ఈ అధ్యాయంలో అపొస్తలుడైన పౌలు క్రైస్తవ స్వేచ్ఛ సిద్ధాంతాన్ని సమర్పిస్తున్నాడు.

అందువల్ల, పౌలు బోధకులను మరియు వినేవారిని ఇద్దరినీ హెచ్చరిస్తున్నాడు, విశ్వాస సిద్ధాంతాన్ని తీరిక సమయాల్లో కాలక్షేపం చేసే ఆటబొమ్మగా భావించి తేలికగా తీసుకోవద్దు.

10వ వచనం. ప్రభువు ద్వారా నీయందు నాకు నమ్మకముంది.

నేను నీకు తగినంతగా బోధించాను, హెచ్చరించాను, గద్దించాను. నీకు అంతా మంచే జరగాలని కోరుకుంటున్నాను.

పౌలు గలతీయులను నమ్మడం సరైనదేనా అనే ప్రశ్న మనకు తలెత్తుతుంది.

పవిత్ర గ్రంథం మనుషులను నమ్మవద్దని మనకు చెప్పడం లేదా? విశ్వాసం దేవునిపై నమ్మకం ఉంచుతుంది, అది ఎన్నడూ తప్పు కాదు. ప్రేమ మనుషులపై నమ్మకం ఉంచుతుంది, అది తరచుగా తప్పు అవుతుంది. మనిషిపై ఉండే ఈ ప్రేమపూర్వక నమ్మకం జీవితానికి అవసరం. అది లేకుండా ఈ ప్రపంచంలో జీవితం అసాధ్యం.

ఎవరూ ఎవరినీ నమ్మలేకపోతే మన జీవితం ఎలా ఉంటుంది? నిజమైన క్రైస్తవులు ఈ లోకపు పిల్లల కంటే మనుషులను నమ్మడానికి ఎక్కువగా సిద్ధంగా ఉంటారు.

అటువంటి ప్రేమపూర్వక విశ్వాసం ఆత్మ ఫలం. గలతీయులు ఆయన బోధను విడిచిపెట్టినప్పటికీ, పౌలు వారియందు అటువంటి నమ్మకాన్ని కలిగియున్నాడు. ఆయన వారిని నమ్ముతాడు.

వారు క్రీస్తులోను, క్రీస్తు వారిలోను ఉన్నంతవరకు, "ప్రభువు ద్వారా" అని నమ్మేవారు. వారు క్రీస్తును పూర్తిగా విడిచిపెట్టిన తర్వాత, అపొస్తలుడు గలతీయులను ఇకపై నమ్మడు.

10వ వచనం. మీరు వేరే మనస్సు గలవారుగా ఉండకూడదు.

నేను మీకు బోధించిన దానికి భిన్నంగా మీరు ఆలోచించరు. మరో మాటలో చెప్పాలంటే, మీరు నా నుండి నేర్చుకున్న సిద్ధాంతానికి విరుద్ధమైన ఏ సిద్ధాంతాన్ని అంగీకరించరని నాకు నమ్మకం ఉంది.

10వ వచనం. అయితే మిమ్మల్ని బాధించేవాడు ఎవడైనా సరే, అతడు తన తీర్పును భరించాలి.

పౌలు న్యాయాధిపతి పాత్రను పోషించి, అబద్ధ అపోస్తలులను గలతీయులకు బాధ కలిగించేవారిగా ఖండిస్తాడు. అంటువ్యాధిలా వ్యాపించే తప్పుడు బోధను వారు దూరంగా ఉండేలా చేయడానికి, అబద్ధ అపోస్తలుల పట్ల తన కఠినమైన తీర్పులతో గలతీయులను భయపెట్టాలని అతను కోరుకుంటాడు. అతను గలతీయులతో ఇలా అనడం మనం వినవచ్చు: "అసలు ఈ బాధించే వారి మాటలను మీరెందుకు వింటున్నారు? వారు మీకు బాధ మాత్రమే కలిగిస్తారు. వారు తెచ్చే బోధ మీ మనస్సాక్షిని కలవరపరుస్తుంది."

"అతడు ఎవడైనను" అనే వాక్యం, ఆ కపట అపోస్తలులు కనీసం పైకి చూడటానికి చాలా మంచి మరియు భక్తిగల వ్యక్తులుగా ఉండేవారని సూచిస్తున్నట్లు అనిపిస్తుంది.

వారిలో అపొస్తలుల యొక్క శ్రేష్ఠమైన శిష్యులలో ఒకడు, అనగా కీర్తి ప్రతిష్టలు గలవాడు ఉండి ఉండవచ్చు. అపొస్తలుడు ఖచ్చితంగా ఇదే పరిస్థితిని ఎదుర్కొని ఉంటాడు, లేదంటే ఆయన తీవ్రత అనవసరం అయ్యేది. నిస్సందేహంగా, అపొస్తలుని తీవ్రతకు గలతీయులలో చాలామంది నివ్వెరపోయారు.

ఇంత చిన్న విషయాల్లో అతను ఎందుకంత మొండిగా ఉండాలి? అని వారు బహుశా అనుకుని ఉంటారు.

పరిచర్యలో ఉన్న తన సహోదరులను నిందించడానికి అతను ఎందుకంత తొందరపడుతున్నాడు?

సిద్ధాంతానికి, జీవితానికి మధ్య ఉన్న తేడాను మనం జాగ్రత్తగా గుర్తించాలని నేను ఎంత చెప్పినా తక్కువే. సిద్ధాంతం స్వర్గంలో ఒక భాగం అయితే, జీవితం భూమిలో ఒక భాగం. జీవితం పాపం, దోషం, అపవిత్రత, దుఃఖంతో నిండి ఉంటుంది. ప్రేమ వాటన్నిటినీ సహించాలి, విశ్వసించాలి, నిరీక్షించాలి మరియు భరించాలి. పాపాన్ని, దోషాన్ని సమర్థించకుండా, నిలబెట్టకుండా ఉండేందుకు పాపక్షమాపణ నిరంతరం కొనసాగాలి. కానీ సిద్ధాంతం విషయంలో ఎటువంటి దోషం ఉండకూడదు, క్షమాపణ అవసరం కూడా ఉండకూడదు.

సిద్ధాంతానికీ, జీవితానికీ పోలికే ఉండదు. సిద్ధాంతంలోని అతి చిన్న విషయం కూడా ఆకాశ భూముల కన్నా ఎక్కువ ప్రాముఖ్యమైనది.

అందువల్ల సిద్ధాంతంలోని ఏ చిన్న అంశం కూడా కలుషితం కావడానికి మనం అనుమతించలేము. మనం ప్రతిరోజూ ఎంతో పాపం చేస్తాం కాబట్టి, జీవితంలోని అపరాధాలను, తప్పులను మనం ఉపేక్షించవచ్చు.

ప్రభువు ప్రార్థనలో మరియు విశ్వాస ప్రమాణంలో పరిశుద్ధులు స్వయంగా ఒప్పుకున్నట్లుగా, వారు కూడా పాపం చేస్తారు. కానీ దేవునికి స్తోత్రం కలుగుగాక, మా బోధ పవిత్రమైనది, ఎందుకంటే మా విశ్వాసంలోని అన్ని అంశాలు పరిశుద్ధ లేఖనాలపై ఆధారపడి ఉన్నాయి.

