గర్వం, వినయం మరియు విశ్వాసం

గర్వం, వినయం మరియు విశ్వాసం

గర్వం, వినయం మరియు విశ్వాసం

క్రీస్తు మరణం యొక్క ముఖ్య ఉద్దేశ్యం ఏమిటంటే, ఆయన లోక పాపాలను తనపైకి తీసుకున్నాడు, తద్వారా మనం మోసే పాపాలు తొలగిపోతాయి.

బయటకు తిరిగి రాలేదు, మరియు మన పాప స్వభావం స్పష్టమైన మరణాన్ని పొందదు. అదే

విషయం ఏమిటంటే, అది మనల్ని వినయంగా ఉంచాలి... అది మన సొంతం కాదు

గేట్ల గుండా మనల్ని ముందుకు నడిపించే మంచి పనులు

స్వర్గం.

–బోనో, U2 ప్రధాన గాయకుడు

గర్వం, వినయం మరియు విశ్వాసం

జీవితపు అహంకారమే మనల్ని దేవుణ్ణి తెలుసుకోకుండా అడ్డుకుంటుందని ఎస్. లూయిస్ అంటారు. ఆయన తన జీవితాన్ని వెనక్కి తిరిగి చూసుకున్నప్పుడు, ప్రసిద్ధి చెందాలనే తన గొప్ప కోరిక (అహంకారం) విశ్వాస జీవితంలోకి రావడానికి ఒక పెద్ద అడ్డంకిగా ఉందని గుర్తించారు. నేను కలిసే ఎంతో మంది పురుషుల జీవితాలలో కూడా నేను దీనిని చూస్తుంటాను. మరోవైపు, వినయమే మనకు దేవుణ్ణి చూసేందుకు వీలు కల్పించే కళ్ళను ఇస్తుంది.

ఐదవ అధ్యాయంలో నేను చెప్పినట్లు మీకు గుర్తుంటే, గర్వం మనల్ని దేవుని నుండి స్వతంత్రులుగా చేస్తుంది. ఆయన సహాయం లేకుండానే మన జీవితాలను చక్కగా నడుపుకోగలమని, మన లక్ష్యాలన్నింటినీ, శ్రేయస్సును మనంతట మనమే సాధించగలమని మనం అనుకుంటాము. మన గర్వపూరిత హృదయాలు "నాకు దేవుడు అవసరం లేదు" అని నమ్మేలా చేస్తాయి.

ఈ చివరి రెండు అధ్యాయాలలో, వినయానికి మరియు విశ్వాసానికి మధ్య ఉన్న సంబంధాన్ని మనం పరిశీలిద్దాం. ఇదే క్రైస్తవ్యం యొక్క హృదయం, మరియు మనం దేవునితో ఎలా సంబంధం కలిగి ఉంటామో, ఇంకా మనం ఎప్పుడైనా ఆయనను వ్యక్తిగతంగా తెలుసుకోగలమో లేదో కూడా ఇదే నిర్ణయిస్తుంది.

గర్వం మరియు విశ్వాసం

కొన్ని సంవత్సరాల క్రితం, ఆధ్యాత్మిక సత్యాన్వేషణలో ఉన్న ఒక వ్యక్తిని నేను కలిశాను. మేము చాలాసార్లు కలుసుకుని, అనేక విషయాల గురించి చర్చించుకున్నాము; మా చివరి సమావేశంలో, నేను అతనికి చాలా నెమ్మదిగా మరియు ఉద్దేశపూర్వకంగా సువార్త సందేశాన్ని వివరించాను. నేను చెప్పింది నిజమేనని తాను నమ్ముతున్నానని అతను నాతో చెప్పాడు. అయితే, తాను క్రైస్తవుడిగా ఉండటానికి ఇష్టపడటం లేదని అతను స్పష్టం చేశాడు.

ఆ సంఘటనను నేను తిరిగి గుర్తుచేసుకున్నప్పుడు, అతని వాదన చాలా విషయాలను వెల్లడించింది. క్రీస్తుకు నిజమైన అనుచరుడిగా మారడం తన సామాజిక జీవితానికి, వృత్తి జీవితానికి హాని చేస్తుందని అతను నాకు వివరించాడు. తన స్నేహితులలో చాలామంది తనను తిరస్కరిస్తారని, వ్యాపార ప్రపంచంలో తనను చిన్నచూపు చూస్తారని అతను గట్టిగా నమ్మాడు. చివరికి, ప్రజలు తన గురించి ఏమనుకుంటారోనన్న భయంతో అతను దేవుని సత్యాన్ని తిరస్కరించాడు. అహంకారం మిమ్మల్ని ఇలా చేస్తుంది, మరియు ప్రజల జీవితాలలో ఇది చాలాసార్లు జరగడం నేను చూశాను.

బ్లేజ్ పాస్కల్ తన మేధావి మిత్రులలో చాలామందిలో ఒక ధోరణిని గమనించాడు. వారు తమ స్నేహితుల అభిప్రాయాలకు భయపడటం వల్ల, మరియు బలహీనులుగా, మతవాదులుగా ముద్రపడతామేమోనని వణికిపోవడం వల్ల, వారికి ఆధ్యాత్మిక సత్యంపై ఆసక్తి ఉండేది కాదు. లౌకిక, విజయవంతమైన వ్యక్తుల అభిమానాన్ని పొందాలని వారు ఎంతగా ఆరాటపడుతున్నారో పాస్కల్ స్పష్టంగా చూశాడు. తాము బలవంతులమని, ఆత్మవిశ్వాసం కలవారమని ఒక ప్రతిబింబాన్ని సృష్టించుకోవడానికి వారు ఎల్లప్పుడూ నటిస్తున్నారని గ్రహించి, ఆయన వారి అసలు స్వరూపాన్ని గుర్తించాడు. ప్రజలు తమ గురించి ఏమనుకుంటారోనన్న భయంతో ఏ వివేకవంతుడైనా జీవితంలోని అంతిమ విషయాల పట్ల ఆసక్తి చూపకపోవడాన్ని ఆయన నమ్మలేకపోయాడు. ఇది అహం విశ్వాసానికి అడ్డంకిగా మారడానికి మరో ఉదాహరణ.

