మన అతిపెద్ద సందిగ్ధత

మన అతిపెద్ద సందిగ్ధత

మన అతిపెద్ద సందిగ్ధత

ప్రతి విషయంలోనూ దుఃఖానికి అహంకారమే ప్రధాన కారణం.

ప్రపంచం ఆరంభమైనప్పటి నుండి దేశం మరియు ప్రతి కుటుంబం.

– సి. ఎస్. లూయిస్

మన అతిపెద్ద సందిగ్ధత

కొన్నిసార్లు మానవ స్వభావాన్ని, మన హృదయాలలో మరియు మనస్సులలో మెదిలే ఆలోచనలను అర్థం చేసుకోవడం మనకు చాలా కష్టంగా ఉంటుందని నేను భావిస్తాను. ఉదాహరణకు, ఇతరులను మెప్పించాలనే బలమైన కోరిక మనకు ఎందుకు కలుగుతుంది? దాని వెనుక ఉన్న ఉద్దేశ్యం ఏమిటి? మరియు మనం ఎల్లప్పుడూ మనల్ని ఇతరులతో ఎందుకు పోల్చుకుంటాము? మనం ఎలా ఉన్నామో, మన దగ్గర ఏముందో దానితోనే ఎందుకు సంతృప్తిగా ఉండలేము? ఆ తర్వాత, వాస్తవానికి, ఒక పెద్ద ప్రశ్న ఉంది. మనం ఎల్లప్పుడూ మనల్ని మనం అడిగే ప్రశ్న అది. మనం కొన్ని నిర్ణయాలు తీసుకునే ముందు లేదా ఖచ్చితమైన చర్యలు చేపట్టే ముందు, చివరకు సమాధానం దొరకాల్సిన కేంద్ర ప్రశ్న ఇదే అని తరచుగా అనిపిస్తుంది. ఈ ప్రశ్న చాలా మంది జీవితాలను వెంటాడుతుందని నేను నమ్ముతాను:

ప్రజలు నా గురించి ఏమనుకుంటారు?

ఈ ప్రశ్న మన జీవితాల్లో ఏదో ఒక రూపంలో పనిచేస్తూ, మనపై భావోద్వేగపరంగా, మానసికంగా, మరియు ఆధ్యాత్మికంగా కూడా ప్రభావం చూపుతుంది. ఇది మీ జీవితానికి వర్తిస్తుందని మీరు గుర్తిస్తారని నాకు ఖచ్చితంగా తెలుసు, కానీ అసలు దీని సారాంశం ఏమిటి? దీనికి ఒక సులభమైన సమాధానం ఉంది: జీవితపు గర్వం.

సి.ఎస్. లూయిస్‌ను చాలా మంది అత్యంత గొప్ప రచయితలలో ఒకరిగా పరిగణిస్తారు. ఆయన పుస్తకాల 30 కోట్లకు పైగా ప్రతులు అమ్ముడయ్యాయి; ఆయన 1963లో మరణించినప్పటికీ, ప్రతి సంవత్సరం లక్షలాది పుస్తకాలు ఇప్పటికీ కొనుగోలు చేయబడుతున్నాయి. ఆయన అత్యంత ప్రసిద్ధ రచనలలో ఒకటి 'మేర్ క్రిస్టియానిటీ', దీనిలో ఆయన క్రైస్తవ విశ్వాసాన్ని మేధోపరంగా సమర్థించారు. "క్రైస్తవ ప్రవర్తన" అనే శీర్షిక గల విభాగంలో, ఆయన ప్రధాన సద్గుణాలు, సామాజిక మరియు లైంగిక నైతికత, క్షమాపణ, దాతృత్వం మరియు నిరీక్షణ వంటి అంశాలను చర్చిస్తారు, దీని తరువాత "మహా పాపం" అనే శీర్షికతో ఒక అధ్యాయం వస్తుంది. లూయిస్ ఈ అధ్యాయాన్ని ఈ క్రింది మాటలతో ప్రారంభిస్తారు:

ప్రపంచంలో ఏ మనిషి కూడా తప్పించుకోలేని ఒక దుర్గుణం ఉంది; దాన్ని ఇతరులలో చూసినప్పుడు ప్రపంచంలోని ప్రతి ఒక్కరూ అసహ్యించుకుంటారు; బహుశా కొంతమంది క్రైస్తవులు తప్ప, తాము కూడా ఆ దుర్గుణానికి పాల్పడ్డామని దాదాపు ఎవరూ ఊహించరు. తాము కూడా ఆ దుర్గుణానికి పాల్పడ్డామని ప్రజలు ఒప్పుకోవడం నేను విన్నాను.

