యూదు మత చరిత్ర

యూదు మత చరిత్ర

చారిత్రక సమాచారం ప్రకారం, ప్రపంచంలో యూదుల జనాభా కేవలం 15 మిలియన్లు మాత్రమేనని అంచనా. ఈ మొత్తంలో, సుమారు 6 మిలియన్లు అమెరికాలోనే మరియు 3 మిలియన్లు ఇజ్రాయెల్‌లో ఉన్నారు. మిగిలిన వారు ప్రపంచంలోని వివిధ ప్రాంతాలలో విస్తరించి ఉన్నారు. ఈ గణాంకాలు కేవలం యూదు కుటుంబాలకు మాత్రమే సంబంధించినవి. ప్రపంచంలో యూదులు సాధించిన ప్రభావాన్ని మనం పోల్చి చూస్తే, ఈ సంఖ్య ప్రతి పాఠకుడికి నిస్సందేహంగా ఆశ్చర్యం కలిగిస్తుంది. చరిత్రలోని అద్భుతమైన విషయాలలో ప్రపంచంలోని మూడు ప్రధాన మతాలు ఉన్నాయి - జుడాయిజం, క్రైస్తవ మతం మరియు ఇస్లాం. ఇవి తమ కాలంలోని అత్యంత రాజకీయ మరియు సాంస్కృతిక ప్రాముఖ్యత కలిగిన విశ్వాసాల నుండి ఉద్భవించాయి.

మనం ప్రాచీన చరిత్రను పరిశీలిస్తే, ఈజిప్ట్, అస్సిరియా, పర్షియా, బాబిలోనియా, గ్రీక్, రోమ్ మొదలైన గొప్ప రాజ్యాలు ఎంత ఘోరంగా పతనమయ్యాయో తెలుస్తుంది. కానీ, ఒక చిన్న, అజ్ఞాత యూదు జాతి మాత్రం మిగిలిపోయింది. అయినప్పటికీ ఆ జాతిని, అక్కడి ప్రజలను బయటివారిగా పరిగణించారు. వారు విచిత్రమైన ఆచారాలను, తమ వింత దైవాన్ని ఆరాధించేవారు. ప్రాచీన సామ్రాజ్యాలు, వాటి మతాలు నలిగిపోయి నాశనమయ్యాయి. కానీ యూదుల మతం లక్షలాది మంది ప్రజలను ప్రభావితం చేసింది. మరో 2000 సంవత్సరాలలో ప్రపంచ జనాభాలో సగం మంది విశ్వాసులుగా మారతారని ప్రవచించబడింది. ఈ మాట, అది సర్వశక్తిమంతుడైన దేవుని శక్తియే అయి ఉంటుందనే నమ్మకాన్ని మనలో కలిగిస్తుంది.

దాని మత ప్రభావం కారణంగా జరిగిన విషాదకరమైన సంఘటన వల్ల, అది ప్రధానంగా దాని కుమార్తె అయిన క్రైస్తవ మతం చేతిలో నిరంతర హింసకు గురై ఉండాలి. దీనికి ప్రధాన కారణం, జుడాయిజం ఒక మతపరమైన దృగ్విషయంగానే కాకుండా తీవ్రవాదంగా కూడా మారడమే. కానీ క్రైస్తవ, ఇస్లాం మతాలు అలా లేవు. వారి సిద్ధాంతం ప్రకారం, యూదు కుటుంబంలో జన్మించిన వ్యక్తి లేదా యూదు మతాన్ని అనుసరించేవాడే యూదుడు. రికార్డుల ప్రకారం, వారిలో చాలామంది యూదులుగానే జన్మించారు మరియు మతం మారినవారు చాలా తక్కువ. ఆధునిక ప్రపంచంలో, తమ పూర్వీకుల విశ్వాసాన్ని, ఆచారాలను విడిచిపెట్టిన యూదులు చాలామంది ఉన్నారు. జుడాయిజం అనేది ఒకే జాతికి చెందిన మతం మరియు అది యూదుల జీవితంలోని ప్రతి అంశాన్ని అంగీకరించింది. వారి హింసకు కొన్ని కారణాలు ఉన్నాయి. అవి కేవలం వారి మతం వల్ల మాత్రమే కాదు, వారు ఇతరుల జీవన విధానంలో బయటివారిగా, అపరిచితులుగా కనిపించడం కూడా ఒక కారణం.