నేను ఎంతగానో అభిమానించే రచయితలలో ఒకరు డాక్టర్ పాల్ విట్జ్. ఆయన న్యూయార్క్ విశ్వవిద్యాలయంలో బోధించిన ఒక విశ్రాంత మనస్తత్వవేత్త. విట్జ్ తన ముప్పైల మధ్య వయస్సు వరకు నాస్తికుడిగా ఉన్నారు. 'ఎ ప్లేస్ ఫర్ ట్రూత్' అనే తన పుస్తకంలో, తాను మొదట్లో దేవుడిని ఎందుకు తిరస్కరించాడో అనే విషయంపై ఆయన కొన్ని ఆసక్తికరమైన అంతర్దృష్టులను పంచుకున్నారు. ఆయన ఇలా అంటారు,

నేను నాస్తికుడిగా మారాలనుకోవడానికి ప్రధాన కారణం, నా రంగంలోని శక్తివంతమైన, పలుకుబడిగల మనస్తత్వవేత్తల ఆమోదం పొందాలన్న నా ఆకాంక్ష. ముఖ్యంగా, గ్రాడ్యుయేట్ స్కూల్‌లోని నా ప్రొఫెసర్ల ఆమోదం పొందాలని కోరుకున్నాను. గ్రాడ్యుయేట్ విద్యార్థిగా, అకడమిక్ సైకాలజీకి సంబంధించిన ప్రత్యేక సంస్కృతిలో నేను పూర్తిగా కలిసిపోయాను. స్టాన్‌ఫోర్డ్‌లోని నా ప్రొఫెసర్లు, మనస్తత్వశాస్త్ర సిద్ధాంతంపై వారి మధ్య ఎన్ని విభేదాలు ఉన్నప్పటికీ, నాకు తెలిసినంతవరకు, కేవలం రెండు విషయాలలో మాత్రమే ఏకమయ్యారు: వారి తీవ్రమైన వ్యక్తిగత ఆశయం మరియు మతాన్ని తిరస్కరించడం...

ఈ వాతావరణంలో, సరైన దుస్తులు ధరించడం ద్వారా ఒక కళాశాల విద్యార్థిలా ఎలా తయారవ్వాలో నేను నేర్చుకున్నట్లే, సరైన—అంటే, నాస్తిక—భావనలు మరియు వైఖరులను అలవరచుకోవడం ద్వారా ఒక సరైన మనస్తత్వవేత్తలా 'ఆలోచించడం' కూడా నేర్చుకున్నాను.

డాక్టర్ విట్జ్ ఏమి చెబుతున్నారో మీకు వినపడుతోందా? ఆయన తన తోటి విద్యార్థులు మరియు ప్రొఫెసర్ల ఆమోదం పొందాలని తీవ్రంగా కోరుకున్నారు. ఆయన ఇలా అంటున్నారు, "వారి తిరస్కరణకు నేను ఎంతగానో భయపడ్డాను మరియు వారి ఆమోదం కోసం ఎంతగానో ఆరాటపడ్డాను అంటే, అవి నిజమని నేను నమ్మినా నమ్మకపోయినా వారి అభిప్రాయాలను స్వీకరించాను." తాను మెప్పించాలని కోరుకున్నది ఈ ప్రేక్షకులను అని ఆయన వెల్లడిస్తున్నారు. వాస్తవానికి, వారి అభిప్రాయాలు తన సొంత విశ్వాసానికి మరియు నమ్మకాలకు హద్దులను నిర్దేశించేలా ఆయన అనుమతించారు. విశ్వాసానికి అహంకారం ఒక పెద్ద అడ్డంకి.

బైబిల్లోని గొప్ప అద్భుతాలలో ఒకటి యోహాను సువార్తలో ఉంది, నాలుగు రోజులుగా చనిపోయి ఉన్న తన స్నేహితుడైన లాజరును యేసు బ్రతికించడం. మీరు యోహాను సువార్త 11, 12 అధ్యాయాలు చదివితే, అది యూదులు మరియు మత నాయకుల మధ్య ఎంతటి అలజడిని సృష్టించిందో మీరు గుర్తిస్తారు. అందులో, కొంతమంది కూడా...

యూదుల నాయకులు విశ్వసించారు కానీ సమాజ మందిరం నుండి వెలివేయబడతామనే భయంతో తమ విశ్వాసాన్ని బహిరంగంగా ప్రకటించలేదు. అయితే, 43వ వచనంలో మీరు అసలు కారణాన్ని చూస్తారు. ఆ లేఖనభాగం ఇలా చెబుతోంది, "... ఎందుకంటే వారు దేవుని మెప్పు కంటే మనుష్యుల మెప్పునే ఎక్కువగా ప్రేమించారు." మనం గ్రహించలేని విషయం ఏమిటంటే, మన అహంకారం ఇతరుల అంచనాలకు మరియు మెప్పుకు అనుగుణంగా మన జీవితాలను ఎలా మలచుకునేలా చేస్తుందంటే.

మన అహంకారం ఎలా కారణమవుతుందో మనం గ్రహించలేము

మన జీవితాలను సర్దుబాటు చేసుకుని కలుసుకోవడానికి

ఇతరుల అంచనాలు.

మతగురువు మరియు మనోచికిత్సకుడు ఆంథోనీ డి మెల్లో మన అహంకారపూరిత స్థితిపై శక్తివంతమైన విశ్లేషణను అందిస్తున్నారు:

మీ జీవితాన్ని చూసుకోండి, దానిలోని శూన్యతను మీరు మనుషులతో ఎలా నింపారో గమనించండి. దాని ఫలితంగా, వారు మిమ్మల్ని పూర్తిగా తమ గుప్పిట్లో పెట్టుకున్నారు. వారి ఆమోదం, తిరస్కారంతో మీ ప్రవర్తనను ఎలా నియంత్రిస్తున్నారో చూడండి. వారి సాంగత్యంతో మీ ఒంటరితనాన్ని పోగొట్టే, వారి పొగడ్తలతో మీ ఆత్మస్థైర్యాన్ని పెంచే, వారి విమర్శలు, తిరస్కారాలతో మిమ్మల్ని అగాధంలోకి నెట్టే శక్తి వారి చేతుల్లో ఉంది. మిమ్మల్ని మీరు చూసుకోండి, మీరు మేల్కొని ఉన్న ప్రతి క్షణాన్ని, వారు బ్రతికి ఉన్నా, చనిపోయినా, మనుషులను బుజ్జగిస్తూ, సంతోషపెడుతూ గడుపుతున్నారు. మీరు వారి నియమాల ప్రకారం జీవిస్తారు, వారి ప్రమాణాలకు అనుగుణంగా ఉంటారు, వారి సాంగత్యాన్ని కోరుకుంటారు, వారి ప్రేమను ఆశిస్తారు, వారి ఎగతాళికి భయపడతారు, వారి ప్రశంసల కోసం ఆరాటపడతారు, వారు మీపై మోపే అపరాధభావానికి వినయంగా లొంగిపోతారు; మీరు వేసుకునే బట్టల విషయంలో, మాట్లాడే విధానంలో, ప్రవర్తించే తీరులో, లేదా ఆలోచించే విధానంలో కూడా వారి ఫ్యాషన్‌కు వ్యతిరేకంగా వెళ్లాలంటే భయపడతారు.