కోప స్వభావం కలవారని, లేదా అమ్మాయిల విషయంలో అదుపులో ఉండలేరని, లేదా తాగుబోతులని, లేదా పిరికివారని కూడా అంటారు. కానీ, ఈ దుర్గుణం తనలో ఉందని ఎవరైనా ఒప్పుకోవడం నేను ఎప్పుడూ వినలేదు. అదే సమయంలో, కొంతమంది క్రైస్తవులు తప్ప, ఇతరులలోని ఈ దుర్గుణం పట్ల కనీస జాలి చూపించే వారిని నేను చాలా అరుదుగా చూశాను. ఒక మనిషిని ఇంతగా అపఖ్యాతిపాలు చేసే దోషం మరొకటి లేదు, అలాగే ఇతరుల కంటే మనకు తెలియని దోషం కూడా మరొకటి లేదు. మనలో ఈ దుర్గుణం ఎంత ఎక్కువగా ఉంటే, ఇతరులలో అది మనకు అంత ఎక్కువగా నచ్చదు. నేను చెబుతున్న దుర్గుణం అహంకారం, లేదా ఆత్మస్తుతి.

ప్రజలు అన్నిటికంటే ఎక్కువగా అహంకారంతో సతమతమవుతారు. ఈ పాపం చాలా ప్రమాదకరమైనది, ఎందుకంటే అది చాలా కుయుక్తితో కూడుకున్నది. లూయిస్ అహంకారాన్ని ఒక ఆధ్యాత్మిక క్యాన్సర్‌గా వర్ణించారు, ఇది ఇతరులను మనస్ఫూర్తిగా ప్రేమించే మన సామర్థ్యాన్ని నాశనం చేస్తుంది మరియు మనల్ని సంతృప్తిగా ఉండకుండా నిరోధిస్తుంది. ఒక ఆధ్యాత్మిక క్యాన్సర్‌లా, అహంకారం మన జీవితాలలో నెమ్మదిగా పెరిగి, మనకు తెలియకుండానే బాగా స్థిరపడిపోతుంది. అహంకారం పూర్తిగా ఆధ్యాత్మికమైనదని లూయిస్ అంటారు; అది నేరుగా నరకం నుండి ఉద్భవిస్తుంది, అందువల్ల మిగతా అన్ని పాపాల కంటే చాలా సూక్ష్మమైనది మరియు ప్రాణాంతకమైనది. మనం ఇతరులలో దానిని సులభంగా గుర్తించి ద్వేషిస్తాము, కానీ మనలో చాలా మందికి దాని వల్ల మనకు ఎలాంటి బాధ లేదని నమ్ముతాము.

మనం తరచుగా 'గర్వం' అనే పదాన్ని తప్పుగా అర్థం చేసుకుంటాము. వెబ్‌స్టర్ నిఘంటువు దీనిని రెండు విధాలుగా నిర్వచిస్తుంది: మొదటిది 'సమంజసమైన ఆత్మగౌరవం'—అంటే, మీరు చేయగలిగినంత ఉత్తమంగా చేసినందుకు గర్వపడటం. రెండవ నిర్వచనం లూయిస్ ప్రస్తావిస్తున్నది—'అహంకారం, అసమంజసమైన గర్వం మరియు తానే గొప్ప అనే భావన'. గ్రీకులు దీనిని 'హ్యూబ్రిస్' అని పిలిచేవారు, అంటే తన గురించి తాను చాలా గొప్పగా భావించడం.

అహంకారానికి ఏదైనా కలిగి ఉండటం వల్ల ఆనందం లభించదు, కేవలం ఉన్నదానికంటే ఎక్కువ కలిగి ఉండటం వల్ల మాత్రమే ఆనందం లభిస్తుంది.

తరువాతి వ్యక్తి. (సి.ఎస్. లూయిస్)

గర్వం యొక్క స్వభావం

ఈ సమస్య మూలంలోకి వెళ్లాలంటే, అహంకారం ఎక్కడ పుడుతుందో మనం అర్థం చేసుకోవాలి. ప్రసంగి గ్రంథంలో ఒక ఆసక్తికరమైన వచనం ఉంది, అది కొన్ని గొప్ప అంతర్దృష్టులను అందిస్తుంది.

