు ప్రార్థించును మరియు పాపక్షమాపణను విశ్వసించుచున్నదని ఒప్పుకొనును. మన విరోధులు లేఖనములను చదివిన యెడల, పాపమును గూర్చి గాని, పరిశుద్ధతను గూర్చి గాని, ఏ విషయమును గూర్చి గాని వారు సరిగా తీర్పు తీర్చలేరని యెడల త్వరలోనే గ్రహించుదురు.

18వ వచనం. అయితే మీరు ఆత్మచేత నడిపించబడితే, మీరు ధర్మశాస్త్రం క్రింద ఉండరు.

ఇక్కడ ఎవరైనా ఇలా అభ్యంతరం చెప్పవచ్చు: "మనం ధర్మశాస్త్రం క్రింద ఎలా లేము? పౌలు, ఆత్మతో పోరాడి మనలను లోబరచే శరీరము మనకు ఉందని నీవే అంటున్నావు కదా."

అయితే పౌలు దానిని మనకు కలవరం కలిగించవద్దని చెబుతున్నాడు. మనం ఆత్మచే నడిపించబడుతూ, శరీరాన్ని ఎదిరించే ఆత్మకు లోబడటానికి ఇష్టపడినంత కాలం, మనం ధర్మశాస్త్రం క్రింద ఉండము. నిజమైన విశ్వాసులు ధర్మశాస్త్రం క్రింద ఉండరు. వారు పాపాన్ని అనుభూతి చెంది, దానిని ఒప్పుకున్నప్పటికీ, ధర్మశాస్త్రం వారిని ఖండించలేదు.

కాబట్టి ఆత్మ శక్తి గొప్పది. ఆత్మచే నడిపించబడిన విశ్వాసి నిజమైన పాపం చేసినప్పటికీ, ధర్మశాస్త్రం అతడిని దోషిగా తీర్చలేదు. ఎందుకంటే మనం విశ్వసించే క్రీస్తే మన నీతి. ఆయన పాపరహితుడు, కాబట్టి ధర్మశాస్త్రం ఆయనను నిందించజాలదు.

ఆయనే. మనం ఆయనను హత్తుకొని ఉన్నంత కాలం ఆత్మచే నడిపించబడతాము మరియు ధర్మశాస్త్రం నుండి విముక్తి పొందుతాము. ఆయన సత్క్రియలను బోధిస్తున్నప్పటికీ, అపొస్తలుడు నీతిమంతులుగా తీర్చబడటమనే సిద్ధాంతాన్ని విస్మరించకుండా, క్రియల ద్వారా మనం నీతిమంతులుగా తీర్చబడటం అసాధ్యమని ప్రతి సందర్భంలోనూ చూపిస్తాడు.

"మీరు ఆత్మచేత నడిపించబడితే, మీరు ధర్మశాస్త్రమునకు లోబడి ఉండరు" అనే మాటలు ఎంతో ఓదార్పునిస్తాయి. కొన్నిసార్లు కోపం, ద్వేషం, అసహనం, శారీరక వాంఛ, భయం, దుఃఖం లేదా శరీరానికి సంబంధించిన మరేదైనా దురాశ ఒక మనిషిని ఎంతగా ముంచివేస్తాయంటే, అతను ఎంత గట్టిగా ప్రయత్నించినా వాటిని వదిలించుకోలేడు. అప్పుడు అతను ఏమి చేయాలి? అతను నిరాశ చెందాలా? అలా జరగకూడదు. అతను తనతో తాను ఇలా చెప్పుకోవాలి: "నా శరీరం మళ్ళీ ఆత్మకు వ్యతిరేకంగా యుద్ధానికి సిద్ధమైనట్లుంది. ఓ శరీరమా, నీ ఇష్టం వచ్చినంత విజృంభించు. కానీ నీ పంతం నెగ్గదు. నేను ఆత్మ నడిపింపునే అనుసరిస్తాను."

శరీరం మిమ్మల్ని హింసించడం మొదలుపెట్టినప్పుడు, ఆత్మ ఖడ్గమైన రక్షణ వాక్యాన్ని ధరించి, శరీరంతో పోరాడటమే ఏకైక పరిష్కారం. మీరు వాక్యాన్ని మీ కంటికి కనబడకుండా చేస్తే, శరీరం ముందు మీరు నిస్సహాయులవుతారు. ఇది వాస్తవమని నాకు తెలుసు. నేను అనేక తీవ్రమైన కోరికలచే పీడింపబడ్డాను, కానీ నేను ఏదైనా ఒక లేఖన భాగాన్ని పట్టుకున్న వెంటనే, నా శోధనలు నన్ను విడిచిపెట్టాయి. వాక్యం లేకుండా నేను శరీరం నుండి నన్ను నేను కాపాడుకోలేకపోయేవాడిని.

19వ వచనం. ఇప్పుడు శరీర క్రియలు బయలుపరచబడినవి, అవి ఇవి.

పౌలు ఇలా చెబుతున్నాడు: "మీలో ఎవరూ అజ్ఞానమనే సాకు వెనుక దాక్కోకుండా ఉండేందుకు, నేను మొదట శరీర క్రియలను, ఆ తర్వాత ఆత్మ క్రియలను కూడా వివరిస్తాను. గలతీయులలో అనేకులు వేషధారులుగా ఉండేవారు, మన మధ్య కూడా ఉన్నట్లే; వారు క్రైస్తవులమని నటిస్తూ ఆత్మ గురించి చాలా మాట్లాడతారు, కానీ వారు ఆత్మ ప్రకారం నడవరు; బదులుగా శరీరం ప్రకారం నడుస్తారు.

తాము ఇతరులు అనుకోవాలని కోరుకుంటున్నంత పవిత్రులు కాదని వారికి చూపించడానికే పౌలు ప్రయత్నిస్తున్నాడు.

జీవితంలోని ప్రతి దశకు దాని ప్రత్యేకమైన శోధనలు ఉంటాయి. శరీరం పదే పదే అసహనానికి, కోపానికి, అహంకారానికి ప్రేరేపించని నిజమైన విశ్వాసి ఒక్కరూ లేరు. అయితే శరీరం చేత శోధించబడటం ఒక విషయం, శరీరానికి లొంగిపోవడం, భయం లేదా పశ్చాత్తాపం లేకుండా దాని ఆజ్ఞలను పాటించడం, మరియు పాపంలో కొనసాగడం మరొక విషయం.