11వ వచనం. సహోదరులారా, నేను ఇంకా సున్నతిని గూర్చి బోధిస్తున్నట్లయితే, నేను ఇంకా ఎందుకు హింసను అనుభవించాలి? అప్పుడు సిలువ వలన కలిగే అభ్యంతరం తొలగిపోతుంది.

గలతీయులను తిరిగి పిలిపించాలనే తన గొప్ప కోరికలో, పౌలు తనను తాను ఆ వాదనలోకి లాక్కున్నాడు. ఆయన ఇలా అంటాడు: "మన రక్షణలో సున్నతి ఒక అంశమని నేను అంగీకరించడానికి నిరాకరించినందువల్ల, నా జనాంగమంతటి ద్వేషాన్ని, హింసను నా మీదే తెచ్చుకున్నాను. నేను సున్నతిని అంగీకరించి ఉంటే, యూదులు నన్ను హింసించడం మానేసేవారు; నిజానికి వారు నన్ను ప్రేమించి, స్తుతించేవారు. కానీ నేను క్రీస్తు సువార్తను, విశ్వాస నీతిని ప్రకటిస్తున్నందువల్ల నేను హింసను అనుభవించాలి. అబద్ధ అపొస్తలులకు సిలువను, యూదుల జనాంగం యొక్క ప్రాణాంతకమైన ద్వేషాన్ని ఎలా తప్పించుకోవాలో తెలుసు."

వారు సున్నతిని గురించి బోధిస్తారు, తద్వారా యూదుల అనుగ్రహాన్ని నిలుపుకుంటారు. వారి పద్ధతిలో జరిగితే, వారు సిద్ధాంతంలోని అన్ని భేదాలను విస్మరించి, ఏ ఖర్చుకైనా ఐక్యతను కాపాడుకుంటారు. కానీ సిలువ యొక్క స్వచ్ఛమైన సిద్ధాంతానికి నష్టం వాటిల్లకుండా వారి ఐక్యతావాద కలలు నెరవేరవు. సిలువ వలన కలిగే అభ్యంతరం ఆగిపోతే అది చాలా విచారకరం." కొరింథీయులకు కూడా ఆయన ఇదే నమ్మకాన్ని వ్యక్తం చేశారు:

"సువార్త ప్రకటించుటకు క్రీస్తు నన్ను పంపెను... వాక్చాతుర్యముతో కాదు, అలా చేస్తే క్రీస్తు సిలువ వ్యర్థము అగును" (1 కొరింథీ. 1:17).

ఇక్కడ ఎవరైనా క్రైస్తవులను పిచ్చివాళ్ళు అని పిలవాలని అనుకోవచ్చు. సత్యాన్ని బోధించడం మరియు ఒప్పుకోవడం ద్వారా ఉద్దేశపూర్వకంగా ప్రమాదాన్ని కొనితెచ్చుకోవడం, తద్వారా ప్రపంచం మొత్తం యొక్క ద్వేషాన్ని, శత్రుత్వాన్ని మనపైకి తెచ్చుకోవడం, ఇది పిచ్చితనం కాదా? కానీ పౌలు లోక శత్రుత్వాన్ని పట్టించుకోలేదు. అది క్రీస్తును ఒప్పుకోవడానికి అతనికి మరింత ధైర్యాన్నిచ్చింది. అతని దృష్టిలో లోక శత్రుత్వం సంఘం యొక్క విజయానికి మరియు ఎదుగుదలకు శుభసూచకం, ఎందుకంటే హింసల కాలంలోనే సంఘం ఉత్తమంగా ఉంటుంది. సిలువ వలన కలిగే అవమానం ఆగిపోయినప్పుడు, సిలువ శత్రువుల ఆగ్రహం తగ్గినప్పుడు, అంతా నిశ్శబ్దంగా ఉన్నప్పుడు, అది సంఘానికి సైతాను ద్వారపాలకుడని మరియు దేవుని వాక్యమనే స్వచ్ఛమైన సిద్ధాంతం నశించిపోయిందని సూచిస్తుంది.

సాతాను మోసం మరియు హింసతో అన్ని వైపుల నుండి చర్చిపై దాడి చేసినప్పుడు అది ఉత్తమ స్థితిలో ఉంటుందని, మరియు అది శాంతిగా ఉన్నప్పుడు అధ్వాన్న స్థితిలో ఉంటుందని సెయింట్ బెర్నార్డ్ గమనించారు. తన ఈ వాదనకు మద్దతుగా ఆయన హిజ్కియా గీతంలోని ఈ భాగాన్ని ఉటంకించారు: "ఇదిగో, సమాధానము నిమిత్తము నేను మహా వేదన అనుభవించితిని."

విరోధాన్ని రేకెత్తించని ఏ సిద్ధాంతాన్ని అయినా పౌలు అనుమానంతో చూస్తాడు.

కీర్తనకారుడు అనుభవించినట్లుగా, దేవుని వాక్యం వెనువెంటనే హింస వస్తుంది. "నేను నమ్మితిని, అందువలన పలికితిని; నేను మిక్కిలి శ్రమ పొందితిని" (Ps. 116:10). క్రైస్తవులపై కనికరం లేకుండా నిందలు, అపవాదులు వేయబడతాయి. క్రైస్తవుల కంటే హంతకులు, దొంగలు మెరుగైన ఆదరణ పొందుతారు. లోకం నిజమైన క్రైస్తవులను అత్యంత ఘోరమైన అపరాధులుగా పరిగణిస్తుంది, వారికి ఎంత కఠినమైన శిక్ష విధించినా అది సరిపోదని భావిస్తుంది. లోకం క్రైస్తవులను అద్భుతమైన క్రూరత్వంతో ద్వేషిస్తుంది, మరియు ఎలాంటి పశ్చాత్తాపం లేకుండా వారిని అత్యంత అవమానకరమైన మరణానికి అప్పగిస్తుంది. ఈ అవాంఛనీయ వ్యక్తుల ఉనికిని ప్రపంచం నుండి తొలగించడం ద్వారా దేవునికి, శాంతికి ఒక ప్రత్యేకమైన సేవ చేశామని అది తనను తాను అభినందించుకుంటుంది.

క్రైస్తవులమైన మనం, అటువంటి ప్రవర్తన వలన క్రీస్తు పట్ల మనకున్న విశ్వాసంలో సడలిపోవడానికి అనుమతించకూడదు. మనం అటువంటి హింసలను అనుభవిస్తున్నంత కాలం, సువార్తకు అంతా మంచిదేనని మనకు తెలుసు.

యేసు తన శిష్యులకు సెయింట్ ఐదవ అధ్యాయంలో అదే ఓదార్పును అందించారు.

