సహోదరులారా, ఒక వ్యక్తి ఏదైనా తప్పు చేసినప్పుడు, ఆత్మీయులైన మీరు అట్టివానిని బాగుచేయండి.

ఎందుకంటే, ఒక మనిషి తాను ఏమీ కాకపోయినా, తనను తాను గొప్పవాడినని అనుకుంటే, అతను తనను తానే మోసం చేసుకుంటాడు. ఇక్కడ మళ్ళీ అతను మతసంస్థల వ్యవస్థాపకులను గద్దిస్తూ, వారి నిజ స్వరూపాన్ని బయటపెడుతున్నాడు; అంటే, వారు కఠినహృదయులు, కనికరం లేనివారు, మరియు జాలి లేనివారు; బలహీనులను తృణీకరించి, వారి భారాలను మోయడానికి ఇష్టపడరు, కానీ అన్నిటినీ కఠినంగా మరియు ఖచ్చితంగా కోరుకుంటారు (దుష్ట భర్తలు మరియు కఠినమైన పాఠశాల ఉపాధ్యాయుల వలె), వారికి తాము చేసే పనులు తప్ప మరేదీ నచ్చదు; వారు చెప్పే లేదా చేసే దేనినైనా నువ్వు మెచ్చుకోకపోతే, మరియు అన్ని విషయాలలో వారి కోరికలకు అనుగుణంగా నిన్ను నువ్వు మలచుకోకపోతే, వారు ఎల్లప్పుడూ నీకు బద్ధ శత్రువులుగా ఉంటారు. అందువల్ల, మనుషులందరిలో వారే అత్యంత గర్విష్ఠులు, మరియు అన్నిటినీ తమపై వేసుకోవడానికి సాహసిస్తారు. మరియు పౌలు ఇక్కడ చెప్పేది ఇదే: వారు తమను తాము గొప్పవారని అనుకుంటారు, అంటే, తమకు పరిశుద్ధాత్మ ఉందని, లేఖనాలలోని అన్ని రహస్యాలను తాము అర్థం చేసుకున్నామని, తాము పొరపాటు చేయలేమని మరియు పడిపోలేమని, మరియు పాపక్షమాపణ అవసరం లేదని మొదలైనవి.

అందువలన పౌలు చక్కగా చెప్పినదేమనగా, వారు ఏమీ కారు; కానీ తమ సొంత జ్ఞానం మరియు పవిత్రత గురించిన అవివేకమైన నమ్మకాలతో తమను తామే మోసగించుకుంటారు. అందువల్ల వారు క్రీస్తును గానీ, క్రీస్తు ధర్మశాస్త్రాన్ని గానీ ఏమాత్రం అర్థం చేసుకోరు; ఎందుకంటే ఒకవేళ వారు అర్థం చేసుకున్నట్లయితే, వారు ఇలా అనేవారు: సహోదరా, నీవు ఫలానా దుర్గుణముతో నిండియున్నావు, నేను వేరొక దుర్గుణముతో నిండియున్నాను. దేవుడు నాకు పదివేల తలాంతులు క్షమించాడు, నేను నీకు వంద పెన్నీలు క్షమిస్తాను, మొదలైనవి. (Matthew 18:23 ff.). అయితే వారు అన్నిటినీ చాలా ఖచ్చితంగా [మరియు పరిపూర్ణంగా] కోరినప్పుడు, బలహీనుల భారాలను ఏ విధంగానూ మోయనప్పుడు, వారి ఈ కఠినత్వం మరియు తీవ్రతతో వారు అనేకులను నొప్పించుతారు; వారు వారిని తృణీకరించడం, ద్వేషించడం మరియు దూరంగా ఉండటం ప్రారంభిస్తారు; వారి చేతుల నుండి ఓదార్పును గానీ, ఉపదేశాన్ని గానీ కోరరు, వారు ఏమి బోధిస్తారో లేదా ఎలా బోధిస్తారో కూడా పట్టించుకోరు; దీనికి విరుద్ధంగా, పాస్టర్లు తాము బాధ్యత వహించిన వారి పట్ల ప్రవర్తించవలసిన తీరు ఎలా ఉండాలంటే, వారు వారి వ్యక్తిత్వాన్ని బట్టి కాకుండా, వారి పదవిని బట్టి మరియు వారిలో ప్రత్యేకంగా ప్రకాశించవలసిన క్రైస్తవ సద్గుణాలను బట్టి వారిని ప్రేమించి, గౌరవించాలి. అందువల్ల పౌలు ఈ సందర్భంలో అటువంటి కఠినమైన మరియు కనికరం లేని పరిశుద్ధులను సరిగ్గా వర్ణించాడు, ఆయన ఇలా అంటున్నాడు:

'వారు తమను తాము గొప్పవారమని తలంచుకొందురు,' అనగా, తమ సొంత అవివేకపు అభిప్రాయాలతోను, వ్యర్థమైన కలలతోను ఉబ్బిపోయి, తమ జ్ఞానం మరియు పవిత్రత గురించి అద్భుతమైన నిశ్చయతను కలిగియుందురు, అయినప్పటికీ వాస్తవానికి వారు ఏమీ కారు, మరియు తమను తామే మోసం చేసుకుంటారు. ఎందుకంటే, ఒక వ్యక్తి వాస్తవానికి ఏమీ కానప్పుడు, తాను గొప్పవాడినని తనను తాను నమ్మించుకోవడం స్పష్టమైన మోసం. అటువంటి వారిని ప్రకటన గ్రంథం మూడవ భాగంలో ఈ మాటలతో చక్కగా వర్ణించారు: 'నీవు ఇలా అంటున్నావు: నేను ధనవంతుణుడను, నా ఆస్తిపాస్తులు సమృద్ధిగా ఉన్నవి, నాకు దేని లోటు లేదు, కానీ నీవు ఎంత దీనుడవు, దౌర్భాగ్యుడవు, బీదవాడవు, గ్రుడ్డివాడవు, దిగంబరుడవు అనో నీకు తెలియదు,' మొదలైనవి.