క్రైస్తవులు కూడా పడిపోయి శరీరాశలను నెరవేరుస్తారు. దావీదు ఘోరంగా వ్యభిచారంలో పడిపోయాడు. పేతురు కూడా క్రీస్తును తిరస్కరించినప్పుడు తీవ్రంగా పడిపోయాడు. ఈ పాపాలు ఎంత గొప్పవైనప్పటికీ, అవి దేవుణ్ణి పగతో చేసినవి కావు, కానీ బలహీనత వలన చేసినవి. వారి పాపాలు వారి దృష్టికి తీసుకురాబడినప్పుడు, ఈ వ్యక్తులు మొండిగా తమ పాపంలో కొనసాగకుండా, పశ్చాత్తాపపడ్డారు.

బలహీనత వలన పాపం చేసినవారు తిరిగి లేచి పాపం చేయడం మానుకుంటే, వారికి క్షమాపణ నిరాకరించబడదు. పాపంలో కొనసాగడం కంటే ఘోరమైనది మరొకటి లేదు. వారు పశ్చాత్తాపపడక, మొండిగా శరీరాశలను నెరవేర్చుకుంటూ ఉంటే, వారు యథార్థవంతులు కారని అది నిశ్చయమైన సూచన.

శోధనల నుండి ఏ వ్యక్తి కూడా విముక్తుడు కాదు. కొందరు ఒక విధంగా శోధింపబడతారు, మరికొందరు వేరొక విధంగా శోధింపబడతారు. ఒక వ్యక్తి ఆత్మలో చేదు, దుఃఖం, దూషణ, అవిశ్వాసం మరియు నిరాశ వంటి వాటికి సులభంగా శోధింపబడతాడు. మరొక వ్యక్తి శారీరక వాంఛ, కోపం, అసూయ, దురాశ వంటి వాటికి సులభంగా శోధింపబడతాడు. అయితే మనం ఏ పాపాలకు మొగ్గు చూపినా, మనం ఆత్మలో నడుస్తూ శరీరాన్ని ఎదిరించాలి.

క్రీస్తు సొంతవారు తమ శరీరాన్ని సిలువ వేసుకుంటారు.

కొందరు ప్రాచీన సాధువులు పరిపూర్ణతను సాధించడానికి ఎంతగానో శ్రమించారు, దానివల్ల వారు ఏ అనుభూతినీ పొందలేని శక్తిని కోల్పోయారు. నేను సన్యాసిగా ఉన్నప్పుడు, ఒక సాధువును చూడాలని తరచుగా కోరుకునేవాడిని. ఆయన అరణ్యంలో నివసిస్తూ, మాంసం, పానీయాలు త్యజిస్తూ, దుంపలు, మూలికలు, చల్లటి నీరు మాత్రమే తాగుతూ జీవిస్తున్నట్లు నేను ఊహించుకునేవాడిని. ఆ గొప్ప సాధువుల గురించిన ఈ విచిత్రమైన భావనను నేను పండితులు మరియు చర్చి ఫాదర్ల పుస్తకాల నుండి పొందాను. కానీ నిజమైన సాధువులు ఎవరో ఇప్పుడు మనకు లేఖనాల ద్వారా తెలుసు. ఒకే జీవితాన్ని గడిపేవారు, లేదా రోజులు, మాంసం, బట్టలు వంటి వాటిని ఆరాధించేవారు కాదు.

క్రీస్తు మరణం ద్వారా తాము నీతిమంతులుగా తీర్చబడ్డామని విశ్వసించేవారే నిజమైన పరిశుద్ధులు. పౌలు అక్కడక్కడా క్రైస్తవులకు వ్రాసినప్పుడల్లా వారిని దేవుని పరిశుద్ధమైన పిల్లలు మరియు వారసులు అని పిలుస్తాడు. క్రీస్తును విశ్వసించే వారందరూ, స్త్రీపురుషులైనా, బానిసలైనా, స్వతంత్రులైనా, పరిశుద్ధులే; అది వారి సొంత క్రియల వలన కాదు, కానీ విశ్వాసం ద్వారా వారు పొందే దేవుని యోగ్యతల వలన. వారి పరిశుద్ధత ఒక బహుమతి, అది వారి సొంత వ్యక్తిగత సాధన కాదు.

సువార్త పరిచారకులు, ప్రభుత్వ అధికారులు, తల్లిదండ్రులు, పిల్లలు, యజమానులు, సేవకులు మొదలైనవారు, క్రీస్తును తమ జ్ఞానము, నీతి, పరిశుద్ధీకరణ మరియు విమోచన కొరకు స్వీకరించి, దేవుని వాక్య ప్రమాణాల ప్రకారం తమ తమ వృత్తుల విధులను నెరవేర్చి, ఆత్మ ద్వారా శరీర కామాలను, కోరికలను అణచివేసినప్పుడు నిజమైన పరిశుద్ధులుగా ఉంటారు.

ప్రతి ఒక్కరూ ప్రలోభాలను సమాన సౌకర్యాలతో నిరోధించలేరు.

లోపాలు బయటపడటం సహజం. కానీ అది వారిని పవిత్రంగా ఉండకుండా ఆపదు. క్రీస్తునందు విశ్వాసం ద్వారా వారు తమను తాము సరిదిద్దుకుంటే, వారి అనుకోని పొరపాట్లు క్షమించబడతాయి. వారు దేవుని వాక్యాన్ని ప్రేమించి, ప్రభువు బలను స్వీకరించినంత కాలం, విశ్వాసంలోను, జీవితంలోను బలహీనంగా ఉన్నవారిని మనం తొందరపాటుతో తీర్పు తీర్చకూడదు.