మత్తయి సువార్త. "నా నిమిత్తము జనులు మిమ్మును నిందించి హింసించి, మీ మీద అబద్ధముగా సకల విధములైన చెడ్డ మాటలు చెప్పినప్పుడు మీరు ధన్యులు. సంతోషించి, మిక్కిలి ఆనందించండి; ఎందుకంటే పరలోకంలో మీ ప్రతిఫలం గొప్పది." సంఘం ఈ ఆనందానికి లోటు పడకూడదు. పోప్, బిషప్‌లు, రాకుమారులు మరియు వర్గీయులు మన సిద్ధాంతానికి అంగీకరించనంత వరకు నేను వారితో శాంతిగా ఉండటానికి ఇష్టపడను. వారితో ఐక్యత మనం నిజమైన సిద్ధాంతాన్ని కోల్పోయామనడానికి స్పష్టమైన సంకేతం అవుతుంది. క్లుప్తంగా చెప్పాలంటే, సంఘం సిద్ధాంతాన్ని ప్రకటించినంత కాలం అది హింసను అనుభవించాలి, ఎందుకంటే సువార్త దేవుని దయను మరియు మహిమను ప్రకటిస్తుంది. ఇది సైతానును రెచ్చగొడుతుంది, ఎందుకంటే సువార్త వాడు దేవుడు కాదని, సైతాను అని బయటపెడుతుంది. అందువల్ల, సువార్త ప్రాబల్యంలో ఉన్నంత కాలం హింస దానికి తోడుగా ఉంటుంది, లేకపోతే సైతానులో ఏదో లోపం ఉంది. వాడు దెబ్బతిన్నప్పుడు, వాడు ప్రతిచోటా సృష్టించే విధ్వంసం ద్వారా మీరు దాన్ని గుర్తిస్తారు.

కాబట్టి, గందరగోళం చెలరేగినప్పుడు ఆశ్చర్యపడకండి లేదా బాధపడకండి. దానిని సిలువ సువార్తకు అంతా మంచే జరుగుతోందనడానికి ఒక సంతోషకరమైన సూచనగా భావించండి.

సిలువ వలన కలిగే అపరాధం ఎన్నటికీ తొలగిపోకూడదు. ఈ లోకపు అధిపతి మరియు అతని అనుచరులు వినడానికి ఎంతో సంతోషించే క్రియల నీతిని మనం బోధిస్తే అదే జరుగుతుంది. సైతాను ఇంత సౌమ్యంగా, లోకం ఇంత మధురంగా, పోప్ ఇంత దయాగుణంతో, మరియు రాజులు ఇంత మనోహరంగా ఉండగలరని మీరు ఎన్నటికీ ఊహించలేరు. కానీ మనం క్రీస్తు యొక్క మేలును, ఘనతను కోరుచున్నాము గనుక, వారంతా మనలను నలువైపులా హింసిస్తున్నారు.

12వ వచనం. మీకు బాధ కలిగించేవి కూడా తొలగించబడితే బాగుండును.

ఒక అపొస్తలుడు, అబద్ధ అపొస్తలులను సంఘమునకు ఆటంకాలు కలిగించేవారని ఖండించి, వారిని అపవాదికి అప్పగించడమే కాకుండా, వారు పూర్తిగా నాశనమవ్వాలని కోరుకోవడం కూడా అతనికి తగనిదిగా అనిపిస్తుంది—దీనిని పచ్చి శాపం కాకుండా ఇంకేమని అంటారు? పౌలు, బహుశా, సున్నతి ఆచారాన్ని ప్రస్తావిస్తున్నాడని నేను అనుకుంటున్నాను. అతను గలతీయులతో ఇలా అంటున్నట్లుగా ఉంది: "అబద్ధ అపొస్తలులు మీ శరీరము యొక్క ముందరి చర్మమును కోసివేయుటకు మిమ్మును బలవంతము చేయుచున్నారు. అయితే, వారే వేళ్లతో సహా పూర్తిగా నాశనమవ్వాలని నేను కోరుకుంటున్నాను."

క్రైస్తవులు శపించడం సరైనదేనా అనే ప్రశ్నకు మనం వెంటనే సమాధానం చెప్పడం మంచిది. నిశ్చయంగా ఎల్లప్పుడూ కాదు, అలాగే ప్రతి చిన్న కారణానికి కూడా కాదు.

అయితే, దేవుడు మరియు ఆయన వాక్యం బహిరంగంగా దూషించబడేంతగా పరిస్థితులు దిగజారినప్పుడు, మనం ఇలా చెప్పాలి: "దేవుడు మరియు ఆయన వాక్యం స్తుతింపబడాలి; దేవునికి మరియు ఆయన వాక్యానికి విరోధమైన ప్రతిదీ శపించబడాలి, అది ఒక అపొస్తలుడు గానీ, పరలోక దూత గానీ అయినప్పటికీ."

క్రైస్తవ సిద్ధాంతంలోని అతి చిన్న విషయాలకు పౌలు ఎంత ప్రాముఖ్యత ఇచ్చాడో ఇది మరోసారి స్పష్టం చేస్తుంది; ఎందుకంటే, గొప్ప ప్రజాదరణ, పలుకుబడి ఉన్నవారైన అబద్ధ అపోస్తలులను శపించడానికి ఆయన సాహసించాడు. అలాంటప్పుడు, సిద్ధాంతాన్ని చులకన చేయడానికి మనకు ఏ హక్కు ఉంది? సిద్ధాంతంలోని ఒక విషయం ఎంత అప్రధానంగా అనిపించినా, దానిని నిర్లక్ష్యం చేస్తే అది మన రక్షణ సత్యాల క్రమక్షయానికి దారితీయవచ్చు.

దేవుని వాక్యపు మహిమను, అధికారాన్ని వృద్ధి చేయడానికి మనం చేయగలిగినదంతా చేద్దాం.

దానిలోని ప్రతి అణువు ఆకాశము మరియు భూమి కంటే గొప్పది. క్రైస్తవ ప్రేమకు మరియు ఐక్యతకు దేవుని వాక్యముతో ఏ సంబంధమూ లేదు. దేవుని వాక్యాన్ని ఏ మాత్రం వక్రీకరించే మనుషులందరినీ శపించడానికి మరియు ఖండించడానికి మేము సాహసిస్తాము, ఎందుకంటే "కొద్ది పులిపిండి ముద్దంతటినీ పులియబెడుతుంది."

పౌలు గలతీయులను కలవరపరిచేవారిని శపించడం సరైనదే. వారు దేవుని సంఘం నుండి వేరుచేయబడి, నిర్మూలించబడాలని మరియు వారి బోధ శాశ్వతంగా నశించిపోవాలని అతను కోరుకున్నాడు. అటువంటి శాపం పరిశుద్ధాత్మ యొక్క వరం. ఈ విధంగా పేతురు మాంత్రికుడైన సీమోనును, "నీ డబ్బు నీతోపాటు నశించిపోవును గాక" అని శపించాడు. ఈ పవిత్రమైన శాపానికి సంబంధించిన అనేక ఉదాహరణలు పవిత్ర లేఖనాలలో, ముఖ్యంగా కీర్తనలలో నమోదు చేయబడ్డాయి, ఉదాహరణకు, "మరణం వారిని పట్టుకొనును గాక, వారు బ్రతికి పాతాళములోనికి దిగిపోవును గాక" (Ps. 55:15).