పాత నిబంధన అనేది యూదుల చరిత్ర తప్ప మరేమీ కాదు. దావీదు వంటి గొప్ప రాజులు, మోషే వంటి గొప్ప నాయకులు, ఎస్తేరు రాణి వంటి గొప్ప స్త్రీలు, శిష్యులందరూ మరియు అపొస్తలులందరూ యూదు సమాజం నుండే వచ్చారు. అనేక జనములకు తండ్రియైన అబ్రాహాము సంతతి నుండి ఈ ప్రజలను దేవుడే స్వయంగా ఎన్నుకున్నాడు. ఈ ఎంపికలో దేవుని ప్రధాన ఉద్దేశ్యం, యావత్ ప్రపంచ ప్రజలను తన సేవలోనికి తీసుకువచ్చే పరిచర్యను నెరవేర్చడమే. “ప్రాయశ్చిత్త దినమున”

దేవునిచే ఎన్నుకోబడిన ప్రజల ఏడు గొప్ప పండుగలలో ఒకటైన "దేవుని నిత్యరాజ్యం" ప్రార్థనను నిర్వహించాలి. ఈ ప్రార్థనల ముఖ్య ఉద్దేశ్యం ప్రపంచమంతా యూదు మతంలోకి మారడం.

ఆ సమయంలో, ముఖ్యంగా రోమన్ల పాలనలో, చాలా మంది యూదు మిషనరీలు జుడాయిజాన్ని వ్యాప్తి చేయడానికి చురుకుగా ప్రయత్నించారు, కానీ వారు క్రైస్తవ మిషనరీలు మరియు ఇస్లాం విశ్వాసుల ముందు నిలబడలేకపోయారు. జుడాయిజం కచ్చితమైన ఏకేశ్వరోపాసన, అంటే దేవుడు ఒక్కడే. వారి భావాల ప్రకారం, ఇతర దేవుళ్ళు కల్పితమైనవి లేదా దుష్ట శక్తులు. యూదు పిల్లలు మాట్లాడగలిగినప్పుడు, వారికి "షెమా" అనే విశ్వాస ప్రకటనను మరియు ద్వితీయోపదేశకాండము 6వ అధ్యాయంలోని ఒక వచనాన్ని బోధించేవారు. "ఓ ఇశ్రాయేలు వినుము, యెహోవా మన దేవుడు, యెహోవా ఒక్కడే" అని చదివి వినిపించేవారు. భక్తిగల యూదులందరూ ప్రతి ఉదయం మరియు సాయంత్రం ఈ వచనాన్ని పఠించవలసి ఉండేది. మరణిస్తున్న వ్యక్తి కూడా స్పృహలో ఉన్నప్పుడు ఇదే వచనాన్ని పఠించాలని నమ్ముతారు. ఏకేశ్వరోపాసన నుండి వైదొలగడంగా భావించి, క్రీస్తును మరియు త్రిత్వాన్ని ఆరాధించే క్రైస్తవులను జుడాయిజం తీవ్రంగా వ్యతిరేకిస్తుంది.

యూదు మతంలో తదుపరి ప్రాథమిక సూత్రం పవిత్ర గ్రంథమైన హీబ్రూ బైబిల్‌కు (క్రైస్తవులు దీనిని పాత నిబంధన అని పిలుస్తారు) తగిన గౌరవం ఇవ్వడం. ముఖ్యంగా, దేవుని మార్గదర్శకత్వంతో మోషే వ్రాసిన పాత నిబంధనలోని మొదటి ఐదు పుస్తకాలైన "పెంటట్యూక్"కు గౌరవం ఇవ్వాలి. వీటిని "తోరా" బోధన అని కూడా పిలుస్తారు. బైబిల్ అనేది దేవుని ప్రేరణతో మానవులు వ్రాసిన దేవుని వాక్యం. తోరాలో, దేవుడు ప్రపంచాన్ని సృష్టించినప్పటి నుండి, వాగ్దాన భూమి అయిన కనానును చూసి మోషే మరణించే వరకు ఉన్న ప్రపంచ చరిత్ర ఉంది. తోరాలో దేవుడు మోషేకు ఇచ్చిన వివరణాత్మక నియమ నిబంధనలు కూడా ఉన్నాయి. వాటిలో పది ఆజ్ఞలు, జంతు బలులు, అర్పణలు, విశ్రాంతి దినాన్ని పాటించడం, న్యాయ పరిపాలనకు సంబంధించిన నియమాలు, సమాజంలో పరస్పర సామాజిక ప్రవర్తనకు సంబంధించిన నియమాలు మొదలైన నైతిక నియమాలు ఉన్నాయి. ఆచారాలు, నైతిక విలువలు మరియు సంప్రదాయాలను వేరుగా పాటించని కాలంలో ఈ నియమాలు ఉనికిలోకి వచ్చాయి. "నీవు చంపకూడదు" అని చెప్పినప్పుడు, దాని అర్థం "నీవు నరకకూడదు". దేవుని ప్రజల మంచి ప్రవర్తన కోసం ఇటువంటి గొప్ప సూక్తులు ఉన్నాయి.