ఒక సన్యాసిగా నేను చూడాలని ఎంతగానో ఆకాంక్షించిన దానిని, అంటే ఒక్కరిని కాదు, అనేకమంది పరిశుద్ధులను, అసంఖ్యాకమైన నిజమైన పరిశుద్ధులను చూసేందుకు దేవుడు నాకు అనుమతినిచ్చినందుకు ఆయనకు కృతజ్ఞతలు. పోప్ అనుచరులు మెచ్చుకునే రకమైన పరిశుద్ధులు కాదు, కానీ క్రీస్తు కోరుకునే రకమైన పరిశుద్ధులు. నేను క్రీస్తు యొక్క నిజమైన పరిశుద్ధులలో ఒకడినని నాకు నిశ్చయముగా తెలుసు. నేను బాప్తిస్మము పొందాను. నా ప్రభువైన క్రీస్తు నా పాపములన్నిటి నుండి నన్ను విమోచించి, తన స్వంత నిత్య నీతిని, పరిశుద్ధతను నాకు అనుగ్రహించాడని నేను విశ్వసిస్తున్నాను.

గుహలలో, కల్లోలాలలో దాక్కోవడం, ఎముకల గూడులాంటి శరీరాన్ని కలిగి ఉండటం, సాధారణ జీవనవిధానం నుండి ఇలా వైదొలగడం వల్ల పరలోకంలో ఏదో ప్రత్యేక గౌరవం లభిస్తుందనే తప్పుడు ఆలోచనతో జుట్టును పొడవుగా పెంచుకోవడం పవిత్రమైన జీవితం కాదు. బాప్తిస్మం పొంది, క్రీస్తును విశ్వసించి, ఆత్మ ద్వారా శరీరాన్ని లోబరచుకోవడమే పవిత్రమైన జీవితం.

శరీరాశలను అనుభవించడం మనకు ప్రయోజనకరం కానిది కాదు. అది మనల్ని అహంకారం నుండి, మరియు మన కర్మల ద్వారా కలిగిన నీతిని గూర్చిన దుష్ట అభిప్రాయంతో గర్వపడకుండా నివారిస్తుంది. సన్యాసులు తమ నీతిని గూర్చిన అభిప్రాయంతో ఎంతగానో ఉబ్బిపోయి, తమలో ఉన్న పవిత్రతలో కొంత భాగాన్ని ఇతరులకు అమ్ముకోగలమని అనుకున్నారు, అయినప్పటికీ వారి హృదయాలు అది అపవిత్రమని వారికి స్పష్టం చేశాయి. క్రైస్తవుడు తన హృదయంలోని అపవిత్ర స్థితిని అనుభవిస్తాడు, మరియు అది అతడిని ఎంతగానో కృంగిపోయేలా చేస్తుంది, దానివల్ల అతను తన సత్కార్యాలను నమ్మలేడు. అందువల్ల అతను పరిపూర్ణ నీతిని కనుగొనడానికి క్రీస్తు వద్దకు వెళ్తాడు. ఇది క్రైస్తవుడిని వినయంగా ఉంచుతుంది.

19, 20 వచనాలు. శరీర క్రియలు స్పష్టముగా కనబడుచున్నవి; అవేమనగా: వ్యభిచారము, జారత్వము, అపవిత్రత, కామము, విగ్రహారాధన, మంత్రవిద్య …

పౌలు శరీర క్రియలన్నింటినీ లెక్కించలేదు, కేవలం కొన్నింటిని మాత్రమే పేర్కొన్నాడు.

మొదటగా, ఆయన వ్యభిచారం, జారత్వం, కామవాంఛ మొదలైన వివిధ రకాల శారీరక వాంఛలను ప్రస్తావించారు. కానీ శారీరక వాంఛ మాత్రమే శరీర క్రియ కాదు, కాబట్టి ఆయన విగ్రహారాధన, మంత్రవిద్య, ద్వేషం వంటి వాటిని కూడా శరీర క్రియలలో చేర్చారు. ఈ పదాలు ఎంతగానో సుపరిచితమైనవి కాబట్టి వాటికి సుదీర్ఘమైన వివరణలు అవసరం లేదు.

క్రీస్తు లేకుండా ఉత్తమమైన మతం, అత్యంత తీవ్రమైన భక్తి కూడా స్పష్టమైన విగ్రహారాధనే. సన్యాసులు తమ గదులలో దేవుని గురించి, ఆయన కార్యాల గురించి ధ్యానిస్తూ, మతపరమైన ఉద్వేగంతో మోకరించి ప్రార్థిస్తూ, ఆనందంతో ఏడ్చినప్పుడు, దానిని ఒక పవిత్రమైన చర్యగా పరిగణించారు. అయినప్పటికీ పౌలు దానిని కేవలం విగ్రహారాధన అని పిలుస్తాడు.

దేవుని వాక్యాన్ని, చిత్తాన్ని విస్మరించి లేదా నిర్లక్ష్యం చేసి ఆయనను ఆరాధించే ప్రతి మతం విగ్రహారాధనే.

వారు దేవుని, క్రీస్తును, మరియు పరలోక సంబంధమైన విషయాలను గూర్చి ఆలోచించవచ్చు, కానీ వారు దేవుని వాక్యం ప్రకారం కాకుండా తమ సొంత పద్ధతిలో అలా చేస్తారు. తమ వస్త్రధారణ, తమ జీవన విధానం, మరియు తమ ప్రవర్తన పవిత్రమైనవని, క్రీస్తుకు ప్రీతికరమైనవని వారు భావిస్తారు. వారు తమ కఠినమైన జీవితం ద్వారా క్రీస్తును సంతోషపెట్టాలని ఆశించడమే కాకుండా, తమ మంచి పనులకు ఆయన నుండి ప్రతిఫలం పొందాలని కూడా ఆశిస్తారు.

అందువల్ల వారి అత్యుత్తమ 'ఆధ్యాత్మిక' ఆలోచనలు కూడా దుష్ట ఆలోచనలే. క్రీస్తు లేని ఏ దేవారాధన అయినా, ఏ మతమైనా విగ్రహారాధనే.

క్రీస్తునందు మాత్రమే దేవుడు సంపూర్ణంగా సంతోషిస్తాడు.

శరీర క్రియలు స్పష్టమవుతాయని నేను ముందే చెప్పాను. కానీ విగ్రహారాధన ఎంతో మంచి ముసుగు వేసుకుని, ఎంతో ఆధ్యాత్మికంగా నటిస్తుంది, దానివల్ల దానిలోని బూటకపు స్వభావాన్ని నిజమైన విశ్వాసులు మాత్రమే గుర్తిస్తారు.