సత్క్రియల సిద్ధాంతం ఇప్పుడు అన్ని రకాల హెచ్చరికలు మరియు ఉపదేశాలు వస్తాయి. అపొస్తలులు విశ్వాసాన్ని బోధించి, మనస్సాక్షికి ఉపదేశించిన తరువాత, విశ్వాసులు ఒకరిపట్ల ఒకరు ప్రేమ విధులను కనబరచాలని, సత్క్రియల గురించి హెచ్చరికలు ఇవ్వడం వారి ఆచారం. క్రైస్తవ్యం సత్క్రియలకు వ్యతిరేకంగా పోరాడుతోందనో లేదా పౌర ప్రభుత్వానికి వ్యతిరేకంగా ఉందనో కనిపించకుండా ఉండటానికి, అపొస్తలుడు మనల్ని సత్క్రియలకు అంకితం కావాలని, నిజాయితీగల జీవితాన్ని గడపాలని, మరియు ఒకరితో ఒకరు విశ్వాసాన్ని, ప్రేమను కాపాడుకోవాలని కూడా ప్రోత్సహిస్తున్నాడు. ఇది, క్రైస్తవులమైన మేము మర్యాదకు మరియు ప్రజాశాంతికి శత్రువులమనే లోకం యొక్క ఆరోపణలను అబద్ధం చేస్తుంది. వాస్తవం ఏమిటంటే, ప్రపంచంలోని తత్వవేత్తలు మరియు శాసనకర్తలందరికంటే నిజమైన మంచి పని అంటే ఏమిటో క్రైస్తవులమైన మాకే బాగా తెలుసు, ఎందుకంటే మేము విశ్వసించడాన్ని ఆచరణతో ముడిపెడతాము.

13వ వచనం. సహోదరులారా, మీరు స్వేచ్ఛ కొరకు పిలువబడితిరి; అయితే ఆ స్వేచ్ఛను శరీరాశలకు అవకాశంగా వాడుకోకండి, ప్రేమతో ఒకరికొకరు సేవ చేయండి.

మరో మాటలో చెప్పాలంటే: "మీరు క్రీస్తు ద్వారా స్వేచ్ఛను పొందారు, అనగా మనస్సాక్షికి సంబంధించినంత వరకు మీరు అన్ని చట్టాలకు అతీతులు. మీరు రక్షించబడ్డారు. క్రీస్తే మీ స్వేచ్ఛ మరియు జీవం. అందువల్ల చట్టం, పాపం మరియు మరణం మిమ్మల్ని బాధించలేవు లేదా నిరాశలోకి నెట్టలేవు. ఇదే మీ అమూల్యమైన స్వేచ్ఛ యొక్క రాజ్యాంగం. ఇప్పుడు మీ అద్భుతమైన స్వేచ్ఛను శారీరక కోరికల కోసం ఉపయోగించకుండా జాగ్రత్త వహించండి."

క్రీస్తు మనకోసం సంపాదించిన ఈ స్వేచ్ఛను దురాచారంగా మార్చడానికి సాతాను ఇష్టపడతాడు. అప్పటికే అపొస్తలుడైన యూదా తన కాలంలో ఇలా ఫిర్యాదు చేశాడు: "కొందరు మనుష్యులు తెలియకుండా చొరబడి... మన దేవుని కృపను దురాచారముగా మార్చుచున్నారు" (యూదా 4). శరీరం ఇలా తర్కిస్తుంది: "మనకు ధర్మశాస్త్రము లేనప్పుడు, మనము ఇష్టానుసారంగా ప్రవర్తించవచ్చు. మనల్ని బలవంతం చేయడానికి ఏ నియమమూ లేనప్పుడు, మేలు ఎందుకు చేయాలి, దానధర్మాలు ఎందుకు చేయాలి, కీడు ఎందుకు సహించాలి?"

ఈ వైఖరి చాలా సాధారణమైనది. ప్రజలు క్రైస్తవ స్వేచ్ఛ గురించి మాట్లాడతారు, ఆ తర్వాత దురాశ, భోగం, అహంకారం, అసూయ మరియు ఇతర దుర్గుణాల కోరికలను తీర్చుకుంటారు. ఎవరూ తమ విధులను నెరవేర్చడానికి ఇష్టపడరు. కష్టంలో ఉన్న సహోదరునికి సహాయం చేయడానికి ఎవరూ ఇష్టపడరు. ఇలాంటి విషయాలు కొన్నిసార్లు నాకు ఎంత అసహనాన్ని కలిగిస్తాయంటే, అమూల్యమైన ముత్యాలను కాళ్ళతో తొక్కేసిన ఆ పందులు మళ్ళీ పోప్ యొక్క నిరంకుశ పాలనలోకి తిరిగి వెళ్ళిపోతే బాగుండుననిపిస్తుంది. మీరు గొమొర్రా ప్రజలను శాంతి సువార్తతో మేల్కొలపలేరు.

లోకసంబంధులమైన మనం కూడా, అజ్ఞానమనే చీకటిలో ఉన్నప్పుడు మన విధులను ఎంత ఉత్సాహంగా నిర్వర్తించామో, ఇప్పుడు సువార్త వెలుగులో అంత ఉత్సాహంగా నిర్వర్తించడం లేదు. ఎందుకంటే, క్రీస్తు మన కొరకు సంపాదించిన స్వేచ్ఛ గురించి మనకు ఎంత ఎక్కువ నిశ్చయత ఉంటుందో, అంతగా మనం వాక్యాన్ని, ప్రార్థనను, మేలు చేయడాన్ని, మరియు శ్రమను నిర్లక్ష్యం చేస్తాము. ఒకవేళ సాతాను మనలను శోధనలతో, మన శత్రువుల హింసతో, మరియు మన సహోదరుల కృతఘ్నతతో నిరంతరం వేధించకపోయి ఉంటే, మనం సత్కార్యాలన్నిటి పట్ల ఎంత నిర్లక్ష్యంగా, ఉదాసీనంగా మారిపోతామంటే, కాలక్రమేణా క్రీస్తు మీద మన విశ్వాసాన్ని కోల్పోయి, వాక్య పరిచర్యను విడిచిపెట్టి, సులభమైన జీవితం కోసం ఎదురుచూస్తాము. మన పరిచారకులలో చాలామంది సరిగ్గా అదే చేయడం ప్రారంభిస్తున్నారు. వారు పరిచర్య గురించి ఫిర్యాదు చేస్తారు, తమ జీతాలతో జీవించలేమని వాదిస్తారు, సువార్త ప్రకటించడం ద్వారా ధర్మశాస్త్ర బానిసత్వం నుండి తాము విడిపించిన వారి చేతిలో తాము పొందుతున్న దయనీయమైన ప్రవర్తన గురించి సణుగుతారు.

ఈ పరిచారకులు మన పేద మరియు అపనిందకు గురైన క్రీస్తును విడిచిపెట్టి, లోక వ్యవహారాలలో జోక్యం చేసుకుంటూ, క్రీస్తు కోసం కాకుండా తమ స్వప్రయోజనాల కోసం పాకులాడుతున్నారు.

ఎలాంటి ఫలితాలు వస్తాయో వారు త్వరలో తెలుసుకుంటారు.

లోకాన్ని ద్వేషించే వారి కోసం సైతాను పొంచి ఉండి, మన ఆత్మ స్వేచ్ఛను హరించాలని గానీ, లేదా దానిని క్రూరంగా మార్చి శరీర స్వేచ్ఛగా మార్చాలని గానీ చూస్తాడు కాబట్టి, పౌలు వలె మేము మా సహోదరులను వేడుకుంటున్నాము, క్రీస్తు మన కొరకు సంపాదించిన ఈ ఆత్మ స్వేచ్ఛను వారు ఎన్నడూ శారీరక జీవితానికి ఒక సాకుగా ఉపయోగించరాదని, లేదా పేతురు చెప్పినట్లుగా, "దుష్టత్వపు ముసుగుగా" ఉపయోగించరాదని.