అలాగే “నీ పొరుగువారిని ప్రేమించు” అనేది మరో నియమం. ఇది ఋతుస్రావం అవుతున్న స్త్రీకి కూడా వర్తిస్తుంది; ఆమె అపవిత్రురాలు కాబట్టి, దేవునికి గొర్రెపిల్లను గానీ, పావురాన్ని గానీ, లేదా గువ్వను గానీ అర్పించే వరకు పవిత్ర స్థలాల్లోకి ప్రవేశించడానికి అనుమతించబడదు. ఇటువంటి సాంప్రదాయ వారసత్వ ఆచారాలకు మరియు నియమాలకు ఈ మతం అత్యంత ప్రాముఖ్యతనిచ్చింది, మరియు ఈ జుడాయిజం ఒక నైతిక మతం అని కూడా మనం చెప్పవచ్చు. ప్రవక్తలు మరియు గురువులు కూడా ప్రజలకు మంచి ప్రవర్తన యొక్క ఆవశ్యకతను మరియు వారు చేసిన తప్పులకు నిజమైన పశ్చాత్తాపాన్ని పదేపదే నొక్కి చెప్పారు. ఇది అన్నింటికంటే ముఖ్యమైనది.

దేవుని శాశ్వత రాజ్యం, ఆచారాలను సరిగ్గా పాటించడం లేదా సంప్రదాయాలను కఠినంగా అనుసరించడం. యూదు మతంలోని అవసరమైన నియమాలు శతాబ్దాలుగా మొత్తం పాశ్చాత్య ప్రపంచానికి ఒక ప్రాథమిక నైతిక భావనగా లేదా నియమావళిగా ఏర్పడ్డాయి.

క్రీస్తుపూర్వం మొదటి శతాబ్దంలో జీవించిన "హెల్లెల్" అనే గొప్ప గురువు గురించి ఒక ప్రసిద్ధ కథ ఉంది. మతం మారాలనుకుంటున్న ఒక వ్యక్తి, ఆయనను ఒంటి కాలి మీద నిలబడి ఉండగా పూర్తి తోరాను బోధించమని అడిగాడు. అప్పుడు హెల్లెల్ ఆ మతమార్పిడి చేసుకున్న వ్యక్తికి, "నీకు ఏది అసహ్యమో దానిని నీ పొరుగువానికి చేయవద్దు" అని సమాధానమిచ్చాడు. ఆయన ఆ వ్యక్తికి బోధించినదంతా ఇదే. యూదుల చరిత్ర గురించి మరియు ఆ మతం ఎప్పుడు ప్రారంభమైందో స్పష్టంగా చెప్పబడలేదు. కానీ వారి చరిత్రకు సంబంధించిన కొంత విషయాన్ని అందించగలిగిన ప్రధాన ఆధారం బైబిల్ మాత్రమే. దేవుడు తన ప్రజల కోసం కలిగి ఉన్న భవిష్యత్ ప్రణాళిక గురించి కూడా బైబిల్ చెబుతుంది. ద్వితీయోపదేశకాండము ఆరవ అధ్యాయంలోని అత్యంత పురాతన భాగాలలో ఒకటి ఇశ్రాయేలు చరిత్రను ప్రారంభిస్తుంది. కొద్దిమంది "సంచార సెమిటిక్ తెగల పురుషులు" ఐగుప్తుకు వెళ్లి, అక్కడ స్థిరపడి, కొద్ది కాలంలోనే తమ జనాభాను పెంచుకున్నారు. ఐగుప్తు రాజును నియంత్రించడానికి వారిని బానిసలుగా చేసుకున్నాడు. అప్పుడు వారు తమ దేవుణ్ణి జ్ఞాపకం చేసుకొని, తమను రక్షించమని ఆయనకు మొరపెట్టారు. దేవుడు మోషే మహాశక్తితో, భయభక్తులతో, సూచక క్రియలతో వారిని వాగ్దాన దేశమైన కనానుకు, లేదా ఆ కాలంలో పాలు తేనెలు ప్రవహించే దేశమైన పాలస్తీనాకు తీసుకువచ్చాడు. ఈ సందర్భంలో ఆ కాలంలో మనం రెండు అద్భుతమైన విషయాలను చూడవచ్చు – దేవుని యొక్క అపారమైన మరియు భయంకరమైన శక్తి, మరియు పాలస్తీనా యూదు ప్రజలకు వారి మాతృభూమిగా దేవుడు ఇచ్చిన భూమి అని మనల్ని నమ్మించే శక్తి. పాత నిబంధన గ్రంథం తరచుగా ఒక సమూహాన్ని వ్యక్తులుగా వర్ణిస్తుంది. యాకోబు తనను తాను ఇశ్రాయేలు బంధువుగా వర్ణించుకున్నాడు. అతను తన 12 మంది కుమారులతో 12 గోత్రాలుగా పాలస్తీనాను ఆక్రమించుకున్నాడు, మరియు వారిలో ఒకడైన (యెహూదే) యూదా పేరు నుండే యూదులు వచ్చారు. బైబిల్ చరిత్ర ప్రకారం, యాకోబు మెసొపొటేమియాలోని ఊర్ నగరంలో నివసించిన అబ్రాహాము వంశస్థుడు. అతను దేవుని ఆజ్ఞ మేరకు ఆ నగరాన్ని విడిచిపెట్టి హెబ్రోనులో స్థిరపడ్డాడు. తన సంతానాన్ని ఇతరుల నుండి వేరుగా గుర్తించడానికి వారిని ఆ ప్రదేశంలో ఉంచాలనే ప్రణాళిక దేవునికి చాలా కాలం నుండే ఉండి ఉండాలి. దేవుడు సున్నతిని కూడా ప్రవేశపెట్టాలనుకున్నాడు. చరిత్రలో పేర్కొన్నట్లుగా, క్రీ.పూ. 2000 కంటే చాలా కాలం ముందే అరేబియా నుండి వచ్చిన సెమిటిక్ తెగల పురుషులు మెసొపొటేమియాలో స్థిరపడ్డారని అందరికీ బాగా తెలుసు. మరియు అబ్రహాము కథ, కాలక్రమేణా ఊర్ నుండి కనానుకు ఒక ప్రజల సమూహం వలస వెళ్లడాన్ని సూచిస్తుంది. అబ్రహాము మరియు యాకోబుల సంప్రదాయాలు మోషే వంటి నిస్సందేహమైన చారిత్రక వ్యక్తులకు పునాది వేశాయి.