జరిగే ప్రతి శ్రమ, ప్రతి నైపుణ్యం ఒక మనిషికి తన పొరుగువారికి మధ్య ఉండే పోటీ ఫలితమే అని నేను చూశాను … (Ecclesiastes 4:4).

మనలో చాలా మంది మన సొంత పనిలో, సాధించిన విజయాలలో అరుదుగా తృప్తిగా ఉంటాము. ఇతరులను ఆకట్టుకోవాలనే బలమైన కోరిక మనలో ఉండటం వల్ల, మనం నిరంతరం మనల్ని ఇతరులతో పోల్చుకుంటూ, వారి కంటే ఎక్కువ విజయం సాధించాలని ఆశిస్తాము. మనం ఎన్నో విజయాలు సాధించినప్పటికీ, ఇతరులకు వాటి గురించి తెలిసేంత వరకు మనం విజయం సాధించినట్లు భావించము. మరో మాటలో చెప్పాలంటే, మనం కేవలం విజయాన్ని మాత్రమే కోరుకోము—మన విజయాలకు సరైన గుర్తింపు లభించాలని ఆకాంక్షిస్తాము.

మనం ఎందుకు ఎల్లప్పుడూ మనల్ని ఇతరులతో పోల్చుకుంటాము? మన బలహీనతలను, వైఫల్యాలను ఎందుకు దాచిపెడతాము? మన ప్రభావ పరిధిలోని ఇతరులతో పోలిస్తే మన జీవితం సరిపోలుతుందా అని ఎందుకు నిరంతరం ఆలోచిస్తుంటాము?

మళ్ళీ, ‘మేర్ క్రిస్టియానిటీ’ నుండి సి.ఎస్. లూయిస్ దీనిని ఈ విధంగా చెబుతారు:

ఇప్పుడు, మీరు స్పష్టంగా తెలుసుకోవలసిన విషయం ఏమిటంటే, అహంకారం అనేది ప్రాథమికంగా పోటీతత్వంతో కూడుకున్నది. దాని స్వభావమే పోటీతత్వం. ఇతర దుర్గుణాలు కేవలం యాదృచ్ఛికంగా మాత్రమే పోటీతత్వాన్ని కలిగి ఉంటాయి, కానీ అహంకారం ఏదైనా కలిగి ఉండటంలో ఆనందాన్ని పొందదు, కేవలం పక్కవాడి కంటే దాన్ని ఎక్కువగా కలిగి ఉండటంలోనే ఆనందాన్ని పొందుతుంది. ప్రజలు ధనవంతులుగా, లేదా తెలివైనవారిగా, లేదా అందంగా ఉన్నందుకు గర్వపడతారని మనం అంటాము, కానీ వాస్తవానికి వారు అలా గర్వపడరు. వారు ఇతరుల కంటే ధనవంతులుగా, లేదా తెలివైనవారిగా, లేదా అందంగా ఉన్నందుకు గర్వపడతారు. ఒకవేళ మిగతావారందరూ సమానంగా ధనవంతులుగా, లేదా తెలివైనవారిగా, లేదా అందమైనవారిగా మారితే, గర్వపడటానికి ఏమీ ఉండదు. మిమ్మల్ని గర్వపడేలా చేసేది ఆ పోలికే. మిగతావారందరి కంటే పైన ఉన్నామనే ఆనందమే మిమ్మల్ని గర్వపడేలా చేస్తుంది.

మన చుట్టూ ఉన్నవారి కంటే మనం ధనవంతులమని, అందంగా ఉన్నామని, ఎక్కువ విజయవంతమయ్యామని లేదా ఎక్కువ తెలివైనవారమని గర్వపడతామని లూయిస్ చెబుతున్నారు. అయితే, ఆయా రంగాలలో మనకంటే మెరుగ్గా ఉన్నవారి సమక్షంలో ఉన్నప్పుడు, మనం నిరుత్సాహానికి గురవుతాము. మనం ఆధిక్యతతో ఉన్నామని భావించినప్పుడు పొందిన ఆనందమంతా కోల్పోతాము. వాస్తవానికి, ఆ ఆనందం మన అహంకారం నుండే పుడుతుంది. మన ప్రాముఖ్యత లేదా సామర్థ్యాల గురించి మనకు అతిశయోక్తి భావన ఉంటుంది మరియు పక్కవారి కంటే మన దగ్గర ఎక్కువ ఉన్నందుకు ఆనందం పొందుతాము.