సువార్త వెలుగు రాకముందు ఈ పాపం చాలా సాధారణంగా ఉండేది. నేను చిన్నప్పుడు మా చుట్టుపక్కల చాలామంది మంత్రగత్తెలు, మాంత్రికులు ఉండేవారు. వారు పశువులకు, ప్రజలకు, ముఖ్యంగా పిల్లలకు మాయ చేసి చాలా హాని చేసేవారు.

కానీ ఇప్పుడు సువార్త వచ్చింది కాబట్టి మీరు దాని గురించి అంతగా వినడం లేదు, ఎందుకంటే సువార్త సైతానును తరిమివేస్తుంది. ఇప్పుడు వాడు ఆత్మీయ మాయతో మరింత ఘోరంగా ప్రజలను వశపరుస్తున్నాడు.

మంత్రవిద్య అనేది ఒక రకమైన విగ్రహారాధన. మంత్రగత్తెలు పశువులను, మనుషులను మాయ చేసినట్లే, విగ్రహారాధకులు, అనగా తమను తాము నీతిమంతులుగా భావించుకునే వారందరూ, దేవుణ్ణి మాయ చేయడానికి తిరుగుతూ, ఆయన క్రీస్తునందలి విశ్వాసం ద్వారా కృపతో కాక, మనుషులు తమకు తాముగా ఎంచుకున్న క్రియల ద్వారా నీతిమంతులుగా తీరుస్తాడని చిత్రీకరిస్తారు. వారు తమను తామే మాయ చేసుకుని, మోసం చేసుకుంటారు. వారు దేవుని గురించిన తమ దుష్ట ఆలోచనలలో కొనసాగితే, తమ విగ్రహారాధనలోనే నశిస్తారు.

ఇక్కడ పౌలు 'వర్గాలు' అనగా మతవిశ్వాస వ్యతిరేకతలు అని అర్థం చేసుకున్నాడు. సంఘంలో మతవిశ్వాస వ్యతిరేకతలు ఎల్లప్పుడూ కనిపిస్తూనే ఉన్నాయి. వివిధ సన్యాసులందరిలో మరియు వివిధ వర్గాల వారి మధ్య విశ్వాస ఐక్యత ఎలా ఉండగలదు? అస్సలు ఉండదు. ఆత్మలో ఐక్యత లేదు, మనసుల మధ్య ఏకాభిప్రాయం లేదు, కానీ పోప్ పాలనలో గొప్ప అసమ్మతి ఉంది. సిద్ధాంతంలో, విశ్వాసంలో మరియు జీవితంలో ఏకరూపత లేదు. మరోవైపు, సువార్త క్రైస్తవులలో వాక్యము, విశ్వాసం, మతం, సంస్కారములు, సేవ, క్రీస్తు,

దేవుడు, హృదయం మరియు మనస్సు అందరికీ ఉమ్మడిగా ఉంటాయి.

హోదా లేదా వృత్తికి సంబంధించిన బాహ్య భేదాల వల్ల ఈ ఐక్యతకు భంగం కలగదు.

మద్యపానం, తిండిపోతుతనం. తినడం, త్రాగడం అనేవి శరీర క్రియలని పౌలు చెప్పలేదు, కానీ ఈ రోజుల్లో సర్వసాధారణమైన దుర్గుణమైన తినడం, త్రాగడంలో మితిమీరిన ప్రవర్తన శరీర క్రియ. మితిమీరి ప్రవర్తించేవారు తాము ఆత్మీయులు కాక శరీర సంబంధులమని తెలుసుకోవాలి. వారు పరలోక రాజ్యాన్ని వారసత్వంగా పొందలేరని వారిపై తీర్పు ప్రకటించబడింది. క్రైస్తవులు మద్యపానానికి, తిండిపోతుతనానికి దూరంగా ఉండాలని, మితంగా, నిగ్రహంతో జీవించాలని పౌలు కోరుకుంటున్నాడు, తద్వారా శరీరం మృదువుగా, ఇంద్రియలోలంగా మారదు.

21వ వచనం. దీనిని గూర్చి నేను మీకు ముందే చెప్పుచున్నాను, గతంలో కూడా మీకు చెప్పినట్లుగా, అటువంటి కార్యములు చేయువారు దేవుని రాజ్యమును వారసత్వముగా పొందరు.

ఇది ఒక కఠినమైన మాట, కానీ సువార్త, విశ్వాసం మరియు ఆత్మ గురించి ఎక్కువగా మాట్లాడుతూ, శరీరానుసారంగా జీవించే కపట క్రైస్తవులకు మరియు వేషధారులకు ఇది చాలా అవసరం. అయితే ఈ కఠినమైన తీర్పు ప్రధానంగా తమ స్వీయ-ప్రాముఖ్యతతో విర్రవీగే మతభ్రష్టులను ఉద్దేశించి చెప్పబడింది, తద్వారా వారు భయపడి శరీరానికి వ్యతిరేకంగా ఆత్మ చేసే పోరాటాన్ని చేపట్టగలరు.

22, 23 వచనాలు. అయితే ఆత్మ ఫలము ఏదనగా ప్రేమ, సంతోషము, సమాధానము, దీర్ఘశాంతము, దయాళుత్వము, మంచితనము, విశ్వాసము, సాత్వికము, ఆశానిగ్రహము.

అపోస్తలుడు శరీర క్రియల గురించి మాట్లాడినట్లుగా ఆత్మ క్రియల గురించి మాట్లాడలేదు, కానీ ఈ క్రైస్తవ సద్గుణాలకు మరింత శ్రేష్ఠమైన పేరును ఆపాదించాడు.

ఆయన వాటిని ఆత్మ ఫలములు అని పిలుస్తాడు.

ప్రేమ అనే ఒక్క ఫలాన్ని మాత్రమే ప్రస్తావించి ఉంటే సరిపోయేది, ఎందుకంటే ప్రేమ ఆత్మ ఫలాలన్నింటినీ తనలో ఇముడ్చుకుంటుంది. 1 కొరింథీయులకు 13వ అధ్యాయంలో, పౌలు ఆత్మ ఫలాలన్నింటినీ ప్రేమకు ఆపాదిస్తాడు: "ప్రేమ ఓర్పుగలది, దయగలది," మొదలైనవి.