మోషే ఐగుప్తు నుండి వాగ్దాన భూమి అయిన కనాను వరకు జరిగిన నిర్గమనానికి నాయకుడు మరియు బైబిల్‌లో గొప్ప ప్రవక్తగా కూడా పిలువబడ్డాడు. అతను సెనై ద్వీపకల్పానికి దక్షిణాన ఉన్న "అబెల్ మూసా" అనే ఎత్తైన శిఖరానికి ఇశ్రాయేలీయులను నడిపించాడు. మోషే ఆ పర్వతంపైకి వెళ్లి, నీలి రాయిపై చెక్కబడిన పది ఆజ్ఞలను అందుకున్నాడు. అవి దేవుడు తన నిబంధనగా చేసిన ధర్మశాస్త్రం మరియు నిర్గమనానికి ఒక నమూనా కూడా.

దేవుని నిత్యరాజ్యం, ఆయన ఇశ్రాయేలును తన పరిశుద్ధ జాతీయంగాను, తన యాజక రాజ్యంగాను అప్పగించుకున్న గుడారం. ఇశ్రాయేలీయులు ఆ అరణ్యంలో 40 సంవత్సరాలు మరచిపోయి గడిపారు, అయినప్పటికీ వారి దేవుడైన యెహోవా మోషేతో పాటు వారందరికీ మార్గనిర్దేశం చేస్తున్నాడు.

కానీ మోషే ఎలాగోలా వారిని యెహోవా వైపుకు మళ్ళించి, చివరకు కనానులోకి ప్రవేశించకుండానే యోర్దాను నది ఒడ్డున మరణించాడు. ఇశ్రాయేలీయులు అతని కోసం ఏడ్చారు. మోషే తరువాత, షిత్తిము చెక్కతో చేసిన, సులభంగా మోయగలిగే ఒక చెక్క మందిరమైన నిబంధన మందసంతో యెహోషువ వారిని యోర్దాను నది దాటించాడు. ఆ మందసంలో నివసించడం ద్వారా దేవుడు తన ప్రజల మధ్య ఉండాలని కోరుకున్నాడు. అప్పటికే వారి పాలస్తీనా భూమిని ఆక్రమించుకున్న కనానీయులు మరియు సెమిటాక్కుల వద్దకు వారు బలవంతంగా చొచ్చుకుపోయారు. నిబంధన మందసాన్ని షిలోహుకు తీసుకువెళ్లారు, అది చివరకు ఆరాధనకు కేంద్రంగా మారింది. ఈ ముఖ్యమైన కథను యూదుల గత చరిత్రకు సంబంధించి ప్రాథమికంగా అత్యంత ప్రామాణికమైన మరియు ఖచ్చితమైన వృత్తాంతంగా పరిగణించవచ్చు. వారు కేవలం ఒక్క దేవుడిని మాత్రమే ఆరాధించాలి, వారికి వేరే ఏ దేవుడూ వద్దు. ఐగుప్తును విడిచిపెట్టి, మోషేను తమ ఆదర్శంగా అంగీకరించిన గోత్రాలకు ఏమి జరిగి ఉండాలి? మరియు మోషే తుఫాను మరియు యుద్ధ దేవుడిని ప్రభావితం చేశాడు. పర్వతాలపై మెరుపులలో మరియు తుఫాను మేఘాలలో ఆయన ఉనికిని గ్రహించారు, మరియు బహుశా మోషేకు దేవునితో మొదటి అనుభవం కలిగిన మాదీయనీయులు ఆయనను ఆరాధించి ఉండవచ్చు. ఇశ్రాయేలీయులు తమ వాగ్దాన భూమిలో స్థిరపడిన తర్వాత, యెహోవా సంరక్షణలో ఉన్న మరికొన్ని ఎడారి గోత్రాలు కనానుపై దండయాత్ర కోసం వారితో చేరాయి. వారిలో చాలామంది తమ సొంత గోత్ర దేవతల వైపు తిరిగి వెళ్ళడమే కాకుండా, స్థానిక కనానీయుల దేవతల పట్ల కూడా ఆకర్షితులయ్యారు. ఈ విచిత్రమైన కథ యెహోవాను భయపెట్టింది. ఐగుప్తు అణచివేత నుండి వారిని విడిపించి, వారికి వాగ్దాన భూమిని ఇచ్చి, చరిత్రలో ఒక ప్రత్యేక ప్రయోజనం కోసం వారిని నియమించిన తమ దేవుడిని మాత్రమే హత్తుకొనమని ఆయన వారిని ప్రోత్సహించాడు. బైబిల్లో చెప్పినట్లుగా, ఇశ్రాయేలీయులు యెహోవాను మరచిపోయినప్పుడు యుద్ధంలో ఓడిపోయారు, మరియు వారు పశ్చాత్తాపపడి ఆయనను ఆరాధించినప్పుడు యుద్ధంలో గెలిచారు. దేవుడు వారిని తన అదుపులో ఉంచుకోవాలని కోరుకున్నాడని, మరియు తమ ఓటమికి కారణం యెహోవా పట్ల వారి అవిశ్వాసమేనని వారు కూడా గ్రహించారని ఇది చూపిస్తుంది.