క్రైస్తవులు తమ స్వేచ్ఛను దుర్వినియోగం చేయకుండా ఉండేందుకు, వారు ప్రేమతో ఒకరికొకరు సేవ చేసుకోవాలనే పరస్పర ప్రేమ నియమాన్ని అపొస్తలుడు వారిపై విధించాడు. ప్రతి ఒక్కరూ తమ తమ హోదా మరియు వృత్తికి సంబంధించిన విధులను శ్రద్ధగా నిర్వర్తించాలి మరియు తమ శక్తి మేరకు తమ పొరుగువారికి సహాయం చేయాలి.

క్రైస్తవులు ఈ ప్రేమ బోధను విని, దానికి విధేయత చూపడానికి సంతోషిస్తారు. ఇతరులు మన ఈ క్రైస్తవ స్వేచ్ఛ గురించి విన్నప్పుడు, వారు వెంటనే ఇలా అనుకుంటారు, "నాకు స్వేచ్ఛ ఉంటే, నేను ఇష్టమైనది చేయవచ్చు. రక్షణ అనేది చేసే పనుల వల్ల కానప్పుడు, మనం పేదల కోసం ఎందుకు ఏదైనా చేయాలి?" ఈ మొరటు పద్ధతిలో వారు ఆత్మ స్వేచ్ఛను దురాచారంగా, స్వేచ్ఛా ప్రవృత్తిగా మారుస్తారు. అయితే, మేము వారికి చెప్పదలుచుకున్నది ఏమిటంటే, వారు తమ జీవితాలను, ఆస్తులను తమ స్వంత ఆనందం కోసం వాడుకుంటే, పేదలకు సహాయం చేయకపోతే, వ్యాపారంలో తమ తోటివారిని మోసం చేస్తే, చేతికి అందిన ప్రతిదాన్నీ ఎలాగైనా దోచుకుంటే, వారు ఎంతగా తాము స్వేచ్ఛామని అనుకున్నా, వారు నిజంగా స్వేచ్ఛావంతులు కారని, వారు సైతాను యొక్క నీచమైన బానిసలని, పోప్ యొక్క బానిసలుగా ఉన్నప్పటి కంటే ఏడు రెట్లు అధ్వాన్నమైన స్థితిలో ఉన్నారని మేము వారికి చెప్పాలనుకుంటున్నాము.

మన విషయానికొస్తే, ధర్మశాస్త్రం, పాపం, మరణం మరియు దేవుని ఉగ్రత నుండి సకల మానవులకు స్వేచ్ఛను అందించే సువార్తను ప్రకటించడం మన బాధ్యత. సువార్త ద్వారా ప్రకటించబడిన ఈ స్వేచ్ఛను దాచిపెట్టడానికి గానీ, రద్దు చేయడానికి గానీ మనకు హక్కు లేదు. కాబట్టి, దురాచారమనే మురికిలోకి తలమునకలుగా దూకే పందుల విషయంలో మనం ఏమీ చేయలేము. మనకు చేతనైనది మనం చేస్తాము; తమ తోటి మానవులను ప్రేమించాలని, వారికి సహాయం చేయాలని మనం శ్రద్ధగా వారికి హితబోధ చేస్తాము. మన హితబోధలు ఫలించకపోతే, వారిని దేవునికి వదిలివేస్తాము. ఆయన తన మంచి సమయంలో, తన మంచితనాన్ని అగౌరవపరిచే వీరి సంగతి చూసుకుంటాడు. ఈలోగా, మన శ్రమ సత్య విశ్వాసుల విషయంలో వృధా కాదనే ఆలోచనతో మనల్ని మనం ఓదార్చుకుంటాము.

వారు ఈ ఆధ్యాత్మిక స్వేచ్ఛను గౌరవించి, ప్రేమతో ఇతరులకు సేవ చేయడానికి సిద్ధంగా ఉంటారు. వారి సంఖ్య తక్కువైనప్పటికీ, ఈ స్వేచ్ఛను దుర్వినియోగం చేసే అధిక సంఖ్యలో ఉన్నవారి వల్ల మనం పొందే నిరుత్సాహం కన్నా, వారు మనకు ఇచ్చే సంతృప్తి ఎంతో గొప్పది.

పౌలు చెప్పేది అపార్థం చేసుకోవడానికి ఆస్కారమే లేదు, ఎందుకంటే ఆయన ఇలా అంటున్నాడు: "సహోదరులారా, మీరు స్వేచ్ఛ కొరకే పిలువబడియున్నారు." ఆయన ప్రస్తావిస్తున్న స్వేచ్ఛను, శారీరక స్వేచ్ఛగా ఎవరూ పొరబడకూడదనే ఉద్దేశంతో, ఆ అపొస్తలుడు ఈ వివరణాత్మక వాక్యాన్ని జతచేస్తున్నాడు, "అయితే స్వేచ్ఛను శరీరాశలకు అవకాశంగా ఉపయోగించుకోవద్దు, ప్రేమతో ఒకరికొకరు సేవ చేయండి." ఇప్పుడు పౌలు పదిమంది శిష్యుల ద్వారా వివరిస్తున్నాడు

ఆజ్ఞలు ప్రేమతో ఒకరినొకరు సేవించుకోవడం అంటే ఏమిటో తెలియజేస్తాయి.

14వ వచనం. ధర్మశాస్త్రమంతయు ఒక్క మాటలో నెరవేర్చబడినది, అదేమనగా, నీ పొరుగువానిని నీవలెనే ప్రేమించుము.

మొదట సిద్ధాంతపరమైన పునాది వేసి, ఆ తర్వాత దానిపై సత్క్రియలనే బంగారం, వెండి, రత్నాలను నిర్మించడం పౌలుకు ఆనవాయితీ. అయితే, యేసు క్రీస్తు తప్ప వేరే పునాది లేదు. ఈ పునాదిపైనే అపొస్తలుడు సత్క్రియల కట్టడాన్ని నిర్మిస్తాడు, దానిని ఆయన ఈ ఒక్క వాక్యంలో నిర్వచించాడు: "నీ పొరుగువానిని నీవలెనే ప్రేమించవలెను."

ప్రేమకు సంబంధించిన అటువంటి ఆజ్ఞలను జోడించడం ద్వారా అపొస్తలుడు అబద్ధ అపొస్తలులను చాలా ఇబ్బంది పెట్టాడు, అది గలతీయులతో ఆయన ఇలా అంటున్నట్లుగా ఉంది: "ఆధ్యాత్మిక జీవితం అంటే ఏమిటో నేను మీకు వివరించాను. ఇప్పుడు నిజమైన మంచి పనులు ఏమిటో కూడా నేను మీకు బోధిస్తాను. అబద్ధ అపొస్తలులు ఎంతో ప్రాముఖ్యతనిచ్చే ఈ పనికిమాలిన ఆచారాలు క్రైస్తవ ప్రేమ కార్యాల కంటే చాలా తక్కువ స్థాయివని మీరు అర్థం చేసుకోవాలనే నేను ఇది చేస్తున్నాను." ఇది అబద్ధ బోధకులందరి లక్షణం, వారు స్వచ్ఛమైన సిద్ధాంతాన్ని వక్రీకరించడమే కాకుండా, మంచి చేయడంలో కూడా విఫలమవుతారు. వారి పునాది చెడిపోయినందున, వారు కేవలం కట్టెలు, గడ్డి మరియు పొట్టును మాత్రమే కట్టగలరు. విచిత్రమేమిటంటే, మంచి పనులకు అంతటి తీవ్రమైన సమర్థకులుగా ఉన్న అబద్ధ అపొస్తలులు, క్రైస్తవ ప్రేమ మరియు సహాయపడే నాలుక, చేయి, మరియు హృదయం వంటి ఆచరణాత్మక దాతృత్వం వంటి దానధర్మ కార్యాలను ఎన్నడూ కోరలేదు. సున్నతి, దినాలు, నెలలు, సంవత్సరాలు మరియు సమయాలను పాటించాలనేది మాత్రమే వారి ఏకైక ఆవశ్యకత. వారు ఇతర మంచి పనుల గురించి ఆలోచించలేకపోయారు.