ఇక్కడ ఆయన ఆత్మ ఫలాలలో ప్రేమను ప్రత్యేకంగా నిలుపుతూ, క్రైస్తవులకు ఒకరినొకరు ప్రేమించుకోవాలని, "ఒకరినొకరు ఘనపరచుకొనుటకు శ్రేష్ఠులగుటకు," క్రీస్తును మరియు పరిశుద్ధాత్మను కలిగియున్నందున తమకంటే ఇతరులను ఎక్కువగా గౌరవించాలని గుర్తుచేస్తున్నారు.

ఆనందం అంటే క్రీస్తు గురించిన మధురమైన ఆలోచనలు, మధురమైన స్తోత్రగీతాలు మరియు కీర్తనలు, స్తుతులు మరియు కృతజ్ఞతలు. వీటి ద్వారా క్రైస్తవులు తమకు తాము బోధించుకుంటారు, ప్రేరణ పొందుతారు మరియు సేదతీరుకుంటారు. దేవుడు సందేహాన్ని మరియు నిరుత్సాహాన్ని ఇష్టపడడు. ఆయన నీరసమైన బోధనను, నిరుత్సాహకరమైన మరియు విచారకరమైన ఆలోచనలను ద్వేషిస్తాడు. దేవుడు ఉల్లాసమైన హృదయాలను ఇష్టపడతాడు. ఆయన తన కుమారుని మనలను దుఃఖంతో నింపడానికి పంపలేదు, కానీ మన హృదయాలను సంతోషపెట్టడానికే పంపాడు. ఈ కారణంగా ప్రవక్తలు, అపొస్తలులు మరియు క్రీస్తు స్వయంగా మనలను సంతోషించమని మరియు ఆనందించమని ప్రోత్సహిస్తారు, అవును, ఆజ్ఞాపిస్తారు. "ఓ సీయోను కుమార్తె, బహుగా సంతోషించుము; ఓ యెరూషలేము కుమార్తె, కేకలు వేయుము; ఇదిగో, నీ రాజు నీ యొద్దకు వచ్చుచున్నాడు" (జెకర్యా 9:9). కీర్తనలలో మనలను పదేపదే ఇలా ఉండమని చెప్పబడింది.

"ప్రభువునందు ఆనందించండి." పౌలు ఇలా అంటాడు: "ఎల్లప్పుడు ప్రభువునందు సంతోషించండి."

క్రీస్తు ఇలా అంటున్నాడు: "సంతోషించండి, ఎందుకంటే మీ పేర్లు పరలోకంలో వ్రాయబడి ఉన్నాయి."

దేవుని పట్ల మరియు మనుష్యుల పట్ల శాంతి. క్రైస్తవులు శాంతంగా, నిశ్శబ్దంగా ఉండాలి. వాదించేవారుగా, ద్వేషించేవారుగా కాకుండా, ఆలోచనాపరులుగా మరియు సహనవంతులుగా ఉండాలి. దీర్ఘ సహనం లేకుండా శాంతి ఉండదు, అందువల్ల పౌలు ఈ సద్గుణాన్ని తర్వాతి స్థానంలో పేర్కొన్నాడు.

దీర్ఘ సహనం అనేది ఒక వ్యక్తి కష్టాలను, గాయాలను, నిందలను భరించడానికి మరియు తనకు అన్యాయం చేసిన వారు మారేంత వరకు ఓపికతో వేచి ఉండటానికి వీలు కల్పించే గుణం. సైతాను కొందరిని బలంతో జయించలేనని గ్రహించినప్పుడు, వారిని దీర్ఘకాలంలో జయించడానికి ప్రయత్నిస్తాడు. మనం బలహీనులమని, దేనినీ ఎక్కువ కాలం సహించలేమని దానికి తెలుసు.

అందువల్ల అతను విజయం సాధించే వరకు తన ప్రలోభాన్ని పదేపదే పునరావృతం చేస్తాడు.

అతని నిరంతర దాడులను తట్టుకోవాలంటే మనం సహనం వహించి, సైతాను తన ఆటతో విసిగిపోయే వరకు ఓపికగా వేచి ఉండాలి.

ప్రవర్తనలో మరియు జీవితంలో సౌమ్యత. సువార్తను నిజంగా అనుసరించేవారు కటువుగా, కటువుగా ఉండకూడదు, కానీ సౌమ్యంగా, మృదువుగా, మర్యాదగా మరియు మృదుభాషులుగా ఉండాలి, ఇది ఇతరులు వారి సాంగత్యాన్ని కోరుకునేలా ప్రోత్సహించాలి. సౌమ్యత ఇతరుల తప్పులను చూడకుండా వాటిని కప్పిపుచ్చగలదు. సౌమ్యత ఇతరులకు సర్దుకుపోవడానికి ఎల్లప్పుడూ సంతోషిస్తుంది. పాత అన్యమత సామెత ప్రకారం, సౌమ్యత ముందుకు దూసుకువచ్చే మరియు కష్టమైన వ్యక్తులతో కలిసిపోగలదు: "నీ స్నేహితుల నడవడిక నీకు తెలిసి ఉండాలి, కానీ వారిని ద్వేషించకూడదు." అటువంటి సౌమ్యుడైన వ్యక్తే మన రక్షకుడు.

సువార్త వర్ణించినట్లుగా యేసు క్రీస్తు. ప్రజలతో క్రీస్తు తన దైనందిన వ్యవహారంలో చూపిన మధురమైన సౌమ్యతను గుర్తుచేసుకున్నప్పుడల్లా పేతురు ఏడ్చేవాడని వ్రాయబడింది. సౌమ్యత ఒక శ్రేష్ఠమైన సద్గుణం మరియు జీవితంలోని ప్రతి అడుగులోనూ చాలా ఉపయోగకరమైనది.

ఒక వ్యక్తి ఇతరుల అవసరాలలో సహాయం చేయడానికి సిద్ధంగా ఉన్నప్పుడు, అతను మంచివాడు.