అయితే ప్రతివాడు తన పనిని తాను చూసుకొని చూచుకొనవలెను; అప్పుడు అతడు ఇతరులయందు కాక, తనయందు మాత్రమే సంతోషించును. గర్విష్ఠులైన వారిని, అహంకారులైన వారిని గద్దించుటకు ఆయన ముందుకు సాగుచున్నాడు. ఎందుకనగా అహంకారమనే కోరిక హేయమైన, శపించబడిన దుర్గుణము; అది సమస్త కీడులకు కారణమై, ప్రజా శ్రేయస్సును, మనస్సాక్షిని కలవరపరుస్తుంది. మరియు ప్రత్యేకంగా ఆత్మీయ విషయాలలో అది నయం చేయలేని ఒక కీడు. ఈ వాక్యభాగం ఈ లోకపు క్రియల గురించి గాని, పౌర సంభాషణ గురించి గాని అర్థం చేసుకోవచ్చు అయినప్పటికీ, ప్రధానంగా అపొస్తలుడు పరిచర్య కార్యం గురించి మాట్లాడుతున్నాడు, మరియు తమ కల్పిత అభిప్రాయాలతో సుశిక్షితులైన మనస్సాక్షిని కలవరపరిచే ఆ అహంకారులైన అధిపతులను తీవ్రంగా ఖండిస్తున్నాడు.

అహంకారమనే విషం సోకిన వారి లక్షణం ఏమిటంటే, వారి క్రియలు, అనగా వారి పరిచర్య, నిష్కళంకంగా (సరళంగా మరియు విశ్వసనీయంగా) ఉన్నాయో లేదో వారు పట్టించుకోరు; ప్రజల మెప్పు పొందడమే వారు కోరుకునేది. కాబట్టి, పౌలు గలతీయులకు సువార్తను నిష్కళంకంగా ప్రకటించడం, మరియు తాము అంతకంటే శ్రేష్ఠమైన బోధను తీసుకురాలేకపోవడం చూసినప్పుడు, ఆ అబద్ధ అపొస్తలులు, అతను దైవభక్తితో, విశ్వసనీయంగా బోధించిన విషయాలలో తప్పులు వెతకడం ప్రారంభించి, పౌలు బోధ కంటే తమ సొంత బోధకే ప్రాధాన్యతనిచ్చారు; ఈ కుయుక్తితో వారు గలతీయుల అభిమానాన్ని గెలుచుకొని, వారి మధ్య పౌలును ద్వేషానికి గురిచేశారు. అక్కడ గర్విష్ఠులు మరియు అహంకారులు ఈ మూడు దుర్గుణాలను కలిపి చేస్తారు: మొదటిది, వారు కీర్తిని ఆశిస్తారు; రెండవది, వారు ఇతరుల పనులు మరియు మాటలలో తప్పులు వెతకడంలో అద్భుతమైన చాకచక్యం మరియు కుయుక్తిని కలిగి ఉంటారు, తద్వారా ప్రజల ప్రేమ, అభిమానం మరియు ప్రశంసలను సంపాదించుకుంటారు; మరియు మూడవది, వారు ఒకసారి పేరు సంపాదించుకున్న తర్వాత (అది ఇతరుల కష్టం వల్ల అయినప్పటికీ), వారు ఎంతగానో గర్వంతో పొంగిపోతారు, దేనికైనా తెగించడానికి సాహసిస్తారు. అందువల్ల వారు హానికరమైన మరియు పీడించే వ్యక్తులు, వారిని నేను నా హృదయపూర్వకంగా ద్వేషిస్తాను; ఎందుకంటే వారు తమ స్వంత ప్రయోజనాలను కోరుకుంటారు గానీ, యేసు క్రీస్తుకు సంబంధించిన వాటిని కాదు, మొదలైనవి. (Philippians 2:21).

అటువంటి వారికి వ్యతిరేకంగా పౌలు ఇక్కడ మాట్లాడుతున్నాడు. ఆయన ఇలా అంటున్నట్లుగా ఉంది: అటువంటి గర్వాంధులైన ఆత్మలు తమ పనిని చేస్తాయి, అంటే, వారు మనుష్యుల మధ్య ప్రశంసలను, గౌరవాన్ని సంపాదించుకోవాలనే ఉద్దేశ్యంతో సువార్తను బోధిస్తారు; అనగా, పౌలు మరియు ఇతరులు పోల్చలేని శ్రేష్ఠమైన బోధకులుగా తాము పరిగణించబడాలనే ఉద్దేశ్యంతో. వారు ఈ గౌరవాన్ని పొందినప్పుడు, వారు ఇతరుల మాటలను, క్రియలను ఖండించడం ప్రారంభిస్తారు, మరియు తమ సొంతవాటిని గొప్పగా పొగుడుతారు: ఈ కపటత్వం ద్వారా వారు ప్రజల మనస్సులను మాయ చేస్తారు, ఎందుకంటే వారికి చెవులు దురదగా ఉండటం వలన, వారు కొత్త అభిప్రాయాలతో సంతోషించడమే కాకుండా, ఇంతకుముందు తమకు ఉన్న బోధకులు ఈ కొత్తగా వచ్చిన గర్వాంధులైన అధిపతులచే అవమానించబడి, కించపరచబడటం చూసి ఆనందిస్తారు, ఇదంతా వారు వాక్యము పట్ల సంపూర్ణతను మరియు అసహ్యాన్ని పొందినందువల్లే జరుగుతుంది.

అతడు చెప్పినదేమనగా, అలా ఉండకూడదు, కానీ ప్రతివాడు తన పదవియందు నమ్మకముగా ఉండాలి: అతడు తన స్వంత కీర్తిని వెదకకూడదు, ప్రజల ప్రశంసల మీద ఆధారపడకూడదు, కానీ తన పనిని యథార్థంగా చేయడమే అతని ఏకైక లక్ష్యంగా ఉండాలి, అంటే, అతడు సువార్తను స్వచ్ఛంగా బోధించాలి. అతని పని నిష్కపటంగా, సరైనదిగా ఉంటే, దేవుని ఎదుట గానీ, భక్తిపరుల మధ్య గానీ తనకు ఏ ప్రశంస లోటు ఉండదని అతడు నిశ్చయించుకోవాలి. ఈలోగా, కృతజ్ఞత లేని లోకం అతడిని మెచ్చుకోకపోయినా, అది అతడిని ఏమాత్రం కదిలించకూడదు: ఎందుకంటే తన పరిచర్య యొక్క అంతిమ లక్ష్యం తాను మహిమపరచబడటం కాదు, దాని ద్వారా క్రీస్తు మహిమపరచబడటమేనని అతనికి తెలుసు. కాబట్టి, కుడివైపునను ఎడమవైపునను నీతి అను కవచమును ధరించినవాడై, వాడు స్థిరమనస్సుతో ఈలాగు చెప్పవలెను: లోకము నన్ను ఘనపరచుటకై నేను సువార్తను ప్రకటించుట ఆరంభించలేదు. అందువలన, లోకము నన్ను ద్వేషించినా, దూషించినా, లేక హింసించినా, నేను ఆరంభించిన దాని నుండి వెనుకాడను. అట్టివాడే, ఏ లోకసంబంధమైన గౌరవము లేకుండా, అనగా కీర్తిని గాని లాభమును గాని లక్ష్యపెట్టకుండా, ఏ మనుష్యుని బలము, జ్ఞానము, లేక అధికారమును ఆశించకుండా, వాక్యమును బోధించి తన కార్యమును విశ్వాసముగా నెరవేర్చును. వాడు ఇతరుల ప్రశంసల మీద ఆధారపడడు, ఎందుకనగా అది అతనిలోనే ఉన్నది.