క్రైస్తవులందరూ స్వచ్ఛమైన విశ్వాస సిద్ధాంతాన్ని స్వీకరించిన తర్వాత మంచి పనులు చేయాలని అపొస్తలుడు ప్రోత్సహిస్తున్నాడు, ఎందుకంటే వారు నీతిమంతులుగా తీర్చబడినప్పటికీ, మంచి చేయకుండా వారిని నిరోధించే పాత శరీరం వారికి ఇంకా ఉంది.

అందువల్ల, యథార్థవంతులైన బోధకులు విశ్వాస సిద్ధాంతాన్ని ఎంత శ్రద్ధగా పెంపొందిస్తారో, సత్క్రియల సిద్ధాంతాన్ని కూడా అంతే శ్రద్ధగా పెంపొందించడం అవసరం. ఎందుకంటే, సాతాను ఈ రెండింటికీ ప్రాణాంతకమైన శత్రువు. అయినప్పటికీ, విశ్వాసానికే మొదటి స్థానం ఇవ్వాలి. ఎందుకంటే, విశ్వాసం లేకుండా దేవునికి ప్రీతికరమైన క్రియ ఏమిటో తెలుసుకోవడం అసాధ్యం.

"నీ పొరుగువానిని నీవలెనే ప్రేమించవలెను" అనే ఈ ఆజ్ఞ గురించి తనకు అంతా తెలుసని ఎవరూ అనుకోవద్దు. ఇది వినడానికి చిన్నదిగా, సులభంగా అనిపిస్తుంది, కానీ ఈ ఆజ్ఞను పరిపూర్ణంగా బోధించగల, నేర్చుకోగల మరియు పాటించగల వ్యక్తిని నాకు చూపించండి. మనలో ఎవరూ ఈ ఆజ్ఞను సరిగ్గా పట్టించుకోము, ప్రోత్సహించము లేదా ఆచరించము. ఈ ఆజ్ఞను అన్ని విధాలుగా నెరవేర్చడంలో విఫలమైనప్పుడు మన మనస్సాక్షి బాధపడినప్పటికీ, మన పొరుగువారి పట్ల యథార్థమైన మరియు సోదర ప్రేమను చూపడంలో విఫలమైనందుకు మనం కుంగిపోము.

"ధర్మశాస్త్రమంతయు ఒక్క మాటలో నెరవేర్చబడినది" అనే మాటలు గలతీయుల పత్రికను విమర్శిస్తున్నాయి. "మీరు ఏ ప్రయోజనమూ లేని మీ మూఢనమ్మకాలకు, ఆచారాలకు ఎంతగా మునిగిపోయారంటే, అత్యంత ముఖ్యమైన ప్రేమ అనే దానిని మీరు నిర్లక్ష్యం చేస్తున్నారు." సెయింట్ జెరోమ్ ఇలా అంటారు: "మనం జాగరణ, ఉపవాసం, మరియు శ్రమతో మన శరీరాలను అలసిపోయేలా చేసి, సకల సత్కార్యాలకు రాణి అయిన దానధర్మాన్ని నిర్లక్ష్యం చేస్తాము." సన్యాసులను చూడండి, వారు చాలా పద్ధతిగా ఉపవాసం ఉంటారు, జాగరణ చేస్తారు, మొదలైనవి. వారి సంఘం యొక్క కనీస ఆచారాన్ని విస్మరించడం కూడా అత్యంత ఘోరమైన నేరం అవుతుంది. అదే సమయంలో వారు దానధర్మ విధులను నిర్లక్ష్యంగా విస్మరించి, ఒకరినొకరు ప్రాణం పోయేంతగా ద్వేషించుకున్నారు. అది పాపం కాదని వారు అనుకుంటారు.

దేవుడు దానధర్మాలకు ఎంత విలువ ఇస్తాడో సూచించే ఉదాహరణలతో పాత నిబంధన గ్రంథం నిండి ఉంది. దావీదుకు, అతని సహచరులకు ఆకలి తీర్చుకోవడానికి ఆహారం లేనప్పుడు, సామాన్య ప్రజలు తినడానికి నిషేధించబడిన అర్పణ రొట్టెను వారు తిన్నారు. క్రీస్తు శిష్యులు ధాన్యపు కంకులను కోయడం ద్వారా విశ్రాంతి దినపు నియమాన్ని ఉల్లంఘించారు. విశ్రాంతి దినాన రోగులను స్వస్థపరచడం ద్వారా క్రీస్తు స్వయంగా (యూదులు ఆరోపించినట్లుగా) విశ్రాంతి దినాన్ని ఉల్లంఘించారు. ఈ సంఘటనలు అన్ని చట్టాలు మరియు ఆచారాల కంటే ప్రేమకే ఎక్కువ ప్రాధాన్యత ఇవ్వాలని సూచిస్తున్నాయి.

14వ వచనం. ధర్మశాస్త్రమంతయు ఒక్క మాటలో నెరవేర్చబడినది.

అపొస్తలుడు గలతీయులతో ఇలా అంటున్నట్లు మనం ఊహించుకోవచ్చు: "మీరు ఆచారములు, మాంసములు, దినములు, స్థలములు వంటి వాటిని గూర్చి ఎందుకు ఇంతగా కలవరపడుతున్నారు? ఈ అవివేకమును విడిచిపెట్టి నేను చెప్పేది వినండి. 'నీ పొరుగువానిని నీవలెనే ప్రేమించవలెను' అనే ఈ ఒక్క వాక్యములోనే ధర్మశాస్త్రమంతయు ఇమిడియున్నది." దేవునికి ఆచారముల మీద ప్రత్యేక ఆసక్తి లేదు, వాటితో ఆయనకు ఏ ప్రయోజనమూ లేదు.

ఆయన మీ నుండి కోరే ఒకే ఒక్క విషయం ఏమిటంటే, ఆయన పంపిన క్రీస్తును మీరు విశ్వసించడం. దేవునికి అత్యంత అంగీకారయోగ్యమైన సేవగా ప్రథమ స్థానంలో ఉండే విశ్వాసానికి అదనంగా మీరు ఆజ్ఞలను కూడా జోడించాలనుకుంటే, అప్పుడు మీరు తెలుసుకోవలసిన విషయం ఏమిటంటే, 'నీ పొరుగువానిని నీవలెనే ప్రేమించవలెను' అనే ఈ చిన్న ఆజ్ఞలోనే ఆజ్ఞలన్నిటినీ ఇమిడి ఉన్నాయి.