అహంకారం మనల్ని బలహీనపరుస్తుంది మరియు కపటంగా ప్రవర్తించేలా చేస్తుంది. ఇతరులు మన గురించి ఏర్పరచుకునే అభిప్రాయాలు, మనల్ని మనం చూసుకునే విధానాన్ని మరియు తీవ్ర పరిణామాలు కలిగించే విషయాలపై మనం తీసుకునే నిర్ణయాలను నిర్దేశించేలా అనుమతిస్తామంటే నమ్మడం కష్టం.

అంతిమంగా చూస్తే, మన జీవితాల గురించి ఎవరి అభిప్రాయానికే ఎక్కువ విలువ ఉంటుంది? మీ జీవితపు చివరి దశలో, ఎవరి అభిప్రాయానికే అత్యంత ప్రాధాన్యత ఉంటుంది? ఈ ప్రశ్నకు సమాధానమే చివరికి మీ హృదయంలో అహంకారం లేదా వినయం దేనిని పరిపాలిస్తుందో నిర్ణయిస్తుంది.

నా ప్రేక్షకులు ఎవరు?

ఆండ్రూ కార్నెగీ ఒక స్కాటిష్-అమెరికన్ పారిశ్రామికవేత్త, ఈయన 19వ శతాబ్దం చివరిలో అమెరికాలో ఉక్కు పరిశ్రమ విస్తరణకు నాయకత్వం వహించారు. ఈయనను, జీవించిన అమెరికన్లలో అత్యంత ధనవంతులలో ఒకరిగా తరచుగా గుర్తిస్తారు.

కార్నెగీ స్కాట్లాండ్‌లోని డన్‌ఫెర్మ్‌లైన్‌లో జన్మించాడు, కానీ పిట్స్‌బర్గ్‌లో పెరిగాడు. అతను చిన్నపిల్లాడిగా ఉన్నప్పుడు, ఒకరోజు తన తల్లి నిరాశతో ఏడుస్తూ ఉండటాన్ని చూశాడు. యువ ఆండ్రూ ఆమెను ఓదార్చడానికి ప్రయత్నించి, ఏడవవద్దని కోరాడు. ఒకరోజు తాను ధనవంతుడవుతానని, నాలుగు మంచి గుర్రాలు లాగే ఒక మంచి రథంలో తాము ప్రయాణిస్తామని అతను ఆమెకు నమ్మకంగా హామీ ఇచ్చాడు. దానికి అతని తల్లి, "డన్‌ఫెర్మ్‌లైన్‌లో మనల్ని ఎవరూ చూడలేకపోతే, ఇక్కడ దానివల్ల ఏ ప్రయోజనం లేదు" అని బదులిచ్చింది.

ఆండ్రూ కార్నెగీ ఆ రోజు ఒక నిర్ణయం తీసుకున్నాడు: ఒకనాడు తను, తన తల్లి కలిసి అత్యుత్తమమైన గుర్రాలు లాగే రాజ రథంలో డన్‌ఫెర్మ్‌లైన్‌లోకి అమోఘంగా ప్రవేశించాలి, తద్వారా ఆ ఊరి ప్రజలందరూ ఆ దృశ్యాన్ని చూడగలరు. తను వారికి చూపించాలి. పిట్స్‌బర్గ్‌లో గొప్ప విజయం సాధించడం మాత్రమే సరిపోదు. తమ సొంత ఊరి ప్రేక్షకుల ముందు తమ కుటుంబం యొక్క విజయాన్ని అతను నిరూపించుకోవాలి.

ముప్పై సంవత్సరాలకు పైగా గడిచిన తరువాత, ఆండ్రూ మరియు అతని తల్లి స్కాట్లాండ్‌కు తిరిగి వచ్చారు. అతను ప్రపంచంలోని అత్యంత ధనవంతులలో ఒకడిగా ఎదిగాడు. ఈ యాత్రను అతని తల్లి మరియు వారి స్నేహితులలో కొద్దిమందితో కలిసి చాలా కాలం క్రితమే ప్రణాళిక చేసుకున్నారు. ఒక అధికారిక కవాతు జరిగింది, ఆ రోజు యొక్క పరాకాష్ట ఏమిటంటే, కార్నెగీ తన జన్మస్థలమైన నగరానికి ఒక కొత్త, అందమైన గ్రంథాలయం కోసం నిధులను బహుకరించడం. అతనికి మరియు అతని తల్లికి, ఇది ఒక అద్భుతమైన విజయ దినం. వారు ఎంతో విలువ ఇచ్చే ప్రేక్షకులైన డన్‌ఫెర్మ్‌లైన్ ప్రజల ఆమోదాన్ని పొందాలని వారిద్దరూ ఎంతో కాలంగా ఆకాంక్షించారు. ఆండ్రూ కార్నెగీ మరియు అతని తల్లి వారికి అది నిరూపించారు. గ్రంథాలయం ప్రారంభంలో విజయం సాధించినప్పటికీ, అది చాలా చిన్నదిగా ఉందని మరియు దాని అమరిక అనుచితంగా ఉందని త్వరలోనే తేలింది. వారి ప్రారంభ గర్వంతో కూడిన విరాళం చేదుగా మారింది.

ఓస్ గిన్నిస్, తన 'ది కాల్' అనే పుస్తకంలో, మనం ఎవరి కోసం ప్రదర్శన ఇవ్వాలనుకుంటున్నామో ఆ ప్రేక్షకులను అర్థం చేసుకోవడానికి ఈ కథను ఉపయోగిస్తారు. మీరు ఎప్పుడైనా దాని గురించి ఆలోచించారా? అని గిన్నిస్ అంటారు.

మనలో చాలా మంది, మనకు తెలిసి గానీ తెలియక గానీ, ఏదో ఒక ప్రేక్షకుల మెప్పును ఆశించి పనులు చేస్తుంటాము. మనకు ప్రేక్షకులు ఉన్నారా లేదా అన్నది ప్రశ్న కాదు, మనకు ఎలాంటి ప్రేక్షకులు ఉన్నారనేదే అసలు ప్రశ్న.

మన జీవితాల్లో అహం ఎలా తన వికార రూపాన్ని చూపిస్తుందో ఇక్కడ మళ్ళీ మీరు చూడవచ్చు. కొన్ని లక్ష్యాలు, ఆశయాలు కలిగి ఉండటం ఒక విషయమే, కానీ మనం అత్యంత విలువ ఇచ్చే ప్రేక్షకులకు మన విజయాల గురించి తెలియకపోతే, అవి ఏమాత్రం విలువైనవి కావని మనం ఎలాగో నమ్మడం మొదలుపెట్టాం. చాలా మంది తమ జీవితమంతా...

తమ ప్రేక్షకుల ఆమోదాన్ని పొందడానికి మార్గాలను వెతుకుతూ జీవిస్తారు, ఎందుకంటే అది వారి జీవితాలకు విలువ ఉందని, ప్రాముఖ్యత ఉందని వారికి అనిపించేలా చేస్తుంది.