ఆత్మ ఫలాలలో విశ్వాసాన్ని చేర్చినప్పుడు, పౌలు ఉద్దేశం క్రీస్తు మీద విశ్వాసం కాదు, మనుషుల మీద విశ్వాసం అని స్పష్టంగా తెలుస్తుంది. అటువంటి విశ్వాసం మనుషులను అనుమానించదు, కానీ మంచిని నమ్ముతుంది. సహజంగానే అటువంటి విశ్వాసం ఉన్న వ్యక్తి మోసపోతాడు, కానీ దానిని వదిలేస్తాడు. అతను అందరినీ నమ్మడానికి సిద్ధంగా ఉంటాడు, కానీ అందరినీ విశ్వసించడు. ఈ సద్గుణం లోపించిన చోట మనుషులు అనుమానపడతారు, ముందుకు చొచ్చుకువస్తారు, మొండిగా ఉంటారు మరియు దేనినీ నమ్మరు, ఎవరికీ లొంగరు. ఒక వ్యక్తి ఏదైనా ఎంత బాగా చెప్పినా లేదా చేసినా, వారు దానిలో తప్పులు వెతుకుతారు, మరియు మీరు వారిని సంతోషపెట్టకపోతే వారిని ఎన్నటికీ మెప్పించలేరు. వారితో కలిసి జీవించడం అసాధ్యం. అందువల్ల, మనుషులపై అటువంటి విశ్వాసం చాలా అవసరం. ఒక వ్యక్తి మరొక వ్యక్తిని నమ్మలేకపోతే ఈ జీవితం ఎలా ఉంటుంది?

ఒక వ్యక్తి త్వరగా కోపగించుకోనప్పుడు, అతడు సాత్వికుడు. దైనందిన జీవితంలో ఒక వ్యక్తికి కోపం తెప్పించే అనేక విషయాలు జరుగుతాయి, కానీ క్రైస్తవుడు సాత్వికత ద్వారా తన కోపాన్ని అధిగమిస్తాడు.

క్రైస్తవులు సంయమనంతో, పవిత్రమైన జీవితాలను గడపాలి. వారు వ్యభిచారులుగా, జారత్వము చేసేవారిగా, లేదా భోగవిలాసులుగా ఉండకూడదు. వారు కలహాలు పెట్టుకునేవారుగా గానీ, త్రాగుబోతులుగా గానీ ఉండకూడదు. తీతుకు రాసిన పత్రికలోని మొదటి, రెండవ అధ్యాయాలలో, అపొస్తలుడైన తిమోతి బిషప్‌లను, యువతులను, మరియు వివాహితులను పవిత్రంగా, పరిశుద్ధంగా ఉండమని హెచ్చరించాడు.

23వ వచనం. అటువంటి వారికి వ్యతిరేకంగా ఏ చట్టమూ లేదు.

నిస్సందేహంగా ఒక నియమం ఉంది, కానీ అది ఆత్మ ఫలాలను ఫలించేవారికి వర్తించదు. నీతిమంతుని కొరకు ధర్మశాస్త్రం ఇవ్వబడలేదు.

ఒక నిజమైన క్రైస్తవుడు తనను హెచ్చరించడానికి గానీ, నియంత్రించడానికి గానీ ఏ చట్టం అవసరం లేని విధంగా ప్రవర్తిస్తాడు. అతను ఎలాంటి బలవంతం లేకుండా ధర్మశాస్త్రాన్ని పాటిస్తాడు. చట్టం అతనికి సంబంధం లేని విషయం. అతని దృష్టిలో అసలు ఏ చట్టమూ ఉండవలసిన అవసరం లేదు.

24వ వచనం. క్రీస్తుకు చెందినవారు తమ శరీరమును దాని ఆశలతోను, దురాశలతోను సిలువ వేసిరి.

నిజమైన విశ్వాసులు కపటవేషధారులు కారు. వారు దుష్ట కోరికలు, దురాశలతో కూడిన శరీరాన్ని సిలువ వేస్తారు. వారు పాపభరితమైన శరీరాన్ని పూర్తిగా విడిచిపెట్టనందున పాపం చేయడానికి మొగ్గు చూపుతారు. వారు దేవునికి తగిన విధంగా భయపడరు లేదా ప్రేమించరు.

వారు కోపం, అసూయ, అసహనం, శారీరక వాంఛలు మరియు ఇతర భావోద్వేగాలకు లోనయ్యే అవకాశం ఉంది. కానీ శరీరం వారిని ప్రేరేపించే పనులను వారు చేయరు. వారు ఉపవాసం, వ్యాయామం ద్వారా మరియు అన్నింటికంటే ముఖ్యంగా ఆత్మ నడిపింపుతో తమ శరీరాన్ని దాని దుష్ట కోరికలు మరియు వాంఛలతో సిలువ వేస్తారు.

ఈ విధంగా శరీరాన్ని ఎదిరించడం అంటే దానిని సిలువకు మేకులతో కొట్టడమే. శరీరం ఇంకా సజీవంగా ఉన్నప్పటికీ, అది సిలువకు బంధించబడి, మేకులతో కొట్టబడి ఉన్నందున తన కోరికల ప్రకారం ప్రవర్తించలేదు.

25వ వచనం. మనం ఆత్మయందు జీవిస్తే, ఆత్మయందు నడుద్దాం.

కొద్దిసేపటి క్రితం అపొస్తలుడు అసూయపడి, మతభ్రష్టత్వాలను మరియు చీలికలను ప్రారంభించే వారిని ఖండించాడు. తాను వారిని ఇదివరకే గద్దించిన విషయాన్ని మరచిపోయినట్లుగా, అపొస్తలుడు ఇతరులను రెచ్చగొట్టి, అసూయపడే వారిని మరొక్కసారి గద్దిస్తున్నాడు. వారి గురించి ఒక్కసారి ప్రస్తావించడం సరిపోదా? గలతీయ సంఘాలలో సమస్త సమస్యలకు కారణమైన, మరియు క్రీస్తు సంఘానికి ఎల్లప్పుడూ అంతులేని కష్టాలను కలిగిస్తున్న గర్వం యొక్క దుర్మార్గాన్ని నొక్కి చెప్పడానికి ఆయన తన హెచ్చరికను పునరావృతం చేస్తున్నాడు. తీతుకు రాసిన తన పత్రికలో అపొస్తలుడు, గర్వం కారణంగా, అహంకారం గల వ్యక్తిని పరిచారకునిగా నియమించకూడదని పేర్కొన్నాడు.