డోనాల్డ్ మిల్లర్ తన 'సెర్చింగ్ ఫర్ గాడ్ నోస్ వాట్' అనే పుస్తకంలో అహంకారం అనే అంశంపై కొన్ని గొప్ప అంతర్దృష్టులను పంచుకున్నారు. తన ఊహాశక్తిని ఉపయోగించి, అతను ఇలా ఆలోచించడం మొదలుపెట్టాడు: ఒకవేళ వేరే గ్రహం నుండి ఒక గ్రహాంతరవాసి భూమిపై మన జీవితాలను పరిశీలించడానికి వస్తే, అతను తిరిగి తన పై అధికారులకు మన గురించి ఎలా వివరిస్తాడు?

గ్రహం. మిల్లర్ దీని గురించి చాలా లోతుగా ఆలోచించాడు. ఒక రాత్రి పొద్దుపోయాక, అతను నిద్రలేచి, మంచం దిగి, ఒక గ్రహాంతరవాసి దృష్టికోణం నుండి ఈ క్రింది ఆలోచనలను రాశాడు:

మానవులు, ఒక జాతిగా, నిరంతరం మరియు ప్రతి విషయంలో ఒకరితో ఒకరు పోల్చుకుంటూ ఉంటారు. వారి స్వల్పకాలిక ఉనికిని బట్టి చూస్తే, ఇది ఒక వింతగా మరియు వృధాగా అనిపిస్తుంది. అయినప్పటికీ, ప్రతి మనిషి యొక్క సామాజిక అభివృద్ధికి, వారి మానసిక ఆరోగ్యానికి, ఆనంద భావనకు, మరియు విచారకరంగా, వారి అతిపెద్ద విషాదాలకు ఇదే చోదక శక్తి. వారు సక్రమంగా పనిచేయడానికి, జీవించడానికి సహాయపడిన ఏదో ఒకటి లోపించినట్లుగా ఉంది, మరియు వారు ఆ లోపించిన దాని కోసం రకరకాల విచిత్రమైన పద్ధతులలో తపిస్తున్నారు, కానీ వాటిలో ఏదీ ఫలించడం లేదు. అంతకంటే పెద్ద విషాదం ఏమిటంటే, తమకు ఆ వ్యాధి ఉందని చాలా తక్కువ మందికి మాత్రమే తెలుసు. ఇది కూడా వింతగానే అనిపిస్తుంది, ఎందుకంటే ఇది స్పష్టంగా కనిపిస్తుంది. నిస్సందేహంగా, ఇది వారిని చంపుతోంది, అయినప్పటికీ వారి సామాజిక మరియు ఆర్థిక వ్యవస్థలను నిలబెడుతోంది. వారు ఒక భయంకరమైన సమస్యతో ఉన్న అత్యంత సుందరమైన ప్రజలు.

మిల్లర్ చెప్పిన దాని ప్రకారం, ఆ గ్రహాంతరవాసికి మన జీవితాలు, ముఖ్యంగా మనం టెలివిజన్‌లో చూసేవి అర్థం కావు. ఎందుకంటే ఆ కార్యక్రమాలలోని కథాంశాలు, మన ఆత్మలలో లోపించిన అన్ని విషయాలను కనుగొనడానికి మనం పడే తీవ్రమైన ప్రయత్నాల గురించే ఉంటాయి. ఒకవేళ ఆ గ్రహాంతరవాసికి మనతో మాట్లాడే అవకాశం వస్తే, అది "మీకెందుకు ఇంత వ్యామోహం?" అని అడుగుతుంది.

మీరు ఒక నిర్దిష్ట రకమైన బట్టలు వేసుకోవాలి, ఒక నిర్దిష్ట కారు నడపాలి, ఒక నిర్దిష్ట పద్ధతిలో మాట్లాడాలి, ఒక నిర్దిష్ట పరిసరాల్లో నివసించాలి, ఇలా ఏమైనా సరే, ఇదంతా ఒక కనిపించని శ్రేణిలో మీరు ఉన్నత స్థానంలో ఉండటం కోసమే. ఇదొక వ్యామోహం! మిమ్మల్ని మీరు ఇతరులతో పోల్చుకోవడం ద్వారా మీరు సరైనవారని భావించడానికి ప్రయత్నిస్తున్నారు. ఇది హాస్యాస్పదం. అసలు మీలో ఏదైనా లోపం ఉందని మీకు మొదట ఎవరు చెప్పారు?

తనకు తెలియకుండానే, అహంకారం మన జీవితాలను ఏం చేస్తుందో ఆ గ్రహాంతరవాసి చూస్తుంది.