కాబట్టి, తన పదవిని సత్యంగా, నమ్మకంగా నెరవేర్చేవాడు, లోకం తనను ఏమి అంటుందో పట్టించుకోడు; లోకం తనను పొగుడుతుందో నిందిస్తుందో అతడు లెక్కచేయడు; కానీ తనలోనే అతనికి పొగడ్త ఉంటుంది; అదే అతని మనస్సాక్షికి సాక్ష్యం మరియు దేవునిలో అతనికి మహిమ. అందువల్ల అతడు పౌలుతో ఇలా చెప్పవచ్చు:

ఇదే మా సంతోషము, [ఇదే మా స్తుతి మరియు మహిమ,] మేము దేవుని ఎదుట నిష్కపటంగాను, యథార్థంగాను, నిజాయితీగాను, శారీరక జ్ఞానంతో కాక, దేవుని కృపతోనే ఈ లోకంలో ప్రవర్తించామని మా మనస్సాక్షి ఇచ్చే సాక్ష్యమే ఇది (2 Corinthians 1:12). ఈ మహిమ అక్షయమైనది మరియు స్థిరమైనది; ఎందుకంటే అది ఇతరుల తీర్పుల మీద ఆధారపడదు, కానీ మా సొంత మనస్సాక్షి మీద ఆధారపడి ఉంటుంది. మేము వాక్యాన్ని నిష్కల్మషంగా బోధించామని, సంస్కారాలను సరిగా నిర్వహించామని, మరియు అన్ని పనులను చక్కగా చేశామని ఆ మనస్సాక్షి మాకు సాక్ష్యమిస్తుంది, కాబట్టి దానిని మా నుండి చెరిపివేయడం గానీ, తీసివేయడం గానీ సాధ్యం కాదు.

అహంకారులు కోరుకునే మరో కీర్తి అనిశ్చితమైనది మరియు అత్యంత ప్రమాదకరమైనది, ఎందుకంటే అది వారిలో లేదు, కానీ అది ప్రజల మాటల్లో మరియు అభిప్రాయంలో ఉంటుంది.

కాబట్టి, తాము చేసినవన్నీ కేవలం దేవుని మహిమను పెంచడానికీ, ఆత్మల రక్షణ కోసమూ నిష్కపటంగా, నిజాయితీగా చేశామని తమ మనస్సాక్షి ఇచ్చే సాక్ష్యాన్ని వారు పొందలేరు. ఎందుకంటే, తమ బోధను అను పని ద్వారా ప్రసిద్ధులుగా ఎంచబడాలని, మనుష్యులచేత ప్రశంసించబడాలని వారు కోరుకుంటారు. అందువల్ల వారికి ఒక మహిమ, ఒక అప్పగింత, ఒక సాక్ష్యం ఉన్నాయి; కానీ అది మనుష్యుల ఎదుట మాత్రమే గానీ, తమలో తాముగానీ, దేవుని ఎదుటగానీ కాదు. దైవభక్తిగలవారు ఈ విధమైన మహిమను కోరుకోరు. ఒకవేళ పౌలు తనలో తానుగా కాకుండా, మనుష్యుల ఎదుట ప్రశంసను పొందివుంటే, అనేక నగరాలు, దేశాలు, ఆసియా ఖండమంతా తన నుండి పతనమవడం చూసినప్పుడు; తన బోధను అనుసరించి ఎన్నో అపరాధాలు, నిందలు, మరియు అనేక మతభ్రష్టత్వాలు రావడం చూసినప్పుడు అతడు నిరాశ చెందవలసి వచ్చేది. క్రీస్తు ఒంటరిగా ఉన్నప్పుడు, అనగా, యూదులు ఆయనను చంపడానికి వెతకడమే కాకుండా, ఆయన శిష్యులు కూడా ఆయనను విడిచిపెట్టినప్పుడు, ఆయన ఒంటరిగా లేడు, కానీ తండ్రి ఆయనతో ఉన్నాడు, ఎందుకంటే ఆయన తనయందు మహిమను [మరియు ఆనందాన్ని] కలిగియున్నాడు (John 16:32).

కాబట్టి ఈ రోజున, మన నమ్మకం, మన కీర్తి మరియు మన ఆనందం మనుషుల తీర్పు మరియు అనుగ్రహం మీద ఆధారపడి ఉంటే, మనం తీవ్రమైన హృదయ వేదనతో మరియు దుఃఖంతో మరణించవలసి వచ్చేది. ఎందుకంటే, పాపిస్టులు, మత వర్గాలు మరియు యావత్ ప్రపంచం మనల్ని ఏ విధమైన గౌరవానికి గానీ, ప్రశంసకు గానీ యోగ్యులుగా పరిగణించే సమయానికి మనం ఎంత దూరంగా ఉన్నామంటే, వారు మనల్ని అత్యంత తీవ్రంగా ద్వేషించి, హింసిస్తున్నారు; అవును, వారు మన పరిచర్యను సంతోషంగా పడగొట్టి, మన సిద్ధాంతాన్ని శాశ్వతంగా నిర్మూలించాలని చూస్తున్నారు. అందువల్ల మనుషుల ముందు మనకు నింద తప్ప మరేమీ లేదు.

అయినను మేము ప్రభువునందు ఆనందించి అతిశయించుచున్నాము; అందువలన ఆయన మాకిచ్చిన, ఆయనకు అంగీకారమైనదని మాకు తెలిసిన మా పదవిని మేము సంతోషంగాను, నమ్మకంగాను నిర్వర్తిస్తున్నాము. ఈలాగు చేయుట వలన, మా పని అపవాదికి ప్రీతికరమో లేక అయిష్టమో, లోకం మమ్మల్ని ప్రేమిస్తుందో లేక ద్వేషిస్తుందో అని మేము పట్టించుకోము. ఎందుకనగా, మా పని మంచిదని ఎరిగి, దేవుని ఎదుట మంచి మనస్సాక్షిని కలిగియుండి, ఘనతలోనూ, అవమానంలోనూ, చెడ్డపేరులోనూ, మంచిపేరులోనూ, మొదలైనవాటిలోనూ మేము ముందుకు సాగుతాము. (2 కొరింథీయులు)

6:8). పౌలు చెప్పినదేమనగా, నీయందు నీవే సంతోషించుటయే గర్వించుట. మరియు వ్యర్థమైన గర్వమనే హేయమైన దుర్గుణానికి వ్యతిరేకంగా ఈ హెచ్చరిక చాలా అవసరం.