అగస్టిన్ ఎత్తి చూపినట్లుగా, ఇది అన్ని మతవిశ్వాస వ్యతిరేకతలకు తల్లి వంటిది.

అహంకారం అనేది ప్రపంచంలో ఎప్పటినుంచో ఒక సర్వసాధారణమైన విషం. ఇతరుల కంటే తాము తెలివైనవారమని లేదా గొప్పవారమని అనిపించుకోవాలని కోరుకునే వారు ఉండనంత చిన్న గ్రామం అంటూ ఏదీ లేదు. గర్వం బారిన పడినవారు సాధారణంగా తమ పాండిత్యం, జ్ఞానం అనే కీర్తి మీద ఆధారపడి నిలబడతారు. ఒక మంత్రిలో ఉన్నంత చెడ్డగా అహంకారం ఒక సామాన్యుడిలో గానీ, ఒక అధికారిలో గానీ ఉండదు.

అహంకారమనే విషం సంఘంలోకి ప్రవేశించినప్పుడు, అది ఎంతటి వినాశనాన్ని కలిగిస్తుందో మీరు ఊహించలేరు. మీరు జ్ఞానం, కళ, డబ్బు, దేశాలు మొదలైన వాటి గురించి వాదించుకోవడం వల్ల పెద్దగా హాని జరగదు. కానీ రక్షణ లేదా శిక్ష గురించి, నిత్యజీవం మరియు నిత్యమరణం గురించి వాదించుకుంటే సంఘానికి తీవ్రమైన నష్టం వాటిల్లుతుంది. అందుకే పౌలు వాక్య పరిచారకులందరినీ ఈ విషం పట్ల జాగ్రత్త వహించమని ప్రోత్సహించడంలో ఆశ్చర్యం లేదు. ఆయన ఇలా వ్రాశాడు: "మనం ఆత్మయందు జీవిస్తే." ఆత్మ ఎక్కడ ఉంటుందో, అక్కడ మనుష్యులు నూతన వైఖరులను పొందుతారు. పూర్వం వారు అహంకారులుగా, ద్వేషపూరితులుగా మరియు అసూయపరులుగా ఉండేవారు, కానీ ఇప్పుడు వారు వినయవంతులుగా, సౌమ్యులుగా మరియు సహనవంతులుగా మారతారు. అటువంటి వారు తమ స్వంత కీర్తిని కాకుండా, దేవుని కీర్తిని కోరుకుంటారు. వారు ఒకరినొకరు కోపానికి లేదా అసూయకు రెచ్చగొట్టుకోరు, కానీ తమకంటే ఇతరులకు ప్రాధాన్యత ఇస్తారు.

ఈ హేయమైన అహంకారం సంఘానికి ఎంత ప్రమాదకరమైనదో, అంతకంటే సాధారణమైనది మరొకటి లేదు. సైతాను పరిచారకులతో ఉన్న సమస్య ఏమిటంటే, వారు పరిచర్యను కీర్తి ప్రతిష్టలకు ఒక సోపానంగా భావిస్తారు, మరియు అక్కడే అన్ని రకాల విభేదాలకు బీజం పడుతుంది.

అబద్ధ అపోస్తలుల అహంకారం గలతీయ సంఘాలకు అంతులేని శ్రమను కలిగించిందని పౌలుకు తెలుసు కాబట్టి, ఈ హేయమైన దుర్గుణాన్ని అణచివేయడాన్ని ఆయన తన కర్తవ్యంగా పెట్టుకున్నాడు. ఆయన లేనప్పుడు అబద్ధ అపోస్తలులు గలతీయలో తమ పనిని ప్రారంభించారు. పౌలు క్రీస్తును వ్యక్తిగతంగా ఎన్నడూ చూడకపోయినా, మిగిలిన అపోస్తలులతో పెద్దగా పరిచయం లేకపోయినా, వారు తాము అపోస్తలులతో సన్నిహిత సంబంధాలు కలిగి ఉన్నామని నటించారు. ఈ కారణంగా వారు ఆయనను అప్పగించి, ఆయన బోధను తిరస్కరించి, తమ సొంత బోధను తామే అతిశయించుకున్నారు. ఈ విధంగా వారు గలతీయులను కలవరపరిచి, వారి మధ్య కలహాలు రేకెత్తించి, చివరికి వారు ఒకరినొకరు రెచ్చగొట్టుకొని, అసూయపడేలా చేశారు; దీనిని బట్టి అబద్ధ అపోస్తలులు గానీ, గలతీయులు గానీ ఆత్మానుసారంగా కాక, శరీరానుసారంగా నడుచుకున్నారని స్పష్టమవుతోంది.

సువార్త మనల్ని మనం ఘనపరచుకోవడానికి లేదు. సువార్త క్రీస్తును, దేవుని కరుణను ఘనపరచడానికే ఉంది. అది మనుష్యులకు మన స్వయంకృతం కాని నిత్య వరాలను అందిస్తుంది. మన స్వయంకృతం కాని వరాల కొరకు స్తుతి, మహిమను పొందుటకు మనకు ఏ హక్కు ఉంది?

దేవుడు తన ప్రత్యేక కృపలో సువార్త పరిచారకులను అన్ని రకాల శ్రమలకు గురిచేయడంలో ఆశ్చర్యం లేదు, లేకపోతే వారు అహంకారమనే ఈ వికారమైన మృగాన్ని ఎదుర్కోలేరు. సువార్త బోధకు హింస, సిలువ, లేదా నిందలు తోడుగా లేక, కేవలం ప్రశంస మరియు కీర్తి మాత్రమే తోడుగా ఉంటే, సువార్త పరిచారకులు గర్వంతో ఉక్కిరిబిక్కిరి అవుతారు. పౌలు క్రీస్తు ఆత్మను కలిగియున్నాడు.

అయినప్పటికీ, తనకు కలిగిన ప్రత్యక్షతల గొప్పతనం వలన అతడు గర్వపడకుండా ఉండేందుకు, అతడిని బాధించడానికి సైతాను దూత అతనికి నియమించబడ్డాడు.