సమస్య ఏమిటంటే, మనం ఈ విషయాన్ని పూర్తిగా తప్పుగా అర్థం చేసుకున్నాము. కొన్ని సంవత్సరాల క్రితం, ప్రముఖ రచయిత డోనాల్డ్ మిల్లర్ హార్వర్డ్‌లోని ఒక పెద్ద విద్యార్థుల బృందానికి ఉపన్యాసం ఇస్తూ ఈ విషయాన్ని ప్రస్తావించారు. ఆయన చెప్పింది ఇదే:

తాము నిజంగా ఎవరో చెప్పడానికి, తమకు వెలుపల ఉన్న ఒక గొప్ప అధికారం అవసరమయ్యే విధంగా మానవులు రూపొందించబడ్డారు. కానీ చాలా మందికి ఆ స్వరం వినిపించదు, ఎందుకంటే వారి జీవితాలు దేవుని వైపు మళ్ళించబడలేదు. అలాంటప్పుడు, వారి జీవితంలో జరిగే మొట్టమొదటి విషయం తమ యోగ్యతను, విలువను ప్రశ్నించుకోవడమే. నా జీవితానికి నిజంగా విలువ ఉందా? మరియు ఇదే మనం ఇతరుల నుండి మనల్ని మనం దాచుకోవడం ప్రారంభించడానికి కారణమవుతుంది.

ప్రేక్షకులు జీవించేలా మనం రూపొందించబడ్డాము

మేము మొదట దేవుణ్ణి సంతోషపెట్టాలని కోరుకుంటాము.

ముఖ్యమైన వ్యక్తులు, ప్రసిద్ధ సెలబ్రిటీలతో సహా ప్రతి ఒక్కరి జీవితంలో ఇది నిజమని తాను గుర్తించినట్లు మిల్లర్ ఇంకా చెబుతున్నారు. మన విలువ, ప్రాముఖ్యత కోసం మనం ఇకపై దేవుని వైపు చూడటం లేదని ఆయన గ్రహించినప్పుడు, ఇతరుల, ముఖ్యంగా మనం మెప్పించాలని ప్రయత్నిస్తున్న ప్రేక్షకుల ఆమోదానికి మనం ఎందుకు అంతగా బానిసలయ్యామో ఆయనకు అర్థమైంది.

సమస్య ఏమిటంటే, మనం తప్పుడు ప్రేక్షకులను మెప్పించాలని చూస్తున్నాము! మనం మొదట దేవుణ్ణి సంతోషపెట్టాలని కోరుకునే విధంగా జీవించడానికి రూపొందించబడ్డాము. ఓస్ గిన్నిస్ దీనిని ఈ విధంగా చెబుతారు, "దేవుని నిర్ణయాత్మక పిలుపును వింటూ జీవించే జీవితం, మిగతా అందరినీ మించిన ఒకే ఒక్క ప్రేక్షకుడి ముందు జీవించే జీవితం—ఆ ఒక్క ప్రేక్షకుడు."

వినయం ఇక్కడే మొదలవుతుంది. దీన్ని సరిగ్గా చేయడం ప్రతిదీ మార్చేస్తుంది.

అద్దంలో కనిపించే ఆత్మ

దీనిని అర్థం చేసుకోవడానికి ఉత్తమ మార్గాలలో ఒకటి, చార్లెస్ కూలీ యొక్క "లుకింగ్ గ్లాస్ సెల్ఫ్" అనే మైలురాయి సిద్ధాంతాన్ని పరిశీలించడం. కూలీ 1864 నుండి 1929 వరకు జీవించిన ఒక ప్రముఖ సామాజిక శాస్త్రవేత్త. "లుకింగ్ గ్లాస్ సెల్ఫ్" అనేది

మన జీవితాలకు కాలాతీతంగా వర్తించే మానవ అభివృద్ధి సిద్ధాంతం. దాని సరళమైన రూపంలో, ఈ సిద్ధాంతం ఇలా చెబుతుంది:

ఒక వ్యక్తి జీవితంలో అత్యంత ముఖ్యమైన వ్యక్తి అతడిని ఎలా చూస్తాడనే దాని ఆధారంగానే అతడికి గుర్తింపు లభిస్తుంది.

ఒక చిన్న పిల్లవాడికి, సహజంగానే తల్లిదండ్రులే కీలకం. పిల్లలు ఎదుగుతున్నప్పుడు వారి ఆత్మగౌరవంపై మన ప్రభావం ఎంతగానో ఉంటుంది కాబట్టి, తల్లిదండ్రులు తమ పిల్లలను ప్రోత్సహించడం, వారిలో స్ఫూర్తిని నింపడం ఎంత ముఖ్యమో మనందరికీ తెలుసు. అయితే, పిల్లలు పెరిగి కౌమారదశకు చేరుకున్నప్పుడు, తాము ఇకపై తమ పిల్లలకు ప్రథమ ప్రాధాన్యత ఇచ్చే వాళ్ళం కాదని తల్లిదండ్రులు అనివార్యంగా గ్రహిస్తారు. మంచికి గానీ, చెడుకు గానీ, చాలామంది తల్లిదండ్రుల స్థానాన్ని వారి పిల్లల స్నేహితుల బృందమే దాదాపు పూర్తిగా భర్తీ చేసేస్తుంది. చాలామంది కౌమారదశలో ఉన్నవారు మరేదానికన్నా తమ స్నేహితుల అభిప్రాయాలకే ఎక్కువ విలువ ఇస్తారు, మరియు తమ కౌమారదశలో ఉన్న పిల్లల జీవితాలలో స్నేహితుల ఒత్తిడి అనేది చాలా శక్తివంతమైన అంశమని చాలామంది తల్లిదండ్రులు గ్రహిస్తారు.

ఒక వయోజనుడికి, ముఖ్యంగా పని చేసే చోట ఉన్నవారికి, అత్యంత విలువైన అభిప్రాయం సాధారణంగా సహోద్యోగి లేదా తోటివారి నుండి వస్తుంది. పని ప్రదేశంలోనూ, సమాజంలోనూ ఉన్న ఇతర స్త్రీపురుషులు మన గురించి ఏమనుకుంటున్నారో దానికి మనం ఎంతో విలువ ఇస్తాము. వారే మన ప్రేక్షకులు, మరియు మనం వారి కోసమే ప్రదర్శన ఇస్తాము. వారి ప్రశంసలను వినాలని మనం ఆరాటపడతాము.

మరియు, విచారకరంగా, మనం కౌమారదశలో ఉన్నా లేదా పెద్దవారమైనా, మన జీవితాల విలువపై తుది తీర్పును మన ప్రేక్షకులకే తెలియకుండానే ఇచ్చేస్తుంటాము. అయితే, వాస్తవం ఏమిటంటే, ఆ తీర్పు ఇంకా వెలువడలేదు, ఎందుకంటే మన ప్రదర్శన ఎప్పటికీ ముగిసిపోదు. నిన్న మనకు ఎంత చప్పట్లు లభించినా, రేపు మళ్ళీ అవి లభిస్తాయని మనం ఖచ్చితంగా చెప్పలేము.