సువార్త అనేది ఒక సిద్ధాంతం, అది స్వతహాగానూ, అపవాది దురుద్దేశం వలన కూడా సిలువను, హింసను తనతో పాటు తెస్తుంది. అందువల్ల పౌలు దానిని సిలువ వాక్యము, అభ్యంతర వాక్యము అని పిలుస్తాడు. దానికి ఎల్లప్పుడూ స్థిరమైన, నిలకడైన శిష్యులు ఉండరు. ఈనాడు దానిని ఒప్పుకొని, స్వీకరించే వారు అనేకులు ఉన్నారు; వారు రేపు సిలువనుబట్టి అభ్యంతరపడి, దాని నుండి పడిపోయి, దానిని తిరస్కరిస్తారు. కాబట్టి, మనుష్యుల దయను, ప్రశంసను పొందాలనే ఉద్దేశంతో సువార్తను బోధించేవారు, ప్రజలు వారిని గౌరవించడం, ఘనపరచడం మానేసినప్పుడు తప్పక నశించిపోవాలి, వారి మహిమ అవమానంగా మారుతుంది. అందువల్ల, వాక్య కాపరులు, పరిచారకులు అందరూ ఇతరుల నోటి ద్వారా కాకుండా, తమ ద్వారానే మహిమను [ఆనందాన్ని] పొందడం నేర్చుకోవాలి. దైవభక్తిగలవారు చేసే విధంగా ('చెడ్డ పేరు ద్వారాను, మంచి పేరు ద్వారాను' అని పౌలు చెప్పినట్లు) ఎవరైనా వారిని పొగిడితే, వారు ఆ మహిమను నిజమైన మహిమకు నీడగా మాత్రమే స్వీకరించాలి; మరియు ఆ మహిమ యొక్క అసలు సారం తమ సొంత మనస్సాక్షి యొక్క సాక్ష్యమేనని వారు భావించాలి. అలా చేసేవాడు తన సొంత క్రియలను తానే నిరూపించుకుంటాడు, అనగా, అతడు తన సొంత మహిమను లక్ష్యపెట్టడు, కానీ తన బాధ్యతను నమ్మకంగా నెరవేర్చడమే అతని ఏకైక లక్ష్యం. అంటే, సువార్తను స్వచ్ఛంగా బోధించడం, మరియు సంస్కారముల యొక్క నిజమైన ఉపయోగాన్ని చూపించడం మొదలైనవి. అతడు ఈ విధంగా తన సొంత క్రియలను నిరూపించుకున్నప్పుడు, అతడు తనలోనే మహిమను, ఆనందాన్ని పొందుతాడు, దానిని ఏ మనిషి అతని నుండి తీసివేయలేడు; ఎందుకంటే అది నిశ్చయంగా తన సొంత హృదయంలోనే నాటబడి, పాతుకుపోయి ఉంటుంది, ఇతరుల నోళ్లలో కాదు. ఎందుకంటే సాతాను వారిని చాలా సులభంగా పక్కకు మళ్లించగలడు, మరియు కొద్దిసేపటి క్రితం దీవెనలతో నిండిన ఆ నోటిని, నాలుకను ఇప్పుడు శాపాలతో నింపగలడు.

కాబట్టి, పౌలు ఇలా అంటున్నాడు, మీరు కీర్తిని కోరుకుంటే, దానిని ఎక్కడ వెదకాలో వెతకాలో అక్కడ వెతకండి; ఇతరుల నోటిలో కాదు, మీ స్వంత హృదయంలోనే వెతకండి; మీరు మీ బాధ్యతను సత్యంగా, నమ్మకంగా నెరవేర్చినప్పుడు అలాగే చేస్తారు. అప్పుడు, మీలో మీకు ఉన్న కీర్తితో పాటు, మనుష్యుల యెదుట కూడా మీకు ప్రశంస, అభినందన కలుగుతాయి. కానీ మీరు మిమ్మల్ని మీరు కాక, ఇతరులను బట్టి గర్వపడితే, మీ అంతరంగంలో మీకు ఉన్న ఆ అవమానం, గందరగోళం మనుష్యుల యెదుట బాహ్యంగా కూడా నిందకు, గందరగోళానికి గురికాకుండా ఉండదు. ఈ రోజుల్లోని కొందరు భ్రమపూరిత స్వభావం గలవారిలో మనం దీనిని చూశాము; వారు తమ పనిని నిరూపించుకోలేదు, అంటే, వారు సువార్తను స్వచ్ఛంగా, సరళంగా ప్రకటించడానికి మాత్రమే ప్రయత్నించలేదు, కానీ రెండవ ఆజ్ఞకు విరుద్ధంగా, మనుష్యుల మధ్య ప్రశంసలు పొందడానికి దానిని దుర్వినియోగం చేశారు. కాబట్టి, వారి అంతరంగంలో కలిగిన గందరగోళం తరువాత, 'ప్రభువు తన నామాన్ని వ్యర్థంగా ఉచ్చరించేవారిని నిర్దోషిగా ఎంచడు' (Exodus 20:7) అనే సామెత ప్రకారం, మనుష్యులలో బాహ్య గందరగోళం మరియు అవమానం కూడా సంభవించాయి; మరియు మరలా: 'నన్ను తృణీకరించేవారు తృణీకరించబడతారు' (1 Samuel 2:30). దీనికి విరుద్ధంగా, మనం వాక్య పరిచర్య ద్వారా మొదట దేవుని మహిమను వెదికితే, అప్పుడు నిశ్చయంగా మన మహిమ దానిని వెంబడిస్తుంది, 'నన్ను ఘనపరచువారిని నేను మహిమపరుస్తాను' అనే సామెత ప్రకారం.

ముగింపుగా, ప్రతివాడు తన క్రియలను నిరూపించుకొనవలెను; అనగా, తన పరిచర్య విశ్వసనీయముగా ఉండుటకు వాడు ప్రయత్నము చేయవలెను: ఎందుకనగా వాక్య పరిచారకులలో అన్నిటికంటే మించి ఇదే ఆవశ్యకము. (1

(Corinthians 4:2). ఆయన ఇలా చెప్పినట్లు: ప్రతివాడు వాక్యమును స్వచ్ఛముగాను, విశ్వాసముగాను బోధించుటకు ప్రయత్నించవలెను; దేవుని మహిమను, ఆత్మల రక్షణను తప్ప మరి దేనిమీద దృష్టి పెట్టకూడదు; అప్పుడు అతని పని విశ్వాసముగాను, మంచిగాను ఉండును; అప్పుడు అతడు తన మనస్సాక్షియందు మహిమను, ఆనందమును పొందును, అందువలన అతడు, ‘నా బోధయు నా పరిచర్యయు దేవునికి ప్రీతికరమైనవి’ అని ధైర్యముగా చెప్పగలడు. మరియు ఇది నిజముగా శ్రేష్ఠమైన మహిమ.