కీర్తి కోసం మన అవసరం

పులిట్జర్ బహుమతి గెలుచుకున్న తన 'ది డినయల్ ఆఫ్ డెత్' అనే పుస్తకంలో, ఎర్నెస్ట్ బెకర్ మనం 'విశ్వ ప్రాముఖ్యత' అని పిలిచే దాని కోసం ఎంతగానో ఆరాటపడతామో దాని గురించి రాశారు. ఈ ఆరాటం ఎంత శక్తివంతమైనదంటే, చివరికి మనం దేనిపై మన గుర్తింపును ఆధారపరుచుకుంటామో, అదే మన దైవంగా మారుతుందని ఆయన అంటారు. ఈ విశ్వ ప్రాముఖ్యత ఆరాటమే, మనలో సహజంగా ఉండే అహంకారపూరిత ప్రవృత్తిని చాలా వరకు వివరిస్తుంది.

ప్రాముఖ్యత కోసం మనకున్న ఈ అవసరం గురించి మరియు అది మన జీవితాలను ఎలా కలుషితం చేస్తుందో అనే దానిపై డాక్టర్ టిమ్ కెల్లర్ లోతైన అంతర్దృష్టిని అందిస్తారు. కెల్లర్ ఈ విషయాన్ని Philippians 2:3 పై ఒక వ్యాఖ్యానంలో ప్రస్తావిస్తూ ఇలా అంటారు,

స్వార్థపూరితమైన ఆశతో గానీ, వ్యర్థమైన అహంకారంతో గానీ ఏమీ చేయవద్దు… “స్వార్థపూరితమైన ఆశ” అనే పదబంధానికి అసలు అర్థం “వ్యర్థమైన కీర్తి.” ఇది ‘కెనోడోక్సియా’ అనే గ్రీకు పదం నుండి వచ్చింది. ‘డోక్సా’ అనే పదానికి ‘కీర్తి’ అని అర్థం. ‘కెనోడోక్సియా’ అనే పదానికి ఒక వ్యక్తి కీర్తి కోసం శూన్యంగా లేదా ఆకలితో ఉన్నాడని అర్థం. మనం సహజంగానే కీర్తి కోసం ఆకలితో ఉంటామని అంగీకరిస్తూనే, పౌలు స్వార్థపూరితమైన ఆశకు వ్యతిరేకంగా హెచ్చరిస్తున్నాడు.

బైబిల్లో, 'మహిమ' అనే పదానికి ప్రాముఖ్యత అని అర్థం. దాని అర్థం 'ప్రాముఖ్యత కలిగి ఉండటం'. ప్రాథమికంగా, మన జీవితాలకు నిజంగా విలువ లేదనే ఒక ప్రగాఢమైన భయం మనల్ని పీడిస్తూ ఉంటుంది. కెల్లర్ చెప్పిన దాని ప్రకారం, ఒక మనిషికి అత్యంత బాధాకరమైన విషయం ఇతరులు తనను ఇష్టపడకపోవడం లేదా నిందించడం కాదు, దానికి బదులుగా తనను పట్టించుకోకుండా, అల్పమైన వ్యక్తిగా పరిగణించడం. ఇతరుల దృష్టిలో మనం ఎంతగానో ప్రాముఖ్యత లేనివారిగా, విలువలేనివారిగా మారిపోతామేమోనని, మన చుట్టూ ఉన్నవారికి మన జీవితాలకు ఏమాత్రం విలువ ఉండదేమోనని మానవ హృదయం భయపడుతుంది. ఈ కారణంగా, మనకు తెలియకపోయినా, ప్రతి మానవ హృదయం తన అంతరంగంలో అపారమైన కీర్తిని కోరుకుంటుంది.

మనం కీర్తి కోసం ఆరాటపడతాం కాబట్టే, ఇతరుల ఆమోదాన్ని పొందాలనే తపనతో ఉంటాము. మనల్ని మనం చాలా చిన్నవారిగా, అల్పమైనవారిగా భావించడం చాలా సులభం కాబట్టి, మన హృదయాలలో ఒక నిజమైన, ప్రాథమికమైన అస్థిరత నెలకొని ఉంటుంది. దాని ఫలితంగా, మనం ముఖ్యమైనవారమని, మన జీవితాలు విలువైనవని ప్రపంచాన్ని, మనల్ని మనం ఒప్పించుకోవడానికి నిరంతరం మార్గాలను వెతుకుతూ ఉంటాం.