ఒకవేళ యేసు క్రీస్తు వారి జీవితాలలో అత్యంత ముఖ్యమైన వ్యక్తి అయితే ప్రజలకు ఏమవుతుందని మీరు అనుకుంటున్నారు? ఒకవేళ వారు సంతోషపెట్టడానికే ఎక్కువగా ప్రయత్నించే ప్రేక్షకుడు క్రీస్తే అయితే? అది వారిని ఎలా మారుస్తుంది? అది వారిని సమూలంగా మారుస్తుందని నేను వాదిస్తున్నాను, ఎందుకంటే క్రీస్తు మన ప్రదర్శనను బట్టి మనలను ప్రేమించి అంగీకరించడు. మనం ఆయనకు ఎంతో విలువైన వాళ్ళం కాబట్టే ఆయన మనలను ప్రేమిస్తాడు.

సి.ఎస్. లూయిస్ తన గుర్తింపును, తన నిజమైన పాఠకులు ఎవరో నిజంగా అర్థం చేసుకున్నారు. లూయిస్ క్రైస్తవుడిగా మారిన తర్వాత, ఆయన బైబిల్‌ను అత్యంత ఆసక్తిగా చదివారని, అది ఆయనలో పరివర్తన తీసుకురావడం ప్రారంభించిందని అర్మాండ్ నికోలి మనకు చెబుతున్నారు. నికోలి ఇలా పంచుకున్నారు:

లూయిస్ పాత మరియు కొత్త నిబంధనలను శ్రద్ధగా చదవడం ప్రారంభించినప్పుడు, తన గుర్తింపును స్థాపించుకోవడానికి, తన "నిజమైన వ్యక్తిత్వం"తో రాజీపడటానికి ఒక కొత్త పద్ధతిని గమనించాడు. ఈ ప్రక్రియలో కోల్పోవడం కూడా ఇమిడి ఉందని లూయిస్ రాశారు.

సృష్టికర్తతో మీకున్న సంబంధంలో మీ అస్తిత్వం. "మీరు మిమ్మల్ని ఆయనకు అప్పగించుకునేంత వరకు, మీకు నిజమైన అస్తిత్వం ఉండదు" అని లూయిస్ రాశారు.

మనుషులుగా మన నిజమైన గుర్తింపును కనుగొనడానికి పరిష్కారం అక్కడే ఉంది. లూయిస్ గుర్తించిన విషయం ఏమిటంటే, మీరు నిజంగా మీ జీవితాన్ని కనుగొని, దానిని సంపూర్ణంగా జీవించాలంటే, మీరు మీ జీవితాన్ని త్యజించి క్రీస్తుకు అప్పగించాలి. ఈ అప్పగింతే వినయానికి పరాకాష్ట.

…మీరు నిజంగా మీ జీవితాన్ని కనుగొనబోతున్నట్లయితే మరియు

జీవితాన్ని సంపూర్ణంగా జీవించాలంటే, మీరు మీ జీవితాన్ని త్యజించి క్రీస్తుకు అప్పగించాలి. ఈ అప్పగింత

ఇది వినయానికి పరాకాష్ట.

గర్వం మరియు వినయం యొక్క చిత్రం

యేసు ఉపమానాలన్నింటిలో బహుశా అత్యంత ప్రసిద్ధి చెందినది Luke 15:11-32లో ఉంది. దీనిని తప్పిపోయిన కుమారుని ఉపమానం అని పిలుస్తారు, కానీ వాస్తవానికి ఇది ప్రేమగల తండ్రి (దేవునికి ప్రతీక) మరియు మానవ జాతికి ప్రతీకలుగా ఉన్న ఇద్దరు కుమారుల గురించిన ఉపమానం. ఈ సరళమైన కథలో, గర్వం, వినయం మరియు విశ్వాసంలోకి రావడం ఎలా ఒకదానితో ఒకటి ముడిపడి ఉన్నాయో మీరు చూడవచ్చు. నేను ఈ ఉపమానాన్ని వివరిస్తూ, మధ్యమధ్యలో వ్యాఖ్యలు చేస్తాను.

ఒక వ్యక్తికి ఇద్దరు కుమారులు ఉండేవారు. వారిలో చిన్న కుమారుడు తన తండ్రి వద్దకు వచ్చి, భవిష్యత్తులో తనకు చెందబోయే ఆస్తి వాటాను అడిగాడు. ఆశ్చర్యకరంగా, తండ్రి సరే అన్నాడు. కొన్ని రోజుల తరువాత, ఆ చిన్న కుమారుడు తన సంపదనంతటినీ, ఆస్తులనూ పోగుచేసుకుని ఒక దూర దేశానికి ప్రయాణించాడు. ఆ తర్వాత అతను విచ్చలవిడి, దుర్వ్యసనాలతో కూడిన జీవితం గడుపుతూ తన సంపదను వృధా చేశాడు.

ఈ యువ కుమారుడు మెరుగైన జీవితం కోసం తన ఇంటిని విడిచిపెట్టాడు, మరియు అది ఎక్కడ దొరుకుతుందో తనకు తెలుసని అతను భావించినట్లు అనిపించింది. అతను నిజమైన స్వేచ్ఛా భావంతో బయలుదేరాడు. ఈ రోజుల్లో చాలా మంది యువతలో ఉన్నటువంటి దృక్పథమే అతనిలో కూడా ఉండేదని నేను ఖచ్చితంగా చెప్పగలను — వారు దేనికీ లొంగరు మరియు ప్రపంచాన్ని జయించడానికి బయలుదేరుతున్నారు.

అన్నిటికన్నా ముఖ్యంగా, అతను తన తండ్రి సాన్నిధ్యం నుండి దూరంగా వెళ్ళాలనుకున్నాడు. ఆ యువ కుమారుడు తన తండ్రి డబ్బును, ఆర్థిక సహాయాన్ని కోరుకున్నాడు కానీ, నిజానికి తన తండ్రితో ఎలాంటి సంబంధం పెట్టుకోవడానికి ఇష్టపడలేదు. ఇది మన విషయంలో కూడా చాలా నిజం. మనం దేవుని ఆశీర్వాదాలను కోరుకుంటాము—కానీ మన జీవితాలలో దేవుడు ఉండటాన్ని మాత్రం కోరుకోము.