ఈ వాక్యాన్ని జీవితంలోని ప్రతి దశలో విశ్వాసులు చేసే పనులకు కూడా చక్కగా వర్తింపజేయవచ్చు. ఉదాహరణకు, ఒక న్యాయాధికారి, గృహస్థుడు, సేవకుడు, ఉపాధ్యాయుడు, పండితుడు మొదలైనవారు తమ వృత్తిలో నిలకడగా ఉండి, తమ వృత్తికి సంబంధం లేని పనులతో తమను తాము ఇబ్బంది పెట్టుకోకుండా, అందులో తమ కర్తవ్యాన్ని విశ్వాసంగా నిర్వర్తిస్తే, వారు తమను తాము గర్వించుకొని ఆనందించవచ్చు; ఎందుకంటే వారు ఇలా చెప్పగలరు:

దేవుడు నాకు నియమించిన నా వృత్తి కార్యాలను, నా శక్తికొలది విశ్వాసముతోను, శ్రద్ధతోను నేను చేశాను. కాబట్టి, ఈ పని విశ్వాసముతోను, దేవునికి విధేయతతోను చేయబడినందున, అది దేవునికి ప్రీతికరమని నాకు తెలుసు. ఇతరులు దానిని గూర్చి చెడుగా మాట్లాడినా, నేను దానిని పెద్దగా పట్టించుకోను. ఎందుకంటే, నీతిమంతుల బోధను, జీవితాన్ని తృణీకరించి, దూషించేవారు ఎప్పుడూ కొందరు ఉంటారు. కానీ, అబద్ధపు పెదవులన్నిటినీ, దూషణ చేసే నాలుకలన్నిటినీ నాశనం చేస్తానని దేవుడు హెచ్చరించాడు. కాబట్టి, అటువంటి వారు అత్యాశతో వ్యర్థమైన కీర్తిని వెదకుతూ, అబద్ధములతోను, దూషణలతోను నీతిమంతులను అవమానపరచడానికి ప్రయత్నిస్తున్నప్పుడు, పౌలు చెప్పినట్లుగా వారికి ఇలా జరుగుతుంది: 'ఎవరి కీర్తి వారి అవమానమో' (Philippians 3:19); మరియు మరొకచోట: 'వారి అవివేకము అందరికీ తెలియబడును' (2 Timothy 2:9). ఎవరి ద్వారా?

నీతిమంతుడైన న్యాయాధిపతియగు దేవుడు వారి అబద్ధపు ఆరోపణలను, నిందలను ఎలా వెల్లడిస్తాడో, అలాగే మధ్యాహ్నపు వెలుగులా నీతిమంతుల నీతిని బయలుపరుస్తాడు, కీర్తనలలో చెప్పబడినట్లుగా.

ఈ కారణాన్ని, 'తనలోనే' (ఈ విషయాన్ని కూడా ప్రస్తావిస్తూ) దేవుడు మినహాయించబడకుండా ఉండేలా అర్థం చేసుకోవాలి: అంటే, ప్రతి మనిషి, తాను ఏ దైవిక జీవిత స్థితిలో ఉన్నప్పటికీ, తన పని ఒక దైవిక కార్యమని తెలుసుకోవాలి: ఎందుకంటే అది దేవుని ఆజ్ఞను కలిగియున్న అతని పిలుపు యొక్క కార్యము.

ప్రతి మనిషి తన భారాన్ని తానే మోయాలి. ఇతరులు తనను పొగుడుతూ, ప్రశంసిస్తూ ఇచ్చే తీర్పుల మీద ఆధారపడకుండా ఉండేందుకు, ఇది మునుపటి వాక్యానికి ఒకరకంగా కారణం లేదా నిర్ధారణ. ఆయన ఇలా అన్నట్లుగా: నీలో కాకుండా ఇతరులలో కీర్తిని వెదకడం నీకు మహాపిచ్చి. ఎందుకంటే మరణ వేదనలోను, అంత్య తీర్పులోను, ఇతరులు నిన్ను పొగిడినందువల్ల నీకు ఏ ప్రయోజనమూ ఉండదు; ఎందుకంటే ఇతరులు నీ భారాన్ని మోయరు, కానీ నీవు క్రీస్తు తీర్పు సింహాసనం ఎదుట నిలబడి, నీ భారాన్ని ఒంటరిగానే మోయాలి. అక్కడ నిన్ను పొగిడేవారు నీకు ఏమాత్రం సహాయం చేయలేరు. ఎందుకంటే మనం చనిపోయినప్పుడు, ఈ పొగడ్తల స్వరాలు మనకు ఆగిపోతాయి. మరియు ఆ రోజున, ప్రభువు సమస్త హృదయాల రహస్యాలను తీర్పు తీర్చినప్పుడు, నీ అంతరాత్మ సాక్షిగా నీతోనో లేదా నీకు వ్యతిరేకంగానో నిలుస్తుంది. (రోమీయులకు)

2:15). నీవు ఇతరులయందు నీ ఘనతను పొందిన యెడల, అది నీకు విరోధముగాను; నీయందు నీకే ఘనతను పొందిన యెడల, అనగా, కేవలం దేవుని మహిమను మరియు ఆత్మల రక్షణను దృష్టిలో ఉంచుకొని, వాక్య పరిచర్యను నీవు హృదయపూర్వకంగాను, విశ్వసనీయంగాను నెరవేర్చావని, లేదా నీ పిలుపు చొప్పున నీ కర్తవ్యాన్ని నెరవేర్చావని నీ మనస్సాక్షి సాక్ష్యమిచ్చిన యెడల, అది నీకు విరోధముగాను ఉంటుంది. మరియు ‘ప్రతివాడు తన తీర్పును తనే భరించుకొనును’ అనే ఈ మాటలు మిక్కిలి తీవ్రమైనవి, అవి మనలను ఎంతగానో భయపెట్టాలి, తద్వారా మనం వ్యర్థమైన ఘనతను కోరుకోకూడదు.