పాత నిబంధనలో దేవుడు ప్రాథమికంగా అపారమైన మరియు భయంకరమైన శక్తిగల దైవంగా వర్ణించబడ్డాడు. సీనాయి పర్వతం మీద మరియు అన్యజనులందరికీ తన శక్తిని చూపించడానికి ఐగుప్తీయుల మీదకు పంపిన శక్తివంతమైన తెగుళ్ల కథలో ఇది స్పష్టంగా వెల్లడైంది. దేవుడు ప్రయాణిస్తున్న మందసం చాలా శక్తివంతమైనదై ఉండాలి, ఎందుకంటే యాజకులు తప్ప మరెవరూ దానిలోకి చూడటానికి సాహసించలేదు. నమోదు చేయబడిన దాని ప్రకారం, ఒక వ్యక్తి కుతూహలంతో దానిలోకి చూసి అక్కడికక్కడే మరణించాడు. ఇలాంటి మరో సంఘటన బేత్లెహేములో జరిగింది మరియు దేవుని తీర్పులో సుమారు 50,000 మంది ప్రజలు మరణించారు. కాబట్టి దేవుని శక్తి మానవ దృష్టికి అతీతమైనది. దేవుడు యుద్ధంలోకి నెట్టబడినప్పుడల్లా, ఆయన శత్రువులపై తన అపారమైన విధ్వంసక శక్తిని ప్రదర్శించాడు.

దేవుని నిత్యరాజ్యం ఐక్యతను మరియు ఏ శత్రువుకైనా వ్యతిరేకతను అందిస్తుంది. ఇశ్రాయేలీయులు దేవుని దృష్టిలో ఉన్నప్పుడు మాత్రమే ఇటువంటి ఫలితాలు సాధ్యమవుతాయి. ఏ యుద్ధం యొక్క పరిణామాలైనా ఇశ్రాయేలీయులు తమ యెహోవా పట్ల కలిగియున్న విశ్వాసాలపై ఆధారపడి ఉంటాయి, మరియు అవి ఒక జాతిగా ఇశ్రాయేలును కాపాడటంతో, అలాగే యూదుల పవిత్ర యుద్ధ భావనతో కూడా ముడిపడి ఉంటాయి. ఒకవేళ మనం యుద్ధాన్ని దేవుని ఉద్దేశ్యాలలో రెండవ విధిగా పరిగణిస్తే, గతంలో క్రైస్తవులకు, ముస్లింలకు మధ్య ఒకరిపై ఒకరు ఇతర పవిత్ర యుద్ధాలు ఎలా జరిగాయో మనం గుర్తు చేసుకోవాలి. దేవుడు తన శక్తిని ఉపయోగించి తన పిల్లలను కాపాడాలని కోరుకున్నాడు. దీని అర్థం ఆయనకు వారిపై ప్రేమ లేదని కాదు. మానవుడు స్వభావరీత్యా బలహీనుడు, ముఖ్యంగా దేవుని ముందు. కాబట్టి, చిన్నపిల్లలకు వారి తల్లిదండ్రుల మద్దతు ఎలా అవసరమో, అలాగే అతనికి దేవుని నుండి సరైన మార్గదర్శకత్వం, ప్రేమ మరియు ఆప్యాయత అవసరం.