దేవుని ధర్మశాస్త్రాన్ని ఎలా వివరించాలో పౌలుకు తెలుసు. ఆయన మోషే ధర్మశాస్త్రాన్నంతటినీ ఒకే చిన్న వాక్యంలో సంగ్రహించాడు. పౌలు ధర్మశాస్త్రాన్ని ఇంత క్లుప్తంగా వివరించడం హేతువుకు అభ్యంతరకరంగా ఉంది. అందువల్ల, హేతువు విశ్వాస సిద్ధాంతాన్ని మరియు దాని నిజమైన మంచి క్రియలను తక్కువగా చూస్తుంది. ప్రేమతో ఒకరికొకరు సేవ చేయడం, అనగా తప్పు చేసినవారికి బోధించడం, బాధలో ఉన్నవారిని ఓదార్చడం, పడిపోయినవారిని లేపడం, పొరుగువారికి సాధ్యమైన ప్రతి విధంగా సహాయం చేయడం, వారి బలహీనతలను సహించడం, సంఘంలో మరియు లోకంలో కష్టాలను, శ్రమను, కృతఘ్నతను సహించడం; మరోవైపు, ప్రభుత్వానికి విధేయత చూపడం, తల్లిదండ్రులను గౌరవించడం, ఇంట్లో సతాయించే భార్యతో మరియు అదుపులేని కుటుంబంతో సహనంగా ఉండటం వంటివి అస్సలు మంచి క్రియలుగా పరిగణించబడవు. వాస్తవానికి, అవి ఎంత శ్రేష్ఠమైన క్రియలంటే, వాటి నిజమైన విలువను లోకం అంచనా వేయలేదు.

"నిన్ను నీవు ప్రేమించుకున్నట్లు నీ పొరుగువారిని ప్రేమించు" అని క్లుప్తంగా చెప్పబడింది. కానీ ఇంకా ఏమి చెప్పాలి? మీ స్వంత ఉదాహరణ కంటే ఉత్తమమైన లేదా దగ్గరి ఉదాహరణ మీకు దొరకదు.

మీ పొరుగువారిని ఎలా ప్రేమించాలో తెలుసుకోవాలంటే, మిమ్మల్ని మీరు ఎంతగా ప్రేమించుకుంటున్నారో ప్రశ్నించుకోండి. ఒకవేళ మీరు కష్టంలో గానీ, ప్రమాదంలో గానీ చిక్కుకుంటే, అందరి ప్రేమ, సహాయం మీకు లభించినందుకు మీరు సంతోషిస్తారు. మీ పొరుగువారిని ఎలా ప్రేమించాలో నేర్పడానికి మీకు ఏ సూచనల పుస్తకం అవసరం లేదు. మీరు చేయాల్సిందల్లా మీ హృదయంలోకి చూడటమే, అది మీ పొరుగువారిని మిమ్మల్ని మీరు ప్రేమించుకున్నట్లుగా ఎలా ప్రేమించాలో మీకు తెలియజేస్తుంది.

లూకా సువార్త పదవ అధ్యాయంలో క్రీస్తు వివరించినట్లుగా, నా పొరుగువాడు ప్రతి ఒక్క వ్యక్తి, ప్రత్యేకించి నా సహాయం అవసరమైన వారు. ఒక వ్యక్తి నాకు ఏదైనా అన్యాయం చేసినా, లేదా నన్ను ఏ విధంగానైనా బాధపెట్టినా, అతను ఇప్పటికీ మాంసం మరియు రక్తం కలిగిన మానవుడే. ఒక వ్యక్తి మానవుడిగా ఉన్నంత కాలం, అతను మన ప్రేమకు పాత్రుడై ఉండాలి.

అందువల్ల పౌలు తన గలతీయులను, మరియు యాదృచ్ఛికంగా, విశ్వాసులందరినీ ప్రేమతో ఒకరినొకరు సేవించుకోవాలని ప్రోత్సహిస్తున్నాడు. "గలతీయులారా, మీరు సున్నతి పొందవలసిన అవసరం లేదు. మీరు సత్క్రియలు చేయాలని అంతగా ఆసక్తి కలిగివుంటే, మీరు ఆజ్ఞలన్నిటినీ ఎలా నెరవేర్చగలరో నేను ఒక్క మాటలో చెబుతాను. ప్రేమతో ఒకరినొకరు సేవించుకోండి."

మీరు మేలు చేయగల వ్యక్తుల కొరత మీకు ఎప్పటికీ ఉండదు. ఈ ప్రపంచం మీ సహాయం అవసరమైన వారితో నిండి ఉంది.

15వ వచనం. అయితే మీరు ఒకరినొకరు కరచుకొని మ్రింగివేయుకొన్న యెడల, ఒకరివలన ఒకరు నాశనము కాకుండా జాగ్రత్తపడండి.

క్రీస్తు మీద విశ్వాసం కూలిపోయినప్పుడు సంఘంలో శాంతి, ఐక్యత అంతమైపోతాయి. సిద్ధాంతం మరియు జీవితం గురించి భిన్నమైన అభిప్రాయాలు, విభేదాలు తలెత్తుతాయి. ఒక సభ్యుడు మరొకరిని కరిచి, మింగివేస్తాడు; అనగా, వారు నాశనమయ్యే వరకు ఒకరినొకరు ఖండించుకుంటారు. దీనికి లేఖనాలు మరియు అన్ని కాలాల అనుభవాలు సాక్ష్యమిస్తున్నాయి. ప్రస్తుతం ఉన్న అనేక తెగలు ఒక తెగ మరొక తెగను ఖండించడం వలనే ఉనికిలోకి వచ్చాయి. ఆత్మ ఐక్యత కోల్పోయినప్పుడు సిద్ధాంతంలో గానీ, జీవితంలో గానీ ఏకాభిప్రాయం ఉండదు. అపరిమితంగా, అంతం లేకుండా కొత్త తప్పులు తప్పక పుట్టుకొస్తాయి.

కలహాలను నివారించడానికి పౌలు ఈ సూత్రాన్ని నిర్దేశించాడు: "దేవుడు పిలిచిన జీవిత స్థితిలో ప్రతి వ్యక్తి తన కర్తవ్యాన్ని నిర్వర్తించాలి. ఎవరూ ఇతరుల కంటే తాము గొప్ప అని చెప్పుకోకూడదు, లేదా తన కృషిని పొగుడుకుంటూ ఇతరుల ప్రయత్నాలను తప్పుపట్టకూడదు. ప్రతి ఒక్కరూ ప్రేమతో సేవ చేయాలి."

క్రియలు లేకుండా విశ్వాసాన్ని బోధిస్తూ, అదే సమయంలో క్రియలను తప్పనిసరి చేయడం అంత తేలికైన విషయం కాదు. క్రీస్తు పరిచారకులు దేవుని మర్మాలను నిర్వహించడంలో జ్ఞానవంతులై, వాక్యాన్ని సరిగ్గా విభజించకపోతే, విశ్వాసం మరియు సత్క్రియలు సులభంగా గందరగోళానికి గురయ్యే అవకాశం ఉంది. విశ్వాస సిద్ధాంతం మరియు సత్క్రియల సిద్ధాంతం రెండింటినీ శ్రద్ధగా బోధించాలి, అయినప్పటికీ ఆ రెండు సిద్ధాంతాలు దేవుడిచ్చిన తమ పరిధిలోనే ఉండేలా బోధించాలి. మన విరోధులు చేస్తున్నట్లుగా మనం కేవలం క్రియలను మాత్రమే బోధిస్తే, మనం విశ్వాసాన్ని కోల్పోతాము. మనం కేవలం విశ్వాసాన్ని మాత్రమే బోధిస్తే, సత్క్రియలు అనవసరమని ప్రజలు భావించడం ప్రారంభిస్తారు.