ఇంకా గమనించవలసిన విషయం ఏమిటంటే, మనం ఇక్కడ నీతిమంతులుగా తీర్చబడుట గురించి మాట్లాడటం లేదు. ఆ విషయంలో కేవలం కృప మరియు పాపక్షమాపణ తప్ప మరేదీ ప్రయోజనకరం కాదు; అది కేవలం విశ్వాసం ద్వారానే పొందబడుతుంది. అక్కడ మన క్రియలన్నిటికీ, అవును మన శ్రేష్ఠమైన క్రియలకు, మరియు దేవుని పిలుపు చొప్పున చేసిన క్రియలకు కూడా పాపక్షమాపణ అవసరం, ఎందుకంటే మనం వాటిని పరిపూర్ణంగా చేయము. కానీ ఇది వేరే విషయం. ఆయన ఇక్కడ పాపక్షమాపణ గురించి చర్చించడం లేదు, కానీ సత్యమైన క్రియలను మరియు వేషధారణ క్రియలను పోలుస్తున్నాడు. కాబట్టి ఈ విషయాలను ఈ విధంగా అర్థం చేసుకోవాలి, దైవభక్తిగల కాపరి యొక్క కార్యం లేదా పరిచర్య ఎంత పరిపూర్ణంగా ఉండదంటే, అతనికి పాపక్షమాపణ అవసరం ఉన్నప్పటికీ, అహంకారియైన వాని పరిచర్యతో పోల్చినప్పుడు అది స్వతహాగా మంచిది మరియు పరిపూర్ణమైనది.

కాబట్టి మన పరిచర్య మంచిది మరియు సరైనది, ఎందుకంటే దాని ద్వారా మనం దేవుని మహిమను మరియు ఆత్మల రక్షణను కోరుతాము. కానీ భ్రమలు గల నాయకుల పరిచర్య అలా ఉండదు, ఎందుకంటే వారు తమ సొంత ప్రశంసలను కోరుకుంటారు. కాబట్టి ఏ క్రియలూ దేవుని ఎదుట మనస్సాక్షిని శాంతపరచలేనప్పటికీ, మనం మన పనిని యథార్థంగా, సత్యంగా మరియు దేవుని పిలుపుకు అనుగుణంగా చేశామని, అనగా మనం దేవుని వాక్యాన్ని వక్రీకరించకుండా, దానిని స్వచ్ఛంగా [మరియు విశ్వసనీయంగా] బోధించామని మనకు మనమే నమ్మించుకోవడం అవసరం. మన విధిలో మరియు పిలుపులో మన కర్తవ్యాన్ని యథార్థంగా నెరవేర్చామని, దానికి అనుగుణంగా మన జీవితాన్ని గడిపామని చెప్పే ఈ మనస్సాక్షి సాక్ష్యం మనకు అవసరం. కాబట్టి మన క్రియలు దేవుని ఆజ్ఞలని, అవి ఆయనకు ప్రీతికరమైనవని మనకు తెలిసినంతవరకు మాత్రమే మనం వాటిని గూర్చి అతిశయించాలి. ఎందుకంటే అంత్య తీర్పులో ప్రతి ఒక్కరూ తమ భారాన్ని తామే భరించాలి, కాబట్టి అక్కడ ఇతరుల ప్రశంసలు వారికి ఏమాత్రం సహాయపడవు లేదా ప్రయోజనం చేకూర్చవు.

ఇంతవరకు ఆయన, అతి హానికరమైన అహంకారమనే దుర్గుణానికి వ్యతిరేకంగా మాట్లాడారు; దానిని అణచివేయడానికి నిరంతర ప్రార్థన అవసరం లేనంత శక్తి ఏ మనిషికైనా ఉంది. ఎందుకంటే, నీతిమంతులలో కూడా, తన సొంత ప్రశంసలతో ఆనందించని మనిషి ఎవరున్నారు? ఈ దుర్గుణం మనకు సోకకుండా పరిశుద్ధాత్మ మాత్రమే మనలను కాపాడగలడు.

వాక్యములో ఉపదేశము పొందినవాడు, తనకు ఉపదేశించినవానిని తన సకల ఆస్తిలో పాలుపొందునుగా చేయును గాక. ఇక్కడ ఆయన శిష్యులకు లేదా వాక్యమును వినువారికి బోధిస్తూ, తమకు వాక్యములో బోధించి ఉపదేశించినవారికి సకల మంచి వస్తువులను ఇవ్వమని ఆజ్ఞాపిస్తున్నాడు. అపొస్తలులు తమ బోధకులను పోషించుటకు సంఘములను ఎందుకంత శ్రద్ధగా ఆజ్ఞాపించారో అని నేను కొన్నిసార్లు ఆశ్చర్యపోయాను.

ఎందుకంటే పోపరీయ పాలనలో, అందమైన దేవాలయాల నిర్మాణానికి, వాటి నిర్వహణకు, మరియు వాటి సేవకు నియమించబడిన వారి ఆదాయాలను, జీవనోపాధులను పెంచడానికి ప్రజలందరూ సమృద్ధిగా ఇవ్వడం నేను చూశాను. దీని ఫలితంగా బిషప్‌ల మరియు ఇతర మతాధికారుల గౌరవం, సంపద ఎంతగా పెరిగిందంటే, ప్రతిచోటా అత్యుత్తమమైన, అత్యంత ఫలవంతమైన భూములు వారి స్వాధీనంలోకి వచ్చాయి.

కాబట్టి పౌలు ఈ ఆజ్ఞను వ్యర్థంగా ఇచ్చాడని నేను అనుకున్నాను, ఎందుకంటే మతగురువులకు అన్ని రకాల మంచివి సమృద్ధిగా ఇవ్వడమే కాకుండా, వారు ఐశ్వర్యంలోనూ, సంపదలోనూ పొంగిపొర్లారు. అందువల్ల, మనుషులను ఇంకా ఇవ్వమని ప్రోత్సహించడం కంటే, ఇవ్వకుండా ఉండమని హెచ్చరించడమే మేలని నేను అనుకున్నాను. ఎందుకంటే మనుషుల ఈ మితిమీరిన ఉదారత వలన మతగురువుల దురాశ పెరగడం నేను చూశాను. కానీ ఇంతకుముందు వారికి అంత సమృద్ధిగా మంచివి ఎందుకు ఉండేవో, ఇప్పుడు వాక్య పరిచారకులైన పాస్టర్లు ఎందుకు కొరతతో ఉన్నారో ఇప్పుడు నాకు కారణం తెలిసింది.