మనం ఆయన పిల్లలం కాబట్టి దేవుడు మనల్ని సంరక్షిస్తాడు. పాత నిబంధనలో యెహోవా కేవలం హింసాత్మక స్వభావం కలవాడే కాక, మానవాళి పట్ల కరుణ, దయాగుణం కలవాడు కూడా. ఆయన శాంత స్వరంలోనూ, అగ్నిలోనూ, తుఫానులోనూ ప్రత్యక్షమవుతాడు. ఆయన తన ప్రజలకు తండ్రి కాబట్టి వారి నుండి క్రమశిక్షణను, మంచి ప్రవర్తనను ఆశిస్తాడు. తన ప్రజలను అదుపులో ఉంచడానికి, వారు తమ తండ్రిని స్మరించుకుని, సహాయం కోసం ఆయనకు మొరపెట్టేలా, కొన్నిసార్లు ఆయన వారిని విదేశీ దాడులకు గురిచేసేవాడు. అప్పుడు దేవుడు తన పిల్లల పట్ల తనకున్న సంపూర్ణ సహనంతో, రాజరికంతో వారిని ఏ ప్రమాదం నుండైనా కాపాడేవాడు. ఆ కాలంలోని అత్యంత విశేషమైన, ప్రశంసనీయమైన నాయకులలో, యూదులకు శాసనకర్తగా ఉన్న గొప్ప ప్రవక్త మోషే. ఆయనను దైవ ఆశీర్వాదం పొందిన నాయకుడిగా, తూర్పు ప్రవక్తగా పరిగణించేవారు.

కానీ యెరూషలేములో అలాంటి మంచివారికి చోటు లేదు. యూదుల సంప్రదాయంలో, ఒక ప్రవక్త దేవుని ప్రతినిధిగా తరచుగా దేవుణ్ణి కలుసుకుని, కొన్ని శుభవార్తలను తీసుకురావాలి. దేవుడు ఎలా ఉంటాడో, తన అనుగ్రహం కోసం తన ప్రజలను ఏమి చేయమని ఆజ్ఞాపించాడో ప్రజలకు తెలియజేయాలి. అంతేకాకుండా, భవిష్యత్తులో వారికి ఏమి జరగబోతోందో కూడా ప్రవక్త ప్రజలకు వివరించాలి. మోషేను యూదుల తొలి ప్రాచీన ప్రవక్తగా పరిగణిస్తారు. ప్రపంచంలోని ఇతర రాజ్యాలకు భిన్నంగా యెరూషలేములో ఒక విలక్షణమైన లక్షణం ఉంది. అది ఏకేశ్వరవాదం, జాతీయవాదం మరియు నైతిక నియమావళి యొక్క విచిత్రమైన సమ్మేళనాన్ని కలిగి ఉంది.

పదకొండవ శతాబ్దంలో, న్యాయాధిపతుల పాలన పట్ల విసుగు చెందిన యూదు నాయకులందరూ, చుట్టుపక్కల ఉన్న ఇతర దేశాల మాదిరిగా ఇశ్రాయేలుకు ఒక రాజును మరియు రాచరికాన్ని ఏర్పాటు చేయాలని ప్రణాళిక వేశారు. దానికి అనుగుణంగా, బెంజమిన్ వంశస్థుడైన సౌలు ఇశ్రాయేలుకు మొదటి రాజు అయ్యాడు, కానీ ఏదో విధంగా అతను స్వార్థపరుడై దేవుని చిత్తానికి వ్యతిరేకంగా పరిపాలించాడు, అందువల్ల తన స్వార్థం కారణంగా యుద్ధంలో చంపబడ్డాడు. తర్వాతి రాజు దావీదు. అతను ఒక గొప్ప యోధుడు మరియు పాలస్తీనాలోని చాలా భాగాన్ని స్వాధీనం చేసుకుని, కనానీయులపై కూడా దండెత్తి తన రాజ్యాన్ని అత్యంత విజయవంతంగా స్థాపించాడు. అతను యెరూషలేము కొండ కోటను స్వాధీనం చేసుకుని దానిని తన రాజధానిగా చేసుకున్నాడు. దానికి తోడు, అతను

నిత్య దైవరాజ్యం నిబంధన మందసాన్ని “షెల్లో” నుండి అత్యంత వైభవంగా, మహిమతో, ఒక గొప్ప ఊరేగింపులో, అపారమైన ఆనందంతో తీసుకువచ్చింది. దావీదు రాజు కూడా బహిరంగంగా ఇతరులతో కలిసి నృత్యం చేశాడు. బైబిల్లో మనం చూసినట్లుగా, మోషే తర్వాత తదుపరి జాతీయ నాయకుడిగా ఉంచబడటానికి దావీదు రాజు అర్హుడు. అతను సమర్థవంతమైన మరియు అత్యంత విజయవంతమైన రాజుగా తనను తాను నిరూపించుకున్నాడు. అతను యూదుల చరిత్రలో మంచి పేరు ప్రఖ్యాతులు సంపాదించాడు.