వానిటీ ఫెయిర్ పత్రిక పాప్ ఐకాన్ మడోన్నాతో ఒక ఆసక్తికరమైన ఇంటర్వ్యూను ప్రచురించింది, దీనిలో విశ్వ ప్రాముఖ్యత పట్ల ఆమెకున్న ఆకాంక్షను చూడవచ్చు. మడోన్నా ఇలా వ్యాఖ్యానించారు:

నాకు ఉక్కు సంకల్పం ఉంది, మరియు నా సంకల్పమంతా ఎప్పుడూ ఏదో ఒక భయంకరమైన అసమర్థతా భావనను జయించడమే... నేను ఆ భావన యొక్క ఒక దశను దాటి ముందుకు సాగి, నన్ను నేను ఒక ప్రత్యేకమైన వ్యక్తిగా కనుగొంటాను, ఆపై మరో దశకు చేరుకుని, నేను ఒక సాధారణ వ్యక్తిని, ఆసక్తి లేని వాడిని అని అనుకుంటాను... మళ్ళీ మళ్ళీ. జీవితంలో నా చోదక శక్తి ఈ సాధారణ వ్యక్తిగా ఉండిపోతానేమోనన్న భయంకరమైన భయమే. మరియు అదే నన్ను ఎల్లప్పుడూ ముందుకు నెడుతూ, నెడుతూ ఉంటుంది. ఎందుకంటే నేను ఒక గొప్ప వ్యక్తిగా మారినప్పటికీ, నేను ఒక గొప్ప వ్యక్తిని అని ఇంకా నిరూపించుకోవాలి. నా ఈ పోరాటం ఎన్నడూ ముగియలేదు, బహుశా ఎప్పటికీ ముగియదు.

ఈ ఇంటర్వ్యూ నుండి, తాను ఒక సాధారణ వ్యక్తిగా మిగిలిపోతాననే మరియు ఒక సంగీత దిగ్గజంగా తన హోదాను కోల్పోతాననే మడోనా భయాన్ని మీరు చూడవచ్చు. ఎవరూ పట్టించుకోని వ్యక్తిగా మిగిలిపోవడం, ఎవరికీ ప్రాముఖ్యత లేకుండా పోవడం అనేది మానవులందరి అంతిమ భయం.

మరి ఈ సందిగ్ధతను మనం ఎలా ఎదుర్కోవాలి? మనమే స్వయంగా రంగంలోకి దిగి, మనల్ని మనం గొప్పగా చాటుకోవాలని చూస్తాం. మన జీవితాలకు విలువ ఉందని, మనం ముఖ్యమైన వాళ్ళమని ప్రపంచానికి నిరూపించుకోవాలనే అంతులేని అన్వేషణతో జీవితాన్ని గడుపుతాం. మన చుట్టూ ఉన్నవారి కంటే మనం ఉత్తములమని లేదా శ్రేష్ఠులమని నిరూపించుకోవడం కంటే దానికి మంచి మార్గం ఏముంటుంది? ఈ తపనే అహంకారానికి, గర్వానికి మూలం. అయితే, మనకు గొప్పవాళ్ళం అనే భావన కలిగించే విజయాన్ని, కీర్తిని మనం సాధించినప్పటికీ, అవి చివరికి మసకబారిపోతాయనే వాస్తవాన్ని మనం ఎదుర్కోవలసి ఉంటుంది. అవి శాశ్వతంగా ఉండవు, ఎందుకంటే మనం క్షీణిస్తున్నాం. మనం శాశ్వతమైన కీర్తి కోసం ఆరాటపడతాం, కానీ మన జీవితాలు నెమ్మదిగా గడిచిపోతున్నాయి.

ఈ చిక్కుముడిని మనం అంగీకరించేంత వరకు ఈ జీవితంలో మనకు శాంతి, సంతృప్తి ఎప్పటికీ లభించవు. దీనికి అంతిమ పరిష్కారం వినయం. వినయవంతులు ఇతరుల దృష్టిలో తాము ఎవరనే దానితో నిరంతరం శాంతితో ఉంటారు. వారు జీవితంలో తమ స్థానంతో, తమ వద్ద ఉన్నవాటితో సంతృప్తిగా ఉంటారు. "నేను ముఖ్యమైనవాడిని!" అని ప్రపంచానికి నిరూపించుకోవాలనే ఈ గొప్ప తపన నుండి విముక్తి పొందిన ఏకైక వ్యక్తులు వినయవంతులు మాత్రమే.

↑ పైకి తిరిగి వెళ్లండి