అగస్టీన్ అభిప్రాయం బాగా ఆమోదించబడింది: "సువార్త పరిచారకుడు ప్రశంసించబడితే, అతను ప్రమాదంలో ఉంటాడు; అతను తిరస్కరించబడితే, అతను కూడా ప్రమాదంలో ఉంటాడు."

సువార్త పరిచారకులు ప్రశంసలకు గానీ విమర్శలకు గానీ సులభంగా ప్రభావితం కాకుండా, కేవలం క్రీస్తు యొక్క ప్రయోజనాన్ని, మహిమను ప్రకటించి, ఆత్మల రక్షణను కోరేవారై ఉండాలి.

మిమ్మల్ని ఎవరైనా పొగుడుతున్నప్పుడు, పొగడబడుతున్నది మీరు కాదు, సమస్త స్తుతికి పాత్రుడైన క్రీస్తు అని గుర్తుంచుకోండి. మీరు దేవుని వాక్యాన్ని దాని స్వచ్ఛతతో ప్రకటించి, దానికి అనుగుణంగా జీవించినప్పుడు, అది మీ స్వంత కృషి కాదు, దేవుని కృషి. ప్రజలు మిమ్మల్ని పొగిడినప్పుడు, వారు నిజానికి మీ ద్వారా దేవుణ్ణి పొగడాలని అనుకుంటారు. మీరు ఈ విషయాన్ని అర్థం చేసుకున్నప్పుడు—మరియు మీరు తప్పక అర్థం చేసుకోవాలి, ఎందుకంటే "నీవు పొందనిది నీ వద్ద ఏముంది?"—ఒకవైపు మీరు మిమ్మల్ని మీరు పొగడుకోరు, మరోవైపు అవమానించబడినప్పుడు, నిందించబడినప్పుడు లేదా హింసించబడినప్పుడు పరిచర్య నుండి వైదొలగాలనే ఆలోచనతో ఉండరు.

మనలో ఉన్న దేవుని వరాలనుబట్టి మనం గర్వపడకుండా ఉండేందుకు, దేవుడు మనపైకి ఇంత అపకీర్తిని, నిందను, ద్వేషాన్ని, శాపాలను పంపడం నిజంగా ఆయన దయ. మనం వినయంగా ఉండటానికి మన మెడకు ఒక పెద్ద బండరాయి అవసరం. వాక్య పరిచర్యనుబట్టి మన పక్షాన మనల్ని ప్రేమించి, గౌరవించే కొద్దిమంది ఉన్నారు, కానీ వీరిలో ఒక్కొక్కరికి అవతలి పక్షాన మనల్ని ద్వేషించి, హింసించే వందమంది ఉన్నారు.

ప్రభువే మన మహిమ. మనకు ఉన్న వరాలను, క్రీస్తు సంఘ మేలు కొరకు దేవుడు మనకు అనుగ్రహించిన వరాలని మేము అంగీకరిస్తున్నాము.

అందువల్ల మేము వారినిబట్టి గర్వపడము. తక్కువ పొందిన వారికంటే, ఎక్కువ పొందిన వారి నుండి అధికంగా ఆశించబడుతుందని మాకు తెలుసు. దేవుడు పక్షపాతం చూపడని కూడా మాకు తెలుసు. వాక్య పరిచారకుడు ఎంతగా దేవుణ్ణి ప్రీతిపరుస్తాడో, తన పనిని నమ్మకంగా చేసే ఒక సామాన్య కర్మాగార కార్మికుడు కూడా అంతే ప్రీతిపరుస్తాడు.

26వ వచనం. వ్యర్థమైన కీర్తిని ఆశించవద్దు.

వ్యర్థమైన కీర్తిని కోరుకోవడం అంటే అబద్ధాలను కోరుకోవడమే, ఎందుకంటే ఒక వ్యక్తి మరొకరిని పొగిడినప్పుడు, అతను అబద్ధాలు చెబుతున్నట్లే. పొగడటానికి ఎవరిలోనూ ఏముంది? కానీ పరిచర్యను పొగిడినప్పుడు విషయం వేరు. సువార్త పరిచర్యను ప్రజలు పొగడాలని మనం కోరుకోవడమే కాకుండా, ఆ పరిచర్యను ప్రశంసకు యోగ్యమైనదిగా చేయడానికి మన శక్తి మేరకు కృషి చేయాలి, ఎందుకంటే ఇది పరిచర్యను మరింత ప్రభావవంతంగా చేస్తుంది. క్రైస్తవత్వానికి అపఖ్యాతి తీసుకురావద్దని పౌలు రోమీయులను హెచ్చరించాడు. "మీ మేలును గూర్చి దూషణలు జరగనివ్వకండి" (Rom. 14:16). అలాగే, "పరిచర్యకు అపవాదు రాకుండా ఉండేందుకు, ఏ విషయంలోనూ అభ్యంతరం కలిగించవద్దు" అని ఆయన కొరింథీయులను వేడుకున్నాడు (1 కొరింథీ. 6:3). ప్రజలు మన పరిచర్యను పొగిడినప్పుడు, వారు మన వ్యక్తులను కాదు, దేవుణ్ణి పొగుడుతున్నారు.

26వ వచనం. ఒకరినొకరు రెచ్చగొట్టుకోవడం, ఒకరినొకరు అసూయపడటం.

అహంకారం వల్ల కలిగే దుష్ప్రభావం ఇది. తప్పులు బోధించేవారు ఇతరులను రెచ్చగొడతారు.

ఇతరులు సిద్ధాంతాన్ని వ్యతిరేకించి, తిరస్కరించినప్పుడు, తప్పులను బోధించే బోధకులు కోపగించుకుంటారు, అప్పుడు కలహాలు, గొడవలు మొదలవుతాయి. మనం వారి తప్పులను ఆమోదించము కాబట్టి, ఆ వర్గీయులు మనల్ని తీవ్రంగా ద్వేషిస్తారు.

మేము వారిపై నేరుగా దాడి చేయలేదు. సంఘంలోని కొన్ని దురాగతాలను మేము కేవలం వారి దృష్టికి తీసుకువచ్చాము. అది వారి అహం దెబ్బతినడంతో, వారికి అది నచ్చలేదు మరియు మాపై కోపగించుకున్నారు. సంఘానికి తామే ఏకైక పాలకులవ్వాలని వారు కోరుకుంటున్నారు.