దావీదు రాజు తరువాత అతని కుమారుడైన సొలొమోను సింహాసనాన్ని అధిష్టించాడు. అతడు తన కాలంలో అత్యంత ధనవంతుడు మరియు జ్ఞాని అయిన రాజుగా ప్రసిద్ధి చెందాడు. అతడు తన జ్ఞానం, సంపద, అన్యదేశ స్త్రీల పట్ల తనకున్న వ్యామోహం, మరియు అతి పరిశుద్ధ స్థలంతో కూడిన అద్భుతమైన దైవ ఆలయ నిర్మాణం వంటి వాటికి ప్రత్యేకంగా ప్రసిద్ధి చెందాడు. దేవుని అత్యంత ఖరీదైన ఆలయ నిర్మాణం కారణంగా యెరూషలేము ప్రపంచంలోనే అత్యంత పవిత్రమైన నగరంగా మారింది. అంతేకాకుండా, దేవుడు ఎన్నుకున్న ప్రజలు మరియు పవిత్ర ఆలయం అక్కడ ఉండటం వల్ల, అది ప్రపంచానికి భౌగోళిక మరియు ఆధ్యాత్మిక కేంద్రంగా మారింది. చరిత్రలో నమోదు చేయబడిన ప్రకారం, ఆదికాండము గ్రంథంలోని ప్రధాన భాగం సొలొమోను రాజు కాలంలో పూర్వ సంప్రదాయాల నుండి వ్రాయబడి, సంకలనం చేయబడింది. ఇందులో దేవుని సృష్టి మరియు ప్రపంచ ప్రణాళికకు సంబంధించిన పూర్తి వివరాలు ఉన్నాయి. విశ్వ సృష్టికర్తగా మరియు మొత్తం ప్రపంచ ప్రణాళికకర్తగా దేవుని భావన, యూదు మతాన్ని ఇతర మతాల నుండి వేరు చేయడానికి గల ప్రధాన కారణాలలో ఒకటి. ప్రపంచానికి ప్రారంభం ఉంది మరియు దానికి ముగింపు కూడా ఉంటుంది. బైబిల్‌లోని ఆదికాండము గ్రంథంలో పేర్కొన్నట్లుగా, దానిని ఒక సృష్టికర్త తయారు చేసి, "అది మంచిది" అని చెప్పాడు. పైన చెప్పినట్లుగా, ఈ వాక్యం యొక్క నీతి ఏమిటంటే, మన జీవితం చెడ్డది కాదు, నిష్ప్రయోజనమైనది కూడా కాదు, కానీ దానికి దైవిక మూలం మరియు ఒక ఉద్దేశ్యం ఉన్నాయి. జీవితం మంచిది మరియు అది మంచిగానే ఉంటుంది, మరియు యూదు మతంలో నాస్తికత్వానికి స్థానం లేదు. ప్రపంచ నాయకులచే భూమిపై అత్యంత జ్ఞానిగా పరిగణించబడినప్పటికీ, సొలొమోను రాజుకు తన సొంత బలహీనతలు ఉన్నాయి. అతను స్త్రీలోలుడిగా మారి, 700 మంది స్త్రీలను భార్యలుగా చేసుకున్నాడు మరియు 300 మంది స్త్రీలను ఉపపత్నులుగా ఉంచుకున్నాడు. దానికి తోడు, చరిత్ర ప్రకారం, అతను షేబా రాణితో కూడా జీవించి, ఆమె ద్వారా ఒక కుమారుడిని పొందాడు. సొలొమోనుకు ఉన్న అధిక సంఖ్యలో అన్యమత భార్యలకూ మరియు అతని విగ్రహారాధనకూ దేవుడు అతడిని శిక్షించకుండా వదిలిపెట్టదలుచుకోలేదు. కాబట్టి, అతని మరణానంతరం అతని రాజ్యం రెండుగా విభజించబడుతుందని శపించాడు.

దాని ప్రకారం, 10 గోత్రాలతో ఇశ్రాయేలు రాజ్యం అనే ఉత్తర రాజ్యం ఏర్పడింది, సమరియా దాని రాజధానిగా మరియు యరొబాము రాజుగా ఉన్నాడు. అదేవిధంగా, యూదా మరియు బెంజమిన్ అనే రెండు గోత్రాలతో యూదా రాజ్యం ఏర్పడింది, యెరూషలేము దాని రాజధానిగా మరియు సొలొమోను రాజు కుమారుడైన రెహబోాము రాజు అయ్యాడు. కానీ కొద్ది కాలంలోనే ఆ రెండు రాజ్యాల మధ్య యుద్ధాలు కొనసాగాయి. అవి తమ అధికారం మరియు ఉనికి కోసం పోరాడాయి. ఈలోగా, అస్సిరియాకు చెందిన సార్గాన్ II ఉత్తర రాజ్యాన్ని ఆక్రమించి, వేలాది మంది ఇశ్రాయేలీయులను మెసొపొటేమియా, ఇరాన్ మొదలైన ప్రదేశాలకు బహిష్కరించాడు. మరియు ఈ విధంగా బహిష్కరించబడిన ఇశ్రాయేలీయులు కాలక్రమేణా అదృశ్యమయ్యారు (అంటే