పూర్వకాలంలో, తప్పులు మరియు దుష్ట సిద్ధాంతాలు తప్ప మరేమీ బోధించబడనప్పుడు, వారికి అన్ని విషయాలు ఎంతగానో సమృద్ధిగా ఉండేవి. పేతురు యొక్క వారసత్వ సంపద (అతనికి వెండి గానీ బంగారం గానీ లేదని అది నిరాకరించింది) మరియు వారు పిలిచినట్లుగా ఆత్మీయ సంపదల వలన పోప్ ఒక చక్రవర్తి అయ్యాడు, కార్డినల్స్ మరియు బిషప్‌లు ప్రపంచానికి రాజులుగా మరియు రాకుమారులుగా చేయబడ్డారు. కానీ ఇప్పుడు, సువార్త ప్రకటించబడి, ప్రచురించబడినందున, దానిని విశ్వసించేవారు ఒకప్పుడు క్రీస్తు మరియు ఆయన అపొస్తలులు ఉన్నంత ధనవంతులుగా ఉన్నారు. దేవుని వాక్యపు కాపరులను మరియు పరిచారకులను పోషించి, కాపాడాలనే ఈ ఆజ్ఞ ఎంత చక్కగా పాటించబడుతుందో మనము అనుభవం ద్వారా తెలుసుకుంటాము. ఈ ఆజ్ఞను పౌలు ఇక్కడ మరియు ఇతర చోట్ల ఎంతో శ్రద్ధగా పునరావృతం చేసి, తన శ్రోతల మెదళ్లలోకి బలంగా చొప్పిస్తాడు. మాకు తెలిసినంతవరకు, తన పాస్టర్లను, బోధకులను పోషించి, ఆదరించే నగరం ఇప్పుడు ఏదీ లేదు. కానీ వారందరూ, క్రీస్తుకు ఇవ్వబడని వస్తువులతోనే భోగవిలలాడుతున్నారు. ఎందుకంటే, క్రీస్తుకు ఏ మనిషి ఏమీ ఇవ్వడు (ఆయన పుట్టినప్పుడు, సత్రంలో ఆయనకు చోటు లేకపోవడం వల్ల మంచానికి బదులుగా పశువుల తొట్టిలో పడుకోబెట్టబడ్డాడు; ఆ తర్వాత, మనుషుల మధ్య తిరిగినప్పుడు, ఆయన తల వాల్చడానికి చోటు లేకపోయింది; క్లుప్తంగా చెప్పాలంటే, ఆయన వస్త్రాలు దోచుకోబడి, ఇద్దరు దొంగల మధ్య సిలువపై నగ్నంగా వేలాడదీయబడి, అత్యంత దీనంగా మరణించాడు). కానీ ఆ వస్తువులు పోప్‌కు, అతని హేయమైన కార్యాలను పోషించడం కోసం, మరియు అతను సువార్తను అణచివేస్తూ, మనుషుల సిద్ధాంతాలను, సంప్రదాయాలను బోధించి, విగ్రహారాధనను స్థాపించినందున ఇవ్వబడ్డాయి.

పౌలు సంఘాలను ఒప్పిస్తూ, వారు తమ కాపరులను పోషించాలని గానీ, లేదా యూదులలోని పేద పరిశుద్ధుల సహాయానికి కొంత ఇవ్వాలని గానీ చేసిన ఉపదేశాలను నేను చదివినప్పుడల్లా, అంతటి గొప్ప అపొస్తలుడైన ఆయన సంఘాల ఈ ప్రయోజనాన్ని సాధించడం కోసం ఇన్ని మాటలు ఉపయోగించవలసి వచ్చినందుకు నేను ఎంతగానో ఆశ్చర్యపడతాను మరియు సిగ్గుపడతాను. కొరింథీయులకు వ్రాస్తూ, ఆయన ఈ విషయాన్ని రెండు పూర్తి అధ్యాయాలలో (కొరింథీయులు 8 మరియు 2 కొరింథీయులు) ప్రస్తావించాడు.

9.). పేదల ఉపశమనం మరియు సహాయం కోసం చాలా జాగ్రత్తగా యాచిస్తూ కొరింథీయులను అపఖ్యాతి పాలు చేసినట్లే, కొరింథుకు ఏమాత్రం సంబంధం లేని విట్టెన్‌బర్గ్‌ను నేను అపఖ్యాతి పాలు చేయడానికి ఇష్టపడను.

అయితే సువార్త ప్రకటించబడినప్పుడు దాని గతి ఇదే: పరిచారకులను నియమించుటకును, పండితులను పోషించుటకును ఎవరూ ఏమీ ఇవ్వడానికి ఇష్టపడకపోవడమే కాకుండా, మనుష్యులు దోచుకోవడం, దొంగిలించడం, మరియు అనేక కుయుక్తులతో ఒకరిని ఒకరు వంచించుకోవడం ప్రారంభిస్తారు. క్లుప్తంగా చెప్పాలంటే, మనుష్యులు అకస్మాత్తుగా తమ దయను కోల్పోయి, క్రూరమైన మృగాలుగా మారిపోయినట్లు కనిపిస్తారు. దీనికి విరుద్ధంగా, దయ్యాల సిద్ధాంతం ప్రకటించబడినప్పుడు, మనుష్యులు విచ్చలవిడిగా ప్రవర్తించి, తమను మోసగించిన వారికి తమ సర్వస్వాన్ని ఇష్టపూర్వకంగా అర్పించారు. దైవభక్తిగల యాజకులకు, లేవీయులకు ఏమీ ఇవ్వడానికి ఇష్టపడక, దుష్టులకు సర్వస్వాన్ని సమృద్ధిగా ఇచ్చిన యూదులలోని ఇదే పాపాన్ని ప్రవక్తలు ఖండిస్తున్నారు.

కాబట్టి, సంఘ పరిచారకుల పోషణ విషయంలో పౌలు యొక్క ఈ ఆజ్ఞ ఎంత అవసరమో ఇప్పుడు మనం అర్థం చేసుకోవడం ప్రారంభిస్తాము. ఎందుకంటే సువార్త వెలుగు తప్ప మరేదానిలోనూ సాతాను నివసించలేడు. కాబట్టి, ఆ వెలుగు ప్రకాశించనారంభించినప్పుడు అతడు చూచి, కోపంతో రగిలిపోయి, దానిని ఆర్పడానికి తన సర్వశక్తితో ప్రయత్నిస్తాడు. మరియు అతడు దీనిని రెండు విధాలుగా ప్రయత్నిస్తాడు: మొదట, అబద్ధపు ఆత్మల ద్వారా మరియు నిరంకుశుల బలంతో; ఆ తర్వాత పేదరికం మరియు కరువు ద్వారా.