ఆ యువ కుమారుని జీవితంలో ఆధ్యాత్మిక గర్వం స్పష్టంగా కనిపిస్తుంది. తనకు తన తండ్రి, ఆయన ప్రేమ అవసరం లేదని ప్రపంచానికి నిరూపించుకోవాలన్నట్లుగా ఉంది. సారాంశంలో, అతను, "నేను నా సొంతంగా జీవించగలను. నేను పూర్తి స్వాతంత్ర్యం, స్వయంప్రతిపత్తితో ఉండాలనుకుంటున్నాను" అని చెప్పాడు. అంతేకాకుండా, అతను తన తండ్రి అధికారం కింద జీవించడానికి ఇష్టపడలేదు; తాను కోరుకున్న విధంగా జీవించే స్వేచ్ఛను ఆశించాడు.

దురదృష్టవశాత్తు, దేవుని విషయంలో మన ప్రవర్తన ఇలాగే ఉంటుంది. ఆయన మనకు అవసరం లేదని, ఆయన లేకుండానే మనం చక్కగా జీవించగలమని అహంకారంతో అనుకుంటాము. మనం బలహీనులమని, పాపులమని, మరియు ఆయనపై వినయంగా ఆధారపడి జీవించడమే మనం ఉత్తమంగా పనిచేయడానికి రూపొందించబడిన విధానమని అనే నిజాన్ని మనం విస్మరిస్తాము. దేవుని చిత్తాన్ని, మన జీవితాలను నియంత్రించడానికి ఆయన ఇచ్చిన కొన్ని నియమాల సమూహంగా మాత్రమే చూడటం మనకు చాలా సులభం. వాస్తవానికి, దేవుని బోధన మరియు ఉపదేశాలన్నీ మన జీవితాలకు ఒక యజమాని మాన్యువల్ లాంటివి, అవి మానవ జీవితం కోసం దేవుని ఉద్దేశపూర్వకమైన రూపకల్పనను సూచిస్తాయి. మనం ఆ యజమాని మాన్యువల్‌ను అనుసరించినప్పుడు, మన జీవితాలు వర్ధిల్లుతాయి.

ఉపమానం కొనసాగుతున్న కొద్దీ, ఆ యువ కుమారుడు తనకున్నదంతా వృధా చేసి, చివరికి పందులకు మేత పెట్టే పనిలో చేరాడు. అతనికి ఎవరూ ఏమీ ఇవ్వలేదు. అతను నిజంగా వినయవంతుడయ్యాడు, మరియు తాను నిజానికి అభేద్యుడు కాదని అతను గ్రహించాడని నేను ఖచ్చితంగా అనుకుంటున్నాను. మంచి జీవితం కోసం అతని అన్వేషణ విఫలమైంది; మరియు అతని డబ్బు పోయినందున, అతని చుట్టూ ఉన్న ఎవరూ నిజంగా పట్టించుకుంటున్నట్లు అనిపించలేదు.

ఆ యువ కుమారుని అహంకారం జీవిత వాస్తవాలను చూడకుండా అతని కళ్ళు కప్పేసింది. గర్వం చేసే పని ఇదే. తన పరిస్థితుల వల్ల వినయవంతుడిగా మారడం అతనికి చూసే కళ్ళను ఇచ్చింది. అతడు "తెలివి తెచ్చుకున్నాడని" లేఖన భాగంలో మనకు చెప్పబడింది. తాను ఎంతగా దారి తప్పిపోయాడో అతడు గ్రహించాడు. ఈ లోకం తన సంతోషానికి గానీ, శ్రేయస్సుకు గానీ అంకితం కాలేదనే కఠోర సత్యాన్ని అతడు చివరకు గ్రహించాడని నేను ఖచ్చితంగా చెప్పగలను. తన నిజమైన స్థితిని కూడా అతడు గుర్తించాడు—తాను చనిపోయి, దారి తప్పిపోయానని. మనం విశ్వాసంతో నడవనప్పుడు మనల్ని మనం ఇలాంటి స్థితిలోనే చూసుకుంటాము. మన గర్వం మనకు అన్నీ తెలుసని, జీవితం మనకు అర్థమైపోయిందని మనల్ని నమ్మేలా చేస్తుంది. ఆ యువ కుమారుడు తెలివి తెచ్చుకునే వరకు ఇదే నమ్మాడు.

ఆ ఉపమానం ప్రకారం, ఆ కుమారుడు చివరకు తన తండ్రి అవసరాన్ని గుర్తించాడు. అతడు ఇప్పుడు స్పష్టంగా చూడగలిగాడు మరియు తనను ప్రేమించే, తన జీవితం గురించి శ్రద్ధ వహించే వారు ఒకరు ఉన్నారని గ్రహించాడు. తన తండ్రి కనీసం తనకు ఒక ఉద్యోగమైనా ఇస్తాడని అతనికి తెలుసు. అయితే, తన తండ్రి వద్దకు తిరిగి వెళ్లాలంటే, రెండు ముఖ్యమైన పనులు చేయవలసిన అవసరాన్ని అతడు గ్రహించాడు.

మొదట, తాను పాపినని గ్రహించి, తన పాపాలను ఒప్పుకోవలసిన అవసరం ఉందని అతడు గ్రహించాడు. ఆ లేఖనభాగం ఇలా చెబుతోంది, "నేను లేచి నా తండ్రి యొద్దకు వెళ్లి, ఆయనతో ‘తండ్రీ, నేను పరలోకమునకు విరోధముగాను నీ యెదుటను పాపము చేసితిని; నేను ఇక మీదట పాపిని కాను’ అని చెప్పెదను."

'నీ కుమారుడని పిలువబడటానికి యోగ్యుడను.'" ఆ కుమారుడు తన తండ్రి క్షమాపణ అవసరాన్ని గ్రహించాడు. మీకు గుర్తుండే ఉంటుంది, క్షమాపణ కోరడం అనేది మనం దేవుని ముందు వినయంగా ఉండే ఒక మార్గం.

కొడుకు గ్రహించిన రెండవ విషయం ఏమిటంటే, తన తండ్రితో తిరిగి సరైన సంబంధాన్ని ఏర్పరచుకోవాలంటే, అతను తన తప్పుడు జీవనశైలిని విడిచిపెట్టి, తన తండ్రి షరతుల ప్రకారమే ఇంటికి తిరిగి రావాలి. అతను తన సొంత షరతుల మీద తిరిగి వెళ్ళలేడు. ఆ కొడుకు తన పాత జీవితాన్ని విడిచిపెట్టి ఒక కొత్త జీవితంలోకి అడుగుపెడుతున్నాడు.

చాలా మంది ప్రజల జీవితాల్లో ఇదే జరుగుతుంది. వారు తమ సొంత షరతుల మీద మాత్రమే క్రైస్తవులుగా ఉండాలని కోరుకుంటారు. నిజమైన విశ్వాసి అంటే తన సంకల్పాన్ని క్రీస్తుకు అప్పగించి, ఆయనను అనుసరించడానికి ఇష్టపడేవాడు. అంటే మన హృదయాన్ని మన స్వార్థం నుండి దేవుని వైపు తిప్పుకోవడం. ఈ అప్పగింతే పశ్చాత్తాపానికి మూలం, మరియు దీనికి మనం దేవుని ముందు మనల్ని మనం తగ్గించుకోవాలి.