16వ వచనం. కాబట్టి నేను చెప్పేదేమంటే, ఆత్మ నడిపింపుతో నడుచుకోండి, అప్పుడు మీరు శరీర దురాశలను నెరవేర్చరు.

నా లేఖ మొదటి భాగంలో విశ్వాసం గురించి నేను మీకు చెప్పినదాన్ని నేను మర్చిపోలేదు. నేను మిమ్మల్ని పరస్పర ప్రేమను కలిగి ఉండమని ప్రోత్సహిస్తున్నాను కాబట్టి, కేవలం విశ్వాసం ద్వారానే నీతిమంతులుగా తీర్చబడతామనే నా బోధ నుండి నేను వెనక్కి తగ్గానని మీరు అనుకోకూడదు. నా అభిప్రాయం ఇప్పటికీ అదే. అపార్థానికి ఆస్కారం ఏమాత్రం లేకుండా చేయడానికి, నేను ఈ వివరణాత్మక గమనికను జతచేశాను: 'ఆత్మ నడిపింపులో నడుచుకోండి, అప్పుడు మీరు శరీరాశలను నెరవేర్చరు.'

ఈ వాక్యాన్ని ఎలా అర్థం చేసుకోవాలో పౌలు ఈ వచనం ద్వారా వివరిస్తున్నాడు: ప్రేమతో ఒకరినొకరు సేవించండి. నేను మిమ్మల్ని ఒకరినొకరు ప్రేమించుకోమని చెప్పినప్పుడు, నా ఉద్దేశ్యం మరియు నా ఆజ్ఞ ఇదే, ఆత్మలో నడుచుకోండి.' మీరు బ్రతికినంతకాలం పాపులుగా ఉంటారు కాబట్టి, మీరు ధర్మశాస్త్రాన్ని నెరవేర్చరని నాకు బాగా తెలుసు.

అయినప్పటికీ, మీరు ఆత్మానుసారంగా నడుచుకోవడానికి ప్రయత్నించాలి, అనగా శరీరాశలకు వ్యతిరేకంగా పోరాడి, పరిశుద్ధాత్మ నడిపింపులను అనుసరించాలి.

పౌలు నీతిమంతులుగా తీర్చబడటమనే సిద్ధాంతాన్ని మరచిపోలేదని స్పష్టంగా తెలుస్తోంది, ఎందుకంటే గలతీయులను ఆత్మయందు నడుచుకొమ్మని ఆజ్ఞాపిస్తూనే, అదే సమయంలో సత్క్రియలు నీతిమంతులుగా తీర్చగలవని అతడు నిరాకరిస్తున్నాడు. "ధర్మశాస్త్రమును నెరవేర్చుట గురించి నేను మాట్లాడినప్పుడు, మీరు ధర్మశాస్త్రము ద్వారా నీతిమంతులుగా తీర్చబడతారని నా ఉద్దేశ్యము కాదు. నా ఉద్దేశ్యమంతయు ఏమిటంటే, మీరు ఆత్మను మీ మార్గదర్శిగా చేసుకొని, శరీరాన్నీ ఎదిరించాలి."

మీరు చేయగలిగినదంతా అంతే. ఆత్మకు లోబడి, శరీరానికి వ్యతిరేకంగా పోరాడండి.

16వ వచనం. మరియు మీరు శరీర దురాశలను నెరవేర్చకూడదు.

మనలో శరీరాశ పూర్తిగా నశించిపోలేదు. అది పదేపదే లేచి ఆత్మతో పోరాడుతుంది. ఏ శరీరం కూడా, నిజమైన విశ్వాసి శరీరం కూడా, ప్రేమ ఆజ్ఞను కరవకుండా, మింగివేయకుండా, లేదా కనీసం నిర్లక్ష్యం చేయకుండా ఉండేంతగా ఆత్మ ప్రభావంలో పూర్తిగా ఉండదు. చిన్నపాటి రెచ్చగొట్టే చర్యకే అది ప్రజ్వరిల్లుతుంది, ప్రతీకారం తీర్చుకోవాలని కోరుతుంది, మరియు పొరుగువారిని శత్రువులా ద్వేషిస్తుంది, లేదా కనీసం వారు ప్రేమించబడవలసినంతగా వారిని ప్రేమించదు.

అందువల్ల అపొస్తలుడు విశ్వాసుల కొరకు ఈ ప్రేమ నియమాన్ని స్థాపిస్తున్నాడు.

ప్రేమతో ఒకరికొకరు సేవ చేసుకోండి. మీ సహోదరుని బలహీనతలను భరించండి.

ఒకరినొకరు క్షమించుకోండి. అటువంటి సహనం, ఓర్పు, ఇవ్వడం, క్షమించడం లేకుండా ఐక్యత ఉండదు, ఎందుకంటే మనస్తాపం చెందడం, మనస్తాపం చెందడం అనేవి అనివార్యమైన మానవ స్వభావాలు.

ఏ కారణం చేతనైనా మీ సహోదరునిపై మీకు కోపం వచ్చినప్పుడల్లా, ఆత్మ ద్వారా మీ తీవ్రమైన భావోద్వేగాలను అణచుకోండి. అతని బలహీనతను సహించి, అతన్ని ప్రేమించండి.

అతను నిన్ను అపరాధం చేసినంత మాత్రాన నీ పొరుగువాడుగా లేదా నీ సోదరుడుగా ఉండటం మానడు.

దీనికి విరుద్ధంగా, అతనికి ఇప్పుడు మునుపెన్నడూ లేనంతగా మీ ప్రేమపూర్వక శ్రద్ధ అవసరం.

పండితులు శారీరక వాంఛను భౌతిక వాంఛగా భావిస్తారు. నిజమే, విశ్వాసులు కూడా భౌతిక వాంఛలకు లోనవుతారు. వివాహితులు కూడా భౌతిక వాంఛల బారి నుండి తప్పించుకోలేరు. మనుషులు తమ వద్ద ఉన్నవాటికి తక్కువ విలువనిచ్చి, తమ వద్ద లేనివాటిని ఆశిస్తారు, కవి చెప్పినట్లుగా: "ఎంత నిషిద్ధమైన వాటినే మనం ఎల్లప్పుడూ కోరుకుంటాము, మరియు ఎంతగా నిరాకరించబడినవాటిని అయినా సంపాదించుకోవడానికి ప్రయత్నిస్తాము."

శరీరాశలో శారీరక వాంఛ కూడా ఉంటుందని నేను కాదనను. కానీ అది అంతకంటే ఎక్కువే కలిగి ఉంటుంది. అహంకారం, ద్వేషం, దురాశ, అసహనం వంటి విశ్వాసులలో ఎంతోకొంతవరకు వ్యాపించి ఉన్న అన్ని భ్రష్టమైన కోరికలను అది తనలో కలుపుకుంటుంది. ఆ తర్వాత పౌలు శరీర క్రియలలో విగ్రహారాధనను, మతభ్రష్టత్వాన్ని కూడా పేర్కొన్నాడు. ఆ అపోస్తలుని ఉద్దేశం స్పష్టం. "మీరు ఒకరినొకరు ప్రేమించుకోవాలని నేను కోరుకుంటున్నాను. కానీ మీరు అలా చేయరు. నిజానికి, మీ శరీరం కారణంగా మీరు అలా చేయలేరు. కాబట్టి ప్రేమ క్రియల ద్వారా మనం నీతిమంతులుగా తీర్చబడలేము."