అయితే, (దేవునికి స్తోత్రం) ఈ దేశంలో మతవిరోధులు మరియు నిరంకుశుల ద్వారా సువార్తను ఇంతవరకు అతడు అణచివేయలేకపోయాడు; కాబట్టి అతడు దానికి వ్యతిరేక మార్గంలో, అంటే వాక్య పరిచారకుల జీవనోపాధిని తీసివేయడం ద్వారా దానిని నెరవేర్చడానికి ప్రయత్నిస్తున్నాడు. తద్వారా వారు పేదరికం మరియు అవసరంతో పీడింపబడి, తమ పరిచర్యను విడిచిపెట్టాలి, మరియు ఆ విధంగా దేవుని వాక్యం లేని దీన ప్రజలు కాలక్రమేణా అడవి మృగాల వలె క్రూరంగా మారాలి. మరియు పట్టణాలలోని భక్తిహీనమైన న్యాయాధికారుల ద్వారా, అలాగే దేశంలోని ఉన్నత వర్గాల వారు మరియు పెద్దమనుషుల ద్వారా సాతాను ఈ భయంకరమైన దురాచారాన్ని ప్రోత్సహించడానికి సహాయం చేస్తున్నాడు. వీరు సువార్త పరిచారకులు జీవించడానికి ఉపయోగపడే సంఘ ఆస్తులను తీసివేసి, వాటిని దుర్మార్గపు పనులకు వాడుకుంటున్నారు. ‘ఈ సరుకులు ఒక వేశ్య జీతముతో సంపాదించబడినవి, కాబట్టి అవి తిరిగి ఆ వేశ్య జీతానికే చెందును’ అని మీకా ప్రవక్త సెలవిచ్చుచున్నాడు.

అంతేకాక, సాతాను మితిమీరిన సంపూర్ణత ద్వారా కూడా మనుష్యులను ప్రత్యేకంగా సువార్త నుండి దూరం చేస్తాడు. ఎందుకంటే, సువార్తను శ్రద్ధగా, ప్రతిదినం ప్రకటించినప్పుడు, అనేకులు దానితో తృప్తి చెంది, దానిని అసహ్యించుకోవడం ప్రారంభిస్తారు, మరియు కొద్దికొద్దిగా దైవిక కార్యాలన్నిటి విషయంలో నిర్లక్ష్యంగా, విముఖంగా తయారవుతారు. మళ్ళీ, ఇప్పుడు ఏ తండ్రి కూడా తన పిల్లలను మంచి విద్యలోనూ, మరీ ముఖ్యంగా పరిశుద్ధ గ్రంథ అధ్యయనంలోనూ పెంచడం లేదు; వారు వారిని పూర్తిగా లాభదాయకమైన కళలలో లేదా వృత్తులలో నిమగ్నం చేస్తున్నారు. ఇవన్నీ సాతాను యొక్క పద్ధతులు; నిరంకుశుల హింస గానీ, పాషండుల కుయుక్తులు గానీ లేకుండా మన దేశంలో సువార్తను అణచివేయడం తప్ప మరే ఇతర ఉద్దేశ్యం అతనికి లేదు.

అందువల్ల, సువార్త వినేవారు తమ కాపరులను, బోధకులను తమతో పాటు అన్ని మంచి విషయాలలో పాలుపొందేలా చేయమని పౌలు హెచ్చరించడంలో కారణం లేకపోలేదు. 'మేము మీకు ఆత్మీయ సంబంధమైన వాటిని విత్తినట్లయితే, మేము మీ లౌకిక సంబంధమైన వాటిని కోయడం గొప్ప విషయమా?' అని ఆయన కొరింథీయులతో అన్నాడు. కాబట్టి, వినేవారు తాము ఎవరి నుండి ఆత్మీయ సంబంధమైన వాటిని పొందారో, వారికి శారీరక సంబంధమైన వాటిని పరిచర్య చేయాలి. కానీ ఈనాడు రైతులు, పౌరులు, పెద్దమనుషులు అనే తేడా లేకుండా, మన బోధను దుర్వినియోగం చేసి, దాని ముసుగులో తమను తాము ధనవంతులుగా చేసుకుంటున్నారు.

ఇంతకుముందు, పోప్ పరిపాలనలో ఉన్నప్పుడు, పూజారులకు వార్షికోత్సవాల (వారు వాటిని అలా పిలిచేవారు) కోసం, మరియు ప్రార్థనలు, దిరిజెస్, ట్రెంటల్స్ వంటి అలాంటి పనికిరాని వాటి కోసం ఏటా కొంత చెల్లించని వ్యక్తి అనేవాడే లేడు.

భిక్షాటన చేసే సన్యాసులకు కూడా వారి వంతు పాత్ర ఉంది. అలాగే రోమ్ సరుకులు మరియు రోజువారీ కానుకలలో కొంత భాగం దోచుకోబడింది. వీటి నుండి మరియు ఇలాంటి లెక్కలేనన్ని వసూళ్ల నుండి, మన దేశస్థులు ఇప్పుడు సువార్త ద్వారా విడిపించబడుతున్నారు. కానీ అది ఎంత దూరంలో ఉందంటే, వారు కృతజ్ఞతతో ఉన్నారు.

దేవుడు ఈ స్వేచ్ఛను ప్రసాదించాడు, విచ్చలవిడిగా ఇచ్చేవారిగా ఉన్న వీరు ఇప్పుడు పచ్చి దొంగలుగా, దోపిడీదారులుగా మారారు. సువార్త కొరకు గానీ, దాని పరిచారకుల కొరకు గానీ ఒక్క పైసా కూడా ఇవ్వరు, పేద పరిశుద్ధుల ఉపశమనం మరియు సహాయం కోసం ఏమీ ఇవ్వరు; ఇది వారు వాక్యాన్ని, విశ్వాసాన్ని రెండింటినీ కోల్పోయారనడానికి, వారిలో ఆత్మీయ మంచితనం లేకపోందనడానికి స్పష్టమైన సూచన. ఎందుకంటే, నిజంగా దైవభక్తి గలవారు తమ కాపరులు లేమిలో, దారిద్ర్యంలో జీవించడానికి సహించడం అసాధ్యం. కానీ, తమ కాపరులు ఏదైనా కష్టానికి గురైనప్పుడు వీరు నవ్వుతూ, సంతోషిస్తూ, తమ జీవనోపాధిని నిలిపివేస్తున్నా లేదా ఇవ్వవలసినంత విశ్వాసంతో ఇవ్వకపోయినా, వారు అన్యజనుల కంటే అధ్వాన్నమైన వారని ఇది స్పష్టంగా సూచిస్తుంది.

కానీ ఈ కృతఘ్నత వలన కలుగు విపత్తులను వారు త్వరలోనే అనుభవిస్తారు. ఎందుకంటే వారు ప్రాపంచిక మరియు ఆధ్యాత్మిక విషయాలు రెండింటినీ కోల్పోతారు. ఈ పాపానికి తప్పక తీవ్రమైన శిక్ష విధించబడుతుంది.