నాస్తికత్వం తనకు అంత ఆకర్షణీయంగా అనిపించడానికి కారణం, తన కోరికలను తీర్చుకుని, తనకు నచ్చినట్లుగా జీవించగలగడమేనని సి.ఎస్. లూయిస్ అంటారు. ఉపమానంలోని ఆ చిన్న కుమారుని విషయంలో ఇది నిజమే. అయితే, లూయిస్ దేవునిపై విశ్వాసం ఉంచి, ఆ తర్వాత యేసు దేవుని కుమారుడని, తన పాపాల కోసం సిలువపై మరణించాడని గుర్తించినప్పుడు, ఆయన లొంగిపోవడమే ఆయనకు తార్కికంగా అనిపించింది. ఇది ఒక శక్తివంతమైన రాజు సైన్యంలో సేవ చేయడానికి ఎంచుకోవడం లాంటిది. మీరు రాజుతో సంప్రదింపులు జరిపి, మీరు ఏమి చేయడానికి సిద్ధంగా ఉన్నారో చెప్పరు. మీరు ఆయనకు మోకరిల్లి, మీ ప్రాణంతో ఆయనకు సేవ చేస్తారు.

లూయిస్ తన ‘మేర్ క్రిస్టియానిటీ’ అనే పుస్తకంలో ఈ విషయాన్ని చెప్పారు.

మరి, మానవుడు తనను తాను ఎలాంటి "గొయ్యి"లో ఇరికించుకున్నాడు? అతడు తనకంటూ ఒక స్థానాన్ని ఏర్పరచుకోవాలని, తానే సర్వాధికారినన్నట్లు ప్రవర్తించాలని ప్రయత్నించాడు. మరో మాటలో చెప్పాలంటే, పతిత మానవుడు కేవలం మెరుగుపరచబడవలసిన అసంపూర్ణమైన జీవి మాత్రమే కాదు: అతడు తన ఆయుధాలను విడిచిపెట్టవలసిన ఒక తిరుగుబాటుదారుడు. మీ ఆయుధాలను విడిచిపెట్టడం, లొంగిపోవడం, క్షమాపణ చెప్పడం, మీరు తప్పుడు మార్గంలో ఉన్నారని గ్రహించడం, మరియు జీవితాన్ని మళ్ళీ మొదటి నుండి ప్రారంభించడానికి సిద్ధమవ్వడం—మన "గొయ్యి" నుండి బయటపడటానికి ఉన్న ఏకైక మార్గం ఇదే. ఈ లొంగిపోయే ప్రక్రియనే—పూర్తి వేగంతో వెనక్కి మళ్ళడాన్నే—క్రైస్తవులు పశ్చాత్తాపం అని పిలుస్తారు.

మనిషి అహంకారం, "నేను నా వాడిని, అంతా నేనే నడిపిస్తాను" అని పట్టుబడుతుందని లూయిస్ చెబుతున్నారు. క్రైస్తవుడు తనను తాను తగ్గించుకొని, "నేను లొంగిపోయి నిన్ను అనుసరిస్తాను" అని ప్రకటిస్తాడు.

స్వగృహానికి తిరిగి రావడం

కాబట్టి కొడుకు ఇంటికి తిరిగి వచ్చి, అక్కడ తన కోసం ఎదురుచూస్తున్న దాన్ని చూసి దిగ్భ్రాంతి చెందాడు.

అతడు లేచి తన తండ్రి దగ్గరకు వచ్చాడు. కానీ అతడు ఇంకా చాలా దూరంలో ఉండగానే, అతని తండ్రి అతడిని చూసి, జాలిపడి, పరుగెత్తుకెళ్లి అతడిని కౌగిలించుకుని ముద్దుపెట్టుకున్నాడు.

అప్పుడు ఆ కుమారుడు ఆయనతో, "తండ్రీ, నేను పరలోకానికి విరోధంగాను, నీ దృష్టిలోను పాపం చేశాను; ఇకపై నీ కుమారుడని పిలువబడటానికి నేను యోగ్యుడను కాను" అని అన్నాడు.

అయితే ఆ తండ్రి తన దాసులతో, “త్వరగా శ్రేష్ఠమైన వస్త్రాన్ని తీసుకువచ్చి అతనికి తొడగండి, అతని చేతికి ఉంగరాన్ని, పాదాలకు చెప్పులను తొడగండి; క్రొవ్విన దూడను తీసుకువచ్చి దాన్ని వధించి, మనం తిని సంతోషిద్దాం; ఎందుకంటే నా ఈ కుమారుడు మృతులై తిరిగి బ్రతికాడు; అతను తప్పిపోయి తిరిగి దొరికాడు” అని చెప్పాడు. అప్పుడు వారు సంతోషించడం ప్రారంభించారు.

తండ్రి ప్రతిస్పందనను మనం పరిశీలిస్తున్నప్పుడు, కుమారుడిని తన ఇష్టப்பியாக వెళ్ళనిచ్చింది అతనేనని మనం గుర్తుంచుకోవాలి. మనం ఆయన సన్నిధిలో జీవించడానికి, ఆయనను తెలుసుకోవడానికి, ఆయన అధికారం క్రింద జీవించడానికి మరియు మన జీవితాల పట్ల ఆయన ప్రణాళికను అనుసరించడానికి దేవుడు మనల్ని రూపొందించాడు—ఇది మన అంతిమ శ్రేయస్సుకు దారితీస్తుందని తెలిసి, యజమాని మాన్యువల్‌ను అనుసరించే భావన లాంటిది. అయినప్పటికీ, ఆయన సన్నిధిని విడిచి వెళ్ళడానికి, సుదూర దేశానికి వెళ్ళడానికి, మరియు మనకు నచ్చిన విధంగా జీవించడానికి దేవుడు మనల్ని అనుమతిస్తాడు. మనల్ని మనం నాశనం చేసుకోవడానికి కూడా ఆయన అనుమతిస్తాడు. అయితే, మనం వినయంతో తిరిగి రావాలని ఆయన ఎల్లప్పుడూ ఎదురుచూస్తూ ఉంటాడు.

పొలంలో నమ్మకంగా పనిచేస్తున్న పెద్ద కుమారుడు, ఆ గుంపు యొక్క సందడి అంతా విని, సేవకులలో ఒకరిని పిలిచి, ఏమి జరుగుతోందని అడగడంతో ఈ ఉపమానం ముగుస్తుంది. ఆ సేవకుడు అతనితో, "మీ తమ్ముడు ఇంటికి తిరిగి వచ్చాడు, మరియు మీ తండ్రి అతన్ని క్షేమంగా తిరిగి పొందినందుకు, క్రొవ్విన దూడను వధించాడు" అని చెప్పాడు.