దేవుని నిత్యరాజ్యం అనేది తరువాత ఏమి చేయాలో నిర్ణయించుకోలేని ఒక పరిస్థితి). వారు ఒక్కసారిగా ఇశ్రాయేలు యొక్క చివరి గోత్రంగా మిగిలిపోయారు మరియు ఇశ్రాయేలుగా శాశ్వతంగా మరచిపోయారు. చరిత్రలో వారి స్థానాన్ని అస్సిరియన్ వలసదారులు భర్తీ చేశారు. వీరు చుట్టుపక్కల ఉన్న ఉత్తర (ఇశ్రాయేలీయులతో) వివాహ సంబంధాలు పెట్టుకుని సమరయులు అనే ప్రజలను ఏర్పరుచుకున్నారు. వీరిపై దక్షిణ యూదులు పూర్తి ద్వేషాన్ని పెంచుకున్నారు మరియు ఆ శత్రుత్వం శతాబ్దాలుగా కొనసాగుతూనే ఉంది. వారిని వెలివేయబడిన వారిలాగా చిన్నచూపు చూశారు. దక్షిణ యూదా రాజ్యం కూడా వేర్వేరు సమయాల్లో అస్సిరియన్ల, ఆ తర్వాత ఐగుప్తీయుల మరియు బాబిలోనియన్ల నియంత్రణలో ఉంది. క్రీ.పూ. 586లో రెండవ నెబుకద్నెజరు యెరూషలేములోని దేవాలయాన్ని మరియు నగరాన్ని నాశనం చేశాడు. అతను బంగారు వస్తువులన్నింటినీ మరియు వేలాది మంది పురుషులను బందీలుగా బాబిలోన్‌కు తీసుకువెళ్ళాడు.

యెహోవా ప్రకారం, రెండు రాజ్యాల సమస్యాత్మక చరిత్రకు కారణం, అనేక రాజులు మరియు ప్రజలు ఏకేశ్వరోపాసన నుండి నిరంతరం వైదొలగడమేనని నమ్ముతారు. వారు అన్యదేవతారాధనలో మునిగి, యెహోవాతో పాటు ఇతర దేవతలను కూడా ఏకకాలంలో ఆరాధించారు. ఇదే తప్పును సొలొమోను రాజు కూడా చేశాడు, అతను తన భార్యలతో పాటు (విదేశీ) ఈజిప్టు మరియు కనానీయుల దేవుళ్లను, దేవతలను దిగుమతి చేసుకున్నాడు. పాలస్తీనాలో స్థిరపడిన ఇశ్రాయేలీయులు మంచి వ్యవసాయదారులుగా మారారు. ఇశ్రాయేలు మరియు యూదా రాజులు ఇద్దరూ కనానీయుల దేవుడైన బయల్‌కు నివాళులర్పించేవారు. బయల్ తుఫాను మరియు శీతాకాలపు వర్షాలకు అధిపతి, మరియు అతని భావన అఖేరా దేవత. తమ పంటలకు మంచి వర్షాలు కురుస్తాయని వారు గుడ్డిగా నమ్మారు. అహాబు, యెజెబెలు భార్యాభర్తలుగా ఇశ్రాయేలును పరిపాలిస్తున్న కాలంలో ఎలీజా అనే ప్రవక్త జీవించింది. అది ఒక సాధారణ అన్యమత కుటుంబం, ఎలీజా ఉద్దేశం (యెహోవా దేవుడు). బయల్ మరియు అఖేరా ఆరాధనను ప్రోత్సహించినందుకు ఆ ప్రవక్త అహాబు, యెజెబెలులపై తీవ్ర తీవ్రతతో దాడి చేసింది. బయల్ పూజారులు చేయలేని విధంగా, ఆకాశం నుండి మెరుపును పిలిపించడం ద్వారా ఆ గొప్ప ప్రవక్త కర్మెలు పర్వతం మీద వారిపై అద్భుతమైన విజయాన్ని ఎలా సాధించాడో మనందరికీ తెలుసు. ఈ సంఘటన అహాబుకు, అతని భార్యకు ప్రవక్తపై తీవ్రమైన కోపాన్ని తెప్పించింది, దాంతో అతను తన ప్రాణాలను కాపాడుకోవడానికి వారి కళ్ళ నుండి పారిపోవలసి వచ్చింది.