మీరు ఊహించినట్లుగానే, పెద్ద కుమారుడు కోపించి, ఆ వేడుకలో పాల్గొనడానికి నిరాకరించాడు. తండ్రి బయటకు వెళ్లి అతన్ని బ్రతిమాలాడు, కానీ అతను ఒప్పుకోలేదు. ఆ ఉపమానంలో తండ్రి చివరి మాటలు ఇవి: "మనం వేడుక చేసుకొని సంతోషించవలసి వచ్చింది, ఎందుకంటే నీ ఈ సహోదరుడు చనిపోయి తిరిగి బ్రతికాడు, అతను తప్పిపోయి తిరిగి కనుగొనబడ్డాడు."

పెద్ద కుమారుడు కూడా అహంకారంతో బాధపడ్డాడు—అది స్వీయనీతి గర్వం. అతడు ఇతరులను ఎక్కువగా విమర్శించేవాడు మరియు ఆనందరహితమైన జీవితాన్ని గడిపాడు.

విధేయత. అతనికి తన తమ్ముడి మీద జాలి లేదు, తండ్రి క్షమాపణను కూడా అతను అర్థం చేసుకోలేదు. అతన్ని ఆయన ఎలా క్షమించగలడు?

హెన్రీ నౌవెన్ తన అద్భుతమైన పుస్తకమైన 'ది రిటర్న్ ఆఫ్ ది ప్రాడిగల్ సన్'లో, ఆ ఇద్దరు సోదరుల తప్పుదారి పట్టిన ప్రవర్తన మధ్య ఉన్న అద్భుతమైన వ్యత్యాసాన్ని వివరిస్తాడు. అతను ఇలా అంటాడు,

తరచుగా మనం దారి తప్పడాన్ని, స్పష్టంగా కనిపించే, అద్భుతమైన చర్యల రూపంలో ఆలోచిస్తాము. చిన్న కుమారుడు మనం సులభంగా గుర్తించగలిగే రీతిలో పాపం చేశాడు. అతని దారి తప్పడం చాలా సుస్పష్టం. అతను తన డబ్బును, సమయాన్ని, స్నేహితులను, తన శరీరాన్ని దుర్వినియోగం చేశాడు. అతను చేసింది తప్పు; అది అతని కుటుంబ సభ్యులకు, స్నేహితులకు మాత్రమే కాదు, అతనికి కూడా తెలుసు. అతను నైతికతకు వ్యతిరేకంగా తిరుగుబాటు చేసి, తన కామ, దురాశలకు కొట్టుకుపోయాడు. అతని దుష్ప్రవర్తనలో ఏదో చాలా స్పష్టమైన విషయం ఉంది. ఆ తర్వాత, తన తప్పుడు ప్రవర్తన అంతా దుఃఖం తప్ప మరేమీ మిగల్చలేదని గ్రహించి, ఆ చిన్న కుమారుడు జ్ఞానోదయం పొంది, తన తప్పు తెలుసుకుని, క్షమాపణ కోరాడు. ఇక్కడ మనకు ఒక స్పష్టమైన పరిష్కారంతో కూడిన సాంప్రదాయక మానవ వైఫల్యం కనిపిస్తుంది. అర్థం చేసుకోవడానికి, సానుభూతి చూపడానికి చాలా సులభం.

అయితే, పెద్ద కొడుకులోని ఆ లోటును గుర్తించడం చాలా కష్టం. అన్నింటికీ మించి, అతను చేయాల్సినవన్నీ సరిగ్గానే చేశాడు. అతను విధేయుడు, బాధ్యత గలవాడు, చట్టాన్ని గౌరవించేవాడు మరియు కష్టపడి పనిచేసేవాడు. ప్రజలు అతన్ని గౌరవించారు, మెచ్చుకున్నారు, ప్రశంసించారు మరియు బహుశా అతన్ని ఒక ఆదర్శ కుమారుడిగా భావించారు. పైకి చూస్తే, పెద్ద కొడుకులో ఏ లోపమూ లేదు. కానీ తన తమ్ముడు తిరిగి వచ్చినందుకు తండ్రి పొందిన ఆనందాన్ని చూసినప్పుడు, అతనిలో ఒక చీకటి శక్తి ఉప్పొంగి పైకి వస్తుంది. అకస్మాత్తుగా, సంవత్సరాలు గడుస్తున్నా బలపడుతూ, శక్తివంతమవుతున్నా లోతుగా దాగి ఉన్న ఒక అసూయ, గర్వం, దయలేని, స్వార్థపూరిత వ్యక్తి స్పష్టంగా కనిపిస్తాడు.

ఈ కథలో, జరిపిన వేడుక స్వర్గానికి ప్రతీక. అది కేవలం ఒక ఉపమానమే అయినప్పటికీ, చివరికి తమ్ముడు ఆ వేడుకలోకి వెళ్ళాడు, కానీ అన్నయ్య వెళ్ళలేదు. చిన్న కుమారుడు తనను తాను తగ్గించుకున్నాడు, అన్నయ్య తగ్గించుకోలేదు.

"నేను క్రైస్తవుడను, నా మంచి పనులు, విజయాలు చూడండి" అని చెప్పే ప్రజలు తాము ఆధ్యాత్మికంగా దారి తప్పామని గ్రహించరని టిమ్ కెల్లర్ అంటారు. దేవుడు వారితో, "కానీ నేను మిమ్మల్ని ఎన్నడూ ఎరుగను... యేసు సిలువ అర్థం ఏమిటో మీకు తెలియదు" అని చెప్పబోతున్నాడు (Matthew 7:21-23).

మరోవైపు, ఎవరైతే వచ్చి, "ప్రభూ, నేను పాపిని; నేను పశ్చాత్తాపపడుతున్నాను; నాకు నీ కృప అవసరం; నీ అనుగ్రహానికి నేను అర్హుడను కాను" అని చెప్పి, యేసు నామంలో రక్షణ కోసం ప్రార్థిస్తారో, వారు రక్షణ పొందుతారు. విశ్వాసం ద్వారా కృపచేత రక్షింపబడటం అంటే ఇదే.

అది వినయానికి నిదర్శనమని కెల్లర్ అంటారు. వినయంతో, పశ్చాత్తాపంతో దేవుణ్ణి సమీపించకపోవడం శాశ్వత నాశనానికి దారితీస్తుందని ఆయన అంటారు. వినయమే మిమ్మల్ని దేవునితో అనుసంధానిస్తుంది, ఎందుకంటే వినయవంతులను ఉన్నత స్థితికి తీసుకురావడమే దేవుని రక్షణ ప్రణాళిక.

↑ పైకి తిరిగి వెళ్లండి